|
Псалтир
|
ўалты'рь
|
Псалтир Київський ізвод онлайн |
|
|
Псалом 1
|
ўало'мъ а~
|
|
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 1.
|
ўлоM двDвъ а~, неѓ^пи'санъ эT е^вреи”
|
|
1
|
1
|
|
Блаже́н муж, і́же не і́де на сові́т нечести́вих, і на путі́ грі́шних не ста, і на сіда́лищі губи́телей не сі́де;
|
Блаже'нъ мђж#, и%же не йде на совњтъ нечести'выхъ, и^ на пђти` грњш'ныX не ста`, и^ на сњда'лищи гђби'тель не сњ'де”
|
|
2
|
2
|
|
но в зако́ні Госпо́дні во́ля єго́, і в зако́ні Єго́ поучи́ться день і нощ.
|
Но въ зако'нњ гн~и во'ля е^го. и^ въ ꙁако'нњ е^го поё^чи'т#ся дн~ь и^ но'щъ”
|
|
3
|
3
|
|
І бу́деть я́ко дре́во насажде́нноє при ісхо́дищих вод, є́же плод свой дасть во вре́м'я своє́, і лист єго́ не отпаде́ть, і вся, єли́ка а́ще твори́ть, успі́єть.
|
И$ бђ'деть ја%ко дре'во сажено прї и^схо'дищихъ во'дъ, и%же пло'дъ свои да'стъ въ вре'мя свое`. и^ ли'стъ е^го не эTпаде'тъ, И$ вся` е^ли'ка а%ще твори'тъ, ё^спњетъ”
|
|
4
|
4
|
|
Не та́ко нечести́вії, не та́ко: но я́ко прах, єго́же возмета́єть вітр от лиця́ землі́.
|
Не та'ко нечести'вїи, не та'ко” Но ја%ко пра'хъ е^го'же въꙁмњта'ет# вњтръ, эT лица` ꙁемли`”
|
|
5
|
5
|
|
Сего́ ра́ди не воскре́снуть нечести́вії на суд, ніже́ грі́шници в сові́т пра́ведних.
|
Сего` ра'ди не въскре'снђтъ нечести'вїи на сђдъ, ни грᲇшницы въ совTњ пра'веDныхъ”
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко вість Госпо́дь путь пра́ведних, і путь нечести́вих поги́бнеть.
|
ЈА/ко съвњ'сть г~ь пђть пра'веDныхъ, и^ пђть нечести'выхъ поги'бнетъ”
|
|
Псалом 2
|
ўало'мъ в~
|
|
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 2.
|
ўалоM двDвъ, в~”
|
|
1
|
1
|
|
Вску́ю шата́шася язи́ци, і лю́діє поучи́шася тще́тним?
|
Въскђю шата'шася ја%ꙁы'ци, и^ лю'дїе поё^чи'шася тъще'тнымъ;
|
|
2
|
2
|
|
Предста́ша ца́ріє зе́мстії, і кня́зі собра́шася вку́пі на Го́спода і на Христа́ Єго́.
|
ПреDста'ша цр~їе зем#стїи, и^ кня'ѕи събрашася въкђпњ, на г~а и^ на х~а е^го`”
|
|
3
|
3
|
|
Расто́ргнем [расто́ргним] у́зи їх і отве́ржем [отве́ржим] от нас і́го їх.
|
Растръгнемъ ё^ꙁы и^хъ, и^ эTве'ржемъ эT насъ и%го и^хъ”
|
|
4
|
4
|
|
Живи́й на небесі́х посміє́ться їм, і Госпо́дь поруга́ється їм.
|
Живы'и на' нб~сехъ посмње^тся и%мъ, и^ г~ь порђга'ется и%мъ”
|
|
5
|
5
|
|
Тогда́ возглаго́леть к ним гні́вом Свої́м і я́ростію Своє́ю см'яте́ть я;
|
тогда` въз#гл~етъ къ ни'мъ гнњвомъ свои^м#, и^ ја^ростїю свое^ю смђтитъ я&”
|
|
6
|
6
|
|
Аз же поста́влен єсьм Цар от Него́ над Сіо́ном, горо́ю свято́ю Єго́,
|
А/з# же поста'вленъ е^смь цр~ь эT него`, наD сиэ'номъ горђ ст~ђю его`,
|
|
7
|
7
|
|
возвіща́яй повелі́ніє Госпо́днє. Госпо́дь рече́ ко Мні: Син Мой єси́ Ти, Аз днесь роди́х Тя;
|
възвњща'я повелњнїе гн~е” г~ь реq къ мнњ`, сн~ъ ми е^си т^ы, А/зъ дне'сь роди'хᲆ тя”
|
|
8
|
8
|
|
проси́ от Мене́, і дам Ті язи́ки достоя́ніє Твоє́, і одержа́ніє Твоє́ конці́ землі́;
|
проси эT мене, и^ да'мъ ти ја%зы'ки достоя'нїе твое`, И$ ѓ%держа'нїе твое` конца ꙁемли”
|
|
9
|
9
|
|
упасе́ши я жезло́м желі́зним, я́ко сосу́ди скуде́льничі сокруши́ши я.
|
ё^пасе'ши я& па'лицею желњꙁною, ја%ко съсђды скђде'льничя сᲆкрђши'ши я&”
|
|
10
|
10
|
|
І ни́ні, ца́ріє, разумі́йте, накажі́теся* всі судя́щії землі́.
|
И$ нн~њ цр~їе раꙁђмњйте, накажитеся вси сђдящеи` ꙁемли`”
|
|
11
|
11
|
|
Рабо́тайте Го́сподеві со стра́хом і ра́дуйтеся Єму́ со тре́петом.
|
Рабо'таи^те гв~и съ стра'хомъ, и^ ра'дђитеся е^мђ съ трепетомᲆ”
|
|
12
|
12
|
|
Приймі́те наказа́ніє, да не когда́ прогні́вається Госпо́дь, і поги́бнете от путі́ пра́веднаго, єгда́ возгори́ться вско́рі я́рость Єго́; блаже́нні всі наді́ющіїся Нань.
|
Прїимњте накаꙁа'нїе, да не когда` прогнњвае^тся г~ь, и^ поги'бнеᲄе эT пђти пра'веDнаh” е^гда` въꙁгори'тся въско'рњ ја%рость еh” бл~же'ни въси надњющеи`ся на'нь”
|
|
Псалом 3
|
ўало'мъ г~
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м Дави́ду, внегда́ отбіга́ше от лиця́ Авессало́ма, си́на своєго́, 3.
|
ўлоM двDвъ г~, вънегда` эTбњгаше эT лица а^весалома сн~а свое^го”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, что ся умно́жиша стужа́ющії мі? Мно́зі востаю́ть на м'я,
|
Ги~, что'ся ё^мно'жиша стђжаю^щеи^ ми; Мно'ѕи въста'ютъ на' мя”
|
|
3
|
3
|
|
мно́зі глаго́лють душі́ моє́й: ність спасе́нія єму́ в Бо́зі єго́.
|
мно'ѕи гл~ют# дш~и моеи, нњсть сп~се'нїа е^мђ ѓ^ бѕ~њ е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Ти же, Го́споди, Засту́пник мой єси́, сла́ва моя́, і вознося́й главу́ мою́.
|
ты' же г~и застђпникᲆ мои е^си`, сла'ва моя, и^ въꙁнося главђ мою`”
|
|
5
|
5
|
|
Гла́сом мої́м ко Го́споду воззва́х, і усли́ша м'я от гори́ святи́я Своєя́.
|
Гла'сомъ мои^мъ къ г~ђ въꙁва'хъ, и^ ё^слы'ша мя эT горы ст~ыя свое^я`”
|
|
6
|
6
|
|
Аз усну́х, і спах, воста́х, я́ко Госпо́дь засту́пить м'я.
|
а%з же ё^снXђ и^ спа'хъ, Въста'хъ, ја%ко г~ь ꙁастђпитъ мя”
|
|
7
|
7
|
|
Не убою́ся от тем люді́й, о́крест напа́дающих на м'я.
|
не ё^бою^ся эT темъ лю'дїи, ѓ%крестᲆ нападающиX на' мя”
|
|
8
|
8
|
|
Воскресни́, Го́споди, спаси́ м'я, Бо́же мой: я́ко Ти порази́л єси́ вся вражду́ющия мі всу́є, зу́би грі́шников сокруши́л єси́.
|
въскрsни` г~и, сп~и' мя бж~е мо'и” ја%ко ты пораꙁи вᲆся вражDђющая ми вᲆсђе, зђбы грᲇшникомъ съкрђши'лъ е^си”
|
|
9
|
9
|
|
Госпо́днє єсть спасе́ніє, і на лю́дех Твої́х благослове́ніє Твоє́.
|
Гн~е е^сть сп~се'нїе, и^ на людехᲆ твои^х# блгsлве`нїе твое”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 4
|
ўало'мъ д~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех, псало́м Дави́ду, 4.
|
ўлоM двDвъ д~. Въ конецъ, пњ'снеи”
|
|
2
|
2
|
|
Внегда́ призва́ти мі, усли́ша м'я Бог пра́вди моєя́; в ско́рбі распространи́л м'я єси́; уще́дри м'я і усли́ши моли́тву мою́.
|
Вънегда` вᲆꙁваX, ё^слы'ша мя бг~ъ пра'вды мое^я” въ скорби распространи'л# мя е^си” ё^щедри мя и^ ё^слы'ши молитвђ мою”
|
|
3
|
3
|
|
Си́нове челові́честії, доко́лі тяжкосе́рдії? Вску́ю лю́бите суєту́ і і́щете лжі?
|
Сн~ве члвчsтїи, доко'лњ тяжкосе'рдїи; въскђю лю'бите сђетная и^ и'щете лжа;
|
|
4
|
4
|
|
І уві́дите, я́ко удиви́ Госпо́дь преподо́бнаго Своєго́. Госпо́дь усли́шить м'я, внегда́ воззва́ти мі к Нему́.
|
и^ ё^вᲇдиᲄе, ја%ко ё^диви г~ь прпDбнаго своеh. г~ь ё^слы'шит мя, вънегда` воZꙁовђ къ немђ”
|
|
5
|
5
|
|
Гні́вайтеся, і не согріша́йте, я́же глаго́лете в сердця́х ва́ших, на ло́жах ва́ших умилі́теся;
|
гнњ'ваитеся, и^ не съгрњша'ите” ја%же гл~ете въ срDцыхъ ва'шихъ, на ло'жихъ ва'шихъ ё^милитеся”
|
|
6
|
6
|
|
пожрі́те же́ртву пра́вди і упова́йте на Го́спода.
|
пожрите жертвђ пра'вдњ, и^ ё^пова'ите на г~а”
|
|
7
|
7
|
|
Мно́зі глаго́лють: кто яви́ть нам блага́я? Зна́менася на нас світ лиця́ Твоєго́, Го́споди.
|
Мно'ѕи гл~ют#, кто ја%витъ на'мъ бл~га'я; ꙁна'менася на на'съ свњтъ лица` твое^го г~и,
|
|
8
|
8
|
|
Дал єси́ весе́ліє в се́рдці моє́м; от плода́ пшени́ці, вина́ і єле́я своєго́ умно́жишася;
|
да'лъ е^си весе'лїе въ срDцы мое^мъ” эT плода пшеница, вина` і^ е^ле'я свое^го ё^мно'жишася”
|
|
9
|
9
|
|
в ми́рі вку́пі усну́ і почи́ю, я́ко Ти, Го́споди, єди́наго на упова́нії всели́л м'я єси́.
|
въ мирњ въкђпњ ё^снђ, и^ почїю” ја%ко ты г~и е^ді'наго на ё^пова'нїе въсели'лъ мя е^си.
|
|
Псалом 5
|
ўало'мъ е~
|
|
1
|
1
|
|
О наслі́дствующем, псало́м Дави́ду, 5.
|
ўлоM двDвъ е~” ѓ^ наслDњствђющыхъ.
|
|
2
|
2
|
|
Глаго́ли моя́ внуши́, Го́споди, разумі́й зва́ніє моє́.
|
Гл~ы моя внђши г~и, раꙁђмњи зва'нїе мое,
|
|
3
|
3
|
|
Воньми́ гла́су моле́нія моєго́, Царю́ мой і Бо́же мой, я́ко к Тебі́ помолю́ся, Го́споди.
|
воньми` глsа мл~твы мое^я, цр~ю мо'й и^ бж~е мой” ЈА/ко к тебᲇ помолю'ся г~и,
|
|
4
|
4
|
|
Зау́тра усли́ши глас мой, зау́тра предста́ну Ті, і у́зриши м'я;
|
ꙁаё%тра ё^слы'ши глsа мои” Заё%тра преDста'нђ ти, и^ ё'зриши мя,
|
|
5
|
5
|
|
я́ко Бог не хотя́й беззако́нія Ти єси́, не присели́ться к Тебі́ лука́внуяй,
|
ја%ко бг~ъ не хотя беꙁако'нїе ты е^си” Не прїидетъ к тебњ лђка'внђяи`,
|
|
6
|
6
|
|
ніже́ пребу́дуть беззако́нници пред очи́ма Твої́ма; возненави́діл єси́ вся ді́лающия беззако́ніє,
|
ни пребђдђтъ же ꙁако'нопрестђ'пницы преD ѓ^чи'ма твои'ма” Въꙁненавидњлъ е^си вся творя'щая беꙁако'нїе,
|
|
7
|
7
|
|
погуби́ши вся глаго́лющия лжу; му́жа крове́й і льсти́ва гнуша́ється Госпо́дь.
|
погђбиши вся гл~ющая лжђ” Мђж'а кро'ви и^ льстива гнђша'е^тъся г~ь”
|
|
8
|
8
|
|
Аз же мно́жеством ми́лости Твоєя́ вни́ду в дом Твой, поклоню́ся ко хра́му свято́му Твоєму́, в стра́сі Твоє́м.
|
А/зъ же мно'жествомъ млsти твоея, внидђ в до'мъ твой, поклоню'ся къ црк~ви ст~њи твоей, въ стра'сњ твое^мъ”
|
|
9
|
9
|
|
Го́споди, наста́ви м'я пра́вдою Твоє́ю, враг мої́х ра́ди іспра́ви пред Тобо́ю путь мой.
|
г~и наста'ви мя пра'вдою твое^ю, вра'гъ мои^хъ ра'ди и^спра'ви преD собо'ю пђть мо'и”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко ність во усті́х їх і́стини, се́рдце їх су́єтно, гроб отве́рст горта́нь їх, язи́ки свої́ми льща́ху.
|
ЈА/ко нњсть въ ё^стњхъ иX и%стины, срDце и%хъ сђе'тно” Гро'бъ эTвръстъ горта'нь и%хъ, ја%ꙁы'ки свои^ми льща'хђ,
|
|
11
|
11
|
|
Суди́ їм, Бо́же, да отпаду́ть от ми́слей свої́х; по мно́жеству нече́стія їх ізри́ни я, я́ко преогорчи́ша Тя, Го́споди.
|
сђди и^мᲆ бж~е” да эTпадђтъ эT мы'слеи свои^хъ, по мно'жествђ нече'стїя и%хъ и^ꙁрини я&, ја%ко прогнњваша тя г~и”
|
|
12
|
12
|
|
І да возвеселя́ться всі упова́ющії на Тя, во вік возра́дуються, і всели́шися в них, і похва́ляться о Тебі́ лю́б'ящії і́м'я Твоє́.
|
И$ въꙁвеселя'тся вси ё^пова'ющей на' тя” Въ вњ'ки въꙁра'дђются и^ всели'шися в ниX” и^ похва'лятся ѓ^ тебњ вси любя'щеи` и%мя твое,
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко Ти благослови́ши пра́ведника, Го́споди, я́ко ору́жієм благоволе́нія вінча́л єси́ нас.
|
ЈА/ко ты блгsви'ши пра'веDника. г~и, ја%ко ѓ^рђжїемъ блг~оволенїя вњнча'лъ е^си насъ”
|
|
Псалом 6
|
ўало'мъ ѕ~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех о осьмі́м, псало́м Дави́ду, 6.
|
ўлоM двDвъ ѕ~, В конеw въ пᲇснеX ѓ^ э%смыX”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, да не я́ростію Твоє́ю обличи́ши мене́, ніже́ гні́вом Твої́м нака́жеши мене́.
|
Ги~, да не ја%росᲄїю твое'ю ѓ^бличиши мене`, ниже гнњвомъ твои^мъ пока'жеши мене`”
|
|
3
|
3
|
|
Поми́луй м'я, Го́споди, я́ко не́мощен єсьм; ізціли́ м'я, Го́споди, я́ко см'ято́шася ко́сті моя́,
|
Поми'лђи мя г~и, ја%ко не'мощеn е^смь. и^сцњли' мя г~и, ја%ко смятошася ко'сᲄи моя”
|
|
4
|
4
|
|
і душа́ моя́ см'яте́ся зіло́; і Ти, Го́споди, доко́лі?
|
И$ дш~а моя` смђти'ся ѕњло`, и^ ты г~и доко'лњ;
|
|
5
|
5
|
|
Обрати́ся, Го́споди, ізба́ви ду́шу мою́, спаси́ м'я ра́ди ми́лости Твоєя́;
|
ѓ^брати` г~и, і^ и^ꙁми дш~ђ мою`” Сп~си' мя ра'ди млsти твое^я`.
|
|
6
|
6
|
|
я́ко ність в сме́рті помина́яй Тебе́, во а́ді же кто іспові́сться Тебі́?
|
ја%ко нњсть въ сме'рти помина'яй тебе`, въ а%дњ же кто и^сповњсть ти ся;
|
|
7
|
7
|
|
Утруди́хся воздиха́нієм мої́м, ізми́ю на вся́ку нощ ло́же моє́, слеза́ми мої́ми посте́лю мою́ омочу́.
|
ё^трђди'хся въꙁдыха'нїемъ мои^мъ, И$ꙁмы'ю на вся'кђ но'щъ ло'же мое`, слеꙁа'ми мои^ми посте'лю мою` ѓ^мочю`”
|
|
8
|
8
|
|
См'яте́ся от я́рости о́ко моє́, обетша́х во всіх вразі́х мої́х.
|
смђтися эT ја%рости ѓ%ко мое, ѓ^бетᲆшаX въ всњхъ вра'ѕњхъ мои^хъ.
|
|
9
|
9
|
|
Отступі́те от мене́, всі ді́лающії беззако́ніє, я́ко усли́ша Госпо́дь глас пла́ча моєго́,
|
эTстђпи'те эT мене вси` творя'щеи' беꙁако'нїе, ја%ко ё^слы'ша г~ь глsа пла'чя мое^го`”
|
|
10
|
10
|
|
усли́ша Госпо́дь моле́ніє моє́, Госпо́дь моли́тву мою́ прия́т.
|
ё^слы'ша г~ь моле'нїе мое, г~ь мл~твђ мою прїя'тъ”
|
|
11
|
11
|
|
Да постидя́ться і см'яту́ться всі вразі́ мої́, да возвратя́ться і устидя́ться зіло́ вско́рі.
|
да постыдя'тся и^ смятђтся вси вра'ѕи мои`, въꙁвратя'тся и^ ё^стыдя'тся ѕњло въско'рњ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 7
|
ўало'мъ з~
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м Дави́ду, єго́же воспі́т Го́сподеві о словесі́х Хусі́євих, си́на Іємені́їна, 7.
|
ўлоM двDвъ, з~, е^го'же въспњтъ гв~и ѓ^ словесњхъ хђсі'евъ, сн~а е^мені'ина”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди Бо́же мой, на Тя упова́х, спаси́ м'я от всіх гоня́щих м'я і ізба́ви м'я;
|
Ги~ б~е мой на' тя ё^пова'хъ, сп~си м^я эT всњхъ гоня'щихъ м^я, і^ и^ꙁва'ви м^я”
|
|
3
|
3
|
|
да не когда́ похи́тить, я́ко лев, ду́шу мою́, не су́щу ізбавля́ющу, ніже́ спаса́ющу.
|
да не когда` похи'ти'тъ ја%ко ле'въ мою`, ни сђщ'ђ и^ꙁбавля'ющђ, ниже сп~са'ющђ”
|
|
4
|
4
|
|
Го́споди Бо́же мой, а́ще сотвори́х сіє́, а́ще єсть непра́вда в руку́ моє́ю,
|
г~и б~е мой а%ще сътвори'хъ с^е, а%ще е^сть непра'вда въ рђ'кђ моею,
|
|
5
|
5
|
|
а́ще возда́х воздаю́щим мі зла, да отпаду́ у́бо от враг мої́х тощ;
|
а^ще въꙁдахъ възда'ющимъ м^и ѕл^а, да эTпадђ` ё^бо эT вра'гъ мои'хъ то'щь”
|
|
6
|
6
|
|
да пожене́ть у́бо враг ду́шу мою́, і да пости́гнеть, і попере́ть в зе́млю живо́т мой, і сла́ву мою́ в персть всели́ть.
|
да пожене'т# ё^бо вра'гъ дш~ђ мою, и^ посᲄи'гнет#, и^ попере'тъ в ꙁе'млю живо'тъ мой, и^ сла'вђ мою в пе'рсть всели'тъ”
|
|
7
|
7
|
|
Воскресни́, Го́споди, гні́вом Твої́м, вознеси́ся в конця́х враг Твої́х, і воста́ни, Го́споди Бо́же мой, повелі́нієм, і́мже запові́дал єси́,
|
Въскрsни г~и гнњвомъ твои'мъ, възнесися въ концыхъ вра'гъ твои%хᲆ” И$ въста'ни г~и бж~е мой по велњнїемъ и^мже заповњда,
|
|
8
|
8
|
|
і сонм люді́й оби́деть Тя, і о том на висоту́ обрати́ся.
|
и^ со'нмъ людїи ѓ^бы'детъ т^я. и^ ѓ^ то'мъ на высотђ` ѓ^брати'ся.
|
|
9
|
9
|
|
Госпо́дь су́дить лю́дем; суди́ мі, Го́споди, по пра́вді моє́й і по незло́бі моє́й на м'я.
|
г~ь сђ'дитъ людемъ” Сђди м^и г~и по пра'вдњ моей, и^ по неꙁло'бњ моей на мя”
|
|
10
|
10
|
|
Да сконча́ється зло́ба грі́шних, і іспра́виши пра́веднаго, іспита́яй сердця́ і утро́би, Бо́же, пра́ведно.
|
Да сконча'ется зло'ба грњшныX, и^ і^спра'виши правеDнаго, и^спыта'я срDца и^ ё^тро'бы бж~е” праведна
|
|
11
|
11
|
|
По́мощ моя́ от Бо́га, спаса́ющаго пра́вия се́рдцем.
|
по'мощъ моя эT б~а сп~са'ющаго пра'выя срDцемъ”
|
|
12
|
12
|
|
Бог суди́тель пра́веден, і крі́пок, і долготерпіли́в, і не гнів наводя́й на всяк день.
|
Бг~ъ сђди'тель пра'веденъ, и^ крњпокъ и^ долготерпелиv, и^ не гнњвъ наводя` на всяk дн~ь”
|
|
13
|
13
|
|
А́ще не обратите́ся, ору́жіє Своє́ очи́стить, лук Свой напряже́, і угото́ва ї,
|
А/ще не ѓ^братите'ся, ѓ^рђжїе свое ѓ^цисᲄитъ, лђкъ свой напряже`, и^ ё^гото'ва и&”
|
|
14
|
14
|
|
і в нем угото́ва сосу́ди сме́ртния, стрі́ли Своя́ сгара́ємим соді́ла.
|
и^ въ немъ ё^гото'ва съсђ'ды сме'ртныя`, стрњ'лы своя` съгоря'щими сᲆдњ'ла”
|
|
15
|
15
|
|
Се, болі́ непра́вдою, зача́т болі́знь і роди́ беззако́ніє;
|
Се^ болњ` непра'вдђ, ꙁача'тᲆ болњꙁнь, и^ роди` безако'нїе”
|
|
16
|
16
|
|
ров ізри́ і іскопа́ ї, і паде́ть в я́му, ю́же соді́ла.
|
ро'въ и^зры`, и^ і^скопа и&, и^ впадется въ я%мђ, ю%же съдњ'ла”
|
|
17
|
17
|
|
Обрати́ться болі́знь єго́ на главу́ єго́, і на верх єго́ непра́вда єго́ сни́деть.
|
ѓ^брати'т#ся болњꙁнь е^го на главђ е^го, и^ на ве'рхᲆ е^го непра'вда е^го сни'детъ”
|
|
18
|
18
|
|
Іспові́мся Го́сподеві по пра́вді Єго́ і пою́ і́мені Го́спода Ви́шняго.
|
И$сповњмся гв~и по пра'вдњ е^го, и^ пою и%мени гн~ю вы'шне'мђ”
|
|
Псалом 8
|
ўало'мъ и~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о точи́ліх, псало́м Дави́ду, 8.
|
ўаломъ двDвъ, и~” Въ конецъ ѓ^ точи'лехъ,
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди Госпо́дь наш, я́ко чу́дно і́м'я Твоє́ по всей землі́, я́ко взя́тся великолі́піє Твоє́ преви́ше небе́с!
|
Ги~ г~ь на'шъ, ја%ко чю'дно и%мя твое по все'й ꙁемли`” ЈА/ко вꙁя'тся велелњп'ота твоя` превы'ше нб~съ”
|
|
3
|
3
|
|
Із уст младе́нець і ссу́щих соверши́л єси́ хвалу́, враг Твої́х ра́ди, є́же разруши́ти врага́ і ме́стника.
|
И$ꙁъ ё^стᲆ младе'нецъ и^ с#сђщ'ихъ съвер#ши'лъ еси хвалђ, вра'гъ твои^хъ раd, раꙁрђши'ши врага` и^ ме'сᲄника”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко узрю́ небеса́, діла́ перст Твої́х, луну́ і зві́зди, я́же Ти основа́л єси́;
|
ЈА/ко ё^зрю` нб~са, дњ'ла пе'р#стъ твои'хъ, лђнђ и^ ѕвњзды, ја%же ты ѓ^снова`”
|
|
5
|
5
|
|
что єсть челові́к, я́ко по́мниши єго́? Іли́ син челові́ч, я́ко посіща́єши єго́?
|
Что` е^сть чл~къ ја%ко по'мниши и&, и^ли сн~ъ чл~чь, ја%ко посњща'еши и&;
|
|
6
|
6
|
|
Ума́лил єси́ єго́ ма́лим чим от а́нгел, сла́вою і че́стію вінча́л єси́ єго́;
|
ё^ма'лилъ е^си и& ма'ломъ чи'мъ эT а%гг~лъ, сла'вою и^ че'стїю вњнча'лъ е^си е^го,
|
|
7
|
7
|
|
і поста́вил єси́ єго́ над ді́ли руку́ Твоє́ю, вся покори́л єси́ под но́зі єго́;
|
и^ поста'вилъ е^си е^го наD дњ'лы рђкђ твоею`” вс^я покори'лъ е^си поD ноѕњ е^го,
|
|
8
|
8
|
|
о́вці і воли́ вся, єще́ же і скоти́ польські́я,
|
ѓ^вца` и^ волы вся`, е^ще' же и^ скоᲄы полскїа”
|
|
9
|
9
|
|
пти́ці небе́сния і ри́би морські́я, преходя́щия стезі́ морські́я.
|
Пти'ца нбsныя, и^ ры'бы морскы'я, преходя'щая стеѕя` морскїя”
|
|
10
|
10
|
|
Го́споди Госпо́дь наш, я́ко чу́дно і́м'я Твоє́ по всей землі́!
|
г~и г~ь нашъ, ја%ко чю'дно и%мя твое по все'й земли`”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа”
|
|
Псалом 9
|
ўало'мъ џ~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о та́йних си́на, псало́м Дави́ду, 9.
|
ўа'лоM, дввDъ џ~” В коне'цъ ѓ^ таи'нныX сн~а. каg в~”
|
|
2
|
2
|
|
Іспові́мся Тебі́, Го́споди, всім се́рдцем мої́м, пові́м вся чудеса́ Твоя́.
|
Исповњм#ся тебњ г~и всњмъ срDцемъ мои'мъ, повњмъ вся чюдеса` твоя`”
|
|
3
|
3
|
|
Возвеселю́ся і возра́дуюся о Тебі́, пою́ і́мені Твоєму́, Ви́шній.
|
Въꙁвеселю'ся и^ въꙁра'дђюся ѓ^ тебњ, пою` и^мени твое^мђ вы'шнїи”
|
|
4
|
4
|
|
Внегда́ возврати́тися врагу́ моєму́ всп'ять, ізнемо́гуть і поги́бнуть от лиця́ Твоєго́.
|
Внегда` вᲆꙁврати'тися врагђ мое^мђ въспя'ть, и^знемо'гђтъ и^ поги'бнђтъ эT лица твое^го”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко сотвори́л єси́ суд мой і прю мою́; сіл єси́ на престо́лі, судя́й пра́вду.
|
ја%ко сътвори'лъ е^си сђ'дъ мои и^ прю` мою. сњлъ е^си на престо'лњ сђдя'и правдђ”
|
|
6
|
6
|
|
Запрети́л єси́ язи́ком, і поги́бе нечести́вий, і́м'я єго́ потреби́л єси́ в вік і в вік ві́ка.
|
Запрњтилъ е^си ја%зы'комᲆ, и^ поги'бе нечести'выи. и%мя е^го потреби'лъ е^си въ вњкъ, и^ въ вњкъ вњка”
|
|
7
|
7
|
|
Врагу́ оскуді́ша ору́жія в коне́ць, і гра́ди разруши́л єси́; поги́бе па́м'ять єго́ с шу́мом.
|
Врагђ ѓ^скђдњша ѓ^рђжїя в коне'цъ, и^ гра'ды разрђши'лъ е^си” Поги'бе па'мять е^го с шђ'момъ,
|
|
8
|
8
|
|
І Госпо́дь во вік пребива́єть, угото́ва на суд престо́л Свой;
|
и^ г~ь въ вњки пребыва'етᲆ” ё^готова на сђ'дъ престо'лъ свой,
|
|
9
|
9
|
|
і Той суди́ти і́мать вселе́нній в пра́вду, суди́ти і́мать лю́дем в правоті́.
|
и^ то'и сђдиT вселе'ннњи в пра'вдђ, сђди'тъ лю'демъ в пра'вдђ”
|
|
10
|
10
|
|
І бисть Госпо́дь Прибі́жище убо́гому, Помо́щник во благовре́меніїх, в ско́рбіх.
|
и^ бы'сть г~ь прибњжище ё^бо'гомђ, помощни'къ въ бл~го время в печя'лехъ”
|
|
11
|
11
|
|
І да упова́ють на Тя зна́ющії і́м'я Твоє́, я́ко не оста́вил єси́ взиска́ющих Тя, Го́споди.
|
И$ да ё^пова'ютъ на' тя зна'ющеи и%мя твое, ја%ко не ѓ^ста'виl е^си въꙁыска'ющихᲆ т^я г~и”
|
|
12
|
12
|
|
По́йте Го́сподеві, живу́щему в Сіо́ні, возвісті́те во язи́ціх начина́нія Єго́;
|
По'ите гв~и живё'щемђ в сїѓ'нњ, въꙁвњсти'те въ ја%ꙁы'цехъ начинанїя е^го”
|
|
13
|
13
|
|
я́ко взиска́яй кро́ви їх пом'яну́, не заби́ зва́нія убо́гих.
|
ја%ко възыская кро'ви и^хъ помянђ`, не ꙁабы` ꙁва'нїя ё^бо'гиX”
|
|
14
|
14
|
|
Поми́луй м'я, Го́споди, виждь смире́ніє моє́ от враг мої́х, вознося́й м'я от врат сме́ртних;
|
Поми'лђи м^я г~и, ви'жDь смире'нїе мое эT вра'гъ мои^хъ. въꙁнося'и м^я эT вра'тъ сме'ртныхᲆ,
|
|
15
|
15
|
|
я́ко да возвіщу́ вся хвали́ Твоя́ во враті́х дще́ре Сіо́ні; возра́дуємся о спасе́нії Твоє́м.
|
ја%ко да въꙁвњщђ вся^ хвалы` твоя`, въ вратXњ дще'ря сїѓ'ня” Въꙁра'дђемся ѓ^ сп~се'нїи твое'мъ,
|
|
16
|
16
|
|
Углібо́ша язи́ци в па́губі, ю́же сотвори́ша; в сі́ті сей, ю́же скри́ша, ув'язе́ нога́ їх.
|
ё^глњбо'ша ја%зыцы в па'гђбњ, ю%же сътвори'ша” въ сњти се'й, ю%же съкры'ша ё^вязе` нога` и^хъ”
|
|
17
|
17
|
|
Зна́єм єсть Госпо́дь судьби́ творя́й; в ді́ліх руку́ своє́ю ув'язе́ грі́шник.
|
Зна'емъ е^сть г~ь сђдбы` творя`, въ дњлеX рђ'кђ своею ё^вязе` грњшникᲆ”
|
|
18
|
18
|
|
Да возвратя́ться грі́шници во ад, всі язи́ци забива́ющії Бо́га.
|
да възвратя'тся грᲇшницы въ а'дъ, вси ја%зы'цы ꙁабыва'ющеи` бг~а”
|
|
19
|
19
|
|
Я́ко не до конця́ забве́н бу́деть ни́щий, терпі́ніє убо́гих не поги́бнеть до конця́.
|
ја%ко не до конца ꙁабве'нъ бђ'детᲆ ни'щїи, и^ терпњнїе ёбо'гихъ не поги'бнетъ до конца”
|
|
20
|
20
|
|
Воскресни́, Го́споди, да не кріпи́ться челові́к, да су́дяться язи́ци пред Тобо́ю.
|
Въскрsни г~и да не крњпи'тся чл~къ. да сђдя'тся ја%ꙁы'цы прDе тобо'ю”
|
|
21
|
21
|
|
Поста́ви, Го́споди, законоположи́теля над ни́ми, да разумі́ють язи́ци, я́ко челові́ци суть.
|
Поста'ви г~и законодавца наD ни'ми, да раꙁђмњюT ја%зы'цы, ја%ко чл~цы сђть”
|
|
22
|
22
|
|
Вску́ю, Го́споди, отстоя́ дале́че, презира́єши во благовре́меніїх, в ско́рбіх?
|
Вскђ'ю г~и эTстоя` дале'че, пре'ꙁриши въ бл~го вре'мя въ печа'лехъ;
|
|
23
|
23
|
|
Внегда́ горди́тися нечести́вому, возгара́ється ни́щий; ув'яза́ють в сові́тіх, я́же помишля́ють.
|
въ го'рдости нечести'ваго вᲆꙁгара'ется ни'щїи, ё^вяꙁа'ютъ в совњтехъ ја%же помышля'ютъ”
|
|
24
|
24
|
|
Я́ко хвали́м єсть грі́шний в по́хотех душі́ своєя́, і оби́дяй благослови́м єсть.
|
ЈА/ко хвали'мᲆ е^сть грњшныи в по'хотехъ дш~а своея`, И$ ѓ^бидяи` блгsвимъ”
|
|
25
|
25
|
|
Раздражи́ Го́спода грі́шний; по мно́жеству гні́ва Своєго́ не взи́щеть; ність Бо́га пред ним.
|
РаꙁрDажи` г~а грњшныи, по мно'жестђ гнњва свое^го не възы'щетъ” нњсть бг~а преD ни'мъ,
|
|
26
|
26
|
|
Оскверня́ються путіє́ єго́ на вся́ко вре́м'я; оте́млються судьби́ Твоя́ от лиця́ єго́; всі́ми враги́ свої́ми облада́єть.
|
ѓ^скверня'юᲄся пђтїе е^го на вся'ко вре'мя” эTе'млются сђдбы твоя эT лица` е^го, всњмъ враго'мᲆ свои^мъ ѓ^долњ'ет#”
|
|
27
|
27
|
|
Рече́ бо в се́рдці своє́м: не подви́жуся от ро́да в род без зла;
|
Реq бо въ срDци своеM, не подви'жђся эT рода в ро'дъ без# ꙁла”
|
|
28
|
28
|
|
Єго́же кля́тви уста́ єго́ по́лна суть, і го́рести і льсти; под язи́ком єго́ труд і болі́знь.
|
Є$мђже кля'твы ё^сᲄа е^го по'лна сђть, и^ го'рести и^ льсти, поD ја%зы'комъ е^го трђдъ и^ болњꙁнь”
|
|
29
|
29
|
|
Присіди́ть в лови́тельстві с бога́тими в та́йних, є́же уби́ти непови́ннаго; о́чі єго́ на ни́щаго призира́єті.
|
Присњди'тъ въ лови'телеX съ бога'тыми, в таи'нныX ё^би'ти непови'ннаго” ѓ%чи е^го на ни'щаго приꙁира'етᲇ,
|
|
30
|
30
|
|
Лови́ть в та́йні, я́ко лев, во огра́ді своє́й, лови́ть є́же восхи́тити ни́щаго, восхи́тити ни́щаго, внегда́ привлещи́ ї в сі́ті своє́й.
|
ло'виᲄъ в таи'нныX ја%ко ле'въ въ ѓ^гра'дњ свое'й” Ло'витъ въсхити'ти ё^бо'гаго, вᲆсхити'ти ни'щаго, внегда привлещї и&” въ сᲇти свое'й
|
|
31
|
31
|
|
Смири́ть єго́, преклони́ться і паде́ть, внегда́ єму́ облада́ти убо́гими.
|
смиритъ и&, прекло'нится и^ падетъ, е^гда ё^долњ'етъ ё^бо'гиM”
|
|
32
|
32
|
|
Рече́ бо в се́рдці своє́м: заби́ Бог, отврати́ лице́ Своє́, да не ви́дить до конця́.
|
Рече б^о въ срDци своемъ, ꙁабы бг~ъ, эTврати лице свое, да не ви'дитъ до конца”
|
|
33
|
33
|
|
Воскресни́, Го́споди Бо́же мой, да вознесе́ться рука́ Твоя́, не забу́ди убо́гих Твої́х до конця́.
|
Въскрsни г~и бж~е мой, да въꙁнесе'тся рђка твоя, не ꙁабђди ни'щихъ свои^хᲆ до конца`”
|
|
34
|
34
|
|
Чесо́ ра́ди прогні́ва нечести́вий Бо́га; рече́ бо в се́рдці своє́м: не взи́щеть.
|
Чесо` радиD прогнњва нечести'выи бг~а; реq бо в срDцы свое'мъ, не вꙁы'щетᲆ”
|
|
35
|
35
|
|
Ви́диши, я́ко Ти болі́знь і я́рость смотря́єши, да пре́дан бу́деть в ру́ці Твої́; Тебі́ оста́влен єсть ни́щий, си́ру Ти бу́ди Помо́щник.
|
види'ши. ја%ко ты болᲇꙁнь и^ ја%росᲄь сматря'еши, да преда'нъ бђ'детъ въ рђцњ твои`” тебњ ѓ^ста'вленъ е^сть ни'щїи, си'рђ ты бђ'ди помо'щникᲆ”
|
|
36
|
36
|
|
Сокруши́ ми́шцю грі́шному і лука́вому; взи́щеться гріх єго́ і не обря́щеться.
|
съкрђши` мы'шцђ грњшномђ и^ лђка'вомђ. вꙁы'щется грXњ е^го, и^ не ѓ^бря'щется”
|
|
37
|
37
|
|
Госпо́дь Цар во вік і в вік ві́ка; поги́бнете, язи́ци, от землі́ Єго́.
|
г~ь цр~ь в# вњкъ, и^ въ вњкъ вњка, поги'бнете ја%зы'цы эT ꙁемля е^го”
|
|
38
|
38
|
|
Жела́ніє убо́гих усли́шал єси́, Го́споди, угото́ванію се́рдця їх внят у́хо Твоє́.
|
Жела'нїе ё^бо'гихъ ё^слы'шалᲆ е^си г~и, ё^гото'ванїе срDца и^хᲆ внятъ ё%хо твое”
|
|
39
|
39
|
|
Суди́ си́ру і смире́ну, да не приложи́ть ктому́ велича́тися челові́к на землі́.
|
сђди` си'рђ и^ смире'нђ, да не приложиT потомъ велича'тися чл~кᲆ на зеMли`”
|
|
Псалом 10
|
ўало'мъ і~
|
|
|
0
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 10.
|
Въ конецъ, ўлоM двDвᲆ, і~”
|
|
1
|
1
|
|
На Го́спода упова́х, ка́ко рече́те душі́ моє́й: превита́й по гора́м, я́ко пти́ця?
|
На' г~а ё^пова'хъ, ка'ко речеT дш~и мое'и, превита'и по гора'мъ ја%ко пти'ца;
|
|
2
|
2
|
|
Я́ко се, грі́шници наляко́ша лук, угото́ваша стрі́ли в ту́лі, состріля́ти во мра́ці пра́вия се́рдцем.
|
ја%ко с^е грњшницы напряго'ша лђкъ, ё^гото'ваша стрњ'лы въ тђлњ, състрњля'ти въ мра'цᲇ пра'выя срDцеM”
|
|
3
|
3
|
|
Зане́ я́же Ти соверши́л єси́, они́ разруши́ша; пра́ведник же что сотвори́?
|
Зане ја%же ты съверши`, ѓ^ни раꙁDрђши'ша” пра'веDникъ же что сътвори`;
|
|
4
|
4
|
|
Госпо́дь во хра́мі святі́м Своє́м. Госпо́дь, на небесі́ престо́л Єго́; о́чі Єго́ на ни́щаго призира́єті, ві́жди Єго́ іспита́єті си́ни челові́чеськія.
|
г~ь въ цр~кви ст~њй своей. г~ь, на нб~си прsтлъ е^го” ѓ%чи е^го на ни'щаго призира'етњ, вњжди е^го и^спыта'етњ сн~ы чл~чьскїа”
|
|
5
|
5
|
|
Госпо́дь іспита́єть пра́веднаго і нечести́ваго; люб'я́й же непра́вду ненави́дить свою́ ду́шу.
|
г~ь и^спыта'етъ пра'вед#наго, и^ нечести'ваго. любя'и же непра'вдђ, ненави'дитъ свою дш~ђ”
|
|
6
|
6
|
|
Одожди́ть на грі́шники сі́ти; огнь і жу́пел, і дух бу́рен часть ча́ші їх.
|
ѓ^дожди'тᲆ на грᲇшники сњти. ѓ%гнь и^ жђ'пелъ и^ дђхᲆ бђ'ренᲆ, ча'сть ча'ша и^хъ”
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко пра́веден Госпо́дь і пра́вди возлюби́; правоти́ ви́ді лице́ Єго́.
|
ЈА/ко пра'веденъ г~ь, и^ пра'вды възлюби, пра'вая видњ лице е^го” Слаv
|
|
Псалом 11
|
ўало'мъ а~і
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о осьмі́й, псало́м Дави́ду, 11.
|
въ конеw ѓ^ э^смњй ўлоM двDвъ а~і”
|
|
2
|
2
|
|
Спаси́ м'я, Го́споди, я́ко оскуді́ преподо́бний, я́ко ума́лишася і́стини от сино́в челові́чеських.
|
Сп~си мя г~и, ја%ко ѓ^скђдњ преподобныи, ја%ко ё^ма'лишася и%стины эT сн~о'вᲆ чл~чьскихъ,
|
|
3
|
3
|
|
Су́єтная глаго́ла ки́йждо ко і́скреннему своєму́; устні́ льсти́вия в се́рдці, і в се́рдці глаго́лаша зла́я.
|
Сђе'тная гл~а ко'ждо къ и^скренемђ свое^мђ” ё^стны льсᲄи'выя въ срDци, и^ въ срDци гл~аша ꙁла'я”
|
|
4
|
4
|
|
Потреби́ть Госпо́дь вся устни́ льсти́вия, язи́к велері́чивий,
|
Потреби'тᲆ г~ь вся ё^сᲄны льсти'выа, и ја%ꙁы'кᲆ велерњ'чивᲆ,
|
|
5
|
5
|
|
ре́кшия: язи́к наш возвели́чим, устни́ на́ша при нас суть, кто нам госпо́дь єсть?
|
ре'кшая, ја%ꙁы'къ нашь въꙁвели'чимъ, ё^стны` на'ша при на'съ сђть. кто намъ г~ь е^сть;
|
|
6
|
6
|
|
Стра́сти ра́ди ни́щих і воздиха́нія убо́гих ни́ні воскресну́, — глаго́леть Госпо́дь, — положу́ся во спасе́ніє, не обиню́ся о нем.
|
страсти ра'ди ни'щихᲆ и^ въꙁдыха'нїа ё^бо'гихъ, нн~њ въскрsнђ гл~еть г~ь” положђся въ сп~се'нїе, не ѓ^бинђ'яся ѓ^ немъ”
|
|
7
|
7
|
|
Словеса́ Госпо́дня — словеса́ чи́ста, сребро́ разжже́но, іскуше́но землі́, очище́но седьмери́цею.
|
Словеса` гн~я, словеса` чи'ста. сребро` раждеже'но, и^скђше'но земли`, ѓ^чище'но седмори'цею”
|
|
8
|
8
|
|
Ти, Го́споди, сохрани́ши ни і соблюде́ши ни от ро́да сего́ і во вік.
|
Ты г~и съхрани'ши ны, и^ съблюде'ши ны эT рода сего, и^ въ вњки”
|
|
9
|
9
|
|
О́крест нечести́вії хо́дять; по висоті́ Твоє́й умно́жил єси́ си́ни челові́чеськія.
|
ѓ^крsтъ нечести'вїи хо'дятъ, по высотњ твое'й ё^мно'жилъ е^си сн~ы чл~ческия”
|
|
Псалом 12
|
ўало'мъ в~і
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 12.
|
В коне'цъ, ўлоM, двDвъ, в~і”
|
|
2
|
2
|
|
Доко́лі, Го́споди, забу́деши м'я до конця́? Доко́лі отвраща́єши лице́ Твоє́ от мене́?
|
Доколњ г~и забђ'деши мя до кон#ца`; доко'лњ эTвраща'еши лице свое эT мене`;
|
|
3
|
3
|
|
Доко́лі положу́ сові́ти в душі́ моє́й, болі́зні в се́рдці моє́м день і нощ? Доко́лі вознесе́ться враг мой на м'я?
|
доко'лњ положђ совњты въ дш~и моей, болњзни въ срDци мое^мъ дн~ь и но'щь; доколњ въꙁнесе'тся врагъ мой на мя;
|
|
4
|
4
|
|
При́зри, усли́ши м'я, Го́споди Бо́же мой, просвіти́ о́чі мої́, да не когда́ усну́ в смерть;
|
при'ꙁри, и^ ё^слы'ши мя г~и бж~е мои” просвњти` ѓ%чи мои`, да не когда` ё^снђ в сме'рть,
|
|
5
|
5
|
|
да не когда́ рече́ть враг мой: укріпи́хся на него́.
|
да не когда` рече'тъ вра'гᲆ мой, ё^крᲇпиXся на'нь” стђжа'ющеи` ми вᲆꙁра'дђются, а^ще ся подви'жђ,
|
|
6
|
6
|
|
Стужа́ющії мі возра́дуються, а́ще подви́жуся.
|
а^ꙁᲆ же на млsть твою ё^повахъ” Въꙁра'дђется срDце мое ѓ^ сп~се'нїи твое'мъ. въспою гв~и бл~годњя^вшемђ мн^њ, и^ пою` и%мени гн~ю вы'ш#немђ”
|
|
7
|
|
|
Аз же на ми́лость Твою́ упова́х; возра́дується се́рдце моє́ о спасе́нії Твоє́м; воспою́ Го́сподеві благоді́явшему мні і пою́ і́мені Го́спода Ви́шняго.
|
|
|
Псалом 13
|
ўало'мъ г~і
|
|
|
0
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 13.
|
Въ конеw ўа'лоM, двDвъ, г~і”
|
|
1
|
1
|
|
Рече́ безу́мен в се́рдці своє́м: ність Бог. Растлі́ша і омерзи́шася в начина́ніїх; ність творя́й благости́ню.
|
Рече беꙁђменᲆ вᲆ срDцы сво'емъ, нњсть бг~а” растлњша, и^ ѓ^мраꙁи'шася в начина'ниX, нњсть творяи` бл~госты'ня, нњсть до е^ді'наго”
|
|
2
|
2
|
|
Госпо́дь с небесе́ прини́че на си́ни челові́чеськія, ви́діти, а́ще єсть разуміва́яй, іли́ взиска́яй Бо́га.
|
г~ь сᲆ нб~се приниче на' сн~ы чл~ческїя, ви'дњти, а^ще е^сть раꙁђмᲇва'яи`, и^ли вꙁыска'яи` бг~а”
|
|
3
|
3
|
|
Всі уклони́шася, вку́пі неключи́ми би́ша: ність творя́й благости́ню, ність до єди́наго.
|
вси ё^клони'шася, вкђпњ неключи'ми быша. нᲇсть ᲄворяй бл~госты'ня, нњсть до е^ді'наго”
|
|
4
|
4
|
|
Ні ли уразумі́ють всі ді́лающії беззако́ніє, сніда́ющії лю́ди моя́ в снідь хлі́ба? Го́спода не призва́ша.
|
ни` ли разђмᲇюᲄъ вс^и дњ'лающей безако'нїе, снњда'ющеи` лю'ди моя въ мњсто хлᲇба” г~а не приꙁва'ша.
|
|
5
|
5
|
|
Та́мо убоя́шася стра́ха, іді́же не бі страх; я́ко Госпо́дь в ро́ді пра́ведних.
|
та'мо ё^бояшася стра'ха, и^дᲇже не бњ стра'ха” ЈА/ко г~ь в ро'дњ пра'веDныхъ.
|
|
6
|
6
|
|
Сові́т ни́щаго посрами́сте, Госпо́дь же Упова́ніє єго́ єсть.
|
съвњтъ ни'щаго посрами'сте, ја%ко г~ь ё^пова'нїе е^го е^сть”
|
|
7
|
7
|
|
Кто дасть от Сіо́на спасе́ніє Ізра́їлево?
|
Кто да'сᲄь эT сїѓ'на сп~се'нїе і^и^л~во; внегда` въꙁрати'тъ г~ь плњне'нїе людїи свои^хъ, Възра'дђется і^а'ковъ, и^ възвесели'тся і^и^л~ь”
|
|
8
|
1001
|
|
Внегда́ возврати́ть Госпо́дь пліне́ніє люді́й Свої́х, возра́дується Іа́ков і возвесели́ться Ізра́їль.
|
слаv
|
|
|
|
|
Сла́ва:
|
|
|
Псалом 14
|
ўало'мъ д~і
|
|
|
0
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 14.
|
Въ конеw, ўлоM, двDвъ, д~і”
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди, кто обита́єть в жили́щі Твоє́м? Іли́ кто всели́ться во святу́ю го́ру Твою́?
|
Ги~, кто` ѓ^бита'етъ въ жили'щи твое'мъ; ли` кто всели'тся въ ст~ђ'ю го'рђ твою;
|
|
2
|
2
|
|
Ходя́й непоро́чен і ді́лаяй пра́вду, глаго́ляй і́стину в се́рдці своє́м;
|
ходя'и бес поро'ка, и^ дњ'лаяй пра'вдђ, гл~яи` и^стинђ вᲆ срDцы своемъ,
|
|
3
|
3
|
|
і́же не ульсти́ язи́ком свої́м і не сотвори́ і́скреннему своєму́ зла, і поноше́нія не прия́т на бли́жнія своя́;
|
и^же не ё^льсᲄи ја%зыкоM своиM” и^ не сътвори` и%скренемђ свое^мђ ѕла`, и^ поноше'ния не прия'тъ на бли'жняа своя`”
|
|
4
|
4
|
|
унічиже́н єсть пред ним лука́внуяй, боя́щияжеся Го́спода сла́вить; клени́йся і́скреннему своєму́ і не отмета́яся;
|
ё^ничиже'нъ е^сть пред ни'мъ лђка'выи, боя%щая же ся г~а сла'виT” Клены'ися и%скренемђ свое^мђ. и^ не эTмᲇа'яся.
|
|
5
|
5
|
|
сребра́ своєго́ не даде́ в ли́хву і мзди на непови́нних не прия́т. Творя́й сія́ не подви́житься во вік.
|
сребра` свое^го не да'стᲆ в ли'хвђ, и^ м#ꙁды` на непови'нныX не прия'тъ” Творя'и сїа, не подви'жится въ вњ'ки”
|
|
Псалом 15
|
ўало'мъ е~і
|
|
|
0
|
|
Столпописа́ніє, Дави́ду, 15.
|
Столпописа'нїе” ўало'мъ, двDвъ, е~і”
|
|
1
|
1
|
|
Сохрани́ м'я, Го́споди, я́ко на Тя упова́х.
|
Съхрани` мя г~и, ја%ко на тя ё^повахъ”
|
|
2
|
2
|
|
Ріх Го́сподеві: Госпо́дь мой єси́ Ти, я́ко благи́х мої́х не тре́буєши.
|
рњхᲆ гв~и, г~ь мои е^си ты, ја%ко бл~гыX мои^хъ не требђ'еши”
|
|
3
|
3
|
|
Святи́м, і́же суть на землі́ Єго́, удиви́ Госпо́дь вся хоті́нія Своя́ в них.
|
Ст~ы'мᲆ и^же сђтᲆ на ꙁемли` е^го ё^диви` г~ь, вся хотњнїа своя в ни'хъ”
|
|
4
|
4
|
|
Умно́жишася не́мощі їх, по сих ускори́ша; не соберу́ собо́ри їх от крове́й, ні пом'яну́ же іме́н їх устна́ма мої́ма.
|
ё^мно'жишася не'мощи и^хъ, по си'хъ ё^скори'ша” не съберђ събо'ры иX эT кровїи, ни помянђ же и^ме'нъ и%хъ ё^стна'ма мои'ма”
|
|
5
|
5
|
|
Госпо́дь часть достоя́нія моєго́ і ча́ші моєя́; Ти єси́ устроя́яй достоя́ніє моє́ мні.
|
г~ь ча'сть достоа'нїа мое^го, и^ ча'ша моея`. ты е^си ё^строа'й достоя'нїе мое мнњ`”
|
|
6
|
6
|
|
У́жа нападо́ша мі в держа́вних мої́х, і́бо достоя́ніє моє́ держа́вно єсть мні.
|
ю^жа допадо'ша ми вᲆ держа'вныхъ” и^бо достоа'нїе мое держа'вно ми е^сть”
|
|
7
|
7
|
|
Благословлю́ Го́спода вразуми́вшаго м'я, єще́ же і до но́щі наказа́ша м'я утро́би моя́.
|
Блгsвлю г~а враꙁђми'вшаго мя, е^ще же и^ до' нощи покаꙁа мя ё^тро'ба моя`”
|
|
8
|
8
|
|
Предзрі́х Го́спода предо мно́ю ви́ну, я́ко одесну́ю мене́ єсть, да не подви́жуся.
