|
А҆ввакꙋ́мъ
|
ΑΜΒΑΚΟΥΜ
|
|
Глава́ а҃
|
Κεφάλαιο 1
|
|
1
|
1
|
| Видѣ́нїе, є҆́же ви́дѣ а҆ввакꙋ́мъ прⷪ҇ро́къ. | ΤΟ λῆμμα ὃ εἶδεν ᾿Αμβακοὺμ ὁ προφήτης. |
|
2
|
2
|
| Доко́лѣ, гдⷭ҇и, воззовꙋ̀, и҆ не оу҆слы́шиши; возопїю̀ къ тебѣ̀ ѡ҆би́димь, и҆ не и҆зба́виши; | ῞Εως τίνος, Κύριε, κεκράξομαι καὶ οὐ μὴ εἰσακούσῃς; βοήσομαι πρός σε ἀδικούμενος καὶ οὐ σώσεις; |
|
3
|
3
|
| Вскꙋ́ю мнѣ̀ показа́лъ є҆сѝ трꙋды̀ и҆ бѡлѣ́зни, смотри́ти стра́сть и҆ нече́стїе; проти́вꙋ мнѣ̀ бы́сть сꙋ́дъ, и҆ сꙋдїѧ̀ взе́млетъ. | ἱνατί ἔδειξάς μοι κόπους καὶ πόνους, ἐπιβλέπειν ταλαιπωρίαν καὶ ἀσέβειαν; ἐξεναντίας μου γέγονε κρίσις, καὶ ὁ κριτὴς λαμβάνει. |
|
4
|
4
|
| Сегѡ̀ ра́ди разори́сѧ зако́нъ, и҆ не произво́дитсѧ въ соверше́нїе сꙋ́дъ: ꙗ҆́кѡ нечести́вый преѡби́дитъ првⷣнаго, сегѡ̀ ра́ди и҆зы́детъ сꙋ́дъ развраще́нъ. | διὰ τοῦτο διεσκέδασται νόμος, καὶ οὐ διεξάγεται εἰς τέλος κρίμα, ὅτι ὁ ἀσεβὴς καταδυναστεύει τὸν δίκαιον· ἕνεκεν τούτου ἐξελεύσεται τὸ κρίμα διεστραμμένον. |
|
5
|
5
|
| Ви́дите, презо́рливїи, и҆ смотри́те, и҆ чꙋди́тесѧ чꙋдесє́мъ и҆ и҆зче́зните: поне́же дѣ́ло а҆́зъ дѣ́лаю во дне́хъ ва́шихъ, є҆мꙋ́же не и҆́мате вѣ́ровати, а҆́ще кто̀ и҆сповѣ́сть ва́мъ. | ἴδετε, οἱ καταφρονηταί, καὶ ἐπιβλέψατε καὶ θαυμάσατε θαυμάσια καὶ ἀφανίσθητε, διότι ἔργον ἐγὼ ἐργάζομαι ἐν ταῖς ἡμέραις ὑμῶν, ὃ οὐ μὴ πιστεύσητε, ἐάν τις ἐκδιηγῆται. |
|
6
|
6
|
| Занѐ, сѐ, а҆́зъ возставлѧ́ю халдє́и, ꙗ҆зы́къ го́рькїй и҆ бо́рзый, ходѧ́щїй по широта́мъ землѝ, є҆́же наслѣ́дити селє́нїѧ не своѧ̑: | διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ἐφ᾿ ὑμᾶς τοὺς Χαλδαίους τοὺς μαχητάς, τὸ ἔθνος τὸ πικρὸν καὶ τὸ ταχινόν, τὸ πορευόμενον ἐπὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς τοῦ κατακληρονομῆσαι σκηνώματα οὐκ αὐτοῦ. |
|
7
|
7
|
| стра́шенъ и҆ ꙗ҆вле́нъ є҆́сть, ѿ негѡ̀ сꙋ́дъ є҆гѡ̀ бꙋ́детъ, и҆ взѧ́тїе є҆гѡ̀ ѿ негѡ̀ и҆зы́детъ: | φοβερὸς καὶ ἐπιφανής ἐστιν, ἐξ αὐτοῦ τὸ κρίμα αὐτοῦ ἔσται καὶ τὸ λῆμμα αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ ἐξελεύσεται. |
|
8
|
8
|
