|
Глава 18
|
Глава 18
|
|
1
|
1
|
|
Глаго́лаше же і при́тчу к ним, ка́ко подоба́єть всегда́ моли́тися і не стужа́ти (сі),
|
Глаго́лаше же и при́тчу къ ни́мъ, ка́ко подоба́єтъ всегда́ моли́тися и не стужа́ти (си́),
|
|
2
|
2
|
|
глаго́ля: (Зач. 88) судія́ бі ні́кий в ні́коєм гра́ді, Бо́га не боя́ся і челові́к не срамля́яся.
|
глаго́ля: (Зач. 88) судія́ бѣ́ нѣ́кій въ нѣ́коємъ гра́дѣ, Бо́га не боя́ся и человѣ́къ не срамля́яся.
|
|
3
|
3
|
|
Вдова́ же ні́кая бі во гра́ді том; і прихожда́ше к нему́, глаго́лющи: отмсти́ мене́ от сопе́рника моєго́.
|
Вдова́ же нѣ́кая бѣ́ во гра́дѣ то́мъ: и прихожда́ше къ нему́, глаго́лющи: отмсти́ мене́ от сопе́рника моєго́.
|
|
4
|
4
|
|
І не хотя́ше на до́лзі вре́мені. Посліди́ же рече́ в себі́: а́ще і Бо́га не бою́ся, і челові́к не срамля́юся,
|
И не хотя́ше на до́лзѣ вре́мени. Послѣди́ же рече́ въ себѣ́: а́ще и Бо́га не бою́ся, и человѣ́къ не срамля́юся:
|
|
5
|
5
|
|
но зане́ твори́ть мі труди́ вдови́ця сія́, отмщу́ єя́, да не до конця́ приходя́щи застої́ть [труди́ть] мене́.
|
но зане́ твори́тъ ми́ труды́ вдови́ца сія́, отмщу́ єя́: да не до конца́ приходя́щи застои́тъ [труди́тъ] мене́.
|
|
6
|
6
|
|
Рече́ же Госпо́дь: сли́шите, что судія́ непра́вди глаго́леть?
|
Рече́ же Госпо́дь: слы́шите, что́ судія́ непра́вды глаго́летъ?
|
|
7
|
7
|
|
Бог же не і́мать ли сотвори́ти отмще́ніє ізбра́нних Свої́х, вопію́щих к Нему́ день і нощ, і долготерп'я́ о них?
|
Бо́гъ же не и́мать ли сотвори́ти отмще́ніє избра́нныхъ Свои́хъ, вопію́щихъ къ Нему́ де́нь и но́щь, и долготерпя́ о ни́хъ?
|
|
8
|
8
|
|
Глаго́лю вам, я́ко сотвори́ть отмще́ніє їх вско́рі. Оба́че Син Челові́чеський прише́д у́бо обря́щеть ли (сі) ві́ру на землі́?
|
Глаго́лю ва́мъ, я́ко сотвори́тъ отмще́ніє и́хъ вско́рѣ. Оба́че Сы́нъ Человѣ́ческій прише́дъ у́бо обря́щетъ ли (си́) вѣ́ру на земли́?
|
|
9
|
9
|
|
Рече́ же і ко други́м упова́ющим собо́ю, я́ко суть пра́ведници, і унічижа́ющим про́чих, при́тчу сію́:
|
Рече́ же и ко други́мъ упова́ющымъ собо́ю, я́ко су́ть пра́ведницы, и уничижа́ющымъ про́чихъ, при́тчу сію́:
|
|
10
|
10
|
|
(Зач. 89) челові́ка два внидо́ста в це́рков помоли́тися: єди́н фарисе́й, а други́й мита́р.
|
(Зач. 89) человѣ́ка два́ внидо́ста въ це́рковь помоли́тися: єди́нъ фарісе́й, а другі́й мыта́рь.
