|
ΙΟΥΔΙΘ
|
Іуди́ѳъ*
|
|
Κεφάλαιο 1
|
Глава 1
|
|
1
|
1
|
|
ΕΤΟΥΣ δωδεκάτου τῆς βασιλείας Ναβουχοδονόσορ, ὃς ἐβασίλευσεν ᾿Ασσυρίων ἐν Νινευῆ τῇ πόλει τῇ μεγάλῃ, ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Αρφαξάδ, ὃς ἐβασίλευσεν Μήδων ἐν ᾿Εκβατάνοις,
|
Лѣ́та вторагона́десять ца́рства Навуходоно́сора, и́же ца́рствова надъ Ассирі́аны въ Ніневі́і гра́дѣ вели́цѣмъ, во дни́ Арфакса́да, и́же ца́рствова надъ ми́дяны во єквата́нѣхъ
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ᾠκοδόμησεν ἐπ᾿ ᾿Εκβατάνων κύκλῳ τείχη ἐκ λίθων λελαξευμένων εἰς πλάτος πηχῶν τριῶν καὶ εἰς μῆκος πηχῶν ἓξ καὶ ἐποίησε τὸ ὕψος τοῦ τείχους πηχῶν ἑβδομήκοντα καὶ τὸ πλάτος αὐτοῦ πηχῶν πεντήκοντα
|
и созда́ во єквата́нѣхъ о́крестъ стѣ́ны от ка́меней те́саныхъ въ широту́ ла́ктей тріє́хъ, а въ долготу́ ла́ктей шести́, и сотвори́ высоту́ стѣны́ ла́ктей седми́десяти, а широту́ єя́ ла́ктей пяти́десяти:
|
|
3
|
3
|
|
καὶ τοὺς πύργους αὐτοῦ ἔστησεν ἐπὶ ταῖς πύλαις αὐτῆς πηχῶν ἑκατὸν καὶ τὸ πλάτος αὐτῆς ἐθεμελίωσεν εἰς πήχεις ἑξήκοντα
|
и столпы́ єя́ поста́ви на вратѣ́хъ єго́ ла́ктей сто́, и широту́ и́хъ основа́ на ла́ктей шестьдеся́тъ:
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἐποίησε τὰς πύλας αὐτῆς πύλας διεγειρομένας εἰς ὕψος πηχῶν ἑβδομήκοντα καὶ τὸ πλάτος αὐτῶν πήχεις τεσσαράκοντα εἰς ἐξόδους δυνάμεων δυνατῶν αὐτοῦ καὶ διατάξεις τῶν πεζῶν αὐτοῦ.
|
и сотвори́ врата́ єго́ врата́ воздви́жена въ высоту́ ла́ктей седмьдесятъ, а широту́ и́хъ ла́ктей четы́редесять ко исхо́ду си́лъ си́льныхъ єго́ и устроє́ніємъ пѣшце́въ єго́:
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ἐποίησε πόλεμον ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ πρὸς βασιλέα ᾿Αρφαξὰδ ἐν τῷ πεδίῳ τῷ μεγάλῳ, τοῦτό ἐστιν ἐν τοῖς ὁρίοις Ραγαῦ.
|
и сотвори́ бра́нь во дни́ о́ны ца́рь Навуходоно́соръ на царя́ Арфакса́да на по́ли вели́цѣмъ, є́же є́сть въ предѣ́лѣхъ Рага́влихъ.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ συνήντησαν πρὸς αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν ὀρεινὴν καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὸν Εὐφράτην καὶ τὸν Τίγριν καὶ τὸν ῾Υδάσπην καὶ πεδία ᾿Αριὼχ βασιλέως ᾿Ελυμαίων· καὶ συνῆλθον ἔθνη πολλὰ σφόδρα εἰς παράταξιν υἱῶν Χελεούδ.
|
И собра́шася къ нему́ вси́ живу́щіи въ го́рней и вси́ обита́ющіи при Євфра́тѣ и Ті́грѣ и ида́спи и на по́ли Аріо́ха царя́ Єлимео́нска, и собра́шася язы́цы мно́зи зѣло́ на ополче́ніє сыно́въ хелеу́дихъ.
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἀπέστειλε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Περσίδα καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας πρὸς δυσμαῖς, τοὺς κατοικοῦντας Κιλικίαν καὶ Δαμασκόν, τὸν Λίβανον καὶ ᾿Αντιλίβανον, καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας κατὰ πρόσωπον παραλίας
|
И посла́ Навуходоно́соръ ца́рь Ассирі́йскій ко всѣ́мъ обита́ющымъ въ персі́дѣ и ко всѣ́мъ живу́щымъ къ за́падомъ, обита́ющымъ въ кілікі́и и дама́сцѣ, и Ліва́нѣ и антіліва́нѣ, и ко всѣ́мъ живу́щымъ на лицы́ примо́рія,
|
|
8
|
8
|
|
καὶ τοὺς ἐν τοῖς ἔθνεσι τοῦ Καρμήλου καὶ Γαλαὰδ καὶ τὴν ἄνω Γαλιλαίαν καὶ τὸ μέγα πεδίον ᾿Εσδρηλὼν
|
и къ су́щымъ во язы́цѣхъ карми́ла и въ Галаа́дѣ, и въ вы́шней Галіле́и и на вели́цѣмъ по́ли єсдрило́на,
|
|
9
|
9
|
|
καὶ πάντας τοὺς ἐν Σαμαρείᾳ καὶ ταῖς πόλεσιν αὐτῆς καὶ πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου ἕως ῾Ιερουσαλὴμ καὶ Βετάνη καὶ Χελλοὺς καὶ Κάδης καὶ τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου καὶ Ταφνὰς καὶ Ραμεσσὴ καὶ πᾶσαν γῆν Γεσὲμ
|
и ко всѣ́мъ су́щымъ въ самарі́и и градѣ́хъ єя́, и объ о́нъ по́лъ Іорда́на да́же до Ієрусали́ма и вета́ни, и хе́лла и Ка́диса, и рѣки́ Єги́петскія и тафны́, и Рамесси́ и всея́ земли́ Гесе́мскія,
|
|
10
|
10
|
|
ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπάνω Τάνεως καὶ Μέμφεως καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Αἴγυπτον ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὅρια τῆς Αἰθιοπίας.
|
до́ндеже пріити́ вы́ше та́ниса и ме́мфиса, и ко всѣ́мъ обита́ющымъ во Єги́птѣ, до́ндеже пріити́ на предѣ́лы єѳіо́піи.
|
|
11
|
11
|
|
καὶ ἐφαύλισαν πάντες οἱ κατοικοῦντες πᾶσαν τὴν γῆν τὸ ρῆμα Ναβουχοδονόσορ τοῦ βασιλέως ᾿Ασσυρίων καὶ οὐ συνῆλθον αὐτῷ εἰς τὸν πόλεμον, ὅτι οὐκ ἐφοβήθησαν αὐτόν, ἀλλ᾿ ἦν ἐναντίον αὐτῶν ὡς ἀνὴρ εἷς, καὶ ἀνέστρεψαν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ κενοὺς ἐν ἀτιμίᾳ προσώπου αὐτῶν.
|
И ни во что́ вмѣни́ша вси́ обита́ющіи по все́й земли́ сло́во Навуходоно́сора царя́ Ассирі́йска, и не снидо́шася къ нему́ на бра́нь, поне́же не боя́шася єго́, но бы́сть предъ ни́ми а́ки му́жъ єди́нъ: и возврати́ша посла́нниковъ єго́ тщи́хъ со безче́стіємъ от лица́ своєго́.
|
|
12
|
12
|
|
καὶ ἐθυμώθη Ναβουχοδονόσορ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ταύτην σφόδρα καὶ ὤμοσε κατὰ τοῦ θρόνου καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ, εἰ μὴν ἐκδικήσειν πάντα τὰ ὅρια τῆς Κιλικίας καὶ Δαμασκηνῆς καὶ Συρίας, ἀνελεῖν τῇ ρομφαίᾳ αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν γῇ Μωὰβ καὶ τοὺς υἱοὺς ᾿Αμμὼν καὶ πᾶσαν τὴν ᾿Ιουδαίαν καὶ πάντας τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὅρια τῶν δύο θαλασσῶν.
|
И разъяри́ся Навуходоно́соръ на вся́ку зе́млю сію́ зѣло́, и кля́тся престо́ломъ и ца́рствомъ свои́мъ вся́чески отмсти́ти всѣ́мъ предѣ́ломъ кілікі́и и Дама́ска и сирі́и, погуби́ти мече́мъ свои́мъ и вся́ живу́щыя въ земли́ Моа́вли и сы́ны Аммони, и всю́ Іуде́ю и всѣ́хъ су́щихъ во Єги́птѣ, до́ндеже пріити́ на предѣ́лы дву́хъ мо́рь.
|
|
13
|
13
|
|
καὶ παρετάξατο ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ πρὸς ᾿Αρφαξὰδ βασιλέα ἐν τῷ ἔτει τῷ ἑπτακαιδεκάτῳ καὶ ἐκραταιώθη ἐν τῷ πολέμῳ αὐτοῦ καὶ ἀνέστρεψε πᾶσαν τὴν δύναμιν ᾿Αρφαξὰδ καὶ πᾶσαν τὴν ἵππον αὐτοῦ καὶ πάντα τὰ ἅρματα αὐτοῦ
|
И ополчи́ся въ си́лѣ своє́й на Арфакса́да царя́ въ лѣ́то седмоєна́десять, и одолѣ́ на бра́ни своє́й, и побѣди́ всю́ си́лу Арфакса́дову и всю́ ко́нницу єго́ и вся́ колесни́цы єго́,
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ἐκυρίευσε τῶν πόλεων αὐτοῦ καὶ ἀφίκετο ἕως ᾿Εκβατάνων καὶ ἐκράτησε τῶν πύργων καὶ ἐπρονόμευσε τὰς πλατείας αὐτῆς καὶ τὸν κόσμον αὐτῆς ἔθηκεν εἰς ὄνειδος αὐτῆς.
|
и возоблада́ гра́дами єго́: и пріи́де да́же до єквата́нъ, и одержа́ столпы́, и плѣни́ сто́гны єго́, и красоту́ єго́ положи́ во уничиже́ніє єго́:
|
|
15
|
15
|
|
καὶ ἔλαβε τὸν ᾿Αρφαξὰδ ἐν τοῖς ὄρεσι Ραγαῦ καὶ κατηκόντισεν αὐτὸν ἐν ταῖς ζιβύναις αὐτοῦ καὶ ἐξωλόθρευσεν αὐτὸν ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης.
|
и взя́ Арфакса́да на гора́хъ Рага́влихъ, и избоде́ єго́ су́лицами свои́ми, и истреби́ єго́ да́же въ де́нь о́ный:
|
|
16
|
16
|
|
καὶ ἀνέστρεψε μετ᾿ αὐτῶν αὐτὸς καὶ πᾶς ὁ σύμμικτος αὐτοῦ, πλῆθος ἀνδρῶν πολεμιστῶν πολὺ σφόδρα· καὶ ἦν ἐκεῖ ραθυμῶν καὶ εὐωχούμενος αὐτὸς καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμέρας ἑκατὸν εἴκοσι.
|
и возврати́ся съ ни́ми въ Ніневі́ю са́мъ и все́ присовокупле́ніє єго́, мно́жество муже́й ра́тныхъ мно́гоє зѣло́, и бѣ́ та́мо почива́я и пи́ршествуя са́мъ и си́ла єго́ дні́й сто́ два́десять.
|
|
Κεφάλαιο 2
|
Глава 2
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἐν τῷ ἔτει τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ, δευτέρᾳ καὶ εἰκάδι τοῦ πρώτου μηνός, ἐγένετο λόγος ἐν οἴκῳ Ναβουχοδονόσορ βασιλέως ᾿Ασσυρίων ἐκδικῆσαι πᾶσαν τὴν γῆν καθὼς ἐλάλησε.
|
И въ лѣ́то осмоєна́десять, и въ два́десять вторы́й [де́нь] пе́рваго ме́сяца, бы́сть сло́во въ дому́ Навуходоно́сора царя́ Ассирі́йска, отмсти́ти вся́цѣй земли́, я́коже глаго́лаше.
|
|
2
|
2
|
|
καὶ συνεκάλεσε πάντας τοὺς θεράποντας αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ καὶ ἔθετο μετ᾿ αὐτῶν τὸ μυστήριον τῆς βουλῆς αὐτοῦ καὶ συνετέλεσε πᾶσαν τὴν κακίαν τῆς γῆς ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ.
|
И созва́ вся́ служи́тели своя́ и вся́ вельмо́жы своя́, и сообщи́ съ ни́ми та́йну совѣ́та своєго́, и соверши́ всю́ зло́бу земли́ от устъ свои́хъ:
|
|
3
|
3
|
|
καὶ αὐτοὶ ἔκριναν ὀλοθρεῦσαι πᾶσαν σάρκα, οἳ οὐκ ἠκολούθησαν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ.
|
и ті́и суди́ша истреби́ти вся́ку пло́ть, и́же не послѣ́доваша словеси́ у́стъ єго́.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἐγένετο ὡς συνετέλεσε τὴν βουλὴν αὐτοῦ, ἐκάλεσε Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὸν ᾿Ολοφέρνην ἀρχιστράτηγον τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, δεύτερον ὄντα μετ᾿ αὐτόν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·
|
И бы́сть, єгда́ соверши́ совѣ́тъ сво́й, призва́ Навуходоно́соръ ца́рь Ассирі́йскій Олофе́рна вождонача́лника си́лы своєя́, втора́го су́ща по не́мъ, и рече́ къ нему́:
|
|
5
|
5
|
|
τάδε λέγει ὁ βασιλεὺς ὁ μέγας, ὁ κύριος πάσης τῆς γῆς· ἰδοὺ σὺ ἐξελεύσῃ ἐκ τοῦ προσώπου μου καὶ λήψῃ μετὰ σεαυτοῦ ἄνδρας πεποιθότας ἐν ἰσχύϊ αὐτῶν, πεζῶν εἰς χιλιάδας ἑκατὸν εἴκοσι καὶ πλῆθος ἵππων σὺν ἀναβάταις μυριάδων δεκαδύο,
|
сія́ глаго́летъ ца́рь вели́кій, господи́нъ всея́ земли́: се́, ты́ изы́деши от лица́ моєго́ и во́змеши съ собо́ю муже́й упова́ющихъ въ крѣ́пости своє́й, пѣшце́въ до ты́сящей сто́ два́десять, и мно́жество ко́ней со вса́дниками ты́сящей двана́десять,
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἐξελεύσῃ εἰς συνάντησιν πάσῃ τῇ γῇ ἐπὶ δυσμάς, ὅτι ἠπείθησαν τῷ ρήματι τοῦ στόματός μου.
|
и изы́деши бо срѣ́теніє все́й земли́ на за́пады, я́ко не повину́шася глаго́лу у́стъ мои́хъ:
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἀπαγγελεῖς αὐτοῖς ἑτοιμάζειν γῆν καὶ ὕδωρ. ὅτι ἐξελεύσομαι ἐν θυμῷ μου ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ καλύψω πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς ἐν τοῖς ποσὶ τῆς δυνάμεώς μου καὶ δώσω αὐτοὺς εἰς διαρπαγὴν αὐτοῖς·
|
и возвѣсти́ши и́мъ уготовля́ти зе́млю и во́ду, я́ко изы́ду въ я́рости моє́й на ни́хъ, и покры́ю все́ лице́ земли́ нога́ми си́лы моєя́, и да́мъ и́хъ въ расхище́ніє и́мъ:
|
|
8
|
8
|
|
καὶ οἱ τραυματίαι αὐτῶν πληρώσουσι τὰς φάραγγας καὶ τοὺς χειμάρρους αὐτῶν, καὶ ποταμὸς ἐπικλύζων τοῖς νεκροῖς αὐτῶν πληρωθήσεται·
|
и я́звенніи и́хъ испо́лнятъ де́бри и пото́ки и́хъ, и рѣка́ наводня́ющаяся ме́ртвыми и́хъ напо́лнится:
|
|
9
|
9
|
|
καὶ ἄξω τὴν αἰχμαλωσίαν αὐτῶν ἐπὶ τὰ ἄκρα πάσης τῆς γῆς.
|
и приведу́ плѣ́нъ и́хъ до коне́цъ всея́ земли́:
|
|
10
|
10
|
|
σὺ δὲ ἐξελθὼν προκαταλήψῃ μοι πᾶν ὅριον αὐτῶν, καὶ ἐκδώσουσί σοι ἑαυτούς, καὶ διατηρήσεις ἐμοὶ αὐτοὺς εἰς ἡμέραν ἐλεγμοῦ αὐτῶν·
|
ты́ же изше́дъ приодержи́ши мнѣ́ вся́къ предѣ́лъ и́хъ, и отдаду́тъ тебѣ́ сами́хъ себе́, и соблюде́ши ми́ и́хъ на де́нь обличе́нія и́хъ:
|
|
11
|
11
|
|
ἐπὶ δὲ τοὺς ἀπειθοῦντας οὐ φείσεται ὁ ὀφθαλμός σου τοῦ δοῦναι αὐτοὺς εἰς φόνον καὶ ἁρπαγὴν ἐν πάσῃ τῇ γῇ σου.
|
непокаря́ющихся же не пощади́тъ о́ко твоє́, є́же да́ти и́хъ на убіє́ніє и расхище́ніє во все́й земли́ твоє́й:
|
|
12
|
12
|
|
ὅτι ζῶν ἐγὼ καὶ τὸ κράτος τῆς βασιλείας μου, λελάληκα καὶ ποιήσω ταῦτα ἐν χειρί μου.
|
я́ко жи́въ а́зъ, и держа́ва ца́рства моєго́: глаго́лахъ и сотворю́ сія́ руко́ю моє́ю:
|
|
13
|
13
|
|
καὶ σὺ δὲ οὐ παραβήσῃ ἕν τι τῶν ρημάτων τοῦ κυρίου σου, ἀλλ᾿ ἐπιτελῶν ἐπιτελέσεις καθότι προστέταχά σοι, καὶ οὐ μακρυνεῖς τοῦ ποιῆσαι αὐτά.
|
ты́ же да не преступи́ши єди́наго ко́єго от глаго́лъ господи́на твоєго́, но соверша́я да соверши́ши, я́коже заповѣ́дахъ тебѣ́, и да не укосни́ши сотвори́ти сія́.
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ολοφέρνης ἀπὸ προσώπου τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ ἐκάλεσε πάντας τοὺς δυνάστας καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ ἐπιστάτας τῆς δυνάμεως ᾿Ασσοὺρ
|
И изы́де Олофе́рнъ от лица́ господи́на своєго́, и созва́ вся́ вельмо́жы и воєво́ды и нача́лники си́лы Ассу́рскія,
|
|
15
|
15
|
|
καὶ ἠρίθμησεν ἐκλεκτοὺς ἄνδρας εἰς παράταξιν, καθότι ἐκέλευσεν αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ εἰς μυριάδας δεκαδύο καὶ ἱππεῖς τοξότας μυρίους δισχιλίους,
|
и изчи́сли избра́нныхъ муже́й на ополче́ніє, я́коже заповѣ́да єму́ господи́нъ єго́, до двана́десять те́мъ, и ко́нниковъ стрѣлце́въ двана́десять ты́сящей,
|
|
16
|
16
|
|
καὶ διέταξεν αὐτοὺς ὃν τρόπον πολέμου πλῆθος συντάσσεται.
|
и устро́и и́хъ, и́мже о́бразомъ бра́ни мно́жество устроєва́єтся:
|
|
17
|
17
|
|
καὶ ἔλαβε καμήλους καὶ ὄνους καὶ ἡμιόνους εἰς τὴν ἀπαρτίαν αὐτῶν, πλῆθος πολὺ σφόδρα, καὶ πρόβατα καὶ βόας καὶ αἶγας εἰς τὴν παρασκευὴν αὐτῶν, ὧν οὐκ ἦν ἀριθμός,
|
и взя́ велблю́ды и ослы́ и мски́ припа́совъ ра́ди свои́хъ мно́жество мно́го зѣло́, и о́вцы и волы́ и козлы́ на угото́ваніє и́хъ, и́мже не бѣ́ числа́,
|
|
18
|
18
|
|
καὶ ἐπισιτισμὸν παντὶ ἀνδρὶ εἰς πλῆθος καὶ χρυσίον καὶ ἀργύριον ἐξ οἴκου βασιλέως πολὺ σφόδρα.
|
и пи́щи вся́кому му́жу во мно́жествѣ, и зла́та и сребра́ изъ до́му царе́ва мно́го зѣло́:
|
|
19
|
19
|
|
καὶ ἐξῆλθεν αὐτὸς καὶ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ εἰς πορείαν τοῦ προελθεῖν βασιλέως Ναβουχοδονόσορ καὶ καλύψαι πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς πρὸς δυσμαῖς ἐν ἅρμασι καὶ ἱππεῦσι καὶ πεζοῖς ἐπιλέκτοις αὐτῶν.
|
и изы́де са́мъ и вся́ си́ла єго́ въ пу́ть, є́же предъити́ царю́ Навуходоно́сору и покры́ти все́ лице́ земли́ къ за́падомъ колесни́цами и ко́нницами и пѣшца́ми избра́нными свои́ми:
|
|
20
|
20
|
|
καὶ πολὺς ὁ ἐπίμικτος ὡς ἀκρὶς συνεξῆλθον αὐτοῖς καὶ ὡς ἡ ἄμμος τῆς γῆς· οὐ γὰρ ἦν ἀριθμὸς ἀπὸ πλήθους αὐτῶν.
|
и мно́гоє примѣше́ніє я́ко пру́зи изыдо́ша съ ни́ми и я́ко песо́къ земли́, не бо́ бѣ́ числа́ от мно́жества и́хъ.
|
|
21
|
21
|
|
καὶ ἀπῆλθον ἐκ Νινευῆ ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν ἐπὶ πρόσωπον τοῦ πεδίου Βεκτιλὲθ καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἀπὸ Βεκτιλὲθ πλησίον τοῦ ὄρους τοῦ ἐπ᾿ ἀριστερᾷ τῆς ἄνω Κιλικίας.
|
И изыдо́ша изъ Ніневі́і путе́мъ тріє́хъ дні́й на лице́ по́ля вектіле́ѳъ, и ополчи́шися от вектіле́ѳа бли́зъ горы́ су́щія ошу́юю вы́шнія кілікі́и.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ ἔλαβε πᾶσαν τὴν δύναμιν αὐτοῦ, τοὺς πεζοὺς καὶ τοὺς ἱππεῖς καὶ τὰ ἅρματα αὐτοῦ, καὶ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν εἰς τὴν ὀρεινήν.
|
И поя́ всю́ си́лу свою́, пѣшцы́ и ко́нники и колесни́цы своя́, и отъи́де отту́ду въ го́рнюю,
|
|
23
|
23
|
|
καὶ διέκοψε τὸ Φοὺδ καὶ Λοὺδ καὶ ἐπρονόμευσαν πάντας υἱοὺς Ρασσὶς καὶ υἱοὺς ᾿Ισμαὴλ τοὺς κατὰ πρόσωπον τῆς ἐρήμου πρὸς νότον τῆς Χελεών.
|
и изсѣче́ Фу́да и Лу́да, и поплѣни́ всѣ́хъ сыно́въ рассі́са и сыно́въ Ісма́илевыхъ су́щихъ по лицу́ пусты́ни хеллео́нскія къ ю́гу.
|
|
24
|
24
|
|
καὶ παρῆλθε τὸν Εὐφράτην καὶ διῆλθε τὴν Μεσοποταμίαν καὶ διέσκαψε πάσας τὰς πόλεις τὰς ὑψηλὰς τὰς ἐπὶ τοῦ χειμάρρου ᾿Αβρωνᾶ ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἐπὶ θάλασσαν.
|
И пре́йде Євфра́тъ, и про́йде Месопота́мію, и раскопа́ вся́ гра́ды высо́кія су́щыя при пото́цѣ Авро́нѣ, до́ндеже пріити́ къ мо́рю:
|
|
25
|
25
|
|
καὶ κατελάβετο τὰ ὅρια τῆς Κιλικίας καὶ κατέκοψε πάντας τοὺς ἀντιστάντας αὐτῷ καὶ ἦλθεν ἕως ὁρίων ᾿Ιάφεθ τὰ πρὸς νότον κατὰ πρόσωπον τῆς ᾿Αραβίας.
|
и объя́тъ предѣ́лы кілікі́йскія, и посѣче́ всѣ́хъ противостоя́щихъ себѣ́: и пріи́де да́же до предѣ́лъ Іа́феѳовыхъ, су́щихъ къ ю́гу на лицы́ Араві́и,
|
|
26
|
26
|
|
καὶ ἐκύκλωσε πάντας τοὺς υἱοὺς Μαδιὰμ καὶ ἐνέπρησε τὰ σκηνώματα αὐτῶν καὶ ἐπρονόμευσε τὰς μάνδρας αὐτῶν.
|
и обы́де всѣ́хъ сыно́въ Мадіа́млихъ, и пожже́ селе́нія и́хъ и плѣни́ стада́ и́хъ:
|
|
27
|
27
|
|
καὶ κατέβη εἰς πεδίον Δαμασκοῦ ἐν ἡμέραις θερισμοῦ πυρῶν καὶ ἐνέπρησε πάντας τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν καὶ τὰ ποίμνια καὶ τὰ βουκόλια ἔδωκεν εἰς ἀφανισμὸν καὶ τὰς πόλεις αὐτῶν ἐσκύλευσε καὶ τὰ παιδία αὐτῶν ἐξελίκμησε καὶ ἐπάταξε πάντας τοὺς νεανίσκους αὐτῶν ἐν στόματι ρομφαίας.
|
и сни́де на по́ле Дама́сково во дне́хъ жа́твы пшени́цъ, и пожже́ вся́ ни́вы и́хъ, а о́вчія и воло́выя стада́ даде́ въ погубле́ніє, и гра́ды и́хъ поплѣни́, и поля́ и́хъ опустоши́, и порази́ вся́ ю́ношы и́хъ о́стріємъ меча́.
|
|
28
|
28
|
|
καὶ ἐπέπεσεν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν παραλίαν, τοὺς ὄντας ἐν Σιδῶνι καὶ Τύρῳ καὶ τοὺς κατοικοῦντας Σοὺρ καὶ ᾿Οκινά, καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιεμναάν, καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ᾿Αζώτῳ καὶ ᾿Ασκάλωνι ἐφοβήθησαν αὐτὸν σφόδρα.
|
И нападе́ стра́хъ и тре́петъ єго́ на всѣ́хъ живу́щихъ въ примо́ріи, су́щихъ въ Сідо́нѣ и ти́рѣ и обита́ющихъ въ Су́рѣ и окі́нѣ и на всѣ́хъ живу́щихъ во Іємнаа́нѣ. И живу́щіи во азо́тѣ и Аскало́нѣ убоя́шася єго́ зѣло́.
|
|
Κεφάλαιο 3
|
Глава 3
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν ἀγγέλους λόγοις εἰρηνικοῖς λέγοντες·
|
И посла́ша къ нему́ посла́нниковъ словесы́ ми́рными, глаго́люще:
|
|
2
|
2
|
|
ἰδοὺ ἡμεῖς οἱ παῖδες Ναβουχοδονόσορ βασιλέως μεγάλου παρακείμεθα ἐνώπιόν σου, χρῆσαι ἡμῖν καθὼς ἀρεστόν ἐστι τῷ προσώπῳ σου·
|
се́, мы́ о́троцы Навуходоно́сора царя́ вели́каго поверга́ємся предъ тобо́ю, употреби́ на́съ, я́коже уго́дно є́сть лицу́ твоєму́:
|
|
3
|
3
|
|
ἰδοὺ αἱ ἐπαύλεις ἡμῶν καὶ πᾶν πεδίον πυρῶν καὶ τὰ ποίμνια καὶ τὰ βουκόλια καὶ πᾶσαι αἱ μάνδραι τῶν σκηνῶν ἡμῶν παράκεινται πρὸ προσώπου σου, χρῆσαι καθ᾿ ὃν ἂν ἀρέσκῃ σοι.
|
се́, се́ла на́ша, и вся́коє мѣ́сто на́ше, и все́ по́ле пшени́цъ, и о́вчія и воло́выя стада́, и вся́ огра́ды селе́ній на́шихъ, су́ть предъ лице́мъ твои́мъ, употреби́, я́коже уго́дно тебѣ́:
|
|
4
|
4
|
|
ἰδοὺ καὶ αἱ πόλεις ἡμῶν καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐταῖς δοῦλοί σού εἰσιν· ἐλθὼν ἀπάντησον αὐταῖς ὡς ἔστιν ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου.
|
се́, и гра́ди на́ши, и живу́щіи въ ни́хъ раби́ твои́ су́ть: ше́дъ срѣ́ти и́хъ, я́коже є́сть бла́го предъ очи́ма твои́ма.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ παρεγένοντο οἱ ἄνδρες πρὸς ᾿Ολοφέρνην καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα.
|
И пріидо́ша му́жіє ко Олофе́рну и возвѣсти́ша єму́ по словесе́мъ си́мъ.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ κατέβη ἐπὶ τὴν παραλίαν αὐτὸς καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ καὶ ἐφρούρησε τὰς πόλεις τὰς ὑψηλὰς καὶ ἔλαβεν ἐξ αὐτῶν εἰς συμμαχίαν ἄνδρας ἐπιλέκτους·
|
И сни́де на помо́ріє са́мъ и си́ла єго́, и утверди́ стра́жею гра́ды высо́кія и взя́ изъ ни́хъ на споборе́ніє муже́й избра́нныхъ.