| и҆ и҆зско́чатъ па́че ры́сей ко́ни є҆гѡ̀ и҆ быстрѣ́е волкѡ́въ а҆раві́йскихъ, и҆ поѣ́дꙋтъ кѡ́нницы є҆гѡ̀ и҆ оу҆стремѧ́тсѧ и҆здале́ча и҆ полетѧ́тъ а҆́ки ѻ҆ре́лъ гото́въ на ꙗ҆́дь. | καὶ ἐξαλοῦνται ὑπὲρ παρδάλεις οἱ ἵπποι αὐτοῦ καὶ ὀξύτεροι ὑπὲρ τοὺς λύκους τῆς ᾿Αραβίας· καὶ ἐξιππάσονται οἱ ἱππεῖς αὐτοῦ καὶ ὁρμήσουσι μακρόθεν καὶ πετασθήσονται ὡς ἀετὸς πρόθυμος εἰς τὸ φαγεῖν. |
|
9
|
9
|
| Сконча́нїе на нечести̑выѧ прїи́детъ, сопротивлѧ́ющыѧсѧ ли́цамъ и҆́хъ проти́вꙋ, и҆ собере́тъ ꙗ҆́кѡ песо́къ плѣ́нники. | συντέλεια εἰς ἀσεβεῖς ἥξει, ἀνθεστηκότας προσώποις αὐτῶν ἐξεναντίας καὶ συνάξει ὡς ἄμμον αἰχμαλωσίαν. |
|
10
|
10
|
| И҆ то́й над̾ царьмѝ посмѣе́тсѧ, и҆ мꙋчи́телїе и҆гра́нїе є҆гѡ̀, и҆ то́й над̾ всѧ́кою твердѣ́лїю порꙋга́етсѧ, и҆ ѡ҆бложи́тъ ва́лъ, и҆ воз̾ѡблада́етъ є҆́ю. | καὶ αὐτὸς ἐν βασιλεῦσιν ἐντρυφήσει καὶ τύραννοι παίγνια αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς εἰς πᾶν ὀχύρωμα ἐμπαίξεται καὶ βαλεῖ χῶμα καὶ κρατήσει αὐτοῦ. |
|
11
|
11
|
| Тогда̀ премѣни́тъ дꙋ́хъ и҆ пре́йдетъ и҆ помо́литсѧ: сїѧ̀ крѣ́пость бг҃ꙋ моемꙋ̀. | τότε μεταβαλεῖ τὸ πνεῦμα καὶ διελεύσεται καὶ ἐξιλάσεται· αὕτη ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ μου. |
|
12
|
12
|
| Нѣ́си ли ты̀ и҆сконѝ, гдⷭ҇и бж҃е, ст҃ы́й мо́й; и҆ не оу҆́мремъ. Гдⷭ҇и, на сꙋ́дъ оу҆чини́лъ є҆сѝ є҆го̀, и҆ созда́ мѧ ѡ҆блича́ти наказа́нїе є҆гѡ̀. | οὐχὶ σὺ ἀπ᾿ ἀρχῆς, Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ ἅγιός μου; καὶ οὐ μὴ ἀποθάνωμεν. Κύριε, εἰς κρίμα τέταχας αὐτόν· καὶ ἔπλασέ με τοῦ ἐλέγχειν παιδείαν αὐτοῦ. |
|
13
|
13
|
| Чи́сто ѻ҆́ко є҆́же не ви́дѣти ѕла̀ и҆ взира́ти на трꙋды̀ болѣ́знєнныѧ: вскꙋ́ю призира́еши на презѡ́рливыѧ; премолчава́еши, є҆гда̀ пожира́етъ нечести́вый првⷣнаго; | καθαρὸς ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ μὴ ὁρᾶν πονηρά, καὶ ἐπιβλέπειν ἐπὶ πόνους οὐ δυνήσῃ· ἵνα τί ἐπιβλέπεις ἐπὶ καταφρονοῦντας; παρασιωπήσῃ ἐν τῷ καταπίνειν ἀσεβῆ τὸν δίκαιον; |
|
14
|
14
|
