|
Книга Іудифи*
|
ю^ди'џъ
|
|
* Перекладена з грецької.
|
|
|
Глава 1
|
Глvа, а~”
|
|
Глава 13
|
Глvа, г~і”
|
|
1
|
1
|
|
Єгда́ же по́зді бисть, потща́шася раби́ єго́ отити́, і Ваго́я заключи́ шате́р отвні́ і отпусти́ предстоя́щих от лиця́ господи́на своєго́, і отидо́ша к ло́жам свої́м, бя́ху бо всі утружде́ні, зане́ на мно́зі преби́сть пир.
|
Єгда же бы'сть ве'черъ тща'шася ѓ%троцы е^го въ станы` воя`, и^ ꙁаключи` вага'въ две'ри ло'жница и^ эTи'де” Бя'хђ же вс^и преможе'ни эT вина`.
|
|
2
|
2
|
|
Оста́ся же Іуди́ф єди́на в шатрі́, і Олофе́рн пове́ржен на ло́жі своє́м; бя́ше бо преіспо́лнен вино́м.
|
и^ю'диџъ же е^ді'на б^њ в ло'жницњ, и^ ѓ^лофе'рнъ лежа'ше въ посте'ли ѕњ'ло пїя'нъ и^ ё^спе` крњп'ко”
|
|
3
|
3
|
|
І рече́ Іуди́ф рабі́ своє́й, да стої́ть вні ло́жниці єя́ і да смо́трить ісхо́да єя́ я́коже по всяк день; рече́ бо, я́ко ізи́ти і́мать на моли́тву свою́; і Ваго́ю глаго́ла по словесе́м сим.
|
Рече же и^ю^ди'џъ ѓ^трокови'цы свое'и, да стои^тъ вн^њ преD ло'жницею и^ стреже'тъ”
|
|
4
|
4
|
|
І отидо́ша всі от лиця́ єя́, і ні єди́н оста́ся в ло́жниці от ма́ла да́же до вели́ка. І ста́вши Іуди́ф при одрі́ єго́, рече́ в се́рдці своє́м: Го́споди, Бо́же всея́ си́ли, при́зри в час сей на діла́ рук мої́х ко возвише́нію Ієрусали́ма,
|
И$ ста и^ю^ди'џъ преD посте'лею моля'щися съ слеꙁа'ми, и^ дви'жђще ё^стна'ми. въ молча'нїи рекђщи, ё^крњпи м^я г~и б~е і^и^л~евъ, и^ при'зри в сїи ча'съ на дњ'ло рђ'къ моиX,
|
|
5
|
5
|
|
я́ко ни́ні вре́м'я помоществова́ти наслі́дію Твоєму́ і соверши́ти начина́ніє моє́ ко сокруше́нію враго́в, і́же воста́ша на нас.
|
ја%коже ѓ^бњща'лъ е^си і^ерsли'мђ гра'дђ твое^мђ въꙁвели'чити, да съвершђ сїе ја%же ё^мы'слихъ, ё^пова'юще въꙁмо'жно бы'ти тобо'ю семђ”
|
|
6
|
6
|
|
І приступи́вши к сто́лпнику одра́, і́же бя́ше у глави́ Олофе́рнови, снят меч єго́ с него́,
|
И$ е^гда` сїе рече, пристђ'пль къ столпђ и^же бы'сть ё^ главы` посте'ли е^го, и^ ме'чь е^го и^же на не'мъ привя'занъ вися'ше и^ꙁвлече`”
|
|
7
|
7
|
|
і прибли́жившися ко одру́, взя в горсть власи́ глави́ єго́ і рече́: укріпи́ м'я, Го́споди Бо́же Ізра́їлев, в день сей.