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἐδέξαντο αὐτὸν αὐτοὶ καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος αὐτῶν μετὰ στεφάνων καὶ χορῶν καὶ τυμπάνων.
|
И прія́ша єго́ ті́и и вся́ окре́стная и́хъ съ вѣнца́ми и ли́ки и тимпа́ны.
|
|
8
|
8
|
|
καὶ κατέσκαψε πάντα τὰ ὅρια αὐτῶν καὶ τὰ ἄλση αὐτῶν ἐξέκοψε, καὶ ἦν δεδομένον αὐτῷ ἐξολοθρεῦσαι πάντας τοὺς θεοὺς τῆς γῆς, ὅπως αὐτῷ μόνῳ τῷ Ναβουχοδονόσορ λατρεύσωσι πάντα τὰ ἔθνη, καὶ πᾶσαι αἱ γλῶσσαι καὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ αὐτῶν ἐπικαλέσωνται αὐτὸν εἰς θεόν.
|
И разори́ вся́ предѣ́лы и́хъ, и дубра́вы и́хъ изсѣче́. И бѣ́ заповѣ́дано єму́ истреби́ти всѣ́хъ бого́въ земли́, я́ко да самому́ єди́ному Навуходоно́сору послу́жатъ вси́ ро́ди и вси́ язы́цы, и вся́ племена́ и́хъ да призыва́ютъ єго́ въ бо́га.
|
|
9
|
9
|
|
καὶ ἦλθε κατὰ πρόσωπον ᾿Εσδρηλὼν πλησίον τῆς Δωταίας, ἥ ἐστιν ἀπέναντι τοῦ πρίονος τοῦ μεγάλου τῆς ᾿Ιουδαίας,
|
И пріи́де на лице́ єсдрило́на бли́зъ доте́и, я́же є́сть проти́ву вели́кія пилы́ Іуде́и,
|
|
10
|
10
|
|
καὶ κατεστρατοπέδευσεν ἀνὰ μέσον Γαβαὶ καὶ Σκυθῶν πόλεως, καὶ ἦν ἐκεῖ μῆνα ἡμερῶν εἰς τὸ συλλέξαι πᾶσαν τὴν ἀπαρτίαν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ.
|
и ополчи́ся между́ гава́ємъ и ски́ѳскимъ гра́домъ, и бѣ́ та́мо ме́сяцъ дні́й, ко є́же собра́ти вся́кій припа́съ си́лы своєя́.
|
|
Κεφάλαιο 4
|
Глава 4
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἤκουσαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ πάντα, ὅσα ἐποίησεν ᾿Ολοφέρνης τοῖς ἔθνεσιν, ὁ ἀρχιστράτηγος Ναβουχοδονόσορ βασιλέως ᾿Ασσυρίων, καὶ ὃν τρόπον ἐσκύλευσε πάντα τὰ ἱερὰ αὐτῶν καὶ ἔδωκεν αὐτὰ εἰς ἀφανισμόν,
|
И услы́шаша сы́нове Ізра́илевы живу́щіи во Іуде́и вся́, єли́ка сотвори́ Олофе́рнъ язы́комъ, вождонача́лникъ Навуходоно́сора царя́ Ассирі́йскаго, и и́мже о́бразомъ расхи́ти вся́ свяще́нная и́хъ и даде́ сія́ во истребле́ніє:
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα σφόδρα ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ καὶ περὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τοῦ ναοῦ Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν ἐταράχθησαν.
|
и убоя́шася зѣло́ от лица́ єго́, и о ієрусали́мѣ и о хра́мѣ Го́спода Бо́га своєго́ смято́шася,
|
|
3
|
3
|
|
ὅτι προσφάτως ἦσαν ἀναβεβηκότες ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας, καὶ νεωστὶ πᾶς ὁ λαὸς συνελέλεκτο τῆς ᾿Ιουδαίας, καὶ τὰ σκεύη καὶ τὸ θυσιαστήριον καὶ ὁ οἶκος ἐκ τῆς βεβηλώσεως ἡγιασμένα ἦν.
|
поне́же неда́вно изыдо́ша от плѣне́нія и неда́вно вси́ лю́діє собра́шася Іуде́йстіи, и сосу́ди и олта́рь и до́мъ от оскверне́нія освяще́на бы́ша.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἀπέστειλαν εἰς πᾶν ὅριον Σαμαρείας καὶ Κωνὰ καὶ Βαιθωρὼν καὶ Βελμαὶν καὶ ῾Ιεριχὼ καὶ εἰς Χωβὰ καὶ Αἰσωρὰ καὶ τὸν αὐλῶνα Σαλὴμ
|
И посла́ша во вся́кій предѣ́лъ самарі́и и коні́и, и веѳоро́на и велме́на и ієріхо́на, и въ хову́ и єсо́ру и во юдо́ль Сали́мскую,
|
|
5
|
5
|
|
καὶ προκατελάβοντο πάσας τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων τῶν ὑψηλῶν καὶ ἐτειχίσαντο τὰς ἐν αὐτοῖς κώμας καὶ παρέθεντο εἰς ἐπισιτισμὸν εἰς παρασκευὴν πολέμου, ὅτι προσφάτως ἦν τὰ πεδία αὐτῶν τεθερισμένα.
|
и предпрія́ша вся́ верхи́ го́ръ высо́кихъ, и огради́ша стѣна́ми су́щыя въ ни́хъ се́ла, и отложи́ша на пи́щу ко приуготовле́нію бра́ни, я́ко неда́вно бы́ша поля́ и́хъ пожа́та.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἔγραψεν ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας, ὃς ἦν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐν ῾Ιερουσαλήμ, τοῖς κατοικοῦσι Βαιτυλούα καὶ Βαιτομεσθαίμ, ἥ ἐστιν ἀπέναντι ᾿Εσδρηλὼν κατὰ πρόσωπον τοῦ πεδίου τοῦ πλησίον Δωθαΐμ,
|
И писа́ Іоакі́мъ ієре́й вели́кій, и́же бѣ́ во дне́хъ о́нѣхъ во Ієрусали́мѣ, живу́щымъ во ветилу́и и ветомесѳе́мѣ, и́же є́сть проти́ву єсдрило́на, на лицы́ по́ля су́щаго бли́зъ Доѳаі́ма,
|
|
7
|
7
|
|
λέγων διακατασχεῖν τὰς ἀναβάσεις τῆς ὀρεινῆς, ὅτι δι᾿ αὐτῶν ἦν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν, καὶ ἦν εὐχερῶς διακωλῦσαι αὐτοὺς προσβαίνοντας, στενῆς τῆς προσβάσεως οὔσης ἐπ᾿ ἄνδρας τοὺς πάντας δύο.
|
глаго́ля одержа́ти восхо́ды го́рнія, и́бо и́ми бѣ́ вхо́дъ во Іуде́ю, и бѣ́ удо́бно возбраня́ти и́хъ приходя́щихъ, тѣ́сну прохо́ду су́щу, я́ко всѣ́мъ муже́мъ по два́ [проити́].
|
|
8
|
8
|
|
καὶ ἐποίησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ καθὰ συνέταξεν αὐτοῖς ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας καὶ ἡ γερουσία παντὸς δήμου ᾿Ισραήλ, οἳ ἐκάθηντο ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
|
И сотвори́ша сы́нове Ізра́илевы, я́коже повелѣ́ и́мъ Іоакі́мъ ієре́й вели́кій и старѣ́йшинство всего́ со́нма Ізра́илева, и́же сѣдя́ху во Ієрусали́мѣ.
|
|
9
|
9
|
|
καὶ ἀνεβόησαν πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ πρὸς τὸν Θεὸν ἐν ἐκτενίᾳ μεγάλῃ καὶ ἐταπεινοῦσαν τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐν ἐκτενίᾳ μεγάλῃ.
|
И возопи́ша вся́кій му́жъ Ізра́илевъ къ Бо́гу съ прилѣжа́ніємъ вели́кимъ и смири́ша ду́шы своя́ въ прилѣжа́ніи вели́цѣмъ:
|
|
10
|
10
|
|
αὐτοὶ καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ τὰ νήπια αὐτῶν καὶ τὰ κτήνη αὐτῶν καὶ πᾶς πάροικος ἢ μισθωτὸς καὶ ἀργυρώνητος αὐτῶν ἐπέθεντο σάκκους ἐπὶ τὰς ὀσφύας αὐτῶν.
|
са́ми и жены́ и́хъ и младе́нцы и́хъ, и ско́ти и́хъ, и вся́кій пришле́цъ и нає́мникъ, и сребро́мъ ку́пленый и́хъ, возложи́ша вре́тища на чре́сла своя́.
|
|
11
|
11
|
|
καὶ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ καὶ γυνὴ καὶ τὰ παιδία καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἔπεσον κατὰ πρόσωπον τοῦ ναοῦ καὶ ἐσποδώσαντο τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἐξέτειναν τοὺς σάκκους αὐτῶν κατὰ πρόσωπον Κυρίου·
|
И вся́кій му́жъ Ізра́илевъ и жена́, и дѣ́ти, и живу́щіи во і́єрусали́мѣ падо́ша предъ лице́мъ хра́ма, и посы́паша пе́рстію главы́ своя́, и простро́ша вре́тища своя́ предъ лице́мъ Госпо́днимъ,
|
|
12
|
12
|
|
καὶ τὸ θυσιαστήριον σάκκῳ περιέβαλον καὶ ἐβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν ᾿Ισραὴλ ὁμοθυμαδὸν ἐκτενῶς τοῦ μὴ δοῦναι εἰς διαρπαγὴν τὰ νήπια αὐτῶν καὶ τὰς γυναῖκας εἰς προνομὴν καὶ τὰς πόλεις τῆς κληρονομίας αὐτῶν εἰς ἀφανισμὸν καὶ τὰ ἅγια εἰς βεβήλωσιν καὶ ὀνειδισμόν, ἐπίχαρμα τοῖς ἔθνεσι.
|
и олта́рь вре́тищемъ одѣ́яша, и возопи́ша къ Бо́гу Ізра́илеву єдиноду́шно прилѣ́жно, є́же не да́ти въ расхище́ніє младе́нцевъ и́хъ, и же́нъ въ плѣне́ніє, и градо́въ наслѣ́дія и́хъ въ разоре́ніє, и свята́я во оскверне́ніє и поноше́ніє, обра́дованіє язы́комъ.
|
|
13
|
13
|
|
καὶ εἰσήκουσε Κύριος τῆς φωνῆς αὐτῶν καὶ εἰσεῖδε τὴν θλῖψιν αὐτῶν· καὶ ἦν ὁ λαὸς νηστεύων ἡμέρας πλείους ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ ῾Ιερουσαλὴμ κατὰ πρόσωπον τῶν ἁγίων Κυρίου παντοκράτορος.
|
И услы́ша Госпо́дь гла́съ и́хъ и призрѣ́ на ско́рбь и́хъ. И бя́ху лю́діє постя́щеся дни́ мно́ги во все́й Іуде́и и Ієрусали́мѣ, предъ лице́мъ святы́хъ Го́спода Вседержи́теля.
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας καὶ πάντες οἱ παρεστηκότες ἐνώπιον Κυρίου, ἱερεῖς καὶ οἱ λειτουργοῦντες Κυρίῳ, σάκκους περιεζωσμένοι τὰς ὀσφύας αὐτῶν προσέφερον τὴν ὁλοκαύτωσιν τοῦ ἐνδελεχισμοῦ καὶ τὰς εὐχὰς καὶ τὰ ἑκούσια δόματα τοῦ λαοῦ,
|
И Іоакі́мъ ієре́й вели́кій, и вси́ предстоя́щіи предъ Го́сподемъ, ієре́є и служа́щіи Го́сподеви, вре́тищами препоя́сани о чре́слѣхъ свои́хъ, приноша́ху всесожже́ніє непреста́нноє и обѣ́ты и произво́льная дая́нія люді́й:
|
|
15
|
15
|
|
καὶ ἦν σποδὸς ἐπὶ τὰς κιδάρεις αὐτῶν. καὶ ἐβόων πρὸς Κύριον ἐκ πάσης δυνάμεως εἰς ἀγαθὸν ἐπισκέψασθαι πάντα οἶκον ᾿Ισραήλ.
|
и бѣ́ пе́пелъ на кіда́рѣхъ и́хъ, и вопія́ху ко Го́споду от всея́ си́лы, да посѣти́тъ во благо ве́сь до́мъ Ізра́илевъ.
|
|
Κεφάλαιο 5
|
Глава 5
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἀνηγγέλη ᾿Ολοφέρνῃ ἀρχιστρατήγῳ δυνάμεως ᾿Ασσοὺρ διότι οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ παρεσκευάσαντο εἰς πόλεμον καὶ τὰς διόδους τῆς ὀρεινῆς συνέκλεισαν καὶ ἐτείχισαν πᾶσαν κορυφὴν ὄρους ὑψηλοῦ καὶ ἔθηκαν ἐν τοῖς πεδίοις σκάνδαλα.
|
И возвѣще́но бы́сть Олофе́рну вождонача́лнику си́лы Ассу́рскія, я́ко сы́нове Ізра́илевы угото́вашася на бра́нь, и прохо́ды го́рнія заключи́ша, и огради́ша стѣна́ми вся́кій ве́рхъ горы́ высо́кія, и положи́ша на поля́хъ преткнове́нія.
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ὠργίσθη θυμῷ σφόδρα καὶ ἐκάλεσε πάντας τοὺς ἄρχοντας Μωὰβ καὶ τοὺς στρατηγοὺς ᾿Αμμὼν καὶ πάντας σατράπας τῆς παραλίας
|
И разгнѣ́вася я́ростію зѣло́, и созва́ всѣ́хъ нача́лниковъ Моа́влихъ и воєво́дъ сыно́въ Аммо́нихъ и всѣ́хъ вла́стелей помо́рія,
|
|
3
|
3
|
|
καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἀναγγείλατε δή μοι, υἱοὶ Χαναάν, τίς ὁ λαὸς οὗτος ὁ καθήμενος ἐν τῇ ὀρεινῇ, καὶ τίνες ἃς κατοικοῦσι πόλεις, καὶ τὸ πλῆθος τῆς δυνάμεως αὐτῶν, καὶ ἐν τίνι τὸ κράτος αὐτῶν, καὶ ἡ ἰσχὺς αὐτῶν, καὶ τίς ἀνέστηκεν ἐπ᾿ αὐτῶν βασιλεὺς ἡγούμενος στρατιᾶς αὐτῶν,
|
и рече́ и́мъ: возвѣсти́те у́бо ми́, сы́нове ханаа́ни, кто́ лю́діє сі́и живу́щіи въ го́рней, и каковы́, въ ни́хже живу́тъ, гра́ди, и мно́жество си́лы и́хъ, и въ че́мъ держа́ва и́хъ и крѣ́пость и́хъ, и кто́ поста́вленъ надъ ни́ми ца́рь во́ждь во́инства и́хъ?
|
|
4
|
4
|
|
καὶ διατὶ κατενωτίσαντο τοῦ μὴ ἐλθεῖν εἰς ἀπάντησίν μοι παρὰ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν δυσμαῖς;
|
и чесо́ ра́ди сопроти́вишася, є́же не изы́ти во срѣ́теніє мнѣ́, па́че всѣ́хъ живу́щихъ на за́падѣхъ?
|
|
5
|
5
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Αχιὼρ ὁ ἡγούμενος πάντων υἱῶν ᾿Αμμών· ἀκουσάτω δὴ ὁ κύριός μου λόγον ἐκ στόματος τοῦ δούλου σου, καὶ ἀναγγελῶ σοι τὴν ἀλήθειαν περὶ τοῦ λαοῦ, ὃς κατοικεῖ τὴν ὀρεινὴν ταύτην, πλησίον σου οἰκοῦντος, καὶ οὐκ ἐξελεύσεται ψεῦδος ἐκ τοῦ στόματος τοῦ δούλου σου.
|
И рече́ къ нему́ Ахіо́ръ во́ждь всѣ́хъ сыно́въ Аммо́нихъ: послу́шай убо, господи́не мо́й, сло́ва от у́стъ раба́ твоєго́, и возвѣщу́ тебѣ́ и́стину о лю́дехъ си́хъ, и́же обита́ютъ въ го́рней се́й, бли́зъ тебе́ живу́ще, и не изы́детъ ло́жь изъ у́стъ раба́ твоєго́:
|
|
6
|
6
|
|
ὁ λαὸς οὗτός εἰσιν ἀπόγονοι Χαλδαίων,
|
лю́діє сі́и су́ть исча́дія халде́овъ
|
|
7
|
7
|
|
καὶ παρῴκησαν τὸ πρότερον ἐν τῇ Μεσοποταμίᾳ, ὅτι οὐκ ἐβουλήθησαν ἀκολουθῆσαι τοῖς θεοῖς τῶν πατέρων αὐτῶν, οἳ ἐγένοντο ἐν γῇ Χαλδαίων·
|
и всели́шася пе́рвѣє въ Месопота́міи, поне́же не восхотѣ́ша послѣ́довати бого́мъ отце́въ свои́хъ, и́же бѣ́ша въ земли́ Халде́йстѣй:
|
|
8
|
8
|
|
καὶ ἐξέβησαν ἐξ ὁδοῦ τῶν γονέων αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ, Θεῷ ᾧ ἐπέγνωσαν, καὶ ἐξέβαλον αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου τῶν θεῶν αὐτῶν, καὶ ἔφυγον εἰς Μεσοποταμίαν καὶ παρῴκησαν ἐκεῖ ἡμέρας πολλάς.
|
и отврати́шася от пути́ оте́цъ свои́хъ и поклони́шася Бо́гу небесе́, Бо́гу, єго́же позна́ша: и изгна́ша и́хъ от лица́ бого́въ свои́хъ, и побѣго́ша въ Месопота́мію и обита́ша та́мо дни́ мно́ги:
|
|
9
|
9
|
|
καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς αὐτῶν ἐξελθεῖν ἐκ τῆς παροικίας αὐτῶν καὶ πορευθῆναι εἰς γῆν Χαναάν, καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ καὶ ἐπληθύνθησαν χρυσίῳ καὶ ἀργυρίῳ καὶ ἐν κτήνεσι πολλοῖς σφόδρα.
|
и рече́ Бо́гъ и́хъ, да изы́дутъ от прише́лствія своєго́ и да и́дутъ въ зе́млю ханаа́ню: и всели́шася та́мо, и умно́жишася зла́томъ и сребро́мъ и скоты́ мно́гими зѣло́:
|
|
10
|
10
|
|
καὶ κατέβησαν εἰς Αἴγυπτον, ἐκάλυψε γὰρ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς Χαναὰν λιμός, καὶ παρῴκησαν ἐκεῖ μέχρις οὗ διετράφησαν· καὶ ἐγένοντο ἐκεῖ εἰς πλῆθος πολύ, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τοῦ γένους αὐτῶν.
|
и снидо́ша во Єги́петъ, покры́ бо лице́ земли́ Ханаа́ни гла́дъ, и прише́лствоваша та́мо, до́ндеже прекорми́шася, и бы́ша та́мо во мно́жество мно́го, и не бѣ́ числа́ ро́ду и́хъ:
|
|
11
|
11
|
|
καὶ ἐπανέστη αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου καὶ κατεσοφίσαντο αὐτοὺς ἐν πόνῳ καὶ ἐν πλίνθῳ, καὶ ἐταπείνωσαν αὐτοὺς καὶ ἔθεντο αὐτοὺς εἰς δούλους·
|
и воста́ на ни́хъ ца́рь Єги́петскій и прехи́три и́хъ, и въ трудѣ́ и плі́нѳѣ смири́ и́хъ, и положи́ и́хъ въ рабы́:
|
|
12
|
12
|
|
καὶ ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν αὐτῶν, καὶ ἐπάταξε πᾶσαν τὴν γῆν Αἰγύπτου πληγαῖς, ἐν αἷς οὐκ ἦν ἴασις· καὶ ἐξέβαλον αὐτοὺς οἱ Αἰγύπτιοι ἀπὸ προσώπου αὐτῶν.
|
и возопи́ша къ Бо́гу своєму́, и порази́ всю́ землю Єги́петскую я́звами, въ ни́хже не бѣ́ изцѣле́ніє, и изгна́ша и́хъ Єги́птяне от лица́ своєго́:
|
|
13
|
13
|
|
καὶ κατεξήρανεν ὁ Θεὸς τὴν ἐρυθρὰν θάλασσαν ἔμπροσθεν αὐτῶν
|
и изсуши́ Бо́гъ чермно́є мо́ре предъ ни́ми,
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ἤγαγεν αὐτοὺς εἰς ὁδὸν τοῦ Σινὰ καὶ Κάδης Βαρνή· καὶ ἐξέβαλον πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ ἐρήμῳ
|
и веде́ и́хъ на пу́ть Сіны́ и Ка́дисъ-варни́, и изгна́ша всѣ́хъ живу́щихъ въ пусты́ни,
|
|
15
|
15
|
|
καὶ ᾤκησαν ἐν γῇ ᾿Αμορραίων καὶ πάντας τοὺς ᾿Εσεβωνίτας ἐξωλόθρευσαν ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτῶν. καὶ διαβάντες τὸν ᾿Ιορδάνην ἐκληρονόμησαν πᾶσαν τὴν ὀρεινὴν
|
и всели́шася въ земли́ Аморре́овъ, и всѣ́хъ єсевоні́товъ истреби́ша крѣ́постію своє́ю, и преше́дше Іорда́нъ наслѣ́диша всю́ го́рнюю:
|
|
16
|
16
|
|
καὶ ἐξέβαλον ἐκ προσώπου αὐτῶν τὸν Χαναναῖον καὶ τὸν Φερεζαῖον καὶ τὸν ᾿Ιεβουσαῖον καὶ τὸν Συχὲμ καὶ πάντας τοὺς Γεργεσαίους καὶ κατῴκησαν ἐν αὐτῇ ἡμέρας πολλάς.
|
и изгна́ша от лица́ своєго́ Ханане́а и Ферезе́а, и Ієвусе́а и Сихе́ма и всѣ́хъ Гергесе́овъ, и обита́ша въ не́й дни́ мно́ги:
|
|
17
|
17
|
|
καὶ ἕως οὐχ ἥμαρτον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὐτῶν, ἦν τὰ ἀγαθὰ μετ᾿ αὐτῶν, ὅτι Θεὸς μισῶν ἀδικίαν μετ᾿ αὐτῶν ἐστιν.
|
и до́ндеже не согрѣши́ша предъ Бо́гомъ свои́мъ, бѣ́ша блага́я съ ни́ми, поне́же Бо́гъ ненави́дяй непра́вды съ ни́ми є́сть:
|
|
18
|
18
|
|
ὅτε δὲ ἀπέστησαν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ, ἧς διέθετο αὐτοῖς, ἐξωλοθρεύθησαν ἐν πολλοῖς πολέμοις ἐπὶ πολὺ σφόδρα καὶ ᾐχμαλωτεύθησαν εἰς γῆν οὐκ ἰδίαν, καὶ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ αὐτῶν ἐγενήθη εἰς ἔδαφος, καὶ οἱ πόλεις αὐτῶν ἐκρατήθησαν ὑπὸ τῶν ὑπεναντίων.
|
єгда́ же отступи́ша от пути́, єго́же завѣща́ и́мъ, истреби́шася во мно́зѣхъ бра́нехъ на мно́го зѣло́, и плѣне́ни бы́ша въ зе́млю не свою́, и хра́мъ Бо́га и́хъ бы́сть въ попра́ніє, и гра́ди и́хъ одержа́ни бы́ша от супоста́тъ:
|
|
19
|
19
|
|
καὶ νῦν ἐπιστρέψαντες ἐπὶ τὸν Θεὸν αὐτῶν ἀνέβησαν ἐκ τῆς διασπορᾶς, οὗ διεσπάρησαν ἐκεῖ, καὶ κατέσχον τὴν ῾Ιερουσαλήμ, οὗ τὸ ἁγίασμα αὐτῶν, καὶ κατῳκίσθησαν ἐν τῇ ὀρεινῇ, ὅτι ἦν ἔρημος.
|
и ны́нѣ обрати́вшеся къ Бо́гу своєму́, взыдо́ша от разсѣ́янія, идѣ́же разсѣ́яни бы́ша та́мо, и одержа́ша Ієрусали́мъ, идѣ́же святи́лище и́хъ, и всели́шася въ го́рней, поне́же бѣ́ пуста́:
|
|
20
|
20
|
|
καὶ νῦν, δέσποτα κύριε, εἰ μέν ἐστιν ἀγνόημα ἐν τῷ λαῷ τούτῳ καὶ ἁμαρτάνουσιν εἰς τὸν Θεὸν αὐτῶν καὶ ἐπισκεψόμεθα ὅτι ἐστὶν ἐν αὐτοῖς σκάνδαλον τοῦτο, καὶ ἀναβησόμεθα καὶ ἐκπολεμήσομεν αὐτούς.
|
и ны́нѣ, влады́ко господи́не, а́ще убо є́сть безу́міє въ лю́дехъ си́хъ, и согрѣша́ютъ къ Бо́гу своєму́, и разсмо́тримъ сіє́, я́ко є́сть въ ни́хъ собла́знъ се́й, и взы́демъ и повою́ємъ и́хъ:
|
|
21
|
21
|
|
εἰ δὲ οὐκ ἔστιν ἀνομία ἐν τῷ ἔθνει αὐτῶν, παρελθέτω δὴ ὁ κύριός μου, μήποτε ὑπερασπίσῃ ὁ Κύριος αὐτῶν καὶ ὁ Θεὸς αὐτῶν ὑπὲρ αὐτῶν, καὶ ἐσόμεθα εἰς ὀνειδισμὸν ἐναντίον πάσης τῆς γῆς.
