|
Κεφάλαιο 6
|
Глvа, ѕ~”
|
|
1
|
1
|
|
Ο δὲ Κύριος ἀπέστησε τὸν ὕπνον ἀπὸ τοῦ βασιλέως τὴν νύκτα ἐκείνην, καὶ εἶπε τῷ διακόνῳ αὐτοῦ εἰσφέρειν γράμματα μνημόσυνα τῶν ἡμερῶν ἀναγινώσκειν αὐτῷ.
|
Бь~ же эTя` со'нъ эT цр~я в но'щи ѓ%нои, и^ повелњ` рабђ` принести кни'ги па'мяTныя дн~їи, и^ прочита'ти е^мђ.
|
|
2
|
2
|
|
εὗρε δὲ τὰ γράμματα τὰ γραφέντα περὶ Μαρδοχαίου, ὡς ἀπήγγειλε τῷ βασιλεῖ περὶ τῶν δύο εὐνούχων τοῦ βασιλέως ἐν τῷ φυλάσσειν αὐτοὺς καὶ ζητῆσαι ἐπιβαλεῖν τὰς χεῖρας ᾿Αρταξέρξῃ.
|
и^ ѓ^брњте в ни'хъ пи'сано, и^же повњ'да мардохе'и цр~ю ѓ^ двђ е^внђ'хђ цр~ьскихъ” Вънегда` стрегђщимъ и^мъ и^же ё^мы'слиша ё^би'ти цр~я а^ртаће'рћа.
|
|
3
|
3
|
|
εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς· τίνα δόξαν ἢ χάριν ἐποιήσαμεν τῷ Μαρδοχαίῳ; καὶ εἶπαν οἱ διάκονοι τοῦ βασιλέως· οὐκ ἐποίησας αὐτῷ οὐδέν.
|
и^ рече цр~ь кђю сла'вђ и^ли блгDть сътвори'хомъ мардохе'ю” И$ реко'ша ѓ%троцы е^го нњси сътвори'лъ е^мђ ничто'же”
|
|
4
|
4
|
|
ἐν δὲ τῷ πυνθάνεσθαι τὸν βασιλέα περὶ τῆς εὐνοίας Μαρδοχαίου, ἰδοὺ ᾿Αμὰν ἐν τῇ αὐλῇ. εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς· τίς ἐν τῇ αὐλῇ; ὁ δὲ ᾿Αμὰν εἰσῆλθεν εἰπεῖν τῷ βασιλεῖ κρεμάσαι τὸν Μαρδοχαῖον ἐπὶ τῷ ξύλῳ, ᾧ ἡτοίμασε.
|
Вънегда цр~ю въпроша'ющђ ѓ^ бл~годњя'нїи мардохе'еви, и^ се а^манъ прїиде на дво'ръ” И$ рече цр~ь кт^о е^сть на дворњ, а^манъ же прїиде рещи цр~еви, да повњситъ мардохе'я на древњ е^го'же пригото'ва.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ εἶπαν οἱ διάκονοι τοῦ βασιλέως· ἰδοὺ ᾿Αμὰν ἕστηκεν ἐν τῇ αὐλῇ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· καλέσατε αὐτόν.
|
и^ реко'ша ѓ%троцы цр~евњ” Се а^ма'нъ стои^тъ на дворњ, и^ рече цр~ь да прїидетъ сњ'мо”
|
|
6
|
6
|
|
εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς τῷ ᾿Αμάν· τί ποιήσω τῷ ἀνθρώπῳ, ὃν ἐγὼ θέλω δοξάσαι; εἶπε δὲ ἐν ἑαυτῷ ᾿Αμάν· τίνα θέλει ὁ βασιλεὺς δοξάσαι εἰ μὴ ἐμέ;
|
И$ рече цр~ь а^ма'нђ чт^о сътворю` мђ'жђ е^гоже а^зъ хощђ просла'вити” И$ помы'сли а^ма'нъ въ мы'сли свое'и, комђ` хо'щетъ цр~ь сътвори'ти че'сть ра'звњ мене`”
|
|
7
|
7
|
|
εἶπε δὲ πρὸς τὸν βασιλέα· ἄνθρωπον, ὃν ὁ βασιλεὺς θέλει δοξάσαι,
|
Реq же цр~ю мђж'а е^го'же хощетъ цр~ь просла'вити,
|
|
8
|
8
|
|
ἐνεγκάτωσαν οἱ παῖδες τοῦ βασιλέως στολὴν βυσσίνην, ἣν ὁ βασιλεὺς περιβάλλεται, καὶ ἵππον ἐφ᾿ ὃν ὁ βασιλεὺς ἐπιβαίνει,
|
да принесђтъ ѓ%троцы цр~евы ѓ^дежDђ цр~ьскђ, е^ю'же цр~ь ѓ^блачиTся и^ ко'нь на не'м#же цр~ь е^здитъ”
|
|
9
|
9
|
|
καὶ δότω ἑνὶ τῶν φίλων τοῦ βασιλέως τῶν ἐνδόξων καὶ στολισάτω τὸν ἄνθρωπον, ὃν ὁ βασιλεὺς ἀγαπᾷ, καὶ ἀναβιβασάτω αὐτὸν ἐπὶ τὸν ἵππον καὶ κηρυσσέτω διὰ τῆς πλατείας τῆς πόλεως λέγων· οὕτως ἔσται παντὶ ἀνθρώπῳ, ὃν ὁ βασιλεὺς δοξάζει.
