|
Мlтва ѕ7, с™aгw сmмеHна н0вагw бGосл0ва:
|
Молитва 6, святого Симеона Нового Богослова
|
|
T сквeрныхъ ўстeнъ, t мeрзкаго сeрдца, t нечи1стагw љзhка, t души2 њсквернeны, пріими2 молeніе хrтE м0й, и3 не прeзри мои1хъ ни словeсъ, нижE њбразHвъ, нижE безстyдіz. Дaждь ми2 дерзновeннw глаг0лати, ±же хощY, хrтE м0й. Пaче же и3 научи1 мz, чт0 ми подобaетъ твори1ти и3 глаг0лати. Согрэши1хъ пaче блудни1цы, ћже ўвёдэ, гдЁ њбитaеши, мЂро купи1вши, пріи1де дeрзостнэ помaзати твои2 н0зэ, бGа моегw2, вLки и3 хrтA моегw2. Ћкоже џну не tри1нулъ є3си2 пришeдшую t сeрдца, нижE менє2 возгнушaйсz, сл0ве: твои1 же ми2 подaждь н0зэ, и3 держaти, и3 цэловaти, и3 струsми слeзными, ћкw многоцённымъ мЂромъ, сі‰ дeрзостнw помaзати. Њмhй мS слезaми мои1ми, њчи1сти мS и4ми, сл0ве: њстaви и3 прегрэшє1ніz мо‰, и3 прощeніе ми2 подaждь. Вёси ѕHлъ мн0жество, вёси и3 стрyпы мо‰, и3 ћзвы зри1ши мо‰: но и3 вёру вёси, и3 произволeніе зри1ши, и3 воздыхaніе слhшиши. Не таи1тсz тебє2, б9е м0й, тв0рче м0й, и3збaвителю м0й, нижE кaплz слeзнаz, нижE кaпли чaсть нёкаz. Несодёланное моE ви1дэстэ џчи твои2: въ кни1зэ же твоeй и3 є3щE несодBzннаz напи6сана тебЁ сyть. Ви1ждь смирeніе моE, ви1ждь трyдъ м0й є3ли1къ, и3 грэхи2 вс‰ њстaви ми2, б9е всsческихъ: да чи1стымъ сeрдцемъ, притрeпетною мhслію, и3 душeю сокрушeнною, несквeрныхъ твои1хъ причащyсz и3 прес™hхъ т†инъ, и4миже њживлsетсz и3 њбожaетсz всsкъ kдhй же и3 піsй чи1стымъ сeрдцемъ. Тh бо рeклъ є3си2, вLко м0й: всsкъ kдhй мою2 пл0ть, и3 піsй мою2 кр0вь, во мнЁ ќбw сeй пребывaетъ, въ нeмже и3 ѓзъ є4смь. И$стинно сл0во всsко вLки и3 бGа моегw2: бжcтвенныхъ бо причащazйсz и3 бGотворsщихъ бlгодaтей, не ќбw є4смь є3ди1нъ, но съ тоб0ю хrтE м0й, свётомъ трис0лнечнымъ, просвэщaющимъ мjръ. Да ќбw не є3ди1нъ пребyду кромЁ тебє2 живодaвца, дыхaніz моегw2, животA моегw2, рaдованіz моегw2, сп7сeніz мjру. Сегw2 рaди къ тебЁ приступи1хъ, ћкоже зри1ши, со слезaми, и3 душeю сокрушeнною, и3збавлeніz мои1хъ прегрэшeній прошY пріsти ми2, и3 твои1хъ живодaтельныхъ и3 непор0чныхъ тaинствъ причасти1тисz неwсуждeннw. Да пребyдеши, ћкоже рeклъ є3си2, со мн0ю треoкаsннымъ: да не кромЁ њбрётъ мS твоеS бlгодaти, прелeстникъ восхи1титъ мS льсти1внэ, и3 прельсти1въ tведeтъ бGотворsщихъ твои1хъ словeсъ. Сегw2 рaди къ тебЁ припaдаю, и3 тeплэ вопію1 ти: ћкоже блyднаго пріsлъ є3си2, и3 блудни1цу пришeдшую, тaкw пріими1 мz блyднаго и3 сквeрнаго, щeдре. Душeю сокрушeнною, нhнэ бо къ тебЁ приходS, вёмъ сп7се, ћкw и3нhй, ћкоже ѓзъ, не прегрэши2 тебЁ, нижE содёz дэ‰ніz, ±же ѓзъ содёzхъ. Но сіE пaки вёмъ, ћкw ни вели1чество прегрэшeній, ни грэхHвъ мн0жество превосх0дитъ бGа моегw2 мн0гое долготерпёніе и3 чlвэколю1біе крaйнее: но млcтію сострaстіz тeплэ кaющыzсz, и3 чи1стиши, и3 свётлиши, и3 свёта твори1ши причaстники, џбщники бжcтвA твоегw2 содёловаzй незави1стнw: и3 стрaнное и3 ѓгGлwмъ, и3 человёчєскимъ мhслемъ, бесёдуеши и5мъ мн0гажды, ћкоже другHмъ твои6мъ и4стиннымъ. Сі‰ дeрзостна творsтъ мS, сі‰ вперsютъ мS, хrтE м0й. И# дерзaz твои6мъ бог†тымъ къ нaмъ бlгодэsніємъ, рaдуzсz вкyпэ и3 трепeщz, nгнeви причащaюсz, травA сhй, и3 стрaнно чyдо, њрошaемь неwпaльнw, ћкоже ќбw купинA дрeвле неwпaльнэ горsщи. Нhнэ бlгодaрною мhслію, бlгодaрнымъ же сeрдцемъ, бlгодaрными ўдесы2 мои1ми, души2 и3 тёла моегw2, покланsюсz, и3 величaю, и3 славосл0влю тS б9е м0й, ћкw бlгословeна сyща, нhнэ же и3 во вёки. |
