Завантаження...
Старий Заповіт

• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.

• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.

• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.

• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.

• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.

Новий Заповіт

• Мф. • Мк. • Лк. • Ін.

• Діян.

• Як. • 1 Пет. • 2 Пет. • 1 Ін. • 2 Ін. • 3 Ін. • Іуд.

• Рим. • 1 Кор. • 2 Кор. • Гал. • Еф. • Флп. • Кол. • 1 Сол. • 2 Сол. • 1 Тим. • 2 Тим. • Тит. • Фил. • Євр.

• Одкр.

Порівняти:

ΒΑΡΟΥΧ*
Варꙋ́хъ*
Κεφάλαιο 1
Глава́ а҃
1
1
ΚΑΙ οὗτοι οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου, οὓς ἔγραψε Βαροὺχ υἱὸς Νηρίου, υἱοῦ Μαασαίου, υἱοῦ Σεδεκίου, υἱοῦ ᾿Ασαδίου, υἱοῦ Χελκίου, ἐν Βαβυλῶνι, Сїѧ̑ словеса̀ кни́ги, ю҆́же написа̀ варꙋ́хъ сы́нъ нирі́инъ, сы́на маасе́ева, сы́на седекі́ина, сы́на а҆саде́ева, сы́на хелкі́ина въ вавѷлѡ́нѣ,
2
2
ἐν τῷ ἔτει τῷ πέμπτῳ, ἐν ἑβδόμῃ τοῦ μηνός, ἐν τῷ καιρῷ, ᾧ ἔλαβον οἱ Χαλδαῖοι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐνέπρησαν αὐτὴν ἐν πυρί. въ пѧ́тое лѣ́то, въ седмы́й де́нь мцⷭ҇а, во вре́мѧ, въ не́же взѧ́ша халде́є і҆ерⷭ҇ли́мъ и҆ пожго́ша є҆го̀ ѻ҆гне́мъ.
3
3
καὶ ἀνέγνω Βαροὺχ τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου ἐν ὠσὶν ᾿Ιεχονίου, υἱοῦ ᾿Ιωακεὶμ βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ ἐν ὠσὶ παντὸς τοῦ λαοῦ τῶν ἐρχομένων πρὸς τὴν βίβλον И҆ прочтѐ варꙋ́хъ словеса̀ кни́ги сеѧ̀ во оу҆́шы і҆ехоні́и сы́на і҆ѡакі́ма царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ во оу҆́шы всѣ́хъ люді́й приходѧ́щихъ ко кни́зѣ,
4
4
καὶ ἐν ὠσὶ τῶν δυνατῶν καὶ υἱῶν τῶν βασιλέων καὶ ἐν ὠσὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἐν ὠσὶ παντὸς τοῦ λαοῦ, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, πάντων τῶν κατοικούντων ἐν Βαβυλῶνι ἐπὶ ποταμοῦ Σούδ. и҆ во оу҆́шы си́льныхъ и҆ сынѡ́въ ца́рскихъ и҆ во оу҆́шы старѣ́йшинъ, и҆ во оу҆́шы всѣ́хъ люді́й ѿ ма́ла и҆ до вели́ка и҆́хъ, всѣ́хъ живꙋ́щихъ въ вавѷлѡ́нѣ при рѣцѣ̀ сꙋ́дъ.
5
5
καὶ ἔκλαιον καὶ ἐνήστευον καὶ ηὔχοντο ἐναντίον Κυρίου И҆ пла́кахꙋсѧ, и҆ постѧ́хꙋсѧ, и҆ молѧ́хꙋсѧ моли́твами пред̾ гдⷭ҇емъ,
6
6
καὶ συνήγαγον ἀργύριον, καθὰ ἑκάστου ἠδύνατο ἡ χείρ, и҆ собра́ша сребро̀, ꙗ҆́коже когѡ́ждо можа́ше рꙋка̀,
7
7
καὶ ἀπέστειλαν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς ᾿Ιωακεὶμ υἱὸν Χελκίου, υἱοῦ Σαλώμ, τὸν ἱερέα, καὶ πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ πρὸς πάντα τὸν λαόν, τοὺς εὑρεθέντας μετ᾿ αὐτοῦ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ и҆ посла́ша во і҆ерⷭ҇ли́мъ ко і҆ѡакі́мꙋ жерцꙋ̀ вели́комꙋ, сы́нꙋ хелкі́инꙋ сы́на салѡ́млѧ и҆ ко жерцє́мъ и҆ ко всѣ̑мъ лю́демъ, и҆̀же ѡ҆брѣто́шасѧ съ ни́мъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ,
8
8
ἐν τῷ λαβεῖν αὐτὸν τὰ σκεύη οἴκου Κυρίου, τὰ ἐξενεχθέντα ἐκ τοῦ ναοῦ, ἀποστρέψαι εἰς γῆν ᾿Ιούδα, τῇ δεκάτῃ τοῦ Σειουάν, σκεύη ἀργυρᾶ, ἃ ἐποίησε Σεδεκίας υἱὸς ᾿Ιωσία βασιλεὺς ᾿Ιούδα внегда̀ взѧ̀ сосꙋ́ды хра́ма гдⷭ҇нѧ и҆знесє́ныѧ ѿ хра́ма возврати́ти на зе́млю і҆ꙋ́динꙋ, въ десѧ́тый де́нь мцⷭ҇а сива́нъ, сосꙋ́ды срє́брѧны, ꙗ҆̀же сотворѝ седекі́а сы́нъ і҆ѡсі́инъ ца́рь і҆ꙋ́динъ,
9
9
μετὰ τὸ ἀποικίσαι Ναβουχοδονόσορ βασιλέα Βαβυλῶνος τὸν ᾿Ιεχονίαν καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς δεσμώτας καὶ τοὺς δυνατοὺς καὶ τὸν λαὸν τῆς γῆς ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Βαβυλῶνα· повнегда̀ преселѝ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй і҆ехоні́ю и҆ кнѧ̑зи, и҆ оу҆́зники и҆ си̑льныѧ и҆ лю́ди землѝ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ введѐ ѧ҆̀ (свѧ̑заны) въ вавѷлѡ́нъ.
10
10
καὶ εἶπαν· ἰδοὺ ἀπεστείλαμεν πρὸς ὑμᾶς ἀργύριον, καὶ ἀγοράσατε τοῦ ἀργυρίου ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας καὶ λίβανον καὶ ποιήσατε μάννα καὶ ἀνοίσατε ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν И҆ реко́ша: сѐ, посла́хомъ къ ва́мъ сребро̀, да кꙋ́пите на сребрѣ̀ всесожжє́нїѧ за грѣ́хъ и҆ ѳѷмїа́мъ, и҆ сотвори́те же́ртвꙋ и҆ вознеси́те на же́ртвенникъ гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ,
11
11
καὶ προσεύξασθε περὶ τῆς ζωῆς Ναβουχοδονόσορ βασιλέως Βαβυλῶνος καὶ εἰς ζωὴν Βαλτάσαρ υἱοῦ αὐτοῦ, ἵνα ὦσιν αἱ ἡμέραι αὐτῶν ὡς αἱ ἡμέραι τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. и҆ моли́тесѧ за житїѐ навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нскагѡ и҆ за житїѐ валтаса́ра сы́на є҆гѡ̀, да бꙋ́дꙋтъ дні́е и҆́хъ, ꙗ҆́коже дні́е небе́снїи, на землѝ.
12
12
καὶ δώσει Κύριος ἰσχὺν ἡμῖν καὶ φωτίσει τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν, καὶ ζησόμεθα ὑπὸ τὴν σκιὰν Ναβουχοδονόσορ βασιλέως Βαβυλῶνος καὶ ὑπὸ τὴν σκιὰν Βαλτάσαρ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ δουλεύσομεν αὐτοῖς ἡμέρας πολλὰς καὶ εὑρήσομεν χάριν ἐναντίον αὐτῶν. И҆ да да́стъ гдⷭ҇ь крѣ́пость на́мъ и҆ да просвѣти́тъ ѻ҆́чи на́ши, и҆ да живе́мъ под̾ сѣ́нїю навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ под̾ сѣ́нїю валтаса́ра сы́на є҆гѡ̀, да рабо́таемъ и҆̀мъ дни̑ мнѡ́ги и҆ ѡ҆брѧ́щемъ благода́ть пред̾ ни́ми.