| и҆ сотвори́ши человѣ́ки ꙗ҆́кѡ ры̑бы мѡрскі́ѧ и҆ ꙗ҆́кѡ га́ды не и҆мꙋ́щыѧ старѣ́йшины. | καὶ ποιήσεις τοὺς ἀνθρώπους ὡς τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης καὶ ὡς τὰ ἑρπετὰ τὰ οὐκ ἔχοντα ἡγούμενον; |
|
15
|
15
|
| Сконча́нїе оу҆́дою восхи́ти и҆ привлечѐ є҆го̀ мре́жею и҆ собра̀ є҆го̀ сѣтьмѝ свои́ми: сегѡ̀ ра́ди возвесели́тсѧ и҆ возра́дꙋетсѧ се́рдце є҆гѡ̀: | συντέλειαν ἐν ἀγκίστρῳ ἀνέσπασε καὶ εἵλκυσεν αὐτὸν ἐν ἀμφιβλήστρῳ καὶ συνήγαγεν αὐτὸν ἐν ταῖς σαγήναις αὐτοῦ. |
|
16
|
16
|
| сегѡ̀ ра́ди пожре́тъ мре́жи свое́й и҆ покади́тъ сѣ́ть свою̀, ꙗ҆́кѡ тѣ́ми разблажѝ ча́сть свою̀ и҆ пи̑щи своѧ̑ и҆збра̑нныѧ: | ἕνεκεν τούτου εὐφρανθήσεται καὶ χαρήσεται ἡ καρδία αὐτοῦ· ἕνεκεν τούτου θύσει τῇ σαγήνῃ αὐτοῦ καὶ θυμιάσει τῷ ἀμφιβλήστρῳ αὐτοῦ, ὅτι ἐν αὐτοῖς ἐλίπανε μερίδα αὐτοῦ, καὶ τὰ βρώματα αὐτοῦ ἐκλεκτά. |
|
17
|
17
|
| сегѡ̀ ра́ди простре́тъ мре́жꙋ свою̀ и҆ прⷭ҇нѡ и҆збива́ти ꙗ҆зы́кѡвъ не пощади́тъ. | διὰ τοῦτο ἀμφιβαλεῖ τὸ ἀμφίβληστρον αὐτοῦ καὶ διὰ παντὸς ἀποκτέννειν ἔθνη οὐ φείσεται. |
|
Глава́ в҃
|
Κεφάλαιο 2
|
|
1
|
1
|
| На стра́жи мое́й ста́нꙋ, и҆ взы́дꙋ на ка́мень, и҆ посмотрю̀ є҆́же ви́дѣти, что̀ возгл҃етъ во мнѣ̀ и҆ что̀ ѿвѣща́ю на ѡ҆бличе́нїе моѐ. | ΕΠΙ τῆς φυλακῆς μου στήσομαι καὶ ἐπιβήσομαι ἐπὶ πέτραν καὶ ἀποσκοπεύσω τοῦ ἰδεῖν τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ καὶ τί ἀποκριθῶ ἐπὶ τὸν ἔλεγχόν μου. |
|
2
|
2
|
| И҆ ѿвѣща̀ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀ и҆ речѐ: впишѝ видѣ́нїе, и҆ ꙗ҆́вѣ на дскѣ̀, ꙗ҆́кѡ да пости́гнетъ чита́ѧй ѧ҆̀. | καὶ ἀπεκρίθη πρός με Κύριος καὶ εἶπε· γράψον ὅρασιν καὶ σαφῶς εἰς πυξίον, ὅπως διώκῃ ὁ ἀναγινώσκων αὐτά. |
|
3
|
3
|
| Занѐ є҆щѐ видѣ́нїе на вре́мѧ, и҆ просїѧ́етъ въ коне́цъ, а҆ не вотщѐ: а҆́ще оу҆ме́длитъ, потерпѝ є҆мꙋ̀, ꙗ҆́кѡ и҆ды́й прїи́детъ и҆ не оу҆ме́длитъ. | διότι ἔτι ὅρασις εἰς καιρὸν καὶ ἀνατελεῖ εἰς πέρας καὶ οὐκ εἰς κενόν· ἐὰν ὑστερήσῃ, ὑπόμεινον αὐτόν, ὅτι ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ μὴ χρονίσῃ. |
|
4
|
4
|
| А҆́ще оу҆сꙋмни́тсѧ, не бл҃говоли́тъ дш҃а̀ моѧ̀ въ не́мъ: првⷣникъ же (мо́й) ѿ вѣ́ры жи́въ бꙋ́детъ. | ἐὰν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεώς μου ζήσεται. |