|
а́ще же нѣ́сть беззако́нія въ язы́цѣ и́хъ, да пре́йдетъ господи́нъ мо́й, да не когда́ защи́титъ Госпо́дь и́хъ и Бо́гъ и́хъ по ни́хъ, и бу́демъ въ поноше́ніє предъ все́ю земле́ю.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ ἐγένετο ὡς ἐπαύσατο ᾿Αχιὼρ λαλῶν τοὺς λόγους τούτους, καὶ ἐγόγγυσε πᾶς ὁ λαὸς ὁ κυκλῶν τὴν σκηνὴν καὶ περιεστώς, καὶ εἶπαν οἱ μεγιστᾶνες ᾿Ολοφέρνου καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν παραλίαν καὶ τὴν Μωὰβ συγκόψαι αὐτόν·
|
И бы́стѣ я́ко преста́ Ахіо́ръ глаго́ля словеса́ сія́, и возропта́ша вси́ лю́діє обстоя́щіи шате́ръ и предстоя́щіи, и рѣ́ша вельмо́жи Олофе́рновы и вси живу́щіи въ примо́ріи и въ Моа́вѣ посѣщи́ єго́:
|
|
23
|
23
|
|
οὐ γὰρ φοβηθησόμεθα ἀπὸ υἱῶν ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ γὰρ λαός, ἐν ᾧ οὐκ ἔστι δύναμις οὐδὲ κράτος εἰς παράταξιν ἰσχυράν·
|
не бо́ убои́мся от сыно́въ Ізра́илевыхъ: се́ бо, лю́діє, въ ни́хже нѣ́сть си́лы, ниже́ могу́тства ко ополче́нію крѣ́пкому:
|
|
24
|
24
|
|
διὸ δὴ ἀναβησόμεθα, καὶ ἔσονται εἰς κατάβρωμα πάσης τῆς στρατιᾶς σου, δέσποτα ᾿Ολοφέρνη.
|
тѣ́мже у́бо взы́димъ, и бу́дутъ во снѣ́дь всему́ во́инству твоєму́, влады́ко Олофе́рне.
|
|
Κεφάλαιο 6
|
Глава 6
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ὡς κατέπαυσεν ὁ θόρυβος τῶν ἀνδρῶν τῶν κύκλῳ τῆς συνεδρίας, καὶ εἶπεν ᾿Ολοφέρνης ὁ ἀρχιστράτηγος δυνάμεως ᾿Ασσοὺρ πρὸς ᾿Αχιὼρ ἐναντίον παντὸς τοῦ δήμου ἀλλοφύλων καὶ πρὸς πάντας υἱοὺς Μωάβ·
|
И єгда́ утиши́ся мяте́жъ муже́й су́щихъ о́крестъ засѣда́нія и рече́ Олофе́рнъ вождонача́лникъ си́лы Ассу́рскія ко Ахіо́ру предъ всѣ́мъ наро́домъ иноплеме́нниковъ и ко всѣ́мъ сыно́мъ Моа́влимъ:
|
|
2
|
2
|
|
καὶ τίς εἶ σύ, ᾿Αχιὼρ καὶ οἱ μισθωτοὶ τοῦ ᾿Εφραίμ, ὅτι ἐπροφήτευσας ἐν ἡμῖν καθὼς σήμερον καὶ εἶπας τὸ γένος ᾿Ισραὴλ μὴ πολεμῆσαι, ὅτι ὁ Θεὸς αὐτῶν ὑπερασπιεῖ αὐτῶν; καὶ τίς ὁ Θεὸς εἰ μὴ Ναβουχοδονόσορ; οὗτος ἀποστελεῖ τὸ κράτος αὐτοῦ καὶ ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, καὶ οὐ ρύσεται αὐτοὺς ὁ Θεὸς αὐτῶν·
|
и кто́ єси ты́, Ахіо́ре, и нає́мницы Єфре́мли, я́ко проро́чествовалъ єси́ въ на́съ, я́коже дне́сь, и ре́клъ єси́ ро́дъ Ізра́илевъ не воєва́ти, я́ко Бо́гъ и́хъ защища́єтъ и́хъ? и кто́ Бо́гъ, а́ще не Навуходоно́соръ? се́й по́слетъ держа́ву свою́ и истреби́тъ и́хъ от лица́ земли́, и не изба́витъ и́хъ Бо́гъ и́хъ:
|
|
3
|
3
|
|
ἀλλ᾿ ἡμεῖς οἱ δοῦλοι αὐτοῦ πατάξομεν αὐτοὺς ὡς ἄνθρωπον ἕνα, καὶ οὐχ ὑποστήσονται τὸ κράτος τῶν ἵππων ἡμῶν.
|
но мы́ раби́ єго́ порази́мъ и́хъ я́ки человѣ́ка єди́наго, и не претерпя́тъ крѣ́пости ко́ней на́шихъ,
|
|
4
|
4
|
|
κατακαύσομεν γὰρ αὐτοὺς ἐν αὐτοῖς, καὶ τὰ ὄρη αὐτῶν μεθυσθήσεται ἐν τῷ αἵματι αὐτῶν, καὶ τὰ πεδία αὐτῶν πληρωθήσεται νεκρῶν αὐτῶν, καὶ οὐκ ἀντιστήσεται τὸ ἴχνος τῶν ποδῶν αὐτῶν κατὰ πρόσωπον ἡμῶν, ἀλλὰ ἀπωλείᾳ ἀπολοῦνται, λέγει ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ὁ κύριος πάσης τῆς γῆς· εἶπε γάρ, οὐ ματαιωθήσεται τὰ ρήματα τῶν λόγων αὐτοῦ.
|
попере́мъ бо и́хъ и́ми, и го́ры и́хъ упію́тся въ кро́ви и́хъ, и поля́ и́хъ испо́лнятся ме́ртвыми и́хъ, и не постои́тъ стопа́ но́гъ и́хъ проти́ву лица́ на́шего, но погубле́ніємъ поги́бнутъ, глаго́летъ ца́рь Навуходоно́соръ, господи́нъ всея́ земли́, рече́ бо: не вотще́ бу́дутъ глаго́лы слове́съ єго́:
|
|
5
|
5
|
|
σὺ δὲ ᾿Αχιὼρ μισθωτὲ τοῦ ᾿Αμμών, ὃς ἐλάλησας τοὺς λόγους τούτους ἐν ἡμέρᾳ ἀδικίας σου, οὐκ ὄψει ἔτι τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ τῆς ἡμέρας ταύτης, ἕως οὗ ἐκδικήσω τὸ γένος τῶν ἐξ Αἰγύπτου·
|
ты́ же, Ахіо́ре, нає́мниче Аммо́нь, и́же глаго́лалъ єси́ словеса́ сія́ въ де́нь непра́вды твоєя́, не у́зриши ктому́ лица́ моєго́ от дне́ сего́, до́ндеже не отомщу́ ро́ду су́щихъ изъ Єги́пта,
|
|
6
|
6
|
|
καὶ τότε διελεύσεται ὁ σίδηρος τῆς στρατιᾶς μου καὶ ὁ λαὸς τῶν θεραπόντων μου τὰς πλευράς σου, καὶ πεσῇ ἐν τοῖς τραυματίαις αὐτῶν, ὅταν ἐπιστρέψω.
|
и тогда́ про́йдетъ ме́чь во́инства моєго́ и наро́да рабо́въ мои́хъ ре́бра твоя́, и паде́ши въ я́звенныхъ и́хъ, єгда́ возвращу́ся:
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἀποκαταστήσουσί σε οἱ δοῦλοί μου εἰς τὴν ὀρεινὴν καὶ θήσουσί σε ἐν μιᾷ τῶν πόλεων τῶν ἀναβάσεων,
|
и отведу́тъ тя́ раби́ мои́ въ го́рнюю, и оста́вятъ тя́ во єди́нѣмъ от градо́въ восхо́довъ,
|
|
8
|
8
|
|
καὶ οὐκ ἀπολῇ ἕως οὗ ἐξολοθρευθῇς μετ᾿ αὐτῶν.
|
и не поги́бнеши до́ндеже истребле́нъ бу́деши съ ни́ми:
|
|
9
|
9
|
|
καὶ εἴπερ ἐλπίζεις τῇ καρδίᾳ σου ὅτι οὐ ληφθήσονται, μὴ συμπεσέτω σου τὸ πρόσωπον· ἐλάλησα, καὶ οὐδὲν διαπεσεῖται τῶν ρημάτων μου.
|
и а́ще упова́єши се́рдцемъ твои́мъ, я́ко не во́змутся да не испада́єтъ твоє́ лице́: рѣ́хъ, и ничто́же отпаде́тъ от глаго́ловъ мои́хъ.
|
|
10
|
10
|
|
καὶ προσέταξεν ᾿Ολοφέρνης τοῖς δούλοις αὐτοῦ, οἳ ἦσαν παρεστηκότες ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ, συλλαβεῖν τὸν ᾿Αχιὼρ καὶ ἀποκαταστῆσαι αὐτὸν εἰς Βαιτυλούα καὶ παραδοῦναι εἰς χεῖρας υἱῶν ᾿Ισραήλ.
|
И повелѣ́ Олофе́рнъ рабо́мъ свои́мъ, и́же предстоя́ху въ шатрѣ́ єго́, я́ти Ахіо́ра и отвести́ єго́ къ Ветилу́и и преда́ти въ ру́ки сыно́въ Ізра́илевых.
|
|
11
|
11
|
|
καὶ συνέλαβον αὐτὸν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς εἰς τὸ πεδίον καὶ ἀπῇραν ἐκ μέσου τῆς πεδινῆς εἰς τὴν ὀρεινὴν καὶ παρεγένοντο ἐπὶ τὰς πηγάς, αἳ ἦσαν ὑποκάτω Βαιτυλούα.
|
И я́ша єго́ раби́ єго́ и изведо́ша єго́ внѣ́ полка́ на по́ле, и воздвиго́шася от среды́ напо́льныя въ го́рнюю и пріидо́ша на исто́чники, и́же бы́ша подъ вети́лу́єю.
|
|
12
|
12
|
|
καὶ ὡς εἶδαν αὐτοὺς οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους, ἀνέλαβον τὰ ὅπλα αὐτῶν καὶ ἀπῆλθον ἔξω τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους, καὶ πᾶς ἀνὴρ σφενδονήτης διεκράτησαν τὴν ἀνάβασιν αὐτῶν καὶ ἔβαλον ἐν λίθοις ἐπ᾿ αὐτούς.
|
И я́ко уви́дѣша и́хъ му́жіє гра́да на верху́ горы́, взя́ша ору́жія своя́ и отидо́ша внѣ́ гра́да на ве́рхъ горы́: и бся́кій му́жъ пра́щникъ одержа́ша восхо́дъ сво́й и мета́ху ка́меніємъ на ни́хъ.
|
|
13
|
13
|
|
καὶ ὑποδύσαντες ὑποκάτω τοῦ ὄρους ἔδησαν τὸν ᾿Αχιὼρ καὶ ἀφῆκαν ἐρριμμένον ὑπὸ τὴν ρίζαν τοῦ ὄρους καὶ ἀπῴχοντο πρὸς τὸν κύριον αὐτῶν.
|
И подше́дше подъ го́ру, связа́ша Ахіо́ра и оста́виша пове́рженна подъ ко́ренемъ горы́, и отидо́ша ко господи́ну своєму́.
|
|
14
|
14
|
|
καταβάντες δὲ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἐκ τῆς πόλεως αὐτῶν ἐπέστησαν αὐτῷ καὶ λύσαντες αὐτὸν ἀπήγαγον εἰς τὴν Βαιτυλούα καὶ κατέστησαν αὐτὸν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως αὐτῶν,
|
Снизоше́дше же сы́нове Ізра́илевы от гра́да своєго́ ста́ша надъ ни́мъ, и разрѣши́вше єго́ введо́ша въ ветилу́ю и поста́виша єго́ предъ нача́лниками гра́да своєго́,
|
|
15
|
15
|
|
οἳ ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ᾿Οζίας ὁ τοῦ Μιχὰ ἐκ τῆς φυλῆς Συμεὼν καὶ ᾿Αβρὶς ὁ τοῦ Γοθονιὴλ καὶ Χαρμὶς υἱὸς Μελχιήλ.
|
и́же бы́ша во дне́хъ ты́хъ, Озі́а сы́нъ мі́хинъ от пле́мене Симео́ня, и хаврі́й сы́нъ Гоѳоніи́левъ, и Хармі́й сы́нъ Мелхіи́левъ.
|
|
16
|
16
|
|
καὶ συνεκάλεσαν πάντας τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως, καὶ συνέδραμον πᾶς νεανίσκος αὐτῶν καὶ αἱ γυναῖκες εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ ἔστησαν τὸν ᾿Αχιὼρ ἐν μέσῳ παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτῶν, καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ᾿Οζίας τὸ συμβεβηκός.
|
И созва́ша всѣ́хъ старѣ́йшинъ гра́да: и стеко́шася вся́кій ю́ноша и́хъ и жены́ въ собра́ніє, и поста́виша Ахіо́ра посредѣ́ всего́ наро́да своєго́. И вопроси́ єго́ Озі́а о случи́вшемся.
|
|
17
|
17
|
|
καὶ ἀποκριθεὶς ἀπήγγειλεν αὐτοῖς τὰ ρήματα τῆς συνεδρίας ᾿Ολοφέρνου καὶ πάντα τὰ ρήματα, ὅσα ἐλάλησεν ἐν μέσῳ τῶν ἀρχόντων υἱῶν ᾿Ασσούρ, καὶ ὅσα ἐμεγαλορρημόνησεν ᾿Ολοφέρνης εἰς τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ.
|
И отвѣща́въ возвѣсти́ и́мъ глаго́лы засѣда́нія Олофе́рнова и вся́ глаго́лы, єли́ка глаго́ла посредѣ́ князе́й сыно́въ Ассу́рскихъ, и єли́ка велерѣ́чева Олофе́рнъ на до́мъ Ізра́илевъ.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ πεσόντες ὁ λαὸς προσεκύνησαν τῷ Θεῷ καὶ ἐβόησαν λέγοντες·
|
И па́дше лю́діє поклони́шася Бо́гу и возопи́ша, глаго́люще:
|
|
19
|
19
|
|
Κύριε ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, κάτιδε ἐπὶ τὰς ὑπερηφανίας αὐτῶν καὶ ἐλέησον τὴν ταπείνωσιν τοῦ γένους ἡμῶν καὶ ἐπίβλεψον ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῶν ἡγιασμένων σοι ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ.
|
Го́споди Бо́же небесе́, при́зри на горды́ни и́хъ, и поми́луй смире́ніє ро́да на́шего, и при́зри на лице́ освяще́нныхъ тебѣ́ въ де́нь се́й.
|
|
20
|
20
|
|
καὶ παρεκάλεσαν τὸν ᾿Αχιὼρ καὶ ἐπῄνεσαν αὐτὸν σφόδρα.
|
И утѣ́шиша Ахіо́ра и похвали́ша єго́ зѣло́.
|
|
21
|
21
|
|
καὶ παρέλαβεν αὐτὸν ᾿Οζίας ἐκ τῆς ἐκκλησίας εἰς οἶκον αὐτοῦ καὶ ἐποίησε πότον τοῖς πρεσβυτέροις, καὶ ἐπεκαλέσαντο τὸν Θεὸν ᾿Ισραὴλ εἰς βοήθειαν ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην.
|
И взя́ єго́ Озі́а изъ собра́нія въ до́мъ сво́й и сотвори́ пи́ръ старѣ́йшинамъ, и призыва́ху Бо́га Ізра́илева на по́мощь всю́ но́щь о́ну.
|
|
Κεφάλαιο 7
|
Глава 7
|
|
1
|
1
|
|
Τῌ δ᾿ ἐπαύριον παρήγγειλεν ᾿Ολοφέρνης πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ καὶ παντὶ τῷ λαῷ αὐτοῦ, οἳ παρεγένοντο ἐπὶ τὴν συμμαχίαν αὐτοῦ, ἀναζευγνύειν ἐπὶ Βαιτυλούα καὶ τὰς ἀναβάσεις τῆς ὀρεινῆς προκαταλαμβάνεσθαι καὶ ποιεῖν πόλεμον πρὸς τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραήλ.
|
Во у́тріє же объяви́ Олофе́рнъ всему́ во́инству своєму́ и всѣ́мъ лю́демъ свои́мъ, и́же пріидо́ша на споборе́ніє єму́, воздви́гнутися къ ветилу́и и восхо́ды го́рнія предвоспрія́ти и твори́ти бра́нь проти́ву сыно́въ Ізра́илевыхъ.
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ἀνέζευξεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ πᾶς ἀνὴρ δυνατὸς αὐτῶν· καὶ ἡ δύναμις αὐτῶν ἀνδρῶν πολεμιστῶν χιλιάδες ἀνδρῶν πεζῶν ἑκατὸν ἑβδομήκοντα καὶ ἱππέων χιλιάδες δεκαδύο, χωρὶς τῆς ἀποσκευῆς καὶ τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἦσαν πεζοὶ ἐν αὐτοῖς, πλῆθος πολὺ σφόδρα.
|
И воздви́жеся въ де́нь то́й вся́къ му́жъ си́льный и́хъ: а си́ла и́хъ муже́й ра́тныхъ, муже́й пѣ́шихъ сто́ се́дмьдесять ты́сящъ, и ко́нниковъ ты́сящей двана́десять, кромѣ́ приуготовле́нія и муже́й, и́же бы́ша пѣшцы́ въ ни́хъ, мно́жество мно́го зѣло́.
|
|
3
|
3
|
|
καὶ παρενέβαλον ἐν τῷ αὐλῶνι πλησίον Βαιτυλούα ἐπὶ τῆς πηγῆς καὶ παρέτειναν εἰς εὖρος ἐπὶ Δωθαΐμ καὶ ἕως Βελβαὶμ καὶ εἰς μῆκος ἀπὸ Βαιτυλούα ἕως Κυαμῶνος, ἥ ἐστιν ἀπέναντι ᾿Εσδρηλών.
|
И ополчи́шася бо юдо́ли бли́зъ ветилу́и при исто́чницѣ, и протяго́шася въ широту́ от Доѳаі́ма да́же до велѳе́ма, и въ долготу́ от ветилу́и да́же до киамо́на, и́же є́сть проти́ву єсдрило́на.
|
|
4
|
4
|
|
οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, ὡς εἶδον αὐτῶν τὸ πλῆθος, ἐταράχθησαν σφόδρα καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· νῦν ἐκλείξουσιν οὖτοι τὸ πρόσωπον τῆς γῆς πάσης, καὶ οὔτε τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ οὔτε αἱ φάραγγες οὔτε οἱ βουνοὶ ὑποστήσονται τὸ βάρος αὐτῶν.
|
Сы́нове же Ізра́илевы, я́ко уви́дѣша и́хъ мно́жество, смути́шася зѣло́, и рече́ кі́йждо ко бли́жнему своєму́: ны́нѣ поли́жутъ сі́и лице́ земли́ всея́, и ниже́ го́ры высо́кія, ниже́ де́бри, ниже́ хо́лми снесу́тъ тя́жесть и́хъ.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ἀναλαβόντες ἕκαστος τὰ σκεύη τὰ πολεμικὰ αὐτῶν καὶ ἀνακαύσαντες πυρὰς ἐπὶ τοὺς πύργους αὐτῶν, ἔμενον φυλάσσοντες ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην.
|
И взе́мше кі́йждо ору́дія ра́тная своя́ и возже́гше огни́ на ба́шнехъ свои́хъ, пребыва́ша стрегу́ще всю́ но́щь о́ну.
|
|
6
|
6
|
|
τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ δευτέρᾳ ἐξήγαγεν ᾿Ολοφέρνης πᾶσαν τὴν ἵππον αὐτοῦ κατὰ πρόσωπον τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ, οἳ ἦσαν ἐν Βαιτυλούᾳ,
|
Во вторы́й же де́нь изведе́ Олофе́рнъ всю́ ко́нницу свою́ проти́ву лица́ сыно́въ Ізра́илевыхъ, и́же бы́ша въ ветилу́и,
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἐπεσκέψατο τὰς ἀναβάσεις τῆς πόλεως αὐτῶν καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων αὐτῶν ἐφώδευσε καὶ προκατελάβετο αὐτὰς καὶ ἐπέστησεν αὐταῖς παρεμβολὰς ἀνδρῶν πολεμιστῶν, καὶ αὐτὸς ἀνέζευξεν εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ.
|
и усма́триваше восхо́довъ гра́да и́хъ, и на исто́чники гра́да и́хъ на́йде, и предвоспрія́ и́хъ, и приста́ви къ ни́мъ ополче́нія муже́й ра́тныхъ, а са́мъ возврати́ся къ лю́демъ свои́мъ.
|
|
8
|
8
|
|
καὶ προσελθόντες αὐτῷ οἱ ἄρχοντες τῶν υἱῶν ῾Ησαῦ καὶ πάντες οἱ ἡγούμενοι τοῦ λαοῦ Μωὰβ καὶ οἱ στρατηγοὶ τῆς παραλίας εἶπαν·
|
И прише́дше къ нему́ вси́ нача́лницы сыно́въ Иса́влихъ и вси́ вожде́ве люді́й Моа́влихъ и воєво́ды примо́рія рѣ́ша:
|
|
9
|
9
|
|
ἀκουσάτω δὴ λόγον ὁ δεσπότης ἡμῶν, ἵνα μὴ γένηται θραῦσμα ἐν τῇ δυνάμει σου·
|
да послу́шаєтъ у́бо словесе́ влады́ка на́шъ, да не бу́детъ сокруше́нія въ си́лѣ твоє́й:
|
|
10
|
10
|
|
ὁ γὰρ λαὸς οὗτος τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ οὐ πέποιθαν ἐπὶ τοῖς δόρασιν αὐτῶν, ἀλλ᾿ ἐπὶ τοῖς ὕψεσι τῶν ὀρέων αὐτῶν, ἐν οἷς αὐτοὶ ἐνοικοῦσιν ἐν αὐτοῖς· οὐ γάρ ἐστιν εὐχερὲς προσβῆναι ταῖς κορυφαῖς τῶν ὀρέων αὐτῶν.
|
наро́дъ бо се́й сыно́въ Ізра́илевыхъ не упова́ютъ на ко́пія своя́, но на высоты́ го́ръ свои́хъ, въ ни́хже они́ живу́тъ, не бо́ є́сть удо́бно пріити́ верха́ми го́ръ и́хъ:
|
|
11
|
11
|
|
καὶ νῦν, δέσποτα, μὴ πολέμει πρὸς αὐτούς, καθὼς γίνεται πόλεμος παρατάξεως, καὶ οὐ πεσεῖται ἐκ τοῦ λαοῦ σου ἀνὴρ εἷς.
|
и ны́нѣ, влады́ко, не ра́туй на ни́хъ, я́коже быва́єтъ ра́ть ополче́нія, и не паде́тъ от люді́й твои́хъ му́жъ єди́нъ:
|
|
12
|
12
|
|
ἀνάμεινον ἐπὶ τῆς παρεμβολῆς σου διαφυλάσσων πάντα ἄνδρα ἐκ τῆς δυνάμεώς σου, καὶ ἐπικρατησάτωσαν οἱ παῖδές σου τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος, ἣ ἐκπορεύεται ἐκ τῆς ρίζης τοῦ ὄρους,
|
пребу́ди въ полцѣ́ твоє́мъ, соблюда́яй вся́каго му́жа от си́лы твоєя́, и да обдержа́тъ о́троцы твои́ исто́чникъ водны́й, и́же исхо́дитъ изъ ко́рене горы́,
|
|
13
|
13
|
|
διότι ἐκεῖθεν ὑδρεύονται πάντες οἱ κατοικοῦντες Βαιτυλούα, καὶ ἀνελεῖ αὐτοὺς ἡ δίψα, καὶ ἐκδώσουσι τὴν πόλιν ἑαυτῶν· καὶ ἡμεῖς καὶ ὁ λαὸς ἡμῶν ἀναβησόμεθα ἐπὶ τὰς πλησίον κορυφὰς τῶν ὀρέων καὶ παρεμβαλοῦμεν ἐπ᾿ αὐταῖς εἰς προφυλακὴν τοῦ μὴ ἐξελθεῖν ἐκ τῆς πόλεως ἄνδρα ἕνα.
|
зане́ отту́ду напая́ются вси́ живу́щіи въ ветилу́и: и погуби́тъ и́хъ жа́жда, и отдадя́тъ гра́дъ сво́й, а мы́ и лю́діє на́ши взы́демъ на бли́зкія верхи́ го́ръ и ополчи́мся на ни́хъ въ предохране́ніє, є́же не изы́ти изъ гра́да му́жу єди́ному:
|
|
14
|
14
|
|
καὶ τακήσονται ἐν τῷ λιμῷ αὐτοὶ καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν, καὶ πρὶν ἐλθεῖν τὴν ρομφαίαν ἐπ᾿ αὐτούς, καταστρωθήσονται ἐν ταῖς πλατείαις τῆς οἰκήσεως αὐτῶν.
|
и иста́ютъ гла́домъ са́ми и жены́ и́хъ и ча́да и́хъ и пре́жде не́же пріити́ мечу́ на ни́хъ, паду́тъ на сто́гнахъ обита́нія своєго́:
|
|
15
|
15
|
|
καὶ ἀνταποδώσεις αὐτοῖς ἀνταπόδομα πονηρόν, ἀνθ᾿ ὧν ἐστασίασαν, καὶ οὐκ ἀπήντησαν τῷ προσώπῳ σου ἐν εἰρήνῃ.
|
и возда́си и́мъ воздая́ніє лука́воє, поне́же возкрамо́лствоваша и не срѣто́ша лица́ твоєго́ въ ми́рѣ.
|
|
16
|
16
|
|
καὶ ἤρεσαν οἱ λόγοι αὐτῶν ἐνώπιον ᾿Ολοφέρνου καὶ ἐνώπιον πάντων τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, καὶ συνέταξαν ποιεῖν καθὼς ἐλάλησαν.
|
И уго́дна бы́ша словеса́ и́хъ предъ Олофе́рномъ и предъ всѣ́ми слуги́ єго́, и уста́виша сотвори́ти, я́коже глаго́лаша.
|
|
17
|
17
|
|
καὶ ἀπῇρε παρεμβολὴ υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ μετ᾿ αὐτῶν χιλιάδες πέντε υἱῶν ᾿Ασσοὺρ καὶ παρενέβαλον ἐν τῷ αὐλῶνι καὶ προκατελάβοντο τὰ ὕδατα καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ.
|
И воздви́жеся по́лкъ сыно́въ Аммо́нихъ, и съ ни́ми пя́ть ты́сящей сыно́въ Ассу́рскихъ, и ополчи́шася во юдо́ли и предвоспрія́ша во́ды и исто́чники во́дъ сыно́въ Ізра́илевыхъ.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ ἀνέβησαν υἱοὶ ῾Ησαῦ καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Αμμὼν καὶ παρενέβαλον ἐν τῇ ὀρεινῇ ἀπέναντι Δωθαΐμ. καὶ ἀπέστειλαν ἐξ αὐτῶν πρὸς νότον καὶ ἀπηλιώτην ἀπέναντι ᾿Εγρεβήλ, ἥ ἐστι πλησίον Χούς, ἥ ἐστιν ἐπὶ τοῦ χειμάρρου Μοχμούρ. καὶ ἡ λοιπὴ στρατιὰ τῶν ᾿Ασσυρίων παρενέβαλον ἐν τῷ πεδίῳ καὶ ἐκάλυψαν πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς· καὶ αἱ σκηναὶ καὶ αἱ ἀπαρτίαι αὐτῶν κατεστρατοπέδευσαν ἐν ὄχλῳ πολλῷ καὶ ἦσαν εἰς πλῆθος πολὺ σφόδρα.
|
И взыдо́ша сы́нове Иса́вли и сы́нове Аммо́ни и ополчи́шася въ го́рнѣй проти́ву Доѳаі́ма, и посла́ша от себе́ къ ю́гу и восто́ку проти́ву єкреви́ла, и́же є́сть бли́зъ Ху́са, и́же є́сть при пото́цѣ мохму́ръ: а про́чеє во́инство Ассирі́овъ ополчи́шася на по́ли и покры́ша все́ лице́ земли́: и шатры́ и припа́сы и́хъ разста́вишася въ наро́дѣ мно́зѣ, и бы́ша во мно́жество мно́го зѣло́.
|
|
19
|
19
|
|
Καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀνεβόησαν πρὸς Κύριον Θεὸν αὐτῶν, ὅτι ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμα αὐτῶν, ὅτι ἐκύκλωσαν πάντες οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν καὶ οὐκ ἦν διαφυγεῖν ἐκ μέσου αὐτῶν.
|
Сы́нове же Ізра́илевы возопи́ша ко Го́споду Бо́гу своєму́, зане́ возмалоду́шествова ду́хъ и́хъ, я́ко обыдо́ша всѣ́хъ врази́ и́хъ, и не бѣ́ возмо́жно избѣжа́ти изъ среды́ и́хъ.