|
И$ да да'сться е^мђ эT преславныхъ дрђгъ цр~евых#. и^ да ѓ^блече'тъ мђж'а е^гоже цр~ь любитъ, и^ да посадя'тъ е^го на конь, и^ проповњсться на ё%лицахъ гра'да гл~я” Та'ко да бђ'детъ всякомђ чл~кђ е^гоже цр~ь възвели'чиT”
|
|
10
|
10
|
|
εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς τῷ ᾿Αμάν· καλῶς ἐλάλησας. οὕτως ποίησον τῷ Μαρδοχαίῳ τῷ ᾿Ιουδαίῳ τῷ θεραπεύοντι ἐν τῇ αὐλῇ, καὶ μὴ παραπεσάτω σου λόγος, ὧν ἐλάλησας.
|
И$ рече цр~ь а^манђ до'бре гл~еши, та'ко сътвори мардехе'ю і^ё^деяни'нђ, ё^го'дне слђжащемђ въ дворњ на'шеM, да не и^зменится гл~ъ е^же ре'клъ е^си”
|
|
11
|
11
|
|
ἔλαβε δὲ ᾿Αμὰν τὴν στολὴν καὶ τὸν ἵππον, καὶ ἐστόλισε τὸν Μαρδοχαῖον, καὶ ἀνεβίβασεν αὐτὸν ἐπὶ τὸν ἵππον καὶ διῆλθε διὰ τῆς πλατείας τῆς πόλεως καὶ ἐκήρυσσε λέγων· οὕτως ἔσται παντὶ ἀνθρώπῳ, ὃν ὁ βασιλεὺς θέλει δοξάσαι.
|
И$ взя` а^ма'нъ ѓ^де'ждђ и^ ко'нь, и^ ѓ^блече мардохе'я, и^ възведе е^го на ко'нь е%здити е^мђ по ё^лицахъ гра'да” И$ проповњдаше преD ни'мъ гл~я, си'це бђ'детъ вся'комђ чл~кђ, е^гоже хо'щеT цр~ь просла'вити”
|
|
12
|
12
|
|
ἐπέστρεψε δὲ ὁ Μαρδοχαῖος εἰς τὴν αὐλήν. ᾿Αμὰν δὲ ὑπέστρεψεν εἰς τὰ ἴδια λυπούμενος κατὰ κεφαλῆς.
|
И$ възврати же ся мардохе'и въ дво'ръ цр~евъ, и^ а^манъ и^де в до'мъ свои скорбя` ско'рбїю ве'лїею
|
|
13
|
13
|
|
καὶ διηγήσατο ᾿Αμὰν τὰ συμβεβηκότα αὐτῷ Ζωσάρᾳ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ καὶ τοῖς φίλοις, καὶ εἶπαν πρὸς αὐτὸν οἱ φίλοι καὶ ἡ γυνή· εἰ ἐκ γένους ᾿Ιουδαίων Μαρδοχαῖος, ἦρξαι ταπεινοῦσθαι ἐνώπιον αὐτοῦ, πεσὼν πεσῇ καὶ οὐ μὴ δύνῃ αὐτὸν ἀμύνασθαι, ὅτι Θεὸς ζῶν μετ᾿ αὐτοῦ.
|
и^ сказа слђча'щаяся е^мђ зосарњ женњ свое'и и^ всњ'мъ дрђгомъ свои^мъ” И$ рњша е^мђ дрђзи е^го и^ жена`, а^ще есть племени і^ё^де'искаго мардохе'и, и^ нача'лъ е^си смиря'тися преD ниM, падя` паDнеши не мо'жеши проти'витися е^мђ, ја%ко б~ъ жи'въ е^сть с ниM”
|
|
14
|
14
|
|
ἔτι αὐτῶν λαλούντων, παραγίνονται οἱ εὐνοῦχοι ἐπισπεύδοντες τὸν ᾿Αμὰν ἐπὶ τὸν πότον, ὃν ἡτοίμασεν ᾿Εσθήρ.
|
И$ е^ще же гл~ющимъ и^мъ, и^ се прїидо'ша е^внђхи, спњшно зва'хђ а^ма'на на пи'ръ е^гоже пригото'ва е^сџи'рь”
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.