|
преDꙁрњхъ г~а предо мною вы'нђ, ја%ко ѓ^деснђю мене е^сть, да ся не подви'жђ”
|
|
9
|
9
|
|
Сего́ ра́ди возвесели́ся се́рдце моє́, і возра́довася язи́к мой, єще́ же і плоть моя́ всели́ться на упова́нії.
|
Сего ра'ди въꙁвесели'ся срDце мое, и^ вᲆꙁра'довася ја%зыкъ мо'и, е^ще' же и^ плоть моя` всели'тся на ё^пова'нїе”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко не оста́виши ду́шу мою́ во а́ді, ніже́ да́си преподо́бному Твоєму́ ви́діти істлі́нія.
|
ЈА/ко не ѓ^ста'виши дш~ђ мою въ а^дњ, ни даси же преподо'бномђ свое^мђ ви'дњти и^стлњнїа”
|
|
11
|
11
|
|
Сказа́л мі єси́ путі́ живота́; іспо́лниши м'я весе́лія с лице́м Твої́м; красота́ [сла́дость] в десни́ці Твоє́й в коне́ць.
|
Скаꙁалъ ми е^си пђти` живота`, и^спо'лниши мя весе'лїа с лнцеM твои^мъ. красота в десници твоей в коне'цᲆ”
|
|
Псалом 16
|
ўало'мъ ѕ~і
|
|
0
|
0
|
|
Моли́тва Дави́ду, 16.
|
Моли'тва двд~ва. ѕ~і”
|
|
1
|
1
|
|
Усли́ши, Го́споди, пра́вду мою́, воньми́ моле́нію моєму́, внуши́ моли́тву мою́ не во устна́х льсти́вих.
|
Оу^слы'ши г~и пра'вдђ мою`, вънми` моле'нїе мое” внђши` мл~твђ мою, не вᲆ ё^стна'хᲆ льсти'вахᲆ”
|
|
2
|
2
|
|
От лиця́ Твоєго́ судьба́ моя́ ізи́деть; о́чі мої́ да ви́дита правоти́.
|
эT лица твое^го сђдба` моя и^ꙁы'детъ, ѓ%чи мои да видњта правоты”
|
|
3
|
3
|
|
Іскуси́л єси́ се́рдце моє́, посіти́л єси́ но́щію; іскуси́л м'я єси́, і не обрі́теся во мні непра́вда.
|
и^скђси'лᲆ е^си срDце мое, посњти'лъ е^си но'щїю. и^скђсилъ мя е^си, и^ не ѓ^брњтеся въ мнњ` непра'вда”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко да не возглаго́лють уста́ моя́ діл челові́чеських, за словеса́ усте́н Твої́х аз сохрани́х путі́ же́стокі.
|
ја%ко да не въꙁ#гл~ют# ё^ста` моя` дњ'лъ чл~чьскихᲆ, ꙁа словеса ё^сте'нъ твои^хъ а%ꙁъ съхранихъ пђти` жестоки”
|
|
5
|
5
|
|
Соверши́ стопи́ моя́ во стезя́х Твої́х, да не подви́жуться стопи́ моя́.
|
сᲆверши` стопы моа` въ стеꙁяхъ твои^хᲆ да не подви'жђт#ся стопы` моя`”
|
|
6
|
6
|
|
Аз воззва́х, я́ко усли́шал м'я єси́, Бо́же; приклони́ у́хо Твоє́ мні і усли́ши глаго́ли моя́.
|
А/ꙁъ възва'хъ ја%ко ё^слы'ша м^я б~е. приклони` ё^хо ᲄвое мнњ, и^ ё^слы'ши гл~ы моя”
|
|
7
|
7
|
|
Удиви́ ми́лості Твоя́, спаса́яй упова́ющия на Тя от проти́в'ящихся десни́ці Твоє́й;
|
ё^диви` млsти твоя, сп~сааи` ё^пова'ющихъ на' тя” эT проти'вящихся десници твоей,
|
|
8
|
8
|
|
сохрани́ м'я, Го́споди, я́ко зі́ницю о́ка; в кро́ві крилу́ Твоє́ю покри́єши м'я
|
съхрани` мя г~и ја%ко ѕњницђ ѓ%ка” Въ кровᲇ крилђ твоею покры'еши мя,
|
|
9
|
9
|
|
от лиця́ нечести́вих остра́стших [оби́дящих] м'я; вразі́ мої́ ду́шу мою́ одержа́ша
|
эT лица нечести'выхъ ѓ^стра'стьшихᲆ мя” Вра'ѕи мои` дш~ђ мою` ё^держаша,
|
|
10
|
10
|
|
тук свой затвори́ша, уста́ їх глаго́лаша горди́ню.
|
тђкъ свои ꙁатвори'ша, ё^ста иX гл~аша горды'ню”
|
|
11
|
11
|
|
Ізгоня́щії м'я ни́ні обидо́ша м'я, о́чі свої́ возложи́ша уклони́ти на зе́млю.
|
и^ꙁгоня'щеи мя нн~њ ѓ^быдоша мя, ѓ%чи свои` вᲆꙁложи'ша ё^клони'ти на' ꙁемлю”
|
|
12
|
12
|
|
Об'я́ша м'я, я́ко лев гото́в на лов, і я́ко ски́мен обита́яй в та́йних.
|
ѓ^бья'ша мя ја%ко ле'вᲆ гото'въ на ловᲆ, и^ ја%ко ски'менъ ѓ^бита'я въ скро'вищихᲆ”
|
|
13
|
13
|
|
Воскресни́, Го́споди, предвари́ я і запни́ їм; ізба́ви ду́шу мою́ от нечести́ваго, ору́жіє Твоє́
|
Въскрsни` г~и, предвари` я&, и^ ꙁапни иM” и^зми дш~ђ мою эT нечести'выхъ, ѓ^рђжїа твоя
|
|
14
|
14
|
|
от враг руки́ Твоєя́, Го́споди, от ма́лих от землі́; разділи́ я в животі́ їх, і сокрове́нних Твої́х іспо́лнися чре́во їх; наси́тишася сино́в, і оста́виша оста́нки младе́нцем свої́м.
|
эT рђкъ врагᲆ твои^хъ” г~и, эT маль эT ꙁемля раздњли я& в животᲇ и^хъ, и^ съкрове'ныхᲆ твои^хᲆ и^спо'лнися ё^тро'ба и^хᲆ” насы'тишася сн~оv, и^ ѓ^ста'виша ѓ^ста'нки младе'нцемъ свои'мъ”
|
|
15
|
15
|
|
Аз же пра́вдою явлю́ся лицю́ Твоєму́, наси́щуся, внегда́ яви́тимися сла́ві Твоє́й.
|
А/ꙁъ же пра'вдою ја%влю'ся лицђ твоемђ, насы'щђся вънегда` ја%ви'т ми ся сла'ва твоя”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слаv.
|
|
Псалом 17
|
ўало'мъ з~і
|
|
1
|
|
|
В коне́ць, о́троку Госпо́дню Дави́ду, я́же глаго́ла Го́сподеві словеса́ пі́сні сея́, в день, в о́ньже ізба́ви єго́ Госпо́дь от руки́ всіх враг єго́ і із руки́ Сау́ли; і рече́: 17.
|
|
|
2
|
1
|
|
Возлюблю́ Тя, Го́споди, крі́посте моя́;
|
в# конеw ѓ^трока гн~я двDва, ја%же гл~а гв~и словеса` пњ'сни сея`, в# дн~ь воньже и^зба'ви е^го г~ь и^з рђкъ всXњ врагъ е^го, и^ і^з рђки` саё^ля и^ реq. ꙁ~і. каg г~”
|
|
3
|
2
|
|
Госпо́дь — Утвержде́ніє моє́, і Прибі́жище моє́, і Ізба́витель мой, Бог мой, Помо́щник мой, і упова́ю на Него́; Защи́титель мой, і рог спасе́нія моєго́, і Засту́пник мой.
|
Въꙁлю`блю тя г~и крњ'пости моя`.
|
|
4
|
3
|
|
Хваля́ призову́ Го́спода і от враг мої́х спасу́ся.
|
г~ь ё^тверже'нїе мое, и^ прибњжище мое, и^ і^ꙁба'витель мой” бг~ъ мой помо'щ#никᲆ мой, и^ ё^пова'ю на'нь” Защи'титель мой, и^ рогъ сп~се'нїя мое^го, и^ застђ'пникъ мой”
|
|
5
|
4
|
|
Одержа́ша м'я болі́зні сме́ртния, і пото́ци беззако́нія см'ято́ша м'я;
|
ХвалаM приꙁовђ г~а, и^ эT вра'гъ моиX сп~сђ'ся”
|
|
6
|
5
|
|
болі́зні а́дови обидо́ша м'я, предвари́ша м'я сі́ті сме́ртния.
|
ѓ^держа'ша мя болњꙁни сме'ртныя, и^ пото'ци беꙁако'нїя смђти'ша мя”
|
|
7
|
6
|
|
І внегда́ скорбі́ти мі, призва́х Го́спода і к Бо́гу моєму́ воззва́х; усли́ша от хра́ма свята́го Своєго́ глас мой, і вопль мой пред Ним вни́деть во у́ші Єго́.
|
Болњꙁни а%довы ѓ^быдо'ша мя, преDвари'ша мя сњти сме'ртныя”
|
|
8
|
7
|
|
І подви́жеся і тре́петна бисть земля́, і основа́нія гор см'ято́шася і подвиго́шася, я́ко прогні́вася на ня Бог.
|
И$ вънегда` скорбњти ми приꙁвахᲆ г~а, и^ къ бг~ђ мое^мђ въꙁваX” ё^слыша эT цр~кве ст~ы'я свое^я гла'съ мои, и^ во'пль мой преD ни'мъ вни'детъ въ ё^ши е^го”
|
|
9
|
8
|
|
Взи́де дим гні́вом Єго́, і огнь от лиця́ Єго́ воспла́мениться; у́гліє возгорі́ся от Него́.
|
и^ подви'жася и^ трепетна бы'сть ꙁеMля`, и^ ѓ^снова'нїя го'ръ смђти'шася, и^ подвиꙁа'шася. ја%ко прогнњвася на' ня бг~ъ”
|
|
10
|
9
|
|
І приклони́ небеса́ і сни́де, і мрак под нога́ма Єго́.
|
в#ꙁы'де ды'мъ гнњвомъ е^го, и^ ѓ%гнь эT лица е^го въспланеTся, ё%глїа въꙁгорњшася эT него”
|
|
11
|
10
|
|
І взи́де на херуви́ми і леті́, леті́ на крилу́ ві́треню.
|
И$ преклони` нб~са, и^ сни'де, и^ примракъ поD нога'ма е^го”
|
|
12
|
11
|
|
І положи́ тьму закро́в Свой; о́крест Єго́ селе́ніє Єго́; темна́ вода́ во о́блаціх возду́шних.
|
и^ въꙁы'де на херђви'мъ, и^ летњ, възлетњ на крилђ вњтреню,
|
|
13
|
12
|
|
От облиста́нія пред Ним о́блаци пройдо́ша, град і у́гліє о́гненноє.
|
и^ положи` ᲄмђ ꙁа кровᲆ свой, ѓ^крsтᲆ е^го селе'нїе е^го, темна` вода` въ ѓ^блацехᲆ въꙁдђш'ныX”
|
|
14
|
13
|
|
І возгремі́ с небесе́ Госпо́дь, і Ви́шній даде́ глас Свой.
|
эT ѓ^блиста'нїя преD ниM ѓ%блацы проидо'ша, граD и^ ё'глїе ѓ^гненно”
|
|
15
|
14
|
|
Низпосла́ стрі́ли і разгна́ я, і мо́лнії умно́жи і см'яте́ я.
|
И$ въꙁгремњ съ нб~се г~ь, и^ вы'шнїи да'сть глаs свой”
|
|
16
|
15
|
|
І яви́шася істо́чници водні́ї, і откри́шася основа́нія вселе́нния от запреще́нія Твоєго́, Го́споди, от дохнове́нія ду́ха гні́ва Твоєго́.
|
пђсти` стрњлы, и^ разгна я&, и^ моlнїя ё^множи, и^ смђти иX”
|
|
17
|
16
|
|
Низпосла́ с висоти́ і прия́т м'я, восприя́т м'я от вод мно́гих.
|
и^ ја%ви'шася и^сто'чницы воднїи, и^ эTкры'шася ѓ^снова'нїя вселе'нныя” эT ꙁапреще'нїа твое^го г~и, эT дᲆхнове'нїа дх~а гнњва твое^го”
|
|
18
|
17
|
|
Ізба́вить м'я от враго́в мої́х си́льних і от ненави́дящих м'я; я́ко утверди́шася па́че мене́.
|
посла` свы'ше, и^ прїа'тᲆ мя, въспрїяT м^я эT водъ мно'гъ”
|
|
19
|
18
|
|
Предвари́ша м'я в день озлобле́нія моєго́; і бисть Госпо́дь Утвержде́ніє моє́.
|
И$зба'витᲆ мя эT вра'гъ мои^хᲆ си'лныX, и^ эT ненави'дящихъ м^я, ја%ко ё^крњпи'шася па'че мене”
|
|
20
|
19
|
|
І ізведе́ м'я на широту́; ізба́вить м'я, я́ко восхоті́ м'я.
|
Предвари'ша мя въ дн~ь ѓ^ꙁлобле'нїя мое^го, и^ бы'сть г~ь ё^тверже'нїе мое`”
|
|
21
|
20
|
|
І возда́сть мі Госпо́дь по пра́вді моє́й, і по чистоті́ руку́ моє́ю возда́сть мі,
|
и^ и^ꙁведе м^я на широтђ. и^ꙁба'витъ мя, ја%ко въсхотњ мя”
|
|
22
|
21
|
|
я́ко сохрани́х путі́ Госпо́дні і не нече́ствовах от Бо́га моєго́.
|
и^ въꙁда'стъ м^и г~ь по пра'вдњ моей, и^ по чи'стотњ рђкђ мое^ю` въꙁда'стъ ми”
|
|
23
|
22
|
|
Я́ко вся судьби́ Єго́ предо мно́ю, і оправда́нія Єго́ не отступи́ша от мене́.
|
ја%ко съхраниX пђти` гн~я, и^ не нече'ствовахъ эT бг~а мое^го”
|
|
24
|
23
|
|
І бу́ду непоро́чен с Ним і сохраню́ся от беззако́нія моєго́.
|
ја%ко вс^я сђдбы` е^го предо мно'ю, и^ ѓ^правда'нїя е^го не эTстђпи'ша эT мене”
|
|
25
|
24
|
|
І возда́сть мі Госпо́дь по пра́вді моє́й і по чистоті́ руку́ моє́ю пред очи́ма Єго́.
|
и^ бђ'дђ непороченъ с ни'мъ, и^ съхраню'ся эT беꙁако'нїя мое^го”
|
|
26
|
25
|
|
С преподо́бним преподо́бен бу́деши, і с му́жем непови́нним непови́нен бу́деши,
|
и^ възда'сть м^и г~ь по пра'вдњ моей, и^ по чи'стотњ рђкђ моею, преD ѓ^чи'ма е^го”
|
|
27
|
26
|
|
і со ізбра́нним ізбра́н бу́деши, і со стропти́вим разврати́шися.
|
Съ прпDбныM прпDбнъ бђ'деши, и^ съ мђжемъ непови'нномъ непови'ненъ бђдеши,
|
|
28
|
27
|
|
Я́ко Ти лю́ди смире́нния спасе́ши і о́чі го́рдих смири́ши.
|
и^ съ и^ꙁбра'ннымъ и^ꙁбра'нъ бђ'деши, и^ сᲆ стропти'вымъ раꙁ#врати'шися”
|
|
29
|
28
|
|
Я́ко Ти просвіти́ши світи́льник мой, Го́споди; Бо́же мой, просвіти́ши тьму мою́.
|
ја%ко ты люди смире'ныя сп~се'ши, и^ ѓ%чи гордыхъ смири'ши”
|
|
30
|
29
|
|
Я́ко Тобо́ю ізба́влюся от іскуше́нія, і Бо́гом мої́м прейду́ сті́ну.
|
ЈА/ко ты просвᲇща'еши свњти'лникᲆ мой г~и, б~е мой просвᲇща'еши тмђ мою`”
|
|
31
|
30
|
|
Бог мой, непоро́чен путь Єго́: словеса́ Госпо́дня разжже́на. Защи́титель єсть всіх упова́ющих на Него́.
|
ја%ко тобо'ю и^ꙁба'влюся эT и^скђше'нїя, и^ ѓ' бз~њ моемъ прелњꙁђ стњнђ”
|
|
32
|
31
|
|
Я́ко кто Бог, ра́зві Го́спода? Іли́ кто Бог, ра́зві Бо́га на́шего?
|
Бг~ъ мой, непоро'ченъ пђтъ е^го, словеса` гн~я ражDеже'на. ꙁащи'титель е^сть всњм# ё^пова'ющимъ на'нь”
|
|
33
|
32
|
|
Бог препоясу́яй м'я си́лою, і положи́ непоро́чен путь мой;
|
ја%ко кт^о бг~ъ ра'ꙁвњ г~а; и^ли кт^о бг~ъ ра'звњ бг~а на'шего;
|
|
34
|
33
|
|
соверша́яй но́зі мої́ я́ко єле́ні, і на висо́ких поставля́яй м'я;
|
бг~ъ препоа'са мя си'лою, и^ положи` непоро'ченъ пђть мои”
|
|
35
|
34
|
|
науча́яй ру́ці мої́ на брань, і положи́л єси́ лук мі́дян ми́шця моя́;
|
Съверша'а но'ѕњ мои` ја%ко е^ле'ни, и^ на высо'киX поставля'а м^я”
|
|
36
|
35
|
|
і дал мі єси́ защище́ніє спасе́нія, і десни́ця Твоя́ восприя́т м'я; і наказа́ніє Твоє́ іспра́вить м'я в коне́ць, і наказа́ніє Твоє́ то м'я научи́ть.
|
наё^ча'а рђцњ мои` на' брань, и^ положи лђкъ мњдянᲆ мы'шцамъ мои^мъ”
|
|
37
|
36
|
|
Ушири́л єси́ стопи́ моя́ подо мно́ю, і не ізнемого́сті плесні́ мої́.
|
и^ да'лъ м^и е^си ꙁащище'нїе сп~се'нїа, и^ десни'ца твоя` прїятъ мя” и^ накаꙁа'нїе твое, и^спра'витъ м^я в ко'нецъ, и^ накаꙁа'нїе твое т^о мя наё^чи'тᲆ”
|
|
38
|
37
|
|
Пожену́ враги́ моя́, і пости́гну я, і не возвращу́ся, до́ндеже сконча́ються;
|
ё^ши'рил# е^си стопы моа подо мно'ю, и^ не и^ꙁнемо'жетњ плеснњ мои`”
|
|
39
|
38
|
|
оскорблю́ їх, і не возмо́гуть ста́ти, паду́ть под нога́ма мої́ма.
|
поженђ врагы моя`, и^ пости'гнђ я&, и^ не въꙁвращђся до'ндеже сконча'ются”
|
|
40
|
39
|
|
І препоя́сал м'я єси́ си́лою на брань, сп'ял єси́ вся востаю́щия на м'я под м'я.
|
ѓ^скорблю и^хъ, и^ не вᲆꙁмо'гђтъ сᲄа'ти, падђтъ поD нога'ма мои'ма”
|
|
41
|
40
|
|
І враго́в мої́х дал мі єси́ хребе́т і ненави́дящия м'я потреби́л єси́.
|
И$ препоя'сал# м^я е^си си'лою на' брань, спя'лъ е^си въся воста'ющая на мя поD мя”
|
|
42
|
41
|
|
Воззва́ша, і не бі спаса́яй; ко Го́споду, і не усли́ша їх.
|
и^ вра'г# мои^хъ да'лъ ми е^си хребе'тъ, и^ ненави'дящая мя потреби'лъ е^си”
|
|
43
|
42
|
|
І істню́ я я́ко прах пред лице́м ві́тра, я́ко бре́ніє путі́й погла́жду я.
|
въꙁва'ша, и^ не бњ сп~са'яи`. кᲆ г~ђ, и^ не ё^слы'шаше и^хъ”
|
|
44
|
43
|
|
Ізба́виши м'я от преріка́нія люді́й; поста́виши м'я во главу́ язи́ков; лю́діє, ї́хже не ві́діх, рабо́таша мі,
|
и^ і^стню и^хъ ја%ко праX преD лицемъ вњтрђ, ја%ко бренїе пђти погла'жDђ и^хᲆ”
|
|
45
|
44
|
|
в слух у́ха послу́шаша м'я. Си́нове чужді́ї солга́ша мі,
|
И$ꙁба'виᲄъ мя эT прерᲇка'нїа людїи, поста'виши мя въ главђ ја%зы'комъ” людїе и%хже не видњх#, поработа'ша м^и,
|
|
46
|
45
|
|
си́нове чужді́ї обетша́ша і охромо́ша от стезь свої́х.
|
въ слђхъ ё^ха ё^слы'шаша м^я. сн~ове чюжїи сълга'ша м^и,
|
|
47
|
46
|
|
Жив Госпо́дь, і благослове́н Бог, і да вознесе́ться Бог спасе́нія моєго́,
|
сн~ове чюжїи ѓ^бетша`ша, и^ ѓ^хромо'ша эT сте'ѕь свои%хъ”
|
|
48
|
47
|
|
Бог дая́й отмще́ніє мні і покори́вий лю́ди под м'я.
|
Жи'въ г~ь, и^ блгsве'нъ бг~ъ” и^ въꙁнсе'тся бг~ъ сп~се'нїя моего`”
|
|
49
|
48
|
|
Ізба́витель мой от враг мої́х гнівли́вих; от возстаю́щих на м'я вознесе́ши м'я, от му́жа непра́ведна ізба́виши м'я.
|
бг~ъ даяи` эTмще'нїе мн^њ, и^ повинђяи` люди поD мя,
|
|
50
|
49
|
|
Сего́ ра́ди іспові́мся Тебі́ во язи́ціх, Го́споди, і і́мені Твоєму́ пою́;
|
и^ꙁба'витель мой эT вра'гъ моиX гнњвли'выхъ” эT въста'ющиX на' мя въꙁнесе'ши м^я, эT мђжа непра'ведна и^ꙁба'виши м^я”
|
|
51
|
50
|
|
велича́яй спасе́нія царе́ва і творя́й ми́лость христу́ Своєму́ Дави́ду і сі́мені єго́ до ві́ка.
|
Сего раd и^сповMњ'ся тебњ въ ја%ꙁыцеX г~и, и^ і^мени твое^мђ пою”
|
|
1001
|
51
|
|
Сла́ва:
|
Велича'а сп~се'нїа цр~ева, и^ творя млsть х~ђ свое^мђ, дв~дђ и^ сњмени е^го до' вњка”
|
|
Псалом 18
|
ўало'мъ и~і
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 18.
|
В коне'цъ, ўало'мъ двд~въ, и~і”
|
|
2
|
2
|
|
Небеса́ пові́дають сла́ву Бо́жию, творе́ніє же руку́ Єго́ возвіща́єть твердь.
|
Нб~са повᲇдђютᲆ сла'вђ бж~їю, творе'нїе же рђкђ е^го въꙁвњща'етъ твердь”
|
|
3
|
3
|
|
День дні отрига́єть глаго́л, і нощ но́щі возвіща́єть ра́зум.
|
дн~ь дн~и эTрыга'етъ гл~ъ, и^ нощъ но'щи въꙁвњща'етъ ра'ꙁђмᲆ”
|
|
4
|
4
|
|
Не суть рі́чі, ніже́ словеса́, ї́хже не сли́шаться гла́си їх.
|
нњ' сђть рњчи ни словеса, и%хже не слы'шатся гла'си и%хъ”
|
|
5
|
5
|
|
Во всю зе́млю ізи́де віща́ніє їх, і в конці́ вселе́нния глаго́ли їх; в со́лнці положи́ селе́ніє Своє́;
|
Въ всю` ꙁе'млю и^зы'де вњщанїе ихъ, и^ в кон#ца вселе'нныя гл~ы и^хъ” въ слн~ци положи селе'нїе свое,
|
|
6
|
6
|
|
і той я́ко жени́х ісходя́й от черто́га своєго́, возра́дується я́ко ісполи́н тещи́ путь.
|
и то'и ја%ко женихъ и^сходя` эT черто'га свое^го” Вᲆꙁрадђется ја%ко и^споли'нᲆ тещи` пђть,
|
|
7
|
7
|
|
От кра́я небесе́ ісхо́д єго́, і срі́теніє єго́ до кра́я небесе́; і ність, і́же укри́ється теплоти́ єго́.
|
эT конца нб~съ и^схо'дъ е^го. и^ срњтенїе е^го до конца` нб~съ, и^ нњ'сть и^же ё^кры'ется тепло'ты е^го”
|
|
8
|
8
|
|
Зако́н Госпо́день непоро́чен, обраща́яй ду́ші; свиді́тельство Госпо́днє ві́рно, умудря́ющеє младе́нці.
|
ꙁако'нъ гн~ь непоро'ченᲆ, ѓ^браща'а дш~а. свњдителство гн~е вњрно, ё^мђдря'а младе'нца”
|
|
9
|
9
|
|
Оправда́нія Госпо́дня пра́ва, веселя́щая се́рдце; за́повідь Госпо́дня світла́, просвіща́ющая о́чі.
|
ѓ^правда'нїа гн~я пра'ва, веселящая срDце, за'повњдь гн~я свњтла, просвњща'ющи ѓ%чи”
|
|
10
|
10
|
|
Страх Госпо́день чист, пребива́яй в вік ві́ка; судьби́ Госпо́дні і́стинни, оправда́нни вку́пі,
|
страX гн~ь чистъ, пребывая въ вњкъ вњка” сђдбы` гн~я и^стин#ны, ѓ^правда'нны въкђ'пњ,
|
|
11
|
11
|
|
вожделі́нни па́че зла́та і ка́мене че́стна мно́га, і сла́ждша па́че ме́да і со́та.
|
въжDелᲇнны па'че ꙁла'та, и^ ка'мене че'стна мно'га, и^ сла'жDьша паq ме'да и^ со'та”
|
|
12
|
12
|
|
І́бо раб Твой храни́ть я; внегда́ сохрани́ти я, воздая́ніє мно́го.
|
и^бо ра'бъ тво'и храниT и%хъ. внегда` съхрани'ти и%хъ въздая'нїе мно'го”
|
|
13
|
13
|
|
Гріхопаде́нія кто разумі́єть? От та́йних мої́х очи́сти м'я,
|
грњхопаде'нїа кт^о разђмњ'етъ; эT таинныхъ мои^хъ ѓ^чи'сти м^я,
|
|
14
|
14
|
|
і от чужди́х пощади́ раба́ Твоєго́; а́ще не облада́ють мно́ю, тогда́ непоро́чен бу́ду, і очи́щуся от гріха́ вели́ка.
|
и^ эT чюжDихъ пощади раба` твое^го” А/ще не ё^долњ'ютᲆ ми, тогда` непорочен# бђ'дђ, и^ ѓ^чи'щђся эT грњха` велика”
|
|
15
|
15
|
|
І бу́дуть во благоволе́ніє словеса́ уст мої́х, і поуче́ніє се́рдця моєго́ пред Тобо́ю ви́ну, Го́споди, Помо́щниче мой і Ізба́вителю мой.
|
и^ бђ'дђтъ въ бл~говоле'нїе словеса` ё^сᲄъ мои^хъ, и^ поё^че'нїе срDца мое^го предᲆ тобою вы'нђ” г~и помо'щниче мой, и^ і^ꙁба'вителю мой”
|
|
Псалом 19
|
ўало'мъ џ~і
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 19.
|
В конецъ ўлоM двд~въ, џі”
|
|
2
|
2
|
|
Усли́шить тя Госпо́дь в день печа́лі, защи́тить тя і́м'я Бо́га Іа́ковля.
|
Оу^слы'шитᲆ т^я г~ь в дн~ь печа'ли, защи'титъ т^я и%мя бг~а і^а'ковля”
|
|
3
|
3
|
|
По́слеть ті по́мощ от свята́го, і от Сіо́на засту́пить тя.
|
после'тъ ти по'мощъ эT ст~ого, и^ эT сїѓ^на застђ'питъ т^я”
|
|
4
|
4
|
|
Пом'яне́ть вся́ку же́ртву твою́, і всесожже́ніє твоє́ ту́чно бу́ди.
|
помяне'тъ вся'кђ же'ртвђ твою`, и^ всясъжже'нїа ᲄвоя тђ'чна бђди”
|
|
5
|
5
|
|
Дасть ті Госпо́дь по се́рдцю твоєму́, і весь сові́т твой іспо́лнить.
|
да'жDь т^и г~ь по' срDцђ твоемђ, и^ ве'сь совњтъ твой и^спо'лнитъ”
|
|
6
|
6
|
|
Возра́дуємся о спасе́нії твоє́м, і во і́м'я Го́спода Бо́га на́шего возвели́чимся; іспо́лнить Госпо́дь вся проше́нія твоя́.
|
възра'дђемся ѓ^ сп~се'нїи твоемъ, и^ въ и^мя г~а бг~а на'шего вᲆꙁвели'чимся” и^сполнитъ г~ь вс^я проше'нїа твоя”
|
|
7
|
7
|
|
Ни́ні позна́х, я́ко спасе́ Госпо́дь Христа́ Своєго́; усли́шить Єго́ с небесе́ свята́го Своєго́; в си́лах спасе́ніє десни́ці Єго́.
|
нн~њ поꙁнаX, ја%ко спsлъ е^сᲄь г~ь х~а свое^го” ё^слы'шиT е^го, съ нб~се` ст~го свое^го, въ си'лахᲆ сп~се'нїе десни'ца е^го”
|
|
8
|
8
|
|
Сі́ї на колесни́цях, і сі́ї на ко́нех; ми же во і́м'я Го́спода Бо́га на́шего призове́м.
|
сїи на колесни'цахъ, и^ сїи на кониX, мы же въ и^мя г~а бг~а на'шего призове'мᲆ”
|
|
9
|
9
|
|
Ті́ї сп'я́ті би́ша і падо́ша; ми же воста́хом і іспра́вихомся.
|
Тїи спя'ти бы'ша, и^ падо'ша. мы же въста'хомъ и^ и^спра'вихомся”
|
|
10
|
10
|
|
Го́споди, спаси́ царя́, і усли́ши ни, в о́ньже а́ще день призове́м Тя.
|
г~и, сп~си цр~я, и^ ё^слы'ши ны, во'нже дн~ь а%ще приꙁовемъ т^я”
|
|
Псалом 20
|
ўало'мъ к~
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м Дави́ду, 20.
|
ўалоM двд~въ, к~”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, си́лою Твоє́ю возвесели́ться цар, і о спасе́нії Твоє́м возра́дується зіло́.
|
Ги~ си'лою ᲄвоею` вᲆꙁвесели'тся цр~ь, и^ ѓ^ сп~се'нїи твоемъ възра'дђется ѕњло`”
|
|
3
|
3
|
|
Жела́ніє се́рдця єго́ дал єси́ єму́, і хоті́нія устну́ єго́ ні́си лиши́л єго́.
|
жела'нїе срDца е^го да'лъ е^си е^мђ, и^ хотњнїе ё^стнђ е^го нᲇси лишилъ е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко предвари́л єси́ єго́ благослове́нієм благости́нним, положи́л єси́ на главі́ єго́ віне́ць от ка́мене че́стна.
|
ја%ко прDевари'лъ е^си е^го блгsве'нїемъ бл~госты'ннымъ, поло'жилъ е^си на главᲇ е^го вᲇнеw эT ка'мене чтsна”
|
|
5
|
5
|
|
Живота́ проси́л єсть у Тебе́, і дал єси́ єму́ долготу́ дній во вік ві́ка.
|
Живота` проси'лъ е^сть эT тебе, и^ дал# е^си е^мђ долготђ дн~їи въ вњкъ вњка”
|
|
6
|
6
|
|
Ве́лія сла́ва єго́ спасе́нієм Твої́м; сла́ву і велелі́піє возложи́ши на него́.
|
ве'лїа сла'ва е^го сп~се'нїемъ твои^мъ, сла'вђ и^ велелњпїе въꙁложиши на'нь”
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко да́си єму́ благослове́ніє во вік ві́ка; возвесели́ши єго́ ра́достію с лице́м Твої́м.
|
ја%ко даси` е^мђ блгsве'нїе въ вњкᲆ вњка, въꙁвесели'ши е^го ра'достїю съ лицемᲆ твои^мъ”
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко цар упова́єть на Го́спода, і ми́лостію Ви́шняго не подви́житься.
|
ЈА/ко цр~ь ё^пова'етъ на' г~а, и^ млsтїю вы'шняго не подви'жит#ся”
|
|
9
|
9
|
|
Да обря́щеться рука́ Твоя́ всім враго́м Твої́м, десни́ця Твоя́ да обря́щеть вся ненави́дящия Тебе́.
|
ѓ^бря'щется рђка твоя` всњм# врагомъ твои^мъ, десни'ца твоя ѓбря'щетᲆ вс^я ненавидящая ᲄебе”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко положи́ши їх, я́ко пещ о́гненную во вре́м'я лиця́ Твоєго́; Госпо́дь гні́вом Свої́м см'яте́ть я, і сність їх огнь.
|
ја%ко положи'ши и^хъ ја%ко пещь ѓ%гненнђ въ время лица твоего, г~ь гнњ'вомъ своимъ смђтитъ я&, и^ снњсть и%хᲆ ѓ%гнь”
|
|
11
|
11
|
|
Плод їх от землі́ погуби́ши, і сі́м'я їх от сино́в челові́чеських.
|
пло'дъ и%хъ эT земля погђби'ши, и^ сњмя и^хъ эT сн~о'въ члчsкыX”
|
|
12
|
12
|
|
Я́ко уклони́ша на Тя зла́я, поми́слиша сові́ти, ї́хже не возмо́гуть соста́вити.
|
ЈА/ко ё^клониша на' тя ꙁла'я, помыслиша совњты и%хже не въꙁмого'ша съста'вити”
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко положи́ши я хребе́т; во ізби́тціх Твої́х угото́виши лице́ їх.
|
ја%ко положи'ши я& хребе'тъ въ и^ꙁбы'тцњхъ твои^хъ, ё^гото'ваеши лице и^хъ”
|
|
14
|
14
|
|
Вознеси́ся, Го́споди, си́лою Твоє́ю; воспоє́м і поє́м си́ли Твоя́.
|
Въꙁнеси'ся г~и си'лою твоею`, въспое^мъ и^ пое^мъ си'лы твоя”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слаv”
|
|
Псалом 21
|
ўало'мъ к~а
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о заступле́нії у́треннем, псало́м Дави́ду, 21.
|
В коне'цъ, ѓ^ ꙁастђпле'нїи ё^тренемъ. ўало'мъ, двд~въ, к~а”
|
|
2
|
2
|
|
Бо́же, Бо́же мой, воньми́ мі, вску́ю оста́вил м'я єси́? Дале́че от спасе́нія моєго́ словеса́ гріхопаде́ній мої́х.
|
Бж~е бж~е мой вонми` м^и, въскђ'ю ѓ^ста'ви мя; дале'че эT сп~се'нїа мое^го словеса` грњхопаде'нїи мои^хъ”
|
|
3
|
3
|
|
Бо́же мой, воззову́ во дні, і не усли́шиши, і в нощі́, і не в безу́міє мні.
|
бж~е мои въз#ꙁовђ въ днеX, и^ не ё^слы'шиши. и^ в нощи, и^ не в безђ'мїе мнњ”
|
|
4
|
4
|
|
Ти же во святі́м живе́ши, хвало́ Ізра́їлева.
|
ты же въ ст~њмъ живе'ши, хвала` і^ил~ва”
|
|
5
|
5
|
|
На Тя упова́ша отці́ на́ші; упова́ша, і ізба́вил єси́ я;
|
на' тя ё^пова'ша эTц~ы на'ши. ё^пова'ша, и^ и^ꙁба'вилъ е^си и^хъ”
|
|
6
|
6
|
|
к Тебі́ воззва́ша, і спасо́шася; на Тя упова́ша, і не постиді́шася.
|
к тебњ въꙁва'ша, и^ сп~сошася. на' тя ё^пова'ша, и^ не постыдњшася”
|
|
7
|
7
|
|
Аз же єсьм черв, а не челові́к, поноше́ніє челові́ков і унічиже́ніє люді́й.
|
А$зъ же е^смь че'рвь, а^ не чл~къ. поноше'нїе чл~комъ, и^ ё^ничиже'нїе лю'демъ”
|
|
8
|
8
|
|
Всі ви́дящії м'я поруга́шамися, глаго́лаша устна́ми, покива́ша главо́ю;
|
Вс^и ви'дящеи` мя порђга'ша ми ся, гл~аша ё^стна'ми, покива'ша главђ`”
|
|
9
|
9
|
|
упова́ на Го́спода, да ізба́вить єго́, да спасе́ть єго́, я́ко хо́щеть єго́.
|
ё^пова` на' г~а, да и^ꙁба'витъ и&. да сп~се'тᲆ е^го, ја%ко хо'щетъ е^го”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко Ти єси́ істо́ргий м'я із чре́ва, Упова́ніє моє́ от сосцю́ ма́тере моєя́.
|
ја%ко ᲄы е^си и^з#тръгїи мя иꙁ чре'ва, ё^пова'нїе мое эT сосцђ мт~ре моея.
|
|
11
|
11
|
|
К Тебі́ приве́ржен єсьм от ложе́сн, от чре́ва ма́тере моєя́ Бог мой єси́ Ти.
|
к тебњ приве'рженъ е^смь эT ложе'снъ, эT чрева мт~ре моея` бг~ъ мой е^си ты”
|
|
12
|
12
|
|
Да не отсту́пиши от мене́, я́ко скорб близ, я́ко ність помога́яй мі.
|
не эTсᲄђпи` эT мене, ја%ко ско'рбь бли'ꙁъ, ја%ко нњ'сть помага'ющаго м^и”
|
|
13
|
13
|
|
Обидо́ша м'я тельці́ мно́зі, юнці́ ту́чнії одержа́ша м'я;
|
ѓ^быдо'ша м^я телцы мно'ѕи, ю^нъцы тђчънїи ѓ^держа'шя мя”
|
|
14
|
14
|
|
отверзо́ша на м'я уста́ своя́, я́ко лев восхища́яй і рика́яй.
|
эTверꙁо'ша на' мя ё^сᲄа своя`, ја%ко ле'в# въсхища'я и^ рыка'я”
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко вода́ ізлія́хся, і разси́пашася вся ко́сті моя́; бисть се́рдце моє́ я́ко воск та́яй посреді́ чре́ва моєго́.
|
ја%ко вода` и^ꙁлїа^ся, и^ раZсыпашася вся ко'сᲄи моя” бысть срDце мое ја%ко во'скᲆ та'а, посредњ чре'ва мое^го”
|
|
16
|
16
|
|
І́зсше, я́ко скуде́ль, крі́пость моя́, і язи́к мой прильпе́ горта́ни моєму́, і в персть сме́рті свел м'я єси́.
|
и%сше ја%ко скђде'ль крњпость моя, и^ ја%зы'кᲆ мой прильпе гор#та'ни мое^мђ, и^ в пе'рсть сме'рти съве'лъ мя е^си”
|
|
17
|
17
|
|
Я́ко обидо́ша м'я пси мно́зі, сонм лука́вих одержа́ша м'я; іскопа́ша ру́ці мої́ і но́зі мої́.
|
ја%ко ѓ^быдо'ша мя ўи мно'ѕи, со'нмъ лђка'выхъ ѓ^держа'ша мя” и^скопа'ша рђцᲇ мои и^ но'ѕᲇ мои`,
|
|
18
|
18
|
|
Ісчето́ша вся ко́сті моя́; ті́ї же смотри́ша і презрі́ша м'я.
|
и^счето'ша вся ко'сти моя. тїи же смоᲄриша, и^ презрњша мя”
|
|
19
|
19
|
|
Разділи́ша ри́зи моя́ себі́, і о оде́жді моє́й мета́ша жре́бій.
|
раздњли'ша ри'ꙁы моя себњ, и^ ѓ^ э^де'жDи мое'и мета'ша жре'бїа”
|
|
20
|
20
|
|
Ти же, Го́споди, не удали́ по́мощ Твою́ от мене́; на заступле́ніє моє́ воньми́.
|
ᲄы же г~и не ё^да'ли по'мощъ твою эT мене`, на застђпле'нїе мое воньми`”
|
|
21
|
21
|
|
Ізба́ви от ору́жія ду́шу мою́, і із руки́ пе́сії єдоноро́дную мою́.
|
и^ꙁми` эT ѓ^рђжїа дш~ђ мою, и^ і^з рђки` пе'сїа е^ді'нороDнђю мою”
|
|
22
|
22
|
|
Спаси́ м'я от уст льво́вих, і от рог єдиноро́ж смире́ніє моє́.
|
сп~си` мя эT ё%стъ льво'въ, и^ эT ро'гъ е^ді'норождь, смире'нїе мое”
|
|
23
|
23
|
|
Пові́м і́м'я Твоє́ бра́тії моє́й, посреді́ це́ркве воспою́ Тя.
|
повњмъ и%мя твое бра'тїи мое'и, посредњ цр~кве въспою' тя”
|
|
24
|
24
|
|
Боя́щіїся Го́спода, восхвалі́те Єго́, все сі́м'я Іа́ковле, просла́віте Єго́, да убої́ться же от Него́ все сі́м'я Ізра́їлево;
|
боя'щеися г~а въсхвали'те и&, все сњмя і^а'ковле просла'вите и&” да ё^бои'т же ся эT него все` сњмя і^ил~ево,
|
|
25
|
25
|
|
я́ко не унічижи́, ніже́ негодова́ моли́тви ни́щаго, ніже́ отврати́ лице́ Своє́ от мене́, і єгда́ воззва́х к Нему́, усли́ша м'я.
|
ја%ко не ё^ничижи` ни негодова` мл~твы ни'щаго” ни эTврати же лица` свое^го эT мене`. и^ е^гда` възва'хъ къ немђ, ё^слы'ша мя”
|
|
26
|
26
|
|
От Тебе́ похвала́ моя́, в це́ркві вели́цій іспові́мся Тебі́; моли́тви моя́ возда́м пред боя́щимися Єго́.
|
ѓ^ тебњ похвала моя, в# цр~кви вели'цњ и^сповњмся тебњ” мл~твы моя въздаM прDе боя'щимися е^го”
|
|
27
|
27
|
|
Ядя́ть убо́зії і наси́тяться, і восхва́лять Го́спода взиска́ющії Єго́; жива́ бу́дуть сердця́ їх в вік ві́ка.
|
ја%дя'тъ ни'щїи, и^ насы'тятся” и^ въсхва'лятъ г~а взыскаю^щеи` е^го, жива бђдђтъ срDца и^хъ въ вњкъ вњка”
|
|
28
|
28
|
|
Пом'яну́ться і обратя́ться ко Го́споду всі конці́ землі́, і покло́няться пред Ним вся оте́чествія язи́к;
|
Помянђтся, и^ ѓ^братя'тся къ г~ђ вси концы` земля`, и^ покло'нятся преD ниM вся эTч~ьствїа ја%зы'къ”
|
|
29
|
29
|
|
я́ко Госпо́днє єсть ца́рствіє, і Той облада́єть язи́ки.
|
ЈА/ко гн~е е^сть црsтвїе, и^ то'и ѓ^блада'етᲆ ја%ꙁы'ки”
|
|
30
|
30
|
|
Ядо́ша і поклони́шася всі ту́чнії землі́; пред Ним припаду́ть всі низходя́щії в зе́млю; і душа́ моя́ Тому́ живе́ть.
|
ја%до'ша и^ поклони'шася вси тђчнїи ꙁемля, преD ни'мᲆ преDпадђтᲆ вси низ#ходя'щеи въ ꙁе'млю” и^ дш~а моа томђ живе'тъ,
|
|
31
|
31
|
|
І сі́м'я моє́ порабо́таєть Єму́; возвісти́ть Го́сподеві род гряду́щий;
|
и^ сњмя мое порабо'таетᲆ е^мђ” Въꙁвњститъ гв~и ро'дъ грядђщ'їи,
|
|
32
|
32
|
|
і возвістя́ть пра́вду Єго́ лю́дем ро́ждшимся [роди́тися іму́щим], я́же сотвори́ Госпо́дь.
|
и^ въꙁвњстятъ пра'вдђ е^го лю'демъ ро'ждьшимся, и%хже сътвори` г~ь”
|
|
Псалом 22
|
ўало'мъ к~в
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 22.
|
ўлоM двDвъ, к~в”
|
|
1
|
1
|
|
Госпо́дь пасе́ть м'я, і нічто́же м'я лиши́ть.
|
Гь~ пасе'тᲆ мя, и^ ничᲄо'же мя лиши'тъ,
|
|
2
|
2
|
|
На мі́сте зла́чні, та́мо всели́ м'я, на воді́ поко́йні воспита́ м'я.
|
на мњ'стњ ꙁла'ч#нњ, та'мо всели` мя” на водњ поко'йнњ въспита` мя,
|
|
3
|
3
|
|
Ду́шу мою́ обрати́, наста́ви м'я на стезі́ пра́вди і́мене ра́ди Своєго́.
|
дш~ђ мою ѓ^брати`” наста'ви мя на стеѕя` пра'вы, и^мени ра'ди е^го”
|
|
4
|
4
|
|
А́ще бо і пойду́ посреді́ сі́ні сме́ртния, не убою́ся зла, я́ко Ти со мно́ю єси́; жезл Твой і па́лиця Твоя́, та м'я уті́шиста.
|
А/ще бо и^ пойдђ посредњ сњнїи сме'ртныхъ, не ё^бою'ся ꙁла, ја^ко ты съ мною е^си” Же'ꙁлъ твой и^ па'лица твоя, та мя ё^тњшиста”
|
|
5
|
5
|
|
Угото́вал єси́ предо мно́ю трапе́зу сопроти́в стужа́ющим мні; ума́стил єси́ єле́йом главу́ мою́, і ча́ша Твоя́ упоява́ющи м'я, я́ко держа́вна.
|
ё^готовалъ е^си предо мно'ю трапе'ꙁђ, преD стђжа'ющимъ ми`” ё^мастиl е^си е^ле'ѓ^мъ главђ` мою`, и^ ча'ша твоя` ё^поя'ющи мя ја%ко держа'вна”
|
|
6
|
6
|
|
І ми́лость Твоя́ пожене́ть м'я вся дні живота́ моєго́, і є́же всели́тимися в дом Госпо́день в долготу́ дній.
|
и^ ми'лость твоя` пожене'тъ мя, вся дн~и живота` мое^го” И$ вселиᲄи ми ся в# доM гн~ь в долготђ` дн~їи”
|
|
Псалом 23
|
ўало'мъ к~г
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, єди́ния от субо́т, 23.
|
ўлоM двDвᲆ к~г, въ е^ді'нђ эT сђботъ”
|
|
1
|
1
|
|
Госпо́дня земля́, і ісполне́ніє єя́, вселе́нная і всі живу́щії на ней.
|
Гн~я е^сть ꙁемля`, и^ и^сполне'нїе ея`. вселе'н#ная, и^ вси живђщей на не'й”
|
|
2
|
2
|
|
Той на моря́х основа́л ю єсть і на ріка́х угото́вал ю єсть.
|
то'й на' морњхъ ѓ^снова'лъ ю& е^сть, и^ на рњкаX ё^гото'валъ ю& е^сть”
|
|
3
|
3
|
|
Кто взи́деть на го́ру Госпо́дню? Іли́ кто ста́неть на мі́сті святі́м Єго́?
|
кто взыдетъ на' горђ гн~ю, и^ли кто ста'нетᲆ на мњ'стњ ст~њмᲆ е^го;
|
|
4
|
4
|
|
Непови́нен рука́ма і чист се́рдцем, і́же не прия́т всу́є ду́шу свою́ і не кля́тся ле́стію і́скреннему своєму́;
|
непови'ненъ рђка'ма и^ чи'стъ срDцемъ, и^же не прїя'тъ на сђ'е дш~ђ свою`, и^ не кля'тся ле'стїю и%скренемђ свое^мђ”
|
|
5
|
5
|
|
сей при́йметь благослове́ніє от Го́спода і ми́лостиню от Бо́га Спа́са своєго́.
|
се'и прїиметъ блsве'нїе эT г~а, и^ млsтыню эT бг~а сп~са свое^го”
|
|
6
|
6
|
|
Сей род і́щущих Го́спода, і́щущих лице́ Бо́га Іа́ковля.
|
сїи ро'дъ и%щђщиX г~а, и%щђщиX лице бг~а і^а'ковля”
|
|
7
|
7
|
|
Возьмі́те врата́ кня́зі ва́ша, і возьмі́теся врата́ ві́чная; і вни́деть Цар сла́ви.
|
Въꙁмњте врата кня'ѕи ваша, и^ вᲆзмњтеся вра'та вњ'чная, и^ вни'деT цр~ь славы”
|
|
8
|
8
|
|
Кто єсть сей Цар сла́ви? Госпо́дь крі́пок і си́лен, Госпо́дь си́лен в бра́ні.
|
кто е^сть се'и цр~ь сла'вы; г~ь крњпокъ и^ си'ленᲆ, г~ь си'ленᲆ въ бра'ни”
|
|
9
|
9
|
|
Возьмі́те врата́ кня́зі ва́ша, і возьмі́теся врата́ ві́чная; і вни́деть Цар сла́ви.
|
Въꙁмњте врата` княѕи ва'ша, и^ въꙁмњтеся врата вњ'чнаа, и^ вни'детъ цр~ь сла'вы”
|
|
10
|
10
|
|
Кто єсть сей Цар сла́ви? Госпо́дь сил, Той єсть Цар сла́ви.
|
кто е%сть се'и цр~ь сла'вы; г~ь си'лаM, то'и е%сть цр~ь славы”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 24
|
ўало'мъ к~д
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 24.
|
ўлоM двDвъ, к~д.
|
|
1
|
1
|
|
К Тебі́, Го́споди, воздвиго́х ду́шу мою́, Бо́же мой, на Тя упова́х, да не постижу́ся во вік, ніже́ да посмію́тьміся вразі́ мої́;
|
К тебњ г~и въꙁдвиго'хъ дш~ђ мою, б~е мо'и на' тя ёповаX, да не постыжђ'ся въ вњкъ” ни посмњюT ми ся вра'ѕи мои`.
|
|
2
|
2
|
|
і́бо всі терп'я́щії Тя не постидя́ться.
|
и^бо вси терпя'щеи` тя, не постидя'тся”
|
|
3
|
3
|
|
Да постидя́ться беззако́ннующії вотще́.
|
да постыдя'тся беꙁако'нђющеи` всђ'е”
|
|
4
|
4
|
|
Путі́ Твоя́, Го́споди, скажи́ мі і стезя́м Твої́м научи́ м'я.
|
пђти` твоа` г~и скажи` ми, и^ стезя'мъ твои^мъ наё^чи` мя”
|
|
5
|
5
|
|
Наста́ви м'я на і́стину Твою́ і научи́ м'я; я́ко Ти єси́ Бог Спас мой, і Тебе́ терпі́х весь день.
|
Наста'ви мя на и^сᲄинђ твою, и^ наё^чи мя” ја%ко ты е^си б~ъ сп~съ мои, и^ тебе терпXњ ве'сь дн~ь”
|
|
6
|
6
|
|
Пом'яни́ щедро́ти Твоя́, Го́споди, і ми́лості Твоя́, я́ко от ві́ка суть.
|
помяни` щедро'тъ твоихъ г~и, и^ ми'лости твоя, ја%ко эT вᲇка сђть”
|
|
7
|
7
|
|
Гріх ю́ности моєя́ і неві́дінія моєго́ не пом'яни́; по ми́лості Твоє́й пом'яни́ м'я Ти, ра́ди бла́гости Твоєя́, Го́споди.
|
грXњ ю%ности моея` и^ невњ'денїя мое^го не помяни`. по млsти твоей помяни` мя ты, ра'ди блгsти твоея г~и”
|
|
8
|
8
|
|
Благ і прав Госпо́дь, сего́ ра́ди законоположи́ть согріша́ющим на путі́.
|
бл~гᲆ и^ пра'въ г~ь, сего ра'ди ꙁако'нополо'житᲆ съгрᲇша'ющимъ на пђти`”
|
|
9
|
9
|
|
Наста́вить кро́ткія на суд, научи́ть кро́ткія путе́м Свої́м.
|
наста'витъ кроткі'я на сђ'дъ, наё^чи'тъ кро'тъкїа пђте'мъ свои^мᲆ”
|
|
10
|
10
|
|
Всі путіє́ Госпо́дні ми́лость і і́стина, взиска́ющим заві́та Єго́ і свиді́нія Єго́.
|
Вси пђтїе гн~и млsть и^ и'стинна, въꙁыска'ющимъ завњта е^го и^ свњдᲇнїя е^го”
|
|
11
|
11
|
|
Ра́ди і́мене Твоєго́, Го́споди, і очи́сти гріх мой, мног бо єсть.
|
ра'ди и%мени твое^го г~и и^ ѓ^ци'сти грXњ мой, мно'гъ бо` е^сть”
|
|
12
|
12
|
|
Кто єсть челові́к боя́йся Го́спода? Законоположи́ть єму́ на путі́, єго́же ізво́ли.
|
кто е^сть чл~къ боя'и^ся г~а; ꙁако'нополо'житъ е^мђ на пђти и^же и^ꙁво'ли”
|
|
13
|
13
|
|
Душа́ єго́ во благи́х водвори́ться, і сі́м'я єго́ наслі́дить зе́млю.
|
дш~а е^го въ бл~гихᲆ въдворится, и^ сњмя е^го наслњдит# зе'млю”
|
|
14
|
14
|
|
Держа́ва Госпо́дь боя́щихся Єго́, і заві́т Єго́ яви́ть їм.
|
держа'ва г~ь боя%щиMся е^го, и^ завњтъ е^го ја%ви'тъ и^м#”
|
|
15
|
15
|
|
О́чі мої́ ви́ну ко Го́споду, я́ко Той істо́ргнеть от сі́ті но́зі мої́.
|
ѓ%чи мои` вы'нђ къ г~ђ, ја%ко то'и и^сто'ргнетъ эT сњти но'ѕњ мои`”
|
|
16
|
16
|
|
При́зри на м'я і поми́луй м'я, я́ко єдиноро́д і нищ єсьм аз.