13
13
καὶ προσεύξασθε περὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ὅτι ἡμάρτομεν τῷ Κυρίῳ Θεῷ ἡμῶν, καὶ οὐκ ἀπέστρεψεν ὁ θυμὸς Κυρίου καὶ ἡ ὀργὴ αὐτοῦ ἀφ᾿ ἡμῶν ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης. И҆ моли́тесѧ за на́съ ко гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ, ꙗ҆́кѡ согрѣши́хомъ гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ, и҆ не ѿврати́сѧ ꙗ҆́рость гдⷭ҇нѧ и҆ гнѣ́въ є҆гѡ̀ ѿ на́съ до сегѡ̀ днѐ.
14
14
καὶ ἀναγνώσεσθε τὸ βιβλίον τοῦτο, ὃ ἀπεστείλαμεν πρὸς ὑμᾶς, ἐξαγορεῦσαι ἐν οἴκῳ Κυρίου ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς καὶ ἐν ἡμέραις καιροῦ, И҆ прочти́те кни́гꙋ сїю̀, ю҆́же посла́хомъ къ ва́мъ, и҆сповѣ́дати въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни въ де́нь пра́здника, во дни̑ годовы̑ѧ,
15
15
καὶ ἐρεῖτε· Τῷ Κυρίῳ Θεῷ ἡμῶν ἡ δικαιοσύνη, ἡμῖν δὲ αἰσχύνη τῶν προσώπων ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, ἀνθρώπῳ ᾿Ιούδα καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ῾Ιερουσαλὴμ и҆ да рече́те: гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ на́шемꙋ пра́вда, а҆ на́мъ стыдѣ́нїе ли́цъ, ꙗ҆́коже де́нь се́й, человѣ́кꙋ і҆ꙋ́динꙋ и҆ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ,
16
16
καὶ τοῖς βασιλεῦσιν ἡμῶν καὶ τοῖς ἄρχουσιν ἡμῶν καὶ τοῖς ἱερεῦσιν ἡμῶν καὶ τοῖς προφήταις ἡμῶν καὶ τοῖς πατράσιν ἡμῶν, и҆ царє́мъ на́шымъ и҆ кнѧзє́мъ на́шымъ, и҆ жерцє́мъ на́шымъ и҆ проро́кѡмъ на́шымъ и҆ ѻ҆тцє́мъ на́шымъ:
17
17
ὧν ἡμάρτομεν ἔναντι Κυρίου поне́же согрѣши́хомъ пред̾ гдⷭ҇емъ
18
18
καὶ ἠπειθήσαμεν αὐτῷ καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῆς φωνῆς Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν πορεύεσθαι τοῖς προστάγμασι Κυρίου, οἷς ἔδωκε κατὰ πρόσωπον ἡμῶν. и҆ не покори́хомсѧ є҆мꙋ̀ и҆ не послꙋ́шахомъ гла́са гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ ходи́ти въ повелѣ́нїихъ є҆гѡ̀, ꙗ҆̀же дадѐ пред̾ лице́мъ на́шимъ.
19
19
ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἧς ἐξήγαγε Κύριος τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης ἤμεθα ἀπειθοῦντες πρὸς Κύριον Θεὸν ἡμῶν καὶ ἐσχεδιάζομεν πρὸς τὸ μὴ ἀκούειν τῆς φωνῆς αὐτοῦ. Ѿ днѐ, въ ѻ҆́ньже и҆зведѐ гдⷭ҇ь ѻ҆тцы̀ на́шѧ ѿ землѝ є҆гѵ́петски, и҆ до сегѡ̀ днѐ бѣ́хомъ не покарѧ́ющесѧ гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ и҆ ѿмета́хомсѧ, є҆́же не послꙋ́шати гла́са є҆гѡ̀.
20
20
καὶ ἐκολλήθη εἰς ἡμᾶς τὰ κακὰ καὶ ἡ ἀρά, ἣν συνέταξε Κύριος τῷ Μωυσῇ παιδὶ αὐτοῦ ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ἐξήγαγε τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐκ γῆς Αἰγύπτου δοῦναι ἡμῖν γῆν ρέουσαν γάλα καὶ μέλι ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη. И҆ прильпѐ къ на́мъ ѕло̀ и҆ клѧ́тва, ю҆́же сочинѝ гдⷭ҇ь мѡѷсе́ю ѻ҆́трокꙋ своемꙋ̀ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже и҆зведѐ гдⷭ҇ь ѻ҆тцы̀ на́шѧ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, да́ти на́мъ зе́млю кипѧ́щꙋю млеко́мъ и҆ ме́домъ, ꙗ҆́коже де́нь се́й.
21
21
καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν κατὰ πάντας τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, ὧν ἀπέστειλε πρὸς ἡμᾶς, И҆ не послꙋ́шахомъ гла́са гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ по всѣ̑мъ словесє́мъ прⷪ҇ро́чєскимъ, ꙗ҆̀же посла̀ къ на́мъ,
22
22
καὶ ᾠχόμεθα ἕκαστος ἐν διανοίᾳ καρδίας αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς ἐργάζεσθαι θεοῖς ἑτέροις, ποιῆσαι τὰ κακὰ κατ᾿ ὀφθαλμοὺς Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν. и҆ хожда́хомъ кі́йждо на́съ по ра́зꙋмꙋ се́рдца своегѡ̀ ѕла́гѡ рабо́тати богѡ́мъ и҆нѣ̑мъ, твори́ти ѕла̑ѧ пред̾ ѻ҆чи́ма гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ.
Κεφάλαιο 2
Глава́ в҃
1
1
ΚΑΙ ἔστησε Κύριος τὸν λόγον αὐτοῦ, ὃν ἐλάλησεν ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τοὺς δικαστὰς ἡμῶν τοὺς δικάσαντας τὸν ᾿Ισραὴλ καὶ ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, καὶ ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ ἐπὶ ἄνθρωπον ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα, И҆ оу҆ста́ви гдⷭ҇ь сло́во своѐ, є҆́же гл҃а на на́съ и҆ на сꙋді́й на́шихъ, сꙋди́вшихъ во і҆и҃ли, и҆ на цари̑ на́шѧ и҆ на кнѧ̑зи на́шѧ, и҆ на всѧ́каго человѣ́ка і҆и҃лева и҆ і҆ꙋ́дина,
2
2
τοῦ ἀγαγεῖν ἐφ᾿ ἡμᾶς κακὰ μεγάλα, ἃ οὐκ ἐποίησεν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ καθὰ ἐποιήθη ἐν ῾Ιερουσαλήμ, κατὰ τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμῳ Μωυσῆ, навестѝ на ны̀ ѕло̀ ве́лїе, є҆́же не сотвори́сѧ под̾ всѣ́мъ небесе́мъ, ꙗ҆́коже сотвори́сѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, по пи̑саннымъ въ зако́нѣ мѡѷсе́овѣ,
3
3
τοῦ φαγεῖν ἡμᾶς ἄνθρωπον σάρκας υἱοῦ αὐτοῦ καὶ ἄνθρωπον σάρκας θυγατρὸς αὐτοῦ. є҆́же ꙗ҆́сти на́мъ пло́ть человѣ́ческꙋ сы́на своегѡ̀ и҆ пло́ть человѣ́ческꙋ дще́ре своеѧ̀.