|
5
|
5
|
| Презо́рливый же и҆ ѡ҆би́дливый мꙋ́жъ и҆ велича́вый ничесо́же сконча́етъ: и҆́же разширѝ а҆́ки а҆́дъ дꙋ́шꙋ свою̀, и҆ се́й ꙗ҆́кѡ сме́рть ненасыще́нъ: и҆ собере́тъ къ себѣ̀ всѧ̑ ꙗ҆зы́ки и҆ прїи́метъ къ себѣ̀ всѧ̑ лю́ди. | ὁ δὲ κατοιόμενος καὶ καταφρονητής, ἀνὴρ ἀλαζών, οὐθὲν μὴ περάνῃ, ὃς ἐπλάτυνε καθὼς ᾅδης τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὗτος ὡς θάνατος οὐκ ἐμπιπλάμενος καὶ ἐπισυνάξει ἐπ᾿ αὐτὸν πάντα τὰ ἔθνη καὶ εἰσδέξεται πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς λαούς. |
|
6
|
6
|
| Не сїѧ̑ ли всѧ̑ на него̀ при́тчꙋ прїи́мꙋтъ и҆ гада́нїе въ по́вѣсть є҆гѡ̀; и҆ рекꙋ́тъ: го́ре оу҆множа́ющемꙋ себѣ̀ не сꙋ̑щаѧ є҆гѡ̀, доко́лѣ; и҆ ѡ҆тѧгча́ющемꙋ оу҆́зꙋ свою̀ тѧ́жцѣ. | οὐχὶ ταῦτα πάντα κατ᾿ αὐτοῦ παραβολὴν λήψονται καὶ πρόβλημα εἰς διήγησιν αὐτοῦ; καὶ ἐροῦσιν· οὐαὶ ὁ πληθύνων ἑαυτῷ τὰ οὐκ ὄντα αὐτοῦ ἕως τίνος; καὶ βαρύνων τὸν κλοιὸν αὐτοῦ στιβαρῶς. |
|
7
|
7
|
| Ꙗ҆́кѡ внеза́пꙋ воста́нꙋтъ оу҆грыза́ющїи є҆го̀, и҆ ѡ҆бодрѧ́тсѧ навѣ̑тницы твоѝ, и҆ бꙋ́деши въ разграбле́нїе и҆̀мъ. | ὅτι ἐξαίφνης ἀναστήσονται δάκνοντες αὐτόν, καὶ ἐκνήψουσιν οἱ ἐπίβουλοί σου, καὶ ἔσῃ εἰς διαρπαγὴν αὐτοῖς. |
|
8
|
8
|
| Поне́же ты̀ плѣни́лъ є҆сѝ страны̑ мнѡ́ги, плѣнѧ́тъ тѧ̀ всѝ ѡ҆ста́вшїи лю́дїе кро́ве ра́ди человѣ́чи и҆ нече́стїѧ землѝ и҆ гра́да и҆ всѣ́хъ живꙋ́щихъ на не́й. | διότι σὺ ἐσκύλευσας ἔθνη πολλά, σκυλεύσουσί σε πάντες οἱ ὑπολελειμμένοι λαοὶ δι᾿ αἵματα ἀνθρώπων καὶ ἀσεβείας γῆς καὶ πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων αὐτήν. |
|
9
|
9
|
| Го́ре лихои́мствꙋющымъ лихои́мство ѕло́е до́мꙋ своемꙋ̀, є҆́же оу҆чини́ти на высотѣ̀ гнѣздо̀ своѐ, є҆́же и҆сто́ргнꙋти ѿ рꙋкѝ ѕлы́хъ. | ὦ ὁ πλεονεκτῶν πλεονεξίαν κακὴν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ τοῦ τάξαι εἰς ὕψος νοσσιὰν αὐτοῦ τοῦ ἐκσπασθῆναι ἐκ χειρὸς κακῶν. |
|
10
|
10
|