|
|
11
|
11
|
|
Фарисе́й же став, си́це в себі́ моля́шеся: Бо́же, хвалу́ Тебі́ воздаю́, я́ко нісьм я́коже про́чії челові́ци, хи́щници, непра́ведници, прелюбоді́є, іли́ я́коже сей мита́р;
|
Фарісе́й же ста́въ, си́це въ себѣ́ моля́шеся: Бо́же, хвалу́ Тебѣ́ воздаю́, я́ко нѣ́смь я́коже про́чіи человѣ́цы, хи́щницы, непра́ведницы, прелюбодѣ́є, или́ я́коже се́й мыта́рь:
|
|
12
|
12
|
|
пощу́ся двакра́ти в субо́ту, десяти́ну даю́ всего́ єли́ко притяжу́.
|
пощу́ся двакра́ты въ суббо́ту, десяти́ну даю́ всего́ єли́ко притяжу́.
|
|
13
|
13
|
|
Мита́р же іздале́ча стоя́, не хотя́ше ні о́чію возвести́ на не́бо; но, бія́ше пе́рси своя́, глаго́ля: Бо́же, ми́лостив бу́ди мні, грі́шнику!
|
Мыта́рь же издале́ча стоя́, не хотя́ше ни о́чію возвести́ на не́бо: но бія́ше пе́рси своя́, глаго́ля: Бо́же, ми́лостивъ бу́ди мнѣ́ грѣ́шнику.
|
|
14
|
14
|
|
Глаго́лю вам, я́ко сни́де сей оправда́н в дом свой па́че о́наго: я́ко всяк вознося́йся смири́ться, смиря́яй же себе́ вознесе́ться.
|
Глаго́лю ва́мъ, я́ко сни́де се́й оправда́нъ въ до́мъ сво́й па́че о́наго: я́ко вся́къ вознося́йся смири́тся, смиря́яй же себе́ вознесе́тся.
|
|
15
|
15
|
|
(Зач. 90) Приноша́ху же к Нему́ і младе́нці, да їх ко́снеться; ви́дівше же ученици́ запрети́ша їм.
|
(Зач. 90) Приноша́ху же къ Нему́ и младе́нцы, да и́хъ ко́снется: ви́дѣвше же ученицы́ запрети́ша и́мъ.
|
|
16
|
16
|
|
Ісу́с же призва́в їх, глаго́ла: оста́віте діте́й приходи́ти ко Мні і не брані́те їм; такови́х бо єсть Ца́рствіє Бо́жиє.
|
Іису́съ же призва́въ и́хъ, глаго́ла: оста́вите дѣте́й приходи́ти ко Мнѣ́ и не брани́те и́мъ: таковы́хъ бо є́сть Ца́рствіє Бо́жіє.
|
|
17
|
17
|
|
Амі́нь бо глаго́лю вам: і́же а́ще не при́йметь Ца́рствія Бо́жия, я́ко отроча́, не і́мать вни́ти в не.
|
Ами́нь бо глаго́лю ва́мъ: и́же а́ще не пріи́метъ Ца́рствія Бо́жія я́ко отроча́, не и́мать вни́ти въ не́.
|
|
18
|
18
|
|
(Зач. 91) І вопроси́ Єго́ ні́кий князь, глаго́ля: Учи́телю благи́й, что сотвори́в, живо́т ві́чний наслі́дствую?
|
(Зач. 91) И вопроси́ Єго́ нѣ́кій кня́зь, глаго́ля: Учи́телю благі́й, что́ сотвори́въ, живо́тъ вѣ́чный наслѣ́дствую?
|
|
19
|
19
|
|
Рече́ же єму́ Ісу́с: что М'я глаго́леши бла́га, нікто́же благ, то́кмо єди́н Бог.
|
Рече́ же єму́ Іису́съ: что́ Мя глаго́леши бла́га, никто́же бла́гъ, то́кмо єди́нъ Бо́гъ.
|
|
20
|
20
|
|
За́повіді ві́си: не прелю́би твори́, не уби́й, не укради́, не лжесвиді́тельствуй, чти отця́ твоєго́ і ма́тер твою́.
