|
Мlтва }, тогHжде с™aгw:
|
Малітва яго ж, 9-я
|
|
Нёсмь дов0ленъ, вLко гDи, да вни1деши под8 кр0въ души2 моеS: но понeже х0щеши ты2 ћкw чlвэколю1бецъ жи1ти во мнЁ, дерзaz приступaю: повелэвaеши, да tвeрзу двє1ри, ±же ты2 є3ди1нъ создaлъ є3си2, и3 вни1деши со чlвэколю1біемъ ћкоже є3си2: вни1деши и3 просвэщaеши помрачeнный м0й п0мыслъ. Вёрую, ћкw сіE сотвори1ши: не бо2 блудни1цу со слезaми пришeдшую къ тебЁ tгнaлъ є3си2, нижE мытарS tвeрглъ є3си2 покazвшасz, нижE разб0йника познaвша цrтво твоE tгнaлъ є3си2, нижE гони1телz покazвшасz њстaвилъ є3си2 є4же бЁ: но t покаsніz тебЁ пришeдшыz, вс‰ въ ли1цэ твои1хъ другHвъ вчини1лъ є3си2, є3ди1нъ сhй бlгословeнный всегдA, нhнэ и3 въ безконє1чныz вёки. Ґми1нь. |
Няварты я, Уладару́ Го́спадзі, каб Ты ўвайшо́ў пад дах душы маёй, але пако́лькі Ты, Чалавекалюбец, хо́чаш жыць ува мне, то я адва́жваюся прыступіць. Ты зага́дваеш, і я адчыню́ дзверы, якія Ты адзін зрабіў, і ўво́йдзеш Ты чалавекалюбна, як уласціва Табе, уво́йдзеш і прасвятліш мой азмро́чаны ро́зум. Верую, што зро́біш Ты гэ́та, бо Ты не адышо́ў ад распусніцы, якая са слязьмі прыйшла да Цябе; і мытара, які пакаяўся, не адкінуў; і разбо́йніка, які прызнаў у Табе Цара, не прагнаў, і ганіцеля, які пакаяўся, не пакінуў такім, як ён быў, а ўсіх, што прыйшлі да Цябе з пакаяннем, Ты ўключыў у лік сябро́ў Сваіх, Адзіны Благаславенны заўжды, цяпер і на бяско́нцыя вякі. Амінь. |
