|
Κεφάλαιο 23
|
Глава 23
|
|
1
|
1
|
|
Ἀτενίσας δὲ ὁ Παῦλος τῷ συνεδρίῳ εἶπεν, Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ πάσῃ συνειδήσει ἀγαθῇ πεπολίτευμαι τῷ θεῷ ἄχρι ταύτης τῆς ἡμέρας.
|
Воззрѣ́въ же Па́велъ на со́нмъ, рече́: му́жіє бра́тіє, а́зъ все́ю со́вѣстію благо́ю жи́телствовахъ предъ Бо́гомъ да́же до сего́ дне́.
|
|
2
|
2
|
|
Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας ἐπέταξεν τοῖς παρεστῶσιν αὐτῷ τύπτειν αὐτοῦ τὸ στόμα.
|
Архієре́й же Ана́ніа повелѣ́ предстоя́щымъ єму́ би́ти єго́ уста́.
|
|
3
|
3
|
|
Τότε ὁ Παῦλος πρὸς αὐτὸν εἶπεν, Τύπτειν σε μέλλει ὁ θεός, τοῖχε κεκονιαμένε· καὶ σὺ κάθῃ κρίνων με κατὰ τὸν νόμον, καὶ παρανομῶν κελεύεις με τύπτεσθαι;
|
Тогда́ Па́велъ рече́ къ нему́: би́ти тя́ и́мать Бо́гъ, стѣно́ пова́пленая: и ты́ сѣди́ши судя́ ми по зако́ну, преступа́я же зако́нъ вели́ши, да бію́тъ мя́.
|
|
4
|
4
|
|
Οἱ δὲ παρεστῶτες εἶπον, Τὸν ἀρχιερέα τοῦ θεοῦ λοιδορεῖς;
|
Предстоя́щіи же рѣ́ша: архієре́ю ли Бо́жію досажда́єши?
|
|
5
|
5
|
|
Ἔφη τε ὁ Παῦλος, Οὐκ ᾔδειν, ἀδελφοί, ὅτι ἐστὶν ἀρχιερεύς· γέγραπται γάρ, Ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου οὐκ ἐρεῖς κακῶς.
|
Рече́ же Па́велъ: не вѣ́дахъ, бра́тіє, я́ко архієре́й є́сть: пи́сано бо є́сть: кня́зю люді́й твои́хъ да не рече́ши зла́.
|
|
6
|
6
|
|
Γνοὺς δὲ ὁ Παῦλος ὅτι τὸ ἓν μέρος ἐστὶν Σαδδουκαίων, τὸ δὲ ἕτερον Φαρισαίων, ἔκραξεν ἐν τῷ συνεδρίῳ, Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ Φαρισαῖός εἰμι, υἱὸς Φαρισαίου· περὶ ἐλπίδος καὶ ἀναστάσεως νεκρῶν ἐγὼ κρίνομαι.
|
Разумѣ́въ же Па́велъ, я́ко єди́на ча́сть є́сть саддуке́й, друга́я же фарісе́й, воззва́ въ со́нмищи: му́жіє бра́тіє, а́зъ фарісе́й є́смь, сы́нъ фарісе́овъ: о упова́ніи и о воскресе́ніи ме́ртвыхъ а́зъ су́дъ пріє́млю.
|
|
7
|
7
|
|
Τοῦτο δὲ αὐτοῦ λαλήσαντος, ἐγένετο στάσις τῶν Φαρισαίων, καὶ ἐσχίσθη τὸ πλῆθος.
|
Се́ же єму́ ре́кшу, бы́сть ра́спря между́ саддуке́и и фарісе́и, и раздѣли́ся наро́дъ:
|
|
8
|
8
|
|
Σαδδουκαῖοι μὲν γὰρ λέγουσιν μὴ εἶναι ἀνάστασιν, μηδὲ ἄγγελον, μήτε πνεῦμα· Φαρισαῖοι δὲ ὁμολογοῦσιν τὰ ἀμφότερα.