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ἔμεινε κύκλῳ αὐτῶν πᾶσα παρεμβολὴ ᾿Ασσούρ, οἱ πεζοὶ καὶ τὰ ἅρματα καὶ οἱ ἱππεῖς αὐτῶν, ἡμέρας τριακοντατέσσαρας. καὶ ἐξέλιπε πάντας τοὺς κατοικοῦντας Βαιτυλούα πάντα τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν τῶν ὑδάτων,
|
И пребы́сть о́крестъ и́хъ все́ ополче́ніє Ассу́рскоє, пѣшцы́ и колесни́цы и ко́нницы и́хъ, дні́й три́десять четы́ре: и оскудѣ́ша всѣ́мъ живу́щымъ во ветилу́и вся́ прія́телища и́хъ водна́я,
|
|
21
|
21
|
|
καὶ οἱ λάκκοι ἐξεκενοῦντο, καὶ οὐκ εἶχον πιεῖν εἰς πλησμονὴν ὕδωρ ἡμέραν μίαν, ὅτι ἐν μέτρῳ ἐδίδοσαν αὐτοῖς πιεῖν.
|
и рвы́ оскудѣва́ша, и не имѣ́яху пи́ти въ сы́тость воды́ дне́ єди́наго, зане́ мѣ́рою дава́ху и́мъ пи́ти.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ ἠθύμησαν τὰ νήπια αὐτῶν, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ οἱ νεανίσκοι ἐξέλιπον ἀπὸ τῆς δίψης καὶ ἔπιπτον ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως καὶ ἐν ταῖς διόδοις τῶν πυλῶν, καὶ οὐκ ἦν κραταίωσις ἔτι ἐν αὐτοῖς.
|
И смято́шася младе́нцы и́хъ и жены́ и́хъ и ю́ноши, изнемога́ху от жа́жды и па́даху на сто́гнахъ гра́да и въ прохо́дѣхъ вра́тъ, и не бѣ́ крѣ́пости ктому́ въ ни́хъ.
|
|
23
|
23
|
|
καὶ ἐπισυνήχθησαν πᾶς ὁ λαὸς ἐπὶ ᾿Οζίαν καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως, οἱ νεανίσκοι καὶ αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδία, καὶ ἀνεβόησαν φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπαν ἐναντίον πάντων τῶν πρεσβυτέρων·
|
И собра́шася вси́ лю́діє ко Озі́и и князе́мъ гра́да, ю́ноши и жены́ и о́троцы и возопи́ша гла́сомъ вели́кимъ и рѣ́ша предъ всѣ́ми старѣ́йшинами:
|
|
24
|
24
|
|
κρίναι ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον ἡμῶν καὶ ὑμῶν, ὅτι ἐποιήσατε ἐν ἡμῖν ἀδικίαν μεγάλην οὐ λαλήσαντες εἰρηνικὰ μετὰ τῶν υἱῶν ᾿Ασσούρ.
|
да су́дитъ Бо́гъ между́ на́ми и ва́ми, я́ко сотвори́сте въ на́съ непра́вду ве́лію, не глаго́люще ми́рная съ сынми́ Ассу́рскими:
|
|
25
|
25
|
|
καὶ νῦν οὐκ ἔστι βοηθὸς ἡμῶν, ἀλλὰ πέπρακεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν τοῦ καταστρωθῆναι ἐναντίον αὐτῶν ἐν δίψῃ καὶ ἀπωλείᾳ μεγάλῃ.
|
и ны́нѣ нѣ́сть помо́щника на́мъ, но продаде́ на́съ Бо́гъ въ ру́цѣ и́хъ, є́же низве́рженымъ бы́ти предъ ни́ми жа́ждею и погубле́ніємъ вели́кимъ:
|
|
26
|
26
|
|
καὶ νῦν ἐπικαλέσασθε αὐτοὺς καὶ ἔκδοσθε τὴν πόλιν πᾶσαν εἰς προνομὴν τῷ λαῷ ᾿Ολοφέρνου καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει αὐτοῦ·
|
и ны́нѣ призови́те и́хъ и отдади́те гра́дъ ве́сь въ расхище́ніє лю́демъ Олофе́рновымъ и все́й си́лѣ єго́:
|
|
27
|
27
|
|
κρεῖσσον γὰρ ἡμῖν γενηθῆναι αὐτοῖς εἰς διαρπαγήν, ἐσόμεθα γὰρ εἰς δούλους, καὶ ζήσεται ἡ ψυχὴ ἡμῶν, καὶ οὐκ ὀψόμεθα τὸν θάνατον τῶν νηπίων ἡμῶν ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα ἡμῶν ἐκλειπούσας τὰς ψυχὰς αὐτῶν.
|
лу́чше бо на́мъ бы́ти и́мъ въ расхище́ніє, бу́демъ бо въ рабы́, и жива́ бу́детъ душа́ на́ша, и не у́зримъ сме́рти младе́нцевъ на́шихъ во очесѣ́хъ на́шихъ, и же́нъ и ча́дъ на́шихъ изчеза́щихъ душа́ми свои́ми:
|
|
28
|
28
|
|
μαρτυρόμεθα ὑμῖν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Κύριον τῶν πατέρων ἡμῶν, ὃς ἐκδικεῖ ἡμᾶς κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ κατὰ τὰ ἁμαρτήματα τῶν πατέρων ἡμῶν, ἵνα μὴ ποιήσῃ κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον.
|
свидѣ́телствуємъ ва́мъ не́бомъ и земле́ю и Бо́гомъ на́шимъ и Го́сподемъ оте́цъ на́шихъ, и́же отмща́єтъ на́мъ по грѣхо́мъ на́шымъ и по грѣхо́мъ оте́цъ на́шихъ, да не сотвори́тъ по глаго́ломъ си́мъ во дне́шній де́нь.
|
|
29
|
29
|
|
καὶ ἐγένετο κλαυθμὸς μέγας ἐν μέσῳ τῆς ἐκκλησίας πάντων ὁμοθυμαδὸν καὶ ἐβόησαν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν φωνῇ μεγάλῃ.
|
И бы́сть пла́чь ве́лій посредѣ́ собра́нія всѣ́хъ єдиноду́шно, и возопи́ша ко Го́споду Бо́гу гла́сомъ вели́кимъ.
|
|
30
|
30
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Οζίας· θαρσεῖτε, ἀδελφοί, διακαρτερήσωμεν ἔτι πέντε ἡμέρας, ἐν αἷς ἐπιστρέψει Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς, οὐ γὰρ ἐγκαταλείψει ἡμᾶς εἰς τέλος·
|
И рече́ къ ни́мъ Озі́а: дерза́йте, бра́тія, претерпи́мъ єще́ пя́ть дні́й, въ ни́хже обрати́тъ Госпо́дь Бо́гъ на́шъ ми́лость свою́ на на́съ, не бо́ оста́витъ на́съ въ коне́цъ:
|
|
31
|
31
|
|
ἐὰν δὲ διέλθωσιν αὗται καὶ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς βοήθεια, ποιήσω κατὰ τὰ ρήματα ὑμῶν. καὶ ἐσκόρπισε τὸν λαὸν εἰς τὴν ἑαυτοῦ παρεμβολήν, καὶ ἐπὶ τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους τῆς πόλεως αὐτῶν ἀπῆλθον, καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν ἐξαπέστειλε· καὶ ἦσαν ἐν ταπεινώσει πολλῇ ἐν τῇ πόλει.
|
а́ще же пре́йдутъ сі́и, и не пріи́детъ на на́съ по́мощь, сотворю́ по словесе́мъ ва́шымъ.
|
|
19
|
32
|
|
Καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀνεβόησαν πρὸς Κύριον Θεὸν αὐτῶν, ὅτι ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμα αὐτῶν, ὅτι ἐκύκλωσαν πάντες οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν καὶ οὐκ ἦν διαφυγεῖν ἐκ μέσου αὐτῶν.
|
И распусти́ люді́й ко своєму́ ополче́нію: и на стѣ́ны и ба́шни гра́да своєго́ отидо́ша, а жены́ и ча́да въ до́мы и́хъ отсла́. И бы́ша во смире́ніи мно́зѣмъ во гра́дѣ.
|
|
20
|
|
|
καὶ ἔμεινε κύκλῳ αὐτῶν πᾶσα παρεμβολὴ ᾿Ασσούρ, οἱ πεζοὶ καὶ τὰ ἅρματα καὶ οἱ ἱππεῖς αὐτῶν, ἡμέρας τριακοντατέσσαρας. καὶ ἐξέλιπε πάντας τοὺς κατοικοῦντας Βαιτυλούα πάντα τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν τῶν ὑδάτων,
|
|
|
21
|
|
|
καὶ οἱ λάκκοι ἐξεκενοῦντο, καὶ οὐκ εἶχον πιεῖν εἰς πλησμονὴν ὕδωρ ἡμέραν μίαν, ὅτι ἐν μέτρῳ ἐδίδοσαν αὐτοῖς πιεῖν.
|
|
|
22
|
|
|
καὶ ἠθύμησαν τὰ νήπια αὐτῶν, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ οἱ νεανίσκοι ἐξέλιπον ἀπὸ τῆς δίψης καὶ ἔπιπτον ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως καὶ ἐν ταῖς διόδοις τῶν πυλῶν, καὶ οὐκ ἦν κραταίωσις ἔτι ἐν αὐτοῖς.
|
|
|
23
|
|
|
καὶ ἐπισυνήχθησαν πᾶς ὁ λαὸς ἐπὶ ᾿Οζίαν καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως, οἱ νεανίσκοι καὶ αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδία, καὶ ἀνεβόησαν φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπαν ἐναντίον πάντων τῶν πρεσβυτέρων·
|
|
|
24
|
|
|
κρίναι ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον ἡμῶν καὶ ὑμῶν, ὅτι ἐποιήσατε ἐν ἡμῖν ἀδικίαν μεγάλην οὐ λαλήσαντες εἰρηνικὰ μετὰ τῶν υἱῶν ᾿Ασσούρ.
|
|
|
25
|
|
|
καὶ νῦν οὐκ ἔστι βοηθὸς ἡμῶν, ἀλλὰ πέπρακεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν τοῦ καταστρωθῆναι ἐναντίον αὐτῶν ἐν δίψῃ καὶ ἀπωλείᾳ μεγάλῃ.
|
|
|
26
|
|
|
καὶ νῦν ἐπικαλέσασθε αὐτοὺς καὶ ἔκδοσθε τὴν πόλιν πᾶσαν εἰς προνομὴν τῷ λαῷ ᾿Ολοφέρνου καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει αὐτοῦ·
|
|
|
27
|
|
|
κρεῖσσον γὰρ ἡμῖν γενηθῆναι αὐτοῖς εἰς διαρπαγήν, ἐσόμεθα γὰρ εἰς δούλους, καὶ ζήσεται ἡ ψυχὴ ἡμῶν, καὶ οὐκ ὀψόμεθα τὸν θάνατον τῶν νηπίων ἡμῶν ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα ἡμῶν ἐκλειπούσας τὰς ψυχὰς αὐτῶν.
|
|
|
28
|
|
|
μαρτυρόμεθα ὑμῖν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Κύριον τῶν πατέρων ἡμῶν, ὃς ἐκδικεῖ ἡμᾶς κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ κατὰ τὰ ἁμαρτήματα τῶν πατέρων ἡμῶν, ἵνα μὴ ποιήσῃ κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον.
|
|
|
29
|
|
|
καὶ ἐγένετο κλαυθμὸς μέγας ἐν μέσῳ τῆς ἐκκλησίας πάντων ὁμοθυμαδὸν καὶ ἐβόησαν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν φωνῇ μεγάλῃ.
|
|
|
30
|
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Οζίας· θαρσεῖτε, ἀδελφοί, διακαρτερήσωμεν ἔτι πέντε ἡμέρας, ἐν αἷς ἐπιστρέψει Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς, οὐ γὰρ ἐγκαταλείψει ἡμᾶς εἰς τέλος·
|
|
|
31
|
|
|
ἐὰν δὲ διέλθωσιν αὗται καὶ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς βοήθεια, ποιήσω κατὰ τὰ ρήματα ὑμῶν. καὶ ἐσκόρπισε τὸν λαὸν εἰς τὴν ἑαυτοῦ παρεμβολήν, καὶ ἐπὶ τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους τῆς πόλεως αὐτῶν ἀπῆλθον, καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν ἐξαπέστειλε· καὶ ἦσαν ἐν ταπεινώσει πολλῇ ἐν τῇ πόλει.
|
|
|
Κεφάλαιο 8
|
Глава 8
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἤκουσεν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις ᾿Ιουδίθ, θυγάτηρ Μεραρί, υἱοῦ ῎Ωξ, υἱοῦ ᾿Ιωσήφ, υἱοῦ ᾿Οζιήλ, υἱοῦ ᾿Ελκία, υἱοῦ ᾿Ηλιού, υἱοῦ Χελκίου, υἱοῦ ᾿Ελιάβ, υἱοῦ Ναθαναήλ, υἱοῦ Σαλαμιήλ, υἱοῦ Σαρασαδαΐ, υἱοῦ ᾿Ισραήλ.
|
И услы́ша во дне́хъ о́нѣхъ Іуді́ѳъ дще́рь Мерарі́и, сы́на о́ксова, сы́на Іо́сифова, сы́на Озіи́лева, сы́на Єлкі́єва, сы́на Анані́єва, сы́на гедео́нова, сы́на Рафаі́нова, сы́на акіѳо́нова, сы́на илі́єва, сы́на Єліа́вова, сы́на наѳанаи́лева, сы́на Саламіи́лева, сы́на Саласадаі́єва, сы́на Ієи́лева.
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς Μανασσῆς τῆς φυλῆς αὐτῆς καὶ τῆς πατριᾶς αὐτῆς, καὶ ἀπέθανεν ἐν ἡμέραις θερισμοῦ κριθῶν·
|
И му́жъ єя́ Манассі́а, от пле́мене єя́ и оте́чества єя́, и у́мре во дне́хъ жа́твы ячме́ня:
|
|
3
|
3
|
|
ἐπέστη γὰρ ἐπὶ τοῦ δεσμεύοντος τὸ δράγμα τῷ πεδίῳ, καὶ ὁ καύσων ἦλθεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν κλίνην καὶ ἐτελεύτησεν ἐν Βαιτυλούᾳ τῇ πόλει αὐτοῦ, καὶ ἔθαψαν αὐτὸν μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἀνὰ μέσον Δωθαΐμ καὶ Βαλαμών.
|
настоя́ше бо надъ вя́жущими снопы́ на по́ли, и зно́й пріи́де на главу́ єго́, и паде́ на о́дръ и сконча́ся во ветилу́и гра́дѣ своє́мъ: и погребо́ша єго́ со отцы́ єго́ на селѣ́ су́щемъ посредѣ́ Доѳаі́ма и Валамо́на.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἦν ᾿Ιουδὶθ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς χηρεύουσα ἔτη τρία καὶ μῆνας τέσσαρας.
|
И бѣ́ Іуді́ѳъ въ дому́ своє́мъ вдо́вствующи лѣ́та три́ и ме́сяцы четы́ри.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ἐποίησεν ἑαυτῇ σκηνὴν ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ οἴκου αὐτῆς καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν ὀσφὺν αὐτῆς σάκκον, καὶ ἦν ἐπ᾿ αὐτῆς τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς.
|
И сотвори́ себѣ́ жили́ще на кро́вѣ до́му своєго́ и возложи́ на чре́сло своє́ вре́тище, и бя́ху на не́й ри́зы вдовства́ єя́:
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἐνήστευε πάσας τὰς ἡμέρας χηρεύσεως αὐτῆς, χωρὶς προσαββάτων καὶ σαββάτων καὶ προνουμηνιῶν καὶ νουμηνιῶν καὶ ἑορτῶν καὶ χαρμοσυνῶν οἴκου ᾿Ισραήλ.
|
и постя́шеся вся́ дни́ вдовства́ своєго́ кромѣ́ предсуббо́тій и суббо́тъ, и предновоме́сячій и новоме́сячій, и пра́здниковъ и ра́дованій до́му Ізра́илева:
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἦν καλὴ τῷ εἴδει καὶ ὡραία τῇ ὄψει σφόδρα· καὶ ὑπελίπετο αὐτῇ Μανασσῆς, ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ παῖδας καὶ παιδίσκας καὶ κτήνη καὶ ἀγρούς, καὶ ἔμενεν ἐπ᾿ αὐτῶν.
|
и бѣ́ добра́ ви́домъ и красна́ взо́ромъ зѣло́: и оста́ви є́й Манассі́а му́жъ єя́ сребро́ и зла́то, и о́троки и отрокови́цы, и скоты́ и се́ла, и пребыва́ше надъ ни́ми:
|
|
8
|
8
|
|
καὶ οὐκ ἦν ὃς ἐπήνεγκεν αὐτῇ ρῆμα πονηρόν, ὅτι ἐφοβεῖτο τὸν Θεὸν σφόδρα
|
и не бѣ́, и́же бы нане́слъ є́й глаго́лъ злы́й поне́же боя́шеся Бо́га зѣло́.
|
|
9
|
9
|
|
καὶ ἤκουσε τὰ ρήματα τοῦ λαοῦ τὰ πονηρὰ ἐπὶ τὸν ἄρχοντα, ὅτι ὠλιγοψύχησαν ἐπὶ τῇ σπάνει τῶν ὑδάτων, καὶ ἤκουσε πάντας τοὺς λόγους ᾿Ιουδίθ, οὓς ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς ᾿Οζίας, ὡς ὤμοσεν αὐτοῖς παραδώσειν τὴν πόλιν μετὰ ἡμέρας πέντε τοῖς ᾿Ασσυρίοις.
|
И услы́ша глаго́лы люді́й злы́я на нача́лника, я́ко возмалоду́шествоваша о ску́дости во́дъ: и слы́ша вся́ словеса́ Іуді́ѳъ, я́же глаго́лаше къ ни́мъ Озі́а, я́ко кля́тся и́мъ преда́ти гра́дъ по пяти́ дне́хъ Ассирі́омъ:
|
|
10
|
10
|
|
καὶ ἀποστείλασα τὴν ἅβραν αὐτῆς τὴν ἐφεστῶσαν πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῆς ἐκάλεσεν ᾿Οζίαν καὶ Χαβρὶν καὶ Χαρμὶν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτῆς,
|
и посла́вши рабы́ню свою́, приста́вницу всему́ имѣ́нію єя́, призва́ Озі́ю и хаврі́на и Хармі́на, старѣ́йшинъ гра́да своєго́.
|
|
11
|
11
|
|
καὶ ἦλθον πρὸς αὐτήν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἀκούσατε δή μου, ἄρχοντες τῶν κατοικούντων ἐν Βαιτυλούᾳ, ὅτι οὐκ εὐθὺς ὁ λόγος ὑμῶν, ὃν ἐλαλήσατε ἐναντίον τοῦ λαοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ καὶ ἐστήσατε τὸν ὅρκον, ὃν ἐλαλήσατε ἀνὰ μέσον τοῦ Θεοῦ καὶ ὑμῶν καὶ εἴπατε ἐκδώσειν τὴν πόλιν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἐὰν μὴ ἐν αὐταῖς ἐπιστρέψῃ ὁ Κύριος βοηθῆσαι ἡμῖν.
|
И пріидо́ша къ не́й, и рече́ къ ни́мъ: послу́шайте у́бо мене́, нача́лницы живу́щихъ во ветилу́и, я́ко непра́во сло́во ва́ше, є́же глаго́ласте предъ людьми́ въ де́нь се́й, и уста́висте кля́тву, ю́же глаго́ласте между́ Бо́гомъ и ва́ми, и рѣ́сте преда́ти гра́дъ враго́мъ на́шымъ, а́ще не въ ты́я обрати́тся Госпо́дь помощи́ на́мъ:
|
|
12
|
12
|
|
καὶ νῦν τίνες ἐστὲ ὑμεῖς, οἳ ἐπειράσατε τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον καὶ ἵστατε ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ υἱῶν ἀνθρώπων;
|
и ны́нѣ кто́ єсте́ вы́, и́же искуси́сте Бо́га во дне́шній де́нь, и уста́висте кромѣ́ Бо́га посредѣ́ сыно́въ человѣ́ческихъ?
|
|
13
|
13
|
|
καὶ νῦν Κύριον παντοκράτορα ἐξετάζετε καὶ οὐθὲν ἐπιγνώσεσθε ἕως τοῦ αἰῶνος,
|
и ны́нѣ Го́спода Вседержи́теля испыту́єте, и ничто́же позна́єте да́же до вѣ́ка,
|
|
14
|
14
|
|
ὅτι βάθος καρδίας ἀνθρώπου οὐχ εὑρήσετε καὶ λόγους τῆς διανοίας αὐτοῦ οὐ διαλήψεσθε· καὶ πῶς τὸν Θεόν, ὃς ἐποίησε τὰ πάντα ταῦτα, ἐρευνήσετε καὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ ἐπιγνώσεσθε καὶ τὸν λογισμὸν αὐτοῦ κατανοήσετε; μηδαμῶς, ἀδελφοί, μὴ παροργίζετε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν·
|
поне́же глубины́ се́рдца человѣ́ческаго не изслѣ́дите и слове́съ мы́сли єго́ не пости́гнете: и ка́ко Бо́га, и́же сотвори́ вся́ сія́, испыта́єте, и у́мъ єго́ увѣ́даєте, и мы́сль єго́ позна́єте? ника́коже, бра́тія, не прогнѣвля́йте Го́спода Бо́га на́шего:
|
|
15
|
15
|
|
ὅτι ἐὰν μὴ βούληται ἐν ταῖς πέντε ἡμέραις βοηθῆσαι ἡμῖν, αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν ἐν αἷς θέλει σκεπάσαι ἡμέραις ἢ καὶ ὀλοθρεῦσαι ἡμᾶς πρὸ προσώπου τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.
|
Зане́ а́ще не восхо́щетъ въ пяти́ днѣ́хъ помощи́ на́мъ, то́й и́мать вла́сть въ кі́ихъ хо́щетъ покры́ти дне́хъ, или́ и истреби́ти на́съ предъ лице́мъ враго́въ на́шихъ:
|
|
16
|
16
|
|
ὑμεῖς δὲ μὴ ἐνεχυράζετε τὰς βουλὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὅτι οὐχ ὡς ἄνθρωπος ὁ Θεὸς ἀπειληθῆναι, οὐδὲ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου διαιτηθῆναι.
|
вы́ же не одолжа́йте совѣ́тами Го́спода Бо́га на́шего, зане́ не я́ко человѣ́ку Бо́гу прети́ти, ниже́ я́ко сы́на человѣ́ча суди́ти:
|
|
17
|
17
|
|
διόπερ ἀναμένοντες τὴν παρ᾿ αὐτοῦ σωτηρίαν ἐπικαλεσώμεθα αὐτὸν εἰς βοήθειαν ἡμῶν, καὶ εἰσακούσεται τῆς φωνῆς ἡμῶν, ἐὰν ᾖ αὐτῷ ἀρεστόν.
|
сего́ ра́ди ожида́юще от него́ спасе́нія, призове́мъ єго́ на по́мощь на́шу, и послу́шаєтъ гла́са на́шего, а́ще бу́детъ єму́ уго́дно:
|
|
18
|
18
|
|
ὅτι οὐκ ἀνέστη ἐν ταῖς γενεαῖς ἡμῶν οὐδέ ἐστιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον οὔτε φυλὴ οὔτε πατριὰ οὔτε δῆμος οὔτε πόλις ἐξ ἡμῶν, οἳ προσκυνοῦσι θεοῖς χειροποιήτοις, καθάπερ ἐγένετο ἐν ταῖς πρότερον ἡμέραις·
|
и́бо не воста́ въ ро́дѣхъ на́шихъ, ниже́ є́сть во дне́шній де́нь, ниже́ пле́мя, ниже́ оте́чество, ниже́ со́нмъ, ниже́ гра́дъ от на́съ, и́же покланя́ются бого́мъ рукотворе́ннымъ, я́коже бы́сть въ пе́рвыхъ дне́хъ,
|
|
19
|
19
|
|
ὧν χάριν ἐδόθησαν εἰς ρομφαίαν καὶ εἰς διαρπαγὴν οἱ πατέρες ἡμῶν καὶ ἔπεσον πτῶμα μέγα ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.
|
и́хже ра́ди преда́ни бы́ша подъ ме́чь и на расхище́ніє отцы́ на́ши и падо́ша паде́ніємъ вели́кимъ предъ врага́ми на́шими:
|
|
20
|
20
|
|
ἡμεῖς δὲ ἕτερον θεὸν οὐκ ἐπέγνωμεν πλὴν αὐτοῦ· ὅθεν ἐλπίζομεν ὅτι οὐχ ὑπερόψεται ἡμᾶς, οὐδ᾿ ἀπὸ τοῦ γένους ἡμῶν.
|
мы́ же ина́го Бо́га не позна́хомъ ра́звѣ єго́, тѣ́мже упова́ємъ, я́ко не пре́зритъ на́съ, ниже́ от ро́да на́шего:
|
|
21
|
21
|
|
ὅτι ἐν τῷ ληφθῆναι ἡμᾶς οὕτως καθήσεται πᾶσα ἡ ᾿Ιουδαία, καὶ προνομευθήσεται τὰ ἅγια ἡμῶν, καὶ ζητήσει τὴν βεβήλωσιν αὐτῶν ἐκ τοῦ αἵματος ἡμῶν
|
поне́же, внегда́ взя́тымъ бы́ти на́мъ, та́ко ся́детъ вся́ Іуде́а, и расхище́на бу́дутъ свята́я на́ша, и взы́щетъ оскверне́нія и́хъ от у́стъ на́шихъ,
|
|
22
|
22
|
|
καὶ τὸν φόνον τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς γῆς καὶ τὴν ἐρήμωσιν τῆς κληρονομίας ἡμῶν ἐπιστρέψει εἰς κεφαλὴν ἡμῶν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ ἐὰν δουλεύσωμεν ἐκεῖ, καὶ ἐσόμεθα εἰς πρόσκομμα καὶ εἰς ὄνειδος ἐναντίον τῶν κτωμένων ἡμᾶς.
|
и убіє́нія бра́тіи на́шея и плѣне́ніє земли́ и опустѣ́ніє наслѣ́дія на́шего обрати́тъ на главу́ на́шу во язы́цѣхъ, идѣ́же а́ще порабо́таємъ та́мо, и бу́демъ въ собла́знъ и въ поноше́ніє предъ стяжа́вшими на́съ,
|
|
23
|
23
|
|
ὅτι οὐ κατευθυνθήσεται ἡ δουλεία ἡμῶν εἰς χάριν, ἀλλ᾿ εἰς ἀτιμίαν θήσει αὐτὴν Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν.