4
4
καὶ ἔδωκεν αὐτοὺς ὑποχειρίους πάσαις ταῖς βασιλείαις ταῖς κύκλῳ ἡμῶν εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς ἄβατον ἐν πᾶσι τοῖς λαοῖς τοῖς κύκλῳ, οὗ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖ. И҆ дадѐ ѧ҆̀ подрꙋ̑чны всѣ̑мъ ца́рствамъ, ꙗ҆̀же ѡ҆́крестъ на́съ, на оу҆кори́знꙋ и҆ въ непрохожде́нїе во всѣ́хъ лю́дехъ, и҆̀же ѡ҆́крестъ на́съ, а҆́може и҆̀хъ разсѣ́ѧ гдⷭ҇ь.
5
5
καὶ ἐγενήθησαν ὑποκάτω καὶ οὐκ ἐπάνω, ὅτι ἡμάρτομεν Κυρίῳ Θεῷ ἡμῶν πρὸς τὸ μὴ ἀκούειν τῆς φωνῆς αὐτοῦ. И҆ бы́хомъ во и҆сподѝ, а҆ не въ верхꙋ̀, ꙗ҆́кѡ согрѣши́хомъ гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ, не слꙋ́шающе гла́са є҆гѡ̀.
6
6
τῷ Κυρίῳ Θεῷ ἡμῶν ἡ δικαιοσύνη, ἡμῖν δὲ καὶ τοῖς πατράσιν ἡμῶν ἡ αἰσχύνη τῶν προσώπων ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη. Гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ пра́вда, на́мъ же и҆ ѻ҆тцє́мъ на́шымъ стыдѣ́нїе ли́цъ, ꙗ҆́коже де́нь се́й.
7
7
ἃ ἐλάλησε Κύριος ἐφ᾿ ἡμᾶς, πάντα τὰ κακὰ ταῦτα ἦλθεν ἐφ᾿ ἡμᾶς. Ꙗ҆̀же гл҃а гдⷭ҇ь на на́съ всѧ̑ ѕла̑ѧ, сїѧ̑ прїидо́ша на ны̀,
8
8
καὶ οὐκ ἐδεήθημεν τοῦ προσώπου Κυρίου τοῦ ἀποστρέψαι ἕκαστον ἀπὸ τῶν νοημάτων τῆς καρδίας αὐτῶν τῆς πονηρᾶς. занѐ не моли́хомсѧ лицꙋ̀ гдⷭ҇ню, є҆́же ѿврати́тисѧ комꙋ́ждо ѿ мы́слей се́рдца своегѡ̀ ѕла́гѡ.
9
9
καὶ ἐγρηγόρησε Κύριος ἐπὶ τοῖς κακοῖς, καὶ ἐπήγαγε Κύριος ἐφ᾿ ἡμᾶς, ὅτι δίκαιος ὁ Κύριος ἐπὶ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐνετείλατο ἡμῖν. И҆ оу҆бꙋди́сѧ гдⷭ҇ь ѡ҆ ѕло́бахъ и҆ наведѐ на на́съ сїѧ̑, (ꙗ҆̀же постиго́ша ны̀,) ꙗ҆́кѡ првⷣнъ гдⷭ҇ь во всѣ́хъ дѣ́лѣхъ свои́хъ, ꙗ҆̀же заповѣ́да на́мъ.
10
10
καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῆς φωνῆς αὐτοῦ πορεύεσθαι τοῖς προστάγμασι Κυρίου, οἷς ἔδωκε κατὰ πρόσωπον ἡμῶν. — И҆ не послꙋ́шахомъ гла́са є҆гѡ̀ ходи́ти въ повелѣ́нїихъ є҆гѡ̀, ꙗ҆̀же дадѐ пред̾ лице́мъ на́шимъ.
11
11
Καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ὃς ἐξήγαγες τὸν λαόν σου ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν σημείοις καὶ ἐν τέρασι καὶ ἐν δυνάμει μεγάλῃ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, И҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и бж҃е і҆и҃левъ, и҆́же и҆зве́лъ є҆сѝ лю́ди твоѧ̑ и҆з̾ землѝ є҆гѵ́петскїѧ рꙋко́ю крѣ́пкою и҆ мы́шцею высо́кою, зна́мєнїи и҆ чꙋдесы̀ и҆ си́лою вели́кою, и҆ сотвори́лъ є҆сѝ себѣ̀ и҆́мѧ, ꙗ҆́коже де́нь се́й,
12
12
ἡμάρτομεν, ἠσεβήσαμεν, ἠδικήσαμεν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐπὶ πᾶσι τοῖς δικαιώμασί σου. согрѣши́хомъ, нече́ствовахомъ, непра́вдовахомъ, гдⷭ҇и бж҃е на́шъ, во всѣ́хъ ѡ҆правда́нїихъ твои́хъ.
13
13
ἀποστραφήτω ὁ θυμός σου ἀφ᾿ ἡμῶν, ὅτι κατελείφθημεν ὀλίγοι ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ διέσπειρας ἡμᾶς ἐκεῖ. Да ѿврати́тсѧ оу҆̀бо ѿ на́съ ꙗ҆́рость твоѧ̀, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́сѧ на́съ ма́лѡ во ꙗ҆зы́цѣхъ, а҆́може разсѣ́ѧлъ ны̀ є҆сѝ.
14
14
εἰσάκουσον, Κύριε, τῆς προσευχῆς ἡμῶν καὶ τῆς δεήσεως ἡμῶν καὶ ἐξελοῦ ἡμᾶς ἕνεκέν σου καὶ δὸς ἡμῖν χάριν κατὰ πρόσωπον τῶν ἀποικισάντων ἡμᾶς, Оу҆слы́ши, гдⷭ҇и, моли́твꙋ на́шꙋ и҆ проше́нїе на́ше, и҆ и҆зба́ви на́съ тебє̀ ра́ди, и҆ да́ждь на́мъ благода́ть пред̾ лице́мъ пресели́вшихъ на́съ:
15
15
ἵνα γνῷ πᾶσα ἡ γῆ, ὅτι σὺ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅτι τὸ ὄνομά σου ἐπεκλήθη ἐπὶ ᾿Ισραὴλ καὶ ἐπὶ τὸ γένος αὐτοῦ. да оу҆вѣ́сть всѧ̀ землѧ̀, ꙗ҆́кѡ ты̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ, и҆ ꙗ҆́кѡ и҆́мѧ твоѐ призва́сѧ на і҆и҃ли и҆ на пле́мени є҆гѡ̀.
16
16
Κύριε, κάτιδε ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ ἁγίου σου καὶ ἐννόησον εἰς ἡμᾶς· καὶ κλίνον, Κύριε, τὸ οὖς σου καὶ ἄκουσον· Гдⷭ҇и, при́зри и҆з̾ до́мꙋ ст҃а́гѡ твоегѡ̀ на на́съ и҆ вонмѝ на́мъ, и҆ приклонѝ оу҆́хо твоѐ и҆ оу҆слы́ши на́съ.
17
17
ἄνοιξον, Κύριε, ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδέ, ὅτι οὐχ οἱ τεθνηκότες ἐν τῷ ᾅδῃ, ὧν ἐλήφθη τὸ πνεῦμα αὐτῶν ἀπὸ τῶν σπλάγχνων αὐτῶν, δώσουσι δόξαν καὶ δικαίωμα τῷ Κυρίῳ· Ѿве́рзи, гдⷭ҇и, ѻ҆́чи твоѝ и҆ ви́ждь, ꙗ҆́кѡ не оу҆ме́ршїи, и҆̀же во а҆́дѣ, и҆́хже взѧ́сѧ дꙋ́хъ и҆́хъ ѿ оу҆тро́бъ и҆́хъ, воздадѧ́тъ тебѣ̀ сла́вꙋ и҆ ѡ҆правда́нїе гдⷭ҇еви:
18
18
ἀλλὰ ἡ ψυχὴ ἡ λυπουμένη ἐπὶ τὸ μέγεθος, ὃ βαδίζει κύπτον καὶ ἀσθενοῦν καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ ἐκλείποντες καὶ ἡ ψυχὴ ἡ πεινῶσα δώσουσί σοι δόξαν καὶ δικαιοσύνην, Κύριε. но дꙋша̀ сѣ́тꙋющаѧ ѡ҆ вели́чествѣ ѕла̀, и҆́же хо́дитъ слѧ́ченъ и҆ болѧ́й, и҆ ѻ҆́чи ѡ҆скꙋдѣва́ющїи, и҆ дꙋша̀ а҆́лчꙋщаѧ воздадѧ́тъ тебѣ̀ сла́вꙋ и҆ пра́вдꙋ, гдⷭ҇и!
19
19
ὅτι οὐκ ἐπὶ τὰ δικαιώματα τῶν πατέρων ἡμῶν καὶ τῶν βασιλέων ἡμῶν ἡμεῖς καταβάλλομεν τὸν ἔλεον ἡμῶν κατὰ πρόσωπόν σου, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, Ꙗ҆́кѡ не по ѡ҆правда́нїємъ ѻ҆тє́цъ на́шихъ, ни царе́й на́шихъ (и҆злива́емъ мѡли́твы) мы̀, и҆ предлага́емъ мѡли́твы на́шѧ пред̾ лице́мъ твои́мъ, гдⷭ҇и бж҃е на́шъ!