|
За́повѣди вѣ́си: не прелю́бы твори́: не убі́й: не укради́: не лжесвидѣ́телствуй: чти́ отца́ твоєго́ и ма́терь твою́.
|
|
21
|
21
|
|
Он же рече́: вся сія́ сохрани́х от ю́ности моєя́.
|
О́нъ же рече́: вся́ сія́ сохрани́хъ от ю́ности моєя́.
|
|
22
|
22
|
|
Сли́шав же сія́, Ісу́с рече́ єму́: єще́ єди́наго не доконча́л єси́: вся, єли́ка і́маши, прода́ждь і разда́й ни́щим, і імі́ти і́маши сокро́вище на небесі́; і гряди́ вослі́д Мене́.
|
Слы́шавъ же сія́, Іису́съ рече́ єму́: єще́ єди́наго не доконча́лъ єси́: вся́, єли́ка и́маши, прода́ждь, и разда́й ни́щымъ: и имѣ́ти и́маши сокро́вище на небеси́: и гряди́ вослѣ́дъ Мене́.
|
|
23
|
23
|
|
Он же сли́шав сіє́, приско́рбен бисть, бі бо бога́т зіло́.
|
О́нъ же слы́шавъ сіє́, приско́рбенъ бы́сть: бѣ́ бо бога́тъ зѣло́.
|
|
24
|
24
|
|
Ви́дів же єго́ Ісу́с приско́рбна би́вша, рече́: ка́ко не удо́б іму́щії бога́тство в Ца́рствіє Бо́жиє вни́дуть;
|
Ви́дѣвъ же єго́ Іису́съ приско́рбна бы́вша, рече́: ка́ко не удо́бь иму́щіи бога́тство въ Ца́рствіє Бо́жіє вни́дутъ:
|
|
25
|
25
|
|
удо́біє бо єсть вельбу́ду сквозі́ іглині́ у́ші пройти́, не́же бога́ту в Ца́рствіє Бо́жиє вни́ти.
|
удо́бѣє бо є́сть велбу́ду сквозѣ́ иглинѣ́ у́шы проити́, не́же бога́ту въ Ца́рствіє Бо́жіє вни́ти.
|
|
26
|
26
|
|
Рі́ша же сли́шавшії: то кто мо́жеть спасе́н би́ти?
|
Рѣ́ша же слы́шавшіи: то́ кто́ мо́жетъ спасе́нъ бы́ти?
|
|
27
|
27
|
|
Он же рече́: невозмо́жная у челові́к возмо́жна суть у Бо́га.
|
О́нъ же рече́: невозмо́жная у человѣ́къ возмо́жна су́ть у Бо́га.
|
|
28
|
28
|
|
Рече́ же Петр: се ми оста́вихом вся і по Тебі́ ідо́хом.
|
Рече́ же Пе́тръ: се́ мы́ оста́вихомъ вся́ и по Тебѣ́ идо́хомъ.
|
|
29
|
29
|
|
Он же рече́ їм: амі́нь глаго́лю вам, я́ко нікто́же єсть, і́же оста́вить дом, іли́ роди́телі, іли́ бра́тію, іли́ се́стри, іли́ жену́, іли́ ча́да, Ца́рствія ра́ди Бо́жия,
|
О́нъ же рече́ и́мъ: ами́нь глаго́лю ва́мъ, я́ко никто́же є́сть, и́же оста́витъ до́мъ, или́ роди́тели, или́ бра́тію, или́ се́стры, или́ жену́, или́ ча́да, Ца́рствія ра́ди Бо́жія,
|
|
30
|
30
|
|
і́же не при́йметь мно́жицею во вре́м'я сіє́, і в вік гряду́щий живо́т ві́чний.
|
и́же не пріи́метъ мно́жицею во вре́мя сіє́, и въ вѣ́къ гряду́щій живо́тъ вѣ́чный.