|
Є$гда же и^ꙁвлече ја%тᲆ за власы главы` е^го и^ рече, ё^крњпи м^я г~и в сїи чаs”
|
|
8
|
8
|
|
І уда́ри в ви́ю єго́ два́жди си́лою сво́єю, і от'я́ главу́ єго́ от него́,
|
И$ ё^да'ри два'жды въ вы'ю е^го, и^ эTсᲇче главђ` е^го,
|
|
9
|
9
|
|
і отвали́ ті́ло єго́ от посте́лі, і от'я́ заві́су от столпо́в; і по ма́лі ізи́де і предаде́ раби́ні своє́й главу́ Олофе́рнову;
|
и^ взя` завњсђ эT столповъ, и^ ѓ^бви` трђпᲆ е^го без# главы`” И$ пома'лњ и^ꙁы'иде вн^њ, и^ даде` главђ` ѓ^лофе'рновђ рабы'ни свое'и,
|
|
10
|
10
|
|
і вложи́ ю в міше́ць сні́дей свої́х. І ізидо́сті о́бі ку́пно по оби́чаю своєму́ на моли́тву; і проше́дші полк, обидо́сті дебр о́ную, і взидо́сті на го́ру Ветилу́ї, і прийдо́сті ко врато́м єя́.
|
и^ повелњ` вложи'ти ю& в# пїрђ свою`” І$ и^ꙁыидо'ста дво'е по ѓ^бы'чаю свое^мђ вн^њ по'лка ја%ко на мл~твђ, и^ проидо'ста стра'жи до'ломъ ѓ%крsтъ, и^ прїидо'ста къ вра'томъ граDскиM”
|
|
11
|
11
|
|
І рече́ Іуди́ф іздале́ча стрегу́щим на враті́х: отве́рзіте ни́ні, отве́рзіте врата́, с на́ми Бог, Бог наш, сотвори́ти єще́ крі́пость во Ізра́їлі і си́лу на враги́, я́коже і днесь сотвори́.
|
И$ въпїя'ше и^ю^ди'џъ и^ꙁдале'ча къ стра'жемъ стњ'ннымъ гл~юще, эTверꙁи'те вра'та ја%ко с на'ми е^сть г~ь б~ъ и^же сътвори` си'лђ въ і^и^л~и”
|
|
12
|
12
|
|
І бисть я́ко усли́шаша му́жіє гра́да того́ глас єя́, потща́шася сни́ти ко врато́м гра́да своєго́ і созва́ша ста́рцев гра́да.
|
И$ бы'сᲄь е^гда` ё^слы'шаша мђ'жи глаs е^я`, и^ въꙁва'ша преꙁви'теръ граDскихъ”
|
|
13
|
13
|
|
І стеко́шася всі от ма́ла да́же до вели́ка, я́ко па́че ча́янія бі їм, є́же прийти́ єй, і отверзо́ша врата́ і восприя́ша їх; і вже́гше огнь во свіще́ніє, окружи́ша їх.
|
И$ притеко'ша к не'и эT ма'ла да'же и^ до вели'ка. ја%ко не ё^пова'хђ ктомђ ви'дњти е^я`” И$ въже'гши свњти'лники ѓ^быидо'ша ю& ѓ^крsтᲆ вс^и”
|
|
14
|
14
|
|
Она́ же рече́ к ним гла́сом вели́ким: хвалі́те Бо́га, хвалі́те, хвалі́те Бо́га, І́же не отста́ви ми́лости Своєя́ от до́му Ізра́їлева, но сокруши́ враги́ на́ша руко́ю моє́ю в нощ сію́.
|
ѓ^на же въстђпи'вши на вы'ш#шее мњ'сто повелњ` сътвори'ти молча'нїе” Є$гдаy вс^и молча'хђ рече и^ю^ди'џъ, хвали'те г~а б~а на'шего и^же не ѓ^ста'ви ё^пова'ющихъ на'нь, и^ мене` рабђ` свою напоlнилъ млsти свое^я, ю^же ѓ^бњща` до'мђ і^и^л~евђ, и^ закла'лъ рђко'ю мое^ю вра'га людїи свои^хъ в сїю но'щь”
|
|
15
|
15
|
|
І ізе́мши главу́ із мішця́ показа́ і рече́ їм: се глава́ Олофе́рна вождонача́льника си́ли Ассу́рськия, і се, заві́са, за не́юже лежа́ше во пія́нствах свої́х, і порази́ єго́ Госпо́дь руко́ю же́нською;
|
І$ и^ꙁя'т# эT пи'ры главђ ѓ^лофе'рновђ и^ покаꙁа` и^м#, рекђщи, с^е глава` ѓ^лофе'рнова нача'лника во'и а^сљ=рїискихъ” И$ с^е покрыва'ло е^го поD ни'мже лежа'ше пїя'нъ, и^дњже пораꙁи е^го рђко'ю же'ньскою г~ь б~ъ на'шъ”
|
|
16
|
16
|
|
і жив єсть Госпо́дь, І́же сохрани́ м'я в путі́ моє́м, і́мже ходи́х, я́ко прельсти́ єго́ лице́ моє́ в па́губу єго́, і не сотвори́ гріха́ со мно́ю во оскверне́ніє і срамоту́.