| Оу҆мы́слилъ є҆сѝ стыдѣ́нїе до́мꙋ своемꙋ̀, сконча́лъ є҆сѝ лю́ди мнѡ́ги, и҆ согрѣшѝ дꙋша̀ твоѧ̀. | ἐβουλεύσω αἰσχύνην τῷ οἴκῳ σου, συνεπέρανας πολλοὺς λαούς, καὶ ἐξήμαρτεν ἡ ψυχή σου· |
|
11
|
11
|
| Занѐ ка́мень и҆з̾ стѣны̀ возопїе́тъ, и҆ хрꙋ́щь ѿ дре́ва возглаго́летъ сїѧ̑: | διότι λίθος ἐκ τοίχου βοήσεται, καὶ κάνθαρος ἐκ ξύλου φθέγξεται αὐτά. |
|
12
|
12
|
| оу҆̀, лю́тѣ созида́ющемꙋ гра́дъ кровьмѝ и҆ оу҆готовлѧ́ющемꙋ гра́дъ непра́вдами. | οὐαὶ ὁ οἰκοδομῶν πόλιν ἐν αἵμασι καὶ ἑτοιμάζων πόλιν ἐν ἀδικίαις. |
|
13
|
13
|
| Не сїѧ̑ ли сꙋ́ть ѿ гдⷭ҇а вседержи́телѧ; и҆ ѡ҆скꙋдѣ́ша лю́дїе мно́зи ѻ҆гне́мъ, и҆ ꙗ҆зы́цы мно́зи и҆знемого́ша: | οὐ ταῦτά ἐστι παρὰ Κυρίου παντοκράτορος; καὶ ἐξέλιπον λαοὶ ἱκανοὶ ἐν πυρί, καὶ ἔθνη πολλὰ ὠλιγοψύχησαν. |
|
14
|
14
|
| ꙗ҆́кѡ напо́лнитсѧ всѧ̀ землѧ̀ вѣ́дѣнїѧ сла́вы гдⷭ҇ни, ꙗ҆́коже вода̀ мно́га въ мо́ри покры́етъ ѧ҆̀. | ὅτι ἐπλησθήσεται ἡ γῆ τοῦ γνῶναι τὴν δόξαν Κυρίου, ὡς ὕδωρ κατακαλύψει αὐτούς. |
|
15
|
15
|
| Го́ре напаѧ́ющемꙋ по́дрꙋга своего̀ развраще́нїемъ мꙋ́тнымъ, и҆ оу҆поѧва́ющемꙋ, ꙗ҆́кѡ да взира́етъ къ пеще́рамъ и҆́хъ. | ὦ ὁ ποτίζων τὸν πλησίον αὐτοῦ ἀνατροπῇ θολερᾷ καὶ μεθύσκων, ὅπως ἐπιβλέπῃ ἐπὶ τὰ σπήλαια αὐτῶν. |
|
16
|
16
|
| Сы́тость безче́стїѧ ѿ сла́вы и҆спі́й и҆ ты̀: се́рдце, поколе́блисѧ и҆ сотрѧсни́сѧ: ѡ҆бы́де ѡ҆ тебѣ̀ ча́ша десни́цы гдⷭ҇ни, и҆ собра́сѧ безче́стїе на главꙋ̀ твою̀. | πλησμονὴν ἀτιμίας ἐκ δόξης πίε καὶ σύ, καρδία σαλεύθητι καὶ σείσθητι· ἐκύκλωσεν ἐπὶ σὲ ποτήριον δεξιᾶς Κυρίου καὶ συνήχθη ἀτιμία ἐπὶ τὴν δόξαν σου. |
|
17
|
17
|
| Зане́же нече́стїе лїва́ново покры́етъ тѧ̀, и҆ стра́сть ѕвѣре́й престраши́тъ тѧ̀, кро́ве ра́ди человѣ́чи и҆ нече́стїѧ землѝ и҆ гра́да и҆ всѣ́хъ живꙋ́щихъ на не́й. | διότι ἀσέβεια τοῦ Λιβάνου καλύψει σε, καὶ ταλαιπωρία θηρίων πτοήσει σε δι᾿ αἵματα ἀνθρώπων καὶ ἀσεβείας γῆς καὶ πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων αὐτήν. |
|
18
|
18
|
| Что̀ по́льзꙋетъ и҆зва́ѧное, ꙗ҆́кѡ и҆зваѧ́ша є҆̀; созда́ша слїѧ́нїе, мечта́нїе ло́жное, ꙗ҆́кѡ оу҆пова̀ созда́вый на созда́нїе своѐ, сотвори́ти кꙋмі́ры нѣмы̑ѧ. | τί ὠφελεῖ γλυπτόν, ὅτι ἔγλυψαν αὐτό; ἔπλασεν αὐτὸ χώνευμα, φαντασίαν ψευδῆ, ὅτι πέποιθεν ὁ πλάσας ἐπὶ τὸ πλάσμα αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι εἴδωλα κωφά. |