|
При'ꙁри на' мя, и^ поми'лђи мя, ја%ко е^ді'нородъ и^ ни'щь е^смь а^ꙁъ”
|
|
17
|
17
|
|
Ско́рбі се́рдця моєго́ умно́жишася, от нужд мої́х ізведи́ м'я.
|
ско'рби срDца моего ё^мно'жишася, эT бњдъ моиX и^ꙁведи мя`”
|
|
18
|
18
|
|
Виждь смире́ніє моє́ і труд мой, і оста́ви вся гріхи́ моя́.
|
ви'жDь смире'нїе мое` и^ трђдъ мой, и^ эTпђсти` вся` грњхи моя`”
|
|
19
|
19
|
|
Виждь враги́ моя́, я́ко умно́жишася, і ненавиді́нієм непра́ведним возненави́діша м'я.
|
ви'жDь враги' моя, ја%ко ё^мно'жишася, и^ ненавидњнїемъ непра'ведным въꙁненавидњша мя`”
|
|
20
|
20
|
|
Сохрани́ ду́шу мою́ і ізба́ви м'я, да не постижу́ся, я́ко упова́х на Тя.
|
съхрани` дш~ђ мою, и^ і^зба'ви мя`. да не постыжђ'ся, ја%ко ё^повахᲆ на' тя”
|
|
21
|
21
|
|
Незло́бивії і пра́вії приліпля́хуся мні, я́ко потерпі́х Тя, Го́споди.
|
неꙁло'бивїи и^ пра'вїи прилњпляхђся мнњ, ја%ко потерпXњ тя г~и”
|
|
22
|
22
|
|
Ізба́ви, Бо́же, Ізра́їля от всіх скорбе́й єго́.
|
иꙁба'ви бж~е і^и^л~я эT всњхъ скор#бїи е^го”
|
|
Псалом 25
|
ўало'мъ к~е
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 25.
|
ўало'мъ двд~въ, к~е”
|
|
1
|
1
|
|
Суди́ мі, Го́споди, я́ко аз незло́бою моє́ю ходи́х; і на Го́спода упова́я не ізнемогу́.
|
Сђди` ми г~и, ја%ко аZ незло'бою моею` ходи'хъ. и^ на' г~а ё^пова'я не и^ꙁнемогђ`”
|
|
2
|
2
|
|
Іскуси́ м'я, Го́споди, і іспита́й м'я, разжжи́ утро́би моя́ і се́рдце моє́.
|
И$скђси' мя г~и, и^ и^стяжи` мя`, раждези` ё^тро'бы моя`, и^ срDце мое”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко ми́лость Твоя́ пред очи́ма мої́ма єсть, і благоугоди́х во і́стині Твоє́й.
|
ја%ко млsть твоя` преD ѓ^чи'ма мои^ма е%сть, и^ бл~гоё^годи'хъ въ и%стинњ твое'й”
|
|
4
|
4
|
|
Не сідо́х с со́нмом су́єтним, і со законопресту́пними не вни́ду.
|
не сњдо'хъ съ сонмомъ сђе^тнымᲆ, и^ съ ꙁаконопрестђ'пными не въни'дђ”
|
|
5
|
5
|
|
Возненави́діх це́рков лука́внующих, і с нечести́вими не ся́ду.
|
въꙁненави'дњхъ цр~кви лђка'внђющихъ, и^ съ нечести'выми не ся'дђ”
|
|
6
|
6
|
|
Уми́ю в непови́нних ру́ці мої́, і оби́ду же́ртвенник Твой, Го́споди,
|
ё^мы'ю в непови'нныхъ рђцњ мои`, и^ ѓ^бы'дђ ѓ^лта'рь тво'и г~и”
|
|
7
|
7
|
|
є́же усли́шати мі глас хвали́ Твоєя́ і пові́дати вся чудеса́ Твоя́.
|
ё^слы'шати ми глsа хвалы` твоея`, и^ повњдати вся` чюдеса твоя”
|
|
8
|
8
|
|
Го́споди, возлюби́х благолі́піє до́му Твоєго́ і мі́сто селе́нія сла́ви Твоєя́.
|
г~и въꙁлюби'хъ бл~голњпїе до'мђ твоего, и^ мњ'сто вселе'нїа сла'вы твоея”
|
|
9
|
9
|
|
Да не погуби́ши с нечести́вими ду́шу мою́ і с му́жі крове́й живо́т мой,
|
да не погђби'ши сᲆ нечесᲄи'выми дш~ђ мою, и^ с мђ'жи кро'вїи живоT мой.
|
|
10
|
10
|
|
ї́хже в руку́ беззако́нія, десни́ця їх іспо́лнися мзди.
|
и%хъ же в рђ'кђ беꙁако'нїя, десни'ца и^хъ спо'лнися м#ꙁды”
|
|
11
|
11
|
|
Аз же незло́бою моє́ю ходи́х; ізба́ви м'я, Го́споди, і поми́луй м'я.
|
А$зᲆ же неꙁло'бою моею` ходиX, и^зба'ви мя г~и и^ поми'лђи мя”
|
|
12
|
12
|
|
Нога́ моя́ ста на правоті́; в це́рквах благословлю́ Тя, Го́споди.
|
нога моя` ста на правотњ, вᲆ цр~квахъ блгsвя тя г~и”
|
|
Псалом 26
|
ўало'мъ к~ѕ
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, пре́жде пома́занія, 26.
|
ўлоM двDвъ к~ѕ, прежDе пома'ꙁанїя”
|
|
1
|
1
|
|
Госпо́дь — Просвіще́ніє моє́ і Спаси́тель мой, кого́ убою́ся? Госпо́дь — Защи́титель живота́ моєго́, от кого́ устрашу́ся?
|
Гь~ просвњще'нїе мое, и^ сп~си'тель мои, кого' ся ё^бою; г~ь защи'тиᲄель животђ` моемђ`, эT кого` ся ё^страшђ;
|
|
2
|
2
|
|
Внегда́ приближа́тися на м'я зло́бующим, є́же сні́сти пло́ті моя́, оскорбля́ющії м'я і вразі́ мої́, ті́ї ізнемого́ша і падо́ша.
|
Внегда` приближаᲄися на мя ꙁлобђюще, снњ'сти плоᲄїи моихᲆ” ѓ^скорбля'ющеи` м^я и^ вра'ѕи мои`, тїи и^знемого'ша, и^ падо'ша”
|
|
3
|
3
|
|
А́ще ополчи́ться на м'я полк, не убої́ться се́рдце моє́; а́ще воста́неть на м'я брань, на Него́ аз упова́ю.
|
а%ще ѓ^пол#чи'тся на' мя по'лкъ, не ё^бои'тᲆся срDце мое” а%ще въста'нетъ на' мя брань, на'нь а%ꙁъ ё^пова'ю”
|
|
4
|
4
|
|
Єди́но проси́х от Го́спода, то взищу́: є́же жи́ти мі в дому́ Госпо́дні вся дні живота́ моєго́, зрі́ти мі красоту́ Госпо́дню і посіща́ти храм святи́й Єго́.
|
е^ді'но проси'хъ эT г~а, то вꙁыщђ, е^же жи'ти ми въ домђ гн~и вся` дн~и живота' моего, ꙁрᲇти ми красоᲄы` гн~я, и^ посњща'ти цр~ковь ст~ђ'ю е^го”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко скри м'я в селе́нії Своє́м в день зол мої́х, покри́ м'я в та́йні селе́нія Своєго́, на ка́мень вознесе́ м'я.
|
ја%ко съкры` мя въ кровњ свое'мъ, в# дн~ь ꙁла моего покры` мя в та'инᲇ кро'ва свое^го” на ка'мень вᲆꙁнесе` мя,
|
|
6
|
6
|
|
І ни́ні се, вознесе́ главу́ мою́ на враги́ моя́; обидо́х і пожро́х в селе́нії Єго́ же́ртву хвале́нія і воскликнове́нія; пою́ і воспою́ Го́сподеві.
|
и^ нн~њ с^е възнесе` главђ` мою на враги` моя” ѓ^быдоX, и^ пожрохъ въ кро'вњ е^го жертвђ хвале'нїя и^ въскликнове'нїя, въспою, и^ пою` гв~и”
|
|
7
|
7
|
|
Усли́ши, Го́споди, глас мой, і́мже воззва́х, поми́луй м'я і усли́ши м'я.
|
ё^слы'ши г~и глsа мои, и%м#же въꙁва'хъ. поми'лђи мя, и^ ё^слы'ши мя”
|
|
8
|
8
|
|
Тебі́ рече́ се́рдце моє́: Го́спода взищу́, взиска́ Тебе́ лице́ моє́, лиця́ Твоєго́, Го́споди, взищу́.
|
тебњ рече срDце мое, г~а въꙁы'щђ. вᲆꙁыска` тебе лице мое`, лица` твоего г~и въꙁы'щђ”
|
|
9
|
9
|
|
Не отврати́ лиця́ Твоєго́ от мене́ і не уклони́ся гні́вом от раба́ Твоєго́; Помо́щник мой бу́ди, не отри́ни мене́ і не оста́ви мене́, Бо́же, Спаси́телю мой.
|
не эTврати лица` твоего эT мене, и^ не ё^клони'ся гнњ'вомъ эT раба` твоего” помощниk ми` бђди, не эTри'ни мене`, и^ не ѓ^ста'ви мене б~е сп~си'телю мой”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко оте́ць мой і ма́ти моя́ оста́виста м'я, Госпо́дь же восприя́т м'я.
|
ја%ко эTц~ъ мои и^ ма'ти моя` ѓ^ста'виста мя, г~ь же въсприя'тъ мя”
|
|
11
|
11
|
|
Законоположи́ мі, Го́споди, в путі́ Твоє́м, і наста́ви м'я на стезю́ пра́вую враг мої́х ра́ди.
|
ꙁако'ноположи ми г~и въ пђти` твоемᲆ, и^ наста'ви мя на пђть пра'выи, вра'гъ моихъ ра'ди”
|
|
12
|
12
|
|
Не преда́ждь мене́ в ду́ші стужа́ющих мі; я́ко воста́ша на м'я свиді́теле непра́веднії, і солга́ непра́вда себі́.
|
не преда'жDь мене въ дш~ахъ стђжа'ющимъ ми, ја%ко въста'ша на' мя свњдњтеле непра'веднїи, и^ солга` непра'вда себᲇ”
|
|
13
|
13
|
|
Ві́рую ви́діти блага́я Госпо́дня на землі́ живи́х.
|
вњрою ви'дњти бл~гаа гн~я, на ꙁемли` живыX”
|
|
14
|
14
|
|
Потерпи́ Го́спода, мужа́йся, і да кріпи́ться се́рдце твоє́, і потерпи́ Го́спода.
|
потерпи` г~а, мђжа'ися, и^ да крњпи'тся срDце твое, и^ поᲄерпи` г~а”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
слаv
|
|
Псалом 27
|
ўало'мъ к~з
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 27.
|
ўлоM двDъ к~з.
|
|
1
|
1
|
|
К Тебі́, Го́споди, воззову́, Бо́же мой! Да не премолчи́ши от мене́ [о мні]; да не когда́ премолчи́ши от мене́ [о мні], і уподо́блюся низходя́щим в ров.
|
К тебњ г~и въз#ꙁовђ, бж~е мои не премолчи` эT мене, да не когда` премолчи'ши эT мене`, и^ ё^подо'блюся низходя'щиM в ровъ.
|
|
2
|
2
|
|
Усли́ши, Го́споди, глас моле́нія моєго́, внегда́ моли́тимися к Тебі́, внегда́ возді́ти мі ру́ці мої́ ко хра́му свято́му Твоєму́.
|
ё^слы'ши г~и гласъ моле'нїя мое^го, е^гда` молю'ся к тебњ, внегда` въꙁдњти м^и рђцњ мои` к цр~ькви ст~њи твоеи”
|
|
3
|
3
|
|
Не привлеци́ мене́ со грі́шники і с ді́лающими непра́вду не погуби́ мене́, глаго́лющими мир с бли́жніми свої́ми, зла́я же в сердця́х свої́х.
|
Не привлецы мене съ грњшники, и^ сᲆ дњла'ющими непра'вдђ не погђби мене, гл~ющими ми'ръ съ бли'жними свои'ми, зла' же в# срDцыX свои^хъ”
|
|
4
|
4
|
|
Даждь їм, Го́споди, по діло́м їх і по лука́вству начина́ній їх, по діло́м руку́ їх даждь їм, возда́ждь воздая́ніє їх їм.
|
Да'жDь и^мъ г~и по дњл'омъ и^хъ, и^ по лђка'вствђ начина'нїя иX” По дњломъ рђкђ и^хъ, да'жDь и^мъ, въздаждᲆ въꙁданїе и^хъ и%мъ”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко не разумі́ша в діла́ Госпо́дня і в діла́ руку́ Єго́; разори́ши я і не сози́ждеши я.
|
ЈА/ко не разђмњша в дњла гн~я, и^ в дњла рђкђ е^го” Разори'ши иX, и^ не съѕи'ждеши и^хъ”
|
|
6
|
6
|
|
Благослове́н Госпо́дь, я́ко усли́ша глас моле́нія моєго́.
|
блsвенъ г~ь, ја%ко ё^слы'ша гласъ моле'нїя мое^го”
|
|
7
|
7
|
|
Госпо́дь — Помо́щник мой і Защи́титель мой; на Него́ упова́ се́рдце моє́, і помо́же мі, і процвіте́ плоть моя́; і во́лею моє́ю іспові́мся Єму́.
|
г~ь помо'щникъ мои, и^ ꙁащи'титель мо'и” На'нь ё^пова` срDце мое`, и^ помо'же м^и. и^ процъвете плоть моя`, и^ во'лею мое^ю` и^сповњмся е^мђ”
|
|
8
|
8
|
|
Госпо́дь — Утвержде́ніє люді́й Свої́х і Защи́титель спасе́ній христа́ Своєго́ єсть.
|
г~ь ё^тверже'нїе лю'дем# своимъ, И$ ꙁащитиᲄель сп~се'нїемъ хsа свое^го е^сть”
|
|
9
|
9
|
|
Спаси́ лю́ди Твоя́, і благослови́ достоя́ніє Твоє́, і упаси́ я, і возьми́ [і вознеси́] я до ві́ка.
|
Сп~си люd своя, и^ бл~гослови достоя'нїе свое`, и^ ё^пасї я& и^ въꙁмї я&, до' вњка”
|
|
Псалом 28
|
ўало'мъ к~и
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, ісхо́да ски́нії, 28.
|
ўлоM двDвъ к~и” и^схода сњннаго.
|
|
1
|
1
|
|
Принесі́те Го́сподеві, си́нове Бо́жії, принесі́те Го́сподеві си́ни о́вні, принесі́те Го́сподеві сла́ву і честь;
|
Принесњте гв~и сн~ове бж~їи, принесњте гв~и сн~ы ѓ%вня” принесњте гв~и сла'вђ и^ че'сᲄь,
|
|
2
|
2
|
|
принесі́те Го́сподеві сла́ву і́мені Єго́; поклоні́теся Го́сподеві во дворі́ святі́м Єго́.
|
принесњте гв~и сла'вђ и^мени е^го” Поклони'теся гв~и въ дворњ ст~њмъ е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Глас Госпо́день на вода́х, Бог сла́ви возгремі́, Госпо́дь на вода́х мно́гих.
|
Глsа гн~ь на водаX. бг~ъ сла'вы въꙁ#грњмњ, г~ь на вода'хъ мно'гахъ”
|
|
4
|
4
|
|
Глас Госпо́день в крі́пості, глас Госпо́день в великолі́пії.
|
гласъ гн~ь в крњпости, гласъ гн~ь в велелњпотњ”
|
|
5
|
5
|
|
Глас Го́спода, сокруша́ющаго ке́дри; і стри́єть Госпо́дь ке́дри Лива́нськія,
|
Глsа гн~ь съкрђша'ющаго ке'дры, и^ сътры'етᲆ г~ь ке'дры лїван#скїя”
|
|
6
|
6
|
|
і істни́ть я я́ко тельця́ Лива́нська; і возлю́бленний я́ко син єдиноро́ж.
|
И$ и^стънит# я& ја%ко теле'ць лљ=ва'нъскїи, и^ възлюбленныи ја%ко сн~ъ е^ді'норожDь”
|
|
7
|
7
|
|
Глас Го́спода, пресіца́ющаго пла́мень огня́.
|
Гла'съ гн~ь пресњца'ющаго пла'мень ѓ^гня,
|
|
8
|
8
|
|
Глас Го́спода, стряса́ющаго пусти́ню; і стрясе́ть Госпо́дь пусти́ню Кадді́йскую.
|
глsа' гн~ь сътряса'ющаго пђсты'ню, и^ сътрясе'тъ г~ь пђсты'ню каDдїискђю”
|
|
9
|
9
|
|
Глас Госпо́день, сверша́ющий єле́ні, і откри́єть дубра́ви; і в хра́мі Єго́ вся́кий глаго́леть сла́ву.
|
гла'съ гн~ь съвръша'ющаго е^ле'ни, и^ эTкры'етъ дђбра'вы, и^ въ цр~кви е^го вся'къ кт^о гл~етъ сла'вђ”
|
|
10
|
10
|
|
Госпо́дь пото́п населя́єть, і ся́деть Госпо́дь Цар в вік.
|
г~ь пото'пᲆ населя'етъ, и^ сњди'ть г~ь цр~ь въ вњкъ”
|
|
11
|
11
|
|
Госпо́дь крі́пость лю́дем Свої́м дасть, Госпо́дь благослови́ть лю́ди Своя́ ми́ром.
|
г~ь крњпость лю'демъ сво'имъ да'стъ” г~ь бл~гослови'тъ лю'ди своя ми'ромъ”
|
|
Псалом 29
|
ўало'мъ к~џ
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м пі́сні обновле́нія до́му Дави́дова, 29.
|
ўало'мъ двд~въ к~џ” пњсни ѓ^бновленїя хра'ма”
|
|
2
|
2
|
|
Вознесу́ Тя, Го́споди, я́ко под'я́л м'я єси́, і не возвесели́л єси́ враго́в мої́х о мні.
|
Възнесђ тя г~и, ја%ко подъя'т# м^я, и^ не вᲆꙁвесели'лᲆ е^си вра'гъ моиX ѓ^ мнњ”
|
|
3
|
3
|
|
Го́споди Бо́же мой, воззва́х к Тебі́, і ізціли́л м'я єси́.
|
г~и бж~е мои, въꙁва'хъ к тебњ, и^ і^сцњли м^я”
|
|
4
|
4
|
|
Го́споди, возве́л єси́ от а́да ду́шу мою́, спасл м'я єси́ от низходя́щих в ров.
|
г~и възве'лъ е^си эT а%да дш~ђ мою, сплsъ мя е^си эT низ#ходя'щиX в ро'въ”
|
|
5
|
5
|
|
По́йте Го́сподеві, преподо́бнії Єго́, і іспові́дайте па́м'ять святи́ні Єго́;
|
По'йте гвsи прпDбнїи е^го, і^ и^сповњ'даите па'мяT ст~ыня е^го”
|
|
6
|
6
|
|
я́ко гнів в я́рості Єго́, і живо́т в во́лі Єго́; ве́чер водвори́ться плач, і зау́тра ра́дость.
|
ЈА/ко гнњвъ въ ја%рости е^го, и^ живо'тъ въ во'ли е^го” Ве'черъ въдвориTся плаq, и^ ꙁаё%тра ра'дость”
|
|
7
|
7
|
|
Аз же ріх во оби́лії моє́м: не подви́жуся во вік.
|
А/ꙁ же рњхъ въ ѓ^билїи моеM, не подви'жђся въ вњкᲆ.
|
|
8
|
8
|
|
Го́споди, во́лею Твоє́ю пода́ждь добро́ті моє́й си́лу; отврати́л же єси́ лице́ Твоє́, і бих смуще́н.
|
г~и во'лею твоею, пода'ждь добро'тњ моей си'лђ” эTвратилᲆ же е^си лица` свое^го, и^ бы'хъ смђще'нъ”
|
|
9
|
9
|
|
К Тебі́, Го́споди, воззову́, і к Бо́гу моєму́ помолю́ся.
|
К тебњ г~и въз#ꙁовђ, и^ к б~ђ моемђ помолю'ся.
|
|
10
|
10
|
|
Ка́я по́льза в кро́ві моє́й, внегда́ сходи́ти мі во істлі́ніє? Єда́ іспові́сться Тебі́ персть? Іли́ возвісти́ть і́стину Твою́?
|
кая' польꙁа в кро'ви моей, внегда` сходи'ти ми въ и^стлњнїе; е^да` и^сповњсть ти ся пе'рсть, и^ли въꙁвњстиᲄъ и%стинђ твою`;
|
|
11
|
11
|
|
Сли́ша Госпо́дь і поми́лова м'я; Госпо́дь бисть Помо́щник мой.
|
слы'ша г~ь, и^ поми'лова м^я, г~ь бы'сть помо'щникъ мой”
|
|
12
|
12
|
|
Обрати́л єси́ плач мой в ра́дость мні, растерза́л єси́ вре́тище моє́ і препоя́сал м'я єси́ весе́лієм,
|
ѓ^братилъ е^си пла'чъ мой въ ра'дость мнњ`, расᲄерза'лъ е^си вре'тище мое`, и^ препоя'сал мя е^си весе'лїемъ”
|
|
13
|
13
|
|
я́ко да воспоє́ть Тебі́ сла́ва моя́, і не умилю́ся. Го́споди Бо́же мой, во вік іспові́мся Тебі́.
|
ја%ко да въспое'тъ ᲄебњ сла'ва моя`, и^ не ё^милю'ся. г~и бж~е мои`, вᲆ вњки и^сповњм ти ся”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 30
|
ўало'мъ л~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, ізступле́нія, 30.
|
ўлоM двDвᲆ, л~” В коне'цъ и^стђпленїя”
|
|
2
|
2
|
|
На Тя, Го́споди, упова́х, да не постижу́ся во вік; пра́вдою Твоє́ю ізба́ви м'я і ізми́ м'я.
|
На' тя г~и ё^пова'хъ, да не постыжDђся в# вњкъ, пра'вдою твоею и^ꙁба'ви мя, и^ і^ꙁми' мя”
|
|
3
|
3
|
|
Приклони́ ко мні у́хо Твоє́, ускори́ із'я́ти м'я; бу́ди мі в Бо́га Защи́тителя і в дом прибі́жища, є́же спасти́ м'я.
|
Приклони` кᲆ мнњ ё^хо твое, ё^скори` и^ꙁя'ти мя. бђ'ди ми в# бг~ъ ꙁащититель, и^ въ до'мъ прибњжища спsти м^я”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко держа́ва моя́ і Прибі́жище моє́ єси́ Ти; і і́мене Твоєго́ ра́ди наста́виши м'я і препита́єши м'я.
|
ја%ко дръжа'ва моа, и^ прибњжище мое е^си ты`, и^ і'мени твоего ради насᲄа'виши мя, и^ препита'еши мя”
|
|
5
|
5
|
|
Ізведе́ши м'я от сі́ті сея́, ю́же скри́ша мі; я́ко Ти єси́ Защи́титель мой, Го́споди.
|
и^стр'ъгнеши мя` эT сњти сеа` ю%же съкры'ша ми, ја%ко ты' е^си ꙁащи'титеl мои г~и.
|
|
6
|
6
|
|
В ру́ці Твої́ предложу́ дух мой; ізба́вил м'я єси́, Го́споди Бо́же і́стини.
|
в рђцњ твои` предаю дх~ъ мои`” И$ꙁба'вилъ мя е^си г~и бж~е и%стинњ”
|
|
7
|
7
|
|
Возненави́діл єси́ храня́щия суєти́ вотще́; аз же на Го́спода упова́х.
|
Въꙁненави'дњлъ е^си храня'щая сђ'етная` затще'е, а%ꙁъ же на' г~а ё^поваX”
|
|
8
|
8
|
|
Возра́дуюся і возвеселю́ся о ми́лості Твоє́й, я́ко призрі́л єси́ на смире́ніє моє́, спасл єси́ от нужд ду́шу мою́
|
възра'дђюся и^ възвеселю'ся ѓ^ млsти твое'й, ја%ко призрњлᲆ е^си на смире'нїе мое`, спsлъ е^си эT бњдъ дш~ђ мою”
|
|
9
|
9
|
|
і ні́си мене́ затвори́л в рука́х вра́жіїх, поста́вил єси́ на простра́нні но́зі мої́.
|
и^ нњ'си мене` затвори'лъ в рђка'хъ вра'жїаX, поста'виl е^си на пространнњ но'ѕᲇ мои`.
|
|
10
|
10
|
|
Поми́луй м'я, Го́споди, я́ко скорблю́; см'яте́ся я́ростію о́ко моє́, душа́ моя́ і утро́ба моя́.
|
поми'лђй мя г~и, ја%ко скоръблю`. смђти'ся эT ја%рости ѓ%ко мое`, дш~а моа` и^ ё^тро'ба моя`”
|
|
11
|
11
|
|
Я́ко ізчезе́ в болі́зні живо́т мой, і лі́та моя́ в воздиха́ніїх; ізнемо́же нището́ю крі́пость моя́, і ко́сті моя́ см'ято́шася.
|
ЈА/ко и^счеꙁе` въ болњꙁни живо'тъ мой, и^ лњта моя` въ воꙁдыха'нїихъ” И$ꙁнеможе ни'щетою крњпость моя`, и^ ко'сти моя смђти'шася”
|
|
12
|
12
|
|
От всіх враг мої́х бих поноше́ніє, і сосі́дом мої́м зіло́, і страх зна́ємим мої́м; ви́дящії м'я вон біжа́ша от мене́.
|
эT всњхъ вра'гъ мои^хᲆ быхъ поношенїе, и^ съсњдоM моимъ ѕњло, и^ стра'хъ ꙁна'емымъ мои^мᲆ” Ви'дящеи^ мя во'нъ бњжа'ша эT мене,
|
|
13
|
13
|
|
Забве́н бих я́ко мертв от се́рдця; бих я́ко сосу́д погубле́н.
|
ꙁабвеn быхъ ја%ко ме'ртвъ эT срDца” Быхъ ја%ко съсђдъ погђбленъ,
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко сли́шах гажде́ніє [укоре́ніє] мно́гих живу́щих о́крест, внегда́ собра́тися їм вку́пі на м'я, прия́ти ду́шу мою́ совіща́ша.
|
ја%ко слы'шах# гажденїе мно'гихъ живђщиX ѓ^крsтъ. внегда` събира'тися и^мъ вкђпњ на' мя, прїа'ти дш~ђ мою съвњща'ша”
|
|
15
|
15
|
|
Аз же на Тя, Го́споди, упова́х, ріх: Ти єси́ Бог мой.
|
А$з# же на тя г~и ё^поваX” Рњхъ ты е^си бг~ъ мои,
|
|
16
|
16
|
|
В руку́ Твоє́ю жре́бії мої́; ізба́ви м'я із руки́ враг мої́х і от гоня́щих м'я.
|
въ рђ'кђ твоею жрњбїи мой” И$ꙁба'ви мя и^ꙁ рђки вра'гъ мои^хъ, и^ эT гоня'щихъ мя”
|
|
17
|
17
|
|
Просвіти́ лице́ Твоє́ на раба́ Твоєго́; спаси́ м'я ми́лостію Твоє́ю.
|
Просвњти` лице твое на раба` твое^го, сп~си мя ми'лостїю твое^ю.
|
|
18
|
18
|
|
Го́споди, да не постижу́ся, я́ко призва́х Тя; да постидя́ться нечести́вії і сни́дуть во ад.
|
г~и да не постыжђ'ся, ја%ко приꙁва'х тя” да постидятся нечести'вїи, и^ снидђтъ въ а%дъ”
|
|
19
|
19
|
|
Ні́ми да бу́дуть устни́ льсти́вия, глаго́лющия на пра́веднаго беззако́ніє, горди́нею і унічиже́нієм.
|
Нњмы да бђдёT ё^стны` льсти'выя, гл~ющая на пра'веднаго без#ꙁаконїе, горды'нею и^ ё^ничиже'нїемъ”
|
|
20
|
20
|
|
Коль мно́гоє мно́жество бла́гости Твоєя́, Го́споди, ю́же скрил єси́ боя́щимся Тебе́, соді́лал єси́ упова́ющим на Тя, пред си́ни челові́чеськими!
|
Ко'ль мно'го мно'жество бл~гости твоея г~и, я%же съкры'лъ еси боя'щимся тебе`. съдњ'лалъ е^си ё^пова'ющимъ на' тя, преD сн~ы чл~чьскими”
|
|
21
|
21
|
|
Скри́єши їх в та́йні лиця́ Твоєго́ от м'яте́жа челові́чеська, покри́єши їх в кро́ві от преріка́нія язи́к.
|
Съкры'еши иX, в та'инњ лица` твоего, эT мњте'жа чл~чьска” Покры'еши и^хъ въ кровњ эT пре'рњканїя я^ꙁы'къ”
|
|
22
|
22
|
|
Благослове́н Госпо́дь, я́ко удиви́ ми́лость Свою́ во гра́ді огражде́нія.
|
Бл~гослове'нъ г~ь, ја%ко ё^диви` млsть свою` въ градњ ѓ^бьстоя'нїя”
|
|
23
|
23
|
|
Аз же ріх во ізступле́нії моє́м: отве́ржен єсьм от лиця́ о́чію Твоє́ю; сего́ ра́ди усли́шал єси́ глас моли́тви моєя́, внегда́ воззва́х к Тебі́.
|
А/ꙁ же рњхъ въ и^з#стђпле'нїи мое'мᲆ, эTверженъ е^смь эT лица` ѓ%чїю твоею” Сего ра'ди ё^слы'ша глsа мл~твы моея`, вънегда` въꙁва'хъ к тебњ”
|
|
24
|
24
|
|
Возлюбі́те Го́спода, всі преподо́бнії Єго́; я́ко і́стини взиска́єть Госпо́дь і воздає́ть ізли́ше творя́щим горди́ню.
|
Въꙁлюби'те г~а вси прпDбнїи е^го, ја%ко и^стины въꙁыска'етъ г~ь, и^ въꙁдае'тъ и^ꙁли'ха творя'щимъ гор#ды'ню”
|
|
25
|
25
|
|
Мужа́йтеся, і да кріпи́ться се́рдце ва́ше, всі упова́ющії на Го́спода.
|
Мђжа'итеся, и^ да крᲇпиTся срDце ва'ше, вси ё^пова'ющеи на' г~а”
|
|
Псалом 31
|
ўало'мъ л~а
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, ра́зума, 31.
|
ўало'мъ двд~въ, л~а, ра'зђма”
|
|
1
|
1
|
|
Блаже́нні, ї́хже оста́вишася беззако́нія, і ї́хже прикри́шася грісі́.
|
Блае'жни*, и%мже эTпђсти'шася без#ꙁако'нїя, и^ і%мже прикры'шася грњси`”
|
|
2
|
2
|
|
Блаже́н муж, єму́же не вміни́ть Госпо́дь гріха́, ніже́ єсть во усті́х єго́ лесть.
|
Бл~же'нъ мёQ, е^мђже не въмњни'тъ г~ь грњха`, ниже е%сть въ ё^стњхъ е^го лесть”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко умолча́х, обетша́ша ко́сті моя́, от є́же зва́ти мі весь день,
|
ја%ко ё^молчаX, ѓ^бет#ша'ша ко'сти моя`, ꙁовђщђ ми ве'сь дн~ь.
|
|
4
|
4
|
|
я́ко день і нощ отяготі́ на мні рука́ Твоя́; возврати́хся на страсть, єгда́ уньзе́ мі терн.
|
ја%ко дн~ь и^ нощь ѓ^тяготњ на мнњ рђка твоя`, възврати'хъся на' страсть е^гда` ё^ньꙁе' ми те'рнъ”
|
|
5
|
5
|
|
Беззако́ніє моє́ позна́х і гріха́ моєго́ не покри́х, ріх: іспові́м на м'я беззако́ніє моє́ Го́сподеві, і Ти оста́вил єси́ нече́стіє се́рдця моєго́.
|
Без#ꙁако'нїе мое` поꙁнаX, и^ грњха мое^го не покрыX” Рњхъ, и^сповњмъ на' мя без#ꙁако'нїе мое` гв~и, и^ ты эTпђсти'лᲆ е^си нечестїе срDца мое^го”
|
|
6
|
6
|
|
За то помо́литься к Тебі́ всяк преподо́бний во вре́м'я благопотре́бно; оба́че в пото́пі вод мно́гих к нему́ не прибли́жаться.
|
За то` помо'лится к тебњ вся'къ преподо'бный, въ вре'мя бл~гопотре'бно” ѓ^ба'че в потопњ во'дъ мно'гъ, к немђ не прибли'жатся”
|
|
7
|
7
|
|
Ти єси́ Прибі́жище моє́ от ско́рби обдержа́щия м'я; Ра́досте моя́, ізба́ви м'я от обише́дших м'я.
|
Ты' еси прибњжище мое` эT скорби ѓ^держа'щая мя, радости моя` и^ꙁба'ви мя эT ѓ^быше'дъшихъ мя`”
|
|
8
|
8
|
|
Вразумлю́ тя, і наста́влю тя на путь сей, в о́ньже по́йдеши; утвержу́ на тя о́чі Мої́.
|
Въраꙁђмлю` т^я, и^ наставлю т^я на пђть се'и во'ньже по'идеши, ё^твержђ на ᲄя ѓ%чи мои`”
|
|
9
|
9
|
|
Не бу́діте я́ко конь і меск, ї́мже ність ра́зума; брозда́ми і уздо́ю че́люсті їх востя́гнеши, не приближа́ющихся к тебі́.
|
Не бђдњте ја%ко конь и^ мᲆскъ, и^мъже нњсть ра'зђма” Броꙁда'ми и^ ё^ꙁдо'ю челюсти и^хъ въстягнеши, не приближа'ющимся к тебњ”
|
|
10
|
10
|
|
Мно́гі ра́ни грі́шному; упова́ющаго же на Го́спода ми́лость оби́деть.
|
Мно'ги ра'ны грњшномђ, ё^пова'ющаго же на' г~а млsть ѓ^бы'детъ”
|
|
11
|
11
|
|
Веселі́теся о Го́споді і ра́дуйтеся, пра́веднії, і хвалі́теся, всі пра́вії се́рдцем.
|
Весели'теся ѓ^ г~њ, и^ ра'дђитеся пра'веDнїи, и^ хвали'теся вси пра'вїи срDцемъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа”
|
|
Псалом 32
|
ўало'мъ л~в
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, не надпи́сан у євре́й, 32.
|
ўалоM двDвъ. л~в, неѓ^пи'санᲆ эT е^вре'и.
|
|
1
|
1
|
|
Ра́дуйтеся, пра́веднії, о Го́споді; пра́вим подоба́єть похвала́.
|
Ра'дђйтеся пра'веднїи ѓ' г~њ, пра'вымъ подобаеT похвала`”
|
|
2
|
2
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві в гу́слех, во псалти́рі десятостру́ннім по́йте Єму́;
|
И$сповњдайтеся гв~и вᲆ гђ'слеX, Въ ўалты'ри десятострђннMњ по'ите е^мђ”
|
|
3
|
3
|
|
воспо́йте Єму́ піснь но́ву, до́брі по́йте Єму́ со восклица́нієм;
|
въспо'ите е^мђ пњснь но'вђ, до'брњ по'йте е^мђ съ въсклица'нїемъ”
|
|
4
|
4
|
|
я́ко пра́во сло́во Госпо́днє, і вся діла́ Єго́ в ві́рі.
|
ЈА/ко право сло'во гн~е, и^ вся дњ'ла е^го въ вњрњ”
|
|
5
|
5
|
|
Лю́бить ми́лостиню і суд Госпо́дь, ми́лости Госпо́дні іспо́лнь земля́.
|
Лю'битъ млsтню и^ сђдъ г~ь, млsти гн~я и^сполнь ꙁемля`”
|
|
6
|
6
|
|
Сло́вом Госпо́днім небеса́ утверди́шася, і Ду́хом уст Єго́ вся си́ла їх;
|
Словесе'мъ гн~имъ нб~са ё^тверди'шася, и^ дх~омъ ё^стъ е^го вся си'ла и%хъ”
|
|
7
|
7
|
|
собира́яй, я́ко міх, во́ди морські́я, полага́яй в сокро́вищих бе́здни.
|
Събира'я ја^ко мњхъ воды мор#скїя, полага'я въ скро'вищиX бе'ꙁDны”
|
|
8
|
8
|
|
Да убої́ться Го́спода вся земля́, от Него́же да подви́жуться всі живу́щії по вселе́нній;
|
да ё^бои'тъся г~а вся` ꙁемля, эT негоже подви'жатся вси` живђщеи` на вселе'ннњи”
|
|
9
|
9
|
|
я́ко Той рече́ — і би́ша; Той повелі́ — і созда́шася.
|
ЈА/ко то'и рече, и^ быша. то'и повелњ, и^ сᲆꙁда'шася.
|
|
10
|
10
|
|
Госпо́дь разоря́єть сові́ти язи́ков, отмета́єть же ми́слі люді́й і отмета́єть сові́ти князе́й.
|
г~ь раꙁаря'етъ совњты я^зы'комъ, эTмњта'етъ же мы'сли лю'демъ, и^ эTмњта'етъ совњты княѕь”
|
|
11
|
11
|
|
Сові́т же Госпо́день во вік пребива́єть, помишле́нія се́рдця Єго́ — в род і род.
|
Совњт же гн~ь въ вњки пребыва'етъ, помы'шле'нїя срDца е^го в родъ и^ родъ”
|
|
12
|
12
|
|
Блаже́н язи́к, єму́же єсть Госпо́дь Бог Єго́, — лю́діє, я́же ізбра́ в наслі́діє Себі́.
|
Бл~жен# ја%зыкᲆ, е^мђже е^сть г~ь бг~ъ е^го, лю'ди я%же и^ꙁбра` въ достоя'нїе себњ”
|
|
13
|
13
|
|
С небесе́ призрі́ Госпо́дь, ви́ді вся си́ни челові́чеськія;
|
Съ нб~се` приꙁрњ` г~ь, видњ вся` сн~ы чл~чьскїя”
|
|
14
|
14
|
|
от гото́ваго жили́ща Своєго́ призрі́ на вся живу́щия на землі́;
|
Съ гото'ваго жили'ща свое^го приꙁрњ` на въся` живђщ'ая на ꙁемли`”
|
|
15
|
15
|
|
созда́вий на єди́ні сердця́ їх, разуміва́яй на вся діла́ їх.
|
съꙁдавый на е^ді'нњ срDца и%хъ, разђмњва'яи` на въся` дњла и%хъ”
|
|
16
|
16
|
|
Не спаса́ється цар мно́гою си́лою, і ісполи́н не спасе́ться мно́жеством крі́пости своєя́.
|
не сп~се'тся цр~ь мно'гою силою, и^ и^споли'нъ не сп~се'тся мно'жествоM си'лы своея`”
|
|
17
|
17
|
|
Ложь конь во спасе́ніє, во мно́жестві же си́ли своєя́ не спасе́ться.
|
ло'жь конь въ сп~се'нїе, въ мно'жествњ же си'лы своея` не сп~сеTся”
|
|
18
|
18
|
|
Се, о́чі Госпо́дні на боя́щияся Єго́, упова́ющия на ми́лость Єго́;
|
с^е ѓ%чи гн~и на боя'щаяся е^го, ё^пова'ющая на млsть е^го,
|
|
19
|
19
|
|
ізба́вити от сме́рти ду́ші їх, і препита́ти я в глад.
|
и^ꙁба'вити эT сᲆмр~ти дш~а и%хъ, и^ препита'ти и%хъ въ гладъ”
|
|
20
|
20
|
|
Душа́ же на́ша ча́єть Го́спода, я́ко Помо́щник і Защи́титель наш єсть;
|
дш~а же на'ша чя'еᲄъ г~а, ја%ко помо'щᲆникъ и^ ꙁащи'тникᲆ на'шь е^сть”
|
|
21
|
21
|
|
я́ко о Нем возвесели́ться се́рдце на́ше, і во і́м'я свято́є Єго́ упова́хом.
|
ја%ко ѓ^ немъ възвесели'тся срDце на'ше, и^ въ и^мя ст~о'е е^го ё^пова'хомъ”
|
|
22
|
22
|
|
Бу́ди, Го́споди, ми́лость Твоя́ на нас, я́коже упова́хом на Тя.
|
бђ'ди г~и млsть твоя на насъ, ја%коже ё^пова'хомъ на' тя”
|
|
Псалом 33
|
ўало'мъ л~г
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м Дави́ду, внегда́ ізміни́ лице́ своє́ пред Авімеле́хом; і отпусти́ єго́, і оти́де, 33.
|
ўало'м# двDвъ л~г, вънегда и^змњни` лице свое преD а^вимеле'ха. и^ эTпђсти е^го, и^ эTи^де”
|
|
2
|
2
|
|
Благословлю́ Го́спода на вся́коє вре́м'я, ви́ну хвала́ Єго́ во усті́х мої́х.
|
Бл~гословлю г~а на вся^ко врᲇмя, вы'нђ хвала` е^го въ ё^стњхъ мои%хъ”
|
|
3
|
3
|
|
О Го́споді похва́литься душа́ моя́; да усли́шать кро́тції і возвеселя́ться.
|
ѓ^ г~њ похва'лится дш~а моя, да' ё^слы'шатᲆ кроTці'и, и^ въꙁвеселятся”
|
|
4
|
4
|
|
Возвели́чіте Го́спода со мно́ю, і вознесе́м і́м'я Єго́ вку́пі.
|
вᲆзвели'чите г~а съ мною, и^ въꙁнесемъ и^мя е^го въкђпњ`”
|
|
5
|
5
|
|
Взиска́х Го́спода, і усли́ша м'я, і от всіх скорбе́й мої́х ізба́ви м'я.
|
въꙁы'скахъ г~а, и^ ё^слы'ша мя” и^ эT въсњх# скорбїй мои^хъ и^зба'ви мя^”
|
|
6
|
6
|
|
Приступі́те к Нему́ і просвіті́теся, і ли́ця ва́ша не постидя́ться.
|
пристђпи'те к немђ, и^ просвњтитеся, и^ ли'ца ва'ша не постыдятся”
|
|
7
|
7
|
|
Сей ни́щий воззва́, і Госпо́дь усли́ша ї, і от всіх скорбе́й єго́ спасе́ ї.
|
с^е ни'щїи въꙁва`, и^ г~ь ё^слы'ша и&, и^ эT всњхъ скорбїй е^го сп~се и&”
|
|
8
|
8
|
|
Ополчи́ться а́нгел Госпо́день о́крест боя́щихся Єго́ і ізба́вить їх.
|
ѓ^полчится а^г~глъ гн~ь ѓ^крестъ боя'щихся е^го, и^ и^зба'витъ иX.
|
|
9
|
9
|
|
Вкусі́те і ви́діте, я́ко благ Госпо́дь; блаже́н муж, і́же упова́єть Нань.
|
Въкђсите, и^ ви'дите, ја%ко бл~гъ г~ь. бл~же'нъ мђжᲆ, и^же ё^пова'етᲆ нань”
|
|
10
|
10
|
|
Бо́йтеся Го́спода, всі святі́ї Єго́, я́ко ність лише́нія боя́щимся Єго́.
|
бо'итеся г~а въси ст~їи е^го, ја%ко нњсть лише'нїя боя'щим#ся е^го”
|
|
11
|
11
|
|
Бога́тії обнища́ша і взалка́ша; взиска́ющії же Го́спода не лиша́ться вся́каго бла́га.
|
бога'тїи ѓ^бнища'ша и^ въꙁалка'ша. въꙁыска'ющїи` же г~а, не лишатся эT въсякого бл~га”
|
|
12
|
12
|
|
Прийді́те, ча́да, послу́шайте мене́, стра́ху Госпо́дню научу́ вас.
|
прїидњте чя'да, послђшаите мене, стра'хђ гн~ю наё^чю ваs”
|
|
13
|
13
|
|
Кто єсть челові́к хотя́й живо́т, люб'я́й дні ви́діти бла́гі?
|
кто е^сть чл~къ хотяи` живоT, любяи` дн~и ви'дњти бл~ги;
|
|
14
|
14
|
|
Удержи́ язи́к твой от зла і устні́ твої́, є́же не глаго́лати льсти.
|
ё^держи' я^ꙁыкᲆ свой эT ꙁла`, и^ ё^стнњ` свои` е^же не гл~ати льсти”
|
|
15
|
15
|
|
Уклони́ся от зла і сотвори́ бла́го; взищи́ ми́ра і пожени́ ї.
|
ё^клонися эT ꙁла`, и^ сътвори` бл~го” въꙁыщи` ми'ръ, и^ пожени` и&.
|
|
16
|
16
|
|
О́чі Госпо́дні на пра́ведния, і у́ші Єго́ в моли́тву їх.
|
ѓ%чи гн~и на праведныя, и^ ё^ши' его въ моли'твђ и%хᲆ”
|
|
17
|
17
|
|
Лице́ же Госпо́днє на творя́щия зла́я, є́же потреби́ти от землі́ па́м'ять їх.
|
лице' же гн~е на творя'щаа ꙁла'а, е^же потреби'ти эT зеMля па'мять и%х#”
|
|
18
|
18
|
|
Воззва́ша пра́веднії, і Госпо́дь усли́ша їх, і от всіх скорбе́й їх ізба́ви їх.
|
възва'ша пра'венїи`, и^ г~ь ё^слы'ша иX, и^ эT всњхᲆ печа'лей иX, и^зба'ви и%хъ”
|
|
19
|
19
|
|
Близ Госпо́дь сокруше́нних се́рдцем, і смире́нния ду́хом спасе́ть.
|
бли'ꙁъ г~ь съкрђше'ныX срDцемъ, и^ смире'нныя дх~омъ сп~сеT”
|
|
20
|
20
|
|
Мно́гі ско́рбі пра́ведним, і от всіх їх ізба́вить я Госпо́дь.
|
мно'гы ско'рби пра'веднымъ, и^ эT всXњ и^хъ и^ꙁба'витъ я& г~ь”
|
|
21
|
21
|
|
Храни́ть Госпо́дь вся ко́сті їх, ні єди́на от них сокруши́ться.
|
храни'тъ г~ь въся ко'сти и^х#, ни е^ді'на эT нихъ, не съкрђши'тся”
|
|
22
|
22
|
|
Смерть грі́шников люта́, і ненави́дящії пра́веднаго прегріша́ть.
|
съмр~ть грњшникоM люта`, и^ ненави'дящеи пра'веднаго прегрњшатъ”
|
|
23
|
23
|
|
Ізба́вить Госпо́дь ду́ші раб Свої́х, і не прегріша́ть всі упова́ющії на Него́.
|
и^ꙁба'витъ г~ь дш~а рабъ своихъ, и^ не прегрњшатъ въси ё^пова'ющеи на'нь”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва
|
|
Псалом 34
|
ўало'мъ л~д
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 34.
|
ўало'мъ давы'довъ, л~д”
|
|
1
|
1
|
|
Суди́, Го́споди, оби́дящия м'я, побори́ борю́щия м'я.
|
Сђди` г~и ѓ^би'дящая мя, въꙁбрани` борю'щая мя”
|
|
2
|
2
|
|
Прийми́ ору́жіє і щит і воста́ни в по́мощ мою́;
|
прїими` ѓ^рђжїе и^ щитъ, и^ въста'ни въ по'мощь мою”
|
|
3
|
3
|
|
ізсу́ни меч і заключи́ сопроти́в гоня́щих м'я; рци душі́ моє́й: спасе́ніє твоє́ єсьм Аз.
|
и^ꙁᲆсђни ѓ^рђжїе, и^ ꙁаври` сᲆпротиv гонящихъ мя^” ръцы дш~и моеи, сп~сенїе твое е^смь а%зъ”
|
|
4
|
4
|
|
Да постидя́ться і посра́м'яться і́щущії ду́шу мою́, да возвратя́ться всп'ять і постидя́ться ми́слящії мі зла́я.
|
да посты'дятся, и^ посрамяTся и%щђщеи дш~ђ мою” да въꙁвратяTся въспяᲄь, и^ постыдяᲄся мыслящеи^ ми ꙁла'я.
|
|
5
|
5
|
|
Да бу́дуть я́ко прах пред лице́м ві́тра, і а́нгел Госпо́день оскорбля́я їх;
|
да бђ'дђть ја%ко прахᲆ пред# лицемᲆ вњтрђ, и^ а%г~глᲆ гн~ь ѓ^скорбля'я и%хᲆ”
|
|
6
|
6
|
|
да бу́деть путь їх тьма і по́лзок, і а́нгел Госпо́день погоня́яй їх;
|
бђ'ди пђть иX тма^ и^ полꙁокᲆ, и^ а%гг~лъ гн~ь погоня'а и%хъ”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко ту́не скри́ша мі па́губу сі́ті своєя́, всу́є поноси́ша душі́ моє́й.
|
ја%ко въсђ'е съкры'ша ми^ пагђбђ сњти своей, въсђе поносиша дш~и моеи”
|
|
8
|
8
|
|
Да при́йдеть єму́ сіть, ю́же не вість, і лови́тва, ю́же скри, да оби́меть ї, і в сіть да впаде́ть в ню.
|
да прїидетъ е^мђ сњть ю%же не съвњсть, и^ лови'тва ю%же съкры`, да ѓ^бъи'метъ и&, и^ в сњть да въпаде'ться въ ню`”
|
|
9
|
9
|
|
Душа́ же моя́ возра́дується о Го́споді, возвесели́ться о спасе́нії Єго́.
|
дш~а же моя възра'дђется ѓ^ г~њ, въꙁвеселится ѓ^ сп~се'нїи твоемъ”
|
|
10
|
10
|
|
Вся ко́сті моя́ реку́ть: Го́споди, Го́споди, кто подо́бен Тебі́? Ізбавля́яй ни́ща із руки́ крі́пльших єго́, і ни́ща, і убо́га от расхища́ющих єго́.
|
въся` кости моя рекђтъ, г~и г~и, кт^о подо'бенᲆ тебњ; и^ꙁбавля'аи` ні'ща и^ꙁ рђкъ крњпльших# е^го, и^ ни'ща и^ ё^бо'га эT расхыща'ющихъ е^го”
|
|
11
|
11
|
|
Воста́вше на м'я свиді́теле непра́веднії, я́же не ві́дях, вопроша́ху м'я.
|
въста'ша ми свњдњтеле непра'ведни, ја%же не вњдяхъ въпрашя'хђ мя”
|
|
12
|
12
|
|
Возда́ша мі лука́вая воз блага́я, і безча́діє душі́ моє́й.
|
въꙁда'ша ми лђка'вая въз бл~га'я, и^ без#чядїе дш~и мо'ей”
|
|
13
|
13
|
|
Аз же, внегда́ они́ стужа́ху мі, облача́хся во вре́тище і смиря́х посто́м ду́шу мою́, і моли́тва моя́ в ні́дро моє́ возврати́ться.
|
а%ꙁъ же вънегда ѓ^ни` стђжа'хђ ми, ѓ^бла'чяXся въ врᲇтище” и^ смиряхъ посто'мъ дш~ђ мою, и^ мл~тва моя въ нњдра' моя вњꙁврати'тся”
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко бли́жнему, я́ко бра́ту на́шему, та́ко угожда́х; я́ко пла́чя і сі́туя, та́ко смиря́хся.
|
ја%ко бли'ж#немђ, ја%ко братђ на'шемђ, тако ё^га'жахъ” ја%ко пла'чя и^ сњтђя, тако смиряXся”
|
|
15
|
15
|
|
І на м'я возвесели́шася і собра́шася; собра́шася на м'я ра́ни, і не позна́х; разділи́шася, і не умили́шася.
|
и^ на' мя въꙁвесели'шяся, и^ събра'шася” събра'шася на' мя ра'ны, и^ не чюX. раздњли'шася, и^ не ё^мили'шася”
|
|
16
|
16
|
|
Іскуси́ша м'я, подражни́ша м'я подражне́нієм, поскрежета́ша на м'я зуби́ свої́ми.
|
и^скђсі'ша мя`, подража'ша мя поDража'нїеM, поскрежеᲄа'ша на' мя ꙁђбы` свои'ми”
|
|
17
|
17
|
|
Го́споди, когда́ у́зриши? Устро́й ду́шу мою́ от злоді́йства їх, от лев єдоноро́дную мою́.
|
г~и, къгда ё^зриши; ё^стро'й дш~ђ мою эT ꙁлодњ'иства иX, эT ле'въ е^ді'нороднђю мою”
|
|
18
|
18
|
|
Іспові́мся Тебі́ в це́ркві мно́зі, в лю́дех тя́жціх восхвалю́ Тя.
|
И$сповњмся тебњ въ цр~кви мно'ѕњ, в# лю'дехъ тяж#цњхъ въсхвалю тя”
|
|
19
|
19
|
|
Да не возра́дуються о мні вражду́ющії мі непра́ведно, ненави́дящії м'я ту́не і помиза́ющії очи́ма;
|
да не вᲆзрадђюT ми ся вра'ждђющеи` ми бес пра'вды, ненави'дящеи` м^я всђ'е, и^ помиꙁа'юще ѓ^чи'ма”
|
|
20
|
20
|
|
я́ко мні у́бо ми́рная глаго́лаху, і на гнів ле́сти помишля́ху.
|
ја%ко мн^њ ё^бо ми'рно гл~ахђ, и^ на гнњвъ льсти` помышля'хђ”
|
|
21
|
21
|
|
Разшири́ша на м'я уста́ своя́, рі́ша: бла́гоже, бла́гоже, ви́діша о́чі на́ші.
|
и^ раꙁши'риша на мя ё^ста` своя, рњша, бл~гоже бл~гоже, видњша ѓ%чи на'ши”
|
|
22
|
22
|
|
Ви́діл єси́, Го́споди, да не премолчи́ши; Го́споди, не отступи́ от мене́.
|
ви'дњлъ е^си г~и, да не премолчи'ши, г~и не эTстђпи эT мене”
|
|
23
|
23
|
|
Воста́ни, Го́споди, і воньми́ суду́ моєму́, Бо́же мой і Го́споди мой, на прю мою́.
|
въста'ни г~и, и^ вонми` сђд мой. бж~е мой и^ г~и мой на прю мою`”
|
|
24
|
24
|
|
Суди́ мі, Го́споди, по пра́вді Твоє́й, Го́споди Бо́же мой, і да не возра́дуються о мні.
|
сђди' ми^ г~и по пра'вдњ твое'и” г~и бж~е мои, и^ да не пора'дђютъ ми ся”
|
|
25
|
25
|
|
Да не реку́ть в сердця́х свої́х: бла́гоже, бла́гоже душі́ на́шей; ніже́ да реку́ть: пожро́хом єго́.