20
20
ὅτι ἐνῆκας τὸν θυμόν σου καὶ τὴν ὀργήν σου ἐφ᾿ ἡμᾶς, καθάπερ ἐλάλησας ἐν χειρὶ τῶν παίδων σου τῶν προφητῶν λέγων· Ꙗ҆́кѡ посла́лъ є҆сѝ ꙗ҆́рость твою̀ и҆ гнѣ́въ тво́й на на́съ, ꙗ҆́коже гл҃алъ є҆сѝ рꙋко́ю ѻ҆́трѡкъ твои́хъ прⷪ҇рѡ́къ, гл҃ѧ:
21
21
οὕτως εἶπε Κύριος· κλίνατε τὸν ὦμον ὑμῶν ἐργάσασθαι τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος καὶ καθίσατε ἐπὶ τὴν γῆν, ἣν δέδωκα τοῖς πατράσιν ὑμῶν· та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: приклони́те ра́мена ва̑ша и҆ послꙋжи́те царю̀ вавѷлѡ́нскомꙋ, и҆ сѣди́те на землѝ, ю҆́же да́хъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ:
22
22
καὶ ἐὰν μὴ ἀκούσητε τῆς φωνῆς Κυρίου ἐργάσασθαι τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος, и҆ а҆́ще не послꙋ́шаете гла́са гдⷭ҇нѧ, є҆́же рабо́тати царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ, ѡ҆скꙋдѣ́нїе сотворю̀ и҆з̾ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣꙋ́дꙋ і҆ерⷭ҇ли́ма,
23
23
ἐκλείψειν ποιήσω ἐκ πόλεων ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλὴμ φωνὴν εὐφροσύνης καὶ φωνὴν χαρμοσύνης, φωνὴν νυμφίου καὶ φωνὴν νύμφης, καὶ ἔσται πᾶσα ἡ γῆ εἰς ἄβατον ἀπὸ ἐνοικούντων. и҆ ѿимꙋ̀ (ѿ ва́съ) гла́съ весе́лїѧ и҆ гла́съ ра́дованїѧ, гла́съ жениха̀ и҆ гла́съ невѣ́сты, и҆ бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀ въ непрохожде́нїе ѿ живꙋ́щихъ.
24
24
καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῆς φωνῆς σου ἐργάσασθαι τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος, καὶ ἔστησας τοὺς λόγους σου, οὓς ἐλάλησας ἐν χερσὶ τῶν παίδων σου τῶν προφητῶν, τοῦ ἐξενεχθῆναι τὰ ὀστᾶ βασιλέων ἡμῶν καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν πατέρων ἡμῶν ἐκ τοῦ τόπου αὐτῶν, И҆ не послꙋ́шахомъ гла́са твоегѡ̀ слꙋжи́ти царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ: и҆ оу҆ста́вилъ є҆сѝ словеса̀ твоѧ̑, ꙗ҆̀же гл҃алъ є҆сѝ рꙋко́ю ѻ҆́трѡкъ твои́хъ прⷪ҇ро́кѡвъ, є҆́же и҆знестѝ кѡ́сти царе́й на́шихъ и҆ кѡ́сти ѻ҆тє́цъ на́шихъ ѿ мѣ́ста и҆́хъ.
25
25
καὶ ἰδού ἐστιν ἐξερριμμένα τῷ καύματι τῆς ἡμέρας καὶ τῷ παγετῷ τῆς νυκτός, καὶ ἀπεθάνοσαν ἐν πόνοις πονηροῖς, ἐν λιμῷ καὶ ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐν ἀποστολῇ. И҆ сѐ, сꙋ́ть и҆зве́ржєны зно́ю дневно́мꙋ и҆ стꙋ́дени нощнѣ́й, и҆ и҆зомро́ша болѣ́зньми ѕлы́ми, гла́домъ и҆ мече́мъ и҆ затче́нїемъ.
26
26
καὶ ἔθηκας τὸν οἶκον, οὗ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐπ᾿ αὐτῷ, ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, διὰ πονηρίαν οἴκου ᾿Ισραὴλ καὶ οἴκου ᾿Ιούδα. — И҆ положи́лъ є҆сѝ до́мъ тво́й, въ не́мже нарѣче́сѧ и҆́мѧ твоѐ, ꙗ҆́коже де́нь се́й, ѕло́бы ра́ди до́мꙋ і҆и҃лева и҆ до́мꙋ і҆ꙋ́дина.
27
27
Καὶ ἐποίησας εἰς ἡμᾶς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κατὰ πᾶσα ἐπιείκειάν σου καὶ κατὰ πάντα οἰκτιρμόν σου τὸν μέγαν, И҆ сотвори́лъ є҆сѝ въ на́съ, гдⷭ҇и бж҃е на́шъ, по все́й ти́хости твое́й и҆ по всѣ̑мъ щедро́тамъ твои̑мъ вели̑кимъ,
28
28
καθὰ ἐλάλησας ἐν χειρὶ παιδός σου Μωυσῆ, ἐν ἡμέρᾳ ἐντειλαμένου σου αὐτῷ γράψαι τὸν νόμον σου ἐναντίον υἱῶν ᾿Ισραὴλ λέγων· ꙗ҆́коже гл҃алъ є҆сѝ рꙋко́ю раба̀ твоегѡ̀ мѡѷсе́а въ де́нь, въ ѻ҆́ньже заповѣ́далъ є҆сѝ є҆мꙋ̀ вписа́ти зако́нъ тво́й пред̾ сы̑ны і҆и҃левыми, гл҃ѧ:
29
29
ἐὰν μὴ ἀκούσητε τῆς φωνῆς μου, εἰ μὴν ἡ βόμβησις ἡ μεγάλη ἡ πολλὴ αὕτη ἀποστρέψει εἰς μικρὰν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ διασπερῶ αὐτοὺς ἐκεῖ· а҆́ще не послꙋ́шаете гла́са моегѡ̀, мно́жество сїѐ вели́кое и҆ мно́гое ѡ҆брати́тсѧ въ ма́лъ ꙗ҆зы́къ во ꙗ҆зы́цѣхъ, а҆́може а҆́зъ разсѣ́ю ѧ҆̀:
30
30
ὅτι ἔγνων ὅτι οὐ μὴ ἀκούσωσί μου, ὅτι λαὸς σκληροτράχηλός ἐστι. καὶ ἐπιστρέψουσιν ἐπὶ καρδίαν αὐτῶν ἐν γῇ ἀποικισμοῦ αὐτῶν разꙋмѣ́хъ бо, ꙗ҆́кѡ не и҆́мꙋтъ послꙋ́шати менѐ, ꙗ҆́кѡ лю́дїе жестоковы́йни сꙋ́ть, и҆ ѡ҆братѧ́тсѧ къ се́рдцꙋ своемꙋ̀ на землѝ преселе́нїѧ своегѡ̀,
31
31
καὶ γνώσονται ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς αὐτῶν. καὶ δώσω αὐτοῖς καρδίαν καὶ ὦτα ἀκούοντα, и҆ оу҆вѣ́дѧтъ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ и҆́хъ: и҆ да́мъ и҆̀мъ се́рдце, (и҆ оу҆разꙋмѣ́ютъ,) и҆ оу҆́шы, и҆ оу҆слы́шатъ,
32
32
καὶ αἰνέσουσί με ἐν γῇ ἀποικισμοῦ αὐτῶν καὶ μνησθήσονται τοῦ ὀνόματός μου и҆ похва́лѧтъ мѧ̀ на землѝ преселе́нїѧ своегѡ̀, и҆ помѧнꙋ́тъ и҆́мѧ моѐ,
33
33
καὶ ἀποστρέψουσιν ἀπὸ τοῦ νώτου αὐτῶν τοῦ σκληροῦ καὶ ἀπὸ πονηρῶν πραγμάτων αὐτῶν, ὅτι μνησθήσονται τῆς ὁδοῦ πατέρων αὐτῶν τῶν ἁμαρτόντων ἔναντι Κυρίου. и҆ ѡ҆братѧ́тсѧ ѿ хребта̀ своегѡ̀ же́стокагѡ и҆ ѿ ѕло́бъ свои́хъ, ꙗ҆́кѡ помѧнꙋ́тъ пꙋ́ть ѻ҆тє́цъ свои́хъ согрѣши́вшихъ пред̾ гдⷭ҇емъ:
34
34
καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν, ἣν ὤμοσα τοῖς πατράσιν αὐτῶν, τῷ ῾Αβραὰμ καὶ τῷ ᾿Ισαὰκ καὶ τῷ ᾿Ιακώβ, καὶ κυριεύσουσιν αὐτῆς· καὶ πληθυνῶ αὐτούς, καὶ οὐ μὴ σμικρυνθῶσι· и҆ возвращꙋ̀ ѧ҆̀ на зе́млю, є҆́юже клѧ́хсѧ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ, а҆враа́мꙋ и҆ і҆саа́кꙋ и҆ і҆а́кѡвꙋ, и҆ воз̾ѡблада́ютъ є҆́ю: и҆ оу҆мно́жꙋ ѧ҆̀, и҆ не оу҆ма́лѧтсѧ:
35
35
καὶ στήσω αὐτοῖς διαθήκην αἰώνιον τοῦ εἶναί με αὐτοῖς εἰς Θεὸν καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν· καὶ οὐ κινήσω ἔτι τὸν λαόν μου ᾿Ισραὴλ ἀπὸ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα αὐτοῖς. и҆ оу҆ста́влю и҆̀мъ завѣ́тъ вѣ́ченъ, є҆́же бы́ти мнѣ̀ и҆̀мъ въ бг҃а, и҆ ті́и бꙋ́дꙋтъ мнѣ̀ лю́дїе: и҆ не подви́гнꙋ ктомꙋ̀ люді́й мои́хъ і҆и҃лѧ и҆ землѝ, ю҆́же да́хъ и҆̀мъ.
Κεφάλαιο 3
Глава́ г҃
1
1
ΚΥΡΙΕ παντοκράτωρ ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ψυχὴ ἐν στενοῖς καὶ πνεῦμα ἀκηδιῶν κέκραγε πρός σε. Гдⷭ҇и вседержи́телю, бж҃е і҆и҃левъ, дꙋша̀ въ тѣснотѣ̀ и҆ дꙋ́хъ въ стꙋже́нїи возопѝ къ тебѣ̀:
2
2
ἄκουσον, Κύριε, καὶ ἐλέησον, ὅτι ἡμάρτομεν ἐναντίον σου, оу҆слы́ши, гдⷭ҇и, и҆ поми́лꙋй, ꙗ҆́кѡ є҆сѝ бг҃ъ млⷭ҇рдъ, и҆ поми́лꙋй на́съ, ꙗ҆́кѡ согрѣши́хомъ пред̾ тобо́ю:
3
3
ὅτι σὺ καθήμενος τὸν αἰῶνα, καὶ ἡμεῖς ἀπολλύμενοι τὸν αἰῶνα. ꙗ҆́кѡ ты̀ пребыва́ѧй во вѣ́къ, мы́ же погиба́ющїи во вѣ́къ.
4
4
Κύριε παντοκράτωρ ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ἄκουσον δὴ τῆς προσευχῆς τῶν τεθνηκότων ᾿Ισραὴλ καὶ υἱῶν τῶν ἁμαρτανόντων ἐναντίον σου, οἳ οὐκ ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν καὶ ἐκολλήθη ἡμῖν τὰ κακά. Гдⷭ҇и вседержи́телю, бж҃е і҆и҃левъ, оу҆слы́ши моли́твꙋ оу҆ме́ршихъ і҆и҃левыхъ и҆ сынѡ́въ согрѣши́вшихъ пред̾ тобо́ю, и҆̀же не послꙋ́шаша гла́са гдⷭ҇а бг҃а своегѡ̀, и҆ прильпо́ша на́мъ ѕла̑ѧ.
5
5
μὴ μνησθῇς ἀδικιῶν πατέρων ἡμῶν, ἀλλὰ μνήσθητι χειρός σου καὶ ὀνόματός σου ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ· Не помѧнѝ непра́вдъ ѻ҆тє́цъ на́шихъ, но помѧнѝ рꙋ́кꙋ твою̀ и҆ и҆́мѧ твоѐ въ сїѐ вре́мѧ,
6
6
ὅτι σὺ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ αἰνέσομέν σε, Κύριε. ꙗ҆́кѡ ты̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ, и҆ похва́лимъ тѧ̀, гдⷭ҇и:
7
7
ὅτι διὰ τοῦτο ἔδωκας τὸν φόβον σου ἐπί καρδίαν ἡμῶν τοῦ ἐπικαλεῖσθαι τὸ ὄνομά σου. καὶ αἰνέσομέν σε ἐν τῇ ἀποικίᾳ ἡμῶν, ὅτι ἀπεστρέψαμεν ἀπὸ καρδίας ἡμῶν πᾶσαν ἀδικίαν πατέρων ἡμῶν τῶν ἡμαρτηκότων ἐναντίον σου. ꙗ҆́кѡ тогѡ̀ ра́ди да́лъ є҆сѝ стра́хъ тво́й въ се́рдце на́ше, є҆́же призыва́ти и҆́мѧ твоѐ, и҆ похва́лимъ тѧ̀ во преселе́нїи на́шемъ, ꙗ҆́кѡ ѿврати́хомъ ѿ се́рдца на́шегѡ всю̀ непра́вдꙋ ѻ҆тє́цъ на́шихъ согрѣши́вшихъ пред̾ тобо́ю.
8
8
ἰδοὺ ἡμεῖς σήμερον ἐν τῇ ἀποικίᾳ ἡμῶν, οὗ διέσπειρας ἡμᾶς ἐκεῖ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς ἀρὰν καὶ εἰς ὄφλησιν κατὰ πάσας τὰς ἀδικίας πατέρων ἡμῶν, οἳ ἀπέστησαν ἀπὸ Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν. Сѐ, мы̀ дне́сь во преселе́нїи на́шемъ, а҆́може ны̀ разсы́палъ є҆сѝ на оу҆кори́знꙋ и҆ на клѧ́твꙋ и҆ на оу҆держа́нїе, по всѣ̑мъ непра́вдамъ ѻ҆тє́цъ на́шихъ, и҆̀же ѿстꙋпи́ша ѿ тебє̀, гдⷭ҇и бж҃е на́шъ.
9
9
῎Ακουε ᾿Ισραὴλ ἐντολὰς ζωῆς, ἐνωτίσασθε γνῶναι φρόνησιν. Слы́ши, і҆и҃лю, за́пѡвѣди живота̀, внꙋшѝ разꙋмѣ́ти смышле́нїе.
10
10
τί ἐστιν ᾿Ισραήλ; τί ὅτι ἐν γῇ τῶν ἐχθρῶν εἶ; ἐπαλαιώθης ἐν γῇ ἀλλοτρίᾳ, συνεμιάνθης τοῖς νεκροῖς, Что̀ є҆́сть, і҆и҃лю; что̀ ꙗ҆́кѡ є҆сѝ на землѝ вра́жїи; ѡ҆бетша́лъ є҆сѝ на землѝ чꙋжде́й, ѡ҆скверни́лсѧ є҆сѝ съ ме́ртвыми,
11
11
προσελογίσθης μετὰ τῶν εἰς ᾅδου; вмѣни́лсѧ є҆сѝ съ сꙋ́щими во а҆́дѣ,
12
12
ἐγκατέλιπες τὴν πηγὴν τῆς σοφίας. ѡ҆ста́вилъ є҆сѝ и҆сто́чника премꙋ́дрости.
13
13
τῇ ὁδῷ τοῦ Θεοῦ εἰ ἐπορεύθης, κατῴκεις ἂν ἐν εἰρήνῃ τὸν αἰῶνα. А҆́ще бы пꙋте́мъ бж҃їимъ ходи́лъ є҆сѝ, жи́лъ бы въ ми́рѣ во вре́мѧ вѣ́чное.
14
14
μάθε ποῦ ἐστι φρόνησις, ποῦ ἐστιν ἰσχύς, ποῦ ἐστι σύνεσις τοῦ γνῶναι ἅμα ποῦ ἐστι μακροβίωσις καὶ ζωή, ποῦ ἐστι φῶς ὀφθαλμῶν καὶ εἰρήνη. — Наꙋчи́сѧ, гдѣ̀ є҆́сть смышле́нїе, гдѣ̀ є҆́сть крѣ́пость, гдѣ̀ є҆́сть мꙋ́дрость; є҆́же разꙋмѣ́ти кꙋ́пнѡ, гдѣ̀ є҆́сть долгожи́тїе и҆ жи́знь, гдѣ̀ є҆́сть свѣ́тъ ѻ҆че́съ и҆ ми́ръ;
15
15
Τίς εὗρε τὸν τόπον αὐτῆς καὶ τίς εἰσῆλθεν εἰς τοὺς θησαυροὺς αὐτῆς; Кто̀ ѡ҆брѣ́те мѣ́сто є҆ѧ̀, и҆ кто̀ вни́де въ сокрѡ́вища є҆ѧ̀;
16
16
ποῦ εἰσιν οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν καὶ οἱ κυριεύοντες τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, Гдѣ̀ сꙋ́ть кнѧ̑зи ꙗ҆зы́честїи и҆ владѣ́ющїи ѕвѣрьмѝ сꙋ́щими на землѝ, и҆гра́ющїи пти́цами небе́сными
17
17
οἱ ἐν τοῖς ὀρνέοις τοῦ οὐρανοῦ ἐμπαίζοντες καὶ τὸ ἀργύριον θησαυρίζοντες καὶ τὸ χρυσίον, ᾧ ἐπεποίθεισαν ἄνθρωποι, καὶ οὐκ ἔστι τέλος τῆς κτήσεως αὐτῶν, и҆ хранѧ́щїи зла́то и҆ сребро̀, на не́же оу҆пова́ша человѣ́цы, и҆ нѣ́сть конца̀ стѧжа́нїю и҆́хъ;
18
18
οἱ τὸ ἀργύριον τεκταίνοντες καὶ μεριμνῶντες, καὶ οὐκ ἔστιν ἐξεύρεσις τῶν ἔργων αὐτῶν; ꙗ҆́кѡ дѣ́лающїи сребро̀ и҆ пекꙋ́щїисѧ, и҆ нѣ́сть и҆з̾ѡбрѣ́тенїѧ дѣ́лъ и҆́хъ.
19
19
ἠφανίσθησαν καὶ εἰς ᾅδου κατέβησαν, καὶ ἄλλοι ἀντανέστησαν ἀντ᾿ αὐτῶν. Погибо́ша и҆ во а҆́дъ снидо́ша, и҆ и҆ні́и вмѣ́стѡ и҆́хъ воста́ша.
20
20
νεώτεροι εἶδον φῶς καὶ κατῴκησαν ἐπὶ τῆς γῆς, ὁδὸν δὲ ἐπιστήμης οὐκ ἔγνωσαν, Ю҆нѣ́йшїи ви́дѣша свѣ́тъ и҆ всели́шасѧ на землѝ, пꙋти́ же хи́трости не оу҆вѣ́дѣша,
21
21