|
19
|
19
|
| Оу҆, лю́тѣ глаго́лющемꙋ ко дре́вꙋ: ѡ҆бодри́сѧ, воста́ни: и҆ ка́менїю: возвы́сисѧ: и҆ то̀ є҆́сть мечта́нїе, и҆ сїѐ є҆́сть скова́нїе зла́та и҆ сребра̀, и҆ всѧ́кагѡ дꙋ́ха нѣ́сть въ не́мъ. | οὐαὶ ὁ λέγων τῷ ξύλῳ· ἔκνηψον, ἐξεγέρθητι, καὶ τῷ λίθῳ· ὑψώθητι· καὶ αὐτό ἐστι φαντασία, τοῦτο δέ ἐστιν ἔλασμα χρυσίου καὶ ἀργυρίου, καὶ πᾶν πνεῦμα οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. |
|
20
|
20
|
| Гдⷭ҇ь же во хра́мѣ ст҃ѣ́мъ свое́мъ: да оу҆бои́тсѧ ѿ лица̀ є҆гѡ̀ всѧ̀ землѧ̀. | ὁ δὲ Κύριος ἐν ναῷ ἁγίῳ αὐτοῦ· εὐλαβείσθω ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ πᾶσα ἡ γῆ. |
|
Глава́ г҃
|
Κεφάλαιο 3
|
|
1
|
1
|
| Моли́тва а҆ввакꙋ́ма прⷪ҇ро́ка съ пѣ́снїю. Гдⷭ҇и, оу҆слы́шахъ слꙋ́хъ тво́й и҆ оу҆боѧ́хсѧ: | Προσευχὴ ᾿Αμβακοὺμ τοῦ προφήτου μετὰ ᾠδῆς. ΚΥΡΙΕ, εἰσακήκοα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην· |
|
2
|
2
|
| гдⷭ҇и, разꙋмѣ́хъ дѣла̀ твоѧ̑ и҆ оу҆жасо́хсѧ: посредѣ̀ двою̀ живѡ́тнꙋ позна́нъ бꙋ́деши: внегда̀ прибли́житисѧ лѣ́тѡмъ, позна́ешисѧ: внегда̀ прїитѝ вре́мени, ꙗ҆ви́шисѧ: внегда̀ смꙋти́тисѧ дꙋшѝ мое́й во гнѣ́вѣ, млⷭ҇ть (твою̀) помѧне́ши. | Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου καὶ ἐξέστην. ἐν μέσῳ δύο ζῴων γνωσθήσῃ, ἐν τῷ ἐγγίζειν τὰ ἔτη ἐπιγνωσθήσῃ, ἐν τῷ παρεῖναι τὸν καιρὸν ἀναδειχθήσῃ, ἐν τῷ ταραχθῆναι τὴν ψυχήν μου, ἐν ὀργῇ ἐλέους μνησθήσῃ. |
|
3
|
3
|
| Бг҃ъ ѿ ю҆́га прїи́детъ, и҆ ст҃ы́й и҆з̾ горы̀ приѡсѣне́нныѧ ча́щи: покры̀ небеса̀ добродѣ́тель є҆гѡ̀, и҆ хвале́нїѧ є҆гѡ̀ и҆спо́лнь землѧ̀. | ὁ Θεὸς ἀπὸ Θαιμὰν ἥξει, καὶ ὁ ἅγιος ἐξ ὄρους κατασκίου δασέος. (διάψαλμα). ἐκάλυψεν οὐρανοὺς ἡ ἀρετὴ αὐτοῦ, καὶ αἰνέσεως αὐτοῦ πλήρης ἡ γῆ. |
|
4
|
4
|
| И҆ сїѧ́нїе є҆гѡ̀ ꙗ҆́кѡ свѣ́тъ бꙋ́детъ: ро́зи въ рꙋка́хъ є҆гѡ̀, и҆ положѝ любо́вь держа́внꙋ крѣ́пости своеѧ̀. | καὶ φέγγος αὐτοῦ ὡς φῶς ἔσται, κέρατα ἐν χερσὶν αὐτοῦ, καὶ ἔθετο ἀγάπησιν κραταιὰν ἰσχύος αὐτοῦ. |