|
да не рекђтъ въ срDцыхъ свои^хъ, бл~гоже бл~гоже дш~и нашей” и^ да не рекђтъ, пожремᲆ и&”
|
|
26
|
26
|
|
Да постидя́ться і посра́м'яться вку́пі ра́дующіїся злом мої́м; да облеку́ться в студ і срам велері́чующії на м'я.
|
да посᲄыдя'тся и^ посрамятся вкђпњ ра'дђющеи`ся зломъ мои%мъ” да ѓ^блекђт#ся в стђдъ и^ срамъ велерњчюю^щеи` на мя”
|
|
27
|
27
|
|
Да возра́дуються і возвеселя́ться хотя́щії пра́вди моєя́; і да реку́ть ви́ну: да возвели́читься Госпо́дь, хотя́щії ми́ра рабу́ Єго́.
|
да въꙁрадђются и^ въꙁвеселятся хотящеи пра'вдњ моей” и^ рекёT вы'нђ да възвели'чится г~ь, хоᲄя'щеи` миръ рабђ е^го”
|
|
28
|
28
|
|
І язи́к мой поучи́ться пра́вді Твоє́й, весь день хвалі́ Твоє́й.
|
и^ я^ꙁыкъ мо'и поё^чится пра'вдњ твое'й, весь дн~ь хвалњ твоей”
|
|
Псалом 35
|
ўало'мъ л~е
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о́троку Госпо́дню Дави́ду, 35.
|
В конеw раба бж~їя двDа” л~е
|
|
2
|
2
|
|
Глаго́лет пребеззако́нний согріша́ти в себі́; ність стра́ха Бо́жия пред очи́ма єго́;
|
Рече ꙁаконопрестђ'пныи съгрᲇшати в себњ, нњ'сть стра'ха бж~їя преD ѓ^чима е^го”
|
|
3
|
3
|
|
я́ко ульсти́ пред ним обрісти́ беззако́ніє своє́ і возненави́діти.
|
ја%ко ё^льсти` пред ни'мъ” ѓ^брњсти` беꙁаконїе свое`, и^ въꙁненави'дњти”
|
|
4
|
4
|
|
Глаго́ли уст єго́ — беззако́ніє і лесть; не восхоті́ разумі́ти є́же ублажи́ти.
|
гл~ы ё%стъ е^го беꙁаконїе и^ лесть, не въсхотњ разђмњти да ё^бл~жиT”
|
|
5
|
5
|
|
Беззако́ніє поми́сли на ло́жі своє́м; предста́ вся́кому путі́ небла́гу, о зло́бі же не негодова́.
|
беꙁаконїе помы'сли на ло'жи своемъ, предъста` вся'комђ пђти` не бл~гђ, ѓ^ зло'бњ же не негодова`”
|
|
6
|
6
|
|
Го́споди, на небесі́ ми́лость Твоя́, і і́стина Твоя́ до о́блак;
|
г~и на' нб~си млsть твоя, и^ і^стина твоа` до ѓ%блакъ”
|
|
7
|
7
|
|
пра́вда Твоя́ — я́ко го́ри Бо́жія, судьби́ Твоя́ — бе́здна мно́га; челові́ки і скоти́ спасе́ши, Го́споди.
|
пра'вда твоя` ја%ко го'ры бж~їя, сђдбы` твоя бе'ꙁдна мно'га” чл~кы и^ скоты` сп~се'ши г~и,
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко умно́жил єси́ ми́лость Твою́, Бо́же; си́нове же челові́честії в кро́ві крилу́ Твоє́ю наді́ятися і́муть.
|
ја%ко ё^мно'жилъ е^си млsть ᲄвою бж~е” сн~ове же члчsтїи вᲆ кровњ крилђ твоею` надњются”
|
|
9
|
9
|
|
Упію́ться от ту́ка до́му Твоєго́, і пото́ком сла́дости Твоєя́ напої́ши я.
|
и^ ё^пию'тся эT ѓ^би'лїа до'мђ твое^го, и^ пото'комъ пи'ща твоея напои'ши и%хъ”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко у Тебе́ істо́чник живота́, во сві́ті Твоє́м у́зрим світ.
|
ја%ко эT тебе и^сто'чникъ животђ, въ свњтњ тво'емъ ё%ꙁриM свњтъ”
|
|
11
|
11
|
|
Проба́ви ми́лость Твою́ ві́дущим Тя і пра́вду Твою́ пра́вим се́рдцем.
|
пробави млsть твою вњ'дђщим т^я, и^ пра'вдђ твою пра'выM срDцемъ”
|
|
12
|
12
|
|
Да не при́йдеть мні нога́ горди́ни, і рука́ грі́шнича да не подви́жить мене́.
|
да не прїидетъ мн^њ нога` горды'ня, и^ рђка` грᲇшничя да не поDві'житъ мене.
|
|
13
|
13
|
|
Та́мо падо́ша всі ді́лающії беззако́ніє; ізринове́ні би́ша і не возмо́гуть ста́ти.
|
та'мо падоша вси` дњлающеи` безако'нїе, и^ꙁринове'ни быша, и^ не мо'гђтъ ста'ти”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва
|
|
Псалом 36
|
ўало'мъ л~ѕ
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 36.
|
ўлоM дввDъ” л~ѕ”
|
|
1
|
1
|
|
Не ревну́й лука́внующим, ніже́ зави́ди творя́щим беззако́ніє.
|
Не ревнђй лђка'внђющиM, ниже ꙁави'ди творя'щимъ беꙁаконїе”
|
|
2
|
2
|
|
Зане́ я́ко трава́ ско́ро і́зсшуть, і я́ко зе́ліє зла́ка ско́ро отпаду́ть.
|
зане ја%ко трава ско'ро и'съшђтᲆ, и^ ја^ко ꙁе'лїе злака ско'ро эTпадђтъ”
|
|
3
|
3
|
|
Упова́й на Го́спода і твори́ благости́ню; і насели́ зе́млю і упасе́шися в бога́тстві єя́.
|
ё^пова'й на г~а, и^ твори` бл~госты'ню” и^ насели` зе'млю, и^ ё^пасе'шися в бога'тьствњ е^я`”
|
|
4
|
4
|
|
Наслади́ся Го́сподеві, і дасть ті проше́нія се́рдця твоєго́.
|
наслади'ся гв~и, и^ да'стъ т^и проше'нїе срDца твое^го.
|
|
5
|
5
|
|
Откри́й ко Го́споду путь твой і упова́й на Него́, і Той сотвори́ть.
|
эTкры'и кᲆ г~ђ пђть твой, и^ ё^повай на'нь, и^ тои сътвори'тъ”
|
|
6
|
6
|
|
І ізведе́ть, я́ко світ, пра́вду твою́ і судьбу́ твою́, я́ко полу́дне.
|
и^ і^ꙁведе'тъ ја%ко свњтъ пра'вдђ твою, и^ сђдбђ твою ја%ко полђдн~е”
|
|
7
|
7
|
|
Повини́ся Го́сподеві і умоли́ Єго́. Не ревну́й спі́ющему в путі́ своє́м, челові́ку, творя́щему законопреступле́ніє.
|
повини'ся гв~и, и^ ђмоли' и&” не ревнђй спњющемђ пђтеM свои'м#, чл~кђ творя'щемђ законопрестђпле'нїе”
|
|
8
|
8
|
|
Преста́ни от гні́ва і оста́ви я́рость; не ревну́й, є́же лука́вновати,
|
преста'ни эT гнњ'ва, и^ ѓ^ста'ви ја%рость, не ревнђй е^же лђка'в#новати”
|
|
9
|
9
|
|
зане́ лука́внующії потреб'я́ться, терп'я́щії же Го́спода, ті́ї наслі́дять зе́млю.
|
ја%ко лђка'внђющеи` потребяᲄся” терпя'щеи же г~а, тїи наслњдятъ ꙁе'млю”
|
|
10
|
10
|
|
І єще́ ма́ло, і не бу́деть грі́шника; і взи́щеши мі́сто єго́ і не обря́щеши.
|
и^ е^ще ма'ло, и^ не бђдетъ грњшника, и^ въꙁы'щеши мњ'ста е^го, и^ не ѓ^бря'щеши”
|
|
11
|
11
|
|
Кро́тції же наслі́дять зе́млю і насладя́ться о мно́жестві ми́ра.
|
праведницы же наслњдя'тъ ꙁе'млю, и^ насладятся ѓ^ мно'жествњ ми'ра”
|
|
12
|
12
|
|
Назира́єть грі́шний пра́веднаго і поскреже́щеть нань зуби́ свої́ми;
|
назира'етъ грњшныи пра'веднаго, и^ поскреже'щетъ на'нь зђбы` свои'ми”
|
|
13
|
13
|
|
Госпо́дь же посміє́ться єму́, зане́ прозира́єть, я́ко при́йдеть день єго́.
|
г~ь же посмњ'ется емђ, ја%ко про'ꙁритъ, ја%ко прїиде дн~ь е^го”
|
|
14
|
14
|
|
Мечь ізвлеко́ша грі́шници, напряго́ша лук свой, низложи́ти убо́га і ни́ща, закла́ти пра́вия се́рдцем.
|
ѓ^рђжїе и%ꙁвлекоша грњшници, напряго'шя лђкъ свои`” състрᲇля'ти нища и^ ё^бо'га, закла'ти пра'выя срDцемъ.
|
|
15
|
15
|
|
Мечь їх да вни́деть в сердця́ їх, і лу́ці їх да сокруша́ться.
|
ѓ^рђжїе и%хъ внидетъ въ срDца и%хъ, и^ лђ'цы и%хъ съкрђшатся”
|
|
16
|
16
|
|
Лу́чше ма́лоє пра́веднику, па́че бога́тства грі́шних мно́га.
|
лђ'че ма'ло пра'веDникђ, па'че бога'тъства грњшныхъ мно'га”
|
|
17
|
17
|
|
Зане́ ми́шці грі́шних сокруша́ться, утвержда́єть же пра́ведния Госпо́дь.
|
ја%ко мы'шца грњшныхъ съкрђшатся, ё^твержа'ет же правед#ныя г~ь”
|
|
18
|
18
|
|
Вість Госпо́дь путі́ непоро́чних, і достоя́ніє їх в вік бу́деть.
|
съвњсть г~ь пђти непоро'чьныхъ, и^ достоя'нїе и%хъ, в вњкъ бђдетъ”
|
|
19
|
19
|
|
Не постидя́ться во вре́м'я лю́тоє і во днех гла́да наси́тяться, я́ко грі́шници поги́бнуть.
|
не просты`дяᲄся въ время люто, и% въ дн~ехъ гла'да насытят#ся, ја%ко грњшницы поги'бнђт#.
|
|
20
|
20
|
|
Вразі́ же Госпо́дні, ку́пно просла́витися їм і вознести́ся, ізчеза́юще, я́ко дим, ізчезо́ша.
|
вра'ѕи же гн~и кђ'пно, просла'витися иM и^ вᲆꙁнести`, и%счеꙁа'юще ја%ко ды'мъ и%счезо'ша”
|
|
21
|
21
|
|
Зає́млеть грі́шний і не возврати́ть; пра́ведний же ще́дрить і дає́ть.
|
зае%млетъ грњшныи, и^ не въꙁвраща'етъ. пра'ведный же, щедритъ и^ дае'тъ”
|
|
22
|
22
|
|
Я́ко благослов'я́щії Єго́ наслі́дять зе́млю, клену́щії же Єго́ потреб'я́ться.
|
ја%ко блsвящеи` е^го наслњдяT ꙁе'млю, кленђщеи` же е^го потребяTся.
|
|
23
|
23
|
|
От Го́спода стопи́ челові́ку ісправля́ються, і путі́ єго́ восхо́щеть зіло́.
|
эT г~а стопы чл~кђ и^спра'вятся, и^ пђти` е^го въсхо'щетъ ѕњло”
|
|
24
|
24
|
|
Єгда́ паде́ть, не разбіє́ться, я́ко Госпо́дь подкріпля́єть ру́ку єго́.
|
е^гда ся паде'тъ, не разбїе'тся, ја%ко г~ь поDкрњпля'етъ рђкђ е^го”
|
|
25
|
25
|
|
Юні́йшій бих, і́бо состарі́хся, і не ви́діх пра́ведника оста́влена, ніже́ сі́мене єго́ прося́ща хлі́би.
|
ю^нњишїи быхъ, и^бо съста'рњхся, и^ не видњхъ пра'ведника ѓ^ста'влена, ниже сњмени е^го прося'ща хлњбы”
|
|
26
|
26
|
|
Весь день ми́луєть і взайм дає́ть пра́ведний, і сі́м'я єго́ во благослове́ніє бу́деть.
|
весь дн~ь ми'лђетъ и^ въꙁаи'мъ дае'тъ пра'ведныи, и^ сњмя е^го въ бл~гослове'нїи бђ'детъ”
|
|
27
|
27
|
|
Уклони́ся от зла і сотвори́ бла́го, і всели́ся в вік ві́ка.
|
ё^клони'ся эT ꙁла`, и^ съᲄвори` бл~го, и^ всели'ся въ вњкъ вњка”
|
|
28
|
28
|
|
Я́ко Госпо́дь лю́бить суд і не оста́вить преподо́бних Свої́х; во вік сохраня́ться; беззако́нници же ізжену́ться, і сі́м'я нечести́вих потреби́ться.
|
ја%ко г~ь лю'битᲆ сђдъ, и^ не ѓ^ста'витъ прпDбныхъ свои^хъ, въ вњкы съхраня'тся” беꙁаконницы же и^жденђтся” и^ сњмя нечести'выхъ потреби'тся,
|
|
29
|
29
|
|
Пра́ведници же наслі́дять зе́млю і вселя́ться в вік ві́ка на ней.
|
правеDницы же наслњдять ꙁе'млю, и^ вселяTся въ вњкъ вњка на не'й”
|
|
30
|
30
|
|
Уста́ пра́веднаго поуча́ться прему́дрости, і язи́к єго́ возглаго́леть суд.
|
ё^ста` правеDнаго поё^чя'тся премё'дросᲄи, и^ я^ꙁыk е^го въꙁ#гл~тъ сђдъ.
|
|
31
|
31
|
|
Зако́н Бо́га єго́ се́рдці єго́, і не за́пнуться стопи́ єго́.
|
ꙁаконᲆ бг~а е^го в# срDцы е^го, и^ не ꙁа'пнђтся сᲄопы е^го”
|
|
32
|
32
|
|
Сматря́єть грі́шний пра́веднаго і і́щеть, є́же умертви́ти єго́;
|
Сматря'етъ грњшныи пра'веDнаго, и^ і'щетъ е^же ё^мр~тви'ти е^го”
|
|
33
|
33
|
|
Госпо́дь же не оста́вить єго́ в руку́ єго́, ніже́ осу́дить єго́, єгда́ су́дить єму́.
|
г~ь же не ѓ^ста'виᲄъ е^го въ рђкђ е^го, ниже ѓ^сђ'дитъ е^го, е^гда` сђ'диT е^мђ”
|
|
34
|
34
|
|
Потерпи́ Го́спода і сохрани́ путь Єго́, і вознесе́ть тя, є́же наслі́дити зе́млю; внегда́ потребля́тися грі́шником, у́зриши.
|
потер#пи` г~а, и^ съхрани` пђти е^го” и^ възнесе'тъ тя е^же наслᲇдити ꙁе'млю, вънегда` потребля'тися грњшникомᲆ, ё^ꙁриши”
|
|
35
|
35
|
|
Ви́діх нечести́ваго превознося́щася і ви́сящася, я́ко ке́дри Лива́нськія;
|
ви'дњхъ нечести'ваго превъзнося'щася, и^ вы'сящася, ја^ко ке'дры лива'н#скыя”
|
|
36
|
36
|
|
і ми́мо ідо́х, і се не бі, і взиска́х єго́, і не обрі́теся мі́сто єго́.
|
и^ мимои^дохъ, и^ се` не бњ. и^ вꙁыска'хъ е^го, и не ѓ^брњтеся мњ'сто е^го”
|
|
37
|
37
|
|
Храни́ незло́біє і виждь правоту́, я́ко єсть оста́нок челові́ку ми́рну.
|
храни` незлѓ'бїе, и^ ви'жDъ правотђ`, ја^ко е^сть ѓ^сᲄа'нокъ чл~кђ ми'рнђ,
|
|
38
|
38
|
|
Беззако́нници же потреб'я́ться вку́пі; оста́нци же нечести́вих потреб'я́ться.
|
беꙁако'нницы же, потребя'тся вкђпњ, ѓ^ста'нцы же нечести'выхъ потребя'тся,
|
|
39
|
39
|
|
Спасе́ніє же пра́ведних от Го́спода, і Защи́титель їх єсть во вре́м'я ско́рби;
|
сп~се'нїе же пра'веднымᲆ эT г~а, и^ защи'титель и^мъ е^сть въ вре'мя ско'рби”
|
|
40
|
40
|
|
і помо́жеть їм Госпо́дь, і ізба́вить їх, і і́зметь їх от грі́шник, і спасе́ть їх, я́ко упова́ша на Него́.
|
помо'жетъ и%мъ г~ь, и^ і^зба'витъ иX, и^ і^зметъ и^хъ эT грњшникъ, и^ сп~сетъ и^хъ, ја%ко ё^пова'ша на'нь”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 37
|
ўало'мъ л~з
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м Дави́ду, в воспомина́ніє о субо́ті, 37.
|
ўлоM двDвъ, л~ꙁ” Вспомина'нїе ѓ^ сђбо'тњ”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, да не я́ростію Твоє́ю обличи́ши мене́, ніже́ гні́вом Твої́м нака́жеши мене́;
|
Ги~ не ја^ростїю твоею ѓ^бличи` мене, ни гнњвоM твои^мᲆ покажи` мене”
|
|
3
|
3
|
|
я́ко стрі́ли Твоя́ унзо́ша во мні, і утверди́л єси́ на мні ру́ку Твою́.
|
ја^ко стрњ'лы ᲄвоя ё^нзо'ша м^и, и^ ё^твердиl е^си на мнњ рђ'кђ твою`”
|
|
4
|
4
|
|
Ність ізціле́нія в пло́ті моє́й от лиця́ гні́ва Твоєго́, ність ми́ра в косте́х мої́х от лиця́ гріх мої́х.
|
нњсть и^сцњле'нїя въ плоти мое'й эT лица` гнњва твоего, нњсть мира в ко'стеX мои^хъ эT лица` грњхъ мои^хъ”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко беззако́нія моя́ превзидо́ша главу́ мою́, я́ко бре́м'я тя́жкоє отяготі́ша на мні.
|
ја%ко безаконїа моа превꙁыдо'ша главђ` мою, ја%ко бремя тя'жко ѓ^тяготњша на мнњ”
|
|
6
|
6
|
|
Возсмерді́ша і согни́ша ра́ни моя́, от лиця́ безу́мія моєго́.
|
въсмердњша и^ сᲆгни'шася ра'ны моя, эT лица` беꙁђмїа моего”
|
|
7
|
7
|
|
Пострада́х і сляко́хся до конця́, весь день сі́туя хожда́х;
|
Пострадахъ и^ сми'рихся до конца`, весь дн~ь сњтђя хождаX”
|
|
8
|
8
|
|
я́ко ля́двія моя́ напо́лнишася поруга́ній, і ність ізціле́нія в пло́ті моє́й.
|
ја%ко лядвїа моя напо'лнишася порђга'нїй, и^ нњсть и^сцњле'нїа вᲆ плоти` мое'й”
|
|
9
|
9
|
|
Озло́блен бих і смири́хся до зіла́, рика́х от воздиха́нія се́рдця моєго́.
|
ѓ^ꙁлоблен# быхъ и^ смириXся до ѕњла, рыкахъ эT вᲆꙁдыха'нїа срDца моего”
|
|
10
|
10
|
|
Го́споди, пред Тобо́ю все жела́ніє моє́, і воздиха́ніє моє́ от Тебе́ не утаї́ся.
|
г~и, преD тобо'ю все желанїе мое, и^ въꙁдыханїе мое эT тебе` не ё^ᲄаи^ся”
|
|
11
|
11
|
|
Се́рдце моє́ см'яте́ся, оста́ви м'я си́ла моя́, і світ о́чію моє́ю — і той ність со мно́ю.
|
срDце мое смђтися, ѓ^ста'ви мя си'ла моа`. и^ свTњ ѓ^чїю моею`, и^ той нњсть съ мною”
|
|
12
|
12
|
|
Дру́зі мої́ і і́скреннії мої́ пря́мо мні прибли́жишася і ста́ша.
|
Дрђ'зи мои` и^ і'скрьнїи мои`, пря'мо мнᲇ приближишася, и^ ста'ша”
|
|
13
|
13
|
|
І бли́жнії мої́ отдале́че мене́ ста́ша, і нужда́хуся і́щущії ду́шу мою́; і і́щущії зла́я мні глаго́лаху су́єтная, і льсти́вним весь день поуча́хуся.
|
и^ бли'ж#нїи мои` эTдале'че мене ста'ша, и^ нђж#дахђся и^щђщеи` дш~ђ мою`” И$ и'щђщеи` ѕлая мн^њ гл~ахђ сђе'тная, и^ льсти'вная весь дн~ь поё^ча'хђся”
|
|
14
|
14
|
|
Аз же, я́ко глух, не сли́шах, і я́ко нім не отверза́яй уст свої́х;
|
а%ꙁᲆ же ја%ко глђхъ не слышаX, и^ ја%ко нњмъ не эTверꙁая ё^стъ своиX”
|
|
15
|
15
|
|
і бих я́ко челові́к не сли́шай і не іми́й во усті́х свої́х обличе́нія.
|
и^ быхъ ја%ко чл~къ не слы'ша, и^ не и^мы` въ ё^стњх# свои^хъ ѓ^бличе'нїа”
|
|
16
|
16
|
|
Я́ко на Тя, Го́споди, упова́х, Ти усли́шиши, Го́споди, Бо́же мой.
|
ја%ко на тя г~и ё^поваX, ты ё^слы'шиши г~и, б~е мой”
|
|
17
|
17
|
|
Я́ко ріх: да не когда́ пора́дуютьміся вразі́ мої́; і внегда́ подвижа́тися нога́м мої́м, на м'я велері́чеваша.
|
ја%ко рњхъ, да не когда` пора'дђюT ми ся вра'ѕи мои'. и^ внегда` подвижа'тися нога'мъ моиM, на' мя велерњчеваша”
|
|
18
|
18
|
|
Я́ко аз на ра́ни гото́в, і болі́знь моя́ предо мно́ю єсть ви́ну.
|
ЈА/ко а^ꙁъ на ра'ны готовъ, и^ болњꙁнь моа предо мною е^сть вынђ”
|
|
19
|
19
|
|
Я́ко беззако́ніє моє́ аз возвіщу́ і попеку́ся о грісі́ моє́м.
|
ЈА/ко безако'нїе мое а^ꙁᲆ въꙁвњщђ, и^ попекђ'ся ѓ^ грњсᲇ моеM”
|
|
20
|
20
|
|
Вразі́ же мої́ живу́ть і укріпи́шася па́че мене́, і умно́жишася ненави́дящії м'я без пра́вди;
|
Враꙁи же мои` живђтᲆ, и^ ё^крњпи'шася па'че мене, и^ ё^мно'жишася ненави'дящеи` м^я без пра'вды”
|
|
21
|
21
|
|
воздаю́щії мі зла́я воз блага́я оболга́ху м'я, зане́ гоня́х благости́ню.
|
Вᲆꙁдаю'щеи` м^и зл^а вᲆꙁ бл~гаа, ѓ^болга'хђ мя, зане гоняX блsгты'ню”
|
|
22
|
22
|
|
Не оста́ви мене́, Го́споди Бо́же мой, не отступи́ от мене́;
|
Не ѓ^стави мене г~и б~е мой, не эTстђпи` эT мене”
|
|
23
|
23
|
|
воньми́ в по́мощ мою́, Го́споди спасе́нія моєго́.
|
вᲆньми` в# по'мощь мою, г~и сп~се'нїа мое^го”
|
|
Псалом 38
|
ўало'мъ л~и
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, Ідифу́му, піснь Дави́ду, 38.
|
в коне'цъ, ѓ^и^диџђ'мњ пњснь двDва, л~и”
|
|
2
|
2
|
|
Ріх: сохраню́ путі́ моя́, є́же не согріша́ти мі язи́ком мої́м; положи́х усто́м мої́м храни́ло, внегда́ воста́ти грі́шному предо мно́ю.
|
Рњхъ, съхраню` пђти` моя`, е^же не съгрњшати ја%ꙁы'ком# мои^мъ” положихъ ё^стоM мои^мᲆ храни'ло, внегда въстаᲄи грᲇшномђ предо мною”
|
|
3
|
3
|
|
Онімі́х і смири́хся, і умолча́х от благ, і болі́знь моя́ обнови́ся.
|
ѓ^немњхъ, и^ смири'хся, и^ ё^молчаX эT бл~гъ, и^ болњꙁнь моа` ѓ^бновися”
|
|
4
|
4
|
|
Согрі́яся се́рдце моє́ во мні, і в поуче́нії моє́м разгори́ться огнь; глаго́лах язи́ком мої́м:
|
съгрња'ся срDце мое въ мнњ, и^ в поё^ченїи мое'мъ разгори'тся ѓ^гнь” гл~ахᲆ ја^зы'комᲆ моиM,
|
|
5
|
5
|
|
скажи́ мі, Го́споди, кончи́ну мою́ і число́ дній мої́х, ко́є єсть, да разумі́ю, что лиша́юся аз.
|
скажи м^и г~и кончи'нђ мою, и^ число` дн~їи мои^хᲆ кое е^сть, да разђмњю, что` лишаюся а^ꙁъ”
|
|
6
|
6
|
|
Се, п'я́ді положи́л єси́ дні моя́, і соста́в мой — я́ко нічто́же пред Тобо́ю; оба́че вся́чеськая суєта́ всяк челові́к живи́й.
|
се пя'дїю и^ꙁмњрены положи'лъ е^си дн~и моя, и^ съставъ мой ја^ко ни вᲆчтоже преD тобою” ѓ^ба'че всяческаа сђе'та, всякъ чл~къ живыи” и%де
|
|
7
|
7
|
|
У́бо о́бразом хо́дить челові́к, оба́че всу́є м'яте́ться; сокро́вищствуєть, і не вість, кому́ собере́ть я.
|
ё^бо ѓ%браꙁоM ходитъ чл~къ, ѓ^ба'че въсђе' мяте'т#ся” съкрывае^тᲆ, и^ не вњсть комђ събираетъ я&”
|
|
8
|
8
|
|
І ни́ні кто терпі́ніє моє́? Не Госпо́дь ли? І соста́в мой от Тебе́ єсть.
|
и^ нн~њ кт^о терпњнїе мое, не г~ь л^и; и^ състаv мой эT тебе е^сть”
|
|
9
|
9
|
|
От всіх беззако́ній мої́х ізба́ви м'я; поноше́ніє безу́мному дал м'я єси́.
|
эT всњхъ беꙁако'нїи моиX и^ꙁба'ви мя, поношенїе беꙁђ'мномђ далъ мя е^си”
|
|
10
|
10
|
|
Онімі́х і не отверзо́х уст мої́х, я́ко Ти сотвори́л єси́.
|
ѓ^немњхъ, и^ не эTверзо'хъ ё%стъ свои^хъ, ја^ко ты съᲄвори.
|
|
11
|
11
|
|
Отста́ви от мене́ ра́ни Твоя́; от крі́пости бо руки́ Твоєя́ аз ізчезо́х.
|
эTста'ви эT мене ра'ны твоя” эT крњпости бо рђки тоеа` а^ꙁъ и^ꙁчеꙁоX.
|
|
12
|
12
|
|
Во обличе́ніїх о беззако́нії наказа́л єси́ челові́ка, і іста́ял єси́, я́ко паучи́ну, ду́шу єго́; оба́че всу́є всяк челові́к.
|
въ ѓ^бличенїи ѓ^ безако'нїи покаꙁалъ е^си чл~ка. и^ и^стая^лъ е^си ја%ко паё^чи'нђ дш~ђ е^го, ѓ^ба'че всђе всякъ чл~къ”
|
|
13
|
13
|
|
Усли́ши моли́тву мою́, Го́споди, і моле́ніє моє́ внуши́, слез мої́х не премолчи́; я́ко пресе́льник аз єсьм у Тебе́ і пришле́ць, я́коже всі отці́ мої́.
|
ё^слы'ши мл~твђ мою г~и, и^ моле'нїе мое. внђши` слезъ моиX, не премолчи, ја%ко пресе'лниk а^зъ эT тебе, и^ пришлеw, ја%коже вси эTц~и мои`”
|
|
14
|
14
|
|
Осла́би мі, да почи́ю, пре́жде да́же не отиду́, і ктому́ не бу́ду.
|
ѓ^слаби ми, да почїю прежде даже не эTи^дђ и^ кᲄомђ` не бђ'дђ”
|
|
Псалом 39
|
ўало'мъ л~џ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 39.
|
В коw ўлоM двDв# л~џ
|
|
2
|
2
|
|
Терп'я́ потерпі́х Го́спода, і внят мі і усли́ша моли́тву мою́;
|
Терпя` потерпᲇхᲆ г~а, и^ вняT ми, и^ ё^слыши м~лᲄвђ мою”
|
|
3
|
3
|
|
і возведе́ м'я от ро́ва страсте́й і от бре́нія ти́ни, і поста́ви на ка́мені но́зі мої́ і іспра́ви стопи́ моя́;
|
и^ вᲆꙁведе мя эT рова стрsте'й, и^ эT тимњнїа глђбины`. и^ поста'ви на ка'мени но'ѕњ мои`, и%спра'ви стопы` моя”
|
|
4
|
4
|
|
і вложи́ во уста́ моя́ піснь но́ву, пі́ніє Бо́гу на́шему. У́зрять мно́зі і убоя́ться, і упова́ють на Го́спода.
|
и^ вложи въ ё^ста` моя пњ'снь но'вђ, пњнїе б~а на'шего” ё^зрят# мно'ѕи, и^ ё%боя'тся, и^ ё^пова'ютъ на' г~а”
|
|
5
|
5
|
|
Блаже́н муж, єму́же єсть і́м'я Госпо́днє упова́ніє єго́, і не призрі́ в суєти́ і неістовле́нія ло́жная.
|
блаже'нᲆ мђж#, е^мђже е^сть и^мя гн~е ё^пова'нїе е^го, и^ не приꙁрњв# сђе'тнаа, и^ неи^стовленїа ло'жна”
|
|
6
|
6
|
|
Мно́га сотвори́л єси́ Ти, Го́споди Бо́же мой, чудеса́ Твоя́, і помишле́нієм Твої́м ність кто уподо́биться Тебі́; возвісти́х і глаго́лах; умно́жишася па́че числа́.
|
мно'га съᲄворил# е^си т^ы г~и бж~е мой чюдеса` твоа, и^ помышле'нїеM ᲄвои^мъ нњ'сть кт^о ё^подо'биT ти ся” ВъꙁвњстиX и^ гл~ахᲆ, ё^мно'жишася паче числа”
|
|
7
|
7
|
|
Же́ртви і приноше́нія не восхоті́л єси́, ті́ло же сверши́л мі єси́; всесожже́ній і о грісі́ не взиска́л єси́.
|
же'ртвђ и^ приношенїе не въсхотᲇ, тњ'ло же сᲆвершиl ми е^си” всесъжже'нїа и^ ѓ^ грњсњхъ не вꙁыскаl е^си.
|
|
8
|
8
|
|
Тогда́ ріх: се, прийду́; в глави́зні кни́жні пи́сано єсть о мні;
|
тогда рњх#, с^е прїидђ” въ глави'ꙁнњ книжнњ пи'шетъ ѓ^ мнњ,
|
|
9
|
9
|
|
є́же сотвори́ти во́лю Твою́, Бо́же мой, восхоті́х, і зако́н Твой посреді́ чре́ва моєго́.
|
сътвори'ти во'лю твою б~е мой въсхотXњ, и^ зако'нъ твой посредњ чрева мое^го”
|
|
10
|
10
|
|
Благовісти́х пра́вду в це́ркві вели́цій, се, устна́м мої́м не возбраню́; Го́споди, Ти разумі́л єси́.
|
бл~говњстиX пра'вдђ в# цр~кви мно'ѕњ, с^е ё^стнњ мои` не вᲆꙁбраню. г~и т^ы разђмњ”
|
|
11
|
11
|
|
Пра́вду Твою́ не скрих в се́рдці моє́м, і́стину Твою́ і спасе́ніє Твоє́ ріх, не скрих ми́лость Твою́ і і́стину Твою́ от со́нма мно́га.
|
пра'вдђ твою не съкрыX въ срDци мое'мъ, и^стинђ твою и^ сп~се'нїе твое рњхъ” не съкрыX млsть твою, и^ и'стинђ твою эT со'нма мно'га”
|
|
12
|
12
|
|
Ти же, Го́споди, не удали́ щедро́т Твої́х от мене́; ми́лость Твоя́ і і́стина Твоя́ ви́ну да засту́питі м'я.
|
ты же г~и не ё^да'ли щедро'тъ твои^хᲆ эT мене, млsть твоя и^ и^стина твоа вы'нђ ꙁастђпи'ста мя”
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко одержа́ша м'я зла́я, ї́мже ність числа́; постиго́ша м'я беззако́нія моя́, і не возмого́х зрі́ти; умно́жишася па́че влас глави́ моєя́, і се́рдце моє́ оста́ви м'я.
|
ЈА/ко ѓ^держа'ша мя ꙁла, и^мже нњсть числа`. постиго'ша мя беꙁако'нїя моя, и^ не въꙁмого'хъ ꙁрњти” ё^мно'жишася паче власъ главы моея`, и^ срDце мое ѓ^ста'ви мя”
|
|
14
|
14
|
|
Благоволи́, Го́споди, ізба́вити м'я; Го́споди, во є́же помощи́ мі, воньми́.
|
блг~оволи г~и и^ꙁбавиᲄи мя, г~и помощи` м^и потщися”
|
|
15
|
15
|
|
Да постидя́ться і посра́м'яться вку́пі і́щущії ду́шу мою́, із'я́ти ю; да возвратя́ться всп'ять і постидя́ться хотя́щії мі зла́я.
|
да посᲄыдятся и^ посрамятся вкђ'пњ и^щђщеи` дш~ђ мою, и^ꙁяти` ю&” да въꙁвраᲄятся въспять и^ постыдяᲄся хотя'щеи` м^и ꙁлаа”
|
|
16
|
16
|
|
Да при́ймуть а́біє студ свой глаго́лющії мі: бла́гоже, бла́гоже!
|
да прїимђтᲆ а%бїе стђдъ свой, гл~ющеи` м^и, бл~гоже бл~гоже”
|
|
17
|
17
|
|
Да возра́дуються і возвеселя́ться о Тебі́ всі і́щущії Тебе́, Го́споди, і да реку́ть ви́ну «Да возвели́читься Госпо́дь!» лю́б'ящії спасе́ніє Твоє́.
|
да въꙁрадђются и^ въꙁвеселятся ѓ^ тебᲇ, вси и^щђщеи` тебе` г~и” и^ рекђтъ. вы'нђ да въꙁвели'чится г~ь, любящеи` сп~се'нїе твое”
|
|
18
|
18
|
|
Аз же нищ єсьм і убо́г, Госпо́дь попече́ться о мні; Помо́щник мой і Защи́титель мой єси́ Ти, Бо́же мой, не закосни́.
|
А$ꙁ# же ё^богъ е^смь и^ ни'щъ, г~ь попече'нїе мое” Помощникъ мой и^ ꙁащититель мои е^си ты, б~е мой, не ꙁакосни`”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слава”
|
|
Псалом 40
|
ўало'мъ м~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 40.
|
В коне'цъ ўлоM двDвъ” м~”
|
|
2
|
2
|
|
Блаже́н разуміва́яй на ни́ща і убо́га, в день лют ізба́вить єго́ Госпо́дь.
|
Блаже'нъ раꙁђмњва'ай на ни'ща и^ ё^бо'га, в# дн~ь лютъ и^збавитъ и& г~ь”
|
|
3
|
3
|
|
Госпо́дь да сохрани́ть єго́ і живи́ть єго́, і да ублажи́ть єго́ на землі́, і да не преда́сть єго́ в ру́ки враго́в єго́.
|
г~ь съхраниT и&, и^ живитᲆ и&, и^ ё^блажиT и& на ꙁемли`, и^ не преда'стъ е^го в рђкы врагомъ е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Госпо́дь да помо́жеть єму́ на одрі́ болі́зні єго́; все ло́же єго́ обрати́л єси́ в болі́зні єго́.
|
г~ь помо'жеT е^мђ на ѓ^дрњ болњꙁни е^го, все ло'же е^го ѓ^братилъ е^си в болњꙁни е^го”
|
|
5
|
5
|
|
Аз ріх: Го́споди, поми́луй м'я, ізціли́ ду́шу мою́, я́ко согріши́х Ті.
|
а^зъ рњхᲆ, г~и поми'лђй мя, и^сцњли` дш~ђ мою, ја%ко съгрњшиX ти”
|
|
6
|
6
|
|
Вразі́ мої́ рі́ша мні зла́я: когда́ у́мреть, і поги́бнеть і́м'я єго́?
|
враѕи мои` рњша мнᲇ ꙁла'а, когда` ё^мретъ и^ поги'бнетъ и^мя е^го;
|
|
7
|
7
|
|
І вхожда́ше ви́діти, всу́є глаго́лаше се́рдце єго́; собра́ беззако́ніє себі́, ісхожда́ше вон і глаго́лаше вку́пі.
|
и^ вхождаше ви'дњти, всђ'е гл~аше срDце е^го. събра` беꙁако'нїе е^мђ, и^схождааше вонъ, и^ гл~аше в#кђ'пњ”
|
|
8
|
8
|
|
На м'я шепта́ху всі вразі́ мої́, на м'я помишля́ху зла́я мні.
|
На' мя шепта'хђ вс^и вра'ѕи мои`, на' мя помышля'хђ ꙁла'я мн^њ”
|
|
9
|
9
|
|
Сло́во законопресту́пноє возложи́ша на м'я: єда́ сп'яй не приложи́ть воскресну́ти?
|
сло'во ꙁако'нопрестђпно въъꙁложиша на' мя, е^да` спяи` не приложитᲆ въскрsнђти;
|
|
10
|
10
|
|
І́бо челові́к ми́ра моєго́, на него́же упова́х, яди́й хлі́би моя́, возвели́чи на м'я запина́ніє.
|
и^бо чл~къ ми'ра моего наньже ё^повах#, ја%дыи хлњбы моа, въꙁвеличи на' мя пя'тђ”
|
|
11
|
11
|
|
Ти же, Го́споди, поми́луй м'я і возста́ви м'я, і возда́м їм.
|
ты же г~и поми'лђй м^я и^ въꙁдви'гни мя, и^ въꙁдамъ и^м#”
|
|
12
|
12
|
|
В сем позна́х, я́ко восхоті́л м'я єси́, я́ко не возра́дується враг мой о мні.
|
ѓ^ семъ познаX ја%ко вᲆсхотњ мя, ја%ко не въꙁрадђ'ется враh мой ѓ^ мн^њ”
|
|
13
|
13
|
|
Мене́ же за незло́біє прия́л і утверди́л м'я єси́ пред Тобо́ю в вік.
|
Мене же ꙁа неꙁло'бїе прия'тъ, и^ ё^тверди'л# мя е^си преD собо'ю в# вњкъ”
|
|
14
|
14
|
|
Благослове́н Госпо́дь Бог Ізра́їлев от ві́ка і до ві́ка! Бу́ди, бу́ди.
|
Блгsве'нъ г~ь бг~ъ і^ил~евъ, эT вњка и^ до' вњка. бђ'детъ бђ'дет#”
|
|
Псалом 41
|
ўало'мъ м~а
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в ра́зум сино́в Коре́йових, псало́м Дави́ду, 41.
|
в конеw, ра'ꙁђм# сн~в# коре'ѓ^в#, м~а.
|
|
2
|
2
|
|
І́мже о́бразом жела́єть єле́нь на істо́чники водни́я, си́це жела́єть душа́ моя́ к Тебі́, Бо́же.
|
Им#же ѓ%браꙁомъ жела'етъ е^ле'нь на и^сточникы водны'а, сі'це жела'етъ дш~а моя к тебњ бж~е”
|
|
3
|
3
|
|
Возжада́ душа́ моя́ к Бо́гу крі́пкому, живо́му; когда́ прийду́ і явлю́ся лицю́ Бо́жию?
|
възжада дш~а моя к# б~ђ, крᲇпкомђ, живо'мђ” когда прїидђ, и^ ја^влюся лицђ бж~їю;
|
|
4
|
4
|
|
Би́ша сле́зи моя́ мні хліб день і нощ, внегда́ глаго́латися мні на всяк день: гді єсть Бог твой?
|
быша сле'зы моя мнњ хлњбъ дн~ь и^ ноu, внегда гл~ати м^и на вся'къ дн~ь, гдњ е^сть б~ъ твой;
|
|
5
|
5
|
|
Сія́ пом'яну́х і ізлія́х на м'я ду́шу мою́; я́ко пройду́ в мі́сто селе́нія ди́вна, да́же до до́му Бо́жия, во гла́сі ра́дованія і іспові́данія, шу́ма пра́зднующаго.
|
Сїа помянђхъ, и^ и^ꙁлїахъ на' мя дш~ђ мою, ја%ко проидђ` в мњсто кро'ва ди'вна, да'же до до'мђ бж~їа, въ гласњ ра'дованїа, и^ и^сповњданїа шђма праꙁнDђющаго”
|
|
6
|
6
|
|
Вску́ю приско́рбна єси́, душе́ моя́? І вску́ю смуща́єши м'я? Упова́й на Бо́га, я́ко іспові́мся Єму́, спасе́ніє лиця́ моєго́ і Бог мой.
|
в#скђ'ю приско'рбна е^си дш~е моя, и^ в#скђю съмђща'еши мя; ё^пова'й на' б~а, ја%ко и^сповњмся е^мђ, сп~се'нїе лицђ мое^мђ и^ б~ъ мои”
|
|
7
|
7
|
|
Ко мні самому́ душа́ моя́ см'яте́ся; сего́ ра́ди пом'яну́х Тя от землі́ Іорда́нськи і Єрмонії́мськи, от гори́ ма́лия.
|
къ мнњ дш~а моя смђтися, сего ради помянђхъ т^я эT ꙁемля и^ѓ^рда'нскы і^ е^рмонїимскы, эT горы ма'лы”
|
|
8
|
8
|
|
Бе́здна бе́здну призива́єть во гла́сі хля́бій Твої́х; вся висоти́ Твоя́ і во́лни Твоя́ на мні прейдо́ша.
|
безнDа бе'ꙁднђ приꙁываеT, въ гласњ хля'бїи твои^х#” вс^я высоты` твоя` и^ волны` твоа по мнњ преидо'ша”
|
|
9
|
9
|
|
В день запові́сть Госпо́дь ми́лость Свою́, і но́щію піснь Єго́ от мене́ [у мене́] — моли́тва Бо́гу живота́ моєго́.
|
в дн~ь заповњсть г~ь млsть свою, и^ но'щїю пњснь е^го эT мене” мл~тва б~ђ живота` мое^го,
|
|
10
|
10
|
|
Реку́ Бо́гу: Засту́пник мой єси́, почто́ м'я заби́л єси́? І вску́ю сі́туя хожду́, внегда́ оскорбля́єть враг?
|
рекђ` б~ђ, ꙁастђ'пникъ мой е^си” Почто` мя ꙁабы`, и^ в#скђ'ю сњтђа хождђ внегда стђжа'етъ ми врагъ;
|
|
11
|
11
|
|
Внегда́ сокруша́тися косте́м мої́м, поноша́ху мі вразі́ мої́, внегда́ глаго́лати їм мні на всяк день: гді єсть Бог твой?
|
Внегда съкрђшахђся косᲄи моя, понашахђ ми враѕи мои`” в#негда гл~ати и^мъ мн^њ на всяk дн~ь, гд^њ е^сть б~ъ ᲄвой;
|
|
12
|
12
|
|
Вску́ю приско́рбна єси́, душе́ моя́? І вску́ю смуща́єши м'я? Упова́й на Бо́га, я́ко іспові́мся Єму́, спасе́ніє лиця́ моєго́ і Бог мой.
|
Вскђю прискорбна е^си дш~е моя`, и^ в#скђю смђща'еши мя`; ё^повай на' б~а, ја%ко и^сповᲇмся` е^мђ. сп~се'нїе лицђ моемђ, и^ б~ъ мой”
|
|
Псалом 42
|
ўало'мъ м~в
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, не надпи́сан у євре́й, 42.
|
ўлоM двDвъ м~в, неѓ^пі'санъ эT е^вре'й”
|
|
1
|
1
|
|
Суди́ мі, Бо́же, і разсуди́ прю мою́; от язи́ка не преподо́бна, от челові́ка непра́ведна і льсти́ва ізба́ви м'я.
|
Сђди` ми бж~е, и^ раꙁсђди` прю мою, эT ја^зы'ка непреподо'б#на, эT чл~ка неправеDна и^ льсᲄи'ва и^ꙁба'ви м^я”
|
|
2
|
2
|
|
Зане́ Ти єси́, Бо́же, крі́пость моя́, вску́ю отри́нул м'я єси́? І вску́ю сі́туя хожду́, внегда́ оскорбля́єть враг?
|
ЈА/ко т^ы е^си бж~е держа'ва моя`, в#скђ'ю эTри'нђ мя, и^ в#скђю сњтђя хожDђ внегда стђжа'етъ врагъ;
|
|
3
|
3
|
|
Посли́ світ Твой і і́стину Твою́; та м'я наста́виста, і введо́ста м'я в го́ру святу́ю Твою́ і в селе́нія Твоя́.
|
посли свTњ твой, и^ і'стинђ твою. та` м^я насᲄа'виста, и^ в#ведо'ста м^я в# горђ ст~ђ'ю твою, и^ в# жили`ща твоя”
|
|
4
|
4
|
|
І вни́ду к же́ртвеннику Бо́жию, к Бо́гу веселя́щему ю́ность мою́; іспові́мся Тебі́ в гу́слех, Бо́же, Бо́же мой.
|
И$ в#ни'дђ к# жертвеникђ бж~їю, к# бг~ђ веселящемђ ю'ность мою” и^сповњмся тебњ в# гђ'слеX б~е, б~е мой”
|
|
5
|
5
|
|
Вску́ю приско́рбна єси́, душе́ моя́? І вску́ю смуща́єши м'я? Упова́й на Бо́га, я́ко іспові́мся Єму́, спасе́ніє лиця́ моєго́ і Бог мой.
|
Вскђю' прі'ско'рбна е^си дш~е моя`, и^ в#скђю смђща'еши м^я; ё^повай на' б~а, ја%ко и^сповњмся е^мђ. сп~се'нїе лица` мое^го, и^ бг~ъ мой”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 43
|
ўало'мъ м~г
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, сино́в Коре́йових, в ра́зум, псало́м, 43.
|
В конеw, сн~въ коре'ѓv, разђмъ” м~г”
|
|
2
|
2
|
|
Бо́же, уши́ма на́шима усли́шахом, і отці́ на́ші возвісти́ша нам ді́ло, є́же соді́лал єси́ во днех їх, во днех дре́вніх.
|
Бе~ ё^ши'ма на'шіма ё^слы'шахоM, и^ эTц~ы на'ши възвњсᲄі'ша нам#” дњ'ло, е^же сᲆдњ'ла въ дн~ехᲆ иX, вᲆ дн~ех# пе'рвыX”
|
|
3
|
3
|
|
Рука́ Твоя́ язи́ки потреби́, і насади́л я єси́; озло́бил єси́ лю́ди і ізгна́л єси́ я.
|
Рђка` твоя` ја^ꙁы'кы потреби` и^ насади я&” ѓ^зло'би лю'ди, и^ і^ꙁгна я&”
|
|
4
|
4
|
|
Не бо мече́м свої́м наслі́диша зе́млю, і ми́шця їх не спасе́ їх, но десни́ця Твоя́ і ми́шця Твоя́ і просвіще́ніє лиця́ Твоєго́, я́ко благоволи́л єси́ в них.
|
не ѓ^рђжїем# бо свои^м# наслњдиша ꙁе'млю, и^ мы'шца и^х# не сп~се` иX” н^о десни'ца твоя` и^ мы'шца твоя`, и^ просвᲇщенїе лица твое^го, ја%ко бл~говолил# е^си в нихъ”
|
|
5
|
5
|
|
Ти єси́ Сам Цар мой і Бог мой, запові́даяй спасе́нія Іа́ковля.
|
Ты е^си саM цр~ю мой и^ б~е мой, ꙁаповњдааи` сп~се'нїа і^а'ковля”
|
|
6
|
6
|
|
О Тебі́ враги́ на́ша ізбоде́м ро́ги, і о і́мені Твоє́м уничижи́м востаю́щия на ни.
|
ѓ^ тебњ врагы` на'ша и^ꙁбодемъ рогы`, и^ ѓ^ и'мени твое^м# ё^ничижи'м# вᲆста'ющаа на ны”
|
|
7
|
7
|
|
Не на лук бо мой упова́ю, і меч мой не спасе́ть мене́;
|
не на лђкъ бо^ мой ё^пова'ю, и^ ѓ^рђжїе мое не сп~се'т# мене”
|
|
8
|
8
|
|
спасл бо єси́ нас от стужа́ющих нам, і ненави́дящих нас посрами́л єси́.
|
спsлъ бо е^си насᲆ эT стђжа'ющыX нам#, и^ ненавидящиX насᲆ посрамилъ е^си”
|
|
9
|
9
|
|
О Бо́зі похва́лимся весь день, і о і́мені Твоє́м іспові́мися во вік.
|
ѓ% бѕ~њ похва'лимся весь дн~ь, и^ ѓ^ и'мени твоеM и^сповњмыся въ вњкы”
|
|
10
|
10
|
|
Ни́ні же отри́нул єси́ і посрами́л єси́ нас, і не ізи́деши, Бо́же, в си́лах на́ших.
|
Нн~њ же эTри'нђ, и^ посрамилъ е^си наs, и^ не и^ꙁы'деши б~е в си'лахъ на'шиX”
|
|
11
|
11
|
|
Возврати́л єси́ нас всп'ять при вразі́х на́ших, і ненави́дящії нас расхища́ху себі́.
|
Възвратил# е^си наs в#спять при враѕᲇх# нашиX, и^ ненави'дящеи насъ расхыща'хђ себњ”
|
|
12
|
12
|
|
Дал єси́ нас, я́ко о́вці, сні́ди і во язи́ціх разсі́ял ни єси́.
|
дал# е^си насъ ја%ко ѓ^вця снњди, и^ въ ја^ꙁы'цехᲆ раꙁ#сњялᲆ ны е^си”
|
|
13
|
13
|
|
Отда́л єси́ лю́ди Твоя́ без ціни́, і не бі мно́жество в восклица́ніїх на́ших.
|
эTдастъ люди своя бес цњны`, и^ не бњ мно'жество в# восклица'ниX на'шиX”
|
|
14
|
14
|
|
Положи́л єси́ нас поноше́ніє сосі́дом на́шим, подражне́ніє і поруга́ніє су́щим о́крест нас.
|
Положилᲆ е^си наs поношенїе съсњ'домъ на'шим#, подража'нїе и^ порђга'нїе сђщыM ѓ^крsтъ насъ”
|
|
15
|
15
|
|
Положи́л єси́ нас в при́тчу во язи́ціх, покива́нію глави́ в лю́дех.
|
положилъ е^си наs в# при'тчђ въ ја%ꙁы'цеX, покива'нїю главᲇ в лю'деX”
|
|
16
|
16
|
|
Весь день срам мой предо мно́ю єсть, і студ лиця́ моєго́ покри́ м'я,
|
Ве'сь дн~ь сраM мой предо' мною е^сть, и^ стђдъ лица` мое^го покры` мя”
|
|
17
|
17
|
|
от гла́са поноша́ющаго і оклевета́ющаго, от лиця́ вра́жия і ізгоня́щаго.
|
эT гласа понаша'ющиX и^ ѓ^клевета'ющыX, эT лица` вражїя и^ і^ꙁгоня'щаго”
|
|
18
|
18
|
|
Сія́ вся прийдо́ша на ни, і не заби́хом Тебе́, і не непра́вдовахом в заві́ті Твоє́м,
|
Сїа вс^я прїидо'ша на ны, и^ не ꙁабы'хом# тебе`, и^ не непра'вдихоM в# ꙁавњтњ твое'мᲆ.
|
|
19
|
19
|
|
і не отступи́ всп'ять се́рдце на́ше; і уклони́л єси́ стезі́ на́ша от путі́ Твоєго́,
|
и^ не эTстђпи` въспять срDце на'ше, и^ ё^клонил# е^си стеѕя на'ша эT пђти` твое^го”
|
|
20
|
20
|
|
я́ко смири́л єси́ нас на мі́сті озлобле́нія, і прикри́ ни сінь сме́ртная.
|
ја%ко смириl е^си наs на мњ'стњ ѓ^ꙁлобле'нїя, и^ прикры` н^ы сњнь смертная”
|
|
21
|
21
|
|
А́ще заби́хом і́м'я Бо́га на́шего, і а́ще возді́хом ру́ки на́ша к бо́гу чужде́му,
|
А/ще ꙁабы'хом# и'мя б~а на'шего, и^ а'ще въꙁдњхоM рђ'ки на'ша к# бг~ђ чюжемђ,
|
|
22
|
22
|
|
не Бог ли взи́щеть сих? Той бо вість та́йная се́рдця.
|
не бг~ъ ли взы'щетъ сихъ; той б^о совᲇсть таи'нная срDца”
|
|
23
|
23
|
|
Зане́ Тебе́ ра́ди умерщвля́ємся весь день, вміни́хомся, я́ко о́вці заколе́нія.
|
ЈА/ко тебе ради ё^мерщ#вя'еми е^смы весь дн~ь, в#мᲇнихомся ја%ко ѓ^вця` ꙁаколенїа”
|
|
24
|
24
|
|
Воста́ни, вску́ю спи́ши, Го́споди? Воскресни́, і не отри́ни до конця́.
|
в#ста'ни, вᲆскђ'ю спи'ши г~и; въскрsни, и^ не эTри'ни до конца”
|
|
25
|
25
|
|
Вску́ю лице́ Твоє́ отвраща́єши? Забива́єши нищету́ на́шу і скорб на́шу?
|
в#скђю лице твое эTвраща'еши, ꙁабыва'еши ни'щетђ на'шђ и^ печаль на'шђ;
|
|
26
|
26
|
|
Я́ко смири́ся в персть душа́ на́ша, прильпе́ землі́ утро́ба на́ша.