|
саддуке́є бо глаго́лютъ не бы́ти воскресе́нія, ни А́нгела, ни ду́ха: фарісе́є же исповѣ́дуютъ обоя́.
|
|
9
|
9
|
|
Ἐγένετο δὲ κραυγὴ μεγάλη· καὶ ἀναστάντες οἱ γραμματεῖς τοῦ μέρους τῶν Φαρισαίων διεμάχοντο λέγοντες, Οὐδὲν κακὸν εὑρίσκομεν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ· εἰ δὲ πνεῦμα ἐλάλησεν αὐτῷ ἢ ἄγγελος, μὴ θεομαχῶμεν.
|
Бы́сть же кли́чь вели́къ, и воста́вше кни́жницы ча́сти фарісе́йскія пря́хуся между́ собо́ю, глаго́люще: ни єди́но зло́ обрѣта́ємъ въ человѣ́цѣ се́мъ: а́ще же ду́хъ глаго́ла єму́ или́ А́нгелъ, не проти́вимся Бо́гу.
|
|
10
|
10
|
|
Πολλῆς δὲ γενομένης στάσεως, εὐλαβηθεὶς ὁ χιλίαρχος μὴ διασπασθῇ ὁ Παῦλος ὑπ’ αὐτῶν, ἐκέλευσεν τὸ στράτευμα καταβῆναι καὶ ἁρπάσαι αὐτὸν ἐκ μέσου αὐτῶν, ἄγειν τε εἰς τὴν παρεμβολήν.
|
Мно́зѣ же бы́вшей ра́спри, боя́ся ты́сящникъ, да не растерза́нъ бу́детъ Па́велъ от ни́хъ, повелѣ́ во́иномъ сни́ти и восхи́тити єго́ от среды́ и́хъ и вести́ [єго́] въ по́лкъ.
|
|
11
|
11
|
|
Τῇ δὲ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐπιστὰς αὐτῷ ὁ κύριος εἶπεν, Θάρσει Παῦλε· ὡς γὰρ διεμαρτύρω τὰ περὶ ἐμοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ, οὕτως σε δεῖ καὶ εἰς Ῥώμην μαρτυρῆσαι.
|
Въ наста́вшую же но́щь предста́въ єму́ Госпо́дь, рече́: дерза́й, Па́вле: я́коже бо свидѣ́телствовалъ єси́ я́же о Мнѣ́ во Ієрусали́мѣ, си́це ти́ подоба́єтъ и въ Ри́мѣ свидѣ́телствовати.
|
|
12
|
12
|
|
Γενομένης δὲ ἡμέρας, ποιήσαντές τινες τῶν Ἰουδαίων συστροφήν, ἀνεθεμάτισαν ἑαυτούς, λέγοντες μήτε φαγεῖν μήτε πιεῖν ἕως οὗ ἀποκτείνωσιν τὸν Παῦλον.
|
Бы́вшу же дню́, сотво́рше нѣ́цыи от Іуде́й совѣ́тъ {навѣ́тъ}, закля́ша себе́, глаго́люще не я́сти ни пи́ти, до́ндеже убію́тъ Па́вла:
|
|
13
|
13
|
|
Ἦσαν δὲ πλείους τεσσαράκοντα οἱ ταύτην τὴν συνωμοσίαν πεποιηκότες·
|
бя́ху же мно́жає четы́редесятихъ сію́ кля́тву сотво́ршіи,
|
|
14
|
14
|
|
οἵτινες προσελθόντες τοῖς ἀρχιερεῦσιν καὶ τοῖς πρεσβυτέροις εἶπον, Ἀναθέματι ἀνεθεματίσαμεν ἑαυτούς, μηδενὸς γεύσασθαι ἕως οὗ ἀποκτείνωμεν τὸν Παῦλον.