|
и́бо не испра́вится слу́жба на́ша въ благода́ть, но въ безче́стіє положи́тъ ю́ Госпо́дь Бо́гъ на́шъ:
|
|
24
|
24
|
|
καὶ νῦν, ἀδελφοί, ἐπιδειξώμεθα τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν, ὅτι ἐξ ἡμῶν κρέμαται ἡ ψυχὴ αὐτῶν, καὶ τὰ ἅγια καὶ ὁ οἶκος καὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπιστήρικται ἐφ᾿ ἡμῖν.
|
и ны́нѣ, бра́тія, пока́жемъ бра́тіи на́шей, я́ко от на́съ зави́ситъ душа́ и́хъ, и свята́я и до́мъ и олта́рь утвержда́єтся на на́съ:
|
|
25
|
25
|
|
παρὰ ταῦτα πάντα εὐχαριστήσωμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὃς πειράζει ἡμᾶς καθὰ καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν.
|
кромѣ́ си́хъ всѣ́хъ возблагодари́мъ Го́сподеви Бо́гу на́шему, и́же искуша́єтъ на́съ, я́коже и отце́въ на́шихъ:
|
|
26
|
26
|
|
μνήσθητε ὅσα ἐποίησε μετὰ ῾Αβραὰμ καὶ ὅσα ἐπείρασε τὸν ᾿Ισαὰκ καὶ ὅσα ἐγένετο τῷ ᾿Ιακὼβ ἐν Μεσοποταμίᾳ τῆς Συρίας ποιμαίνοντι τὰ πρόβατα Λάβαν τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητρὸς αὐτοῦ.
|
помяни́те, єли́ка сотвори́ со Авраа́момъ, и єли́кими искуша́ше Ісаа́ка, и єли́ка бы́ша Іа́кову въ Месопота́міи Си́рстѣй, пасу́щу о́вцы Лава́на бра́та ма́тере своєя́,
|
|
27
|
27
|
|
ὅτι οὐ καθὼς ἐκείνους ἐπύρωσεν εἰς ἐτασμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, καὶ ἡμᾶς οὐκ ἐξεδίκησεν, ἀλλ᾿ εἰς νουθέτησιν μαστιγοῖ Κύριος τοὺς ἐγγίζοντας αὐτῷ.
|
Зане не я́коже о́ныхъ искуси́ во истяза́ніи се́рдца и́хъ, и на́съ не оби́дѣ, но въ науче́ніє наказу́єтъ Госпо́дь приближа́ющихся єму́.
|
|
28
|
28
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Οζίας· πάντα, ὅσα εἶπας, ἀγαθῇ καρδίᾳ ἐλάλησας, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεται τοῖς λόγοις σου·
|
И рече́ къ не́й Озі́а: вся́, єли́ка рекла́ єси́, благи́мъ сре́дцемъ глагола́ла єси́, и нѣ́сть, и́же бы противоста́лъ словесе́мъ твои́мъ,
|
|
29
|
29
|
|
ὅτι οὐκ ἐν τῇ σήμερον ἡ σοφία σου πρόδηλός ἐστιν, ἀλλὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡμερῶν σου ἔγνω πᾶς ὁ λαὸς τὴν σύνεσίν σου, καθότι ἀγαθόν ἐστι τὸ πλάσμα τῆς καρδίας σου.
|
поне́же не ны́нѣ му́дрость твоя́ я́вна є́сть, но от нача́ла дні́й твои́хъ вѣ́даютъ вси́ лю́діє ра́зумъ тво́й, ка́ко бла́го є́сть смышле́ніє се́рдца твоєго́:
|
|
30
|
30
|
|
ἀλλ᾿ ὁ λαὸς ἐδίψησε σφόδρα καὶ ἠνάγκασαν ποιῆσαι ἡμᾶς καθὰ ἐλαλήσαμεν αὐτοῖς καὶ ἐπαγαγεῖν ὅρκον ἐφ᾿ ἡμᾶς, ὃν οὐ παραβησόμεθα.
|
но лю́діє жажда́ху зѣло́ и прину́диша сотвори́ти на́съ, я́коже глаго́лахомъ и́мъ, и навести́ кля́тву на на́съ, єя́же не престу́пимъ:
|
|
31
|
31
|
|
καὶ νῦν δεήθητι περὶ ἡμῶν, ὅτι γυνὴ εὐσεβὴς εἶ, καὶ ἀποστελεῖ Κύριος τὸν ὑετὸν εἰς πλήρωσιν τῶν λάκκων ἡμῶν, καὶ οὐκ ἐκλείψωμεν ἔτι.
|
и ны́нѣ моли́ся о на́съ, и́бо жена́ благочести́ва єси́, и по́слетъ Госпо́дь до́ждь во исполне́ніє рво́въ на́шихъ, и оскудѣва́ти не бу́демъ ктому́.
|
|
32
|
32
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Ιουδίθ· ἀκούσατέ μου, καὶ ποιήσω πρᾶγμα, ὃ ἀφίξεται εἰς γενεὰς γενεῶν υἱοῖς τοῦ γένους ἡμῶν.
|
И рече́ къ ни́мъ Іуді́ѳъ: послу́шайте мене́, и сотворю́ дѣ́ло, є́же простре́тся въ ро́ды родо́въ сыно́мъ ро́да на́шего:
|
|
33
|
33
|
|
ὑμεῖς στήσεσθε ἐπὶ τῆς πύλης τὴν νύκτα ταύτην, καὶ ἐξελεύσομαι ἐγὼ μετὰ τῆς ἅβρας μου, καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις, μεθ᾿ ἃς εἴπατε παραδώσειν τὴν πόλιν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἐπισκέψεται Κύριος τὸν ᾿Ισραὴλ ἐν χειρί μου·
|
вы́ ста́нете при вратѣ́хъ въ но́щь сію́, и изы́ду а́зъ съ рабы́нею моє́ю, и во дне́хъ, по ни́хже рѣ́сте преда́ти гра́дъ враго́мъ на́шымъ, посѣти́тъ Госпо́дь Ізра́иля руко́ю моє́ю:
|
|
34
|
34
|
|
ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐξερευνήσετε τὴν πρᾶξίν μου, οὐ γὰρ ἐρῶ ὑμῖν, ἕως τοῦ τελεσθῆναι ἃ ἐγὼ ποιῶ.
|
вы́ же не испыту́йте дѣ́ла моєго́, не бо́ реку́ ва́мъ, до́ндеже соверша́тся, я́же а́зъ творю́.
|
|
35
|
35
|
|
καὶ εἶπεν ᾿Οζίας καὶ οἱ ἄρχοντες πρὸς αὐτήν· πορεύου εἰς εἰρήνην, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς ἔμπροσθέν σου εἰς ἐκδίκησιν τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.
|
И рече́ Озі́а и нача́лницы къ не́й: иди́ съ ми́ромъ, и Госпо́дь Бо́гъ предъ тобо́ю на отмще́ніє враго́въ на́шихъ.
|
|
36
|
36
|
|
καὶ ἀποστρέψαντες ἐκ τῆς σκηνῆς ἐπορεύθησαν ἐπὶ τὰς διατάξεις αὐτῶν.
|
И возвра́щьшеся от жили́ща, идо́ща ко ополче́ніємъ свои́мъ.
|
|
Κεφάλαιο 9
|
Глава 9
|
|
1
|
1
|
|
ΙΟΥΔΙΘ δὲ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον καὶ ἐπέθετο σποδὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ ἐγύμνωσεν ὃν ἐνεδιδύσκετο σάκκον, καὶ ἦν ἄρτι προσφερόμενον ἐν ῾Ιερουσαλὴμ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τὸ θυμίαμα τῆς ἑσπέρας ἐκείνης, καὶ ἐβόησε φωνῇ μεγάλῃ ᾿Ιουδὶθ πρὸς Κύριον καὶ εἶπε·
|
Іуді́ѳъ же паде́ на лице́, и возложи́ пе́рсть на главу́ свою́, и сложи́, и́мже одѣвашеся, вре́тище. И бя́ше неда́вно приноси́мо во Ієрусали́мѣ въ дому́ Госпо́дни кади́ло въ ве́черъ то́й, и возопи́ глсомъ вели́кимъ Іуді́ѳъ ко Го́споду и рече́:
|
|
2
|
2
|
|
Κύριε ὁ Θεὸς τοῦ πατρός μου Συμεών, ᾧ ἔδωκας ἐν χειρὶ ρομφαίαν εἰς ἐκδίκησιν ἀλλογενῶν, οἳ ἔλυσαν μήτραν παρθένου εἰς μίασμα καὶ ἐγύμνωσαν μηρὸν εἰς αἰσχύνην καὶ ἐβεβήλωσαν μήτραν εἰς ὄνειδος· εἶπας γάρ, οὐχ οὕτως ἔσται· καὶ ἐποίησαν
|
Го́споди, Бо́же отца́ моєго́ Симео́на, єму́же да́лъ єси́ въ ру́ку ме́чь во отмще́ніє иноро́дныхъ, и́же растли́ша ложесна́ дѣви́ча во оскверне́ніє и обнажи́ша нѣ́дро въ срамоту́ и оскверни́ша ложесна́ въ поноше́ніє,
|
|
3
|
3
|
|
ἀνθ᾿ ὧν ἔδωκας ἄρχοντας αὐτῶν εἰς φόνον καὶ τὴν στρωμνὴν αὐτῶν, ἣ ᾐδέσατο τὴν ἀπάτην αὐτῶν, εἰς αἷμα, καὶ ἐπάταξας δούλους ἐπὶ δυνάσταις καὶ δυνάστας ἐπὶ θρόνους αὐτῶν.
|
ре́клъ бо єси́: да не бу́детъ та́ко: и сотвори́ша, за я́же да́лъ єси́ кня́зи и́хъ на убіє́ніє, и посте́лю и́хъ, я́же вѣ́дяше прельще́ніє и́хъ, въ кро́вь, и порази́лъ єси́ рабо́въ о влады́цѣхъ и влады́ки на престо́лѣхъ и́хъ,
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἔδωκας γυναῖκας αὐτῶν εἰς προνομὴν καὶ θυγατέρας εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ πάντα τὰ σκῦλα εἰς διαίρεσιν υἱῶν ἠγαπημένων ὑπὸ σοῦ, οἳ καὶ ἐζήλωσαν τὸν ζῆλόν σου καὶ ἐβδελύξαντο μίασμα αἵματος αὐτῶν καὶ ἐπεκαλέσαντό σε εἰς βοηθόν. ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς ὁ ἐμός, καὶ εἰσάκουσον ἐμοῦ τῆς χήρας·
|
и да́лъ єси́ жены́ и́хъ въ расхище́ніє и дще́ри и́хъ въ плѣне́ніє и вся́ коры́сти и́хъ въ раздѣле́ніє сыно́мъ возлю́бленнымъ от тебе́, и́же и возревнова́ша ре́вностію твоє́ю и мерзи́шася оскверне́ніємъ кро́ве своєя́ и призва́ша тя́ въ помо́щника: Бо́же, Бо́же мо́й, и мене́ услы́ши вдову́:
|
|
5
|
5
|
|
σὺ γὰρ ἐποίησας τὰ πρότερα ἐκείνων καὶ ἐκεῖνα καὶ τὰ μετέπειτα καὶ τὰ νῦν καὶ τὰ ἐπερχόμενα διενοήθης, καὶ ἐγενήθησαν ἃ ἐνενοήθης,
|
ты́ бо сотвори́лъ єси́, я́же пре́жде о́ныхъ и о́ная, и я́же по си́хъ и я́же ны́нѣ, и гряду́щая проразумѣ́лъ єси́, и собы́шася, я́же мы́слилъ єси́,
|
|
6
|
6
|
|
καὶ παρέστησαν ἃ ἐβουλεύσω καὶ εἶπαν· ἰδοὺ πάρεσμεν· πᾶσαι γὰρ αἱ ὁδοί σου ἕτοιμοι, καὶ ἡ κρίσις σου ἐν προγνώσει·
|
и предста́ша, я́же уста́вилъ єси́, и рѣ́ша: се́, єсмы́: вси́ бо путіє́ твои́ гото́ви, и су́дъ тво́й во проразумѣ́ніи:
|
|
7
|
7
|
|
ἰδοὺ γὰρ ᾿Ασσύριοι ἐπληθύνθησαν ἐν δυνάμει αὐτῶν, ὑψώθησαν ἐφ᾿ ἵππῳ καὶ ἀναβάτῃ ἐγαυρίασαν ἐν βραχίονι πεζῶν, ἤλπισαν ἐν ἀσπίδι καὶ ἐν γαισῷ καὶ τόξῳ καὶ σφενδόνῃ καὶ οὐκ ἔγνωσαν ὅτι σὺ εἶ Κύριος συντρίβων πολέμους.
|
се́ бо, Ассирі́ане умно́жишася въ си́лѣ своєй, вознесо́шася о кони́ и о вса́дницѣ, возвелича́шася въ мы́шцѣ пѣше́въ, упова́ша на щи́тъ и копіє́ и лу́къ и пра́щу, и не позна́ша, я́ко ты́ єси́ Госпо́дь сокруша́яй бра́ни:
|
|
8
|
8
|
|
Κύριος ὄνομά σοι· σὺ ράξον αὐτῶν τὴν ἰσχὺν ἐν δυνάμει σου καὶ κάταξον τὸ κράτος αὐτῶν ἐν τῷ θυμῷ σου· ἐβουλεύσαντο γὰρ βεβηλῶσαι τὰ ἅγιά σου, μιᾶναι τὸ σκήνωμα τῆς καταπαύσεως τοῦ ὀνόματος τῆς δόξης σου καὶ καταβαλεῖν σιδήρῳ κέρας θυσιαστηρίου σου.
|
Госпо́дь и́мя тебѣ́, ты́ сокруши́ и́хъ крѣ́пость си́лою твоє́ю и низложи́ держа́ву и́хъ я́ростію твоє́ю: усовѣ́товаша бо омерзи́ти свята́я твоя́, оскверни́ти селе́ніє упокоє́нія и́мене сла́вы твоєя́ и опрове́ргнути желѣ́зомъ ро́гъ олтаря́ твоєго́:
|
|
9
|
9
|
|
βλέψον εἰς ὑπερηφανίαν αὐτῶν, ἀπόστειλον τὴν ὀργήν σου εἰς κεφαλὰς αὐτῶν, δὸς ἐν χειρί μου τῆς χήρας ὃ διενοήθην κράτος.
|
воззри́ на го́рдость и́хъ, посли́ гнѣ́въ тво́й на главы́ и́хъ, да́ждь въ ру́ку мою́ вдо́вію, ю́же умы́слихъ, крѣ́пость,
|
|
10
|
10
|
|
πάταξον δοῦλον ἐκ χειλέων ἀπάτης μου ἐπ᾿ ἄρχοντι καὶ ἄρχοντα ἐπὶ θεράποντι αὐτοῦ, θραῦσον αὐτῶν τὸ ἀνάστημα ἐν χειρὶ θηλείας·
|
порази́ раба́ от усте́нъ хи́трости моєя́ о кня́зи и кня́зя о рабѣ́ єго́, сокруши́ горды́ню и́хъ руко́ю же́нскою:
|
|
11
|
11
|
|
οὐ γὰρ ἐν πλήθει τὸ κράτος σου, οὐδὲ ἡ δυναστεία σου ἐν ἰσχύουσιν, ἀλλὰ ταπεινῶν εἶ Θεός, ἐλαττόνων εἶ βοηθός, ἀντιλήπτωρ ἀσθενούντων, ἀπεγνωσμένων σκεπαστής, ἀπηλπισμένων σωτήρ.
|
не бо́ во мно́жествѣ крѣ́пость твоя́, ниже́ могу́тство твоє́ въ си́льныхъ, но смире́нныхъ єси́ Бо́гъ, малѣ́йшихъ єси́ помо́щникъ, засту́пникъ немощны́хъ, отча́янныхъ покрови́тель, ненаде́жныхъ Спаси́тель:
|
|
12
|
12
|
|
ναὶ ναὶ ὁ Θεὸς τοῦ πατρός μου καὶ Θεὸς κληρονομίας ᾿Ισραήλ, δέσποτα τῶν οὐρανῶν καὶ τῆς γῆς, κτίστα τῶν ὑδάτων, βασιλεῦ πάσης κτίσεώς σου, σὺ εἰσάκουσον τῆς δεήσεώς μου
|
є́й, є́й, Бо́же отца́ моєго́ и Бо́же насле́дія Ізра́илева, Влады́ко небе́съ и земли́, созда́телю во́дъ, Царю́ всея́ тва́ри твоєя́, ты́ услы́ши моле́ніє моє́
|
|
13
|
13
|
|
καὶ δὸς λόγον μου καὶ ἀπάτην εἰς τραῦμα καὶ μώλωπα αὐτῶν, οἳ κατὰ τῆς διαθήκης σου καὶ οἴκου ἡγιασμένου σου καὶ κορυφῆς Σιὼν καὶ οἴκου κατασχέσεως υἱῶν σου ἐβουλεύσαντο σκληρά.
|
и да́ждь сло́во моє́ и хи́трость въ я́зву и ра́ну и́хъ и́же проти́ву завѣ́та твоєго́ и до́му освяще́ннаго твоєго́, и въ верха́ Сіо́ня и до́му одержа́нія сыно́въ твои́хъ усовѣтова́ша же́стокая,
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ποίησον ἐπὶ πᾶν τὸ ἔθνος σου, καὶ πάσης φυλῆς ἐπίγνωσιν τοῦ εἰδῆσαι ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς πάσης δυνάμεως καὶ κράτους, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος ὑπερασπίζων τοῦ γένους ᾿Ισραήλ, εἰ μὴ σύ.
|
и сотвори́ во все́мъ язы́цѣ твоє́мъ и во все́мъ пле́мени позна́ніє, є́же вѣ́дати, я́ко ты єси, Бо́же Бо́гъ всея́ си́лы и держа́вы, и нѣ́сть ина́го защи́тника ро́да Ізра́илева кромѣ́ тебе́.
|
|
Κεφάλαιο 10
|
Глава 10
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἐγένετο ὡς ἐπαύσατο βοῶσα πρὸς τὸν Θεὸν ᾿Ισραὴλ καὶ συνετέλεσε πάντα τὰ ρήματα ταῦτα,
|
И бы́сть я́ко преста́ вопію́щи ко Бо́гу Ізра́илеву и сконча́ вся́ глаго́лы сія́,
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ἀνέστη ἀπὸ τῆς πτώσεως καὶ ἐκάλεσε τὴν ἅβραν αὐτῆς καὶ κατέβη εἰς τὸν οἶκον, ἐν ᾧ διέτριβεν ἐν αὐτῷ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν σαββάτων καὶ ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῆς·
|
и воста́ от поверже́нія и призва́ рабы́ню свою́ и сни́де въ до́мъ, въ не́мже пребыва́ше во дни́ суббо́тнія и въ пра́здники своя́,
|
|
3
|
3
|
|
καὶ περιείλατο τὸν σάκκον, ὃν ἐνεδεδύκει, καὶ ἐξεδύσατο τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς καὶ περιεκλύσατο τὸ σῶμα ὕδατι καὶ ἐχρίσατο μύρῳ παχεῖ καὶ διέταξε τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς αὐτῆς καὶ ἐπέθετο μίτραν ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ ἐνεδύσατο τὰ ἱμάτια τῆς εὐφροσύνης αὐτῆς, ἐν οἷς ἐστολίζετο ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Μανασσῆ,
|
и сложи́ вре́тище, и́мже одѣва́шеся, и совлече́ ри́зы вдовства́ своєго́, и обмы́ тѣ́ло водо́ю и пома́зася ми́ромъ бога́тымъ, и разчеса́ власы́ главы́ своєя́ и возложи́ увя́сло на ню́ и облече́ся въ ри́зы весе́лія своєго́, и́миже одѣва́шеся во дни́ живота́ му́жа своєго́ Манассі́и:
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἔλαβε σανδάλια εἰς τοὺς πόδας αὐτῆς καὶ περιέθετο τοὺς χλιδῶνας καὶ τὰ ψέλλια καὶ τοὺς δακτυλίους καὶ τὰ ἐνώτια καὶ πάντα τὸν κόσμον αὐτῆς καὶ ἐκαλλωπίσατο σφόδρα εἰς ἀπάτησιν ὀφθαλμῶν ἀνδρῶν, ὅσοι ἂν ἴδωσιν αὐτήν.
|
и взя́ санда́лія на но́ги своя́, и обложи́ мони́ста и цѣ́пки, и пе́рстни и усеря́зи и все́ украше́ніє своє́, и украси́ся зѣло́ на прельще́ніє оче́съ му́жескихъ, єли́цы а́ще уви́дятъ ю́:
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ἔδωκε τῇ ἅβρᾳ αὐτῆς ἀσκοπυτίνην οἴνου καὶ καψάκην ἐλαίου καὶ πήραν ἐπλήρωσεν ἀλφίτων καὶ παλάθης καὶ ἄρτων καθαρῶν καὶ περιεδίπλωσε πάντα τὰ ἀγγεῖα αὐτῆς καὶ ἐπέθηκεν ἐπ᾿ αὐτῇ.
|
и даде́ рабы́ни своє́й оплете́нъ сосу́дъ віна́ и чва́нецъ єле́а, и мѣше́цъ напо́лни муко́ю и плетени́цы смо́квами и хлѣ́бы чи́стыми, и обви́ вся́ сосу́ды своя́, и возложи́ на ню́.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἐξήλθοσαν ἐπὶ τὴν πύλην τῆς πόλεως Βαιτυλούα καὶ εὕροσαν ἐφεστῶτας ἐπ᾿ αὐτῆς ᾿Οζίαν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως Χαβρὶν καὶ Χαρμίν.
|
И изыдо́стѣ ко врато́мъ гра́да ветилу́и и обрѣто́стѣ стоя́щихъ при ни́хъ Озі́ю и ста́рцевъ гра́да хаврі́на и Хармі́на.
|
|
7
|
7
|
|
ὡς δὲ εἶδον αὐτὴν καὶ ἦν ἠλλοιωμένον τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ τὴν στολὴν μεταβεβληκυῖαν αὐτῆς, καὶ ἐθαύμασαν ἐπὶ τῷ κάλλει αὐτῆς ἐπὶ πολὺ σφόδρα καὶ εἶπαν αὐτῇ·
|
Я́коже уви́дѣша ю́, и бѣ́ измѣне́но лице́ єя́, и ри́зу премѣне́нну єя́, и удиви́шася о красотѣ́ єя́ попремно́гу зѣло́ и рѣ́ша є́й:
|
|
8
|
8
|
|
ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν δῴη σε εἰς χάριν καὶ τελειώσαι τὰ ἐπιτηδεύματά σου εἰς γαυρίαμα υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ ὕψωμα ῾Ιερουσαλήμ. καὶ προσεκύνησε τῷ Θεῷ
|
Бо́гъ, Бо́гъ оте́цъ на́шихъ да да́стъ тя́ въ благода́ть и соверши́тъ начина́нія твоя́ въ вели́чіє сыно́въ Ізра́илевыхъ и возвыше́ніє Ієрусали́ма. И поклони́ся Бо́гу
|
|
9
|
9
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἐπιτάξατε ἀνοῖξαί μοι τὴν πύλην τῆς πόλεως, καὶ ἐξελεύσομαι εἰς τελείωσιν τῶν λόγων, ὧν ἐλαλήσατε μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ συνέταξαν τοῖς νεανίσκοις ἀνοῖξαι αὐτῇ καθότι ἐλάλησε.
|
и рече́ къ ни́мъ: повели́те отве́рсти ми́ врата́ гра́да, и изы́ду ко соверше́нію слове́съ, и́хже глаго́ласте со мно́ю. И повелѣ́ша ю́ношамъ отве́рсти єй, я́коже глаго́лаше.
|
|
10
|
10
|
|
καὶ ἐποίησαν οὕτως. καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιουδίθ, αὐτὴ καὶ ἡ παιδίσκη αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς· ἀπεσκόπευον δὲ αὐτὴν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἕως οὗ κατέβη τὸ ὄρος, ἕως διῆλθε τὸν αὐλῶνα καὶ οὐκέτι ἐθεώρουν αὐτήν.
|
И сотвори́ша та́ко. И изы́де Іуді́ѳъ сама́ и рабы́ня єя́ съ не́ю: назира́ху же ю́ му́жіє гра́да, до́ндеже сни́де съ горы́, до́ндеже пре́йде юдо́ль, и ктому́ не уви́дѣша єя́.
|
|
11
|
11
|
|
καὶ ἐπορεύοντο ἐν τῷ αὐλῶνι εἰς εὐθεῖαν, καὶ συνήντησεν αὐτῇ προφυλακὴ τῶν ᾿Ασσυρίων.
|
И идя́стѣ юдо́лію пря́мо. И срѣ́те ю́ пе́рвая стра́жа Ассирі́йская,
|
|
12
|
12
|
|
καὶ συνέλαβον αὐτὴν καὶ ἐπηρώτησαν· τίνων εἶ καὶ πόθεν ἔρχῃ καὶ ποῦ πορεύῃ; καὶ εἶπε· θυγάτηρ εἰμὶ τῶν ῾Εβραίων καὶ ἀποδιδράσκω ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι μέλλουσι δίδοσθαι ὑμῖν εἰς κατάβρωμα·
|
и взя́ша ю́ и вопроси́ша: от ко́ихъ єси́? и отку́ду гряде́ши? и ка́мо и́деши? И рече́: дщи́ є́смь Євре́овъ и убѣга́ю от лица́ и́хъ, я́ко и́мутъ пре́дани бы́ти ва́мъ на поглоще́ніє:
|
|
13
|
13
|
|
κἀγὼ ἔρχομαι εἰς τὸ πρόσωπον ᾿Ολοφέρνου ἀρχιστρατήγου δυνάμεως ὑμῶν τοῦ ἀναγγεῖλαι ρήματα ἀληθείας καὶ δείξω πρὸ προσώπου αὐτοῦ ὁδόν, καθ᾿ ἣν πορεύσεται καὶ κυριεύσει πάσης τῆς ὀρεινῆς, καὶ οὐ διαφωνήσει τῶν ἀνδρῶν αὐτοῦ σάρξ μία οὐδὲ πνεῦμα ζωῆς.
|
и а́зъ гряду́ предъ лице́ Олофе́рна вождонача́лника си́лы ва́шея, є́же возвѣсти́ти глаго́лы и́стины, и покажу́ предъ лице́мъ єго́ пу́ть, по нему́же по́йдетъ и возоблада́єтъ все́ю го́рнею, и не поги́бнетъ от муже́й єго́ пло́ть єди́на, ниже́ ду́хъ жи́зни.
|
|
14
|
14
|
|
ὡς δὲ ἤκουσαν οἱ ἄνδρες τὰ ρήματα αὐτῆς καὶ κατενόησαν τὸ πρόσωπον αὐτῆς —καὶ ἦν ἐναντίον αὐτῶν θαυμάσιον τῷ κάλλει σφόδρα— καὶ εἶπαν πρὸς αὐτήν·
|
Я́коже услы́шаша му́жіє глаго́лы єя́ и усмотри́ша лице́ єя́, и бя́ше предъ ни́ми чудна́ красото́ю зѣло́, и рѣ́ша къ не́й:
|
|
15
|
15
|
|
σέσωκας τὴν ψυχήν σου σπεύσασα καταβῆναι εἰς πρόσωπον τοῦ κυρίου ἡμῶν· καὶ νῦν πρόσελθε ἐπὶ τὴν σκηνὴν αὐτοῦ, καὶ ἀφ᾿ ἡμῶν προπέμψουσί σε, ἕως παραδώσουσί σε εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ·
|
спасла́ єси́ ду́шу твою́, потща́вшися сни́ти предъ лице́ господи́на на́шего: и ны́нѣ приступи́ ко шатру́ єго́, и от на́съ прово́дятъ тя́, до́ндеже предаду́тъ тя́ въ ру́цѣ єго́:
|
|
16
|
16
|
|
ἐὰν δὲ στῇς ἐναντίον αὐτοῦ, μὴ φοβηθῇς τῇ καρδίᾳ σου, ἀλλὰ ἀνάγγειλον κατὰ τὰ ρήματά σου, καὶ εὖ σε ποιήσει.
|
а́ще же ста́неши предъ ни́мъ, да не убои́шися се́рдцемъ твои́мъ, но возвѣсти́ по глаго́ломъ твои́мъ, и бла́го тебѣ́ сотвори́тъ.
|
|
17
|
17
|
|
καὶ ἐπέλεξαν ἐξ αὐτῶν ἄνδρας ἑκατὸν καὶ παρέζευξαν αὐτῇ καὶ τῇ ἅβρᾳ αὐτῆς, καὶ ἤγαγον αὐτὰς ἐπὶ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου.
|
И избра́ша от себе́ муже́й сто́ и присовокупи́ша є́й и рабы́ни єя́, и ведо́ша я́ ко шатру́ Олофе́рнову.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ ἐγένετο συνδρομὴ πάσῃ τῇ παρεμβολῇ, διεβοήθη γὰρ εἰς τὰ σκηνώματα ἡ παρουσία αὐτῆς· καὶ ἐλθόντες ἐκύκλουν αὐτὴν ὡς εἱστήκει ἔξω τῆς σκηνῆς ᾿Ολοφέρνου, ἕως προσήγγειλαν αὐτῷ περὶ αὐτῆς.
|
И бы́сть стече́ніє во все́мъ ополче́ніи, разгласи́ся бо по шатро́мъ прише́ствіє єя́: и прише́дше окружа́ху ю́, я́ко стоя́ше внѣ́ шатра́ Олофе́рнова, до́ндеже возвѣсти́ша єму́ о ней.
|
|
19
|
19
|
|
καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τῷ κάλλει αὐτῆς καὶ ἐθαύμαζον τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἀπ᾿ αὐτῆς, καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· τίς καταφρονήσει τοῦ λαοῦ τούτου, ὃς ἔχει ἐν ἑαυτῷ γυναῖκας τοιαύτας; ὅτι οὐ καλόν ἐστιν ὑπολείπεσθαι ἐξ αὐτῶν ἄνδρα ἕνα, οἳ ἀφεθέντες δυνήσονται κατασοφίσασθαι πᾶσαν τὴν γῆν.
|
И чудя́хуся о красотѣ́ єя́ и удивля́хуся сыно́мъ Ізра́илевымъ о не́й, и рѣ́ша кі́йждо ко бли́жнему своєму́: кто́ пре́зритъ люді́й си́хъ, и́же и́мутъ у себе́ же́нъ таковы́хъ? я́ко не добро́ є́сть оста́вити изъ ни́хъ му́жа єди́наго, и́же оста́влени бы́вше возмо́гутъ прехи́трити всю́ зе́млю.