|
ја%ко смирися в# перьсть дш~а на'ша, прилпе ꙁемли ё^тро'ба на'ша”
|
|
27
|
27
|
|
Воскресни́, Го́споди, помози́ нам і ізба́ви нас і́мене ра́ди Твоєго́.
|
Вᲆскрsни г~и, помоѕи` наM, и^ и^ꙁба'ви насъ и^мени ради твое^го”
|
|
Псалом 44
|
ўало'мъ м~д
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о ізміня́ємих сино́м Коре́йовим в ра́зум, піснь о возлю́бленнім, 44.
|
В конеw, ѓ^ и^ꙁмᲇншиXся сн~в# коре'ѓv в# ра'зMђ, пњснь ѓ^ въꙁлюбленнеM м~д
|
|
2
|
2
|
|
Отри́гну се́рдце моє́ сло́во бла́го, глаго́лю аз діла́ моя́ Царе́ві; язи́к мой — трость кни́жника скоропи́сця.
|
Оры'гнђ срDце мое сло'во бл~го, гл~ю а%ꙁъ дњла моя цр~е'ви” ЈА/ꙁыk мой, тросᲄь кни'жника скоропі'сца”
|
|
3
|
3
|
|
Красе́н добро́тою па́че сино́в челові́чеських, ізлія́ся благода́ть во устна́х Твої́х; сего́ ра́ди благослови́ Тя Бог во вік.
|
красе'нъ добро'тою паче сн~въ члчsкыX, и^ꙁлїа'ся блгDдть въ ё^стнаX твои^х#, сего ради блsви тя б~ъ в# вњкъ”
|
|
4
|
4
|
|
Препоя́ши меч Твой по бедрі́ Твоє́й, Си́льне,
|
Препоя'ши ѓ^рђжїе свое по' бедрᲇ твой си'лне”
|
|
5
|
5
|
|
красото́ю Твоє́ю і добро́тою Твоє́ю; і наляци́, і успіва́й, і ца́рствуй і́стини ра́ди і кро́тости і пра́вди; і наста́вить Тя ди́вно десни́ця Твоя́.
|
Красото'ю твоею` и^ добро'тою твоею`, и^ наляци, и^ ё^спњва'й, и^ црsтвђй” и%стины раd и^ кро'тосᲄи и^ пра'вды, и^ наста'виT тя ди'вно десни'ца твоя`”
|
|
6
|
6
|
|
Стрі́ли Твоя́ ізощре́ни, Си́льне; лю́діє под Тобо́ю паду́ть в се́рдці враг Царе́вих.
|
стрњлы твоя и^з#ѓ^щре'ны си'лне, людїе поD тобою падђт#, в# срDци врагъ цр~е'въ”
|
|
7
|
7
|
|
Престо́л Твой, Бо́же, в вік ві́ка; жезл пра́вости — жезл ца́рствія Твоєго́.
|
прsтлъ твой б~е в# вњкъ вњка, же'ꙁлъ пра'вости, же'ꙁлᲆ црsтвїа твоего”
|
|
8
|
8
|
|
Возлюби́л єси́ пра́вду і возненави́діл єси́ беззако́ніє; сего́ ра́ди пома́за Тя, Бо́же, Бог Твой єле́єм ра́дости па́че прича́стник Твої́х.
|
вᲆꙁлюбилъ е^си правдђ, и^ въꙁненави'дњ безаконїе” Сего ради пома'ꙁа т^я бж~е б~ъ твой, е^ле'ѓ^мъ радости паче прича'стникᲆ твоиX”
|
|
9
|
9
|
|
Сми́рна, і ста́кти, і касі́я от риз Твої́х, от тя́жестей слоно́вих [от хра́мов слоно́вих], із ни́хже возвесели́ша Тя.
|
Змљ=рна и^ стакти и^ касі'а, эT ри'ꙁъ твоиX, эT тяжести слоновых#, и^ꙁ ниXже въꙁвесели'ша т^я
|
|
10
|
10
|
|
Дще́рі царе́й в че́сті Твоє́й; предста́ цари́ця одесну́ю Тебе́, в ри́зах позлаще́нних оді́яна преіспещре́на.
|
дще'ря цре'й въ чsти` твоей” ПреDста цр~ца ѓ^деснђ'ю тебе, в ри'ꙁаX поꙁлаще'ннахъ ѓ^дња'на, преё^краше'нна”
|
|
11
|
11
|
|
Сли́ши, дщи, і виждь, і приклони́ у́хо твоє́, і забу́ди лю́ди твоя́ і дом отця́ твоєго́;
|
Слы'ши дщи`, и^ ви'ждь, и^ приклони` ё^хо твое`, и^ ꙁабђ'ди лю'ди твоя, и^ домъ эTц~а твоего”
|
|
12
|
12
|
|
і возжела́єть Цар добро́ти твоєя́, зане́ Той єсть Госпо́дь твой, і поклони́шися Єму́,
|
И$ вожделњеT цр~ь добро'тњ твой, ја%ко ᲄой е^сть г~ь твой, и^ поклони'шися е^мђ”
|
|
13
|
13
|
|
і дщи Ти́рова с да́ри; лицю́ Твоєму́ помо́ляться бога́тії лю́дстії.
|
и^ дщи` ти'рова съ да'ры, лицђ твое^мђ помо'лятся бога'тїи людьстїи”
|
|
14
|
14
|
|
Вся сла́ва дще́ре Царе́ві внутр; ря́сни злати́ми оді́яна і преіспещре́на.
|
Вся` сла'ва дщере цр~е'вы в#нђт'рь, рясны` ꙁлаты'ми ѓ^дња'на преё^краше'на”
|
|
15
|
15
|
|
Приведу́ться Царю́ ді́ви вслід єя́, і́скреннія єя́ приведу́ться Тебі́;
|
приведђтся цр~ю дв~ы в# слњдъ ея`, бли'ж#няа` ея` приведђт'ся тебᲇ,
|
|
16
|
16
|
|
приведу́ться в весе́лії і ра́дованії, введу́ться в храм Царе́в.
|
приведђт'ся въ весе'лїе и^ радость. в#ведђтся в# цр~ковь цр~е'вђ”
|
|
17
|
17
|
|
Вмі́сто оте́ць Твої́х би́ша си́нове Твої́; поста́виши я кня́зі по всей землі́.
|
Вмњ'сто эTц~ъ твоиX быша сн~ове твои`, ё^ста'виши иX кн~ѕя по все'й ꙁемли`”
|
|
18
|
18
|
|
Пом'яну́ і́м'я Твоє́ во вся́ком ро́ді і ро́ді; сего́ ра́ди лю́діє іспові́дяться Тебі́ в вік і во вік ві́ка.
|
Помянђ` и%мя твое` во вся'коM ро'дњ и^ ро'дњ” Сего ради людїе и^сповњдятся тебᲇ в# вњк#, и^ вᲆ вњк# вњка”
|
|
Псалом 45
|
ўало'мъ м~е
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о сині́х Коре́йових, о та́йних, псало́м, 45.
|
В конеw, сн~въ, коре'ѓ^въ, ѓ^ таи'нныX ўало'мъ, м~е”
|
|
2
|
2
|
|
Бог нам Прибі́жище і си́ла, Помо́щник в ско́рбіх обрі́тших ни зіло́.
|
Бг~ъ намъ прибᲇжище и^ си'ла, помо'щникъ в# скорбехъ ѓ^брᲇтших# ны ѕњло”
|
|
3
|
3
|
|
Сего́ ра́ди не убої́мся, внегда́ смуща́ється земля́, і прелага́ються го́ри в сердця́ морська́я.
|
Сего ради не ё^бои'мся в#негда смђщае^тся ꙁемля, и^ прелагаюTся го'ры в срDця морская”
|
|
4
|
4
|
|
Возшумі́ша і см'ято́шася во́ди їх, см'ято́шася го́ри крі́постію єго́.
|
Въꙁ#шђмњша и^ смђти'шася во'ды и^х#, смђти'шася го'ры крњпостїю е^го”
|
|
5
|
5
|
|
Рі́чная устремле́нія веселя́ть град Бо́жий; освяти́л єсть селе́ніє Своє́ Ви́шній.
|
Рњчная ё^стромле'нїа веселятъ граD бж~їи, ѓ^ст~илъ е^сть село` свое вы'шнїи”
|
|
6
|
6
|
|
Бог посреді́ єго́, і не подви́житься; помо́жеть єму́ Бог у́тро зау́тра.
|
Бг~ъ посредњ` е^го, и^ не подви'жится, помо'жетъ е^мђ бг~ъ ё%тро ꙁаё%тра”
|
|
7
|
7
|
|
См'ято́шася язи́ци, уклони́шася ца́рствія; даде́ глас Свой Ви́шній, подви́жеся земля́.
|
Смђтишася ја^зы'ци, ё^клони'шася црsтвїа, дастъ глаs свой вы'шнїи, потрясе'ся земля”
|
|
8
|
8
|
|
Госпо́дь сил с на́ми, Засту́пник наш Бог Іа́ковль.
|
г~ь силъ с на'ми, ꙁастђ'пниk нашь бг~ъ і^а'ковль”
|
|
9
|
9
|
|
Прийді́те і ви́діте діла́ Бо́жія, я́же положи́ чудеса́ на землі́;
|
Прїидњте, и^ ви'дњте дњ'ла бж~їя, ја^же положи чюдеса` на ꙁемли`,
|
|
10
|
10
|
|
оте́мля бра́ні до коне́ць землі́, лук сокруши́ть і сло́мить ору́жіє, і щити́ сожже́ть огне́м.
|
эTе^мля бра'ни до конца ꙁемли” Лђ'къ съкрђшиT, и^ сло'митъ ѓ^рђжїе, и^ щиты` съж#жеT ѓ^гнемъ”
|
|
11
|
11
|
|
Упраздні́теся і разумі́йте, я́ко Аз єсьм Бог; вознесу́ся во язи́ціх, вознесу́ся на землі́.
|
ё^пра'знDитеся, и^ раꙁђмњите, ја^ко а^ꙁъ е^смь бг~ъ. въꙁнесђ'ся въ ја%зы'цеX, въꙁнесђ'ся на ꙁеMли`”
|
|
12
|
12
|
|
Госпо́дь сил с на́ми, Засту́пник наш Бог Іа́ковль.
|
г~ь си'лъ с нами, ꙁастђ'пникъ на'шъ бг~ъ і^а'ковлъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 46
|
ўало'мъ м~ѕ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о сині́х Коре́йових, псало́м, 46.
|
В конеw сн~въ коре'ѓv. ўалоM, м~ѕ” кgа з~”
|
|
2
|
2
|
|
Всі язи́ци, восплещі́те рука́ми, воскли́кніте Бо́гу гла́сом ра́дованія;
|
Вси ја^ꙁы'цы вᲆсплеща'те рђка'ми, въскли'кнњте бг~ђ гла'сомъ ра'дости.
|
|
3
|
3
|
|
я́ко Госпо́дь Ви́шній стра́шен, Цар ве́лій по всей землі́;
|
ја%ко г~ь вы'ш#нїи, стра'шенъ, цр~ь ве'леи по всеи ꙁеMли`,
|
|
4
|
4
|
|
покори́ лю́ди нам і язи́ки под но́ги на́ша;
|
покори люd наM, и^ ја^зы'кы поD ногы на'шя”
|
|
5
|
5
|
|
ізбра́ нам достоя́нія своє́, добро́ту Іа́ковлю, ю́же возлюби́.
|
и^збра на'м# достоа'нїе свое, добро'тђ і^а'ковлю ю&же въꙁлюби`”
|
|
6
|
6
|
|
Взи́де Бог в воскликнове́нії, Госпо́дь во гла́сі тру́бні.
|
в#зы'де б~ъ в# въскликнове'нїи, г~ь въ гла'сњ трђ'бнᲇ”
|
|
7
|
7
|
|
По́йте Бо́гу на́шему, по́йте; по́йте Царе́ві на́шему, по́йте;
|
по'йте б~ђ на'шемђ, по'иᲄе. по'ите цр~е'ви на'шемђ, по'ите”
|
|
8
|
8
|
|
я́ко Цар всея́ землі́ Бог, по́йте разу́мно.
|
ја%ко цр~ь всей зеMли б~ъ, по'иᲄе раꙁђ'мно”
|
|
9
|
9
|
|
Воцари́ся Бог над язи́ки; Бог сіди́ть на престо́лі святі́м Своє́м.
|
Въц~ри'ся б~ъ наD ја%зы'кы, б~ъ сњди'тъ на престо'лњ ст~њм# свое^мъ”
|
|
10
|
10
|
|
Кня́зі лю́дстії собра́шася с Бо́гом Авраа́млим; я́ко Бо́жії держа́внії землі́ зіло́ вознесо́шася.
|
Кн~ѕи люDстїи събра'шася съ бм~ъ а^враа'млем#, ја%ко бж~їи держа'внїи земли ѕњло` възнесо'шася”
|
|
Псалом 47
|
ўало'мъ м~з
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м пі́сні сино́в Коре́йових, втори́я субо́ти, 47.
|
Пњснь ўалма, сн~въ коре'ѓвъ, втораго сђбо'ты, м~з”
|
|
2
|
2
|
|
Ве́лій Госпо́дь і хва́лен зіло́ во гра́ді Бо́га на́шего, в горі́ святі́й Єго́,
|
Ве'леи г~ь, и^ хваленъ ѕњло, в# градњ бг~а нашего, в# горњ ст~њй е^го,
|
|
3
|
3
|
|
благокоре́нним ра́дованієм всея́ землі́; го́ри Сіо́нськия, ре́бра сі́верова, град Царя́ вели́каго.
|
бл~гокоре'нномᲆ ра'дованїем# всея` ꙁемля`, го'ры сїѓ'нскїа ре'бра сњ'верова, граD цр~я вели'каго”
|
|
4
|
4
|
|
Бог в тя́жестіх [во хра́міх] Єго́ зна́єм єсть, єгда́ заступа́єть ї.
|
бг~ъ в тяжестеX е^го зна'ем# е^сть, е^гда ꙁастђпа'етъ и&”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко се, ца́ріє зе́мстії собра́шася, снидо́шася вку́пі;
|
ја^ко с^е цр~їе ꙁем#стїи събра'шася, снидошася в#кђ'пњ”
|
|
6
|
6
|
|
ті́ї ви́дівше та́ко, удиви́шася, см'ято́шася, подвиго́шася;
|
тїи видњвше та'ко диви'шася, смђти'шася поDвиза'шася,
|
|
7
|
7
|
|
тре́пет прия́т я та́мо, болі́зні я́ко ражда́ющия.
|
тре'петъ прїа'тъ я&” т^ђ болњꙁни ја%ко раждающой,
|
|
8
|
8
|
|
Ду́хом бу́рним сокруши́ши кораблі́ Фарси́йськія.
|
дх~омъ бђрноM съкрђши'ши корабля` џарсїискїа”
|
|
9
|
9
|
|
Я́коже сли́шахом, та́ко і ви́діхом во гра́ді Го́спода сил, во гра́ді Бо́га на́шего; Бог основа́ і в вік.
|
ја%коже слы'шахом#, тако и^ видњхоM. въ градњ г~а си'лъ, въ градњ бг~а на'шего” б~ъ ѓ^снова` и& в# вњкъ”
|
|
10
|
10
|
|
Прия́хом, Бо́же, ми́лость Твою́ посреді́ люді́й Твої́х.
|
Прїа'хомъ б~е млsть твою, посредњ` людїи ᲄвоиX”
|
|
11
|
11
|
|
По і́мені Твоєму́, Бо́же, та́ко і хвала́ Твоя́ на конця́х землі́; пра́вди іспо́лнь десни́ця Твоя́.
|
по' и^мени твое^мђ бж~е, та'ко и^ хвала` твоя` на концыX ꙁемля`, пра'вды и^сполнь десни'ца твоя”
|
|
12
|
12
|
|
Да возвесели́ться гора́ Сіо́нськая, і да возра́дуються дще́рі Іуде́йськія, суде́б ра́ди Твої́х, Го́споди.
|
да въꙁвесели'т#ся гора сїѓ'нская, и^ въꙁрадђются дще'ря і^ю^де'йскыя, сђдебъ ради твои^хъ г~и”
|
|
13
|
13
|
|
Обиді́те Сіо́н і обимі́те єго́, пові́діте в столпі́х єго́;
|
ѓ^быдњте сїѓ'нъ, и^ прїимᲇте и&, въꙁвњсти'те в# столпXњ е^го”
|
|
14
|
14
|
|
положі́те сердця́ ва́ша в си́лу єго́, і разділі́те до́ми єго́, я́ко да пові́сте в ро́ді іні́м.
|
положи'те срDца ва'ша в^ си'лђ е^го, и^ раꙁдњли'те домъ е^го, ја%ко да повњ'сте в ро'дњ и^номᲆ”
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко Той єсть Бог наш во вік і в вік ві́ка; Той упасе́ть нас во ві́ки.
|
ја%ко то'и е^сть б~ъ нашᲆ в вњкᲆ, и^ въ вᲇкъ вњка, то'и ё^пасе'тъ насъ въ вњ'кы”
|
|
Псалом 48
|
ўало'мъ м~и
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, сино́м Коре́йовим, псало́м, 48.
|
В конеw сн~въ коре'ѓвъ, ўалоM, м~и”
|
|
2
|
2
|
|
Усли́шіте сія́, всі язи́ци, внуші́те, всі живу́щії по вселе́нній,
|
Оу^слы'шите сїя вс^и ја^зы'цы, вънђши'те вс^и живђщеи` по вселе'ннњй”
|
|
3
|
3
|
|
земноро́днії же і си́нове челові́честії, вку́пі бога́т і убо́г.
|
земнїи же, и^ сн~ве члчsтїи, в#кђ'пњ богатъ и^ ё^богъ”
|
|
4
|
4
|
|
Уста́ моя́ возглаго́лють прему́дрость, і поуче́ніє се́рдця моєго́ — ра́зум.
|
ё^ста` моя` въꙁ#гл~тюᲆ премђ'дросᲄь, и^ поё^че'нїе срDца мое^го ра'ꙁёM”
|
|
5
|
5
|
|
Приклоню́ в при́тчу у́хо моє́, отве́рзу во псалти́рі гана́ніє моє́.
|
Приклоню въ притчяX ё^хо мое, эTве'рꙁђ въ ўалты'ри гана'нїе мое,
|
|
6
|
6
|
|
Вску́ю бою́ся в день лют? Беззако́ніє п'яти́ моєя́ оби́деть м'я.
|
в#скђю бою'ся в# дн~ь лют#; беꙁако'нїе пяты` моеа` ѓ^быдеT м^я”
|
|
7
|
7
|
|
Наді́ющіїся на си́лу свою́ і о мно́жестві бога́тства своєго́ хва́лящіїся;
|
надњющеи`ся си'лᲇ своей, и^ мно'жествоM бога'т#ства свое^го хваля'щеся”
|
|
8
|
8
|
|
брат не ізба́вить, ізба́вить ли челові́к? Не дасть Бо́гу ізмі́ни за ся,
|
браT не и^ꙁба'витъ, и^ꙁба'вить л^и чл~къ; не дастᲆ бг~ђ и^змњны ꙁа ся,
|
|
9
|
9
|
|
і ці́ну ізбавле́нія душі́ своєя́; і утруди́ся в вік,
|
и^ цњнђ збавле'нїа дш~а своеа`, и^ ё^трђди'ся в# вњкъ,
|
|
10
|
10
|
|
і жив бу́деть до конця́, не у́зрить па́губи.
|
и^ живъ бђдет# до конца” не ё^ꙁритъ па'гђбы,
|
|
11
|
11
|
|
Єгда́ уви́дить прему́дрия умира́ющия, вку́пі безу́мен і несми́слен поги́бнуть, і оста́в'ять чужди́м бога́тство своє́.
|
е^гда ви'дитъ премђ'дрыя ё^мира'ющя” в#кђ'пњ безђ'менъ и^ несмы'сленъ поги'бнета, и^ ѓ^ста'вяT чюжи'мъ богатᲆство свое,
|
|
12
|
12
|
|
І гро́би їх жили́ща їх во вік, селе́нія їх в род і род, нареко́ша імена́ своя́ на земля́х.
|
и^ гро'би и^хъ, жили'ща и^хъ в# вњкъ” селе'нїа и^хъ в ро'дъ и^ ро'дъ, нареко'ша и^мена` своя на земных#”
|
|
13
|
13
|
|
І челові́к в че́сті сий не разумі́, приложи́ся ското́м несми́сленним і уподо́бися їм.
|
И$ чл~къ въ чести` сый не разђмњ`, приложи'ся скотомъ несмы'сленымᲆ, и^ ё^подобися и^мъ”
|
|
14
|
14
|
|
Сей путь їх собла́зн їм, і по сих во усті́х свої́х благоволя́ть.
|
Сей пђть иX съблазнъ иM, и^ по си'х# въ ё^стњхъ своиX бл~гои^зво'ляT”
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко о́вці во а́ді положе́ни суть, смерть упасе́ть я; і облада́ють ї́ми пра́вії зау́тра, і по́мощ їх обетша́єть во а́ді; от сла́ви своєя́ ізринове́ні би́ша.
|
ЈА/ко ѓ^вця въ а'дњ положе'ни сђть, смерть ё^пасе'тъ и^х#, и^ ѓ^блада'ютᲆ и^ми пра'вїи заё^тра, и^ по'мощъ и^хᲆ ѓ^бетшае^тъ въ а^дњ, эT сла'вы своеа` и^зриновени бы'ша”
|
|
16
|
16
|
|
Оба́че Бог ізба́вить ду́шу мою́ із руки́ а́дови, єгда́ приє́млеть м'я.
|
ѓ^баче б~ъ и^зба'віT дш~ђ мою` и^з рђкы а%довы, е^гда прїеMлеT мя”
|
|
17
|
17
|
|
Не убо́йся, єгда́ разбогаті́єть челові́к, іли́ єгда́ умно́житься сла́ва до́му єго́;
|
не ёбо'йся, е^гда разбога'тњетъ чл~кᲆ, и^ли е^гда ё^мно'жится сла'ва до'мђ е^го”
|
|
18
|
18
|
|
я́ко внегда́ умре́ти єму́, не во́зьметь вся, ніже́ сни́деть с ним сла́ва єго́.
|
ЈА/ко е^гда ё^мира'етъ, не ѓ^ста'вит# ли вс^я, ниже сни'детъ с ни'мъ слава е^го.
|
|
19
|
19
|
|
Я́ко душа́ єго́ в животі́ єго́ благослови́ться, іспові́сться тебі́, єгда́ благосотвори́ши єму́.
|
ја%ко дш~а е^го во животњ` е^го блsви'тся, и^сповњсть ти ся е^гда бл~го сътвори'ши е^мђ”
|
|
20
|
20
|
|
Вни́деть да́же до ро́да оте́ць свої́х, да́же до ві́ка не у́зрить сві́та.
|
вселится да'же до ро'да эTц~ь свои'хъ, да'же до' вњка не ё'зритъ свњта”
|
|
21
|
21
|
|
І челові́к в че́сті сий не разумі́, приложи́ся ското́м несми́сленним і уподо́бися їм.
|
и^ чл~къ въ чsти сый не разђмᲇ, приложи'ся скотњхъ несмы'сленыX, и^ ё^подо'бися иM”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слаv,
|
|
Псалом 49
|
ўало'мъ м~џ
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Аса́фу, 49.
|
ўлоM а^са'фовᲆ м~џ”
|
|
1
|
1
|
|
Бог бого́в Госпо́дь глаго́ла, і призва́ зе́млю от восто́к со́лнця до за́пад.
|
Бг~ъ бг~о'мъ г~ь гл~а, и^ приꙁва ꙁе'млю, эT въстокᲆ сл~нца до ꙁападъ.
|
|
2
|
2
|
|
От Сіо́на благолі́піє красоти́ Єго́;
|
эT сїѓ'на бл~голᲇпїе красоты е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Бог я́ві при́йдеть, Бог наш, і не премолчи́ть; огнь пред Ним возгори́ться, і о́крест Єго́ бу́ря зі́льна.
|
Бг~ъ ја^вњ прїидетъ, б~ъ нашъ, и^ не премолчи'тъ” ѓ%гнь преD ни'мъ въꙁгори'тся” и^ ѓ'крестъ е^го бђ'ря ѕњлна”
|
|
4
|
4
|
|
Призове́ть не́бо сви́ше, і зе́млю, разсуди́ти лю́ди Своя́.
|
Призоветъ нб~о свы'ше, и^ ꙁемлю раз#сђди'ти лю'ди своя”
|
|
5
|
5
|
|
Собері́те Єму́ преподо́бния Єго́, завіща́ющия заві́т Єго́ о же́ртвах.
|
Съберњте е^мђ прпDбныя е^го, ꙁавњща'ющая завᲇт# е^го ѓ^ жертваX”
|
|
6
|
6
|
|
І возвістя́ть небеса́ пра́вду Єго́; я́ко Бог Судія́ єсть.
|
и^ въꙁвњстятᲆ нб~са пра'вдђ е^го, ја%ко бг~ъ сђдїи е^сть”
|
|
7
|
7
|
|
Усли́шіте, лю́діє Мої́, і возглаго́лю вам, Ізра́їлю, і засвиді́тельствую тебі́: Бог, Бог твой єсьм Аз.
|
Слы'шите людїе мои`, и^ въꙁг~лю вамъ і^ил~ю, И$ ꙁасвњдительствђю т^и. бг~ъ бг~ъ твой е^смь а^ꙁъ”
|
|
8
|
8
|
|
Не о же́ртвах твої́х обличу́ тя, всесожже́нія же твоя́ предо Мно́ю суть ви́ну;
|
не ѓ^ жертвах# твои^хъ ѓ^бличю` т^я, вс^есож#женїа же предо мно'ю сђть вы'нђ”
|
|
9
|
9
|
|
не прийму́ от до́му твоєго́ тельце́в, ніже́ от стад твої́х козло́в.
|
не прїимђ эT домђ твоего телця`, ни эT стDа твои^хъ козлы`”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко Мої́ суть всі зві́ріє дубра́внії, ско́ти в гора́х і воло́ве;
|
ЈА/ко мои` сђть вс^и ѕвњ'рїе дђбра'внїи, скоти в горахъ и^ въло'ве”
|
|
11
|
11
|
|
позна́х вся пти́ці небе́сния, і красота́ се́льная со Мно́ю єсть.
|
Позн^ахъ вс^я птица небесныя, и^ красота се'льнаа` съ мною е^сть;
|
|
12
|
12
|
|
А́ще вза́лчу, не реку́ тебі́; Моя́ бо єсть вселе́нная і ісполне́ніє єя́.
|
А/ще вза'лчю, не рекђ тебњ” моя` бо е^сть вселе'н#ная, и^ и^сполне'нїе е^я`”
|
|
13
|
13
|
|
Єда́ ям м'яса́ ю́нча? Іли́ кров козло́в пію́?
|
е^да я'мъ мяса` ю'нча; и^ли кро'вь козлїю пїю;
|
|
14
|
14
|
|
Пожри́ Бо́гові же́ртву хвали́ і возда́ждь Ви́шнему моли́тви твоя́;
|
пожри` бв~и жер#твђ хвалњ, и^ възда'ждь вы'шнемђ ѓ^бњты твоя”
|
|
15
|
15
|
|
і призови́ М'я в день ско́рби твоєя́, і ізму́ тя, і просла́виши М'я.
|
И$ призови` м^я в# дн~ь печя'ли твоеа, и^ и^зба'влю т^я, и^ просла'виши м^я”
|
|
16
|
16
|
|
Грі́шнику же рече́ Бог: вску́ю ти пові́даєши оправда́нія Моя́ і восприє́млеши заві́т Мой усти́ твої́ми?
|
Грњшникђ же рече бг~ъ, в#скђ'ю ты повњдаеши ѓ^правDанїя моя, и^ въспрїе'млеши завњтъ мои ё^сты` твои'ми;
|
|
17
|
17
|
|
Ти же возненави́діл єси́ наказа́ніє і отве́ргл єси́ словеса́ Моя́ всп'ять.
|
Ты же възненавидњ наказа'нїе, и^ эTврьже словеса моя в#спять;
|
|
18
|
18
|
|
А́ще ви́діл єси́ та́тя, текл єси́ с ним і с прелюбоді́єм уча́стіє твоє́ полага́л єси́;
|
А$ще видяше та'тя, теча'ше с нимъ, и^ съ прелюбодње'мъ ё^ча'стїе свое полага'ше”
|
|
19
|
19
|
|
уста́ твоя́ умно́жиша зло́бу, і язи́к твой сплета́ше льще́нія;
|
Оу^ста ᲄвоа` ё^мно'жиша зло'бђ, и^ ја^зы'къ твой съплета'ше льще'нїя”
|
|
20
|
20
|
|
сідя́ на бра́та твоєго́ клевета́л єси́ і на си́на ма́тере твоєя́ полага́л єси́ собла́зн.
|
Сњдя на браᲄа' своего клевета'ше, и^ на сн~а мт~ре свое^я полага'ше събла'знъ”
|
|
21
|
21
|
|
Сія́ сотвори́л єси́ і умолча́х, вознепщева́л єси́ беззако́ніє, я́ко бу́ду тебі́ подо́бен; обличу́ тя і предста́влю пред лице́м твої́м гріхи́ твоя́.
|
Сїя сътворилъ е^си, и^ ё^молчах#” възнепщевалъ е^си беꙁаконїе, ја%ко бђдђ тебњ подо'бенъ” ѓ^бличю' т^я, и^ предьпоста'влю пред# лицемъ твои'мъ грњхи твоя”
|
|
22
|
22
|
|
Разумі́йте у́бо сія́, забива́ющії Бо́га, да не когда́ похи́тить, і не бу́деть ізбавля́яй.
|
разђмњте же сїя` ꙁабываю'щеи` бг~а, да не когда` похи'титъ, и^ не бђ'детᲆ и^збавляаи`,
|
|
23
|
23
|
|
Же́ртва хвали́ просла́вить М'я, і та́мо путь, і́мже явлю́ єму́ спасе́ніє Моє́.
|
жертва хвалњ` просла'вит м^я, и^ т^ђ пђть, и^мъже ја%вля е^мђ сп~се'нїе мое”
|
|
Псалом 50
|
ўало'мъ н~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, внегда́ вни́ти к нему́ Нафа́ну проро́ку,
|
В конеw ўлоM двDвъ н~” внегда прїити к немђ наџа'нђ пррoкђ”
|
|
2
|
2
|
|
єгда́ вни́де к Вирсаві́ї, жені́ Урі́єві, 50.
|
е^гда вниде к вирсавеи` к женњ ё^рїевњ”
|
|
3
|
3
|
|
Поми́луй м'я, Бо́же, по вели́цій ми́лості Твоє́й і по мно́жеству щедро́т Твої́х очи́сти беззако́ніє моє́.
|
Поми'лђи м^я бж~е, по велицей млsти твоей” И$ по мно'жествђ щедро'т# твои^хᲆ, ѓ^цысти беꙁако'нїа моа`”
|
|
4
|
4
|
|
Найпа́че оми́й м'я от беззако́нія моєго́ і от гріха́ моєго́ очи́сти м'я;
|
наи^паче ѓ^мы'и мя эT беꙁако'нїя мое^го`, и^ эT грњха` мое^го` ѓ^чисти м^я”
|
|
5
|
5
|
|
я́ко беззако́ніє моє́ аз зна́ю, і гріх мой предо мно́ю єсть ви́ну.
|
ја%ко беꙁако'нїе мое` а^ꙁъ ꙁна'ю, и^ грњх# мой предо мною е^сть вынђ”
|
|
6
|
6
|
|
Тебі́ єди́ному согріши́х і лука́воє пред Тобо́ю сотвори́х; я́ко да оправди́шися во словесі́х Твої́х і побіди́ши, внегда́ суди́ти Ті.
|
тебњ е^ді'номђ съгрњшихъ, и^ лђка'вое преD тобою сътворихᲆ” ја%ко да ѓ^правди'шися в# слов#есњхъ свои^хъ, и^ побњдиши внегда сђдити т^и”
|
|
7
|
7
|
|
Се бо, в беззако́ніїх зача́т єсьм, і во грісі́х роди́ м'я ма́ти моя́.
|
Се б^о въ беꙁако'нихъ ꙁачатъ е^смь, и^ вᲆ грᲇсњхъ роди м^я мт~и моа”
|
|
8
|
8
|
|
Се бо, і́стину возлюби́л єси́, безві́стная і та́йная прему́дрости Твоєя́ яви́л мі єси́.
|
се` б^о и'стинђ въꙁлюбилъ е^си, беꙁвњстная и^ та'инная премђдрости твоеа` ја%ви'л# м^и е^си”
|
|
9
|
9
|
|
Окропи́ши м'я іссо́пом, і очи́щуся; оми́єши м'я, і па́че сні́га убілю́ся.
|
ѓ^кропи'ши м^я љ=ссо'помъ, и^ ѓ^чи'щђся. ѓ^мые'ши м^я, и^ паче снњга ё^бњлю'ся”
|
|
10
|
10
|
|
Слу́ху моєму́ да́си ра́дость і весе́ліє; возра́дуються ко́сті смире́нния.
|
слђ'хђ мое^мђ даси ра'дость и^ веселїе, вᲆꙁрадђются кости` смире'нныя”
|
|
11
|
11
|
|
Отврати́ лице́ Твоє́ от гріх мої́х і вся беззако́нія моя́ очи́сти.
|
эTврати` лице твое эT грњхъ мои^хъ, и^ вся беꙁаконїя моа ѓ^цисти”
|
|
12
|
12
|
|
Се́рдце чи́сто сози́жди во мні, Бо́же, і дух прав обнови́ во утро́бі моє́й.
|
СрDце чи'сто съѕи'жди въ мнњ бж~е, и^ дх~ъ пра'въ ѓ^бнови` въ ё^тробњ мое'й”
|
|
13
|
13
|
|
Не отве́ржи мене́ от лиця́ Твоєго́ і Ду́ха Твоєго́ Свята́го не отими́ от мене́.
|
Не эTве'рѕи мене эT лица твое^го, и^ дх~а ст~аго твое^го не эTи'ми эT мене”
|
|
14
|
14
|
|
Возда́ждь мі ра́дость спасе́нія Твоєго́ і ду́хом влади́чним утверди́ м'я.
|
воздажDь м^и ра'дость сп~се'нїа твое^го, и^ дх~ом# влDчномъ ё^тверди' мя”
|
|
15
|
15
|
|
Научу́ беззако́нния путе́м Твої́м, і нечести́вії к Тебі́ обратя́ться.
|
Наё^чю беꙁако'нныа` пђтеM твои'мᲆ, и^ нечести'вїи к тебњ ѓ^братя'тся”
|
|
16
|
16
|
|
Ізба́ви м'я от крове́й, Бо́же, Бо́же спасе́нія моєго́; возра́дується язи́к мой пра́вді Твоє́й.
|
и^ꙁба'ви м^я эT кровїи б~е, бж~е сп~се'нїя моего, възра'дђется ја%ꙁы'къ мой пра'вдњ твоей
|
|
17
|
17
|
|
Го́споди, устні́ мої́ отве́рзеши, і уста́ моя́ возвістя́ть хвалу́ Твою́.
|
г~и ё^стнᲇ мой эTве'рꙁеши, и^ ё^ста` моя` въꙁвњстят# хвалђ` твою”
|
|
18
|
18
|
|
Я́ко а́ще би восхоті́л єси́ же́ртви, дал бих у́бо: всесожже́нія не благоволи́ши.
|
ЈА/ко а%ще бы въсхотњлъ же'ртвњ, далъ бымъ' ё^бо” Всесож#же'нїя не бл~говоли'ши.
|
|
19
|
19
|
|
Же́ртва Бо́гу — дух сокруше́н; се́рдце сокруше́нно і смире́нно Бог не унічижи́ть.
|
жрьтва бг~ђ, дх~ъ съкрђшеn” срDце съкрђшено и^ смиренно бг~ъ не ё^ничижи'тъ”
|
|
20
|
20
|
|
Ублажи́, Го́споди, благоволе́нієм Твої́м Сіо́на, і да сози́ждуться сті́ни Ієрусали́мськія;
|
Оу^блажи` г~и бл~говоле'нїем# твои'мъ сїѓ'на, и^ да съѕи'ждђтся стњны і^ерsли'мъскїа”
|
|
21
|
21
|
|
тогда́ благоволи́ши же́ртву пра́вди, возноше́ніє і всесожега́ємая; тогда́ возложа́ть на олта́р Твой тельці́.
|
Тогда бл~говолиши жертвђ пра'вдњ, въꙁноше'нїе и^ всесъжега'емая” тогда въꙁложа'тъ на ѓ^лта'рь твой телця”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва.
|
|
Псалом 51
|
ўало'мъ н~а
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, ра́зума Дави́ду,
|
В конеw разђма дввDъ, н~а.
|
|
2
|
2
|
|
внегда́ прийти́ Дої́ку Ідуме́йську, і возвісти́ти Сау́лу, і рещи́ єму́: при́йде Дави́д в дом Авімеле́хов, 51.
|
внегда` прїити дои'кђ и^дђме'искђ, и^ въꙁвњстити саё^лђ, и^ рещи` е^мђ, прїиде двDъ, в доM а^ві'мелехоv”
|
|
3
|
3
|
|
Что хва́лишися во зло́бі, си́льне? Беззако́ніє весь день,
|
Что' ся хва'лиши в# зло'бњ си'лне, беꙁа'конїе ве'сь дн~ь;
|
|
4
|
4
|
|
непра́вду уми́сли язи́к твой; я́ко бри́тву ізощре́ну сотвори́л єси́ лесть.
|
Непра'вдђ ё^мы'сли ја%ꙁыкъ твой, ја^ко бри'тва и^ꙁᲆѓ^щре'на сътворилъ е^си лесть”
|
|
5
|
5
|
|
Возлюби́л єси́ зло́бу па́че благости́ні, непра́вду, не́же глаго́лати пра́вду;
|
Въꙁлюби'лъ е^си ꙁлобђ па'че бл~гостыня, непра'вдђ неже гл~ати правдђ”
|
|
6
|
6
|
|
возлюби́л єси́ вся глаго́ли пото́пния, язи́к льстив.
|
въꙁлюбилъ е^си вс^я гл~ы потопныа`, ја^зыкъ льсти'въ”
|
|
7
|
7
|
|
Сего́ ра́ди Бог разруши́ть тя до конця́; восто́ргнеть тя, і пресели́ть тя от селе́нія твоєго́ і ко́рень твой от землі́ живи́х.
|
Сего ради бг~ъ раꙁрђшиT т^я до конца, вᲆсто'ргнеT т^я, и^ пресели'тъ т^я эT селе'нїя твое^го, и^ ко'рень твой эT ꙁемля` живыхᲆ”
|
|
8
|
8
|
|
У́зрять пра́веднії і убоя́ться, і о нем возсмію́ться і реку́ть:
|
ё^ꙁрятъ пра'веднїи и^ ё^боя'тся, и^ ѓ^ немъ въсмњю'тся и^ рекђтъ”
|
|
9
|
9
|
|
се, челові́к, і́же не положи́ Бо́га Помо́щника себі́, но упова́ на мно́жество бога́тства своєго́, і возмо́же суєто́ю своє́ю.
|
с^е чл~къ, и^же не положи бг~а помощника себњ” но^ ё^пова` на мно'жество богаTства свое^го, и^ въꙁмо'же сђетою своею.
|
|
10
|
10
|
|
Аз же, я́ко ма́слина плодови́та в дому́ Бо́жиї; упова́х на ми́лость Бо́жию во вік і в вік ві́ка.
|
А$ꙁъ же ја%ко ма'слина плодови'та в# домђ бж~їи” Оу^пова'хъ на млsть бж~їю в# вњкъ, и^ въ вњкъ вњка”
|
|
11
|
11
|
|
Іспові́мся Тебі́ в вік, я́ко сотвори́л єси́; і терплю́ і́м'я Твоє́, я́ко бла́го пред преподо́бними Твої́ми.
|
и^сповᲇмся тебњ в# вњкъ, ја%ко сътворилъ е^си” и^ теръплю` и%мя твое, ја%ко бл~го преD прпDбными твои^ми”
|
|
Псалом 52
|
ўало'мъ н~в
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о Маєле́фі, ра́зума Дави́ду, 52.
|
В конецъ, ѓ^ мае^ле'џњ, раꙁђмъ дввDъ, н~в”
|
|
2
|
2
|
|
Рече́ безу́мен в се́рдці своє́м: ність Бог. Растлі́ша і омерзи́шася в беззако́ніїх, ність творя́й благо́є.
|
Рече беꙁђ'менᲆ в# срDци свое'мъ, нњсть бг~а” Растлњша и^ ѓ^мраꙁи'шася в безако'нихъ, нњсть творяи` блгsты'ня”
|
|
3
|
3
|
|
Бог с небесе́ прини́че на си́ни челові́чеськія, ви́діти, а́ще єсть разуміва́яй іли́ взиска́яй Бо́га.
|
б~ъ сᲆ нб~се прини'че на' сн~ы чл~ческыа, ви'дњти, а%ще е^сть разђмᲇва'а, и^ли в#ꙁыска'я б~а”
|
|
4
|
4
|
|
Всі уклони́шася, вку́пі непотре́бні би́ша; ність творя́й благо́є, ність до єди́наго.
|
вс^и ё^клони'шася, в#кђпᲇ непоᲄребни бы'ша. нњсть творяи` бл~гое, нᲇсть до е^ді'ного”
|
|
5
|
5
|
|
Ні ли уразумі́ють всі ді́лающії беззако́ніє, сніда́ющії лю́ди моя́ в снідь хлі́ба? Го́спода не призва́ша.
|
Ни` л^и раꙁђмњваютъ вс^и дњ'лающеи` беꙁаконїе, снњда'ющеи` люди моя в# хлњба мњсто; Бг~а не приꙁва'ша,
|
|
6
|
6
|
|
Та́мо устраши́шася стра́ха, іді́же не бі страх; я́ко Бог разси́па ко́сті человікоуго́дников; постиді́шася, я́ко Бог уничижи́ їх.
|
та'мо ё^страши'шася сᲄра'ха, и^дњже не бњ` страха” ЈА/ко б~ъ рассы'па кости чл~коё^гоDником#. постыдᲇшася, ја%ко б~ъ ё^ничижи` и^х#”
|
|
7
|
7
|
|
Кто дасть от Сіо́на спасе́ніє Ізра́їлево? Внегда́ возврати́ть Бог пліне́ніє люді́й Свої́х, возра́дується Іа́ков і возвесели́ться Ізра́їль.
|
кт^о дасть эT сїѓ'на сп~се'нїе і^ил~ево; в#негда въꙁвратиT б~ъ плњне'нїе людїи свои^хъ, въꙁра'дђется і^а'ковъ, и^ възвесели'тся і^ил~ь”
|
|
Псалом 53
|
ўало'мъ н~г
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех ра́зума Дави́ду,
|
В конеw В пњснеX ра'ꙁђма дввDъ.
|
|
2
|
2
|
|
внегда́ прийти́ Зіфе́єм і рещи́ Сау́лові: не се ли Дави́д скри́ся в нас? 53.
|
в#негда прїити ѕифе'ѓм#, и^ ре'щи саё^ло'ви. не се л^и двDъ кры'ется в# наs, н~г”
|
|
3
|
3
|
|
Бо́же, во і́м'я Твоє́ спаси́ м'я і в си́лі Твоє́й суди́ мі.
|
Бе~ въ и^мя твое сп~си' мя, и^ вᲆ си'лњ твое'й сђди` ми”
|
|
4
|
4
|
|
Бо́же, усли́ши моли́тву мою́, внуши́ глаго́ли уст мої́х;
|
б~е ё^слы'ши мл~твђ мою, в#нђши` гл~ы ё^стᲆ моиX”
|
|
5
|
5
|
|
я́ко чу́ждії воста́ша на м'я, і крі́пції взиска́ша ду́шу мою́, і не предложи́ша Бо́га пред собо́ю.
|
ЈА/ко чюжді'и в#ста'ша на' мя, и^ крњпці'и вꙁыскаша дш~ђ мою`, и^ не преDложи'ша б~а преD собою”
|
|
6
|
6
|
|
Се бо, Бог помога́єть мі, і Госпо́дь Засту́пник душі́ моє́й;
|
Се` бо^ б~ъ помога'етъ м^и, и^ г~ь ꙁастђ'пникъ дш~и мое'й”
|
|
7
|
7
|
|
отврати́ть зла́я враго́м мої́м; і́стиною Твоє́ю потреби́ їх.
|
эTврати'тъ ꙁла'я врагом# мои^мъ, и^стиною твоею` потреби` иX”
|
|
8
|
8
|
|
Во́лею пожру́ Тебі́, іспові́мся і́мені Твоєму́, Го́споди, я́ко бла́го;
|
во'лею пожрђ` тебњ, и^сповњмся и^мени твое^мђ г~и, ја%ко бл~го”
|
|
9
|
9
|
|
я́ко от вся́кия печа́лі ізба́вил м'я єси́, і на враги́ моя́ воззрі́ о́ко моє́.
|
ја%ко эT вся'кыя печали и^ꙁба'ви м^я, и^ на враги` моя въꙁZрњ ѓ%ко мое”
|
|
Псалом 54
|
ўало'мъ н~д
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех ра́зума, Аса́фу, псало́м, 54.
|
В конеw пњснеX, раꙁђмъ а^са'фовъ, н~д
|
|
2
|
2
|
|
Внуши́, Бо́же, моли́тву мою́ і не пре́зри моле́нія моєго́;
|
Внђши` б~е мл~твђ мою, и^ не преꙁри` моле'нїа мое^го.
|
|
3
|
3
|
|
воньми́ мі і усли́ши м'я; возскорбі́х печа́лію моє́ю [во іскуше́нії моє́м], і см'ято́хся
|
воньми` м^и, и^ ё^слы'ши м^я” Въꙁ#скор#бњх# печалїю моею`, и^ смђтиXся
|
|
4
|
4
|
|
от гла́са вра́жия і от стуже́нія грі́шнича; я́ко уклони́ша на м'я беззако́ніє і во гні́ві враждова́ху мі.
|
эT гласа вражїа, и^ эT стђженїа грᲇшнича” ја%ко ё^клони'ша на мя беꙁако'нїе, и^ въ гнњвњ враждова'хђ м^и”
|
|
5
|
5
|
|
Се́рдце моє́ см'яте́ся во мні, і боя́знь сме́рти нападе́ на м'я;
|
срDце мое смђти'ся въ мнњ, и^ страX смерти нападе` на' мя”
|
|
6
|
6
|
|
страх і тре́пет при́йде на м'я, і покри́ м'я тьма.
|
боя^ꙁнь и^ тре'петъ прїиде на' мя, и^ покры` м^я тм^а”
|
|
7
|
7
|
|
І ріх: кто дасть мі крилі́ я́ко голуби́ні? І полещу́, і почи́ю.
|
и^ рњхъ, кто` дасть м^и крилњ` ја%ко голђби; и^ полещђ, и^ почі'ю”
|
|
8
|
8
|
|
Се, удали́хся бі́гая і водвори́хся в пусти́ні.
|
Се^ ё^да'лихся бњгаа, и^ въдвориXся в# пђсты'ни”
|
|
9
|
9
|
|
Ча́ях Бо́га спаса́ющаго м'я от малоду́шія і от бу́рі.
|
чаяX б~а сп~сающаго м^я, эT малодш~їа, и^ бђ'ря”
|
|
10
|
10
|
|
Потопи́, Го́споди, і разділи́ язи́ки їх; я́ко ви́діх беззако́ніє і преріка́ніє во гра́ді.
|
Потопи` г~и, и^ раꙁдњли` ја^ꙁы'кы и^х#. ја^ко видњх# безаконїе, и^ прерњканїе въ градњ”
|
|
11
|
11
|
|
Днем і но́щію оби́деть ї по стіна́м єго́; беззако́ніє і труд посреді́ єго́, і непра́вда;
|
дн~ь и^ но'щъ ѓ^бы'детъ и& по стњнам# е^го, и^ беꙁако'нїе и^ трђдъ посредњ е^го, и^ непра'вда”
|
|
12
|
12
|
|
і не оскуді́ от стогн єго́ ли́хва і лесть.
|
и^ не ѓ^скђдњ` эT пђти` е^го ли'хва и^ лесᲄь”
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко а́ще би враг поноси́л мі, претерпі́л бих у́бо; і а́ще би ненави́дяй м'я на м'я велері́чевал, укри́лбихся от него́.
|
ја%ко а^ще бы врагᲆ поносиl ми, претерпњлъ бым# ё^бо” И$ а'ще бы ненаві'дяи` м^я на' мя велерњчевалъ, ё^крылᲆ би ся эT него”
|
|
14
|
14
|
|
Ти же, челові́че равноду́шне, влади́ко мой і зна́ємий мой,
|
ᲄы же чл~че равнодш~не, влDко мой, и^ ꙁна'емый мой”
|
|
15
|
15
|
|
і́же ку́пно наслажда́лся єси́ со мно́ю бра́шен; в дому́ Бо́жиї ходи́хом єдиномишле́нієм.
|
и^же кђпно наслади'лъ м^я е^си бра'шна, в# храмњ бж~їи ходи'ховᲇ е^ді'номышле'нїеM”
|
|
16
|
16
|
|
Да при́йдеть же смерть на ня, і да сни́дуть во ад жи́ві; я́ко лука́вство в жили́щих їх, посреді́ їх.
|
да прїидеT же смр~ть на ня, и^ сни'дђт# въ а'дъ жи'ви” ја%ко лђка'в#ство в# жили'щыX и^хъ посредњ и^хъ”
|
|
17
|
17
|
|
Аз к Бо́гу воззва́х, і Госпо́дь усли́ша м'я.
|
А$ꙁъ к# б~ђ въꙁвахъ, и^ г~ь ё^слыша м^я”
|
|
18
|
18
|
|
Ве́чер, і зау́тра, і полу́дне пові́м і возвіщу́, і усли́шить глас мой.
|
Вечер# и^ заё^тра и^ полђ'дне повњмъ и^ вᲆꙁвњщђ, и^ ё^слы'шиT гласъ мой”
|
|
19
|
19
|
|
Ізба́вить ми́ром ду́шу мою́ от приближа́ющихся мні; я́ко во мно́зі бя́ху со мно́ю.
|
и^ꙁба'витъ ми'ромъ дш~ю мою` эT приближа'ющих#ся мн^њ, ја%ко въ мноѕњ бᲇхђ со мною”
|
|
20
|
20
|
|
Усли́шить Бог, і смири́ть я Сий пре́жде вік; ність бо їм ізміне́нія, я́ко не убоя́шася Бо́га.
|
ё^слы'шитъ б~ъ, и^ смириT и^хъ, сый прежDе вњкъ” нњсть бо^ иM и^ꙁмњне'нїа, ја%ко не ё^боя'шася б~а.
|
|
21
|
21
|
|
Простре́ ру́ку свою́ на воздая́ніє; оскверни́ша заві́т Єго́.
|
про'стретᲆ рё'кђ свою на въꙁдаа'нїе. ѓ^скверни'ша ꙁвњтъ е^го,
|
|
22
|
22
|
|
Разділи́шася от гні́ва лиця́ Єго́, і прибли́жишася сердця́ їх; ум'я́кнуша словеса́ їх па́че єле́я, і та суть стрі́ли.
|
раꙁдњли'шася эT гнњва лица` е^го, и^ приблі'жишася срDца иX” Оу^мя'кнђша словеса` иX паче е^ле'я, и^ та сђть срњлы”
|
|
23
|
23
|
|
Возве́рзи на Го́спода печа́ль твою́, і Той тя препита́єть; не дасть в вік молви́ пра́веднику.
|
Въꙁве'рꙁи на' г~а печа'ль твою и^ той т^я препита'етъ” не дасть в# вᲇкъ млъвы правеDникђ”
|
|
24
|
24
|
|
Ти же, Бо́же, низведе́ши їх в студене́ць істлі́нія; му́жіє крове́й і льсти не преполов'я́ть дній свої́х. Аз же, Го́споди, упова́ю на Тя.
|
ты же бж~е ниꙁведе'ши иX въ стђденецъ и^стлњнїа” мђжїе кро'ви и^ льсти`, не преполовяT дн~і'и своиX, а^ꙁ же г~и ё^пова'ю на' тя”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слаv”
|
|
Псалом 55
|
ўало'мъ н~е
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о лю́дех от святи́х удале́нних, Дави́ду в столпописа́ніє, внегда́ удержа́ша ї іноплеме́нници в Ге́фі, псало́м, 55.
|
в конеw ѓ^ людехъ, е^же эT ст~ыX ё^да'леныхъ, двDвъ, в# столпописанїе, в#негда ё^держа'ша и& и^ноплеменници в ге'џњ, н~е” Каg и~”
|
|
2
|
2
|
|
Поми́луй м'я, Бо́же, я́ко попра́ м'я челові́к; весь день боря́ стужи́ мі.
|
Помилђй мя^ бж~е, ја%ко попра' м^я чл~къ ве'сь дн~ь боря сᲄђжи` м^и”
|
|
3
|
3
|
|
Попра́ша м'я вразі́ мої́ весь день; я́ко мно́зі борю́щії м'я с висоти́.
|
Попраша м^я вра'ѕи мои` ве'сь дн~ь, ја%ко мноѕи борю'щеи` м^я свы'ше”
|
|
4
|
4
|
|
В день не [сей рі́чи [не] в ні́кіїх не імі́ється] убою́ся, аз же упова́ю на Тя.
|
Вᲆ дн~е не ё^боюся а^з же ё^пова'ю на ᲄя”
|
|
5
|
5
|
|
О Бо́зі похвалю́ словеса́ моя́; на Бо́га упова́х, не убою́ся; что сотвори́ть мні плоть?
|
ѓ^ бз~њ похвалю` словеса` моя, на' б~а ё^поваX, не ё^бою'ся, чт^о сᲆтвориT мн^њ плоть”
|
|
6
|
6
|
|
Весь день слове́с мої́х гнуша́хуся; на м'я вся помишле́нія їх на зло.
|
Ве'сь дн~ь словесъ мои^хъ гнђша'хђся, на мя вс^я помышле'нїа и^хъ на ꙁло`”
|
|
7
|
7
|
|
Вселя́ться і скри́ють, ті́ї п'я́ту мою́ сохраня́ть, я́коже потерпі́ша ду́шу мою́ [ті́ї п'я́ту мою́ наблюда́ти бу́дуть, я́коже жда́ху душі́ моєя́].
|
Вселя'тся и^ съкры'ютъ. тїи пя'тђ мою хранятᲆ” ЈА/коже потръпњша дш~ю мою,
|
|
8
|
8
|
|
Ні о чесо́мже отри́неши я, гні́вом лю́ди низведе́ши.