|
и́же присту́пльше ко архієре́ємъ и ста́рцемъ, рѣ́ша: кля́твою прокля́хомъ себе́ ничто́же вкуси́ти, до́ндеже убіє́мъ Па́вла:
|
|
15
|
15
|
|
Νῦν οὖν ὑμεῖς ἐμφανίσατε τῷ χιλιάρχῳ σὺν τῷ συνεδρίῳ, ὅπως αὔριον αὐτὸν καταγάγῃ πρὸς ὑμᾶς, ὡς μέλλοντας διαγινώσκειν ἀκριβέστερον τὰ περὶ αὐτοῦ· ἡμεῖς δέ, πρὸ τοῦ ἐγγίσαι αὐτόν, ἕτοιμοί ἐσμεν τοῦ ἀνελεῖν αὐτόν.
|
ны́нѣ у́бо вы́ скажи́те ты́сящнику съ собо́ромъ, я́ко да у́трѣ сведе́тъ єго́ къ ва́мъ, а́ки бы хотя́ще разумѣ́ти извѣ́стнѣє я́же о не́мъ: мы́ же, пре́жде да́же не прибли́житися єму́, гото́ви єсмы́ уби́ти єго́.
|
|
16
|
16
|
|
Ἀκούσας δὲ ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς Παύλου τὸ ἔνεδρον, παραγενόμενος καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν παρεμβολήν, ἀπήγγειλεν τῷ Παύλῳ.
|
Слы́шавъ же сы́нъ сестры́ Па́вловы ко́въ, прише́дъ и вше́дъ въ по́лкъ, сказа́ Па́влу.
|
|
17
|
17
|
|
Προσκαλεσάμενος δὲ ὁ Παῦλος ἕνα τῶν ἑκατοντάρχων ἔφη, Τὸν νεανίαν τοῦτον ἀπάγαγε πρὸς τὸν χιλίαρχον· ἔχει γάρ τι ἀπαγγεῖλαι αὐτῷ.
|
Призва́въ же Па́велъ єди́наго от со́тникъ, рече́: ю́ношу сего́ отведи́ къ ты́сящнику: и́мать бо нѣ́что сказа́ти єму́.
|
|
18
|
18
|
|
Ὁ μὲν οὖν παραλαβὼν αὐτὸν ἤγαγεν πρὸς τὸν χιλίαρχον, καί φησιν, Ὁ δέσμιος Παῦλος προσκαλεσάμενός με ἠρώτησεν τοῦτον τὸν νεανίαν ἀγαγεῖν πρός σε, ἔχοντά τι λαλῆσαί σοι.
|
О́нъ же у́бо пои́мъ єго́ приведе́ къ ты́сящнику и рече́: у́зникъ Па́велъ призва́въ мя́, умоли́ сего́ ю́ношу привести́ къ тебѣ́, иму́ща нѣ́что глаго́лати тебѣ́.
|
|
19
|
19
|
|
Ἐπιλαβόμενος δὲ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ὁ χιλίαρχος, καὶ ἀναχωρήσας κατ’ ἰδίαν ἐπυνθάνετο, Τί ἐστιν ὃ ἔχεις ἀπαγγεῖλαί μοι;
|
Пои́мъ же єго́ за ру́ку ты́сящникъ и отше́дъ на єди́нѣ, вопроша́ше єго́: что́ є́сть, є́же и́маши возвѣсти́ти ми́?
|
|
20
|
20
|
|
Εἶπεν δὲ ὅτι Οἱ Ἰουδαῖοι συνέθεντο τοῦ ἐρωτῆσαί σε, ὅπως αὔριον εἰς τὸ συνέδριον καταγάγῃς τὸν Παῦλον, ὡς μέλλοντά τι ἀκριβέστερον πυνθάνεσθαι περὶ αὐτοῦ.