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ἐξῆλθον οἱ παρακαθεύδοντες ᾿Ολοφέρνῃ καὶ πάντες οἱ θεράποντες αὐτοῦ καὶ εἰσήγαγον αὐτὴν εἰς τὴν σκηνήν.
|
И изыдо́ша спя́щіи при Олофе́рнѣ и вси́ служи́теліє єго́ и введо́ша ю́ въ шате́ръ.
|
|
21
|
21
|
|
καὶ ἦν ᾿Ολοφέρνης ἀναπαυόμενος ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ ἐν τῷ κωνωπείῳ, ὃ ἦν ἐκ πορφύρας καὶ χρυσίου καὶ σμαράγδου καὶ λίθων πολυτελῶν καθυφασμένων.
|
И бѣ́ Олофе́рнъ опочива́я на одрѣ́ своє́мъ подъ завѣ́сою, я́же бѣ́ от порфи́ры и зла́та и смара́гда и ка́меній многоцѣ́нныхъ втка́нныхъ.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῷ περὶ αὐτῆς, καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὸ προσκήνιον, καὶ λαμπάδες ἀργυραῖ προάγουσαι αὐτοῦ.
|
И возвѣсти́ша єму́ о не́й, и изы́де въ предсѣ́ніє, и лампа́ды сре́бряныя предъидя́ху єму́.
|
|
23
|
23
|
|
ὡς δὲ ἦλθε κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ᾿Ιουδὶθ καὶ τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, ἐθαύμασαν πάντες ἐπὶ τῷ κάλλει τοῦ προσώπου αὐτῆς· καὶ πεσοῦσα ἐπὶ πρόσωπον προσεκύνησεν αὐτῷ, καὶ ἤγειραν αὐτὴν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ.
|
Єгда́ же пріи́де предъ лице́ єго́ Іуді́ѳъ и слу́гъ єго́, диви́шася вси́ о красотѣ́ лица́ єя́. И па́дши на лице́ поклони́ся єму́: и воздвиго́ша ю́ раби́ єго́.
|
|
Κεφάλαιο 11
|
Глава 11
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης· θάρσησον, γύναι, μὴ φοβηθῇς τῇ καρδίᾳ σου, ὅτι ἐγὼ οὐκ ἐκάκωσα ἄνθρωπον, ὅστις ᾑρέτικε δουλεύειν βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ πάσης τῆς γῆς.
|
И рече́ къ не́й Олофе́рнъ: дерза́й, же́но, да не устраша́єшися се́рдцемъ твои́мъ, зане́ а́зъ не озло́бихъ человѣ́ка, и́же изво́ли служи́ти царю́ Навуходоно́сору всея́ земли́:
|
|
2
|
2
|
|
καὶ νῦν ὁ λαός σου ὁ κατοικῶν τὴν ὀρεινήν, εἰ μὴ ἐφαύλισάν με, οὐκ ἂν ᾖρα τὸ δόρυ μου ἐπ᾿ αὐτούς, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἑαυτοῖς ἐποίησαν ταῦτα.
|
и ны́нѣ лю́діє твои́ живу́щіи въ го́рней, а́ще бы не уничто́жили мя́, не воздви́глъ бы́хъ копія́ моєго́ на ни́хъ, но они́ са́ми себѣ́ сотвори́ша сія́:
|
|
3
|
3
|
|
καὶ νῦν λέγε μοι τίνος ἕνεκεν ἀπέδρας ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἦλθες πρὸς ἡμᾶς; ἥκεις γὰρ εἰς σωτηρίαν· θάρσει, ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ ζήσῃ καὶ εἰς τὸ λοιπόν·
|
и ны́нѣ глаго́ли ми́, чесо́ ра́ди отшла́ єси́ от ни́хъ и пришла́ єси́ къ на́мъ? прихо́диши бо ко спасе́нію: дерза́й, въ но́щь сію́ жива́ бу́деши, и въ про́чеє:
|
|
4
|
4
|
|
οὐ γάρ ἐστιν ὃς ἀδικήσει σε, ἀλλ᾿ εὖ σε ποιήσει καθὰ γίνεται τοῖς δούλοις τοῦ κυρίου μου βασιλέως Ναβουχοδονόσορ.
|
нѣ́сть бо, и́же оби́дитъ тя́, но бла́го тебѣ́ сотвори́тъ, я́коже быва́єтъ рабо́мъ господи́на моєго́ царя́ Навуходоно́сора.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Ιουδίθ· δέξαι τὰ ρήματα τῆς δούλης σου, καὶ λαλησάτω ἡ παιδίσκη σου κατὰ πρόσωπόν σου, καὶ οὐκ ἀναγγελῶ ψεῦδος τῷ κυρίῳ μου ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ.
|
И рече́ къ нему́ Іуді́ѳъ: пріими́ глаго́лы рабы́ твоєя́, и да проглаго́летъ рабы́ня твоя́ предъ лице́мъ твои́мъ, и не возвѣщу́ лжи́ госиоди́ну моєму́ въ но́щь сію́:
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἐὰν κατακολουθήσῃς τοῖς λόγοις τῆς παιδίσκης σου, τελείως πρᾶγμα ποιήσει μετὰ σοῦ ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἀποπεσεῖται ὁ κύριός μου τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ·
|
и а́ще и́маши послѣ́довати словесе́мъ рабы́ни твоєя́, соверше́нно дѣ́ло сотвори́тъ съ тобо́ю Бо́гъ, и не отпаде́тъ господи́нъ мо́й от начина́ній свои́хъ:
|
|
7
|
7
|
|
ζῇ γὰρ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ πάσης τῆς γῆς καὶ ζῇ τὸ κράτος αὐτοῦ, ὃς ἀπέστειλέ σε εἰς κατόρθωσιν πάσης ψυχῆς, ὅτι οὐ μόνον ἄνθρωποι διὰ σὲ δουλεύουσιν αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ τὰ κτήνη καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ διὰ τῆς ἰσχύος σου ζήσονται ἐπὶ Ναβουχοδονόσορ καὶ πάντα τὸν οἶκον αὐτοῦ·
|
жіве́тъ бо ца́рь Навуходоно́соръ всея́ земли́, и живе́тъ держа́ва єго́, и́же посла́ тя во исправле́ніє вся́кія души́, я́ко не то́кмо человѣ́цы тебе́ ра́ди послу́жатъ єму́, но и звѣ́ріє по́льніи и ско́ти и пти́цы небе́сныя крѣ́постію твоє́ю жи́ви бу́дутъ о Навуходоно́сорѣ и все́мъ до́мѣ єго́:
|
|
8
|
8
|
|
ἠκούσαμεν γὰρ τὴν σοφίαν σου καὶ τὰ πανουργεύματα τῆς ψυχῆς σου, καὶ ἀνηγγέλη πάσῃ τῇ γῇ ὅτι σὺ μόνος ἀγαθὸς ἐν πάσῃ βασιλείᾳ καὶ δυνατὸς ἐν ἐπιστήμῃ καὶ θαυμαστὸς ἐν στρατεύμασι πολέμου.
|
слы́шахомъ бо прему́дрость твою́ и хи́трости души́ твоєя́, и возвѣсти́ся все́й земли́, я́ко ты́ єди́нъ бла́гъ во все́мъ ца́рствѣ и си́ленъ въ ра́зумѣ и чу́денъ во ополче́ніихъ бра́ни:
|
|
9
|
9
|
|
καὶ νῦν ὁ λόγος, ὃν ἐλάλησεν ᾿Αχιὼρ ἐν τῇ συνεδρίᾳ σου, ἠκούσαμεν τὰ ρήματα αὐτοῦ, ὅτι περιεποιήσαντο αὐτὸν οἱ ἄνδρες Βαιτυλούα, καὶ ἀνήγγειλεν αὐτοῖς πάντα, ὅσα ἐξελάλησε παρὰ σοί.
|
и ны́нѣ́ сло́во, є́же изрече́ Ахіо́ръ въ засѣда́ніи твоє́мъ, слышахомъ глаго́лы єго́, я́ко снабдѣ́ша єго́ му́жіє гра́да ветилу́и, и возвѣсти́ и́мъ вся́, єли́ка изглаго́ла о́нъ у тебе́:
|
|
10
|
10
|
|
διό, δέσποτα κύριε, μὴ παρέλθῃς τὸν λόγον αὐτοῦ, ἀλλὰ κατάθου αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου, ὅτι ἀληθής ἐστιν· οὐ γὰρ ἐκδικᾶται τὸ γένος ἡμῶν, οὐ κατισχύει ρομφαία ἐπ᾿ αὐτούς, ἐὰν μὴ ἁμάρτωσιν εἰς τὸν Θεὸν αὐτῶν.
|
сего́ ра́ди, влады́ко господи́не, да не преступа́єши словесе́ єго́, но положи́ єго́ въ твоє́мъ се́рдцы, я́ко и́стинно є́сть: не бо́ отмща́єтся ро́дъ на́шъ, не превозмога́єтъ ме́чь на ни́хъ, а́ще не согрѣша́тъ къ Бо́гу своєму́:
|
|
11
|
11
|
|
καὶ νῦν, ἵνα μὴ γένηται ὁ κύριός μου ἔκβολος καὶ ἄπρακτος καὶ ἐπιπεσεῖται θάνατος ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν, καὶ κατελάβετο αὐτοὺς ἁμάρτημα, ἐν ᾧ παροργιοῦσι τὸν Θεὸν αὐτῶν, ὁπηνίκα ἂν ποιήσωσιν ἀτοπίαν·
|
и ны́нѣ да не бу́детъ господи́нъ мо́й отве́рженъ и недѣйстви́теленъ, и нападе́тъ сме́рть на лице́ и́хъ, и пости́гнетъ и́хъ согрѣше́ніє, и́мже раздража́тъ Бо́га своєго́, когда́ либо а́ще сотворя́тъ безмѣ́стіє:
|
|
12
|
12
|
|
ἐπεὶ γὰρ ἐξέλιπεν αὐτοὺς τὰ βρώματα καὶ ἐσπανίσθη πᾶν ὕδωρ, ἐβουλεύσαντο ἐπιβαλεῖν τοῖς κτήνεσιν αὐτῶν καὶ πάντα, ὅσα διεστείλατο αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς νόμοις αὐτοῦ μὴ φαγεῖν, διέγνωσαν δαπανῆσαι.
|
поне́же бо оскудѣ́ша и́мъ бра́шна, и ума́лися вся́ вода́, восхотѣ́ша устреми́тися на скоты́ своя́, и вся́, єли́ка опредѣли́ и́мъ Бо́гъ въ зако́нѣхъ свои́хъ не я́сти, умысли́ша употребля́ти:
|
|
13
|
13
|
|
καὶ τὰς ἀπαρχὰς τοῦ σίτου καὶ τὰς δεκάτας τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, ἃ διεφύλαξαν ἁγιάσαντες τοῖς ἱερεῦσι τοῖς παρεστηκόσιν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἀπέναντι τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κεκρίκασιν ἐξαναλῶσαι, ὧν οὐδὲ ταῖς χερσὶν καθῆκεν ἅψασθαι οὐδένα τῶν ἐκ τοῦ λαοῦ.
|
и нача́тки пшени́цы, и десяти́ны віна́ и єле́а, я́же соблюда́ху освяти́вше ієрео́мъ предстоя́щымъ во Ієрусали́мѣ предъ лице́мъ Бо́га на́шего, суди́ша иждива́ти, и́мже ниже́ рука́ми подоба́ше прикаса́тися кому́ от люді́й:
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ἀπεστάλκασιν εἰς ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι καὶ οἱ ἐκεῖ κατοικοῦντες ἐποίησαν ταῦτα, τοὺς μετακομίσαντας αὐτοῖς τὴν ἄφεσιν παρὰ τῆς γερουσίας.
|
и посла́ша во Ієрусали́мъ, я́ко и та́мо живу́щіи сотвори́ша сія́, да принесу́тъ и́мъ разрѣше́ніє от старѣ́йшинъ:
|
|
15
|
15
|
|
καὶ ἔσται ὡς ἂν ἀναγγείλῃ αὐτοῖς καὶ ποιήσωσι, δοθήσονταί σοι εἰς ὄλεθρον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.
|
и бу́детъ, єгда́ возвѣсти́тся и́мъ, и сотворя́тъ, даду́тся тебѣ́ въ погубле́ніє въ де́нь то́й:
|
|
16
|
16
|
|
ὅθεν ἐγὼ ἡ δούλη σου ἐπιγνοῦσα ταῦτα πάντα ἀπέδρων ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, καὶ ἐπέστειλέ με ὁ Θεὸς ποιῆσαι μετὰ σοῦ πράγματα, ἐφ᾿ οἷς ἐκστήσεται πᾶσα ἡ γῆ, ὅσοι ἐὰν ἀκούσωσιν αὐτά.
|
тѣ́мже а́зъ раба́ твоя́, позна́вши сія́ вся́, отбѣго́хъ от лица́ и́хъ: и посла́ мя́ Бо́гъ твори́ти съ тобо́ю дѣла́, о ни́хже ужа́снется вся́ земля́, єли́цы а́ще услы́шатъ сія́,
|
|
17
|
17
|
|
ὅτι ἡ δούλη σου θεοσεβής ἐστι καὶ θεραπεύουσα νυκτὸς καὶ ἡμέρας τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ· καὶ νῦν μενῶ παρὰ σοί, κύριέ μου, καὶ ἐξελεύσεται ἡ δούλη σου κατὰ τὴν νύκτα εἰς τὴν φάραγγα καὶ προσεύξομαι πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ἐρεῖ μοι πότε ἐποίησαν τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν.
|
зане́ раба́ твоя́ благочести́ва є́сть и служа́щи но́щію и дне́мъ Бо́гу небесе́: и ны́нѣ пребу́ду у тебе́, господи́не мо́й, и да исхо́дитъ раба́ твоя́ въ нощи́ въ де́брь и мо́лится къ Бо́гу: и возвѣсти́тъ ми́, єгда́ сотворя́тъ согрѣше́нія своя́:
|
|
18
|
18
|
|
καὶ ἐλθοῦσα προσανοίσω σοι, καὶ ἐξελεύσῃ σὺν πάσῃ τῇ δυνάμει σου, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεταί σοι ἐξ αὐτῶν.
|
и прише́дши возвѣщу́ тебѣ́, и изы́деши со все́ю си́лою твоє́ю, и нѣ́сть, и́же воспроти́вится тебѣ́ от ни́хъ:
|
|
19
|
19
|
|
καὶ ἄξω σε διὰ μέσου τῆς ᾿Ιουδαίας ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἀπέναντι ῾Ιερουσαλὴμ καὶ θήσω τὸν δίφρον σου ἐν μέσῳ αὐτῆς, καὶ ἄξεις αὐτοὺς ὡς πρόβατα, οἷς οὐκ ἔστι ποιμήν, καὶ οὐ γρύξει κύων τῇ γλώσσῃ αὐτοῦ ἀπέναντί σου, ὅτι ταῦτα ἐλαλήθη μοι κατὰ πρόγνωσίν μου καὶ ἀπηγγέλη μοι, καὶ ἀπεστάλην ἀναγγεῖλαί σοι.
|
и поведу́ тя сквозѣ́ Іудею, до́ндеже пріити́ пря́мо Ієрусали́ма, и положу́ сѣда́лище твоє́ посредѣ́ єго́, и пожене́ши и́хъ а́ки о́вцы, и́мже нѣ́сть па́стыря, и не возско́млетъ пе́съ язы́комъ свои́мъ проти́ву тебе́: зане́ мнѣ́ сія́ рече́на су́ть по предвѣ́дѣнію моєму́ и возвѣще́на ми́, и послана́ є́смь возвѣсти́ти тебѣ́.
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ἤρεσαν οἱ λόγοι αὐτῆς ἐναντίον ᾿Ολοφέρνου καὶ ἐναντίον πάντων τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ἐπὶ τῇ σοφίᾳ αὐτῆς καὶ εἶπαν·
|
И уго́дна бы́ша словеса́ єя́ предъ Олофе́рномъ и предъ всѣ́ми слуги́ єго́, и диви́шася о прему́дрости єя́ и рѣ́ша:
|
|
21
|
21
|
|
οὐκ ἔστι τοιαύτη γυνὴ ἀπ᾿ ἄκρου ἕως ἄκρου τῆς γῆς καλῷ προσώπῳ καὶ συνέσει λόγων.
|
нѣ́сть таковы́я жены́ от конца́ да́же до конца́ земли́ въ красотѣ́ лица́ и въ ра́зумѣ слове́съ.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης· εὖ ἐποίησεν ὁ Θεὸς ἀποστείλας σε ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ τοῦ γενηθῆναι ἐν χερσὶν ἡμῶν κράτος, ἐν δὲ τοῖς φαυλίσασι τὸν κύριόν μου ἀπώλειαν.
|
И рече́ къ не́й Олофе́рнъ: бла́го сотвори́ Бо́гъ посла́вый тя́ предъ людьми́, є́же бы́ти въ рука́хъ на́шихъ держа́вѣ, на уничижи́вшихъ же господи́на моєго́ поги́бели:
|
|
23
|
23
|
|
καὶ νῦν ἀστεία εἶ σὺ ἐν τῷ εἴδει σου καὶ ἀγαθὴ ἐν τοῖς λόγοις σου· ὅτι ἐὰν ποιήσῃς καθὰ ἐλάλησας, ὁ Θεός σου ἔσται μου Θεός, καὶ σὺ ἐν οἴκῳ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ καθήσῃ καὶ ἔσῃ ὀνομαστὴ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν.
|
и ны́нѣ́ красна́ єси́ ты́ взо́ромъ твои́мъ и блага́ во словесѣ́хъ твои́хъ: зане́ а́ще сотвори́ши, я́коже глаго́лала єси́, Бо́гъ тво́й бу́детъ мо́й Бо́гъ, и ты́ въ дому́ царя́ Навуходоно́сора ся́деши и бу́деши имени́та по все́й земли́.
|
|
Κεφάλαιο 12
|
Глава 12
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ἐκέλευσεν εἰσαγαγεῖν αὐτὴν οὗ ἐτίθετο τὰ ἀργυρώματα αὐτοῦ καὶ συνέταξε καταστρῶσαι αὐτῇ ἀπὸ τῶν ὀψοποιημάτων αὐτοῦ καὶ τοῦ οἴνου αὐτοῦ πίνειν.
|
И повелѣ́ ввести́ ю́, идѣ́же положе́ни бы́ша сосу́ди сре́бряніи єго́, и повелѣ́ угото́вити є́й от пи́щей устроєва́ємыхъ себѣ́ и от віна́ своєго́ пи́ти.
|
|
2
|
2
|
|
καὶ εἶπεν ᾿Ιουδίθ· οὐ φάγομαι ἐξ αὐτῶν, ἵνα μὴ γένηται σκάνδαλον, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν ἠκολουθηκότων μοι χορηγηθήσεται.
|
И рече́ Іуді́ѳъ: не снѣ́мъ от ни́хъ, да не бу́детъ собла́знъ, но от принесе́нныхъ со мно́ю мнѣ́ подава́ємо да бу́детъ.
|
|
3
|
3
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης· ἐὰν δὲ ἐκλίπῃ τὰ ὄντα μετὰ σοῦ, πόθεν ἐξοίσομέν σοι δοῦναι ὅμοια αὐτοῖς; οὐ γάρ ἐστι μεθ᾿ ἡμῶν ἐκ τοῦ ἔθνους σου.
|
И рече́ къ ней Олофе́рнъ: а́ще же оскудѣ́ютъ су́щая съ тобо́ю, отку́ду принесе́мъ тебѣ́ дава́ти подо́бная си́мъ? нѣ́сть бо съ на́ми от ро́да твоєго́.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ εἶπεν ᾿Ιουδὶθ πρὸς αὐτόν· ζῇ ἡ ψυχή σου, κύριέ μου, ὅτι οὐ δαπανήσει ἡ δούλη σου τὰ ὄντα μετ᾿ ἐμοῦ, ἕως ἂν ποιήσῃ Κύριος ἐν χειρί μου ἃ ἐβουλεύσατο.
|
И рече́ Іуді́ѳъ къ нему́: жива́ є́сть душа́ твоя́, господи́не мо́й, я́ко не иждиве́тъ раба́ твоя́ су́щихъ со мно́ю, до́ндеже сотвори́тъ Госпо́дь руко́ю моє́ю, я́же уста́ви.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ἠγάγοσαν αὐτὴν οἱ θεράποντες ᾿Ολοφέρνου εἰς τὴν σκηνήν, καὶ ὕπνωσε μέχρι μεσούσης τῆς νυκτός· καὶ ἀνέστη πρὸς τὴν ἑωθινὴν φυλακήν,
|
И ведо́ша ю́ о́троцы Олофе́рновы въ шате́ръ, и спа́ да́же до полу́нощи: и воста́ о у́тренней стра́жи
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἀπέστειλε πρὸς ᾿Ολοφέρνην λέγουσα· ἐπιταξάτω δὴ ὁ κύριός μου ἐᾶσαι τὴν δούλην σου ἐπὶ προσευχὴν ἐξελθεῖν.
|
и посла́ ко Олофе́рну, глаго́лющи: да повели́тъ у́бо господи́нъ мо́й пуща́ти рабу́ твою́ на моли́тву исходи́ти.
|
|
7
|
7
|
|
καὶ προσέταξεν ᾿Ολοφέρνης τοῖς σωματοφύλαξι μὴ διακωλύειν αὐτήν. καὶ παρέμεινεν ἐν τῇ παρεμβολῇ ἡμέρας τρεῖς, καὶ ἐξεπορεύετο κατὰ νύκτα εἰς τὴν φάραγγα Βαιτυλούα καὶ ἐβαπτίζετο ἐν τῇ παρεμβολῇ ἐπὶ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος·
|
И повелѣ́ Олофе́рнъ тѣлохрани́телемъ не возбраня́ти є́й. И пребы́сть въ полку́ дни́ три́: и исхожда́ше въ нощи́ въ де́брь ветилу́и и умыва́шеся во ополче́ніи во исто́чницѣ воды́,
|
|
8
|
8
|
|
καὶ ὡς ἀνέβη, ἐδέετο τοῦ Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραὴλ κατευθῦναι τὴν ὁδὸν αὐτῆς εἰς ἀνάστημα τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.
|
и я́ко взы́де, моля́шеся Господу Бо́гу Ізра́илеву, да упра́витъ пу́ть єя́ ко возставле́нію сыно́въ люді́й свои́хъ:
|
|
9
|
9
|
|
καὶ εἰσπορευομένη καθαρὰ παρέμενε τῇ σκηνῇ, μέχρις οὗ προσηνέγκατο τὴν τροφὴν αὐτῆς πρὸς ἑσπέραν.
|
и входя́щи чиста́ пребыва́ше въ шатрѣ́, доне́лиже приноша́ше пи́щу свою́ ко ве́черу.
|
|
10
|
10
|
|
καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τετάρτῃ, ἐποίησεν ᾿Ολοφέρνης πότον τοῖς δούλοις αὐτοῦ μόνοις καὶ οὐκ ἐκάλεσεν εἰς τὴν χρῆσιν οὐδένα τῶν πρὸς ταῖς χρείαις.
|
И бы́сть въ де́нь четве́ртый, сотвори́ Олофе́рнъ пи́ръ рабо́мъ свои́мъ єди́нымъ, и не призва́ въ послуже́ніє ни єди́наго от су́щихъ при слу́жбахъ,
|
|
11
|
11
|
|
καὶ εἶπε Βαγώᾳ τῷ εὐνούχῳ, ὃς ἦν ἐφεστηκὼς ἐπὶ πάντων τῶν αὐτοῦ· πεῖσον δὴ πορευθεὶς τὴν γυναῖκα τὴν ῾Εβραίαν ἥ ἐστι παρὰ σοί, τοῦ ἐλθεῖν πρὸς ἡμᾶς καὶ φαγεῖν καὶ πιεῖν μεθ᾿ ἡμῶν·
|
и рече́ ваго́ю євну́ху, и́же бя́ше приста́вникъ надъ всѣ́ми су́щими єго́: ше́дъ у́бо увѣща́й жену́ Євре́иню, я́же є́сть у тебе́, є́же пріити́ къ на́мъ и я́сти и пи́ти съ на́ми:
|
|
12
|
12
|
|
ἰδοὺ γὰρ αἰσχρὸν τῷ προσώπῳ ἡμῶν, εἰ γυναῖκα τοιαύτην παρήσομεν οὐχ ὁμιλήσαντες αὐτῇ, ὅτι ἐὰν ταύτην μὴ ἐπισπασώμεθα, καταγελάσεται ἡμῶν.
|
се́ бо, сту́дно лицу́ на́шему, а́ще жену́ сицеву́ю оста́вимъ не бесѣ́довавше съ не́ю, зане́ а́ще сея́ не призове́мъ, посмѣє́тся на́мъ.