|
ни ѓ^ че'сом# же ѓ^сᲄа'виши иX, гнњвомъ люди ниꙁбїе'ши”
|
|
9
|
9
|
|
Бо́же, живо́т мой возвісти́х Тебі́; положи́л єси́ сле́зи моя́ пред Тобо́ю, я́ко і во обітова́нії Твоє́м.
|
Бж~е живо'тъ мой въꙁвњстихъ тебњ, положилъ е^си сле'зы моя прDе собою, ја%ко и^ вᲆ ѓ^бњтованїи твое'мъ”
|
|
10
|
10
|
|
Да возвратя́ться вразі́ мої́ всп'ять, в о́ньже а́ще день призову́ Тя; се позна́х, я́ко Бог мой єси́ Ти.
|
Да въꙁрвратятся вра'ꙁи мои` в#спять. во'ньже дн~ь а^ще приꙁовђ т^я, с^е поꙁнахъ ја%ко б~ъ мой е^си ты”
|
|
11
|
11
|
|
О Бо́зі похвалю́ глаго́л, о Го́споді похвалю́ сло́во.
|
ѓ^ бз~њ похвалю` гл~ъ, ѓ^ г~њ похвалю` сло'во”
|
|
12
|
12
|
|
На Бо́га упова́х, не убою́ся; что сотвори́ть мні челові́к?
|
На' б~а ё^повах#, не ё^боюся чт^о сътвориT мн^њ чл~къ”
|
|
13
|
13
|
|
Во мні, Бо́же, моли́тви, я́же возда́м хвали́ Твоєя́;
|
Во мнњ бж~е мл~ивы, ја%же възда'мъ хвалњ` твое'й”
|
|
14
|
14
|
|
я́ко ізба́вил єси́ ду́шу мою́ от сме́рти, о́чі мої́ от слез і но́зі мої́ от поползнове́нія; благоугожду́ пред Го́сподем во сві́ті живи́х.
|
ЈА/ко и^ꙁятъ дш~ю мою эT смр~ти, ѓ%чи мои` эT слеZ, и^ но'зњ мой эT поплъꙁнове'нїа” Бл~гоё^гожDё прDе гм~ъ, въ' свњтњ живыхъ”
|
|
Псалом 56
|
ўало'мъ н~ѕ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, да не растли́ши, Дави́ду в столпописа́ніє, внегда́ єму́ отбіга́ти от лиця́ Сау́лова в пеще́ру, 56.
|
В коне'цъ да не растли'ши, двDвъ, в столпописа'нїе, внегда е^мђ эTбњгаᲄи эT лица саё^лова в пеще'рђ. н~ѕ”
|
|
2
|
2
|
|
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я; я́ко на Тя упова́ душа́ моя́, і на сінь крилу́ Твоє́ю наді́юся, до́ндеже пре́йдеть беззако́ніє.
|
Поми'лђи м^я бж~е, поми'лђй м^я, ја%ко на тя ё^пова` дш~а моа`” И$ на сᲇнь крилђ твоею` надњ'юся, до'ндеже прейдеT беꙁако'нїе”
|
|
3
|
3
|
|
Воззову́ к Бо́гу Ви́шнему, Бо́гу благоді́явшему мні.
|
Въз#ꙁовђ к# б~ђ вы'шнемђ, б~ђ бл~годњ'авшемђ мнњ”
|
|
4
|
4
|
|
Посла́ с небесе́ і спасе́ м'я, даде́ в поноше́ніє попира́ющия м'я; посла́ Бог ми́лость Свою́ і і́стину Свою́,
|
Посла` съ нб~се, и^ сп~се` м^я, дастъ в# поношенїе попира'ющая м^я” Посла бг~ъ млsть свою`, и^ і'стинђ свою,
|
|
5
|
5
|
|
і ізба́ви ду́шу мою́ от среди́ ски́мнов. Поспа́х смуще́н; си́нове челові́честії, зу́би їх ору́жія і стрі́ли, і язи́к їх меч остр.
|
и^ и^ꙁяT дш~ђ мою эT среды` скљ=менъ, поспаX смђщенъ” Сн~ве члчsтїи, ꙁё'бы и^хъ ѓ^рђжїя и^ стрњ'лы, ја^зы'къ и^хъ мечᲆ ѓ%стрᲆ”
|
|
6
|
6
|
|
Вознеси́ся на небеса́, Бо́же, і по всей землі́ сла́ва Твоя́.
|
Въꙁнеси'ся на нб~са б~е, и^ по всей ꙁемли` сла'ва твоя”
|
|
7
|
7
|
|
Сіть угото́ваша нога́м мої́м, і сляко́ша ду́шу мою́; іскопа́ша пред лице́м мої́м я́му, і впадо́ша в ню.
|
Сњть ё^гото'вашя ногамъ мои'мъ, и^ смири'шя дш~ђ мою” И$скопа'ша прDе лицеM мои'мъ ја%мђ, и^ впадо'шася в н^ю”
|
|
8
|
8
|
|
Гото́во се́рдце моє́, Бо́же, гото́во се́рдце моє́; воспою́ і пою́ во сла́ві моє́й.
|
Гото'во срDце мое б~е, гото'во срDце мое`” пою`, и^ въспою` в# сла'вњ мое'и”
|
|
9
|
9
|
|
Воста́ни, сла́ва моя́, воста́ни, псалти́рю і гу́слі; воста́ну ра́но.
|
Въста'ни сла'ва моа`, вᲆста'ни ўалты'рю и^ гђсли, в#ста'нђ ра'но”
|
|
10
|
10
|
|
Іспові́мся Тебі́ в лю́дех, Го́споди, воспою́ Тебі́ во язи́ціх;
|
И$сповњмся тебњ в# лю'дех# г~и, пою` тебњ въ ја%ѕы'цеX”
|
|
11
|
11
|
|
я́ко возвели́чися до небе́с ми́лость Твоя́ і да́же до о́блак і́стина Твоя́.
|
ЈА/ко въꙁвели'чися до нб~съ, млsть твоа, и^ да'же до ѓ'блакъ и^стинна твоа”
|
|
12
|
12
|
|
Вознеси́ся на небеса́, Бо́же, і по всей землі́ сла́ва Твоя́.
|
Въꙁнеси'ся на нб~са бж~е, и^ по всеи ꙁемли` сла'ва твоа`”
|
|
Псалом 57
|
ўало'мъ н~з
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, да не растли́ши, Дави́ду в столпописа́ніє, 57.
|
В конецъ да не растли'ши, двDвᲆ в# столпописа'нїе, н~з”
|
|
2
|
2
|
|
А́ще воі́стину у́бо пра́вду глаго́лете, пра́вая суді́те, си́нове челові́честії.
|
Аще въи^стинђ ё^бо правDђ гл~ете, пра'вая сђди'те сн~ве чл~чьстїи”
|
|
|
3
|
|
І́бо в се́рдці беззако́ніє ді́лаєте на землі́, непра́вду ру́ки ва́ша сплета́ють.
|
И$бо в# срDци безаконїе дњ'лае^те на ꙁемли, неправдђ рђ'кы вашя съплета'ютъ”
|
|
4
|
4
|
|
Очужди́шася грі́шници от ложе́сн, заблуди́ша от чре́ва, глаго́лаша лжу.
|
эTчюжени быша грᲇшницы эT ложе'снъ, заблђдиша эT чрева, гл~ашя лжђ`”
|
|
5
|
5
|
|
Я́рость їх по подо́бію зміїну́, я́ко а́спида глу́ха і затика́ющаго у́ші свої́,
|
ЈА/рость и^хъ по подо'бїю змїи'нђ, ја%ко а%спидъ глђхїи и^ заᲄыкааи` ё%ши свои`”
|
|
6
|
6
|
|
і́же не усли́шить гла́са обава́ющих*, обава́єм обава́ється от прему́дра.
|
и^же не слы'шитъ гла'са ѓ^бава'ющыхᲆ, ѓ^баваеM ѓ^бава'ется эT премђдра”
|
|
7
|
7
|
|
Бог сокруши́ть зу́би їх во усті́х їх; члено́вния* львов сокруши́л єсть Госпо́дь.
|
Бг~ъ сᲆкрђшитъ ꙁђбы и^хъ въ ё^стњхъ иX, члњно'вныа львомъ сᲆкрђшилъ е^сть г~ь”
|
|
8
|
8
|
|
Унічижа́ться, я́ко вода́ мимотеку́щая; напряже́ть лук свой, до́ндеже ізнемо́гуть.
|
ё^ничижа'тся ја%ко вода` мимотекђщїа, напря'жетъ лђкъ сво'й дондеже и^ꙁнемогђтъ”
|
|
9
|
9
|
|
Я́ко воск раста́яв оти́муться; паде́ огнь на них, і не ви́діша со́лнця.
|
ЈА/ко воскъ растаяв# эTи^мђтся. паде ѓ^гнь на ни^хᲆ, и^ не видњша сл~нца”
|
|
10
|
10
|
|
Пре́жде є́же разумі́ти те́рнія ва́шего ра́мна, я́ко жи́ви, я́ко во гні́ві пожре́ть я.
|
ПрежDе даже разђмᲇти те'рьнїа вашего ра'мна, ја%ко жи'вы, ја%ко въ гнњвњ по'жретъ и^хъ”
|
|
11
|
11
|
|
Возвесели́ться пра́ведник, єгда́ уви́дить отмще́ніє; ру́ці свої́ уми́єть в кро́ві грі́шника.
|
Въꙁвесели'тся пра'вDеникъ, е^гда ви'дитъ эTмще'нїе, рђцњ свои` ё^мы'ет# в# крови` грњшника”
|
|
12
|
12
|
|
І рече́ть челові́к: а́ще у́бо єсть плод пра́веднику, у́бо єсть Бог судя́ їм на землі́.
|
И$ речетъ чл~к#, а^ще ё^бо е^сть плDо праведника, ё^бо е^сть б~ъ сђдя` и^мъ на земли”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва.
|
|
Псалом 58
|
ўало'мъ н~и
|
|
|
1
|
|
В коне́ць, да не растли́ши, Дави́ду в столпописа́ніє, внегда́ посла́ Сау́л і стреже́ дом єго́, є́же умертви́ти єго́, 58.
|
В коне'цъ да не растли'ши. двDвъ. в# столпописа'нїе. е'гда посла` саё^лъ, и^ ё^дръжа` домъ е^го, е^же ё^морити е^го” н~и”
|
|
2
|
2
|
|
Ізми́ м'я от враг мої́х, Бо́же, і от возстаю́щих на м'я ізба́ви м'я;
|
Изми` м^я эT врагъ мои'хъ б~е, и^ эT въста'ющиX на' мя и^ꙁба'ви м^я”
|
|
3
|
3
|
|
ізба́ви м'я от ді́лающих беззако́ніє, і от муж крове́й спаси́ м'я.
|
И$зми` м^я эT творящыхᲆ безако'нїе, и^ эT мђжъ кровїи сп~си' м^я”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко се, улови́ша ду́шу мою́, нападо́ша на м'я крі́пції; ніже́ беззако́ніє моє́, ніже́ гріх мой, Го́споди;
|
ЈА/ко с^е ё^лови'шя дш~ђ мою, напа'дошя на мя крњпцїи” Ни беꙁаконїе мое`, ни грњхъ мой г~и,
|
|
5
|
5
|
|
без беззако́нія теко́х і іспра́вих; воста́ни в срі́теніє моє́ і виждь.
|
без беꙁако'нїа текоX, и^ напра'вихᲆ” Въстани въ срᲇтенїе мое, и^ вижDь”
|
|
6
|
6
|
|
І Ти, Го́споди Бо́же сил, Бо́же Ізра́їлев, воньми́ посіти́ти вся язи́ки; да не уще́дриши вся ді́лающия беззако́ніє.
|
И$ ты` г~и б~е силъ, бж~е і^ил~евъ” Вонми` посњтити вс^я ја^зы'кы, не ё^щедриши вс^я дњлающая безако'нїе”
|
|
7
|
7
|
|
Возвратя́ться на ве́чер, і вза́лчуть, я́ко пес, і оби́дуть град.
|
Въꙁвратя'тся на' вечеръ, й взалчютъ ја^ко пе'съ, и^ ѓ^быдђтъ грDа”
|
|
8
|
8
|
|
Се, ті́ї отвіща́ють усти́ свої́ми, і меч во устна́х їх: я́ко кто сли́ша?
|
Се` тїи эTвњща'ютъ ё^сты` свои'ми, и^ ѓ^рђжїе въ ё^стнаX и^хъ. ја%ко кт^о слы'ша;
|
|
9
|
9
|
|
І Ти, Го́споди, посміє́шися їм, уничижи́ши вся язи́ки.
|
И$ ты г~и посмње'шися и^мъ, ё^ничижи'ши вс^я ја^зы'кы”
|
|
10
|
10
|
|
Держа́ву мою́ к Тебі́ сохраню́; я́ко Ти, Бо́же, Засту́пник мой єси́.
|
дрᲆжа'вђ мою к# тебњ съхраню`, ја%ко т^ы бж~е ѕастђп'никъ мой е^си”
|
|
11
|
11
|
|
Бог мой, ми́лость Єго́ предвари́ть м'я; Бог мой, яви́ть мні на вразі́х мої́х.
|
Бг~ъ мой, млsть е^го прDевари'т# м^я, бг~ъ мой ја^ви'тъ мн^њ на враѕXњ мои^хъ”
|
|
12
|
12
|
|
Не уби́й їх, да не когда́ забу́дуть зако́н Твой; расточи́ я си́лою Твоє́ю і низведи́ я, Защи́тниче мой, Го́споди,
|
Не ё^бі'й и^хъ, да не когда` забђ'дђтъ ꙁаконъ твой” РажDени` и^хъ си'лою твоею`, и^ ниꙁложи и^хъ защи'тниче мой г~и”
|
|
13
|
13
|
|
гріх уст їх, сло́во усте́н їх; і я́ти да бу́дуть в горди́ни своє́й, і от кля́тви і лжі возвістя́ться в кончи́ні,
|
Грњхъ ё^стъ иX, сло'во ё^стенъ и^хъ, и^ ја%ти бђ'дђтъ в# грᲆдыни своей” И$ эT кля'твы и^ лжа` възвњстяᲄся в кончі'нњ,
|
|
14
|
14
|
|
во гні́ві кончи́ни, і не бу́дуть; і уві́дять, я́ко Бог влади́чествуєть Іа́ковом і конці́ землі́.
|
въ гнњвᲇ кон#чи'ны, и^ не бђ'дђтъ” И$ ё^вᲇдяT ја%ко б~ъ ѓ^блада'етъ і^а'ковомъ, и^ концы ꙁемля”
|
|
15
|
15
|
|
Возвратя́ться на ве́чер, і вза́лчуть, я́ко пес, і оби́дуть град;
|
Възвратя'тся на' вечеръ, и^ взалчютᲆ ја%ко ўи, и^ ѓ^бы'дђтᲆ грDа”
|
|
16
|
16
|
|
ті́ї рази́дуться я́сти; а́ще ли же не наси́тяться, і поро́пщуть.
|
Тїи разы'дђтся ја%сти. а^ще ли же не насы'тятся, и^ поропъщђтъ”
|
|
17
|
17
|
|
Аз же воспою́ си́лу Твою́ і возра́дуюся зау́тра о ми́лості Твоє́й; я́ко бил єси́ Засту́пник мой і Прибі́жище моє́ в день ско́рби моєя́.
|
А$з же въспою` си'лђ твою, и^ възрадђюся ꙁаё^тра млsти ᲄвоей” ЈА/ко бысть ꙁастђ'пникъ мой, и^ прибњжище мое, в# дн~ь печа'ли моеа”
|
|
18
|
18
|
|
Помо́щник мой єси́, Тебі́ пою́; я́ко Бог Засту́пник мой єси́, Бо́же мой, ми́лость моя́.
|
Помощникъ мой е^си, тебњ пою. ја%ко бг~ъ ꙁастђ'пникъ мой е^си. бж~е мой, млsть моа`”
|
|
Псалом 59
|
ўало'мъ н~џ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о ізміни́тися хотя́щих, в столпописа́ніє Дави́ду, в науче́ніє;
|
В конецъ, и^змњншихъся е^ще в# столпописа'нїе, двDвъ, в накаꙁа'нїе,
|
|
2
|
2
|
|
внегда́ сожже́ Средорі́чіє Сирі́йськоє і Сирі́ю Сова́лськую, і возврати́ся Іоа́в і порази́ Едо́ма в де́брі соле́й двана́десять ти́сящ, 59.
|
е^гда ꙁажDеже` средорᲇчїе сљ=рїиское и^ сљ=рїа совалъ. и^ възвратися и^ѓ^а'въ, и^ порази` е^до'ма. вᲆ ю^доли а^ло'ни, в~і, тысђщъ” н~џ”
|
|
3
|
3
|
|
Бо́же, отри́нул ни єси́ і низложи́л єси́ нас, разгні́вался єси́ і уще́дрил єси́ нас.
|
Бе~ эTри'нђлъ н^ы е^си, и^ низложилъ е^си наs, разгнњвался е^си, и^ ё^щеDриl еси наs”
|
|
4
|
4
|
|
Стрясл єси́ зе́млю і смути́л єси́ ю; ізціли́ сокруше́ніє єя́, я́ко подви́жеся.
|
Сᲆᲄря'слᲆ е^си зеMлю, и^ смђтї ю&. и^сцњли` сᲆкрђше'нїе еа`, ја%ко поDвижася”
|
|
5
|
5
|
|
Показа́л єси́ лю́дем Твої́м жесто́кая; напої́л єси́ нас вино́м умиле́нія.
|
ЈА/вилъ е^си лю'демъ своиM жестокаа`, напои'лъ е^си насъ вино'мᲆ ё^миле'нїа”
|
|
6
|
6
|
|
Дал єси́ боя́щимся Тебе́ зна́меніє, є́же убіжа́ти от лиця́ лу́ка.
|
далъ е^си боя'щим#ся ᲄебе зна'менїе, е^же ё^бњжа'ти эT лица лђкђ”
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко да ізба́в'яться возлю́бленнії Твої́, спаси́ десни́цею Твоє́ю і усли́ши м'я.
|
ЈА/ко да и^зба'вятся въꙁлюбленїи твои`, сп~си десни'цею твоею`, и^ ё^слы'ши м^я”
|
|
8
|
8
|
|
Бог возглаго́ла во святі́м Своє́м: возра́дуюся, і разділю́ Сики́му, і юдо́ль жили́щ размі́рю.
|
Бг~ъ въꙁгл~а вᲆ ст~њмъ свое'мъ, въꙁра'дђюся, и^ раꙁдњлю` сики'мђ, и^ ю^долъ жили'щъ раꙁмњрю”
|
|
9
|
9
|
|
Мой єсть Галаа́д, і Мой єсть Манассі́й, Єфре́м — крі́пость глави́ Моєя́, Іу́да — цар Мой.
|
мой е^сть галаа'дъ, и^ мой е^сть манассїи, и^ е^фрњмъ крњпость главы` моеа`” И$ё%да цр~ь мой,
|
|
10
|
10
|
|
Моа́в — коно́б упова́нія Моєго́; на Ідуме́ю простру́ сапо́г Мой; Мні іноплеме́нници покори́шася.
|
моа'въ коно'бъ ё^пованїа моего” На и^дђме'ю прострђ` сапогъ мой, мнњ и^ноплеменници покори'шася”
|
|
11
|
11
|
|
Кто введе́ть м'я во град огражде́нія? Іли́ кто наста́вить м'я до Ідуме́ї?
|
Кт^о в#ведетъ м^я въ грDа ѓ^бъстоа'нїа; и^ли кт^о наста'вит# м^я до љ=дђме'я;
|
|
12
|
12
|
|
Не Ти ли, Бо́же, отри́нувий нас? І не ізи́деши, Бо́же, в си́лах на́ших?
|
не ты ли б~е эTрі'нђвыи` насъ; и^ не и^зыдеши бж~е в силахъ нашиX”
|
|
13
|
13
|
|
Даждь нам по́мощ от ско́рби; і су́єтно спасе́ніє челові́чесько.
|
дажDь наM по'мощъ эT печали, и^ сђе'тно сп~се'нїе чл~чьско”
|
|
14
|
14
|
|
О Бо́зі сотвори́м си́лу; і Той унічижи́ть стужа́ющия нам.
|
Э/ бз~њ сътворимъ си'лђ, и^ то'и ё^ничижиT стђжа'ющая нам#”
|
|
Псалом 60
|
ўало'мъ ћE~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех, Дави́ду псало́м, 60.
|
в# конеw в пњснеX ўлоM двDв# ћE”
|
|
2
|
2
|
|
Усли́ши, Бо́же, моле́ніє моє́, воньми́ моли́тві моє́й;
|
Оу^слы'ши бж~е моле'нїе мое, вонми` мл~твњ мое'й”
|
|
3
|
3
|
|
от коне́ць землі́ к Тебі́ воззва́х, внегда́ уни́ се́рдце моє́; на ка́мень возне́сл м'я єси́, наста́вил м'я єси́,
|
эT коне'цъ земля, к тебњ въз#вахъ, е^гда ё^ны` срDце мое, на ка'мень възнесе` м^я” Наста'вилъ м^я е^си,
|
|
4
|
4
|
|
я́ко бил єси́ Упова́ніє моє́, столп крі́пости от лиця́ вра́жия.
|
ја%ко бысть ё^пова'нїе мое, сто'лпъ крњпости эT лица` вражїя”
|
|
5
|
5
|
|
Вселю́ся в селе́нії Твоє́м во ві́ки, покри́юся в кро́ві крил Твої́х.
|
Вселюся в# жили'щи твое^м# в вњкъ, покры'юся въ кровњ крилъ твои^хъ”
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко Ти, Бо́же, усли́шал єси́ моли́тви моя́, дал єси́ достоя́ніє боя́щимся і́мене Твоєго́.
|
ја%ко т^ы б~е ё^слы'ша мл~итвы моя, далъ е^си достоа'нїе боя'щїмся и'мени ᲄвое^го”
|
|
7
|
7
|
|
Дні на дні царе́ви приложи́ши, лі́та єго́ до дне ро́да і ро́да.
|
Дн~ь эT дн~е цр~е'ви приложи'ши, лњта его до' дне ро'да и^ ро'да”
|
|
8
|
8
|
|
Пребу́деть в вік пред Бо́гом; ми́лость і і́стину Єго́ кто взи́щеть?
|
Пребыва'етъ в# вњкъ прDе бг~оM. млsть и^ і'стинђ е^го кт^о в#ꙁы'щетъ;
|
|
9
|
9
|
|
Та́ко воспою́ і́мені Твоєму́ во ві́ки, возда́ти мі моли́тви моя́ день от дне.
|
та'ко пою и'мени ᲄвое^мђ въ вњкы, вᲆздати м^и мл~твы моа` дн~ь дн~е”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 61
|
ўало'мъ ћE~а
|
|
0
|
1
|
|
Псало́м
|
В конецъ, ѓ^ и^диџђмњ, ўлоM двDвъ, ћEа”
|
|
1
|
2
|
|
В коне́ць, о Ідіфу́мі, псало́м Дави́ду, 61.
|
Не б~ђ л^и повинеTся дш~а моа`; эT того б^о сп~се'нїе мое”
|
|
2
|
3
|
|
Не Бо́гу ли повине́ться душа́ моя́? От Того́ бо спасе́ніє моє́.
|
И$б^о то'и бг~ъ мой, и^ сп~съ мой, застђ'пникъ мой, не поDви'жђся паче”
|
|
3
|
4
|
|
І́бо Той — Бог мой і Спас мой, Засту́пник мой; не подви́жуся найпа́че.
|
доко'лᲇ належите` на чл~ка; ё^бива'ете вс^и вы, ја%ко стњнђ преклоненђ, и^ плотᲆ възринове'нъ”
|
|
4
|
5
|
|
Доко́лі належите́ на челові́ка? Убива́єте всі ви, я́ко стіні́ преклоне́ні і опло́ту возринове́ну.
|
Э$баче цњнђ мою съвᲇща'ша эTри'нђти, теко'шя в# жажDи” ё^сты свои'ми блsвя'хђ, и^ срDцем# своиM кленя'хђ”
|
|
5
|
6
|
|
Оба́че ці́ну мою́ совіща́ша отри́нути, теко́ша в жа́жді; усти́ свої́ми благословля́ху, і се́рдцем свої́м кленя́ху.
|
Э$ба'че бв~и повинися дш~е моа`, ја%ко эT того` трьпњнїе мое”
|
|
6
|
7
|
|
Оба́че Бо́гові повини́ся, душе́ моя́, я́ко от Того́ терпі́ніє моє́.
|
И$бо то'и б~ъ мой, и^ сп~съ мой, засᲄђпникъ мой, не подви'жюся”
|
|
7
|
8
|
|
І́бо Той — Бог мой і Спас мой, Засту́пник мой; не преселю́ся.
|
ѓ^ б~зᲇ сп~се'нїе мое, и^ сла'ва моа” Бг~ъ по'мощи моеа`, и^ ё^пова'нїе мое` на' б~а.
|
|
8
|
9
|
|
О Бо́зі спасе́ніє моє́ і сла́ва моя́; Бог по́мощі моєя́, і упова́ніє моє́ на Бо́га.
|
ё^пова'ите нань весь со'нмъ людїи” И$злїа'ите прDе нимъ срDця ваша, ја%ко бг~ъ помощникъ нашь”
|
|
9
|
10
|
|
Упова́йте на Него́, весь сонм люді́й; ізлія́йте пред Ним сердця́ ва́ша, я́ко Бог Помо́щник наш.
|
Э$ба'че сђе'тни сн~ове чл~чьсᲄїи, лжи'ви сн~ве члчsтїи в# мњрилехъ, не ѓ^пра'вдити тїи эT сђе'ты в#кђпњ”
|
|
10
|
11
|
|
Оба́че су́єтні си́нове челові́честії, лжи́ві си́нове челові́честії в мі́риліх є́же непра́вдовати; ті́ї от суєти́ вку́пі.
|
Не ё^пова^иᲄе на непра'вдђ, и^ на въсхище'нїе не жела'ите” Бога'тьство аще течетъ, не прилага'ите срDца”
|
|
11
|
12
|
|
Не упова́йте на непра́вду і на восхище́ніє не жела́йте; бога́тство а́ще тече́ть, не прилага́йте се́рдця.
|
Є$ді'ною гл~а б~ъ, двое с^е слы'шахъ. ја%ко дръжа'ва бж~їа,
|
|
12
|
13
|
|
Єди́ною глаго́ла Бог, дво́я сія́ сли́шах, зане́ держа́ва Бо́жия,
|
и^ твоа` г~и млsть” ЈА/ко т^ы въздаси` комђжDо по дњ'ломъ е^го”
|
|
13
|
|
|
і Твоя́, Го́споди, ми́лость; я́ко Ти возда́си кому́ждо по діло́м єго́.
|
|
|
Псалом 62
|
ўало'мъ ћE~в
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м Дави́ду, внегда́ би́ти єму́ в пусти́ні Іуде́йстій, 62.
|
ўлоM двDвъ, ћEв. Внегда` быти е^мђ в пђстыни и^ю^дейстњи”
|
|
2
|
2
|
|
Бо́же, Бо́же мой, к Тебі́ у́тренюю; возжада́ Тебе́ душа́ моя́, коль мно́жицею Тебі́ плоть моя́, в землі́ пу́сті і непрохо́дні і безво́дні.
|
Бж~е, б~е мой, к тебњ ё^тренюю” Възжада` тебе дш~а моа, коль мно'жицею тебњ плоть моа`” в# земли` пђстњ и^ непрохо'днњ и^ беꙁво'днњ,
|
|
3
|
3
|
|
Та́ко во святі́м яви́хся Тебі́ ви́діти си́лу Твою́ і сла́ву Твою́.
|
та'ко въ ст~њмъ ја^ви'хᲆся тебњ, ви'дњти си'лђ твою, и^ сла'вђ твою”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко лу́чші ми́лость Твоя́ па́че живо́т; устні́ мої́ похвали́ті Тя.
|
ЈА/ко лђч'е млsть твоа паче животъ, ё^стнњ мои` похвали'та т^я”
|
|
5
|
5
|
|
Та́ко благословлю́ Тя в животі́ моє́м і о і́мені Твоє́м воздіжу́ ру́ці мої́.
|
Та'ко блsвя т^я в# животњ` мое'мъ, ѓ% и^мени твое'мъ въꙁдежђ` рђ'кы моя”
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко от ту́ка і ма́сти да іспо́лниться душа́ моя́, і устна́ма ра́дости восхва́лять Тя уста́ моя́.
|
ЈА/ко эT тђка и^ масти и^спо'лнися дш~а моа`, и^ ё^стнњ ра'дости въсхва'ляT т^я ё^ста моа”
|
|
7
|
7
|
|
А́ще помина́х Тя на посте́лі моє́й, на у́тренніх поуча́хся в Тя;
|
А/ще поминахъ т^я на постели моей, на ё%тренихᲆ поё^ча'хъся в т^я”
|
|
8
|
8
|
|
я́ко бил єси́ Помо́щник мой, і в кро́ві крилу́ Твоє́ю возра́дуюся.
|
ЈА/ко бысть помо'щьникъ мой, и^ въ кровњ крилђ твоею възра'дђю`ся”
|
|
9
|
9
|
|
Прильпе́ душа́ моя́ по Тебі́; мене́ же прия́т десни́ця Твоя́.
|
Прилпе дш~а моа` по тебᲇ, мене же прїатъ десни'ца твоа”
|
|
10
|
10
|
|
Ті́ї же всу́є іска́ша ду́шу мою́; вни́дуть в преіспо́дняя землі́;
|
Тїи же всђ'е и^ска'ша дш~ю мою, в#ни'дђтъ в# преи^споDняа` земли”
|
|
11
|
11
|
|
предадя́ться в ру́ки ору́жія, ча́сті ли́совом бу́дуть.
|
Предадя'тся в рђ'кы ѓ^рђжїю, чя'сти лисовомъ бђдђтъ”
|
|
12
|
12
|
|
Цар же возвесели́ться о Бо́зі; похва́литься всяк клени́йся Ім, я́ко загради́шася уста́ глаго́лющих непра́ведная.
|
Цр~ь же въꙁвесели'т#ся ѓ^ бз~њ, похва'лится всякъ кленыи`ся и^мъ” ЈА/ко ꙁагради'шася ё^ста` гл~ющыхᲆ непра'вдђ”
|
|
Псалом 63
|
ўало'мъ ћE~г
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 63.
|
В конеw ўалоM двDвъ, ћEг”
|
|
2
|
2
|
|
Усли́ши, Бо́же, глас мой, внегда́ моли́тимися к Тебі́; от стра́ха вра́жия ізми́ ду́шу мою́.
|
Оу^слы'ши бж~е глsа мой, в#негда` моли'ти ми ся к тебњ” эT страха вра'жїя и^ꙁми` дш~ђ мою”
|
|
3
|
3
|
|
Покри́й м'я от со́нма лука́внующих, от мно́жества ді́лающих непра́вду;
|
Покрыи м^я эT со'нма лђка'внђю^щыхъ, эT мно'жества дњ'лающых# неправдђ”
|
|
4
|
4
|
|
і́же ізостри́ша я́ко меч язи́ки своя́, напряго́ша лук свой, вещ го́рку,
|
и^же и^ꙁъѓ^стрі'шя ја%ко ѓ^рђжїе ја%ѕы'кы своя, напрягошя лђкъ свой, вещь го'ркђ.
|
|
5
|
5
|
|
состріля́ти в та́йних непоро́чна; внеза́пу состріля́ють єго́, і не убоя́ться.
|
състрњля'ти в таи'ныхъ непоро'чна, в#неꙁа'пђ състрњля'ютъ е^го, и^ не ё^бояTся”
|
|
6
|
6
|
|
Утверди́ша себі́ сло́во лука́воє; пові́даша скри́ти сіть, рі́ша: кто у́зрить їх?
|
ё^тверди'шя себњ сло'во лђка'во, повњдашя съкры'ти сњть” Рњша, кт^о ё'зритъ и^хъ;
|
|
7
|
7
|
|
Іспита́ша беззако́ніє; ізчезо́ша іспита́ющії іспита́нія; присту́пить челові́к, і се́рдце глубоко́.
|
и^спыта'ша беꙁаконїе, и^ꙁчезо'шя и^спыᲄа'ющеи` и^спыта'нїа” Пристђп'итъ чл~кь, и^ срDце глђбоко,
|
|
8
|
8
|
|
І вознесе́ться Бог; стрі́ли младе́нець би́ша я́зви їх,
|
и^ въꙁнесе'тся б~ъ” стрњлы младе'нецъ бы'шя ја%звы иX,
|
|
9
|
9
|
|
і ізнемого́ша на ня язи́ци їх; смути́шася всі ви́дящії їх.
|
и^ і^знемго'шя в нихъ ја%ѕы'ци и^хъ” Смђти'шяся вс^и видящеи` и^хъ,
|
|
10
|
10
|
|
І убоя́ся всяк челові́к; і возвісти́ша діла́ Бо́жія, і творе́нія Єго́ разумі́ша.
|
и^ ё^боа'ся вся'къ чл~къ” И$ възвњсᲄи'шя дњла бж~їа, и^ творе'нїя е^го разђмњша”
|
|
11
|
11
|
|
Возвесели́ться пра́ведник о Го́споді і упова́єть на Него́; і похва́ляться всі пра́вії се́рдцем.
|
Възвесели'тся правеDникᲆ ѓ% г~њ и^ ё^пова'етъ нань. и^ похва'лятся вс^и пра'вїи срDцемъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 64
|
ўало'мъ ћE~д
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м пі́сні Дави́ду, піснь Ієремі́єва і Ієзекі́їлева, люді́й преселе́нія, єгда́ хотя́ху ісходи́ти, 64.
|
В конецъ, ўалоM пњснїи двDвъ. пњснь и^е^ремі'ева, и^ е^зекі'илева, лдюїи прише'лствїа е^гDа хотяхђ и^ ходи'ти” ћEд” Каg, џ~”
|
|
2
|
2
|
|
Тебі́ подоба́єть піснь, Бо́же, в Сіо́ні, і Тебі́ возда́сться моли́тва во Ієрусали́мі.
|
Тебњ подоба`етъ пњ'снь б~е в сїѓ'нњ, и^ тебњ възда'стᲆся млт~ва въ і^е^рsли'мњ”
|
|
3
|
3
|
|
Усли́ши моли́тву мою́; к Тебі́ вся́ка плоть при́йдеть.
|
ё^слы'ши мл~твђ мою, к тебњ вся'ка плоть прїидетъ”
|
|
4
|
4
|
|
Словеса́ беззако́нник премого́ша нас; і нече́стія на́ша Ти очи́стиши.
|
Словеса' беꙁако'нникᲆ премого'ша нsа, и^ нече'стїа на'шя т^ы ѓ^чи'стиши”
|
|
5
|
5
|
|
Блаже́н, єго́же ізбра́л єси́ і прия́л, всели́ться во дво́ріх Твої́х. Іспо́лнимся во благи́х до́му Твоєго́; свят храм Твой.
|
блаже'нъ, е^гоже и^збра`, и^ прї'атъ, всели'ши въ дворы` своя” И$спо'лним#ся въ бл~гыхъ до'мђ твоего. ст~а цр~к#ви твоа,
|
|
6
|
6
|
|
Ди́вен в пра́вді, усли́ши ни, Бо́же, Спаси́телю наш, Упова́ніє всіх конце́й землі́ і су́щих в мо́рі дале́че;
|
дивна в# пра'вдђ” ё^слы'ши н^ы б~е сп~си'телю нашь, ё^пова'нїе всњмъ концемъ земли`, и^ сђщ'имъ в# мо'ри дале'че”
|
|
7
|
7
|
|
уготовля́яй го́ри крі́постію Своє́ю, препоя́сан си́лою;
|
Готовая го'ры крњпостїю своею, препоя'санᲆ силою,
|
|
8
|
8
|
|
смуща́яй глубину́ морську́ю, шу́му волн єго́ кто постої́ть? См'яту́ться язи́ци,
|
смђща'аи` глђбины` морскїа`. шђмђ во'лнᲆ е^го кт^о постои'т#; смђтяᲄся ја^зы'цы,
|
|
9
|
9
|
|
і убоя́ться живу́щії в конця́х от зна́меній Твої́х; ісхо́ди у́тра і ве́чера украси́ши.
|
и^ ё^боя'тся живђщеи в концыX эT зна'менїи твои^хъ” И$схо'ды ё%трђ и^ ве'черђ ё^красиши,
|
|
10
|
10
|
|
Посіти́л єси́ зе́млю і упої́л єси́ ю, умно́жил єси́ обогати́ти ю; ріка́ Бо́жия напо́лнися вод; угото́вал єси́ пи́щу їм, я́ко та́ко (єсть) угото́ваніє.
|
посњтилъ е^си ꙁемлю, и^ ё^пои` еа`, ё^мно'жилᲆ е^си ѓ^бога'тити еа`” Рњка' бж~їа наплъ'нися водъ” ё^гото'валъ е^си пи'щђ и^мъ, ја%ко тако е^сть ё^гото'ванїе,
|
|
11
|
11
|
|
Бразди́ єя́ упо́й, умно́жи жи́та єя́; в ка́плях єя́ возвесели́ться возсія́ющи [прозяба́ющи].
|
браѕды еа` ё^пои`” Оу^мно'жи жита еа`, в# капляX еа` въꙁвесели'тся въз#сїа'ющи”
|
|
12
|
12
|
|
Благослови́ши віне́ць лі́та бла́гости Твоєя́, і поля́ Твоя́ іспо́лняться ту́ка;
|
Блsві'ши вњнецъ лњтђ бл~гости твоеа`, и^ поля` твоя насы'тятся тђ'ка”
|
|
13
|
13
|
|
разботі́ють кра́сная пусти́ні, і ра́достію хо́лми препоя́шуться.
|
Раз#ботњ'ютъ кра'сная пђсты'ни, и^ радостїю хо'лми препоя'шђтся”
|
|
14
|
14
|
|
Оді́яшася о́вні о́вчії, і удо́лія умно́жать пшени́цю; воззову́ть, і́бо воспою́ть.
|
ѓ^дᲇяшася ѓ^вни` ѓ^вчїи, і^ ё^до'лїа ё^мно'жятъ пшени'цђ, въз#ꙁовђтъ, и^бо въспою'тъ”
|
|
Псалом 65
|
ўало'мъ ћE~е
|
|
1
|
|
|
В коне́ць, піснь псалма́ воскресе́нія, 65.
|
|
|
2
|
1
|
|
Воскли́кніте Го́сподеві вся земля́, по́йте же і́мені Єго́, даді́те сла́ву хвалі́ Єго́.
|
Въспо'ите гв~и вс^я земля,
|
|
3
|
2
|
|
Рці́те Бо́гу: коль стра́шна діла́ Твоя́? Во мно́жестві си́ли Твоєя́ со́лжуть Тебі́ вразі́ Твої́.
|
по'йте же и%мени е^го. дади'те сла'вђ хвалњ е^го”
|
|
4
|
3
|
|
Вся земля́ да покло́ниться Тебі́ і поє́ть Тебі́, да поє́ть же і́мені Твоєму́, Ви́шній.
|
Рцњте б~ђ, коль страшна дњла твоя; въ мно'жествњ си'лы твоеа со'лжђтᲆ тебњ вра'ѕи ᲄвои`”
|
|
5
|
4
|
|
Прийді́те і ви́діте діла́ Бо́жія, коль стра́шен в сові́тіх па́че сино́в челові́чеських.
|
Вс^я земля да покло'нит# ти ся, и^ поетъ тебњ, да пое'тъ же и'мени твое^мђ вы'шне”
|
|
6
|
5
|
|
Обраща́яй мо́ре в су́шу, в ріці́ про́йдуть нога́ми; та́мо возвеселі́мся о Нем,
|
Прїидњте и^ ви'дите дњ'ла бж~їа, ко'ль стра'шенъ в совњтеX паче сн~овъ члчsкыхъ”
|
|
7
|
6
|
|
влади́чествующем си́лою Своє́ю ві́ком; о́чі Єго́ на язи́ки призира́єті; преогорчева́ющії да не возно́сяться в себі́.
|
Э$браща'ай море в# сђшђ, в рњцњ пройдђтъ нога'ми” т^ђ въꙁвесели'мся ѓ^ немъ,
|
|
8
|
7
|
|
Благослові́те, язи́ци, Бо́га на́шего, і усли́шан сотворі́те глас хвали́ Єго́,
|
ѓ%блада'ющемђ си'лою своею` вњкђ” ѓ^чи е^го на ја^зы'кы приꙁира'етᲇ” Прогнњвающеи` да не възно'сяᲄся в себᲇ”
|
|
9
|
8
|
|
поло́жшаго ду́шу мою́ в живо́т, і не да́вшаго во см'яте́ніє ног мої́х.
|
блsви'те ја^зыцы б~а на'шего, и^ ё^слы'шанъ сътвори'те гласᲆ хвалы е^го.
|
|
10
|
9
|
|
Я́ко іскуси́л ни єси́, Бо́же, разже́гл ни єси́, я́коже разжиза́ється сребро́.
|
поло'жшаго дш~ђ мою в# живо'тъ, и^ не давшаго в# смяте'нїе но'гъ мои^хъ”
|
|
11
|
10
|
|
Ввел ни єси́ в сіть, положи́л єси́ ско́рбі на хребті́ на́шем.
|
ЈА/ко и^скђси'л# н^ы е^си б~е, ражDежен^ы, ја%коже ражDиза'ется сребро`,
|
|
12
|
11
|
|
Возве́л єси́ челові́ки на глави́ на́ша; пройдо́хом сквозі́ огнь і во́ду, і ізве́л єси́ ни в поко́й.
|
в#велъ н^ы е^си в сњть” Положи` ско'рби на хрептњ на'шемᲆ,
|
|
13
|
12
|
|
Вни́ду в дом Твой со всесожже́нієм, возда́м Тебі́ моли́тви моя́,
|
възведе чл~ки на главы` на'шя” Проидо'хомᲆ сквозᲇ ѓ^гнь и^ во'дђ, и^ і^зведе` насъ в поко'й”
|
|
14
|
13
|
|
я́же ізреко́сті устні́ мої́, і глаго́лаша уста́ моя́ в ско́рбі моє́й.
|
Вни'дђ в домъ твои` съ всесъжже'нїемъ. въздамъ тебњ мл~твы моя,
|
|
15
|
14
|
|
Всесожже́нія ту́чна вознесу́ Тебі́ с кади́лом, і овни́, вознесу́ Тебі́ воли́ с козли́.
|
ја%же и^зреко'ста ё^стнњ мой, и^ гл~ашя ё^ста` моа в# печали мо'ей.
|
|
16
|
15
|
|
Прийді́те, усли́шіте, і пові́м вам, всі боя́щіїся Бо́га, єли́ка сотвори́ душі́ моє́й.
|
вс^есъжже'нїа тђчна вᲆзнесђ тебᲇ с кади'ломъ и^ ѓ^вны`, въꙁдамъ тебњ волы` с козлы`”
|
|
17
|
16
|
|
К Нему́ усти́ мої́ми воззва́х, і вознесо́х под язи́ком мої́м.
|
Прїидњте ё^слы'шите и^ повњмъ вамъ, вси` боя'щеи'ся б~а, е^ли'ка сътвори дш~и моеи`”
|
|
18
|
17
|
|
Непра́вду а́ще узрі́х в се́рдці моє́м, да не усли́шить мене́ Госпо́дь.
|
К немђ` ё^сты` мои'ми възвахъ, и^ възнесохъ пDо ја%ꙁы'комᲆ мои^мъ”
|
|
19
|
18
|
|
Сего́ ра́ди усли́ша м'я Бог, внят гла́су моле́нія моєго́.
|
Непра'вдђ а^ще позрњхᲆ в# срDци мо'емъ, да не ё^слы'шитъ мене г~ь”
|
|
20
|
19
|
|
Благослове́н Бог, І́же не отста́ви моли́тву мою́ і ми́лость Свою́ от мене́.
|
сего ради ё^слы'ша м^я бг~ъ, внятъ глsа моленїя моего”
|
|
Псалом 66
|
ўало'мъ ћE~ѕ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех, псало́м пі́сні Дави́ду, 66.
|
В конецъ, в# пњнихъ, ўало'мъ двDвъ” ћEѕ”
|
|
2
|
2
|
|
Бо́же, уще́дри ни і благослови́ ни, просвіти́ лице́ Твоє́ на ни і поми́луй ни;
|
Бж~е ё^щедри н^ы, и^ блsви' н^ы, просвњти лице твое` на ны`, и^ поми'лђй н^ы.
|
|
3
|
3
|
|
позна́ти на землі́ путь Твой, во всіх язи́ціх спасе́ніє Твоє́.
|
позна'ти на ꙁемли` пђть твой, вᲆ всᲇхъ я^зы'цехъ сп~се'нїе твое”
|
|
4
|
4
|
|
Да іспові́дяться Тебі́ лю́діє, Бо́же, да іспові́дяться Тебі́ лю́діє всі.
|
Да и^сповњдятся тебњ людїе бж~е, да и^сповњдятся тебњ людїе вс^и”
|
|
5
|
5
|
|
Да возвеселя́ться і да возра́дуються язи́ци; я́ко су́диши лю́дем правото́ю і язи́ки на землі́ наста́виши.
|
да възвеселя'тся и^ възра'дђются ја%зы'цы, ја%ко сђдиши лю'демъ. правотою, и^ ја^ѕы'кы на земли` наста'виши”
|
|
6
|
6
|
|
Да іспові́дяться Тебі́ лю́діє, Бо́же, да іспові́дяться Тебі́ лю́діє всі.
|
Да и^сповњдятся тебњ людїе бж~е, да и^сповњдятся тебњ лю'дїе вс^и,
|
|
7
|
7
|
|
Земля́ даде́ плод свой; благослови́ ни, Бо́же, Бо́же наш,
|
земля дастъ плодъ свой” блsви` н^ы б~е, б~е нашь,
|
|
8
|
8
|
|
благослови́ ни, Бо́же; і да убоя́ться Єго́ всі конці́ землі́.
|
блsви` н^ы б~е” И$ да ё^бояTся е^го вс^и концы зеMля”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 67
|
ўало'мъ ћE~з
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, псало́м пі́сні Дави́ду, 67.
|
В конецъ, пњснїи ўалоM двDвъ” ћEз”
|
|
2
|
2
|
|
Да воскре́снеть Бог, і расточа́ться вразі́ Єго́, і да біжа́ть от лиця́ Єго́ ненави́дящії Єго́.
|
Да въскрsнетъ б~ъ, и^ разы'дђтся враѕи е^го, и^ да бњжатᲆ эT лица е^го ненави'дящей е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко ізчеза́єть дим, да ізче́знуть; я́ко та́єть воск от лиця́ огня́, та́ко да поги́бнуть грі́шници от лиця́ Бо́жия;
|
ЈА$ко и^зчеꙁа'етъ дыM, да и^зчеꙁнђтъ. ја%ко та'ет# во'скъ эT лица ѓ^гню, та'ко да поги'бнђтъ грњшници эT лица` бж~їя”
|
|
4
|
4
|
|
а пра́ведници да возвеселя́ться, да возра́дуються пред Бо́гом, да насладя́ться в весе́лії.
|
А$ правеDници да възвеся'тся, възрадђются прDе бг~оM, насладя'тся в# весе'лїи”
|
|
5
|
5
|
|
Воспо́йте Бо́гу, по́йте і́мені Єго́; путесотворі́те возше́дшему на за́пади, Госпо́дь — і́м'я Єму́; і ра́дуйтеся пред Ним.
|
Вᲆспо'ите б~ђ по'ите и'мени е^го, пђть сᲆтвори'те възшDешемђ на ꙁа'пады” г~ь и^мя е^мђ, и^ радђитеся прDе ни'мъ”
|
|
6
|
6
|
|
Да см'яту́ться от лиця́ Єго́, Отця́ си́рих і Судії́ вдови́ць; Бог в мі́сті святі́м Своє́м.
|
Смятђт'ся эT лица` е^го, эTц~а си'рыX, и^ сђдїа в#дови'ц#” Бг~ъ в мњстњ ст~њмъ свое^мъ”
|
|
7
|
7
|
|
Бог вселя́єть єдиноми́сленния в дом, ізводя́ окова́нния му́жеством, та́кожде преогорчева́ющия живу́щия во гробі́х.
|
б~ъ вселя'етъ е^ді'номысленыа в# домъ, възводя` ѓ^кова'ныя мђжествомъ, такоже прогнњвающая, живђщ'аа въ гробњхъ”
|
|
8
|
8
|
|
Бо́же, внегда́ ісходи́ти Тебі́ пред людьми́ Твої́ми, внегда́ мимоходи́ти Тебі́ в пусти́ні,
|
Бж~е, е^гда и^схожDаше прDе люDми` свои'ми, е^гда мимохожа'ше в# пђсты'ни,
|
|
9
|
9
|
|
земля́ потрясе́ся, і́бо небеса́ ка́нуша от лиця́ Бо́га Сина́їна, от лиця́ Бо́га Ізра́їлева.
|
ꙁемля поᲄрясе'ся” И$бо нб~са ка'нђша эT лица` б~а сїна'ина, эT лица б~а і^ил~ева”
|
|
10
|
10
|
|
Дождь во́лен отлучи́ши, Бо́же, достоя́нію Твоєму́, і ізнемо́же, Ти же соверши́л єси́ є.
|
До'жDь во'ленᲆ эTлђчи'ши б~е достоа'нїю твое^мђ, и^ і^знемо'же, ты же съверши ю&”
|
|
11
|
11
|
|
Живо́тная Твоя́ живу́ть на ней; угото́вал єси́ бла́гостію Твоє́ю ни́щему, Бо́же.
|
Живот#ная твоя живђтъ на не'й, ё^гото'валъ е^си блгsтїю твоею` нищемђ б~е”
|
|
12
|
12
|
|
Госпо́дь дасть глаго́л благовіству́ющим си́лою мно́гою;
|
г~ь дасть гл~ъ бл~говњствђющиM си'лђ мно'гђ,
|
|
13
|
13
|
|
Цар сил возлю́бленнаго, красото́ю [ра́ди красоти́] до́му разділи́ти кори́сти.
|
цр~ь силъ възлюбленаго, лњпотою до'мђ раꙁдњли'ти користь”
|
|
14
|
14
|
|
А́ще поспите́ посреді́ преді́л, крилі́ голуби́ні посре́брені, і междора́мія єя́ в блеща́нії зла́та;
|
А$ще поспите` посредњ предњлъ, крилњ` голђбинњ посребренњ, и^ междора'мїа еа` в# блеща'нїи зла'та”
|
|
15
|
15
|
|
внегда́ ра́знствить Небе́сний царі́ на ней, осніжа́ться в Селмо́ні.
|
Є$гда разньстви'тъ нбsныи цр~я на не'й, ѓ^снᲇжа'тся в селмо'нњ”
|
|
16
|
16
|
|
Гора́ Бо́жия, гора́ ту́чная, гора́ усире́нная, гора́ ту́чная.
|
Гора бж~їа, гора тђчнаа, гора ё^сы'ренаа, гора тђчная”
|
|
17
|
17
|
|
Вску́ю непщу́єте, го́ри усире́нния? Гора́, ю́же благоволи́ Бог жи́ти в ней; і́бо Госпо́дь всели́ться до конця́.
|
Вскђ'ю непщђе'те горы ё^сы'реныа; гора ю&же бл~говоли б~ъ жити в не'и” И$бо г~ь всели'тся до конца,
|
|
18
|
18
|
|
Колесни́ця Бо́жия тьма́ми тем, ти́сяща гобзу́ющих; Госпо́дь в них в Сина́ї во святі́м.
|
колесни'ца бж~їа тмами темъ, ты'сящя гобзђ'ющыхъ” г~ь в нихъ в# синаинњ въ ст~емъ”
|
|
19
|
19
|
|
Возше́л єси́ на висоту́, пліни́л єси́ плін; прия́л єси́ дая́нія в челові́ціх, і́бо не покаря́ющияся, є́же всели́тися.
|
Вᲆз#шел# е^си на высотђ`, плњнилъ е^си плњнъ” Прїа'лъ е^си даа'нїе в# чл~цехъ, и^бо не покаря'ющаа`ся е^же вселитися”
|
|
20
|
20
|
|
Госпо́дь Бог благослове́н, благослове́н Госпо́дь день дне; поспіши́ть нам Бог спасе́ній на́ших.
|
г~ь бг~ъ блsвенъ, блsвенъ г~ь дн~ь дн~е” Поспᲇшитъ намъ б~ъ сп~се'нїи нашихъ,
|
|
21
|
21
|
|
Бог наш — Бог, є́же спаса́ти; і Госпо́дня, Госпо́дня ісхо́дища сме́ртная.
|
б^ъ нашь, б~ъ сп~са'ти, и^ гн~я гн~я и^сходища смр~тнаа”
|
|
22
|
22
|
|
Оба́че Бог сокруши́ть глави́ враго́в Свої́х, верх влас преходя́щих в прегріше́ніїх свої́х.
|
Э$баче б~ъ съкрђшитъ главы` врагъ своиX, врьхъ власъ преходящыхъ в# прегрњше'них# свои^хъ”
|
|
23
|
23
|
|
Рече́ Госпо́дь: от Васа́на обращу́, обращу́ во глубина́х морськи́х;
|
Рече г~ь, эT васа'на ѓ^бращђ, ѓ^бращђ въ глђбинахᲆ морскыX.
|
|
24
|
24
|
|
я́ко да омо́читься нога́ твоя́ в кро́ві, язи́к пес твої́х от враг от него́.
|
ја%ко да ѓ^мо'чится нога твоа в# крови`, ја%зы'къ псовъ твоиX эT врагъ эT него”
|
|
25
|
25
|
|
Ви́діна би́ша ше́ствія Твоя́, Бо́же, ше́ствія Бо́га моєго́ Царя́, І́же во святі́м.
|
Видњна бы'шя шествїа твоа бж~е, шествїа б~а мое^го цр~я е^же въ ст~ем#”
|
|
26
|
26
|
|
Предвари́ша кня́зі близ пою́щих, посреді́ дів тимпа́нниць.
|
Предвари'шя кн~ѕи близъ пою'щиX, посредњ дв~ъ тљ=мпа'нницъ”
|
|
27
|
27
|
|
В це́рквах благослові́те Бо́га — Го́спода от істо́чник Ізра́їлевих.
|
Въ цр~квахъ блsвите б~а, г~а эT и^сто'чниk іил~евъ”
|
|
28
|
28
|
|
Та́мо Веніамі́н юні́йшій во у́жасі, кня́зі Іу́дови влади́ки їх, кня́зі Завуло́ні, кня́зі Неффали́млі.