|
5
|
5
|
| Пред̾ лице́мъ є҆гѡ̀ пред̾и́детъ сло́во, и҆ и҆зы́детъ на по́ле при ногꙋ̀ є҆гѡ̀. | πρὸ προσώπου αὐτοῦ πορεύσεται λόγος, καὶ ἐξελεύσεται εἰς παιδείαν κατὰ πόδας αὐτοῦ |
|
6
|
6
|
| Ста̀, и҆ подви́жесѧ землѧ̀: призрѣ̀, и҆ раста́ѧша ꙗ҆зы́цы: стры́шасѧ го́ры нꙋ́ждею, и҆ раста́ѧша хо́лми вѣ́чнїи, шє́ствїѧ вѣ́чнаѧ є҆гѡ̀, | ἔστη, καὶ ἐσαλεύθη ἡ γῆ· ἐπέβλεψε, καὶ διετάκη ἔθνη. διεβρύθη τὰ ὄρη βίᾳ, ἐτάκησαν βουνοὶ αἰώνιοι. |
|
7
|
7
|
| за трꙋ́дъ ви́дѣша селє́нїѧ є҆ѳїѡ́пскаѧ, оу҆боѧ́тсѧ и҆ кро́вы землѝ мадїа́мскїѧ. | πορείας αἰωνίας αὐτοῦ ἀντὶ κόπων εἶδον· σκηνώματα Αἰθιόπων πτοηθήσονται καὶ αἱ σκηναὶ γῆς Μαδιάμ. |
|
8
|
8
|
| Є҆да̀ въ рѣка́хъ прогнѣ́ваешисѧ, гдⷭ҇и; є҆да̀ въ рѣка́хъ ꙗ҆́рость твоѧ̀; и҆лѝ въ мо́ри оу҆стремле́нїе твоѐ; ꙗ҆́кѡ всѧ́деши на ко́ни твоѧ̑, и҆ ꙗ҆жде́нїе твоѐ спасе́нїе. | μὴ ἐν ποταμοῖς ὠργίσθης, Κύριε, ἢ ἐν ποταμοῖς ὁ θυμός σου; ἢ ἐν θαλάσσῃ τὸ ὅρμημά σου; ὅτι ἐπιβήσῃ ἐπὶ τοὺς ἵππους σου, καὶ ἡ ἱππασία σου σωτηρία. |
|
9
|
9
|
| Налѧца́ѧ налѧче́ши лꙋ́къ тво́й на ски́птры, гл҃етъ гдⷭ҇ь: рѣка́ми разсѧ́детсѧ землѧ̀. | ἐντείνων ἐντενεῖς τὸ τόξον σου ἐπὶ σκῆπτρα, λέγει Κύριος. (διάψαλμα). ποταμῶν ραγήσεται γῆ. |
|
10
|
10
|
| Оу҆́ зрѧтъ тѧ̀ и҆ поболѧ́тъ лю́дїе, расточа́ѧ во́ды ше́ствїѧ є҆гѡ̀: дадѐ бе́здна гла́съ сво́й, высота̀ привидѣ̑нїѧ своѧ̑: | ὄψονταί σε καὶ ὠδινήσουσι λαοί, σκορπίζων ὕδατα πορείας αὐτοῦ· ἔδωκεν ἡ ἄβυσσος φωνὴν αὐτῆς, ὕψος φαντασίας αὐτῆς. |
|
11
|
11
|
| воздви́жесѧ со́лнце, и҆ лꙋна̀ ста̀ въ чи́нѣ свое́мъ: во свѣ́тѣ стрѣ́лы твоѧ̑ по́йдꙋтъ, въ блиста́нїи мо́лнїй ѻ҆рꙋ́жїй твои́хъ. | ἐπῄρθη ὁ ἥλιος, καὶ ἡ σελήνη ἔστη ἐν τῇ τάξει αὐτῆς· εἰς φῶς βολίδες σου πορεύσονται, εἰς φέγγος ἀστραπῆς ὅπλων σου. |
|
12
|
12
|
| Преще́нїемъ оу҆ма́лиши зе́млю и҆ ꙗ҆́ростїю низложи́ши ꙗ҆зы́ки. | ἐν ἀπειλῇ ὀλιγώσεις γῆν καὶ ἐν θυμῷ κατάξεις ἔθνη. |
|
13
|
13
|
| И҆зше́лъ є҆сѝ во спⷭ҇нїе люді́й твои́хъ, спⷭ҇тѝ пома̑занныѧ твоѧ̑, вложи́лъ є҆сѝ во главы̑ беззако́нныхъ сме́рть, воздви́глъ є҆сѝ оу҆́зы да́же до вы́и въ коне́цъ: | ἐξῆλθες εἰς σωτηρίαν λαοῦ σου τοῦ σῶσαι τὸν χριστόν σου· ἔβαλες εἰς κεφαλὰς ἀνόμων θάνατον, ἐξήγειρας δεσμοὺς ἕως τραχήλου. (διάψαλμα). |