От скве́рних усте́н, от ме́рзькаго се́рдця, от нечи́стаго язи́ка, от душі́ оскверне́ни, прийми́ моле́ніє, Христе́ мой, і не пре́зри мої́х ні слове́с, ніже́ образо́в, ніже́ безсту́дія*. Даждь мі дерзнове́нно глаго́лати, я́же хощу́, Христе́ мой, па́че же і научи́ м'я, что мі подоба́єть твори́ти і глаго́лати. Согріши́х па́че блудни́ці, я́же уві́ді, гді обита́єши, ми́ро купи́вши, при́йде де́рзостні пома́зати Твої́ но́зі, Бо́га моєго́, Влади́ки і Христа́ моєго́. Я́коже о́ну не отри́нул єси́ прише́дшую от се́рдця, ніже́ мене́ возгнуша́йся, Сло́ве; Твої́ же мі пода́ждь но́зі і держа́ти, і цілова́ти, і струя́ми сле́зними, я́ко многоці́нним ми́ром, сія́ де́рзостно пома́зати. Оми́й м'я слеза́ми мої́ми, очи́сти м'я ї́ми, Сло́ве. Оста́ви і прегріше́нія моя́ і проще́ніє мі пода́ждь. Ві́си зол мно́жество, ві́си і стру́пи моя́, і я́зви зри́ши моя́, но і ві́ру ві́си, і проізволе́ніє зри́ши, і воздиха́ніє сли́шиши. Не таї́ться Тебе́, Бо́же мой, Тво́рче мой, Ізба́вителю мой, ніже́ ка́пля сле́зная, ніже́ ка́плі часть ні́кая. Несоді́ланноє моє́ ви́дісті о́чі Твої́, в кни́зі же Твоє́й і єще́ несоді́янная напи́сана Тебі́ суть. Виждь смире́ніє моє́, виждь труд мой єли́к, і гріхи́ вся оста́ви мі, Бо́же вся́чеських, да чи́стим се́рдцем, притре́петною ми́слію і душе́ю сокруше́нною нескве́рних Твої́х причащу́ся і Пресвяти́х Та́їн, ї́миже оживля́ється і обожа́ється всяк яди́й же і пія́й чи́стим се́рдцем; Ти бо рекл єси́, Влади́ко мой: всяк яди́й Мою́ Плоть, і пія́й Мою́ Кров во Мні у́бо сей пребива́єть в не́мже і Аз єсьм. І́стинно сло́во вся́ко Влади́ки і Бо́га моєго́, боже́ственних бо причаща́яйся і боготворя́щих благода́тей, не у́бо єсьм єди́н, но с Тобо́ю, Христе́ мой, Сві́том трисо́лнечним, просвіща́ющим мир. Да у́бо не єди́н пребу́ду кромі́ Тебе́ Живода́вця, диха́нія моєго́, живота́ моєго́, ра́дованія моєго́, спасе́нія ми́ру. Сего́ ра́ди к Тебі́ приступи́х, я́коже зри́ши, со слеза́ми і душе́ю сокруше́нною ізбавле́нія мої́х прегріше́ній прошу́ прия́ти мі, і Твої́х Живода́тельних і Непоро́чних Та́їнств причасти́тися неосужде́нно, да пребу́деши, я́коже рекл єси́, со мно́ю треокая́нним; да не кромі́ обрі́т м'я Твоєя́ благода́ті, преле́стник восхи́тить м'я льсти́вні, і прельсти́в отведе́ть боготворя́щих Твої́х слове́с. Сего́ ра́ди к Тебі́ припа́даю і те́плі вопію́ Ті: я́коже блу́днаго прия́л єси́ і блудни́цю прише́дшую, та́ко прийми́ м'я блу́днаго і скве́рнаго, Ще́дре. Душе́ю сокруше́нною ни́ні бо к Тебі́ приходя́, вім, Спа́се, я́ко іни́й, я́коже аз, не прегріши́ Тебі́, ніже́ соді́я дія́нія, я́же аз соді́ях. Но сіє́ па́ки вім, я́ко ні вели́чество прегріше́ній, ні гріхо́в мно́жество превосхо́дить Бо́га моєго́ мно́гоє долготерпі́ніє і человіколю́біє кра́йнєє; но ми́лостію состра́стія те́плі ка́ющияся, і чи́стиши, і сві́тлиши, і сві́та твори́ши прича́стники, о́бщники Божества́ Твоєго́ соді́ловаяй незави́стно, і стра́нноє і А́нгелом, і челові́чеським ми́слем, бесі́дуєши їм мно́гажди, я́коже друго́м Твої́м і́стинним. Сія́ де́рзостна творя́ть м'я, сія́ вперя́ють* м'я, Христе́ мой. І дерза́я Твої́м бога́тим к нам благодія́нієм, ра́дуяся вку́пі і трепе́ща, огне́ві причаща́юся трава́ сий, і стра́нно чу́до, ороша́єм неопа́льно, я́коже у́бо купина́ дре́вле неопа́льні горя́щи. Ни́ні благода́рною ми́слію, благода́рним же се́рдцем, благода́рними удеси́ мої́ми, душі́ і ті́ла моєго́, покланя́юся, і велича́ю, і славосло́влю Тя, Бо́же мой, я́ко благослове́нна су́ща, ни́ні же і во ві́ки. |