|
|
13
|
13
|
|
καὶ ἐξῆλθε Βαγώας ἀπὸ προσώπου ᾿Ολοφέρνου καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν καὶ εἶπε· μὴ ὀκνησάτω δὴ ἡ παιδίσκη ἡ καλὴ αὕτη ἐλθοῦσα πρὸς τὸν κύριόν μου δοξασθῆναι κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ πιεῖν μεθ᾿ ἡμῶν εἰς εὐφροσύνην οἶνον καὶ γενηθῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ὡς θυγάτηρ μία τῶν υἱῶν ᾿Ασσούρ, αἳ παρεστήκασιν ἐν οἴκῳ Ναβουχοδονόσορ.
|
И изы́де ваго́а от лица́ Олофе́рнова и вни́де къ не́й и рече́: да не облѣни́тся у́бо отрокови́ца до́брая сія́, прише́дши ко господи́ну моєму́, просла́витися предъ лице́мъ єго́ и пи́ти съ на́ми въ весе́ліє віно́ и бы́ти въ де́нь сей, я́ко дщи́ єди́на от сыно́въ Ассу́ровыхъ, я́же предстоя́тъ въ дому́ Навуходоно́соровѣ.
|
|
14
|
14
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Ιουδίθ· καὶ τίς εἰμι ἐγὼ ἀντεροῦσα τῷ κυρίῳ μου; ὅτι πᾶν, ὃ ἔσται ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἀρεστόν, σπεύσασα ποιήσω, καὶ ἔσται τοῦτο ἀγαλλίαμα ἕως ἡμέρας θανάτου μου.
|
И рече́ къ нему́ Іуді́ѳъ: и кто́ є́смь а́зъ противоглаго́лющи господи́ну моєму́? зане́ все́, є́же бу́детъ предъ очесы́ єго́ уго́дно, потща́вшися сотворю́, и бу́детъ сіє́ ми́ ра́дованіє да́же до дне́ сме́рти моєя́.
|
|
15
|
15
|
|
καὶ διαναστᾶσα ἐκοσμήθη τῷ ἱματισμῷ καὶ παντὶ τῷ κόσμῳ τῷ γυναικείῳ, καὶ προσῆλθεν ἡ δούλη αὐτῆς καὶ ἔστρωσεν αὐτῇ κατέναντι ᾿Ολοφέρνου χαμαὶ τὰ κώδια, ἃ ἔλαβε παρὰ Βαγώου εἰς τὴν καθημερινὴν δίαιταν αὐτῆς, εἰς τὸ ἐσθίειν κατακλινομένην ἐπ᾿ αὐτῶν.
|
И воста́вши украси́ся одѣя́ніємъ и вся́кимъ украше́ніємъ же́нскимъ: и пріи́де раба́ єя́ и постла́ є́й предъ Олофе́рномъ до́лу ковры́, и́хже взя́ от ваго́и ко повседне́вному употребле́нію своєму́, во є́же я́сти возле́гшей на ни́хъ:
|
|
16
|
16
|
|
καὶ εἰσελθοῦσα ἀνέπεσεν ᾿Ιουδίθ, καὶ ἐξέστη ἡ καρδία ᾿Ολοφέρνου ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ ἐσαλεύθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἦν κατεπίθυμος σφόδρα τοῦ συγγενέσθαι μετ᾿ αὐτῆς· καὶ ἐτήρει καιρὸν τοῦ ἀπατῆσαι αὐτὴν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας εἶδεν αὐτήν.
|
и вше́дши возлеже́ Іуді́ѳъ. И изступи́ се́рдце Олофе́рново о ней, и подви́жеся душа́ єго́: и бя́ше жела́теленъ зѣло́, є́же сни́тися съ не́ю, и усмотрева́ше вре́мене, є́же обольсти́ти ю́, от него́же дне́ ви́дѣ ю́:
|
|
17
|
17
|
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Ολοφέρνης· πίε δὴ καὶ γενήθητι μεθ᾿ ἡμῶν εἰς εὐφροσύνην.
|
и рече́ къ не́й Олофе́рнъ: пі́й у́бо и бу́ди съ на́ми въ весе́ліи.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ εἶπεν ᾿Ιουδίθ· πίομαι δή, κύριε, ὅτι ἐμεγαλύνθη τὸ ζῆν μου ἐν ἐμοὶ σήμερον παρὰ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς γενέσεώς μου.
|
И рече́ Іуді́ѳъ: бу́ду у́бо пи́ти, господи́не, я́ко возвели́чися живо́тъ мо́й во мнѣ́ дне́сь па́че всѣ́хъ дні́й рожде́нія моєго́.
|
|
19
|
19
|
|
καὶ λαβοῦσα ἔφαγε καὶ ἔπιε κατέναντι αὐτοῦ ἃ ἡτοίμασεν ἡ δούλη αὐτῆς.
|
И взе́мши яде́ и пи́ предъ ни́мъ, я́же угото́ва раба́ єя́.
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ηὐφράνθη ᾿Ολοφέρνης ἀπ᾿ αὐτῆς καὶ ἔπιεν οἶνον πολὺν σφόδρα, ὅσον οὐκ ἔπιε πώποτε ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ ἀφ᾿ οὗ ἐγεννήθη.
|
И возвесели́ся Олофе́рнъ о не́й и пи́ віна́ мно́го зѣло́, єли́ко не пи́ никогда́же въ де́нь єди́нъ, отне́лиже роди́ся.
|
|
Κεφάλαιο 13
|
Глава 13
|
|
1
|
1
|
|
ΩΣ δὲ ὀψία ἐγένετο, ἐσπούδασαν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀναλύειν. καὶ Βαγώας συνέκλεισε τὴν σκηνὴν ἔξωθεν καὶ ἀπέκλεισε τοὺς παρεστῶτας ἐκ προσώπου τοῦ κυρίου αὐτοῦ, καὶ ἀπῴχοντο εἰς τὰς κοίτας αὐτῶν· ἦσαν γὰρ πάντες κεκοπωμένοι, διὰ τὸ ἐπὶ πλεῖον γεγονέναι τὸν πότον.
|
Єгда́ же по́здѣ бы́сть, потща́шася раби́ єго́ отити́, и ваго́а заключи́ шате́ръ отвнѣ́ и отпусти́ предстоя́щихъ от лица́ господи́на своєго́, и отидо́ша къ ло́жамъ свои́мъ, бя́ху бо вси́ утружде́ни, зане́ на мно́зѣ пребы́сть пи́ръ.
|
|
2
|
2
|
|
ὑπελείφθη δὲ ᾿Ιουδὶθ μόνη ἐν τῇ σκηνῇ, καὶ ᾿Ολοφέρνης προπεπτωκὼς ἐπὶ τὴν κλίνην αὐτοῦ· ἦν γὰρ περικεχυμένος αὐτῷ ὁ οἶνος.
|
Оста́ся же Іуді́ѳъ єди́на въ шатрѣ́, и Олофе́рнъ пове́рженъ на ло́жи своє́мъ: бя́ше бо преиспо́лненъ віно́мъ.
|
|
3
|
3
|
|
καὶ εἶπεν ᾿Ιουδὶθ τῇ δούλῃ αὐτῆς στῆναι ἔξω τοῦ κοιτῶνος αὐτῆς καὶ ἐπιτηρεῖν τὴν ἔξοδον αὐτῆς· καθάπερ καθ᾿ ἡμέραν, ἐξελεύσεσθαι γὰρ ἔφη ἐπὶ τὴν προσευχὴν αὐτῆς· καὶ τῷ Βαγώᾳ ἐλάλησε κατὰ τὰ ρήματα ταῦτα.
|
И рече́ Іуді́ѳъ рабѣ́ своє́й, да стои́тъ внѣ́ ло́жницы єя́ и да смо́тритъ исхо́да єя́ я́коже по вся́къ де́нь: рече́ бо, я́ко изы́ти и́мать на моли́тву свою́: и ваго́ю глаго́ла по словесе́мъ си́мъ.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἀπήλθοσαν πάντες ἐκ προσώπου, καὶ οὐδεὶς κατελείφθη ἐν τῷ κοιτῶνι ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου καὶ στᾶσα ᾿Ιουδὶθ παρὰ τὴν κλίνην αὐτοῦ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς· Κύριε ὁ Θεὸς πάσης δυνάμεως, ἐπίβλεψον ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν μου εἰς ὕψωμα ῾Ιερουσαλήμ·
|
И отидо́ша вси́ от лица́ єя́, и ни єди́нъ оста́ся въ ло́жницѣ от ма́ла да́же до вели́ка. И ста́вши Іуді́ѳъ при одрѣ́ єго́, рече́ въ се́рдцы своє́мъ: Го́споди, Бо́же всея́ си́лы, при́зри въ ча́съ се́й на дѣла́ ру́къ мои́хъ ко возвыше́нію Ієрусали́ма,
|
|
5
|
5
|
|
ὅτι νῦν καιρὸς ἀντιλαβέσθαι τῆς κληρονομίας σου καὶ ποιῆσαι τὸ ἐπιτήδευμά μου εἰς θραῦμα ἐχθρῶν, οἵ ἐπανέστησαν ἡμῖν.
|
я́ко ны́нѣ́ вре́мя помоществова́ти наслѣ́дію Твоєму́ и соверши́ти начина́ніє моє́ ко сокруше́нію враго́въ, и́же воста́ша на на́съ.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ προσελθοῦσα τῷ κανόνι τῆς κλίνης, ὃς ἦν πρὸς κεφαλῆς ᾿Ολοφέρνου, καθεῖλε τὸν ἀκινάκην αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ
|
И приступи́вши къ сто́лпнику одра́, и́же бя́ше у главы́ Олофе́рновы, сня́тъ ме́чь єго́ съ него́,
|
|
7
|
7
|
|
καὶ ἐγγίσασα τῆς κλίνης ἐδράξατο τῆς κόμης τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ εἶπε· κραταίωσόν με, ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ.
|
и прибли́жившися ко одру́, взя́ въ го́рсть власы́ главы́ єго́ и рече́: укрѣпи́ мя, Го́споди Бо́же Ізра́илевъ, въ де́нь се́й.
|
|
8
|
8
|
|
καὶ ἐπάταξεν εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ δὶς ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτῆς καὶ ἀφεῖλε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ,
|
И уда́ри въ вы́ю єго́ два́жды си́лою сво́єю, и отъя́ главу́ єго́ от него́,
|
|
9
|
9
|
|
καὶ ἀπεκύλισε τὸ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς στρωμνῆς καὶ ἀφεῖλε τὸ κωνωπεῖον ἀπὸ τῶν στύλων. καὶ μετ᾿ ὀλίγον ἐξῆλθε, καὶ παρέδωκε τῇ ἅβρᾳ αὐτῆς τὴν κεφαλὴν ᾿Ολοφέρνου,
|
и отвали́ тѣ́ло єго́ от посте́ли, и отъя́ завѣ́су от столпо́въ: и по ма́лѣ изы́де и предаде́ рабы́ни своє́й главу́ Олофе́рнову:
|
|
10
|
10
|
|
καὶ ἐνέβαλεν αὐτὴν εἰς τὴν πήραν τῶν βρωμάτων αὐτῆς. καὶ ἐξῆλθον αἱ δύο ἅμα κατὰ τὸν ἐθισμὸν αὐτῶν ἐπὶ τὴν προσευχήν· καὶ διελθοῦσαι τὴν παρεμβολὴν ἐκύκλωσαν τὴν φάλαγγα ἐκείνην καὶ προσανέβησαν τὸ ὄρος Βαιτυλούα καὶ ἤλθοσαν πρὸς τὰς πύλας αὐτῆς.
|
и вложи́ ю́ въ мѣше́цъ снѣ́дей свои́хъ. И изыдо́стѣ о́бѣ ку́пно по обы́чаю своєму́ на моли́тву: и прошедшѣ по́лкъ, обыдо́стѣ де́брь о́ную, и взыдо́стѣ на го́ру Ветилу́и, и пріидостѣ ко врато́мъ єя́.
|
|
11
|
11
|
|
Καὶ εἶπεν ᾿Ιουδὶθ μακρόθεν τοῖς φυλάσσουσιν ἐπὶ τῶν πυλῶν· ἀνοίξατε, ἀνοίξατε δὴ τὴν πύλην, μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν ποιῆσαι ἔτι ἰσχὺν ἐν ᾿Ισραὴλ κατὰ κράτος κατὰ τῶν ἐχθρῶν, καθὰ καὶ σήμερον ἐποίησε.
|
И рече́ Іуді́ѳъ издале́ча стрегу́щымъ на вратѣ́хъ: отве́рзите ны́нѣ, отве́рзите врата́, съ на́ми Бо́гъ, Бо́гъ на́шъ, сотвори́ти єще́ крѣ́пость во Ізра́или и си́лу на враги́, я́коже и дне́сь сотвори́.
|
|
12
|
12
|
|
καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσαν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως αὐτῆς τὴν φωνὴν αὐτῆς, ἐσπούδασαν τοῦ καταβῆναι εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως αὐτῶν καὶ συνεκάλεσαν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως.
|
И бы́сть я́ко услы́шаша му́жіє гра́да того́ гла́съ єя́, потща́шася сни́ти ко врато́мъ гра́да своєго́ и созва́ша ста́рцевъ гра́да.
|
|
13
|
13
|
|
καὶ συνέδραμον πάντες ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, ὅτι παράδοξον ἦν αὐτοῖς τὸ ἐλθεῖν αὐτήν, καὶ ἤνοιξαν τὴν πύλην καὶ ὑπεδέξαντο αὐτὰς καὶ ἅψαντες πῦρ εἰς φαῦσιν περιεκύκλωσαν αὐτάς.
|
И стеко́шася вси́ от ма́ла да́же до вели́ка, я́ко па́че ча́янія бѣ́ имъ, є́же пріити́ є́й, и отверзо́ша врата́ и воспрія́ша и́хъ: и вже́гше о́гнь во свѣще́ніє, окружи́ша и́хъ.
|
|
14
|
14
|
|
ἡ δὲ εἶπε πρὸς αὐτοὺς φωνῇ μεγάλῃ· αἰνεῖτε τὸν Θεόν, αἰνεῖτε· αἰνεῖτε τὸν Θεόν, ὃς οὐκ ἀπέστησε τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ οἴκου ᾿Ισραήλ, ἀλλ᾿ ἔθραυσε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν διὰ χειρός μου ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ.
|
Она́ же рече́ къ ни́мъ гла́сомъ вели́кимъ: хвали́те Бо́га, хвали́те: хвали́те Бо́га, И́же не отста́ви ми́лости Своєя́ от до́му Ізра́илева, но сокруши́ враги́ на́шя руко́ю моє́ю въ но́щь сію́.
|
|
15
|
15
|
|
καὶ προελοῦσα τὴν κεφαλὴν ἐκ τῆς πήρας ἔδειξε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἰδοὺ ἡ κεφαλὴ ᾿Ολοφέρνου ἀρχιστρατήγου δυνάμεως ᾿Ασσούρ, καὶ ἰδοὺ τὸ κωνωπεῖον, ἐν ᾧ κατέκειτο ἐν ταῖς μέθαις αὐτοῦ· καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐν χειρὶ θηλείας·
|
И изе́мши главу́ изъ мѣшца́ показа́ и рече́ и́мъ: се́, глава́ Олофе́рна вождонача́лника си́лы Ассу́рскія, и се́, завѣ́са, за не́юже лежа́ше во пія́нствахъ свои́хъ, и порази́ єго́ Госпо́дь руко́ю же́нскою:
|
|
16
|
16
|
|
καὶ ζῇ Κύριος, ὃς διεφύλαξέ με ἐν τῇ ὁδῷ μου, ᾗ ἐπορεύθην, ὅτι ἠπάτησεν αὐτὸν τὸ πρόσωπόν μου εἰς ἀπώλειαν αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐποίησεν ἁμάρτημα μετ᾿ ἐμοῦ εἰς μίασμα καὶ αἰσχύνην.
|
и жи́въ є́сть Госпо́дь, И́же сохрани́ мя въ пути́ моє́мъ, и́мже ходи́хъ, я́ко прельсти́ єго́ лице́ моє́ въ па́губу єго́, и не сотвори́ грѣха́ со мно́ю во оскверне́ніє и срамоту́.
|
|
17
|
17
|
|
καὶ ἐξέστη πᾶς ὁ λαὸς σφόδρα καὶ κύψαντες προσεκύνησαν τῷ Θεῷ καὶ εἶπαν ὁμοθυμαδόν· εὐλογητὸς εἶ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐξουδενώσας ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον τοὺς ἐχθροὺς τοῦ λαοῦ σου.
|
И ужасо́шася вси́ лю́діє зѣло́, и па́дше поклони́шася Бо́гу, и рѣ́ша єдиноду́шно: благослове́нъ єси́, Бо́же на́шъ, уничто́живый въ день се́й враги́ люді́й Твои́хъ.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ εἶπεν αὐτῇ ᾿Οζίας· εὐλογητὴ σύ, θύγατερ, τῷ Θεῷ τῷ ῾Υψίστῳ παρὰ πάσας τὰς γυναῖκας τὰς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ εὐλογημένος Κύριος ὁ Θεός, ὃς ἔκτισε τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν γῆν, ὃς κατεύθυνέ σε εἰς τραῦμα κεφαλῆς ἄρχοντος ἐχθρῶν ἡμῶν·
|
И рече́ є́й Озі́а: благослове́на ты́ єси́, дщи́, Бо́гомъ вы́шнимъ па́че всѣ́хъ же́нъ я́же на земли́, и благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ, И́же созда́ небеса́ и зе́млю, И́же упра́ви тя́ на сокруше́ніє главы́ кня́зя враго́въ на́шихъ:
|
|
19
|
19
|
|
ὅτι οὐκ ἀποστήσεται ἡ ἐλπίς σου ἀπὸ καρδίας ἀνθρώπων μνημονευόντων ἰσχὺν Θεοῦ ἕως αἰῶνος.
|
я́ко не отста́нетъ наде́жда твоя́ от се́рдца человѣ́къ, помина́ющихъ крѣ́пость Бо́жію, да́же до вѣ́ка:
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ποιήσαι σοι αὐτὰ ὁ Θεὸς εἰς ὕψος αἰώνιον τοῦ ἐπισκέψασθαί σε ἐν ἀγαθοῖς, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἐφείσω τῆς ψυχῆς σου διὰ τὴν ταπείνωσιν τοῦ γένους ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἐπεξῆλθες πτώματι ἡμῶν ἐπ᾿ εὐθεῖαν πορευθεῖσα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. καὶ εἶπαν πᾶς ὁ λαός· γένοιτο, γένοιτο.
|
и да сотвори́тъ тебѣ́ сія́ Бо́гъ въ возноше́ніє вѣ́чноє, є́же посѣща́ти тя́ во благи́хъ, за є́же не пощадѣ́ла єси́ души́ твоєя́ смире́нія ра́ди ро́да на́шего, но посо́бствовала єси́ паде́нію на́шему, въ правотѣ́ ходи́вши предъ Бо́гомъ на́шимъ. И рѣ́ша вси́ лю́діє: бу́ди, бу́ди.
|
|
Κεφάλαιο 14
|
Глава 14
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Ιουδίθ· ἀκούσατε δή μου, ἀδελφοί, καὶ λαβόντες τὴν κεφαλὴν ταύτην κρεμάσατε αὐτὴν ἐπὶ τῆς ἐπάλξεως τοῦ τείχους ὑμῶν.
|
И рече́ къ ни́мъ Іуді́ѳъ: послу́шайте у́бо мене́, бра́тія, и взе́мше главу́ сію́ повѣ́сите ю́ на забра́лѣ стѣны́ ва́шея:
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ἔσται ἡνίκα ἂν διαφαύσῃ ὁ ὄρθρος καὶ ἐξέλθῃ ὁ ἥλιος ἐπὶ τὴν γῆν, ἀναλήψεσθε ἕκαστος τὰ σκεύη τὰ πολεμικὰ ὑμῶν καὶ ἐξελεύσεσθε πᾶς ἀνὴρ ἰσχύων ἔξω τῆς πόλεως καὶ δώσετε ἀρχηγὸν εἰς αὐτοὺς ὡς καταβαίνοντες ἐπὶ τὸ πεδίον εἰς τὴν προφυλακὴν υἱῶν ᾿Ασσούρ, καὶ οὐ καταβήσεσθε.
|
и бу́детъ єгда́ возсія́єтъ утро, и взы́детъ со́лнце на зе́млю, пріимете ко́ждо ору́дія бра́нная ва́ша, и изы́дете вся́къ му́жъ си́льный внѣ́ гра́да, и дади́те воєво́ду надъ ними, а́ки сходя́ще на по́ле ко пе́рвѣй стра́жи сыно́въ Ассу́ровыхъ, и не сни́дете:
|
|
3
|
3
|
|
καὶ ἀναλαβόντες οὗτοι τὰς πανοπλίας αὐτῶν πορεύσονται εἰς τὴν παρεμβολὴν αὐτῶν καὶ ἐγεροῦσι τοὺς στρατηγοὺς τῆς δυνάμεως ᾿Ασσούρ· καὶ συνδραμοῦνται ἐπὶ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου καὶ οὐχ εὑρήσουσιν αὐτόν, καὶ ἐπιπεσεῖται ἐπ᾿ αὐτου’ς φόβος, καὶ φεύξονται ἀπὸ προσώπου ὑμῶν.
|
и взе́мше сі́и всеору́жія своя́, по́йдутъ ко ополче́нію своєму́, и возбу́дятъ воєво́ды си́лы Ассу́ровы, и стеку́тся ко шатру́ Олофе́рнову, и не обря́щутъ єго́, и нападе́тъ на ни́хъ стра́хъ, и побѣ́гнутъ от лица́ ва́шего:
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἐπακολουθήσαντες ὑμεῖς καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες πᾶν ὅριον ᾿Ισραήλ, καταστρώσατε αὐτοὺς ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν.
|
и возслѣ́довавшіи ва́мъ, и вси́ живу́щіи во все́мъ предѣ́лѣ Ізра́илстѣмъ, постила́йте я́ по путе́мъ и́хъ:
|
|
5
|
5
|
|
πρὸ δὲ τοῦ ποιῆσαι ταῦτα, καλέσατέ μοι ᾿Αχιὼρ τὸν ᾿Αμανίτην, ἵνα ἰδὼν ἐπιγνῷ τὸν ἐκφαυλίσαντα τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ αὐτὸν ὡς εἰς θάνατον ἀποστείλαντα εἰς ἡμᾶς.
|
пре́жде же є́же сотвори́ти сія́, призови́те мнѣ́ Ахіо́ра Аммані́тина, да ви́дѣвъ позна́єтъ уничтожа́ющаго до́мъ Ізра́илевъ, и сего́ я́ко на сме́рть по́сланнаго къ на́мъ.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἐκάλεσαν τὸν ᾿Αχιὼρ ἐκ τοῦ οἴκου ᾿Οζία· ὡς δὲ ἦλθε καὶ εἶδε τὴν κεφαλὴν ᾿Ολοφέρνου ἐν χειρὶ ἀνδρὸς ἑνὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ λαοῦ, ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον, καὶ ἐξελύθη τὸ πνεῦμα αὐτοῦ.
|
И призва́ша Ахіо́ра изъ до́му Озі́ина. Єгда́ же пріи́де и ви́дѣ главу́ Олофе́рнову въ руцѣ́ му́жа єди́наго въ собра́ніи люді́й, паде́ на лице́, и разсла́бися ду́хъ єго́.
|
|
7
|
7
|
|
ὡς δὲ ἀνέλαβον αὐτόν, προσέπεσε τοῖς ποσὶν ᾿Ιουδὶθ καὶ προσεκύνησε τῷ προσώπῳ αὐτῆς καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν παντὶ σκηνώματι ᾿Ιούδα καὶ ἐν παντὶ ἔθνει, οἵτινες ἀκούσαντες τὸ ὄνομά σου ταραχθήσονται·
|
Єгда́ же подъя́ша єго́, припаде́ къ нога́ма Іуді́ѳы, и поклони́ся лицу́ єя́, и рече́: благослове́на ты́ во вся́цѣмъ селе́ніи Іу́динѣ и во вся́цѣмъ язы́цѣ, и́же услы́шавше и́мя твоє́ смяту́тся:
|
|
8
|
8
|
|
καὶ νῦν ἀνάγγειλόν μοι ὅσα ἐποίσας ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις. καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ᾿Ιουδὶθ ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ πάντα, ὅσα ἦν πεποιηκυῖα, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐξῆλθεν ἕως οὗ ἐλάλει αὐτοῖς.
|
и ны́нѣ́ возвѣсти́ ми, єли́ка сотвори́ла єси́ во дне́хъ си́хъ. И возвѣсти́ єму́ Іуді́ѳъ посредѣ́ люді́и вся́, єли́ка сотвори́, от него́же дне́ изы́де, до́ндеже глаго́лаше и́мъ.
|
|
9
|
9
|
|
ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλοῦσα, ἠλάλαξεν ὁ λαὸς φωνῇ μεγάλῃ καὶ ἔδωκε φωνὴν εὐφρόσυνον ἐν τῇ πόλει αὐτῶν.
|
Єгда́ же преста́ глаго́лющи, воскли́кнуша лю́діє гла́сомъ вели́кимъ и дадо́ша гла́съ весе́лый во гра́дѣ своє́мъ.
|
|
10
|
10
|
|
ἰδὼν δὲ ᾿Αχιὼρ πάντα, ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραήλ, ἐπίστευσε τῷ Θεῷ σφόδρα καὶ περιετέμετο τὴν σάρκα τῆς ἀκροβυστίας αὐτοῦ καὶ προσετέθη πρὸς τὸν οἶκον ᾿Ισραὴλ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
|
Ви́дѣвъ же Ахіо́ръ вся́, єли́ка сотвори́ Бо́гъ Ізра́илевъ, вѣ́рова Бо́гу зѣло́, и обрѣ́за пло́ть кра́йнюю свою́, и приложи́ся къ до́му Ізра́илеву да́же до дне́ сего́.
|
|
11
|
11
|
|
῾Ηνίκα δὲ ὁ ὄρθρος ἀνέβη, καὶ ἐκρέμασαν τὴν κεφαλὴν ᾿Ολοφέρνου ἐκ τοῦ τείχους, καὶ ἀνέλαβε πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ τὰ ὅπλα αὐτοῦ καὶ ἐξήλθοσαν κατὰ σπείρας ἐπὶ τὰς ἀναβάσεις τοῦ ὄρους.
|
Єгда́ же денни́ца взы́де, свѣ́сиша главу́ Олофе́рнову со стѣны́: и воспрія́тъ вся́къ му́жъ Ізра́илевъ ору́жія своя́, и изыдо́ша полка́ми на восхо́ды горы́.
|
|
12
|
12
|
|
οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ασσοὺρ ὡς εἶδον αὐτούς, διέπεμψαν ἐπὶ τοὺς ἡγουμένους αὐτῶν· οἱ δὲ ἦλθον ἐπὶ στρατηγοὺς καὶ χιλιάρχους καὶ ἐπὶ πάντα ἄρχοντα αὐτῶν.
|
Сы́нове же Ассу́ровы, я́ко уви́дѣша и́хъ, разосла́ша къ вожде́мъ свои́мъ: они́ же пріидо́ша къ воєво́дамъ и ты́сящникомъ и ко вся́кому кня́зю своєму́,
|
|
13
|
13
|
|
καὶ παρεγένοντο ἐπὶ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου καὶ εἶπαν τῷ ὄντι ἐπὶ πάντων τῶν αὐτοῦ· ἔγειρον δὴ τὸν κύριον ἡμῶν, ὅτι ἐτόλμησαν οἱ δοῦλοι καταβαίνειν ἐφ᾿ ἡμᾶς εἰς πόλεμον, ἵνα ἐξολοθρευθῶσιν εἰς τέλος.
|
и пріидо́ша къ шатру́ Олофе́рнову, и рѣ́ша су́щему надъ всѣми єго́: возбуди́ у́бо господи́на на́шего, зане́ дерзну́ша раби́ сходи́ти къ на́мъ на бра́нь, да истребя́тся въ коне́цъ.