|
Рече́ же, я́ко Іуде́є совѣща́ша умоли́ти тя́, я́ко да у́трѣ сведе́ши Па́вла къ ни́мъ въ собо́ръ, а́ки бы хотя́щымъ извѣ́стнѣє истяза́ти я́же о не́мъ:
|
|
21
|
21
|
|
Σὺ οὖν μὴ πεισθῇς αὐτοῖς· ἐνεδρεύουσιν γὰρ αὐτὸν ἐξ αὐτῶν ἄνδρες πλείους τεσσαράκοντα, οἵτινες ἀνεθεμάτισαν ἑαυτοὺς μήτε φαγεῖν μήτε πιεῖν ἕως οὗ ἀνέλωσιν αὐτόν· καὶ νῦν ἕτοιμοί εἰσιν προσδεχόμενοι τὴν ἀπὸ σοῦ ἐπαγγελίαν.
|
ты́ у́бо не послу́шай и́хъ: ло́вятъ бо єго́ от ни́хъ му́жіє мно́жає четы́редесяти, и́же закля́ша себе́ ни я́сти ни пи́ти, до́ндеже убію́тъ єго́: и ны́нѣ гото́ви су́ть, ча́юще обѣща́нія, є́же от тебе́.
|
|
22
|
22
|
|
Ὁ μὲν οὖν χιλίαρχος ἀπέλυσεν τὸν νεανίαν, παραγγείλας Μηδενὶ ἐκλαλῆσαι ὅτι ταῦτα ἐνεφάνισας πρός με.
|
Ты́сящникъ у́бо отпусти́ ю́ношу, завѣща́въ ни єди́ному же повѣ́дати, я́ко сія́ яви́лъ єси́ мнѣ́.
|
|
23
|
23
|
|
Καὶ προσκαλεσάμενος δύο τινὰς τῶν ἑκατοντάρχων εἶπεν, Ἑτοιμάσατε στρατιώτας διακοσίους ὅπως πορευθῶσιν ἕως Καισαρείας, καὶ ἱππεῖς ἑβδομήκοντα, καὶ δεξιολάβους διακοσίους, ἀπὸ τρίτης ὥρας τῆς νυκτός·
|
И призва́въ два́ нѣ́кія от со́тникъ, рече́: угото́вита [ми́] во́иновъ вооруже́нныхъ двѣ́стѣ, я́ко да и́дутъ до Кесарі́и, и ко́нникъ се́дмьдесятъ, и стрѣле́цъ двѣ́стѣ, от тре́тіяго часа́ но́щи:
|
|
24
|
24
|
|
κτήνη τε παραστῆσαι, ἵνα ἐπιβιβάσαντες τὸν Παῦλον διασώσωσιν πρὸς Φήλικα τὸν ἡγεμόνα·
|
и ско́ты привести́, да всади́вше Па́вла прово́дятъ до Фи́лікса иге́мона.
|
|
25
|
25
|
|
γράψας ἐπιστολὴν περιέχουσαν τὸν τύπον τοῦτον·
|
Написа́ же [и] посла́ніє иму́щеє о́бразъ се́й:
|
|
26
|
26
|
|
Κλαύδιος Λυσίας τῷ κρατίστῳ ἡγεμόνι Φήλικι χαίρειν.
|
Клавді́й Лисі́а держа́вному иге́мону Фи́ліксу ра́доватися:
|
|
27
|
27
|
|
Τὸν ἄνδρα τοῦτον συλληφθέντα ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, καὶ μέλλοντα ἀναιρεῖσθαι ὑπ’ αὐτῶν, ἐπιστὰς σὺν τῷ στρατεύματι ἐξειλόμην αὐτόν, μαθὼν ὅτι Ῥωμαῖός ἐστιν.