οὐδὲ συνῆκαν τρίβους αὐτῆς, οὐδὲ ἀντελάβοντο αὐτῆς· οἱ υἱοὶ αὐτῶν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτῶν πόρρω ἐγενήθησαν, ни разꙋмѣ́ша сте́зь є҆ѧ̀, нижѐ прїѧ́ша є҆ѧ̀ сы́нове и҆́хъ, ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ дале́че бы́ша.
22
22
οὐδὲ ἠκούσθη ἐν Χαναάν, οὐδὲ ὤφθη ἐν Θαιμάν, И҆ не слы́шасѧ въ ханаа́нѣ, нижѐ ꙗ҆ви́сѧ во ѳема́нѣ:
23
23
οὔτε υἱοὶ ῎Αγαρ, οἱ ἐκζητοῦντες τὴν σύνεσιν ἐπὶ τῆς γῆς, οἱ ἔμποροι τῆς Μερρὰν καὶ Θαιμάν, οἱ μυθολόγοι καὶ οἱ ἐκζητηταὶ τῆς συνέσεως, ὁδὸν τῆς σοφίας οὐκ ἔγνωσαν, οὐδὲ ἐμνήσθησαν τὰς τρίβους αὐτῆς. — сы́нове а҆га́рини взыскꙋ́ющїи ра́зꙋма, и҆̀же на землѝ, кꙋпцы̀ мера̑ни и҆ ѳема̑ни, и҆ басносло́вцы и҆ взыска́телїе ра́зꙋма, пꙋтѝ премꙋ́дрости не оу҆вѣ́дѣша, нижѐ помѧнꙋ́ша сте́зь є҆ѧ̀.
24
24
῏Ω ᾿Ισραήλ, ὡς μέγας ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπιμήκης ὁ τόπος τῆς κτήσεως αὐτοῦ· Ѽⷩ҇̑, і҆и҃лю, ко́ль вели́къ до́мъ бж҃їй и҆ простра́нно мѣ́сто селе́нїѧ є҆гѡ̀!
25
25
μέγας καὶ οὐκ ἔχει τελευτήν, ὑψηλὸς καὶ ἀμέτρητος. Вели́ко и҆ не и҆́мать конца̀, высо́ко и҆ безмѣ́рно.
26
26
ἐκεῖ ἐγεννήθησαν οἱ γίγαντες οἱ ὀνομαστοὶ οἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς, γενόμενοι εὐμεγέθεις, ἐπιστάμενοι πόλεμον. Та́мѡ бы́ша и҆споли́ни и҆мени́тїи, бы́вшїи и҆спе́рва ѕѣлѡ̀ вели́цы, оу҆мѣ́юще воева́ти.
27
27
οὐ τούτους ἐξελέξατο ὁ Θεὸς οὐδὲ ὁδὸν ἐπιστήμης ἔδωκεν αὐτοῖς· Не си́хъ и҆збра̀ бг҃ъ, ни пꙋтѝ хи́тростнагѡ дадѐ и҆̀мъ,
28
28
καὶ ἀπώλοντο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν φρόνησιν, ἀπώλοντο διὰ τὴν ἀβουλίαν αὐτῶν. — и҆ погибо́ша, зане́же не и҆мѣ́ша мꙋ́дрости, погибо́ша за безсовѣ́тїе своѐ.
29
29
Τίς ἀνέβη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔλαβεν αὐτὴν καὶ κατεβίβασεν αὐτὴν ἐκ τῶν νεφελῶν; Кто̀ взы́де на не́бо, и҆ взѧ̀ ю҆̀, и҆ снесѐ ю҆̀ ѿ ѡ҆́блакъ;
30
30
τίς διέβη πέραν τῆς θαλάσσης καὶ εὗρεν αὐτὴν καὶ οἴσει αὐτὴν χρυσίου ἐκλεκτοῦ; Кто̀ пре́йде на ѻ҆́нꙋ странꙋ̀ мо́рѧ, и҆ ѡ҆брѣ́те ю҆̀, и҆ во́зметъ ю҆̀ за зла́то и҆збра́нно;
31
31
οὐκ ἔστιν ὁ γινώσκων τὴν ὁδὸν αὐτῆς οὐδὲ ὁ ἐνθυμούμενος τὴν τρίβον αὐτῆς· Нѣ́сть вѣ́дꙋщагѡ пꙋ́ть є҆ѧ̀, ни помышлѧ́ющагѡ сте́зь є҆ѧ̀:
32
32
ἀλλ᾿ ὁ εἰδὼς τὰ πάντα γινώσκει αὐτήν, ἐξεῦρεν αὐτὴν τῇ συνέσει αὐτοῦ· ὁ κατασκευάσας τὴν γῆν εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, ἐνέπλησεν αὐτὴν κτηνῶν τετραπόδων· но вѣ́дый всѧ̑ вѣ́сть ю҆̀, и҆з̾ѡбрѣ́те ю҆̀ смы́сломъ свои́мъ: сотвори́вый зе́млю въ вѣ́чное вре́мѧ напо́лни ю҆̀ ското́мъ двоно́жнымъ и҆ четвероно́жнымъ.
33
33
ὁ ἀποστέλλων τὸ φῶς, καὶ πορεύεται, ἐκάλεσεν αὐτό, καὶ ὑπήκουσεν αὐτῷ τρόμῳ· Посыла́ѧй свѣ́тъ, и҆ и҆́детъ: призва̀ є҆го̀, и҆ послꙋ́ша є҆гѡ̀ со тре́петомъ.
34
34
οἱ δὲ ἀστέρες ἔλαμψαν ἐν ταῖς φυλακαῖς αὐτῶν καὶ εὐφράνθησαν. Ѕвѣ́зды же возсїѧ́ша во храни́лищихъ свои́хъ и҆ возвесели́шасѧ.
35
35
ἐκάλεσεν αὐτοὺς καὶ εἶπον· πάρεσμεν, ἔλαμψαν μετ᾿ εὐφροσύνης τῷ ποιήσαντι αὐτούς. Призва̀ ѧ҆̀, и҆ реко́ша: прїидо́хомъ: возсїѧ́ша съ весе́лїемъ сотво́ршемꙋ ѧ҆̀.
36
36
οὗτος ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὐ λογισθήσεται ἕτερος πρὸς αὐτόν. Се́й бг҃ъ на́шъ, не вмѣни́тсѧ и҆́нъ къ немꙋ̀.
37
37
ἐξεῦρε πᾶσαν ὁδὸν ἐπιστήμης καὶ ἔδωκεν αὐτὴν ᾿Ιακὼβ τῷ παιδὶ αὐτοῦ καὶ ᾿Ισραὴλ τῷ ἠγαπημένῳ ὑπ᾿ αὐτοῦ· И҆з̾ѡбрѣ́те всѧ́къ пꙋ́ть хи́трости и҆ дадѐ ю҆̀ і҆а́кѡвꙋ ѻ҆́трокꙋ своемꙋ̀ и҆ і҆и҃лю возлю́бленномꙋ ѿ негѡ̀.
38
38
μετὰ τοῦτο ἐπὶ γῆς ὤφθη καὶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη. Посе́мъ на землѝ ꙗ҆ви́сѧ и҆ съ человѣ̑ки поживѐ.
Κεφάλαιο 4
Глава́ д҃
1
1
ΑΥΤΗ ἡ βίβλος τῶν προσταγμάτων τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ νόμος ὁ ὑπάρχων εἰς τὸν αἰῶνα· πάντες οἱ κρατοῦντες αὐτὴν εἰς ζωήν, οἱ δὲ καταλείποντες αὐτὴν ἀποθανοῦνται. — Сїѧ̀ кни́га повелѣ́нїй бж҃їихъ и҆ зако́нъ сы́й во вѣ́къ: всѝ держа́щїисѧ є҆ѧ̀ въ живо́тъ (вни́дꙋтъ), ѡ҆ста́вившїи же ю҆̀ оу҆́мрꙋтъ.
2
2
᾿Επιστρέφου, ᾿Ιακώβ, καὶ ἐπιλαβοῦ αὐτῆς, διόδευσον πρὸς τὴν λάμψιν κατέναντι τοῦ φωτὸς αὐτῆς. Ѡ҆брати́сѧ, і҆а́кѡве, и҆ и҆ми́сѧ є҆ѧ̀, ходѝ ко сїѧ́нїю прѧ́мѡ свѣ́та є҆ѧ̀.
3
3
μὴ δῷς ἑτέρῳ τὴν δόξαν σου καὶ τὰ συμφέροντά σοι ἔθνει ἀλλοτρίῳ. Не да́ждь и҆но́мꙋ сла́вы твоеѧ̀, и҆ поле́зныхъ тебѣ̀ ꙗ҆зы́кꙋ чꙋжде́мꙋ.
4
4
μακάριοί ἐσμεν ᾿Ισραήλ, ὅτι τὰ ἀρεστὰ τῷ Θεῷ ἡμῖν γνωστά ἐστι. — Блаже́ни є҆смы̀, і҆и҃лю, ꙗ҆́кѡ оу҆гѡ́днаѧ бг҃ꙋ на́мъ разꙋ̑мна сꙋ́ть.
5
5
Θαρσεῖτε λαός μου, μνημόσυνον ᾿Ισραήλ. Дерза́йте, лю́дїе моѝ, па́мѧть і҆и҃лева.
6
6
ἐπράθητε τοῖς ἔθνεσιν οὐκ εἰς ἀπώλειαν, διὰ δὲ τὸ παροργίσαι ὑμᾶς τὸν Θεὸν παρεδόθητε τοῖς ὑπεναντίοις· Про́дани бы́сте ꙗ҆зы́кѡмъ не на па́гꙋбꙋ: поне́же разгнѣ́васте бг҃а, пре́дани бы́сте сꙋпоста́тѡмъ,
7
7
παρωξύνατε γὰρ τὸν ποιήσαντα ὑμᾶς θύσαντες δαιμονίοις καὶ οὐ Θεῷ. преѡгорчи́сте бо сотво́ршаго ва́съ, (бг҃а вѣ́чнаго,) поже́рше бѣсѡ́мъ, а҆ не бг҃ꙋ:
8
8
ἐπελάθεσθε τὸν τροφεύσαντα ὑμᾶς Θεὸν αἰώνιον, ἐλυπήσατε δὲ καὶ τὴν ἐκθρέψασαν ὑμᾶς ῾Ιερουσαλήμ· забы́сте бо гдⷭ҇а пита́ющаго ва́съ, ѡ҆печа́листе же и҆ воспита́вшаго ва́съ і҆ерⷭ҇ли́ма.