|
|
31
|
31
|
|
(Зач. 92) Поє́м же обана́десяте ученики́ Своя́, рече́ к ним: се восхо́дим во Ієрусали́м, і сконча́ються вся пи́санная проро́ки о Си́ні Челові́честі;
|
(Зач. 92) Поє́мь же обана́десяте ученики́ Своя́, рече́ къ ни́мъ: се́ восхо́димъ во Ієрусали́мъ, и сконча́ются вся́ пи́санная проро́ки о Сы́нѣ Человѣ́честѣ:
|
|
32
|
32
|
|
предадя́ть бо Єго́ язи́ком, і поруга́ються Єму́, і укоря́ть Єго́, і оплюю́ть Єго́,
|
предадя́тъ бо Єго́ язы́комъ, и поруга́ются Єму́, и укоря́тъ Єго́, и оплюю́тъ Єго́,
|
|
33
|
33
|
|
і би́вше убію́ть Єго́; і в тре́тій день воскре́снеть.
|
и би́вше убію́тъ Єго́: и въ тре́тій де́нь воскре́снетъ.
|
|
34
|
34
|
|
І ті́ї нічесо́же от сих разумі́ша; і бі глаго́л сей сокрове́н от них, і не разуміва́ху глаго́лемих.
|
И ті́и ничесо́же от си́хъ разумѣ́ша: и бѣ́ глаго́лъ се́й сокрове́нъ от ни́хъ, и не разумѣва́ху глаго́лемыхъ.
|
|
35
|
35
|
|
(Зач. 93) Бисть же єгда́ прибли́жишася во Ієрихо́н, сліпе́ць ні́кий сідя́ше при путі́ прося́;
|
(Зач. 93) Бы́сть же єгда́ прибли́жишася во Ієріхо́нъ, слѣпе́цъ нѣ́кій сѣдя́ше при пути́ прося́:
|
|
36
|
36
|
|
сли́шав же наро́д мимоходя́щ, вопроша́ше: что у́бо єсть се?
|
слы́шавъ же наро́дъ мимоходя́щь, вопроша́ше: что́ у́бо є́сть се́?
|
|
37
|
37
|
|
Пові́даша же єму́, я́ко Ісу́с Назаряни́н мимохо́дить.
|
Повѣ́даша же єму́, я́ко Іису́съ Назаряни́нъ мимохо́дитъ.
|
|
38
|
38
|
|
І возопи́, глаго́ля: Ісу́се Си́не Дави́дов, поми́луй м'я.
|
И возопи́, глаго́ля: Іису́се Сы́не Дави́довъ, поми́луй мя́.
|
|
39
|
39
|
|
І предиду́щії преща́ху єму́, да умолчи́ть; он же па́че мно́жає вопія́ше: Си́не Дави́дов, поми́луй м'я.
|
И предъиду́щіи преща́ху єму́, да умолчи́тъ: о́нъ же па́че мно́жає вопія́ше: Сы́не Дави́довъ, поми́луй мя́.
|
|
40
|
40
|
|
Став же Ісу́с повелі́ привести́ єго́ к Себі́; прибли́жшуся же єму́ к Нему́, вопроси́ єго́,
|
Ста́въ же Іису́съ повелѣ́ привести́ єго́ къ Себѣ́: прибли́жшуся же єму́ къ Нему́, вопроси́ єго́,
|
|
41
|
41
|
|
глаго́ля: что хо́щеши, да ті сотворю́? Он же рече́: Го́споди, да прозрю́.
|
глаго́ля: что́ хо́щеши, да ти́ сотворю́? О́нъ же рече́: Го́споди, да прозрю́.
|
|
42
|
42
|
|
Ісу́с же рече́ єму́: прозри́; ві́ра твоя́ спасе́ тя.
|
Іису́съ же рече́ єму́: прозри́: вѣ́ра твоя́ спасе́ тя.
|
|
43
|
43
|
|
І а́біє прозрі́, і вслід Єго́ ідя́ше, сла́в'я Бо́га. І всі лю́діє ви́дівше возда́ша хвалу́ Бо́гові.
|
И а́біє прозрѣ́, и вслѣ́дъ Єго́ идя́ше, сла́вя Бо́га. И вси́ лю́діє ви́дѣвше возда́ша хвалу́ Бо́гови.
|