|
т^ђ венїами'нь ю'ношя въ ё^жасњ, кн~ѕи і^ё^дови влDкы и^хъ, кн~ѕи завђло'ни, кня'ѕи нефџали'мли”
|
|
29
|
29
|
|
Запові́ждь, Бо́же, си́лою Твоє́ю; укріпи́, Бо́же, сіє́, є́же соді́лал єси́ в нас.
|
ЗаповњжDь бж~е си'лђ твою, ё^крњпи бж~е с^е, е^же съдњла в насъ,
|
|
30
|
30
|
|
От хра́ма Твоєго́ во Ієрусали́м Тебі́ принесу́ть ца́ріє да́ри.
|
эT цр~кви твоеа` въ і^е^рлsи'мъ” Тебњ` принесђтъ цр~їе да'ры,
|
|
31
|
31
|
|
Запрети́ звіре́м тро́стним; сонм юне́ць в ю́ницях людськи́х, є́же затвори́ти іскуше́нния сребро́м; расточи́ язи́ки, хотя́щия бра́нем.
|
запрети` ѕвњремъ тростнымъ” Со'нмъ ю^нецъ въ ю'ницяхъ лDюскыхъ, ꙁатвори'ти и^скђшеныа сребромъ” Разрђши` ја%зы'кы хотящая бра'немъ”
|
|
32
|
32
|
|
При́йдуть моли́твенници от Єги́пта; Ефіо́пія предвари́ть ру́ку свою́ к Бо́гу.
|
Прїидђтъ молитвеницы эT е^гљ=пта, е^џїѓ'пїа прDевари`тъ рђка е^а` б~ђ”
|
|
33
|
33
|
|
Ца́рства земна́я, по́йте Бо́гу, воспо́йте Го́сподеві,
|
Цр~ьства ꙁемна'я по'ите б~ђ, въспо'ите гв~и”
|
|
34
|
34
|
|
возше́дшему на не́бо небесе́ на восто́ки; се, дасть гла́су Своєму́ глас си́ли.
|
ВъзшеDшемђ на' нб~о нбsное на въсто'кы” Се^ дасть гла'сђ свое^мђ глsа си'лы,
|
|
35
|
35
|
|
Даді́те сла́ву Бо́гові; на Ізра́їлі велелі́пота Єго́, і си́ла Єго́ на о́блаціх.
|
дади'те сла'вђ бв~и” На і^ил~и велелњ'пота е^го, и^ си'ла е^го на ѓ%блацехъ”
|
|
36
|
36
|
|
Ди́вен Бог во святи́х Свої́х; Бог Ізра́їлев, Той дасть си́лу і держа́ву лю́дем Свої́м. Благослове́н Бог.
|
ди'венъ бг~ъ въ ст~ыX своиX, б~ъ і^ил~евъ” То'и дастъ си'лђ и^ дръжа'вђ лю'демъ свои^мъ. бла'гословенъ бг~ъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 68
|
ўало'мъ ћE~и
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о ізмі́ншихся [о іму́щих ізміни́тися], псало́м Дави́ду, 68.
|
В конецъ, ўало'мъ дввDъ. ћEи” Э$ и^змњншиXся”
|
|
2
|
2
|
|
Спаси́ м'я, Бо́же, я́ко внидо́ша во́ди до душі́ моєя́.
|
Сп~си м^я б~е, ја%ко внидоша во'ды до дш~а моеа`”
|
|
3
|
3
|
|
Углібо́х в тимі́нії глубини́, і ність постоя́нія; прийдо́х во глубини́ морські́я, і бу́ря потопи́ м'я.
|
Оу^глњбоX в# тимњнїа глђбины, и^ нњсть постоа'нїа. прїидоX въ глђбины` морскы'а, и^ бђ'ря потопи` м^я”
|
|
4
|
4
|
|
Утруди́хся зови́й, ізмолче́ горта́нь мой; ісчезо́сті о́чі мої́, от є́же упова́ти мі на Бо́га моєго́.
|
Оу^трђдиXся ꙁовы`, и^змолче горта'нь мо'и” И$ꙁчеѕо'сᲄњ ѓ%чи мои`, ё^пова'ющђ м^и на' б~а мое^го”
|
|
5
|
5
|
|
Умно́жишася па́че влас глави́ моєя́ ненави́дящії м'я ту́не; укріпи́шася вразі́ мої́, ізгоня́щії м'я непра́ведно; я́же не восхища́х, тогда́ воздая́х.
|
Оу^мно'жишася паче влsа главы моеа`, ненави'дящеи` м^я всђе” Оу^крњпи'шася враѕи мои, и^ꙁгоня'щеи` м^я беꙁ пра'в#ды” ЈА/же не въсхищааX, тогда въздаяхъ”
|
|
6
|
6
|
|
Бо́же, Ти уві́діл єси́ безу́міє моє́, і прегріше́нія моя́ от Тебе́ не утаї́шася.
|
Бж~е т^ы ё^вњдњ беꙁђ'мїе мое`, и^ прегрᲇше'нїа моя эT тебе не ё^таи'шяся”
|
|
7
|
7
|
|
Да не постидя́ться о мні терп'я́щії Тебе́, Го́споди, Го́споди сил; ніже́ да посра́м'яться о мні і́щущії Тебе́, Бо́же Ізра́їлев.
|
да не постыдятся ѓ^ мнњ трьпя'щеи` тебе г~и, г~и силъ, ниже посрамятся ѓ^ мнњ и^щђщеи` тебе, бж~е і^и^л~евъ”
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко Тебе́ ра́ди претерпі́х поноше́ніє, покри́ срамота́ лице́ моє́.
|
ЈА/ко тебе ради прїа'хъ поноше'нїе, покры` срамота лице` мое”
|
|
9
|
9
|
|
Чуждь бих бра́тії моє́й і стра́нен синово́м ма́тере моєя́;
|
Чю'жь быхъ братїи мое'й, и^ стра'ненъ сн~овомъ матере моеа`”
|
|
10
|
10
|
|
я́ко ре́вность до́му Твоєго́ сніде́ м'я, і поноше́нія понося́щих Ті нападо́ша на м'я.
|
ЈА/ко ре'вность до'мђ твоего снњсть м^я, и^ поношенїа поно'сящиX т^и нападошя на' мя”
|
|
11
|
11
|
|
І покри́х посто́м ду́шу мою́, і бисть в поноше́ніє мні;
|
И$ покрыхъ посто'мъ дш~ђ мою, и^ бысть в поноше'нїе мн^њ”
|
|
12
|
12
|
|
і положи́х одія́ніє моє́ вре́тище, і бих їм в при́тчу.
|
И$ положиX ѓ^дњянїе мое вретище, и^ быX и^мᲆ в# при'тчю”
|
|
13
|
13
|
|
О мні глумля́хуся сідя́щії во враті́х, і о мні поя́ху пію́щії вино́.
|
Э$ мнњ глђмля'хђся сњдящеи` вᲆ вратњх#, и^ ѓ^ мнᲇ поя'хђ пїющеи` вино`”
|
|
14
|
14
|
|
Аз же моли́твою моє́ю к Тебі́, Бо́же; вре́м'я благоволе́нія, Бо́же; во мно́жестві ми́лости Твоєя́ усли́ши м'я, во і́стині спасе́нія Твоєго́.
|
А$ꙁъ же мл~твою моею к ᲄебњ бж~е, вре'мя бл~говоленїя” Бж~е, въ множествњ млsти твоея ёслыши м^я” Въ и^стинᲇ сп~се'нїа твоего,
|
|
15
|
15
|
|
Спаси́ м'я от бре́нія, да не углі́бну; да ізба́влюся от ненави́дящих м'я і от глубо́ких вод.
|
сп~си м^я эT бренїя, да не ё^глᲇбнђ” И$зба'ви м^я эT ненави'дящыX м^я, и^ эT глђбо'кыX водъ”
|
|
16
|
16
|
|
Да не потопи́ть мене́ бу́ря водна́я, ніже́ да пожре́ть мене́ глубина́, ніже́ сведе́ть о мні рове́нник уст свої́х.
|
да не потопи'тъ мене бђ'ря воDна'я, ниже пожреᲄъ мене глђбина, ниже сведетъ ѓ^ мнњ ровеникъ ё^стᲆ свои'х#”
|
|
17
|
17
|
|
Усли́ши м'я, Го́споди, я́ко бла́га ми́лость Твоя́; по мно́жеству щедро́т Твої́х при́зри на м'я.
|
Оу^слы'ши м^я г~и, ја%ко бл~га млsть твоа, по мно'жествђ щедро'т# твоиX при'зри на мя”
|
|
18
|
18
|
|
Не отврати́ лиця́ Твоєго́ от о́трока Твоєго́, я́ко скорблю́; ско́ро усли́ши м'я.
|
Не эTврати лица твоего эT ѓ^трока твоего, ја%ко скорблю`. ско'ро ё^слы'ши м^я,
|
|
19
|
19
|
|
Воньми́ душі́ моє́й і ізба́ви ю; враг мої́х ра́ди ізба́ви м'я.
|
вонми` дш~и мое'й, и^ і^ꙁба'ви еа`” Врагᲆ моиX ради и^ꙁба'ви м^я.
|
|
20
|
20
|
|
Ти бо ві́си поноше́ніє моє́, і студ мой, і срамоту́ мою́; пред Тобо́ю всі оскорбля́ющії м'я.
|
ты` б^о съвᲇси` поноше'нїе мое, и^ стђд# мой, и^ срамотђ` мою” ПреD тобою вс^и стђжа'ющеи` м^и,
|
|
21
|
21
|
|
Поноше́ніє ча́яше душа́ моя́ і страсть; і ждах соскорб'я́щаго, і не бі, і утіша́ющих, і не обріто́х.
|
поношенїе прича'я дш~а моа и страсть” И$ ждаX и^же со мною поскорби'тъ, и^ не бњ`. и^ ё^тњша'ющыхъ, и^ не ѓ^брњтохъ”
|
|
22
|
22
|
|
І да́ша в снідь мою́ желчь, і в жа́жду мою́ напої́ша м'я о́цта.
|
И$ дашя в снњдь мою же'лчь, и^ в жа'жDђ мою напои'шя м^я ѓ^цта`”
|
|
23
|
23
|
|
Да бу́деть трапе́за їх пред ни́ми в сіть, і в воздая́ніє, і в собла́зн.
|
да бђ'деT трапе'ꙁа иX преD ними в сњть, и^ въ въздаа'нїе, и^ в собла'ꙁнъ”
|
|
24
|
24
|
|
Да помрача́ться о́чі їх, є́же не ви́діти, і хребе́т їх ви́ну сляци́.
|
Помрачы'тњся ѓ%чи иX не ви'дњти, и^ хребе'тъ и^хъ эTнќдь сляци`”
|
|
25
|
25
|
|
Проли́й на ня гнів Твой, і я́рость гні́ва Твоєго́ да пости́гнеть їх.
|
Пролњй на' ня гнњвъ твой, и^ ја%рость гнᲇва твоего пости'гнетъ и^хъ”
|
|
26
|
26
|
|
Да бу́деть двор їх пуст, і в жили́щих їх да не бу́деть живи́й.
|
да бђ'деT дворъ и^хъ пђстъ, и^ в жили'щыхъ и^хъ да не бђ'детᲆ живђщаго”
|
|
27
|
27
|
|
Зане́ єго́же Ти порази́л єси́, ті́ї погна́ша, і к болі́зні язв мої́х приложи́ша.
|
Зане е^гоже т^ы порази`, тїи погна'шя, и^ к# болᲇꙁни ја%ꙁвᲆ моиX приложи'шя”
|
|
28
|
28
|
|
Приложи́ беззако́ніє к беззако́нію їх, і да не вни́дуть в пра́вду Твою́.
|
Приложи безаконїе къ беꙁако'нїю и^хᲆ, и^ да не вни'дђтъ в# пра'вдђ твою”
|
|
29
|
29
|
|
Да потреб'я́ться от кни́ги живи́х, і с пра́ведними да не напи́шуться.
|
да потребя'тся эT книгъ живо'тныхъ, и^ с правеDными не напи'шђтся”
|
|
30
|
30
|
|
Нищ і боля́й єсьм аз; спасе́ніє Твоє́, Бо́же, да при́йметь м'я.
|
Ни'щъ и^ боля` е^смь а^ꙁъ, сп~се'нїе твое б~е прїа'тъ м^я”
|
|
31
|
31
|
|
Восхвалю́ і́м'я Бо́га моєго́ с пі́снію, возвели́чу Єго́ во хвале́нії;
|
Въсхвалю` и%мя б~а моего с пњ'снїю, въꙁвели'чю е^го въ хвале'нїи”
|
|
32
|
32
|
|
і уго́дно бу́деть Бо́гу па́че тельця́ ю́на, ро́ги ізнося́ща і па́знокти.
|
И$ ё^гоDно бђ'детᲆ б~ђ паче телца` ю'на, ро'гы и^ꙁдаю'ща и^ па'ꙁнокᲄи.
|
|
33
|
33
|
|
Да у́зрять ни́щії і возвеселя́ться; взищі́те Бо́га, і жива́ бу́деть душа́ ва́ша.
|
да ё^ꙁряT ни'щїи, и^ въꙁвеселяTся” Вꙁыщате б~а, и^ жива бђ'детъ дш~а башя”
|
|
34
|
34
|
|
Я́ко усли́ша убо́гія Госпо́дь, і окова́нния Своя́ не унічижи́.
|
ЈА/ко ё^слы'ша ни'щая г~ь, и^ ѓ^кова'ныхъ своиX не ё^ничижи'тъ”
|
|
35
|
35
|
|
Да восхва́лять Єго́ небеса́ і земля́, мо́ре і вся живу́щая в нем.
|
да въсхвалятъ е^го нб~са и^ земля, море, и вся живђщая в немᲆ”
|
|
36
|
36
|
|
Я́ко Бог спасе́ть Сіо́на, і сози́ждуться гра́ди Іуде́йстії, і вселя́ться та́мо і наслі́дять ї;
|
ЈА/ко бг~ъ сп~се'тъ сїѓ'на, и^ съѕи'ждђтся гради і^ю^де'истїи. и^ вселятся та'мо, и^ наслњдятъ и&,
|
|
37
|
37
|
|
і сі́м'я рабо́в Твої́х удержи́ть ї, і лю́б'ящії і́м'я Твоє́ вселя́ться в нем.
|
и^ сњмя рабъ твоиX ё^дръжиT и&” И$ любящеи` и'мя твое, вселятся в немъ”
|
|
Псалом 69
|
ўало'мъ ћE~џ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць Дави́ду, в воспомина́ніє, во є́же спасти́ м'я Го́споду, 69.
|
В конецъ, двDвъ. в#спомина'нїе, вᲆ е^же сп~си м^я г~и. ћEџ”
|
|
2
|
2
|
|
Бо́же, в по́мощ мою́ воньми́; Го́споди, помощи́ мі потщи́ся.
|
Бе~ в# по'мощь мою` вонми`, г~и помощи` м^и потщи'ся”
|
|
3
|
3
|
|
Да постидя́ться і посра́м'яться і́щущії ду́шу мою́, да возвратя́ться всп'ять і постидя́ться хотя́щії мі зла́я;
|
да постыдя'тся и посрамятся и^щђщеи` дш~ђ мою” да вᲆꙁвратятся в#спять, и^ постыдятся мы'слящеи` м^и ѕла'а”
|
|
4
|
4
|
|
да возвратя́ться а́біє стидя́щеся глаго́лющії мі: бла́гоже, бла́гоже!
|
да въꙁ#вратя'тся а'бїе стыдя'щеся, гл~ющеи м^и, бл~гоже бл~гоже”
|
|
5
|
5
|
|
Да возра́дуються і возвеселя́ться о Тебі́ всі і́щущії Тебе́, Бо́же; і да глаго́лють ви́ну: «Да возвели́читься Госпо́дь!», лю́б'ящії спасе́ніє Твоє́.
|
да въꙁрадђются и^ вᲆꙁвеселя'тся ѓ^ тебњ, вс^и и^щђщеи` тебе бж~е” И$ гл~юT вынђ, да въꙁвели'чится г~ь, любящеи` сп~се'нїе твое”
|
|
6
|
6
|
|
Аз же нищ єсьм і убо́г, Бо́же, помози́ мі; Помо́щник мой і Ізба́витель мой єси́ Ти, Го́споди, не закосни́.
|
А@з# же ни'щъ е^смь и^ ё^бо'гъ, бж~е помоꙁи` м^и. помощ#никъ мой и^ і^зба'витель мой е^си т^ы, г~и не ꙁакосни`”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа”
|
|
Псалом 70
|
ўало'мъ ѓ~
|
|
0
|
0
|
|
Дави́ду псало́м, сино́в Іонада́вових і пе́рвих плі́ншихся, не надпи́сан у євре́й, 70.
|
ўлоM двDвᲆ, сн~овᲆ и^ѓ^нада'воv. и^ пе'рвыхъ плњншиXся. неѓ^пи'санъ эT е^вре'й. ѓ~” каg і~”
|
|
1
|
1
|
|
На Тя, Го́споди, упова́х, да не постижу́ся во вік.
|
На тя г~и ё^поваX, да не посᲄыжђ'ся в# вњкᲆ”
|
|
2
|
2
|
|
Пра́вдою Твоє́ю ізба́ви м'я і ізми́ м'я; приклони́ ко мні у́хо Твоє́ і спаси́ м'я.
|
Пра'вдою твоею и^ꙁбави м^я, і^ изми` м^я” Приклони` къ мнᲇ ё^хо ᲄвое, и сп~си м^я”
|
|
3
|
3
|
|
Бу́ди мі в Бо́га Защи́тителя і в мі́сто крі́пко спасти́ м'я, я́ко Утвержде́ніє моє́ і Прибі́жище моє́ єси́ Ти.
|
Бђ'ди м^и в# бг~ъ ꙁащи'титель, и^ в мњ'сто крᲇпко спасти м^я” ЈА/ко ё^тверженїе мое`, и^ прибњжище мое` е^си т^ы”
|
|
4
|
4
|
|
Бо́же мой, ізба́ви м'я із руки́ грі́шнаго, із руки́ законопресту́пнаго і оби́дящаго.
|
Бж~е мой и^зми` м^я и^ꙁ рђкы` грњш#наго, и^ꙁ рђкы` ꙁаконопрестђпнаго, и^ ѓ^бидящаго”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко Ти єси́ терпі́ніє моє́, Го́споди, Го́споди, Упова́ніє моє́ от ю́ности моєя́.
|
ЈА/ко т^ы е^си тръпњнїе мое г~и, г~и ё^пованїе мое эT ю'носᲄи моеа`”
|
|
6
|
6
|
|
В Тебі́ утверди́хся от утро́би, от чре́ва ма́тере моєя́ Ти єси́ мой Покрови́тель, о Тебі́ пі́ніє моє́ ви́ну.
|
В ᲄебњ ё^твердиXся эT ё^тро'бы, эT чрева мт~ре моеа` т^ы е^си мой покровиᲄель” ѓ^ тебњ пᲇнїе мое вы'нђ,
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко чу́до бих мно́гим, і Ти Помо́щник мой крі́пок.
|
ја%ко чю'дђ быX мно'гымъ. и^ ты` помощникъ мой крњпокъ”
|
|
8
|
8
|
|
Да іспо́лняться уста́ моя́ хвале́нія, я́ко да воспою́ сла́ву Твою́, весь день великолі́піє Твоє́.
|
да и^сполнятся ё^ста` моа` похвалы`, ја%ко да въспою сла'вђ твою, весь дн~ь велелњпотђ твою”
|
|
9
|
9
|
|
Не отве́ржи мене́ во вре́м'я ста́рости, внегда́ оскудіва́ти крі́пості моє́й, не оста́ви мене́.
|
Не эTвръзи мене въ время ста'росᲄи, внегда и^ꙁ#чеꙁати крњпости моей не ѓ^ста'ви мене”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко рі́ша вразі́ мої́ мні, і стрегу́щії ду́шу мою́ совіща́ша вку́пі,
|
ЈА/ко рᲇшя враѕи мои` мн^њ, и^ стрегђщеи` дш~ђ мою совᲇща'шя в#кђпњ,
|
|
11
|
11
|
|
глаго́люще: Бог оста́вил єсть єго́, пожені́те і імі́те єго́, я́ко ність ізбавля́яй.
|
гл~юще, б~ъ ѓ^ста'вилᲆ е^сть е^го. поженњте и^ і^мњте е^го, ја%ко нњсть и^збавля'аи`”
|
|
12
|
12
|
|
Бо́же мой, не удали́ся от мене́; Бо́же мой, в по́мощ мою́ воньми́.
|
Бж~е мой, не ё^да'лися эT мене, б~е мой в# по'мощ# мою вонми`”
|
|
13
|
13
|
|
Да постидя́ться і ізче́знуть оклевета́ющії ду́шу мою́, да облеку́ться в студ і срам і́щущії зла́я мні.
|
да постыдя'тся и^ і^ꙁ#че'ꙁ#нђтᲆ ѓ^клевета'ющеи` дш~ђ мою, да ѓ^блекђтся в# стDђ и^ срамᲆ и%щђщеи` ѕла'я мн^њ”
|
|
14
|
14
|
|
Аз же всегда́ возупова́ю на Тя, і приложу́ на вся́ку похвалу́ Твою́.
|
А/зъ же всегда ё^пова'ю на' тя, и^ приложђ` на вся'кђ похвалђ` твою”
|
|
15
|
15
|
|
Уста́ моя́ возвістя́ть пра́вду Твою́, весь день — спасе́ніє Твоє́, я́ко не позна́х кни́жная.
|
Оу^ста` моа` възвњстя'тъ пра'вдђ твою, ве'сь дн~ь сп~се'нїе ᲄвое” ЈА/ко не поꙁнаX кни'жна,
|
|
16
|
16
|
|
Вни́ду в си́лі Госпо́дні; Го́споди, пом'яну́ пра́вду Тебе́ єди́наго.
|
вни'дђ в си'лњ гн~и. г~и помянђ` правдђ твою е^ді'ного”
|
|
17
|
17
|
|
Бо́же мой, ї́мже научи́л м'я єси́ от ю́ности моєя́, і дони́ні возвіщу́ чудеса́ Твоя́.
|
Бж~е мой ја%же наё^чилъ м^я е^си эT ю'ности моеа`, и^ до нн~њ въꙁвњщђ чюдеса твоя,
|
|
18
|
18
|
|
І да́же до ста́рости і престарі́нія, Бо́же мой, не оста́ви мене́, до́ндеже возвіщу́ ми́шцю Твою́ ро́ду всему́ гряду́щему,
|
и^ даже до ста'рости и^ ма'тор#ства” Бж~е мой, не ѓ^ста'ви мене, до'ндеже въꙁвњщђ мы'шцђ твою ро'дђ всемђ грядђщемђ,
|
|
19
|
19
|
|
си́лу Твою́ і пра́вду Твою́, Бо́же, да́же до ви́шніх, я́же сотвори́л мі єси́ вели́чія; Бо́же, кто подо́бен Тебі́?
|
си'лђ твою и^ пра'вдђ твою, б~е, даже до вы'шниX, ја%же сътвори'лъ м^и е^си вели'чїа” Бж~е, кто` подо'бенъ тебᲇ;
|
|
20
|
20
|
|
Єли́ки яви́л мі єси́ ско́рбі мно́гі і зли? І обра́щся оживотвори́л м'я єси́ і от бездн землі́ возве́л м'я єси́.
|
е^ли'кы ја%вилъ м^и е^си ско'рби мно'гы и^ ѕлы`, и^ ѓ^бра'щъ ѓ^живилъ м^я е^си, и^ эT беꙁнDъ ꙁемли` въꙁведе` м^я”
|
|
21
|
21
|
|
Умно́жил єси́ на мні вели́чествіє Твоє́, і обра́щся уті́шил м'я єси́, і от бездн землі́ па́ки возве́л м'я єси́.
|
Оу^мно'жилъ е^си на мнᲇ вели'чествїе ᲄвое, и^ ѓ^бращъ ё^тњшилъ м^я е^си. и^ эT безднъ земли` па'кы възведе` м^я”
|
|
22
|
22
|
|
І́бо аз іспові́мся Тебі́ в лю́дех, Го́споди, в сосу́діх псало́мських і́стину Твою́, Бо́же. Воспою́ Тебі́ в гу́слех, Святи́й Ізра́їлев.
|
И$бо а^зъ и^сповњмся тебњ в лю'де г~и, в# сосђ'дехъ ўало'мъскыхъ и'стиннђ твою б~е” Пою` тебњ в# гђ'слеX, ст~ыи і^и^л~евъ”
|
|
23
|
23
|
|
Возра́дуєтіся устні́ мої́, єгда́ воспою́ Тебі́, і душа́ моя́, ю́же єси́ ізба́вил.
|
Въꙁра'дђетася ё^стнњ` мои` е^гда пою` тебњ, и^ дш~а моя` ю^же е^си и^зба'вил#”
|
|
24
|
24
|
|
Єще́ же і язи́к мой весь день поучи́ться пра́вді Твоє́й, єгда́ постидя́ться і посра́м'яться і́щущий зла́я мні.
|
Є$ще же и^ ја%зы'кᲆ мой, весь дн~ь поё^чи'тся пра'вдњ твоей, е^гда постыдя'тся и^ посрамятся и^щђщеи` зла'я мн^њ”
|
|
Псалом 71
|
ўало'мъ ѓ~а
|
|
0
|
0
|
|
О Соломо́ні, псало́м Дави́ду, 71.
|
Въ соло'монь ўлоM двDвъ о~а”
|
|
1
|
1
|
|
Бо́же, суд Твой царе́ві даждь, і пра́вду Твою́ си́ну царе́ву;
|
Бе~, сђдъ твой цр~е'ви дажDь, и^ правдђ твою сн~ђ ц~ре'вђ,
|
|
2
|
2
|
|
суди́ти лю́дем Твої́м в пра́вді і ни́щим Твої́м в суді́.
|
сђдити лю'демъ твои'мъ в# пра'вдђ, и^ ни'щымъ твоиM в сDђ”
|
|
3
|
3
|
|
Да воспри́ймуть го́ри мир лю́дем і хо́лми пра́вду.
|
да вᲆспрїимђтᲆ го'ры ми'ръ людїи, и^ хо'лми правдђ”
|
|
4
|
4
|
|
Су́дить ни́щим людськи́м, і спасе́ть си́ни убо́гих, і смири́ть клеветника́.
|
Сђдитъ ни'щимъ люDскымъ, и^ сп~се'т# сн~ы ё^бо'гыX” И$ смиритᲆ клеветника`,
|
|
5
|
5
|
|
І пребу́деть с со́лнцем, і пре́жде луни́ ро́да родо́в.
|
и^ пребђ'детъ съ сл~нцемъ, и^ пре'жде лђны` ро'да родовᲆ”
|
|
6
|
6
|
|
Сни́деть, я́ко дождь на руно́, і я́ко ка́пля ка́плющая на зе́млю.
|
Снидетъ ја%ко дожDь на рђно`, и^ ја%ко ка'пля ка'плющїа на ꙁемлю”
|
|
7
|
7
|
|
Возсія́єть во днех єго́ пра́вда і мно́жество ми́ра, до́ндеже оти́меться луна́.
|
Восїа'етъ въ дн~ехъ е^го правда, и^ мно'жество ми'ра, дондеже эTи'мется лђна`”
|
|
8
|
8
|
|
І облада́єть от мо́ря до мо́ря, і от рік до коне́ць вселе́нния.
|
И$ ѓ^блада'етъ эT моря до' моря, и^ эT рњкъ до конецъ вселе'нныа”
|
|
9
|
9
|
|
Пред ним припаду́ть ефіо́пляне, і вразі́ єго́ персть поли́жуть.
|
ПреD ни'мъ припа'даютъ е^џїѓ'пляне, и вра'ѕи е^го пръсть поли'жђтᲆ”
|
|
10
|
10
|
|
Ца́ріє Фарсі́йстії і о́строві да́ри принесу́ть, ца́ріє Ара́встії і Сава́ да́ри приведу́ть;
|
Цр~їе џарсїистїи и^ ѓ'строви да'ры принесђтъ” Цр~їе а^ра'в#сᲄїи и^ са'ва да'ры приведђтᲆ”
|
|
11
|
11
|
|
і покло́няться єму́ всі ца́ріє зе́мстії, всі язи́ци порабо́тають єму́.
|
И$ покло'нятся е^мђ вс^и цр~їе зеMстїи, вс^и ја%ѕы'цы порабо'таютᲆ е^мђ”
|
|
12
|
12
|
|
Я́ко ізба́ви ни́ща от си́льна, і убо́га, єму́же не бі помо́щника.
|
ЈА/ко и^ꙁба'ви ни'ща эT си'лна, и^ ё^бо'га е^мђже не бњ` помощника”
|
|
13
|
13
|
|
Пощади́ть ни́ща і убо́га, і ду́ші убо́гих спасе́ть;
|
Пощади'тъ ни'ща и^ ё^бо'га, и^ дш~а ё^бо'гыхъ сп~се'тъ”
|
|
14
|
14
|
|
от ли́хви і от непра́вди ізба́вить ду́ші їх, і че́стно і́м'я єго́ пред ни́ми.
|
эT ли'хвы и^ эT непра'вды и^ꙁба'виT дш~я и^хъ, и^ че'стно и'мя е^го преD ни'ми”
|
|
15
|
15
|
|
І жив бу́деть, і да́сться єму́ от зла́та Араві́йська; і помо́ляться о нем ви́ну, весь день благослов'я́ть єго́.
|
И$ живъ бђ'детъ, и^ дасться е^мђ эT ꙁлата а^равїиска, и^ помо'ляᲄся ѓ^ неM вы'нђ” Ве'сь дн~ь блsвя'тъ и&,
|
|
16
|
16
|
|
Бу́деть утвержде́ніє на землі́ на версі́х гор; превознесе́ться па́че Лива́на плод єго́, і процвіту́ть от гра́да, я́ко трава́ земна́я.
|
бђ'дет# ё^твеженїе на ꙁеMли`, на ве'рхᲆ го'рᲆ” Превъꙁнесе'тся паче лљ=вана плоD е^го, и^ процвњтђтъ эT града ја^ко трава ꙁемна'а”
|
|
17
|
17
|
|
Бу́деть і́м'я єго́ благослове́но во ві́ки, пре́жде со́лнця пребива́єть і́м'я єго́; і благослов'я́ться в нем вся колі́на земна́я, всі язи́ци ублажа́ть єго́.
|
Бђ'детъ и'мя е^го блsве'но въ вњки, прежDе сл~нца пребыва'еᲄъ и'мя е^го” и^ блsвятся ѓ^ немᲆ вс^я колњна ꙁеMна'я, вс^и ја%ѕы'цы ё^блажя'тᲆ и&”
|
|
18
|
18
|
|
Благослове́н Госпо́дь, Бог Ізра́їлев, творя́й чудеса́ єди́н,
|
блsве'нъ г~ь б~ъ і^и^л~евъ, творя'и чюдеса` е^ді'нъ”
|
|
19
|
19
|
|
і благослове́нно і́м'я сла́ви Єго́ во вік і в вік ві́ка; і іспо́лниться сла́ви Єго́ вся земля́. Бу́ди, бу́ди.
|
И$ блsве'но и'мя сла'вы е^го, в# вњкъ, и^ въ вњкъ вњка” І$ и^спо'лънится сла'вы е^го вс^я ꙁемля. бђ'дет# бђ'дет”
|
|
1001
|
20
|
|
Сла́ва:
|
И$зъѓ^ста'шя пњнїа двDва сн~а и^е^с#се'ѓ^ва.
|
|
Псалом 72
|
ўало'мъ ѓ~в
|
|
0
|
0
|
|
Оконча́шася пі́сні Дави́да, си́на Ієссе́йова. Псало́м Аса́фу, 72.
|
ўлоM а^са'фовъ, о~в”
|
|
1
|
1
|
|
Коль благ Бог Ізра́їлев пра́вим се́рдцем.
|
Ко'ль бл~гъ б~ъ і^ил~евᲆ, пра'выM срDцемъ”
|
|
2
|
2
|
|
Мої́ же вма́лі не подвижа́стіся но́зі; вма́лі не пролія́шася стопи́ моя́;
|
Мнњ же в#ма'лњ не подвижя'стњся ноѕњ, в#ма'лњ не пролїа'шяся стопы моя”
|
|
3
|
3
|
|
я́ко возревнова́х на беззако́нния, мир грі́шников зря;
|
ЈА/ко възревновахъ на беꙁако'нныя, ми'ръ грњшникомъ зря`”
|
|
4
|
4
|
|
я́ко ність восклоне́нія в сме́рті їх і утвержде́нія в ра́ні їх;
|
ЈА/ко нњсть въсклоненїя в# смерти и^хъ, и^ ё^тверженїе в ра'нњ иX”
|
|
5
|
5
|
|
в труді́х челові́чеських не суть, і с челові́ки не при́ймуть ран.
|
В трђдњхъ члчsкыхъ нњ' сђть, и^ съ чл~кы не прїимђтъ ра'нъ,
|
|
6
|
6
|
|
Сего́ ра́ди удержа́ я горди́ня їх до конця́; оді́яшася непра́вдою і нече́стієм свої́м.
|
сего ради ё^дръжа` и^хъ гръдыни до конца`” ѓ^дњ'ашяся непра'вдою и^ нече'стїемъ свои'мъ,
|
|
7
|
7
|
|
Ізи́деть, я́ко із ту́ка, непра́вда їх; прейдо́ша в любо́в се́рдця.
|
и^зы'детъ ја%ко и^с тђка непра'вда иX” Преидо'ша в# любовь срDца,
|
|
8
|
8
|
|
Поми́слиша і глаго́лаша в лука́встві, непра́вду в висоту́ глаго́лаша;
|
помы'слишя и^ гла~шя в# лђка'в#ствᲇ, непра'вдђ в# высотђ` гл~аша”
|
|
9
|
9
|
|
положи́ша на небесі́ уста́ своя́, і язи́к їх пре́йде по землі́.
|
Положи'шя на нб~си` ё^ста` своя, и^ ја%зыкъ иX пре'иде по ꙁемли`”
|
|
10
|
10
|
|
Сего́ ра́ди обратя́ться лю́діє мої́ сі́мо, і дні́є іспо́лнені обря́щуться в них.
|
Сего ради ѓ^братя'тся людїе мои` сњмо, и^ дн~їе и^сполнь ѓ^бря'щђтся в ниX”
|
|
11
|
11
|
|
І рі́ша: ка́ко уві́ді Бог? І а́ще єсть ра́зум в Ви́шнім?
|
И$ рњшя, како ё^вњдњ б~ъ, и^ а'ще е^сть ра'ꙁђмъ в# вы'шнемъ;
|
|
12
|
12
|
|
Се, сі́ї грі́шници і гобзу́ющії в вік удержа́ша бога́тство.
|
с^е сїи грњшници, и^ гобꙁђюще в# вњкᲆ ё^дръжа'шя богаTство”
|
|
13
|
13
|
|
І ріх: єда́ [у́бо] всу́є оправди́х се́рдце моє́ і уми́х в непови́нних ру́ці мої́,
|
И рXњ, е^да всђ'е ѓ^пра'вдихъ срDце мое, и^ ё^мыхъ в непови'нныхъ рђцњ мои`”
|
|
14
|
14
|
|
і бих я́звен весь день, і обличе́ніє моє́ на у́треніх?
|
И$ быхъ јаꙁвенᲆ весь дн~ь, и^ ѓ^бли'чник# мой на ё^трениX”
|
|
15
|
15
|
|
А́ще глаго́лах, пові́м та́ко: се, ро́ду сино́в Твої́х, єму́же обіща́хся [се, ро́ду сино́в Твої́х преступи́х];
|
А/ще гл~ахъ повMњ та'ко, с^е ро'дђ сн~овᲆ твоиX е^мђже ѓ^бᲇщаXся
|
|
16
|
16
|
|
і непщева́х разумі́ти; сіє́ труд єсть предо мно́ю,
|
и^ непщевахъ раꙁђмᲇти” Се^ трђдъ е^сᲄь предо мною,
|
|
17
|
17
|
|
до́ндеже вни́ду во святи́ло Бо́жиє і разумі́ю в послі́дняя їх.
|
до'ндеже вни'дђ вᲆ ст~и'ло бж~їе, и^ раꙁђмᲇю в# послDњняа иX”
|
|
18
|
18
|
|
Оба́че за льще́нія їх положи́л єси́ їм зла́я, низложи́л єси́ я, внегда́ разгорди́шася.
|
ѓ^баче ꙁа лще'нїа и^хᲆ положиl и^мъ е^си ѕлая, ниꙁложилъ я& е^си в#негда разгръдњти”
|
|
19
|
19
|
|
Ка́ко би́ша в запусті́ніє? Внеза́пу ізчезо́ша, погибо́ша за беззако́ніє своє́.
|
Ка'ко бы'шя в# ꙁапђстњнїе внеꙁа'пђ; и^ꙁчеѕо'шя, погибо'шя ꙁа беꙁаконїе свое”
|
|
20
|
20
|
|
Я́ко со́ніє востаю́щаго, Го́споди, во гра́ді Твоє́м о́браз їх уничижи́ши.
|
ЈА/ко со'нїе въста'ющаго, г~и въ градњ твоеM ѓ^браꙁъ иX ё^ничижи'ши”
|
|
21
|
21
|
|
Я́ко разжже́ся се́рдце моє́, і утро́би моя́ ізміни́шася;
|
ЈА/ко ражDеже'ся срDце мое`, и^ ё^тро'бы моа` и^ꙁмњнишяся”
|
|
22
|
22
|
|
і аз унічиже́н, і не разумі́х, ско́тен бих у Тебе́.
|
И$ а'ꙁъ ё^ничиженъ, и^ не раꙁђмњхъ, ско'тенᲆ быX ё^ тебе`,
|
|
23
|
23
|
|
І аз ви́ну с Тобо́ю; удержа́л єси́ ру́ку десну́ю мою́,
|
и^ аꙁъ вы'нђ с тобою” Оу^дръжалъ е^си рђ'кђ деснђю мою,
|
|
24
|
24
|
|
і сові́том Твої́м наста́вил м'я єси́, і со сла́вою прия́л м'я єси́.
|
и^ съ совњтомᲆ твои'мъ наста'вилᲆ м^я е^си, и^ съ сла'вою прїа'тъ м^я”
|
|
25
|
25
|
|
Что бо мі єсть на небесі́? І от Тебе́ что восхоті́х на землі́?
|
Чт^о б^о ми е^сть на нб~си, и^ эT тебе что` въсхотXњ на ꙁем#ли`;
|
|
26
|
26
|
|
Ізчезе́ се́рдце моє́ і плоть моя́, Бо́же се́рдця моєго́, і часть моя́, Бо́же, во вік.
|
и^ꙁчезе` срDце мое и^ плоть моа, б~е срDца моего, и^ часть моя б~е мои въ вњкы”
|
|
27
|
27
|
|
Я́ко се, удаля́ющії себе́ от Тебе́ поги́бнуть; потреби́л єси́ вся́каго любоді́ющаго от Тебе́.
|
ЈА/ко с^е ё^даля'ющеи`ся эT тебе` поги'бнђтъ, потребилᲆ е^си вся'кого любы` дњющаго эT тебе`”
|
|
28
|
28
|
|
Мні же приліпля́тися Бо́гові бла́го єсть, полага́ти на Го́спода упова́ніє моє́, возвісти́ти мі вся хвали́ Твоя́, во враті́х дще́ре Сіо́ні.
|
Мнᲇ же прилњпля'тися бв~и бл~го е^сть, полага'ти на' г~а ё^пованїе мое” Въꙁвњсᲄи'ти м^и вс^я хвалы` твоя, въ вратњх# дщере сїѓ'ня”
|
|
Псалом 73
|
ўало'мъ ѓ~г
|
|
0
|
0
|
|
Ра́зума Аса́фу, 73.
|
ра'ꙁђма а^са'фова, ѓ~г”
|
|
1
|
1
|
|
Вску́ю, Бо́же, отри́нул єси́ до конця́? Разгні́вася я́рость Твоя́ на о́вці па́житі Твоєя́?
|
Вскђю б~е эTри'нђ до конца, раꙁгнњвася ја%рость твоа на ѓ^вця` па'ствы ᲄвоеа`;
|
|
2
|
2
|
|
Пом'яни́ сонм Твой, єго́же стяжа́л єси́ іспе́рва, ізба́вил єси́ жезло́м достоя́нія Твоєго́, гора́ Сіо́н сія́ [жезл достоя́нія Твоєго́, го́ру Сіо́н сію́], в не́йже всели́лся єси́.
|
помяни` со'нмъ твой, и^же стяжа` и^спе'рва, и^ꙁба'вилъ е^си же'злъ достоа'нїа твоего” Гора сїѓ'нъ с^и ја%же всели'ся в ней,
|
|
3
|
3
|
|
Воздви́гни ру́ці Твої́ на горди́ні їх в коне́ць, єли́ка лука́внова враг во святі́м Твоє́м.
|
въздви'гни рђцњ твои` на гръды'ня иX вконецъ” Є$ли'ка лђка'внова врагᲆ въ ст~њмъ твоемъ,
|
|
4
|
4
|
|
І восхвали́шася ненави́дящії Тя посреді́ пра́здника Твоєго́; положи́ша зна́менія своя́ зна́менія, і не позна́ша,
|
и^ въсхвали'шяся ненавидящеи` т^я, посредњ пра'ꙁдника твое^го” Положиша ѕна'менїа своя зна'менїя, и^ не поꙁна'шя,
|
|
5
|
5
|
|
я́ко во ісхо́ді преви́ше; я́ко в дубра́ві дре́в'яні сіки́рами разсіко́ша
|
ја%ко въ и^схо'дњ превы'ше” ЈА/ко в# дђбра'вњ дре'вянњ, секи'рами разсњко'шя
|
|
6
|
6
|
|
две́рі єго́ вку́пі, сі́чивом і оско́рдом разруши́ша ї.
|
двери е^го вкђ'пњ, сᲇчивомъ и^ ѓ^скордомъ разрђшишя и&”
|
|
7
|
7
|
|
Возжго́ша огне́м святи́ло Твоє́; на землі́ оскверни́ша жили́ще і́мене Твоєго́.
|
Вжего'шя ѓ^гнемъ ст~и'ло твое, на ꙁемли ѓ^скверни'ша жили'ще и'мени твоего”
|
|
8
|
8
|
|
Рі́ша в се́рдці своє́м ю́жики їх вку́пі: прийді́те, і отста́вим вся пра́здники Бо́жія от землі́.
|
Рњшя в# срDцыX своихъ ю'жикы и^хъ вкђ'пњ, прїидњте и^ эTста'вимъ вся пра'здникы бж~їа эT ꙁемля”
|
|
9
|
9
|
|
Зна́менія їх [зна́меній на́ших] не ви́діхом; ність ктому́ проро́ка, і нас не позна́єть ктому́.
|
Зна'менїа и^хᲆ не видњхоM, нњсть ктомђ` пррoка, и^ наs не поꙁна'етъ ктомђ”
|
|
10
|
10
|
|
Доко́лі, Бо́же, поно́сить враг? Раздражи́ть проти́вний і́м'я Твоє́ до конця́?
|
доко'лњ б~е понашает# врагъ, раздража'етъ проти'вныи и'мя твое до конца`;
|
|
11
|
11
|
|
Вску́ю отвраща́єши ру́ку Твою́ і десни́цю Твою́ от среди́ ні́дра Твоєго́ в коне́ць?
|
в#скђ'ю эTвраща'еши рђ'кђ твою, и^ десни'цђ твою эT среды` ја^дръ твоиX в коне'цъ;
|
|
12
|
12
|
|
Бог же, Цар наш, пре́жде ві́ка соді́ла спасе́ніє посреді́ землі́.
|
б~ъ же цр~ь нашь прежDе вњкᲆ, съдњ'ла сп~се'нїе посредњ земля”
|
|
13
|
13
|
|
Ти утверди́л єси́ си́лою Твоє́ю мо́ре; Ти стерл єси́ глави́ зміє́в в воді́;
|
Ты^ ё^твердилъ е^си си'лою твоею` море. ты сте'рлᲆ е^си главы ꙁмїе'мъ в# водњ”
|
|
14
|
14
|
|
Ти сокруши́л єси́ главу́ змі́єву, дал єси́ того́ бра́шно лю́дем Ефіо́пським.
|
Ты^ съкрђшилᲆ е^си главђ` ꙁмїе'вђ, далъ е^си ᲄого бра'шно лю'демъ е^џїѓ'пскымъ”
|
|
15
|
15
|
|
Ти расто́ргл єси́ істо́чники і пото́ки; Ти ізсуши́л єси́ рі́ки Іфа́мськия.
|
Ты` растрᲆже и^сто'чникы и^ пото'кы, т^ы и^ссђши` рњки и^џа'м#скыа”
|
|
16
|
16
|
|
Твой єсть день, і Твоя́ єсть нощ; Ти соверши́л єси́ зарю́ і со́лнце.
|
Твой е^сть дн~ь, и^ твоа е^сть но'щъ. т^ы съверши` заря` и^ сл~нце”
|
|
17
|
17
|
|
Ти сотвори́л єси́ вся преді́ли землі́; жа́тву і ве́сну Ти созда́л єси́ я.
|
Ты^ сътвори вс^я предњлы земли`, лᲇто и^ ве'снђ, т^ы сътворилъ е^си иX,
|
|
18
|
18
|
|
Пом'яни́ сія́; враг поноси́ Го́сподеві, і лю́діє безу́мнії раздражи́ша і́м'я Твоє́.
|
помяни` сїа” Враг# поноси` гв~и, и^ лю'дїе беꙁђ'мнїи раꙁрDажишя и%мя твое”
|
|
19
|
19
|
|
Не преда́ждь звіре́м ду́шу іспові́дающуюся Тебі́; душ убо́гих Твої́х не забу́ди до конця́.
|
Не преда'жDь ѕвњре'мъ дш~я и^сповњдающая ти ся, дш~ъ ё^бо'гыX твоиX не ꙁабђ'ди до коnца”
|
|
20
|
20
|
|
При́зри на заві́т Твой; я́ко іспо́лнишася помраче́ннії землі́ домо́в беззако́ній.
|
Призри на ꙁавњтъ твой, ја%ко и^сполнишяся помраче'нїи ꙁемля домо'вᲆ непра'ведныхъ”
|
|
21
|
21
|
|
Да не возврати́ться смире́нний посра́млен; нищ і убо́г восхвали́та і́м'я Твоє́.
|
да не въꙁ#врати'т#ся смиренъ сра'мленъ. ни'щъ и^ ё^бо'гъ вᲆсхвалита и'мя твое”
|
|
22
|
22
|
|
Воста́ни, Бо́же, суди́ прю Твою́; пом'яни́ поноше́ніє Твоє́, є́же от безу́мнаго весь день.
|
Встани б~е, сђди пр^ю ᲄвою, помяни поноше'нїе твое е^же эT беꙁђ'мнаго весь дн~ь”
|
|
23
|
23
|
|
Не забу́ди гла́са моли́твенник Твої́х; горди́ня ненави́дящих Тя взи́де ви́ну [да восхо́дить ви́ну к Тебі́].
|
Не ꙁабђ'ди гла'са мл~твеникъ твоиX, гръды'ни ненавидящыхъ тя в#ꙁыде вы'нђ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа”
|
|
Псалом 74
|
ўало'мъ ѓ~д
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, да не растли́ши, псало́м пі́сні Аса́фу, 74.
|
в# конецᲆ дн~е растли'ши. ўлоM пњ'сни а^са'фовъ, о~д”
|
|
2
|
2
|
|
Іспові́мися Тебі́, Бо́же, іспові́мися Тебі́ і призове́м і́м'я Твоє́; пові́м вся чудеса́ Твоя́.
|
Исповњмыся тебњ бж~е, и^сповњмыся тебњ, и^ приꙁовемъ и'мя твое” Повњм# вс^я чюдеса твоа,
|
|
3
|
3
|
|
Єгда́ прийму́ вре́м'я, Аз правоти́ возсужду́.
|
е^гда прїимђ вре'мя, а'ꙁъ пра'воты сђжDђ”
|
|
4
|
4
|
|
Раста́яся земля́ і всі живу́щії на ней, Аз утверди́х столпи́ єя́.
|
Разтаася ꙁеMля, и^ вси живђщеи` на не'й” А$ꙁъ ё^твердиX столпы` еа`”
|
|
5
|
5
|
|
Ріх беззако́ннующим: не беззако́ннуйте! І согріша́ющим: не возносі́те ро́га.
|
Рњхъ беꙁако'ннђющымъ, не безако'ннђите. и^ съгрᲇшя'ющыM, не въꙁноси'те ро'га”
|
|
6
|
6
|
|
Не воздвиза́йте на висоту́ ро́га ва́шего і не глаго́літе на Бо́га непра́вду;
|
Не въздви'жите на высотђ` ро'га ва'шего, и^ не гл~ите на' б~а непра'вдђ”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко ніже́ от ісхо́д, ніже́ і за́пад, ніже́ от пусти́х гор.
|
ЈА/ко ни эT сходъ ни эT ꙁапаD, ни эT пђстъ горъ,
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко Бог Судія́ єсть; сего́ смиря́єть, і сего́ возно́сить.
|
ја%ко б~ъ сђди'и е^сть” Сего смиря'еᲄъ, и^ сего въꙁно'ситᲆ.
|
|
9
|
9
|
|
Я́ко ча́ша в руці́ Госпо́дні, вина́ нерастворе́на іспо́лнь растворе́нія, і уклони́ от сея́ в сію́; оба́че дро́ждіє єго́ не істощи́ся, іспію́ть всі грі́шнії землі́.
|
ја%ко ча'шя в рђцњ гн~и вина` нерастворе'на и^сполнь расᲄворе'нїа, и^ ё^клони` эT сеа` в сїю, ѓ^баче дро'ждїе е^го не и^скы'дашяся” И$спїю'тъ вс^и грњшнїи ꙁемля,
|
|
10
|
10
|
|
Аз же возра́дуюся в вік, воспою́ Бо́гу Іа́ковлю;
|
а^ꙁъ же въꙁрадђюся в# вњкъ, пою` б~ђ і^а'ковлю”
|
|
11
|
11
|
|
і вся ро́ги грі́шних сломлю́, і вознесе́ться рог пра́веднаго.
|
И$ вс^я ро'гы грњшныхъ сломлю`, и^ въꙁнесе'тся рогъ пра'веднаго”
|
|
Псалом 75
|
ўало'мъ ѓ~е
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, в пі́снех, псало́м Аса́фу, піснь ко ассирі́анину, 75.
|
В конецъ, в пњснехъ ўлоM а^са'фовъ, пњснь къ а^ссљ=рїю. о~е”
|
|
2
|
2
|
|
Ві́дом во Іуде́ї Бог; во Ізра́їлі ве́ліє і́м'я Єго́.
|
Вњдомъ въ і^ю^де'и` б~ъ, въ і^ил~и велїе и'мя е^го”
|
|
3
|
3
|
|
І бисть в ми́рі мі́сто Єго́, і жили́ще Єго́ в Сіо́ні.
|
И$ бысᲄь в# ми'рњ мњсто е^го, и^ жили'ще е^го в сїѓ'нњ”
|
|
4
|
4
|
|
Та́мо сокруши́ крі́пості луко́в, ору́жіє і меч і брань.
|
Тђ съкрђши` крњпости лђкъ, щиT, и^ ѓ^рђжїе и^ брань”
|
|
5
|
5
|
|
Просвіща́єши Ти ди́вно от гор ві́чних.
|
Просвᲇща'еши т^ы ди'вно эT го'ръ вњчныхъ,
|
|
6
|
6
|
|
См'ято́шася всі неразу́мнії се́рдцем; усну́ша сном свої́м, і нічто́же обріто́ша всі му́жіє бога́тства в рука́х свої́х.
|
смђти'шяся вс^и нераꙁђ'мнїи срDцемъ” Оу^снђшя сномъ свои'мъ, и^ не ѓ^брњто'шя ничтоже, вс^и мђжїе бога'тьства рђ'къ своиX”
|
|
7
|
7
|
|
От запреще́нія Твоєго́, Бо́же Іа́ковль, воздрема́ша всі́дшії на ко́ні.
|
эT ꙁапрещенїя твоего б~е і^а'ковль, въꙁдрњма'шя всDњшеи` на коня”
|
|
8
|
8
|
|
Ти стра́шен єси́, і кто противоста́неть Тебі́? Отто́лі гнів Твой.
|
Ты^ страшенᲆ е^си, и^ кто проти'вђ станетъ т^и; эTтолњ гнњвᲆ твой.
|
|
9
|
9
|
|
С небесе́ сли́шан сотвори́л єси́ суд; земля́ убоя́ся і умолча́,
|
с# нб~се` слы'шанъ съᲄворилъ е^си сђдъ” Земля` ё^боася и^ ё^молча,
|
|
10
|
10
|
|
внегда́ воста́ти на суд Бо́гу, спасти́ вся кро́ткия землі́.
|
в#негда въстати на сDђ б~ђ, спsти` вс^я крот#кы'я ꙁемли`”
|
|
11
|
11
|
|
Я́ко помишле́ніє челові́чеськоє іспові́сться Тебі́, і оста́нок помишле́нія пра́зднуєть Ті.
|
ЈА/ко помышленїе члчsко и^сповњсться тебњ, и^ ѓ^ста'нокъ помышленїя пра'зднђетъ т^и”
|
|
12
|
12
|
|
Помолі́теся і воздаді́те Го́сподеві Бо́гу на́шему; всі, і́же о́крест Єго́, принесу́ть да́ри
|
Помоли'теся и^ въздади'те гв~и б~ђ на'шемђ, вс^и и^же ѓ%крестъ е^го принесTђ дары
|
|
13
|
13
|
|
Стра́шному і от'є́млющему ду́хи князе́й, стра́шному па́че царе́й земни́х.
|
сᲄрашно'мђ и^ эTе'млющемђ дђхы кн~ѕемъ, страшномђ паче цр~їи ꙁемныхъ”
|
|
Псалом 76
|
ўало'мъ ѓ~ѕ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о Ідіфу́мі, псало́м Аса́фу, 76.
|
В концъ, ѓ^ і^дїџђмњ, ўлоM а^са'фовъ, о~ѕ”
|
|
2
|
2
|
|
Гла́сом мої́м ко Го́споду воззва́х, гла́сом мої́м к Бо́гу, і внят мі.