9
9
εἶδε γὰρ τὴν ἐπελθοῦσαν ὑμῖν ὀργὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ εἶπεν· ἀκούσατε, οἱ πάροικοι Σιών, ἐπήγαγέ μοι ὁ Θεὸς πένθος μέγα· Ви́дѣ бо наше́дшїй ва́мъ гнѣ́въ ѿ бг҃а и҆ речѐ: слы́шите, присє́лницы сїѡ̑ни, наведе́ бо мѝ гдⷭ҇ь сѣ́тованїе вели́ко,
10
10
εἶδον γὰρ τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν υἱῶν μου καὶ τῶν θυγατέρων μου, ἣν ἐπήγαγεν αὐτοῖς ὁ αἰώνιος. ви́дѣхъ бо плѣне́нїе люді́й сынѡ́въ мои́хъ и҆ дще́рей, є҆́же наведѐ и҆̀мъ вѣ́чный.
11
11
ἔθρεψα γὰρ αὐτοὺς μετ᾿ εὐφροσύνης, ἐξαπέστειλα δὲ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ πένθους. Пита́хъ бо ѧ҆̀ съ весе́лїемъ, и҆спꙋсти́хъ же ѧ҆̀ съ пла́чемъ и҆ рыда́нїемъ.
12
12
μηδεὶς ἐπιχαιρέτω μοι τῇ χήρᾳ καὶ καταλειφθείσῃ ὑπὸ πολλῶν· ἠρημώθην διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τέκνων μου, διότι ἐξέκλιναν ἐκ νόμου Θεοῦ, Никто́же да ра́дꙋетсѧ ѡ҆ мнѣ̀ вдови́цѣ и҆ ѡ҆ста́вленнѣй ѿ мно́гихъ, ѡ҆пꙋстѣ́хъ за грѣхѝ ча̑дъ мои́хъ, поне́же оу҆клони́шасѧ ѿ зако́на бж҃їѧ,
13
13
δικαιώματα δὲ αὐτοῦ οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ ἐπορεύθησαν ὁδοῖς ἐντολῶν Θεοῦ, οὐδὲ τρίβους παιδείας ἐν δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπέβησαν. и҆ ѡ҆правда́нїй є҆гѡ̀ не позна́ша, и҆ не ходи́ша въ пꙋте́хъ за́повѣдїй бж҃їихъ, нижѐ стезьмѝ наказа́нїѧ въ пра́вдѣ є҆гѡ̀ стꙋпа́ша.
14
14
ἐλθέτωσαν αἱ πάροικοι Σιών, καὶ μνήσθητε τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν υἱῶν μου καὶ θυγατέρων, ἣν ἐπήγαγεν αὐτοῖς ὁ αἰώνιος· Да прїи́дꙋтъ ѡ҆кре́стнїи сїѡ̑ни, и҆ помѧни́те плѣне́нїе сынѡ́въ мои́хъ и҆ дще́рей, є҆́же наведѐ и҆̀мъ вѣ́чный:
15
15
ἐπήγαγε γὰρ ἐπ᾿ αὐτοὺς ἔθνος μακρόθεν, ἔθνος ἀναιδὲς καὶ ἀλλόγλωσσον, οἳ οὐκ ᾐσχύνθησαν πρεσβύτην οὐδὲ παιδίον ἠλέησαν наведе́ бо на нѧ̀ ꙗ҆зы́къ и҆здале́ча, ꙗ҆зы́къ безстꙋ́дный и҆ и҆ноѧзы́чный:
16
16
καὶ ἀπήγαγον τοὺς ἀγαπητοὺς τῆς χήρας καὶ ἀπὸ τῶν θυγατέρων τὴν μόνην ἠρήμωσαν. поне́же не оу҆срами́шасѧ ста́рца, ни поми́ловаша ѻ҆троча́те, и҆ ѿведо́ша любе́зныхъ вдови́чихъ, и҆ ѿ дще́рей є҆ди́нꙋ ѡ҆пꙋстоши́ша.
17
17
ἐγὼ δὲ τί δυνατὴ βοηθῆσαι ὑμῖν; А҆́зъ же ка́кѡ мо́щенъ помощѝ ва́мъ;
18
18
ὁ γὰρ ἐπαγαγὼν τὰ κακὰ ὑμῖν ἐξελεῖται ὑμᾶς ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν ὑμῶν. Наведы́й бо ва́мъ ѕла̑ѧ и҆зба́витъ ва́съ ѿ рꙋкѝ вра̑гъ ва́шихъ.
19
19
βαδίζετε, τέκνα, βαδίζετε, ἐγὼ γὰρ κατελήφθην ἔρημος· И҆ди́те, ча̑да, и҆ди́те: а҆́зъ бо ѡ҆ста́хсѧ пꙋста̀,
20
20
ἐξεδυσάμην τὴν στολὴν τῆς εἰρήνης, ἐνεδυσάμην δὲ σάκκον τῆς δεήσεώς μου, κεκράξομαι πρὸς τὸν αἰώνιον ἐν ταῖς ἡμέραις μου. — совлеко́хсѧ ри́зы ми́рныѧ, ѡ҆блеко́хсѧ же во вре́тище моле́нїѧ моегѡ̀: возопїю̀ къ вѣ́чномꙋ во дни̑ моѧ̑.
21
21
Θαρρεῖτε, τέκνα, βοήσατε πρὸς τὸ Θεόν, καὶ ἐξελεῖται ὑμᾶς ἐκ δυναστείας, ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν. Дерза́йте, ча̑да, возопі́йте къ бг҃ꙋ, и҆ и҆зба́витъ ва́съ ѿ наси́лїѧ рꙋкѝ вра́жїѧ.
22
22
ἐγὼ γὰρ ἤλπισα ἐπὶ τῷ αἰωνίῳ τὴν σωτηρίαν ὑμῶν, καὶ ἦλθέ μοι χαρὰ παρὰ τοῦ ἁγίου ἐπὶ τῇ ἐλεημοσύνῃ, ἣ ἥξει ὑμῖν ἐν τάχει παρὰ τοῦ αἰωνίου σωτῆρος ὑμῶν. А҆́зъ бо (и҆спе́рва) надѣ́ѧхсѧ на вѣ́чнаго ѡ҆ спасе́нїи ва́шемъ: и҆ прїи́де мѝ ра́дость ѿ ст҃а́гѡ въ поми́лованїи, є҆́же прїи́детъ ва́мъ вско́рѣ ѿ вѣ́чнагѡ сп҃са на́шегѡ.
23
23
ἐξέπεμψα γὰρ ὑμᾶς μετὰ κλαυθμοῦ καὶ πένθους, ἀποδώσει δέ μοι ὁ Θεὸς ὑμᾶς μετὰ χαρμοσύνης καὶ εὐφροσύνης εἰς τὸν αἰῶνα. И҆спꙋсти́хъ бо ва́съ съ рыда́нїемъ и҆ пла́чемъ, ѿда́стъ же мѝ бг҃ъ ва́съ съ ра́достїю и҆ весе́лїемъ въ вѣ́къ.
24
24
ὥσπερ γὰρ νῦν ἑωράκασιν αἱ πάροικοι Σιὼν τὴν ὑμετέραν αἰχμαλωσίαν, οὕτως ὄψονται ἐν τάχει τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ὑμῶν σωτηρίαν, ἣ ἐπελεύσεται ὑμῖν μετὰ δόξης μεγάλης καὶ λαμπρότητος τοῦ αἰωνίου. Ꙗ҆́коже бо нн҃ѣ ви́дѣша присє́лницы сїѡ̑ни ва́ше плѣне́нїе (ѿ бг҃а), та́кожде оу҆́зрѧтъ вско́рѣ сп҃се́нїе ва́ше ѿ бг҃а, є҆́же прїи́детъ ва́мъ со сла́вою вели́кою и҆ со ѡ҆свѣще́нїемъ вѣ́чнагѡ.
25
25
τέκνα, μακροθυμήσατε τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐπελθοῦσαν ὑμῖν ὀργήν· κατεδίωξέ σε ὁ ἐχθρός σου, καὶ ὄψει αὐτοῦ τὴν ἀπώλειαν ἐν τάχει καὶ ἐπὶ τραχήλους αὐτῶν ἐπιβήσῃ. Ча̑да, долготерпи́те и҆́же ѿ бг҃а наше́дшїй ва́мъ гнѣ́въ, гони́лъ бо тѧ̀ вра́гъ тво́й, и҆ оу҆́зриши па́гꙋбꙋ є҆гѡ̀ вско́рѣ и҆ на вы́ю є҆гѡ̀ настꙋ́пиши.
26
26
οἱ τρυφεροί μου ἐπορεύθησαν ὁδοὺς τραχείας, ἤρθησαν ὡς ποίμνιον ἡρπασμένον ὑπὸ ἐχθρῶν. — Младі́и моѝ ходи́ша въ пꙋти̑ же́стѡки, восхище́ни сꙋ́ть, ꙗ҆́коже ста́до похище́но врага́ми.
27
27
Θαρσήσατε τέκνα καὶ βοήσατε πρὸς τὸν Θεόν, ἔσται γὰρ ὑμῶν ὑπὸ τοῦ ἐπάγοντος μνεία. Дерза́йте, ча̑да, и҆ возопі́йте къ бг҃ꙋ, бꙋ́детъ бо ва́мъ ѿ наве́дшагѡ па́мѧть.
28
28
ὥσπερ γὰρ ἐγένετο ἡ διάνοια ὑμῶν εἰς τὸ πλανηθῆναι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, δεκαπλασιάσατε ἐπιστραφέντες ζητῆσαι αὐτόν. Ꙗ҆́коже бо бы́сть оу҆́мъ ва́шъ заблꙋди́ти ва́мъ ѿ бг҃а, та́кѡ нн҃ѣ десѧти́жды оу҆сꙋгꙋби́те ѡ҆брати́вшесѧ взыска́ти є҆го̀:
29
29
ὁ γὰρ ἐπαγαγὼν ὑμῖν τὰ κακὰ ἐπάξει ὑμῖν τὴν αἰώνιον εὐφροσύνην μετὰ τῆς σωτηρίας ὑμῶν. — наведы́й бо ва́мъ ѕла̑ѧ наведе́тъ ва́мъ вѣ́чное весе́лїе со сп҃се́нїемъ ва́шимъ.
30
30
Θάρσει ῾Ιερουσαλήμ, παρακαλέσει σε ὁ ὀνομάσας σε. Дерза́й, і҆ерⷭ҇ли́ме, оу҆тѣ́шитъ тѧ̀ нарекі́й тебѐ.
31
31
δείλαιοι οἱ σὲ κακώσαντες καὶ ἐπιχαρέντες τῇ σῇ πτώσει, Ѡ҆каѧ́нни ѡ҆ѕло́бившїи тѧ̀ и҆ ра́довавшїисѧ ѡ҆ паде́нїи твое́мъ, (мще́нїе бꙋ́детъ над̾ ни́ми).
32
32
δείλαιαι αἱ πόλεις, αἷς ἐδούλευσαν τὰ τέκνα σου, δειλαία ἡ δεξαμένη τοὺς υἱούς σου. Ѡ҆каѧ́нни гра́ди, и҆̀мже порабо́таша ча̑да твоѧ̑, ѡ҆каѧ́нна прїи́мшаѧ сы́ны твоѧ̑.
33
33
ὥσπερ γὰρ ἐχάρη ἐπὶ τῇ σῇ πτώσει καὶ εὐφράνθη ἐπὶ τῷ πτώματί σου, οὕτως λυπηθήσεται ἐπὶ τῇ ἑαυτῆς ἐρημίᾳ. Ꙗ҆́коже бо пора́довасѧ ѡ҆ твое́мъ паде́нїи и҆ возвесели́сѧ ѡ҆ разоре́нїи твое́мъ, та́кожде ѡ҆печа́литсѧ ѡ҆ свое́мъ запꙋстѣ́нїи.
34
34
καὶ περιελῶ αὐτῆς τὸ ἀγαλλίαμα τῆς πολυοχλίας καὶ τὸ ἀγαυρίαμα αὐτῆς ἔσται εἰς πένθος. И҆ ѿсѣкꙋ̀ ѿ неѧ̀ весе́лїе многонаро́дства, и҆ велича́нїе є҆ѧ̀ бꙋ́детъ въ рыда́нїе.
35
35
πῦρ γὰρ ἐπελεύσεται αὐτῇ παρὰ τοῦ αἰωνίου εἰς ἡμέρας μακράς, καὶ κατοικηθήσεται ὑπὸ δαιμονίων τὸν πλείονα χρόνον. — Ѻ҆́гнь и҆ на́йдетъ на ню̀ ѿ вѣ́чнагѡ во дни̑ мнѡ́ги, и҆ насели́тсѧ бѣ́сами на мно́жайшее вре́мѧ.
36
36
Περίβλεψον πρὸς ἀνατολάς, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἴδε τὴν εὐφροσύνην τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ σοι ἐρχομένην. Воззрѝ на восто́къ, і҆ерⷭ҇ли́ме, и҆ ви́ждь весе́лїе грѧдꙋ́щее тебѣ̀ ѿ бг҃а.
37
37
ἰδοὺ ἔρχονται οἱ υἱοί σου, οὓς ἐξαπέστειλας, ἔρχονται συνηγμένοι ἀπὸ ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν τῷ ρήματι τοῦ ἁγίου χαίροντες τῇ τοῦ Θεοῦ δόξῃ. Сѐ, грѧдꙋ́тъ сы́нове твоѝ, и҆̀хже и҆спꙋсти́лъ є҆сѝ, грѧдꙋ́тъ со́брани ѿ востѡ́къ да́же до за̑падъ сло́вомъ ст҃а́гѡ, ра́дꙋющесѧ ѡ҆ сла́вѣ бж҃їей.
Κεφάλαιο 5
Глава́ є҃
1
1
ΕΚΔΥΣΑΙ, ῾Ιερουσαλήμ, τὴν στολὴν τοῦ πένθους καὶ τῆς κακώσεώς σου καὶ ἔνδυσαι τὴν εὐπρέπειαν τῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ δόξης εἰς τὸν αἰῶνα. Совлецы̀, і҆ерⷭ҇ли́ме, ри̑зы плачє́вныѧ и҆ ѡ҆ѕлобле́нїѧ твоегѡ̀ и҆ ѡ҆блецы́сѧ въ лѣ́потꙋ сла́вы, ꙗ҆́же тебѣ̀ бы́сть ѿ бг҃а во вѣ́къ.
2
2
περιβαλοῦ τὴν διπλοΐδα τῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνης, ἐπίθου τὴν μίτραν ἐπὶ τὴν κεφαλήν σου τῆς δόξης τοῦ αἰωνίου. Ѡ҆блецы́сѧ во ѻ҆де́ждꙋ пра́вды, ꙗ҆́же ѿ бг҃а, возложѝ вѣне́цъ на главꙋ̀ твою̀ сла́вы вѣ́чнагѡ.
3
3
ὁ γὰρ Θεὸς δείξει τῇ ὑπ᾿ οὐρανὸν πάσῃ τὴν σὴν λαμπρότητα. Бг҃ъ бо ꙗ҆ви́тъ все́й поднебе́снѣй твою̀ свѣ́тлость.
4
4
κληθήσεται γάρ σου τὸ ὄνομα παρὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν αἰῶνα· Εἰρήνη δικαιοσύνης καὶ δόξα θεοσεβείας. — Нарѣче́тсѧ бо ѿ бг҃а и҆́мѧ твоѐ во вѣ́ки: ми́ръ пра́вды и҆ сла́ва бг҃оче́стїѧ.
5
5
᾿Ανάστηθι, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ στῆθι ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ καὶ περίβλεψαι πρὸς ἀνατολὰς καὶ ἴδε συνηγμένα τὰ τέκνα σου ἀπὸ ἡλίου δυσμῶν ἕως ἀνατολῶν τῷ ρήματι τοῦ ἁγίου χαίροντας τῇ τοῦ Θεοῦ μνείᾳ. Воста́ни, і҆ерⷭ҇ли́ме, и҆ ста́ни на высо́цѣ, и҆ поглѧ́дай на восто́ки, и҆ ви́ждь сѡ́бранаѧ ча̑да твоѧ̑ ѿ востѡ́къ со́лнца до за́пада сло́вомъ ст҃а́гѡ, ра̑дꙋющаѧсѧ бж҃їею па́мѧтїю.
6
6
ἐξῆλθον γὰρ παρὰ σοῦ πεζοὶ ἀγόμενοι ὑπὸ ἐχθρῶν, εἰσάγει δὲ αὐτοὺς ὁ Θεὸς πρὸς σὲ αἰρομένους μετὰ δόξης ὡς θρόνον βασιλείας. И҆зыдо́ша бо ѿ тебє̀ пѣ́ши ведо́ми ѿ врагѡ́въ, введе́тъ же ѧ҆̀ бг҃ъ къ тебѣ̀ несо́мыхъ со сла́вою, ꙗ҆́кѡ сы́ны ца́рства.
7
7
συνέταξε γὰρ ὁ Θεὸς ταπεινοῦσθαι πᾶν ὄρος ὑψηλὸν καὶ θῖνας ἀεννάους καὶ φάραγγας πληροῦσθαι εἰς ὁμαλισμὸν τῆς γῆς, ἵνα βαδίσῃ ᾿Ισραὴλ ἀσφαλῶς τῇ τοῦ Θεοῦ δόξῃ· Совѣща́ бо бг҃ъ смири́тисѧ всѧ́цѣй горѣ̀ высо́цѣй и҆ холмѡ́мъ вѣ̑чнымъ, и҆ ю҆до́лїѧмъ напо́лнитисѧ въ ра́вень земнꙋ́ю, да и҆́детъ і҆и҃ль оу҆тверже́нъ сла́вою бж҃їею.
8
8
ἐσκίασαν δὲ καὶ οἱ δρυμοὶ καὶ πᾶν ξύλον εὐωδίας τῷ ᾿Ισραὴλ προστάγματι τοῦ Θεοῦ· Ѡ҆сѣни́ша же и҆ дꙋбра̑вы и҆ всѧ́ко дре́во благово́нствомъ і҆и҃лю, повелѣ́нїемъ бж҃їимъ.
9
9
ἡγήσεται γὰρ ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ μετ᾿ εὐφροσύνης τῷ φωτὶ τῆς δόξης αὐτοῦ σὺν ἐλεημοσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ τῇ παρ᾿ αὐτοῦ. Пред̾и́детъ бо бг҃ъ і҆и҃леви со весе́лїемъ, свѣ́томъ сла́вы своеѧ̀, съ поми́лованїемъ и҆ пра́вдою, ꙗ҆́же ѿ негѡ̀.

Старий Заповіт

• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.

• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.

• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.

• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.

• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.

Новий Заповіт

• Мф. • Мк. • Лк. • Ін.

• Діян.

• Як. • 1 Пет. • 2 Пет. • 1 Ін. • 2 Ін. • 3 Ін. • Іуд.

• Рим. • 1 Кор. • 2 Кор. • Гал. • Еф. • Флп. • Кол. • 1 Сол. • 2 Сол. • 1 Тим. • 2 Тим. • Тит. • Фил. • Євр.

• Одкр.