|
му́жа сего́ я́та от Іуде́й и иму́ща убіє́на бы́ти от ни́хъ, присту́пль съ во́ины отъя́хъ єго́, увѣ́дѣвъ, я́ко Ри́млянинъ є́сть:
|
|
28
|
28
|
|
Βουλόμενος δὲ γνῶναι τὴν αἰτίαν δι’ ἣν ἐνεκάλουν αὐτῷ, κατήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον αὐτῶν·
|
хотя́ же разумѣ́ти вину́, єя́же ра́ди поима́ху на́нь, сведо́хъ єго́ въ со́нмище и́хъ:
|
|
29
|
29
|
|
ὃν εὗρον ἐγκαλούμενον περὶ ζητημάτων τοῦ νόμου αὐτῶν, μηδὲν ἄξιον θανάτου ἢ δεσμῶν ἔγκλημα ἔχοντα.
|
єго́же обрѣто́хъ оглаго́луєма о взыска́ніи зако́на и́хъ, ни єди́но же досто́йно сме́рти или́ у́замъ согрѣше́ніє иму́ща:
|
|
30
|
30
|
|
Μηνυθείσης δέ μοι ἐπιβουλῆς εἰς τὸν ἄνδρα μέλλειν ἔσεσθαι ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἐξαυτῆς ἔπεμψα πρός σε, παραγγείλας καὶ τοῖς κατηγόροις λέγειν τὰ πρὸς αὐτὸν ἐπὶ σοῦ. Ἔρρωσο.
|
ска́зану же бы́вшу ми́ ко́ву хотя́щу бы́ти от Іуде́й на му́жа сего́, а́біє посла́хъ [єго́] къ тебѣ́, завѣща́въ и клеветнико́мъ [єго́] глаго́лати предъ тобо́ю, я́же на́нь: здра́въ бу́ди.
|
|
31
|
31
|
|
Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται, κατὰ τὸ διατεταγμένον αὐτοῖς, ἀναλαβόντες τὸν Παῦλον, ἤγαγον διὰ τῆς νυκτὸς εἰς τὴν Ἀντιπατρίδα.
|
Во́ини же у́бо по повелѣ́нному и́мъ, взе́мше Па́вла, ведо́ша объ но́щь во Антіпатрі́ду:
|
|
32
|
32
|
|
Τῇ δὲ ἐπαύριον ἐάσαντες τοὺς ἱππεῖς πορεύεσθαι σὺν αὐτῷ, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν παρεμβολήν·
|
во у́тріє же, оста́вльше ко́нники ити́ съ ни́мъ, возврати́шася въ по́лкъ.
|
|
33
|
33
|
|
οἵτινες εἰσελθόντες εἰς τὴν Καισάρειαν, καὶ ἀναδόντες τὴν ἐπιστολὴν τῷ ἡγεμόνι, παρέστησαν καὶ τὸν Παῦλον αὐτῷ.
|
Они́ же прише́дше въ Кесарі́ю и вда́вше посла́ніє иге́мону, предста́виша єму́ и Па́вла.
|
|
34
|
34
|
|
Ἀναγνοὺς δὲ ὁ ἡγεμών, καὶ ἐπερωτήσας ἐκ ποίας ἐπαρχίας ἐστίν, καὶ πυθόμενος ὅτι ἀπὸ Κιλικίας,
|
Проче́тъ же иге́монъ посла́ніє и вопро́шь, от ко́єя о́бласти є́сть, и увѣ́дѣвъ, я́ко от Кілікі́и, рече́:
|
|
35
|
35
|
|
Διακούσομαί σου, ἔφη, ὅταν καὶ οἱ κατήγοροί σου παραγένωνται. Ἐκέλευσέν τε αὐτὸν ἐν τῷ πραιτωρίῳ Ἡρῴδου φυλάσσεσθαι.
|
услы́шу о тебѣ́, єгда́ и клеветницы́ твои́ пріи́дутъ. И повелѣ́ въ прето́рѣ И́родовѣ стрещи́ єго́.
|
Категорії
Паперові видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.
Паперові видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.