|
Мlтва }, ко гDу нaшему ї}су хrтY:
|
Малітва 8-я, да Госпада нашага Іісуса Хрыста
|
|
Многомлcтиве и3 всемлcтиве б9е м0й, гDи ї}се хrтE, мн0гіz рaди любвE сшeлъ и3 воплоти1лсz є3си2, ћкw да сп7сeши всёхъ. И# пaки, сп7се, сп7си1 мz по бlгодaти, молю1 тz: ѓще бо t дёлъ сп7сeши мS, нёсть сE бlгодaть и3 дaръ, но д0лгъ пaче. Е$й, мн0гій въ щедр0тахъ, и3 неизречeнный въ млcти! Вёруzй бо въ мS, рeклъ є3си2, q хrтE м0й, жи1въ бyдетъ, и3 не ќзритъ смeрти во вёки. Ѓще ќбw вёра, ћже въ тS, сп7сaетъ tч†zнныz, сE вёрую: сп7си1 мz, ћкw бGъ м0й є3си2 ты2 и3 создaтель. Вёра же вмёстw дёлъ да вмэни1тсz мнЁ, б9е м0й, не њбрsщеши бо дёлъ tню1дъ њправдaющихъ мS. Но тA вёра моS да довлёетъ вмёстw всёхъ, тA да tвэщaетъ, тA да њправди1тъ мS, тA да покaжетъ мS причaстника слaвы твоеS вёчныz. Да не ќбw похи1титъ мS сатанA, и3 похвaлитсz, сл0ве, є4же tт0ргнути мS t твоеS руки2 и3 њгрaды. Но и3ли2 хощY, сп7си1 мz, и3ли2 не хощY, хrтE сп7се м0й, предвари2 ск0рw, ск0рw, погиб0хъ: тh бо є3си2 бGъ м0й t чрeва мaтере моеS. Спод0би мS гDи, нhнэ возлюби1ти тS, ћкоже возлюби1хъ и3ногдA т0й сaмый грёхъ, и3 пaки пораб0тати тебЁ без8 лёности т0щнw, ћкоже пораб0тахъ прeжде сатанЁ льсти1вому. Наипaче же пораб0таю тебЁ гDу и3 бGу моемY ї}су хrтY, во вс‰ дни6 животA моегw2, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь. |
Мнагамі́ласцівы і Усямі́ласцівы Бо́жа мой, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, дзе́ля вялі́кай любо́ві Ты сышо́ў і ўцяле́сніўся, каб спасці́ усіх. Дык вось, Спасі́целю, спасі́ мяне́ па благада́ці, малю́ Цябе́; бо калі за ўчы́нкі спасе́ш мяне́, то гэ́та не благада́ць і дар, а хутчэ́й абавя́зак. О, бага́ты шчо́драсцямі і невымо́ўны ў мі́ласці! Ты сказа́ў, Хрысце́ мой: хто ве́руе ў Мяне́, той жывы́ бу́дзе і не ўба́чыць сме́рці наве́кі. Калі ж ве́ра ў Цябе́ спаса́е тых, хто ў адча́і, то вось я ве́рую, спасі́ мяне́, бо Ты мой Бог і Ствары́цель. І ве́ра заме́ст учы́нкаў няха́й залі́чана бу́дзе мне, Бо́жа мой, бо Ты зусі́м не зно́йдзеш учы́нкаў, якія апраўда́юць мяне́. Але той ве́ры маёй няха́й дастатко́ва бу́дзе заме́ст усіх іх, яна няха́й адка́звае, яна няха́й апраўда́е мяне́, яна няха́й зро́біць мяне ўдзе́льнікам ве́чнай сла́вы Тваёй. Каб не вы́краў мяне́ сатана́ і не пахвалі́ўся, Сло́ва *, што ён забра́ў мяне́ з Тваёй рукі́ і з-пад Тваёй ахо́вы. Але ці хачу́, ці не хачу́, спасі́ мяне́, Хрысце́ Спасі́целю мой, паспяшы́ ско́ра, бо ху́тка загі́ну: Ты ж Бог мой ад уло́ння ма́ці маёй. Спадо́бі мяне́, Го́спадзі, цяпе́р узлюбі́ць Цябе́, як не́калі я любі́ў той са́мы грэх; і ўжо служы́ць Табе́ без ляно́ты шчы́ра, як я служы́ў ране́й сатане́ лжы́ваму. Лепш бу́ду служы́ць Табе́, Го́спаду і Бо́гу майму́ Іісу́су Хрысту́, ва ўсе дні жыцця́ майго́, цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь. |