|
Но жи'въ г~ь б~ъ ја%ко съхрани м^я а^гг~лъ е^го, е^гда` та'мо и^дя'хъ и^ бњ'хъ та'мо, та'коже е^гда` възврати'хся сњ'мо. и^ не попђсᲄи м^я г~ь б~ъ рабђ` свою` ѓ^сквеrни'ти, и^ непови'ннђ грњха` ѓ^брати` м^я к вамъ, ра'дђющђся въ ѓ^долњнїи е^го, и^ въ эTше'ствїи мое^мъ, и^ ѓ^ и^ꙁбавле'нїи` ва'шеM”
|
|
17
|
17
|
|
І ужасо́шася всі лю́діє зіло́, і па́дше поклони́шася Бо́гу, і рі́ша єдиноду́шно: благослове́н єси́, Бо́же наш, унічто́живий в день сей враги́ люді́й Твої́х.
|
И$сповњда'иᲄеся е^мђ вси ја%ко бл~гъ, ја%ко в# вњ'къ млsть е^го” Вси же поклони'шася гв~и реко'ша к не'и. блsви т^я г~ь б~ъ в си'лњ свое'и и^же тобо'ю нивъчто'же и^ꙁведе враги на'ша”
|
|
18
|
18
|
|
І рече́ єй Озі́я: благослове́нна ти єси́, дщи, Бо́гом Ви́шнім па́че всіх жен, я́же на землі́, і благослове́н Госпо́дь Бог, І́же созда́ небеса́ і зе́млю, І́же упра́ви тя на сокруше́ніє глави́ кня́зя враго́в на́ших;
|
ѓ^сїя же нача'лникъ людїи і^и^л~евъ рече к не'и, бл~жена е^си т^ы дщи гм~ъ бм~ъ вы'шнимъ паче всXњ же'нъ на ꙁемли`” Блsвенъ г~ь б~ъ и^же сътвори` нб~о и^ зе'млю, и^же и^справи тебе` въ эTсњче'нїе главы` нача'лника вра'гъ на'шихъ,
|
|
19
|
19
|
|
я́ко не отста́неть наде́жда твоя́ от се́рдця челові́к, помина́ющих крі́пость Бо́жию, да́же до ві́ка;
|
і^ и'же днеs и^мя твое та'ко въꙁвели'чилъ, да не эTи^детъ хвала` твоя` эT ё%стъ члчsкихъ, да въспомина'ютъ си'лђ гн~ю въ вњ'ки,
|
|
20
|
20
|
|
і да сотвори́ть тебі́ сія́ Бог в возноше́ніє ві́чноє, є́же посіща́ти тя во благи́х, за є́же не пощаді́ла єси́ душі́ твоєя́ смире́нія ра́ди ро́да на́шего, но посо́бствовала єси́ паде́нію на́шему, в правоті́ ходи́вши пред Бо́гом на́шим. І рі́ша всі лю́діє: бу́ди, бу́ди.
|
и^же не пощадњ'ла е^си живота` свое^го, печа'ли ради и^ ско'рбїи ро'да твое^го, н^о въспомогла` е^си паде'нїю преD лицеM г~а б~а на'шего” И$ реко'ша вси лю'дїе бђ'ди т^о бђ'ди т^о”
|