|
|
14
|
14
|
|
καὶ εἰσῆλθε Βαγώας καὶ ἔκρουσε τὴν αὐλαίαν τῆς σκηνῆς· ὑπενοεῖτο γὰρ καθεύδειν αὐτὸν μετὰ ᾿Ιουδίθ·
|
И вни́де ваго́а и толкну́ во дворъ шатра́, мня́ше бо спа́ти єго́ со Іуді́ѳою.
|
|
15
|
15
|
|
ὡς δὲ οὐδεὶς ἐπήκουσε, διαστείλας εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα καὶ εὗρεν αὐτὸν ἐπὶ τῆς χελωνίδος ἐρριμμένον νεκρόν, καὶ ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ ἀφῄρετο ἀπ᾿ αὐτοῦ.
|
Єгда́ же никто́же послу́шаше, раствори́въ вни́де въ ло́жницу и обрѣ́те єго́ при пра́зѣ пове́ржена ме́ртва, и глава́ єго́ отъя́та бы́сть от него́:
|
|
16
|
16
|
|
καὶ ἐβόησε φωνῇ μεγάλῃ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ στεναγμοῦ καὶ βοῆς ἰσχυρᾶς καὶ διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ.
|
и возопи́ гла́сомъ вели́кимъ съ пла́чемъ и стена́ніємъ и во́племъ крѣ́пкимъ, и раздра́ ри́зы своя́:
|
|
17
|
17
|
|
καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν σκηνήν, οὗ ἦν ᾿Ιουδὶθ καταλύουσα, καὶ οὐχ εὗρεν αὐτήν· καὶ ἐξεπήδησεν εἰς τὸν λαὸν κράζων·
|
и вни́де въ шате́ръ, идѣ́же бѣ́ Іуді́ѳъ обита́ющи, и не обрѣ́те єя́, и изскочи́ къ лю́демъ и возопи́:
|
|
18
|
18
|
|
ἠθέτησαν οἱ δοῦλοι, ἐποίησεν αἰσχύνην μία γυνὴ τῶν ῾Εβραίων εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ· ὅτι ἰδοὺ ᾿Ολοφέρνης χαμαί, καὶ ἡ κεφαλὴ οὐκ ἔστιν ἐπ᾿ αὐτῷ.
|
отверго́шася раби́, сотвори́ сту́дъ єди́на жена́ Євре́йская на до́мъ царя́ Навуходоно́сора: зане́ се́, Олофе́рнъ до́лу, и главы́ нѣ́сть на не́мъ.
|
|
19
|
19
|
|
ὡς δὲ ἤκουσαν ταῦτα τὰ ρήματα οἱ ἄρχοντες τῆς δυνάμεως ᾿Ασσούρ, τοὺς χιτῶνας αὐτῶν διέρρηξαν, καὶ ἐταράχθη ἡ ψυχὴ αὐτῶν σφόδρα, καὶ ἐγένετο αὐτῶν κραυγὴ καὶ βοὴ μεγάλη σφόδρα ἐν μέσῳ τῆς παρεμβολῆς.
|
Єгда́ же услы́шаша сія́ глаго́лы кня́зіє си́лы Ассу́ровы, раздра́ша ри́зы своя́, и смяте́ся душа́ и́хъ зѣло́, и бы́сть и́хъ кри́къ и во́пль зѣло́ посредѣ́ полка́.
|
|
Κεφάλαιο 15
|
Глава 15
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ ὡς ἤκουσαν οἱ ἐν τοῖς σκηνώμασιν ὄντες, ἐξέστησαν ἐπὶ τὸ γεγονός,
|
И єгда́ услы́шаша въ шатрѣ́хъ су́щіи, ужасо́шася о бы́вшемъ,
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτοὺς φόβος καὶ τρόμος, καὶ οὐκ ἦν ἄνθρωπος μένων κατὰ πρόσωπον τοῦ πλησίον ἔτι, ἀλλ᾿ ἐκχυθέντες ὁμοθυμαδὸν ἔφευγον ἐπὶ πᾶσαν ὁδὸν τοῦ πεδίου καὶ τῆς ὀρεινῆς·
|
и нападе́ на ня́ стра́хъ и тре́петъ, и не бѣ́ человѣ́ка пребыва́юща предъ лице́мъ бли́жняго ктому́, но исте́кше єдиноду́шно бѣжа́ху по вся́кому пути́ по́ля и наго́рныя:
|
|
3
|
3
|
|
καὶ οἱ παρεμβεβληκότες ἐν τῇ ὀρεινῇ κύκλῳ Βαιτυλούα καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν. καὶ τότε οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, πᾶς ἀνὴρ πολεμιστὴς ἐξ αὐτῶν, ἐξεχύθησαν ἐπ᾿ αὐτούς.
|
и и́же ополчи́вшіися въ го́рней о́крестъ ветилу́и обрати́шася въ бѣ́гство: и тогда́ сы́нове Ізра́илевы вся́къ му́жъ ра́тникъ от ни́хъ устреми́шася на ни́хъ.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἀπέστειλεν ᾿Οζίας εἰς Βαιτομασθαὶμ καὶ Βηβαΐ καὶ Κωλὰ καὶ εἰς πᾶν ὅριον ᾿Ισραὴλ τοὺς ἀπαγγέλλοντας ὑπὲρ τῶν συντετελεσμένων καὶ ἵνα πάντες ἐπεκχυθῶσι τοῖς πολεμίοις εἰς τὴν ἀναίρεσιν αὐτῶν.
|
И посла́ Озі́а въ ветомасѳе́мъ и виваю́, и ховаю́ и холу́, и во вся́къ предѣ́лъ Ізра́илевъ, вѣ́стники о соверши́вшихся, и да вси́ потеку́тъ вслѣ́дъ враго́въ на погубленіє и́хъ.
|
|
5
|
5
|
|
ὡς δὲ ἤκουσαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, πάντες ὁμοθυμαδὸν ἐπέπεσον ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔκοπτον αὐτοὺς ἕως Χωβά, ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ παρεγενήθησαν καὶ ἐκ πάσης τῆς ὀρεινῆς, ἀνήγγειλαν γὰρ αὐτοῖς τὰ γεγονότα τῇ παρεμβολῇ τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν· καὶ οἱ ἐν Γαλαὰδ καὶ οἱ ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ὑπερεκέρασαν αὐτοὺς πληγῇ μεγάλῃ, ἕως οὗ παρῆλθον Δαμασκὸν καὶ τὰ ὅρια αὐτῆς.
|
Єгда́ же услы́шаша сы́нове Ізра́илевы, вси́ єдиноду́шно нападо́ша на ни́хъ и сѣко́ша и́хъ да́же до ховы́. Та́кожде же и и́же изъ Ієрусали́ма пріидо́ша и изъ всея́ наго́рныя: возвѣсти́ша бо и́мъ бы́вшая ополче́нію враго́въ и́хъ: и и́же въ Галаа́дѣ и въ Галіле́и бодо́ша и́хъ я́звою вели́кою, до́ндеже мину́ша Дама́скъ и предѣ́лы єго́.
|
|
6
|
6
|
|
οἱ δὲ λοιποὶ οἱ κατοικοῦντες Βαιτυλούα ἐπέπεσαν τῇ παρεμβολῇ ᾿Ασσοὺρ καὶ ἐπρονόμευσαν αὐτοὺς καὶ ἐπλούτησαν σφόδρα.
|
Про́чіи же живу́щіи во ветилу́и, нападо́ша на по́лкъ Ассу́ровъ и плѣни́ша и́хъ и обогати́шася зѣло́.
|
|
7
|
7
|
|
οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀναστρέψαντες ἀπὸ τῆς κοπῆς ἐκυρίευσαν τῶν λοιπῶν, καὶ αἱ κῶμαι καὶ αἱ ἐπαύλεις ἐν τῇ ὀρεινῇ καὶ πεδινῇ ἐκράτησαν πολλῶν λαφύρων, ἦν γὰρ πλῆθος πολὺ σφόδρα.
|
Сы́нове же Ізра́илевы возврати́вшеся от сѣ́чи, возоблада́ша про́чими, и ве́си и се́ла, я́же въ го́рней и напо́льнѣй, возоблада́ша мно́гими коры́стьми: бѣ́ бо мно́жество мно́го зѣло́.
|
|
8
|
8
|
|
καὶ ᾿Ιωακὶμ ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας καὶ ἡ γερουσία τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἦλθον τοῦ θεάσασθαι τὰ ἀγαθά, ἃ ἐποίησε Κύριος τῷ ᾿Ισραήλ, καὶ τοῦ ἰδεῖν τὴν ᾿Ιουδὶθ καὶ λαλῆσαι μετ᾿ αὐτῆς εἰρήνην.
|
Іоакі́мъ же ієре́й вели́кій и старѣ́йшины сыно́въ Ізра́илевыхъ живу́щіи во Ієрусали́мѣ пріидо́ша є́же зрѣ́ти блага́я, я́же сотвори́ Госпо́дь Ізра́илю, и є́же ви́дѣти Іуді́ѳъ и глаго́лати съ не́ю ми́ръ.
|
|
9
|
9
|
|
ὡς δὲ εἰσῆλθον πρὸς αὐτήν, εὐλόγησαν αὐτὴν πάντες ὁμοθυμαδὸν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτήν· σὺ ὕψωμα ᾿Ισραήλ, σὺ γαυρίαμα μέγα τοῦ ᾿Ισραήλ, σὺ καύχημα μέγα τοῦ γένους ἡμῶν·
|
Єгда́ же пріидо́ша къ не́й, благослови́ша ю́ вси́ єдиноду́шно и рѣ́ша къ не́й: ты́ возвыше́ніє Ізра́илево! ты́ ра́дованіє вели́ко Ізра́илево! ты́ сла́ва велія ро́да на́шего!
|
|
10
|
10
|
|
ἐποίησας πάντα ταῦτα ἐν χειρί σου, ἐποίησας τὰ ἀγαθὰ μετὰ ᾿Ισραήλ, καὶ εὐδόκησεν ἐπ᾿ αὐτοῖς ὁ Θεός· εὐλογημένη γίνου παρὰ τῷ παντοκράτορι Κυρίῳ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον. καὶ εἶπε ὁ λαός· γένοιτο
|
сотвори́ла єси́ вся́ сія́ руко́ю твоє́ю, сотвори́ла єси́ блага́я со Ізра́илемъ, и да благоволи́тъ о ни́хъ Бо́гъ: благослове́на бу́ди у Вседержи́теля Го́спода въ вѣ́чноє вре́мя. И рѣ́ша вси́ лю́діє: бу́ди.
|
|
11
|
11
|
|
καὶ ἐλαφύρευσε πᾶς ὁ λαὸς τὴν παρεμβολὴν ἐφ᾿ ἡμέρας τριάκοντα· καὶ ἔδωκαν τῇ ᾿Ιουδὶθ τὴν σκηνὴν ᾿Ολοφέρνου καὶ πάντα τὰ ἀργυρώματα καὶ τὰς κλίνας καὶ τὰ ὅλκια καὶ πάντα τὰ σκευάσματα αὐτοῦ. καὶ λαβοῦσα αὕτη ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν ἡμίονον αὐτῆς καὶ ἔζευξε τὰς ἁμάξας αὐτῆς καὶ ἐσώρευσεν αὐτὰ ἐπ᾿ αὐτῶν.
|
И плѣня́ху вси́ лю́діє по́лкъ чрезъ дні́й три́десять, и да́ша Іуді́ѳѣ шате́ръ Олофе́рновъ и вся́ сре́бряныя сосу́ды, и одры́ и умыва́лницы, и вся́ устроє́нія єго́. И пріє́мши она́ возложи́ на мска́ своєго́, и впряже́ колесни́цы, и сложи́ я́ на ня́.
|
|
12
|
12
|
|
καὶ συνέδραμε πᾶσα γυνὴ ᾿Ισραὴλ τοῦ ἰδεῖν αὐτὴν καὶ εὐλόγησαν αὐτὴν καὶ ἐποίησαν αὐτῇ χορὸν ἐξ αὐτῶν, καὶ ἔλαβε θύρσους ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῆς καὶ ἔδωκε ταῖς γυναιξὶ ταῖς μετ᾿ αὐτῆς.
|
И притече́ вся́кая жена́ Ізра́илска є́же ви́дѣти ю́, и благослови́ша ю́ и сотвори́ша є́й ли́къ от себе́. И взя́ ко́пія цвѣта́ми укра́шенная въ ру́цѣ свои́ и даде́ жена́мъ су́щымъ съ не́ю:
|
|
13
|
13
|
|
καὶ ἐστεφανώσαντο τὴν ἐλαίαν, αὐτὴ καὶ αἱ μετ᾿ αὐτῆς, καὶ προῆλθε παντὸς τοῦ λαοῦ ἐν χορείᾳ ἡγουμένη πασῶν τῶν γυναικῶν, καὶ ἠκολούθει πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ ἐνωπλισμένοι μετὰ στεφάνων καὶ ὕμνων ἐν τῷ στόματι αὐτῶν.
|
и увѣнча́ся ма́слиною сама́ и я́же съ не́ю, и идя́ше предъ всѣ́ми людьми́ въ ли́цѣ, веду́щи всѣ́хъ же́нъ. И послѣ́доваше вся́къ му́жъ Ізра́илевъ вооруже́ни съ вѣнцы́ и пѣ́сньми во уста́хъ свои́хъ.
|
|
14
|
14
|
|
καὶ ἐξῆρχεν ᾿Ιουδὶθ τὴν ἐξομολόγησιν ταύτην ἐν παντὶ ᾿Ισραήλ, καὶ ὑπεφώνει πᾶς ὁ λαὸς τὴν αἴνεσιν ταύτην.
|
И нача́ Іуді́ѳъ исповѣ́даніє сіє́ во все́мъ Ізра́или, и возглаша́ху вси́ лю́діє хвале́ніє сіє́.
|
|
Κεφάλαιο 16
|
Глава 16
|
|
1
|
1
|
|
ΚΑΙ εἶπεν ᾿Ιουδίθ· ᾿Εξάρχετε τῷ Θεῷ μου ἐν τυμπάνοις, ᾄσατε τῷ Κυρίῳ μου ἐν κυμβάλοις, ἐναρμόσασθε αὐτῷ ψαλμὸν καινόν, ὑψοῦτε καὶ ἐπικαλέσασθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ,
|
И рече́ Іуді́ѳъ: начни́те Бо́гу моєму́ въ тимпа́нѣхъ, пойте Го́сподеви моєму́ въ кимва́лѣхъ, кра́сно воспо́йте єму́ пѣ́снь но́ву, возноси́те и призыва́йте и́мя єго́:
|
|
2
|
2
|
|
ὅτι Θεὸς συντρίβων πολέμους Κύριος, ὅτι εἰς παρεμβολὰς αὐτοῦ μέσῳ λαοῦ ἐξείλατό με ἐκ χειρὸς τῶν καταδιωκόντων με.
|
я́ко Бо́гъ сокруша́яй бра́ни Госпо́дь, я́ко во ополченіихъ єго́ посредѣ́ люді́й изъя́тъ мя́ изъ руки́ гоня́щихъ мя́:
|
|
3
|
3
|
|
ἦλθεν ᾿Ασσοὺρ ἐξ ὀρέων ἀπὸ βορρᾶ, ἦλθεν ἐν μυριάσι δυνάμεως αὐτοῦ, ὧν τὸ πλῆθος αὐτῶν ἐνέφραξε χειμάρρους, καὶ ἡ ἵππος αὐτῶν ἐκάλυψε βουνούς.
|
пріи́де Ассу́ръ изъ го́ръ от сѣ́вера, пріи́де во тма́хъ си́лы своєя́, и́хже мно́жество загради́ исто́чники, и ко́нница и́хъ покры́ хо́лмы:
|
|
4
|
4
|
|
εἶπεν ἐμπρήσειν τὰ ὅριά μου καὶ τοὺς νεανίσκους μου ἀνελεῖν ἐν ρομφαίᾳ καὶ τὰ θηλάζοντά μου θήσειν εἰς ἔδαφος καὶ τὰ νήπιά μου δώσειν εἰς προνομὴν καὶ τὰς παρθένους μου σκυλεῦσαι.
|
рече́ пожещи́ предѣ́лы моя́, и ю́ношы моя́ уби́ти мече́мъ, и ссу́щыя моя́ положи́ти въ помо́стъ, и младе́нцы моя́ да́ти въ расхище́ніє, и дѣ́вы моя́ плѣни́ти:
|
|
5
|
5
|
|
Κύριος παντοκράτωρ ἠθέτησεν αὐτοὺς ἐν χειρὶ θηλείας.
|
Госпо́дь Вседержи́тель опрове́рже и́хъ руко́ю жены́,
|
|
6
|
6
|
|
οὐ γὰρ ὑπέπεσεν ὁ δυνατὸς αὐτῶν ὑπὸ νεανίσκων, οὐδὲ υἱοὶ τιτάνων ἐπάταξαν αὐτόν, οὐδὲ ὑψηλοὶ γίγαντες ἐπέθεντο αὐτῷ, ἀλλὰ ᾿Ιουδὶθ θυγάτηρ Μεραρὶ ἐν κάλλει προσώπου αὐτῆς παρέλυσεν αὐτόν·
|
не бо́ паде́ си́льный и́хъ от ю́ношъ, ниже́ сы́нове тіта́новы порази́ша єго́, ниже́ высо́цы исполи́ни нападо́ша на него́, но Іуді́ѳъ дщи́ Мера́ріна доброто́ю лица́ своєго́ разсла́би єго́:
|
|
7
|
7
|
|
ἐξεδύσατο γὰρ στολὴν χηρεύσεως αὐτῆς εἰς ὕψος τῶν πονούντων ἐν ᾿Ισραήλ, ἠλείψατο τὸ πρόσωπον αὐτῆς ἐν μυρισμῷ
|
совлече́ся бо одѣя́нія вдовства́ своєго́ на возвыше́ніє бѣ́дствующихъ во Ізра́или, пома́за лице́ своє́ умаще́ніємъ
|
|
8
|
8
|
|
καὶ ἐδήσατο τὰς τρίχας αὐτῆς ἐν μίτρᾳ καὶ ἔλαβε στολὴν λινῆν εἰς ἀπάτην αὐτοῦ·
|
и увѣнча́ власы́ своя́ увя́сломъ и прія́тъ оде́жду льня́ну въ прельще́ніє єго́:
|
|
9
|
9
|
|
τὸ σανδάλιον αὐτῆς ἥρπασεν ὀφθαλμὸν αὐτοῦ, καὶ τὸ κάλλος αὐτῆς ᾐχμαλώτισε ψυχὴν αὐτοῦ, διῆλθεν ὁ ἀκινάκης τὸν τράχηλον αὐτοῦ.
|
санда́лія єя́ похи́ти о́ко єго́, и добро́та єя́ плѣни́ ду́шу єго́, про́йде ме́чь вы́ю єго́:
|
|
10
|
10
|
|
ἔφριξαν Πέρσαι τὴν τόλμαν αὐτῆς, καὶ Μῆδοι τὸ θράσος αὐτῆς ἐρράχθησαν.
|
устраши́шася пе́рсы держа́вы єя́, и ми́ды дерзнове́ніємъ єя́ разсѣдо́шася:
|
|
11
|
11
|
|
τότε ἠλάλαξαν οἱ ταπεινοί μου, καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἀσθενοῦντές μου καὶ ἐπτοήθησαν, ὕψωσαν τὴν φωνὴν αὐτῶν καὶ ἀνετράπησαν.
|
тогда́ воскли́кнуша смире́нніи мои́ и возопи́ша немощні́и мои́, и устраши́шася: вознесо́ша гла́съ сво́й, и побѣжде́ни бы́ша:
|
|
12
|
12
|
|
υἱοὶ κορασίων κατεκέντησαν αὐτοὺς καὶ ὡς παῖδας αὐτομολούντων ἐτίτρωσκον αὐτούς, ἀπώλοντο ἐκ παρατάξεως Κυρίου μου.
|
сы́нове отрокови́цъ бодо́ша и́хъ и я́ко рабо́въ бѣглецо́въ уязвля́ху и́хъ, погибо́ша от ополче́нія Го́спода моєго́:
|
|
13
|
13
|
|
ὑμνήσω τῷ Θεῷ μου ὕμνον καινόν· Κύριε, μέγας εἶ καὶ ἔνδοξος, θαυμαστὸς ἐν ἰσχύϊ, ἀνυπέρβλητος.
|
воспою́ Го́сподеви моєму́ пѣ́снь но́ву: Го́споди, ве́лій єси́ и сла́венъ, ди́венъ въ крѣ́пости, непребори́мый,
|
|
14
|
14
|
|
σοὶ δουλευσάτω πᾶσα ἡ κτίσις σου· ὅτι εἶπας, καὶ ἐγενήθησαν, ἀπέστειλας τὸ πνεῦμά σου, καὶ ᾠκοδόμησε· καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεται τῇ φωνῇ σου.
|
тебѣ́ да рабо́таєтъ вся́ка тва́рь твоя́: я́ко ре́клъ єси́, и бы́ша: посла́лъ єси́ Ду́ха твоєго́, и созда́: и нѣ́сть, и́же противоста́нетъ гла́су твоєму́:
|
|
15
|
15
|
|
ὄρη γὰρ ἐκ θεμελίων σὺν ὕδασι σαλευθήσεται, πέτραι δὲ ἀπὸ προσώπου σου ὡς κηρὸς τακήσονται, ἔτι δὲ τοῖς φοβουμένοις σε, σὺ εὐιλατεύεις αὐτοῖς.
|
го́ры бо от основа́ніи съ вода́ми подви́гнутся, ка́меніє же от лица́ твоєго́ я́ко во́скъ раста́єтъ: надъ боя́щимися же тебе́ ты́ уми́лостивля́єшися,
|
|
16
|
16
|
|
ὅτι μικρὸν πᾶσα θυσία εἰς ὀσμὴν εὐωδίας, καὶ ἐλάχιστον πᾶν στέαρ εἰς ὁλοκαύτωμά σοι· ὁ δὲ φοβούμενος τὸν Κύριον μέγας διαπαντός.
|
я́ко ма́ло вся́ка же́ртва въ воню́ благоуха́нія, и малѣ́йшій вся́къ ту́къ во всесожже́ніє тебѣ́: боя́йся же Го́спода вели́къ вы́ну:
|
|
17
|
17
|
|
οὐαὶ ἔθνεσιν ἐπανισταμένοις τῷ γένει μου· Κύριος παντοκράτωρ ἐκδικήσει αὐτοὺς ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως δοῦναι πῦρ καὶ σκώληκας εἰς σάρκας αὐτῶν, καὶ κλαύσονται ἐν αἰσθήσει ἕως αἰῶνος.
|
го́ре язы́комъ востаю́щымъ на ро́дъ мо́й: Госпо́дь Вседержи́тель отмститъ и́мъ въ де́нь су́дный, да́ти о́гнь и че́рвіє на пло́ти и́хъ, и воспла́чутся въ чу́вствѣ да́же до вѣ́ка.
|
|
18
|
18
|
|
῾Ως δὲ ἤλθοσαν εἰς ῾Ιερουσαλήμ, προσεκύνησαν τῷ Θεῷ. καὶ ἡνίκα ἐκαθαρίσθη ὁ λαός, ἀνήνεγκαν τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν καὶ τὰ ἑκούσια αὐτῶν καὶ τὰ δόματα.
|
Єгда́ же внидо́ша во Ієрусали́мъ, поклони́шася Бо́гу: и єгда́ очи́стишася лю́діє, принесо́ша всесожега́ємая своя́ и произво́льная своя́ и да́ры своя́.
|
|
19
|
19
|
|
καὶ ἀνέθηκεν ᾿Ιουδὶθ πάντα τὰ σκεύη ᾿Ολοφέρνου, ὅσα ἔδωκεν ὁ λαὸς αὐτῇ, καὶ τὸ κωνωπεῖον, ὃ ἔλαβεν αὕτη ἐκ τοῦ κοιτῶνος αὐτοῦ, ὡς ἀνάθημα τῷ Θεῷ ἔδωκε.
|
И возложи́ Іуді́ѳъ вся́ сосу́ды Олофе́рновы, єли́ки дадо́ша лю́діє є́й, и завѣ́су, ю́же взя́ она́ от ло́жницы єго́, въ да́ръ Го́споду даде́.
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ἦν ὁ λαὸς εὐφραινόμενος ἐν ῾Ιερουσαλὴμ κατὰ πρόσωπον τῶν ἁγίων ἐπὶ μῆνας τρεῖς, καὶ ᾿Ιουδὶθ μετ᾿ αὐτῶν κατέμεινε.
|
И бя́ху лю́діє веселя́щеся во Ієрусали́мѣ предъ лице́мъ святы́хъ ме́сяцы три́, и Іуді́ѳъ съ ни́ми пребы́сть.
|
|
21
|
21
|
|
Μετὰ δὲ τὰς ἡμέρας ταύτας ἀνέζευξεν ἕκαστος εἰς τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ, καὶ ᾿Ιουδὶθ ἀπῆλθεν εἰς Βαιτυλούα καὶ κατέμεινεν ἐπὶ τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς· καὶ ἐγένετο κατὰ τὸν καιρὸν αὐτῆς ἔνδοξος ἐν πάσῃ τῇ γῇ.
|
По дне́хъ же си́хъ возврати́ся кі́йждо во наслѣ́діє своє́: и Іуді́ѳъ отъи́де во ветилу́ю, и пребыва́ше надъ стяжа́ніємъ свои́мъ, и бы́сть во вре́мя своє́ сла́вна во все́й земли́.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ πολλοὶ ἐπεθύμησαν αὐτήν, καὶ οὐκ ἔγνω ἀνὴρ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῆς, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀπέθανε Μανασσῆς ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, καὶ προσετέθη πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.
|
И мно́зи жела́ша єя́, и не позна́ му́жъ єя́ вся́ дни́ живота́ єя́, от него́же дне́ у́мре Манассі́а му́жъ єя́ и приложи́ся къ лю́демъ свои́мъ.
|
|
23
|
23
|
|
καὶ ἦν προβαίνουσα μεγάλη σφόδρα καὶ ἐγήρασεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἔτη ἑκατὸν πέντε· καὶ ἀφῆκε τὴν ἅβραν αὐτῆς ἐλευθέραν. καὶ ἀπέθανεν εἰς Βαιτυλούα, καὶ ἔθαψαν αὐτὴν ἐν τῷ σπηλαίῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Μανασσῆ,
|
И произы́де вели́ка зѣ́ло́, и состарѣ́ся въ дому́ му́жа своєго́ лѣ́тъ ста́ пяти́, и отпусти́ рабы́ню свою́ свобо́дну, и у́мре во ветилу́и, и погребо́ша ю́ въ пеще́рѣ му́жа єя́ Манассі́и.
|
|
24
|
24
|
|
καὶ ἐπένθησεν αὐτὴν οἶκος ᾿Ισραὴλ ἡμέρας ἑπτά. καὶ διεῖλε τὰ ὑπάρχοντα αὐτῆς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν αὐτὴν πᾶσι τοῖς ἔγγιστα Μανασσῆ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς καὶ τοῖς ἔγγιστα τοῦ γένους αὐτῆς.
|
И пла́кася єя́ до́мъ Ізра́илевъ дні́й се́дмь. И раздѣли́ имѣ́нія своя́ пре́жде сме́рти своєя́ всѣ́мъ бли́жнимъ Манассі́и му́жа своєго́ и бли́жнимъ ро́да своєго́.
|
|
25
|
25
|
|
καὶ οὐκ ἦν ἔτι ὁ ἐκφοβῶν τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ιουδὶθ καὶ μετὰ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὴν ἡμέρας πολλάς.
|
И не бя́ше ктому́ устраша́яй сыно́въ Ізра́илевыхъ во дни́ Іуді́ѳы и по сме́рти єя́ дни́ мно́ги.
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.