|
14
|
14
|
| разсѣ́клъ є҆сѝ во и҆зстꙋпле́нїи главы̑ си́льныхъ, сотрѧсꙋ́тсѧ въ не́й: разве́рзꙋтъ оу҆зды̑ своѧ̑ ꙗ҆́кѡ снѣда́ѧй ни́щїй та́й. | διέκοψας ἐν ἐκστάσει κεφαλὰς δυναστῶν, σεισθήσονται ἐν αὐτῇ· διανοίξουσι χαλινοὺς αὐτῶν ὡς ἐσθίων πτωχὸς λάθρᾳ. |
|
15
|
15
|
| И҆ наве́лъ є҆сѝ на мо́ре ко́ни твоѧ̑, смꙋща́ющыѧ во́ды мнѡ́ги. | καὶ ἐπεβίβασας εἰς θάλασσαν τοὺς ἵππους σου ταράσσοντας ὕδατα πολλά. |
|
16
|
16
|
| Сохрани́хсѧ, и҆ оу҆боѧ́сѧ се́рдце моѐ ѿ гла́са моли́твы оу҆сте́нъ мои́хъ, и҆ вни́де тре́петъ въ кѡ́сти моѧ̑, и҆ во мнѣ̀ смѧте́сѧ крѣ́пость моѧ̀: почі́ю въ де́нь ско́рби моеѧ̀, да взы́дꙋ въ лю́ди прише́лствїѧ моегѡ̀. | ἐφυλαξάμην, καὶ ἐπτοήθη ἡ κοιλία μου ἀπὸ φωνῆς προσευχῆς χειλέων μου, καὶ εἰσῆλθε τρόμος εἰς τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ὑποκάτωθέν μου ἐταράχθη ἡ ἕξις μου. ἀναπαύσομαι ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως τοῦ ἀναβῆναι εἰς λαὸν παροικίας μου. |
|
17
|
17
|
| Занѐ смо́ковь не плодопринесе́тъ, и҆ не бꙋ́детъ ро́да въ лоза́хъ: солже́тъ дѣ́ло ма́слинное, и҆ полѧ̀ не сотворѧ́тъ ꙗ҆́ди: ѡ҆скꙋдѣ́ша ѻ҆́вцы ѿ пи́щи, и҆ не бꙋ́детъ волѡ́въ при ꙗ҆́слехъ. | διότι συκῆ οὐ καρποφορήσει, καὶ οὐκ ἔσται γενήματα ἐν ταῖς ἀμπέλοις· ψεύσεται ἔργον ἐλαίας, καὶ τὰ πεδία οὐ ποιήσει βρῶσιν· ἐξέλιπον ἀπὸ βρώσεως πρόβατα, καὶ οὐχ ὑπάρχουσι βόες ἐπὶ φάτναις. |
|
18
|
18
|
| А҆́зъ же ѡ҆ гдⷭ҇ѣ возра́дꙋюсѧ, возвеселю́сѧ ѡ҆ бз҃ѣ сп҃сѣ мое́мъ. | ἐγὼ δὲ ἐν τῷ Κυρίῳ ἀγαλλιάσομαι, χαρήσομαι ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου. |
|
19
|
19
|
| Гдⷭ҇ь бг҃ъ мо́й си́ла моѧ̀, и҆ оу҆чини́тъ но́зѣ моѝ на соверше́нїе, и҆ на высѡ́каѧ возво́дитъ мѧ̀, є҆́же побѣди́ти мѝ въ пѣ́сни є҆гѡ̀. | Κύριος ὁ Θεὸς δύναμίς μου καὶ τάξει τοὺς πόδας μου εἰς συντέλειαν· ἐπὶ τὰ ὑψηλὰ ἐπιβιβᾷ με τοῦ νικῆσαί με ἐν τῇ ᾠδῇ αὐτοῦ. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.