|
Гла'сомъ моиM къ г~ђ въꙁваX, гла'сомᲆ моиM к# б~ђ, и^ внят# м^и”
|
|
3
|
3
|
|
В день ско́рби моєя́ Бо́га взиска́х рука́ма мої́ма, но́щію пред Ним, і не прельще́н бих; отве́ржеся уті́шитися душа́ моя́.
|
в# дн~ь печа'ли моеа` б~а в#ꙁыскаX, рђка'ма мои'ма но'щїю преD нимᲆ, и^ не прелщен# быхъ” эTврьжеся ё^тњшитися дш~а моа`,
|
|
4
|
4
|
|
Пом'яну́х Бо́га і возвесели́хся, поглумля́хся [размишля́х], і малоду́шствоваше дух мой.
|
помянђхъ б~а, и^ въꙁвеселиXся” Въꙁ#скорбњх#, и^ пренемо'же дх~ь мой”
|
|
5
|
5
|
|
Предвари́сті стражби́ о́чі мої́; см'ято́хся і не глаго́лах.
|
Предвари'стњ стражбы ѓ%чи мои`” СмђтиXся, и^ не гл~ах#”
|
|
6
|
6
|
|
Поми́слих дні пе́рвия, і лі́та ві́чная пом'яну́х, і поуча́хся;
|
Помы'слиX дн~и пе'рвыа, и^ лњта вњчная помянђхъ, и^ поё^чиXся”
|
|
7
|
7
|
|
но́щію се́рдцем мої́м глумля́хся, і тужа́ше [размишля́х, і іспи́товаше] дух мой;
|
Но'щїю срDцемъ мои'мъ глђмляXся, и тђжаше дђхъ мой”
|
|
8
|
8
|
|
єда́ во ві́ки отри́неть Госпо́дь і не приложи́ть благоволи́ти па́ки?
|
Є$да въ вњкы эTри'неT г~ь, и^ не приложитъ бл~говолити па'кы,
|
|
9
|
9
|
|
Іли́ до конця́ ми́лость Свою́ отсіче́ть, сконча́ глаго́л от ро́да в род?
|
и^ли до конца млsть свою эTсᲇчеT; сконча гл~ы эT рода в родъ”
|
|
10
|
10
|
|
Єда́ забу́деть уще́дрити Бог? Іли́ удержи́ть во гні́ві Своє́м щедро́ти Своя́?
|
Є$да ꙁабђдетъ ё^щедрити б~ъ, и^ли ё^дръжиT въ гнњвњ свое'мъ щедро'ты своа;
|
|
11
|
11
|
|
І ріх: ни́ні нача́х, сія́ ізмі́на десни́ці Ви́шняго.
|
и^ рњхъ, нн~њ начахъ. си и^змњна десни'ца вы'шняго”
|
|
12
|
12
|
|
Пом'яну́х діла́ Госпо́дня; я́ко пом'яну́ от нача́ла чудеса́ Твоя́,
|
Помянђхъ дњла гн~я. ја%ко помянђ` эT зачала чюдесъ твоиX,
|
|
13
|
13
|
|
і поучу́ся во всіх ді́ліх Твої́х, і в начина́ніїх Твої́х поглумлю́ся [размишля́ти бу́ду].
|
и^ поё^чюся въ всXњ дњлеX твоиX, и^ в начинаниX твои'хъ поглђмлюся”
|
|
14
|
14
|
|
Бо́же, во святі́м путь Твой; кто Бог ве́лій, я́ко Бог наш?
|
Бж~е, въ ст~емъ пђть твой” Кт^о б~ъ ве'лїи, ја%ко б~ъ нашъ;
|
|
15
|
15
|
|
Ти єси́ Бог творя́й чудеса́; сказа́л єси́ в лю́дех си́лу Твою́,
|
т^ы е^си б~ъ творя'и` чюдеса`” Поꙁна'нђ сътвориl е^си в лю'дехъ си'лђ твою,
|
|
16
|
16
|
|
ізба́вил єси́ ми́шцею Твоє́ю лю́ди Твоя́, си́ни Іа́ковлі і Іо́сифови.
|
и^ꙁба'вилъ е^си мы'шцею твоею` лю'ди твоя, сы'ны і^а'ковля, и^ і^ѓ'сифовы”
|
|
17
|
17
|
|
Ви́діша Тя во́ди, Бо́же, ви́діша Тя во́ди і убоя́шася; см'ято́шася бе́здни.
|
Видᲇша т^я во'ды б~е, видњшя т^я во'ды, и^ ё^боа'шяся” Смђти'шяся бе'ꙁ#дны,
|
|
18
|
18
|
|
Мно́жество шу́ма вод; глас да́ша о́блаци, і́бо стрі́ли Твоя́ прехо́дять.
|
мно'жествомъ шђма водъ. глsа да'шя ѓ%блацы” И$бо стрњ'лы твоя прехо'дятъ
|
|
19
|
19
|
|
Глас гро́ма Твоєго́ в колесі́, освіти́ша мо́лнія Твоя́ вселе́нную; подви́жеся і тре́петна бисть земля́.
|
глsа грома твоего в колеси” ѓ^свњти'шя млънїа твоа вселе'ннђю, подвижася, и^ трепет#на бысть ꙁемля”
|
|
20
|
20
|
|
В мо́рі путіє́ Твої́, і стезі́ Твоя́ в вода́х мно́гих, і сліди́ Твої́ не позна́ються.
|
В мо'ри пђтїе твои`, и^ стеꙁя твоя в# водаX мно'гах#, и^ стопы твоя не поꙁна'ются”
|
|
21
|
21
|
|
Наста́вил єси́, я́ко о́вці, лю́ди Твоя́ руко́ю Моїсе́йовою і Ааро́нею.
|
Наставиl е^си ја%ко ѓ^вця люди твоя, рђко'ю мољ=се'ѓвою и^ а^а^ро'нею”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 77
|
ўало'мъ ѓ~з
|
|
0
|
0
|
|
Ра́зума Аса́фу, 77.
|
ра'зђм# а^са'фовъ, о~з” кgа а~і”
|
|
1
|
1
|
|
Внемлі́те, лю́діє мої́, зако́ну моєму́, приклоні́те у́хо ва́ше во глаго́ли уст мої́х.
|
Внемлњте лю'дїе мои` ꙁако'нъ мой, приклони'те ё^хо ва'ше въ гл~ы ё^стъ мои'хъ”
|
|
2
|
2
|
|
Отве́рзу в при́тчах уста́ моя́, провіща́ю гана́нія іспе́рва.
|
эTвръꙁђ въ притчяX ё^ста` моа, провњща'ю гана'нїа и^спе'рва,
|
|
3
|
3
|
|
Єли́ка сли́шахом і позна́хом я, і отці́ на́ші пові́даша нам;
|
е^ли'ка слы'шахомъ, и^ раꙁђмњхомъ я&, и^ эTц~ы на'ши повᲇдаша намъ.
|
|
4
|
4
|
|
не утаї́шася от чад їх в род ін, возвіща́юще хвали́ Госпо́дні, і си́ли Єго́, і чудеса́ Єго́, я́же сотвори́.
|
не ё^таи'ся эT чядъ и^хъ в род# и'нъ” Възвњща'юще хвалы гн~я, и^ си'лы е^го, и^ чюдеса е^го ја%же сътвори.
|
|
5
|
5
|
|
І воздви́же свиді́ніє во Іа́кові, і зако́н положи́ во Ізра́їлі, єли́ка запові́да отце́м на́шим сказа́ти я синово́м свої́м,
|
и^ въꙁDви'же свDњнїе въ і^а'ковњ, и^ ꙁакоn положи` въ і^ил~и” Є$ли'ка ꙁаповњда эTц~емъ на'шимъ, скаꙁа'ти я& сн~овоM свои'мъ,
|
|
6
|
6
|
|
я́ко да позна́єть род ін, си́нове родя́щіїся, і воста́нуть, і пові́дять я синово́м свої́м;
|
ја%ко да поꙁна'етъ родᲆ и'н#, сн~ве родящеи`ся, и^ въста'нђтъ и^ повњдятъ я& сн~вомъ свои^м#” ЈА/ко
|
|
7
|
7
|
|
да положа́ть на Бо́га упова́ніє своє́, і не забу́дуть діл Бо́жиїх, і за́повіді Єго́ взи́щуть;
|
да поло'жятъ на' б~а ё^пова'нїе свое`, и^ не ꙁабђ'дђтъ дњлъ бж~їиX, и^ за'повᲇди е^го в#зы'щђтъ” ЈА/ко
|
|
8
|
8
|
|
да не бу́дуть я́коже отці́ їх, род стропти́в і преогорчева́яй, род і́же не іспра́ви се́рдця своєго́ і не уві́ри с Бо́гом ду́ха своєго́.
|
да не бђ'дђт# ја%коже эTц~ы и^хъ, родъ стропти'въ и^ прегръчева'а, роD и^же не и^спра'ви срDца свое^го, и^ не ё^вњ'ри съ бм~ъ дх~а свое^го”
|
|
9
|
9
|
|
Си́нове Єфре́млі, наляца́юще і стріля́юще лу́ки, возврати́шася в день бра́ні;
|
Сн~ове е^фрњмли напряꙁа'юще и^ спњюще лђкы, въꙁ#врати'шяся в# дн~ь бра'ни”
|
|
10
|
10
|
|
не сохрани́ша заві́та Бо́жия, і в зако́ні Єго́ не восхоті́ша ходи́ти.
|
Не съхрани'шя завњта бж~їа, и^ в законњ е^го не и^ꙁволиша ходи'ти”
|
|
11
|
11
|
|
І заби́ша благодія́нія Єго́ і чудеса́ Єго́, я́же показа́ їм
|
И$ ꙁабыша бл~годњянїи е^го и^ чюде'съ е^го, и%хъже ја%ви` и^мъ.
|
|
12
|
12
|
|
пред отці́ їх, я́же сотвори́ чудеса́ в землі́ Єги́петстій, на по́лі Танео́сі;
|
преD эTц~ы иX ја%же сᲆтвори` чюдеса`, в# ꙁемли` е^гљ'пет#стᲇй, на' поли ᲄанеѓ'си”
|
|
13
|
13
|
|
разве́рзе мо́ре і проведе́ їх; предста́ви во́ди, я́ко міх,
|
Раꙁве'рзе мо'ре, и^ проведе` иX, преDста'ви во'ды ја%ко мXњ”
|
|
14
|
14
|
|
і наста́ви я о́блаком во дні і всю нощ просвіще́нієм огня́.
|
И$ наста'ви я& ѓ%блакомᲆ въ дн~е, и^ всю` нощъ просвњще'нїеM ѓ^гня`”
|
|
15
|
15
|
|
Разве́рзе ка́мень в пусти́ні і напої́ я, я́ко в бе́здні мно́зі;
|
Разве'рꙁе ка'мень в# пђсты'ни, и^ напои и^хᲆ ја%ко в# без#днњ мно'ѕᲇ”
|
|
16
|
16
|
|
і ізведе́ во́ду із ка́мене, і низведе́, я́ко рі́ки, во́ди.
|
И$ і^ꙁведе во'дђ и^с ка'мене, и^ низведе` ја^ко рњкы во'ды.
|
|
17
|
17
|
|
І приложи́ша єще́ согріша́ти Єму́, преогорчи́ша Ви́шняго в безво́дній;
|
и^ приложи'шя е^ще сᲆгрњшя'ти е^мђ” Прегръчи'шя вышняго в# безводнњ,
|
|
18
|
18
|
|
і іскуси́ша Бо́га в сердця́х свої́х, воспроси́ти бра́шна душа́м свої́м.
|
и^ іскђси'шя б~а в# срDцыX свои'х#, въспроси'ти бра'шна дш~ямъ свои'мъ”
|
|
19
|
19
|
|
І клевета́ша на Бо́га і рі́ша: єда́ возмо́жеть Бог угото́вати трапе́зу в пусти́ні?
|
И$ клевета'шя на' б~а, и^ рњшя. е^да възмо'жетъ б~ъ ё^гото'вати трапе'ꙁђ в# пђсᲄы'ни;
|
|
20
|
20
|
|
Поне́же порази́ ка́мень, і потеко́ша во́ди, і пото́ци наводни́шася; єда́ і хліб мо́жеть да́ти? Іли́ угото́вати трапе́зу лю́дем Свої́м?
|
понеже пораꙁи` ка'мень, и^ потеко'шя воды, и^ пото'цы навоDни'шяся” Є$да и^ хлњбъ мо'жеT да'ти, и^ли ё^готоваᲄи трапе'ꙁђ лю'демъ свои'мъ;
|
|
21
|
21
|
|
Сего́ ра́ди сли́ша Госпо́дь і презрі́, і огнь возгорі́ся во Іа́кові, і гнів взи́де на Ізра́їля;
|
сего ради слы'ша б~ъ и^ преꙁрᲇ, и^ ѓ'гнь възгорњся въ і^а'ковњ, и^ гнњв# в#зы'де на і^ил~я”
|
|
22
|
22
|
|
я́ко не ві́роваша Бо́гові, ніже́ упова́ша на спасе́ніє Єго́.
|
ЈА/ко не вњ'ровашя бв~и, ни ё^пова'ша на сп~се'нїе е^го”
|
|
23
|
23
|
|
І запові́да облако́м сви́ше, і две́рі небесе́ отве́рзе;
|
И$ заповњда ѓ^блакомᲆ свы'ше, и^ двери нб~се` эTве'рꙁе”
|
|
24
|
24
|
|
і одожди́ їм ма́нну я́сти, і хліб небе́сний даде́ їм.
|
И$ ѓ^дожди и^мᲆ ма'ннђ ја^сти, и^ хлњбъ нбsный дасть и^м#”
|
|
25
|
25
|
|
Хліб а́нгелський яде́ челові́к; бра́шно посла́ їм до си́тости.
|
Хлњбъ а%гг~льскїи ја^де` чл~кᲆ, бра'шно посла` и^мъ до ѓ^билїа”
|
|
26
|
26
|
|
Воздви́же юг с небесе́, і наведе́ си́лою Своє́ю ли́ва;
|
ВъꙁDви'же ю^гᲆ с# нб~се`, и^ наведе` си'лою своею ли'вђ,
|
|
27
|
27
|
|
і одожди́ на ня, я́ко прах, пло́ті, і, я́ко песо́к морськи́й, пти́ці перна́ти.
|
и^ ѓ^дожди` на' ня ја%ко праX плоти, и^ ја%ко песо'къ морскїи пти'ця перна'ты,
|
|
28
|
28
|
|
І нападо́ша посреді́ ста́на їх, о́крест жили́щ їх.
|
и^ нападо'шя посредњ ста'на и^хъ, ѓ%крестъ жили'щъ и^хъ”
|
|
29
|
29
|
|
І ядо́ша і наси́тишася зіло́, і жела́ніє їх пренесе́ їм.
|
И$ ја^до'шя, и^ насы'тишяся ѕњло. и^ жела'нїе и^хᲆ принесе` и^мъ,
|
|
30
|
30
|
|
Не лиши́шася от жела́нія своєго́; єще́ бра́шну су́щу во усті́х їх,
|
не лиши'шяся эT жела'нїи своиX” Є$ще бра'шнђ сђщђ въ ё^стњхъ и^хъ,
|
|
31
|
31
|
|
і гнів Бо́жий взи́де на ня, і уби́ мно́жайшая їх, і ізбра́нним Ізра́їлевим зап'я́т.
|
и^ гнњвᲆ бж~їи вꙁыде на ня” И$ ё^би` мно'жайшая и^хъ, и^ и^ꙁбра'ннымъ і^ил~евомъ ꙁапятъ”
|
|
32
|
32
|
|
Во всіх сих согріши́ша єще́ і не ві́роваша чудесе́м Єго́;
|
Въ всњхъ сихъ съгрњши'шя е^ще, и^ не вњ'роваша чюдесемъ е^го”
|
|
33
|
33
|
|
і ізчезо́ша в суєті́ дні́є їх, і лі́та їх со тща́нієм.
|
И$ і^ꙁчеѕо'шя в сђе'тњ дн~їе и^хъ, и^ лњта и^х# съ тща'нїемᲆ”
|
|
34
|
34
|
|
Єгда́ убива́ше я, тогда́ взиска́ху Єго́ і обраща́хуся і у́треневаху к Бо́гу;
|
Є$гда ё^бива'ше иX, ᲄогда в#зыска'хђ е^го. и^ въꙁвраща'ахђся, и^ ётреневахђ к# б~ђ”
|
|
35
|
35
|
|
і пом'яну́ша, я́ко Бог Помо́щник їм єсть, і Бог Ви́шній Ізба́витель їм єсть;
|
И помянђшя, ја^ко б~ъ помощникᲆ и^мъ е^сть, и^ б~ъ вы'шнїи и^ꙁба'витель и^мᲆ е^сть”
|
|
36
|
36
|
|
і возлюби́ша Єго́ усти́ свої́ми, і язи́ком свої́м солга́ша Єму́;
|
И$ въꙁлюби'шя е^го ё^сты` свои'ми, и^ ја^зы'комъ свои^мъ солга'шя е^мђ”
|
|
37
|
37
|
|
се́рдце же їх не бі пра́во с Ним, ніже́ уві́ришася в заві́ті Єго́.
|
СрDце же и^хъ не бњ` пра'во с нимъ, ни ё^вњ'ришяся в завњтњ е^го,
|
|
38
|
38
|
|
Той же єсть щедр, і очи́стить гріхи́ їх, і не растли́ть; і умно́жить отврати́ти я́рость Свою́, і не разжже́ть всего́ гні́ва Своєго́.
|
То'иже е^сть ще'дръ, и^ ѓ^ци'ститᲆ грᲇхы иX, и^ не растлитъ. и^ ё^множитъ въз#врати'ти ја^росᲄь свою, и^ не ражDеже'т# всего гнњва своего”
|
|
39
|
39
|
|
І пом'яну́, я́ко плоть суть, дух ходя́й і не обраща́яйся;
|
И$ помянђ ја%ко плоть сђть, дх~ъ ходя и^ не ѓ^браща'ася” Коль
|
|
40
|
40
|
|
колькра́ти преогорчи́ша Єго́ в пусти́ні, прогні́ваша Єго́ в землі́ безво́дній?
|
краты прогнᲇвашя и& в# пђсты'ни, раздра'жишя и& в# ꙁемли без#во'днњ;
|
|
41
|
41
|
|
і обрати́шася, і іскуси́ша Бо́га, і Свята́го Ізра́їлева раздражи́ша;
|
и^ ѓ^брати'шяся, и^ і^скђси'шя б~а, и^ ст~го і^ил~ева прогнᲇваша”
|
|
42
|
42
|
|
і не пом'яну́ша руки́ Єго́ в день, в о́ньже ізба́ви я із руки́ оскорбля́ющаго;
|
И$ не помянђша рђкы е^го дн~е, воньже иꙁба'ви и^хъ и^ꙁ рђкы` ѓ^скръбля'ющаго”
|
|
43
|
43
|
|
я́коже положи́ во Єги́пті зна́менія Своя́, і чудеса́ Своя́ на по́лі Танео́сі;
|
ЈА/коже положи въ е^гљ=птњ ѕна'менїя своя, и^ чюдеса` своя на' поли ᲄанеѓ'си”
|
|
44
|
44
|
|
і преложи́ в кров рі́ки їх і істо́чники їх, я́ко да не пію́ть.
|
И$ преложи в# кро'вь рњкы иX, и^ и^сто'чникы и^хᲆ, ја^ко да не пию'т#”
|
|
45
|
45
|
|
Посла́ на ня пе́сія му́хи, і поядо́ша я, і жа́би, і растли́ я;
|
Посла` на' ня пе'сїа мђхы, и^ поядо'шя ихъ. и^ жя'бы, и^ растли` и^хъ”
|
|
46
|
46
|
|
і даде́ ржі плоди́ їх, і труди́ їх пруго́м.
|
И$ дастъ ржњ плодъ и^хъ, и^ трђды` и^х# прђгомъ”
|
|
47
|
47
|
|
Уби́ гра́дом виногра́ди їх і черни́чіє їх сла́ною;
|
И$ ё^би` градо'мъ виногра'ды и^хъ, и^ трънїе и^хъ мра'зомъ.
|
|
48
|
48
|
|
і предаде́ гра́ду скоти́ їх, і імі́ніє їх огню́.
|
и$ преда'сть градђ` скоты` иX, и і^мᲇнїе иX ѓ^гню`”
|
|
49
|
49
|
|
Посла́ на ня гнів я́рости Своєя́, я́рость, і гнів, і скорб, посла́ніє а́ггели лю́тими.
|
Посла` на' ня гнњвъ ја%рости своеа`, ја%рость и^ гнњвъ и^ ско'рбь, посла'нїе а%гг~лы лђка'выми”
|
|
50
|
50
|
|
Путесотвори́ стезю́ гні́ву Своєму́, і не пощаді́ от сме́рти душ їх, і скоти́ їх в сме́рті заключи́;
|
Пђть сътвори'ти стеꙁю гнњвђ своемђ, и^ не пощадњ эT смр~ти дш~я и^хъ и^ скоты` и^хъ в# смр~ти ꙁаᲄвори`”
|
|
51
|
51
|
|
і порази́ вся́коє перворо́дноє в землі́ Єги́петстій, нача́ток вся́каго труда́ їх в селе́ніїх Ха́мових.
|
И$ пораꙁи всяk пръвенецъ в# ꙁемли` е^ги'петᲆстњи, эT начатка вся'кого трђда` и^хъ, в селе'ниX ха'мовыX”
|
|
52
|
52
|
|
І воздви́же, я́ко о́вці, лю́ди Своя́, і возведе́ я, я́ко ста́до, в пусти́ні;
|
И$ въꙁдви'же ја%ко ѓ^в#ця` лю'ди своя, и въꙁведе` я& ја%ко ста'до в# пђсты'ни”
|
|
53
|
53
|
|
і наста́ви я на упова́ніє, і не убоя́шася; і враги́ їх покри́ мо́ре.
|
И$ наста'ви я& на ё^пованїе, и^ не ё^страши'шяся, и^ врагы` и^хᲆ покры` мо'ре”
|
|
54
|
54
|
|
І введе́ я в го́ру святи́ні Своєя́, го́ру сію́, ю́же стяжа́ десни́ця Єго́.
|
И$ введе` я& в# горђ ст~ня своеа, гора` с^и, ю^же сᲄяжа` десни'ца е^го”
|
|
55
|
55
|
|
І ізгна́ от лиця́ їх язи́ки, і по жре́бію даде́ їм (зе́млю) у́жем жребодая́нія, і всели́ в селе́ніїх їх колі́на Ізра́їлєва.
|
И$ і^ꙁгна` эT лица` и^хᲆ ја%ѕы'ки, и^ по жребїю дастъ и^мъ ю'жемъ дњло мњрномᲆ. и^ всели` в селехъ иX колњна і^ил~ева”
|
|
56
|
56
|
|
І іскуси́ша і преогорчи́ша Бо́га Ви́шняго, і свиді́ній Єго́ не сохрани́ша;
|
И$ і^скђси'ша, и^ прогнњвашя б~а вы'шняго, и^ свњдњнїа е^го не съхрани'ша”
|
|
57
|
57
|
|
і отврати́шася і отверго́шася, я́коже і отці́ їх; преврати́шася в лук развраще́н;
|
И$ ѓ^брати'шася, и^ эTверго'шася, ја%коже и^ эTц~ы иX, преврати'шяся в# лђкъ раꙁвращенᲆ”
|
|
58
|
58
|
|
і прогні́ваша Єго́ в хо́лміх свої́х, і во істука́нних свої́х раздражи́ша Єго́.
|
И$ прогнњвашя и& в# холмњхъ своиX, и^ вᲆ и^стђка'нныхъ своиX раꙁдражишя и&”
|
|
59
|
59
|
|
Сли́ша Бог і презрі́, і унічижи́ зіло́ Ізра́їля;
|
Слы'ша б~ъ, и^ презрњ, и^ ё^ничижи` ѕњло і^ил~я”
|
|
60
|
60
|
|
і отри́ну ски́нію Сило́мськую, селе́ніє є́же [селе́ніє Своє́, іді́же] всели́ся в челові́ціх;
|
И$ эTри'нђ ски'нїю силом#скђю, селе'нїе е^же всели'ся в# чл~цехᲆ”
|
|
61
|
61
|
|
і предаде́ в плін крі́пость їх, і добро́ту їх в ру́ки враго́в;
|
И$ предастᲆ в# плњнъ крњпость и^хъ, и^ добро'тђ иX в рђ'кы враго'мъ”
|
|
62
|
62
|
|
і затвори́ во ору́жії лю́ди Своя́ і достоя́ніє Своє́ презрі́.
|
И$ ꙁатвори` въ ѓ^рђжїи люди своя, и^ досᲄоа'нїе свое` презрњ”
|
|
63
|
63
|
|
Ю́ноші їх пояде́ огнь, і ді́ви їх не осі́товани би́ша;
|
ю^ношя и^хъ поја%сᲄь ѓ'гнь, и^ дв~ы иX не ѓ^сᲇтоганы быша”
|
|
64
|
64
|
|
свяще́нници їх мече́м падо́ша, і вдови́ці їх не опла́кани бу́дуть.
|
Сщ~енницы иX ѓ^рђжїемъ падошя, и^ вдови'ця и^хъ не ѓ^пла'каны бышя”
|
|
65
|
65
|
|
І воста́, я́ко спя, Госпо́дь, я́ко си́лен і шу́мен от вина́;
|
И$ въста` ја%ко спя` г~ь, ја^ко си'ленᲆ и^ шђменъ эT вина`”
|
|
66
|
66
|
|
і порази́ враги́ Своя́ всп'ять, поноше́ніє ві́чноє даде́ їм;
|
И$ пораꙁи` врагы` своя в#спять, поноше'нїе вњ'чно дастъ и^хъ”
|
|
67
|
67
|
|
і отри́ну селе́ніє Іо́сифово, і колі́но Єфре́мово не ізбра́;
|
И$ эTри'нђ селе'нїе і^ѓ'сифово, и^ колњно е^фрᲇмово не и^збра`”
|
|
68
|
68
|
|
і ізбра́ колі́но Іу́дово, го́ру Сіо́ню, ю́же возлюби́;
|
И$ і^ꙁбра` колњно і^ю'дово, го'рђ сїѓ'ню, ю'же въꙁлюби`”
|
|
69
|
69
|
|
і созда́, я́ко єдиноро́га, святи́лище Своє́; на землі́ основа́ ї в вік.
|
И$ соꙁда` ја%ко и^норо'гᲆ ст~ы'ню свою`, на земли`, ѓ^снова` ю& в# вњкъ”
|
|
70
|
70
|
|
І ізбра́ Дави́да раба́ Своєго́, і восприя́т єго́ от стад о́вчих;
|
И$ і^збра` дв~да раба` свое^го, и^ вᲆспрїаT и& эT стадъ ѓ%вчиX”
|
|
71
|
71
|
|
от дої́лиць поя́т єго́ пасти́ Іа́кова — раба́ Своєго́, і Ізра́їля — достоя́ніє Своє́.
|
эT дои'лицъ поя'тъ е^го, пасти` і^а'кова раба` свое^го, і^и^л~я достоа'нїе свое”
|
|
72
|
72
|
|
І упасе́ я в незло́бії се́рдця своєго́, і в ра́зуміх руку́ своє́ю наста́вил я єсть.
|
И$ ё^пасе` иX в неꙁло'бїи срDца своего, и^ в ра'зђмњхъ рђкђ своею` наставилъ и^хъ е^сть”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа”
|
|
Псалом 78
|
ўало'мъ ѓ~и
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Аса́фу, 78.
|
ўлоM а^са'фовъ, ѓ~и”
|
|
1
|
1
|
|
Бо́же, прийдо́ша язи́ци в достоя́ніє Твоє́, оскверни́ша храм святи́й Твой,
|
Бе~, прїидо'ша ја%ѕы'цы в# досᲄоя'нїе твое, ѓ^скверни'шя цр~ковь ст~ђю ᲄвою”
|
|
2
|
2
|
|
положи́ша Ієрусали́м, я́ко ово́щноє храни́лище; положи́ша тру́пія раб Твої́х бра́шно пти́цям небе́сним, пло́ти преподо́бних Твої́х звіре́м земни́м;
|
Положи'ша і^ерsли'ма ја^ко ѓ^во'щное храни'лище, положишя ᲄрђпїа рабъ твоиX бра'шно пти'цамъ нбsныM, плоти прпDбныX твои'хъ ѕвњремъ земнымъ”
|
|
3
|
3
|
|
пролія́ша кров їх, я́ко во́ду, о́крест Ієрусали́ма, і не бі погреба́яй.
|
пролїа'ша кровь и^хъ ја%ко во'дђ ѓ%крестъ і^ерsли'ма, и^ не бњ погреба'аи`”
|
|
4
|
4
|
|
Би́хом поноше́ніє сосі́дом на́шим, подражне́ніє і поруга́ніє су́щим о́крест нас.
|
Бы'хомъ поноше'нїе съсњдомъ на'шимъ, подража'нїе и^ порђганїе сђщымᲆ ѓ%крстъ наs”
|
|
5
|
5
|
|
Доко́лі, Го́споди, прогні́ваєшися до конця́? Разжже́ться, я́ко огнь, рве́ніє Твоє́?
|
доко'лњ г~и прогнњваешися до конца, ражDеже'тся ја%ко ѓ%гнь рвенїе твое;
|
|
6
|
6
|
|
Проли́й гнів Твой на язи́ки, незна́ющия Тебе́, і на ца́рствія, я́же і́мене Твоєго́ не призва́ша;
|
пролњи гнњвᲆ твой на ја^ѕы'кы не зна'ющая` тебе, и^ на црsтвїя ја%же и'мени твое^го не призваша”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко поядо́ша Іа́кова і мі́сто єго́ опустоши́ша.
|
ЈА/ко поја%до'ша і^а'кова, и^ мᲇсто е^го ѓ^пђсти'ша”
|
|
8
|
8
|
|
Не пом'яни́ на́ших беззако́ній пе́рвих; ско́ро да предваря́ть ни щедро́ти Твоя́, Го́споди, я́ко обнища́хом зіло́.
|
Не помяни` на'шихъ беꙁако'нїй пе'рвыхᲆ” Ско'ро да преDварятъ н^ы щедро'ты твоя г~и, ја%ко ѓ^бнищахомъ ѕњло”
|
|
9
|
9
|
|
Помози́ нам, Бо́же, Спаси́телю наш, сла́ви ра́ди і́мене Твоєго́; Го́споди, ізба́ви ни і очи́сти гріхи́ на́ша і́мене ра́ди Твоєго́.
|
Помоꙁи` наM б~е сп~си'телю нашъ” Славы ради и%мени твое^го г~и и^ꙁми` насъ” И$ ѓ^цысти грњхы на'шя, ради и%мени твое^го”
|
|
10
|
10
|
|
Да не когда́ реку́ть язи́ци: гді єсть Бог їх? І да уві́сться во язи́ціх пред очи́ма на́шима отмще́ніє кро́ве раб Твої́х пролити́я.
|
да не когда рекђтъ ја%ѕы'цы, гдњ` е^сть б~ъ и^хъ; и^ ё^вњсться въ ја%ѕы'цеX преD ѓ%чима нашима, эTмщенїе кро'ве рабъ твоиX пролиты'я”
|
|
11
|
11
|
|
Да вни́деть пред Тя воздиха́ніє окова́нних; по вели́чію ми́шці Твоєя́ снабди́ си́ни умерщвле́нних.
|
да вни'детъ преD т^я въꙁдыха'нїе ѓ^кованыхъ” По вели'чїю мышца твоеа, снабди` сн~ы ё^мр~щве'ныX”
|
|
12
|
12
|
|
Возда́ждь сосі́дом на́шим седьмери́цею в ні́дро їх поноше́ніє їх, і́мже поноси́ша Тя, Го́споди.
|
Възда'жDь съсњдомъ нашымᲆ сеDмори'цею в# нᲇдра и^хъ поноше'нїе и^хъ, и%мже поноси'ша т^я г~и”
|
|
13
|
13
|
|
Ми же, лю́діє Твої́ і о́вці па́житі Твоєя́, іспові́мися Тебі́, Бо́же, во вік, в род і род возвісти́м хвалу́ Твою́.
|
Мы же людїе твои`, и^ ѓ^вца па'жити твоеа`” И$сповњмыся тебњ б~е в# вњкъ, в родъ и^ ро'дᲆ въꙁвᲇстіM хвалђ твою”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
|
|
Псалом 79
|
ўало'мъ ѓ~џ
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о ізмі́ншихся, свиді́ніє Аса́фу, псало́м 79.
|
В конецъ, ѓ^ и^ꙁмњншихся свњдᲇнїе, а^са'фово, ўлоM ѓ^ а^ссљ=рїи ѓ~џ”
|
|
2
|
2
|
|
Паси́й Ізра́їля, воньми́! Наставля́яй, я́ко овча́, Іо́сифа, сідя́й на херуви́міх, яви́ся;
|
Пасы'и і^ил~я вонми`, наставля'аи` ја%ко ѓ^вча` і^ѓ'сифа” Сњдяи` на херђві'мᲇ ја^ви'ся,
|
|
3
|
3
|
|
пред Єфре́мом, і Веніамі́ном, і Манассі́єм воздви́гни си́лу Твою́, і прийди́, во є́же спасти́ нас.
|
преD е^фрњмомъ, и^ венїами'номъ и^ мана сїемъ” Въз#дви'гни си'лђ твою, и^ прїиди` спасти` насъ”
|
|
4
|
4
|
|
Бо́же, обрати́ ни і просвіти́ лице́ Твоє́, і спасе́мся.
|
Бж~е ѓ^брати н^ы, и^ просвњти` лице твое, и^ сп~се'мся”
|
|
5
|
5
|
|
Го́споди, Бо́же сил, доко́лі гні́ваєшися на моли́тву раб Твої́х?
|
г~и б~е сил#, доко'лњ гнњ'ваешися на мл~твђ ра'бъ твоиX;
|
|
6
|
6
|
|
Напита́єши нас хлі́бом сле́зним і напої́ши нас слеза́ми в мі́ру.
|
пита'еши насъ хлњбомᲆ слеꙁным#, и^ пои'ши насᲆ слеѕъ в мњ'рђ”
|
|
7
|
7
|
|
Положи́л єси́ нас в преріка́ніє сосі́дом на́шим, і вразі́ на́ші подражни́ша ни.
|
положилъ е^си насъ в# прерᲇканїе съсњ'доM на'шымᲆ, и^ вра'ѕи на'ши подражаша насъ”
|
|
8
|
8
|
|
Го́споди, Бо́же сил, обрати́ ни і просвіти́ лице́ Твоє́, і спасе́мся.
|
г~и б~е силъ ѓ^брати` н^ы, и^ просвњти` лице твое, и^ сп~се'ни бђдем#”
|
|
9
|
9
|
|
Виногра́д із Єги́пта прене́сл єси́; ізгна́л єси́ язи́ки і насади́л єси́ ї;
|
Виноградъ и^ꙁъ е^гљ=пта пренесе`, и^ꙁ#гналъ е^си ја%ѕы'ки, и^ насадилᲆ е^си и&” пђть
|
|
10
|
10
|
|
путесотвори́л єси́ пред ним, і насади́л єси́ коре́нія єго́, і іспо́лни зе́млю.
|
сътворилъ е^си преD ни'мъ, и^ насади коренїа е^го, і^ и^сполни ꙁемлю”
|
|
11
|
11
|
|
Покри́ го́ри сінь єго́, і ві́твія єго́ ке́дри Бо́жія;
|
Покры` го'ры сњнь е^го, и^ сте'блїа е^го ке'дры бж~їа”
|
|
12
|
12
|
|
простре́ ро́зги єго́ [своя́] до мо́ря і да́же до рік отра́сли єго́ [своя́].
|
Про'стретъ ро'ꙁги е^го до' моря, и^ да'же до рњкъ эTрасли е^го”
|
|
13
|
13
|
|
Вску́ю низложи́л єси́ опло́т єго́, і обима́ють ї всі мимоходя́щії путе́м?
|
Вскђ'ю раꙁори` ѓ^пло'тᲆ е^го, и^ ѓ^бъи^маютъ и& вс^и мимоходя'щеи` пђтемᲆ;
|
|
14
|
14
|
|
Озоба́ ї вепр от дубра́ви, і уєдине́нний ди́вій пояде́ ї.
|
ѓ^ꙁоба` и& ве'прь эT лђга, і^ и'нокᲆ ди'вїи поя'лъ и& е^сть”
|
|
15
|
15
|
|
Бо́же сил, обрати́ся у́бо і при́зри с небесе́ і виждь, і посіти́ виногра́д сей;
|
Бж~е силъ ѓ^браᲄи же, и^ приꙁри съ нб~се, и^ ви'жDь” И$ посᲇти` виноградъ сеи,
|
|
16
|
16
|
|
і соверши́ ї, єго́же насади́ десни́ця Твоя́, і на си́на челові́чеськаго, єго́же укрепи́л єси́ Себі́.
|
и^ сверши` е^го. е^гоже насади десни'ца твоа`” И$ на сн~ы чл~чьскыа, ја%же ё^крњпилъ е^си себњ.
|
|
17
|
17
|
|
Пожже́н огне́м і раско́пан; от запреще́нія лиця́ Твоєго́ поги́бнуть.
|
пож#женъ ѓ^гнемъ и^ раско'панъ” эT ꙁапрњщенїя лица твоего погы'бнђт#”
|
|
18
|
18
|
|
Да бу́деть рука́ Твоя́ на му́жа десни́ці Твоєя́ і на си́на челові́чеськаго, єго́же укріпи́л єси́ Себі́,
|
Бђди рђка` твоа` на' мђжа десни'ца твоя, и^ на' сн~а чл~ча е^гоже ё^крњпилᲆ е^си себњ.
|
|
19
|
19
|
|
і не отсту́пим от Тебе́; оживи́ши ни, і і́м'я Твоє́ призове́м.
|
и^ не эTстђпимъ эT тебе, живи'ши н^ы, и^ і'мя твое призовемъ”
|
|
20
|
20
|
|
Го́споди, Бо́же сил, обрати́ ни і просвіти́ лице́ Твоє́, і спасе́мся.
|
г~и бж~е силъ ѓ^брати` н^ы, и^ ја%ви` лице твое, и^ сп~се'ни бђдемъ”
|
|
Псалом 80
|
ўало'мъ п~
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о точи́ліх, псало́м Аса́фу, 80.
|
В конец#, ѓ^ точи'леX, ўлоM пњснїи а^са'фов#, п~”
|
|
2
|
2
|
|
Ра́дуйтеся Бо́гу — Помо́щнику на́шему, воскли́кніте Бо́гу Іа́ковлю;
|
Радђитеся б~ђ помощникђ на'шемђ, въскли'кнᲇте б~ђ і^а'ковлю”
|
|
3
|
3
|
|
приймі́те псало́м і даді́те тимпа́н, псалти́р красе́н с гу́сльми;
|
Прїимњте ўлоM, и^ дади'те тљ=мпанъ, ўал#ты'рь красе'нъ съ гђ'сльми”
|
|
4
|
4
|
|
вострубі́те в новомісячії трубо́ю, во благознамени́тий день пра́здника ва́шего;
|
Въꙁ#трђби'те новомᲇсячною ᲄрђбою, в наро'читыи дн~ь пра'зDника ва'шего”
|
|
5
|
5
|
|
я́ко повелі́ніє Ізра́їлеві єсть, і судьба́ Бо́гу Іа́ковлю.
|
ЈА/ко повелњ'нїе і^ил~ево е^сть, и сDђба` б~а і^а'ковля”
|
|
6
|
6
|
|
Свиді́ніє во Іо́сифі положи́ є, внегда́ ізи́ти єму́ от землі́ Єги́петськия; язи́ка, єго́же не ві́дяше, усли́ша.
|
свᲇдњнїе въ і^ѓ'сїфᲇ положи` е^мђ, в#негда и^зыᲄи е^мђ эT ꙁемля` е^ги'петскыа” ЈА/зы'ка е^гоже не вњ'дяше, ё^слыша,
|
|
7
|
7
|
|
От'я́т от бре́мене хребе́т єго́; ру́ці єго́ в коші́ порабо́тасті.
|
эTя'тᲆ эT бремене хребе'тᲆ е^го” Рђцњ е^го в# коши` порабо'тасᲄњ,
|
|
8
|
8
|
|
В ско́рбі призва́л М'я єси́, і ізба́вих тя; усли́шах тя в та́йні бу́рні; іскуси́х тя на воді́ преріка́нія.
|
в скорби приꙁва` м^я и^ і^збавиX т^я” ё^слы'шаX тя в та'инњ бђр#нᲇ” И$скђсиX т^я на водњ` прерᲇка'нїа”
|
|
9
|
9
|
|
Сли́шіте, лю́діє Мої́, і засвиді́тельствую вам, Ізра́їлю, а́ще послу́шаєши Мене́;
|
Слы'шите людїе мои`, и^ ꙁасвDњтельствђю ваM” І$ил~ю а%ще послђшаеши мене,
|
|
10
|
10
|
|
не бу́деть тебі́ бог нов, ніже́ поклони́шися бо́гу чужде́му.
|
не бђ'деT в тебњ б~ъ новъ, ниже покло'нїшися бо'гђ чюже'мђ”
|
|
11
|
11
|
|
Аз бо єсьм Госпо́дь, Бог твой, ізведи́й тя от землі́ Єги́петськия; разшири́ уста́ твоя́, і іспо́лню я.
|
А/зъ б^о е^смь г~ь бг~ъ твои, и^ꙁведы'и` т^я эT ꙁемля` е^гљ=пеTскыя” Разши'ри ё^ста` твоя, и^ і^спо'лню я&”
|
|
12
|
12
|
|
І не послу́шаша лю́діє Мої́ гла́са Моєго́, і Ізра́їль не внят Мі;
|
И$ не послђшашя людїе мои` гласа мое^го, и^ і^ил~ь не вняT м^и”
|
|
13
|
13
|
|
і отпусти́х я по начина́нієм серде́ць їх, по́йдуть в начина́ніїх свої́х.
|
И$ эTпђстиX и^хъ по начина'нїю срDцъ иX, поидђтъ в# начина'ниX своиX”
|
|
14
|
14
|
|
А́ще би́ша лю́діє Мої́ послу́шали Мене́, Ізра́їль а́ще би в путі́ Моя́ ходи́л;
|
А$ще бы'шя людїе мои послђшали мене, і^ил~ь а%ще б^ы в# пђти` моа ходилъ,
|
|
15
|
15
|
|
ні о чесо́мже у́бо враги́ єго́ смири́л бих, і на оскорбля́ющия їх возложи́л бих ру́ку Мою́.
|
ни ѓ^ чесо'мьже ё^бо врагы` е^го смирилъ быхъ, и^ на стђжа'ющаа и^мъ възложилъ быM рђ'кђ мою”
|
|
16
|
16
|
|
Вразі́ Госпо́дні солга́ша Єму́, і бу́деть вре́м'я їх в вік;
|
Вра'ѕи гн~и сᲆлга'ша е^мђ, и^ бђ'детъ время иX в# вњкъ”
|
|
17
|
17
|
|
і напита́ їх от ту́ка пшени́чна, і от ка́мене ме́да наси́ти їх.
|
И$ напита и^хъ эT тђка пшени'чна, и^ эT ка'мене меда насы'ти и^хъ” Сла'ва,
|
|
Псалом 81
|
ўало'мъ п~а
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Аса́фу, 81.
|
ўлоM, а^сафовъ, п~а”
|
|
1
|
1
|
|
Бог ста в со́нмі бого́в, посреді́ же бо́ги разсу́дить.
|
Бг~ъ ста` в сонмњ бого'въ, посредњ же бого'въ разсђ'диT”
|
|
2
|
2
|
|
Доко́лі су́дите непра́вду і ли́ця грі́шников приє́млете?
|
доко'лњ сђ'дите неправдђ, и^ лицъ грњшничь ѓ^бинђетеся;
|
|
3
|
3
|
|
Суді́те си́ру і убо́гу, смире́на і ни́ща оправда́йте;
|
сђди'те си'рђ и^ ё^богђ, смире'на и^ нища ѓ^правдайте”
|
|
4
|
4
|
|
ізмі́те ни́ща і убо́га, із руки́ грі́шничі ізба́віте єго́.
|
И$з#мњте ни'ща и ё^бога, и^з рђкы` грњшнича и^ꙁба'вите и&”
|
|
5
|
5
|
|
Не позна́ша, ніже́ уразумі́ша, во тьмі хо́дять; да подви́жаться вся основа́нія землі́.
|
Не ё^вњдњша ниже разђмњшя, въ тмњ` хо'дяT” да подви'жяᲄся вс^я ѓ^снова'нїа зеMли`”
|
|
6
|
6
|
|
Аз ріх: бо́зі єсте́, і си́нове Ви́шняго всі;
|
А/ꙁъ рњхъ, бо'ѕи бђ'дњте и^ сн~ве вы'шняго вс^и.
|
|
7
|
7
|
|
ви же, я́ко челові́ци, умира́єте, і, я́ко єди́н от князе́й, па́даєте.
|
вы же ја%ко чл~цы ё^мира'ете” и^ ја%ко е^ді'нъ эT княѕь па'даете”
|
|
8
|
8
|
|
Воскресни́, Бо́же, суди́ землі́; я́ко Ти наслі́диши во всіх язи́ціх.
|
Въскрsни б~е сђди` ꙁемли`, ја%ко ты наслњдиши въ всњхъ ја%ѕы'цеX”
|
|
Псалом 82
|
ўало'мъ п~в
|
|
1
|
1
|
|
Піснь псалма́ Аса́фу, 82.
|
Пњснь ўа'лма аса'фова п~в”
|
|
2
|
2
|
|
Бо́же, кто уподо́биться Тебі́? Не премолчи́, ніже́ укроти́ [ніже́ укроти́ся], Бо́же;
|
Бж~е, кт^о ё^подо'бится тебњ; не премолчи`, ни ё^кроти` б~е”
|
|
3
|
3
|
|
я́ко се, вразі́ Твої́ возшумі́ша, і ненави́дящії Тя воздвиго́ша главу́.
|
ЈА/ко с^е вра'ѕи твои` възшђмњша, и^ ненави'дящеи` т^я въꙁдвиго'шя главђ.
|
|
4
|
4
|
|
На лю́ди Твоя́ лука́вноваша во́лею, і совіща́ша на святи́я Твоя́.
|
на' люди твоя лђка'вновашя во'лею, и^ съвᲇщаша на ст~ы'а твоя”
|
|
5
|
5
|
|
Рі́ша: прийді́те і потреби́м я от язи́к, і не пом'яне́ться і́м'я Ізра́їлево ктому́.
|
Рњша, прїидњте, и^ потребимъ я& эT ја%зы'къ, и^ не помяне'тся и'мя і^ил~ево кᲄомђ”
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко совіща́ша єдиномишле́нієм вку́пі, на Тя заві́т завіща́ша;
|
ЈА/ко съвњща'шя е^ді'номышле'нїемъ в#кђпњ, на' тя ꙁавTњ завњщашя”
|
|
7
|
7
|
|
селе́нія Ідуме́йська і Ісма́їліте, Моа́в і ага́ряне,
|
Селе'нїа и^дђме'йска, и^ і^смаилите, моа'въ, и^ а^гарњне.
|
|
8
|
8
|
|
Гева́л і Аммо́н і Амали́к, іноплеме́нници с живу́щими в Ти́рі;
|
гевалъ, и^ а^м#мо'нъ, и^ а^мали'к#. и^ноплеме'нницы съ живђщими в тљ=рњ”
|
|
9
|
9
|
|
і́бо і Ассу́р при́йде с ни́ми, би́ша в заступле́ніє синово́м Ло́товим;
|
И/бо и^ а^ссђръ прїиде с ни'ми, бышя в# ꙁастђпле'нїе сн~во'мъ лотовомъ”
|
|
10
|
10
|
|
сотвори́ їм, я́ко Мадіа́му і Сиса́рі, я́ко Іави́му в пото́ці Ки́ссові;
|
Сътвори` и^м# ја%ко мадїа'мђ, и^ сиса'рᲇ, ја%ко и^а^ві'мђ в# потоцњ ки'ссовњ”
|
|
11
|
11
|
|
потреби́шася во Аендо́рі, би́ша, я́ко гной земни́й.
|
Потреби'шася въ а^ендо'рњ, быша ја%ко гной ꙁеMныи`”
|
|
12
|
12
|
|
Положи́ кня́зі їх, я́ко Ори́ва і Зи́ва, і Зеве́я і Салма́на, вся кня́зі їх,
|
Положи кн~ѕя и^хъ ја%ко ѓ^ри'ва и^ ꙁи'ва и^ зиве'е и^ салмана, вс^я кн~ѕя иX,
|
|
13
|
13
|
|
і́же рі́ша: да наслі́дим себі́ святи́лище Бо́жиє.
|
и^же рњшя, да наслњдимъ себњ ст~и'ло бж~їе”
|
|
14
|
14
|
|
Бо́же мой, положи́ я я́ко ко́ло, я́ко трость пред лице́м ві́тра.
|
Бж~е мой положи иX ја%ко коло, ја%ко трость преD лице'мᲆ вњтрђ”
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко огнь попаля́яй дубра́ви, я́ко пла́мень пожига́яй го́ри;
|
ЈА/ко ѓ^гнь попаляаи` дђбра'вы, ја%ко пламень пожига'аи` го'ры.
|
|
16
|
16
|
|
та́ко пожене́ши я бу́рею Твоє́ю і гні́вом Твої́м см'яте́ши я.
|
тако пожене'ши я& бђ'рею твоею`, и^ гнњвомъ твои'мъ смђти'ши я&”
|
|
17
|
17
|
|
Іспо́лни ли́ця їх безче́стія, і взи́щуть і́мене Твоєго́, Го́споди.
|
И$спо'лни лиця` и^хъ безче'стїа, и^ в#ꙁы'щђтᲆ и%мени твое^го г~и”
|
|
18
|
18
|
|
Да постидя́ться і см'яту́ться в вік ві́ка, і посра́м'яться і поги́бнуть.
|
да постыдятся, и^ смятђт#ся въ вњкъ вњка, и^ посрамя'тся, и^ поги'бнђтъ”
|
|
19
|
19
|
|
І да позна́ють, я́ко і́м'я Тебі́ — Госпо́дь, Ти єди́н Ви́шній по всей землі́.
|
И$ ё^вњдятᲆ, ја%ко и%мя тебњ г~ь, т^ы е^ді'нъ вы'шнїи по все'й ꙁемли`”
|
|
Псалом 83
|
ўало'мъ п~г
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, о точи́ліх, сино́м Коре́йовим, псало́м, 83.
|
В конецъ, ѓ^ точи'леX, сн~овъ коре'ѓв#, ўлоM, п~г”
|
|
2
|
2
|
|
Коль возлю́бленна селе́нія Твоя́, Го́споди сил.
|
Ко'ль въꙁлюбленна се'ла твоа, г~и силъ”
|
|
3
|
3
|
|
Жела́єть і скончава́ється душа́ моя́ во двори́ Госпо́дні; се́рдце моє́ і плоть моя́ возра́довастася о Бо́зі жи́ві.
|
Желаетъ и^ скон#чева'ется дш~а моа въ дворы` гн~я” СрDце мое и^ плоть моа въꙁрадовастася ѓ% бѕ~њ живњ”
|
|
4
|
4
|
|
І́бо пти́ця обрі́те себі́ хра́мину, і го́рлиця гніздо́ себі́, іді́же положи́ть птенці́ своя́, олтарі́ Твоя́, Го́споди сил, Царю́ мой і Бо́же мой.
|
Ибо птица ѓ^брњте себᲇ хра'минђ, и^ го'рьлица гнњꙁдо себњ, идњже положи птенця своа” ѓ^лтаря ᲄвоа г~и силъ, цр~ю мой и^ б~е мой”
|
|
5
|
5
|
|
Блаже́нні живу́щії в дому́ Твоє́м; в ві́ки віко́в восхва́лять Тя.
|
Блаже'ни живђщеи` в# домђ` твое'мъ, въ вњк# вњка въсхва'лятъ т^я”
|
|
6
|
6
|
|
Блаже́н муж, єму́же єсть заступле́ніє єго́ у Тебе́; восхожде́нія в се́рдці своє́м положи́,
|
Блаже'нъ мђжъ, е^мђже е^сть ꙁастђпле'нїе е^го эT тебе, въсхожде'нїа в# срDцы свое'мъ положи`.
|
|
7
|
7
|
|
во юдо́ль плаче́вную, в мі́сто є́же положи́ [во юдо́лі плаче́вній, в мі́сті, є́же положи́]; і́бо благослове́ніє дасть законополага́яй.
|
въ юдо'ли плачевнњ, в мњстњ и^дњже положи`” И/бо блsве'нїе дастъ за'конъ дааи`”
|
|
8
|
8
|
|
По́йдуть от си́ли в си́лу; яви́ться Бог бого́в в Сіо́ні.
|
Поидђтᲆ эT си'лы в си'лђ, ја%ви'тся б~ъ бого'м# в сїѓ'нњ”
|
|
9
|
9
|
|
Го́споди, Бо́же сил, усли́ши моли́тву мою́, внуши́, Бо́же Іа́ковль.
|
г~и б~е си'лъ ё^слы'ши мл~твђ мою`, внђши` б~е і^а'ковль”
|
|
10
|
10
|
|
Защи́тниче наш, виждь, Бо́же, і при́зри на лице́ христа́ Твоєго́.
|
Защи'тниче нашь ві'жDь б~е, и^ призри на лице` х~а ᲄвое^го”
|
|
11
|
11
|
|
Я́ко лу́чше день єди́н во дво́ріх Твої́х па́че ти́сящ; ізво́лих примета́тися в дому́ Бо́га моєго́ па́че, не́же жи́ти мі в селе́ніїх грі́шничих.
|
ЈА/ко лђче дн~ь е^дінъ въ дворњхъ твоиX паче ты'сящъ” И$зво'лихъ примњта'тися в домђ б~а мое^го, паче неже жи'ти м^и в се'лњхъ грњшничих#”
|
|
12
|
12
|
|
Я́ко ми́лость і і́стину лю́бить Госпо́дь, Бог благода́ть і сла́ву дасть; Госпо́дь не лиши́ть благи́х ходя́щих незло́бієм.
|
ЈА/ко млsть и^ і'стинђ лю'битъ г~ь, б~ъ блгDть и^ сла'вђ дастъ, г~ь не лиши'т# бл~гая ходя'щихъ неꙁло'бїе^мъ”
|
|
13
|
13
|
|
Го́споди, Бо́же сил, блаже́н челові́к упова́яй на Тя.
|
г~и бж~е силъ, бл~же'нъ чл~къ ё^поваяи` на тя”
|
|
Псалом 84
|
ўало'мъ п~д
|
|
1
|
1
|
|
В коне́ць, сино́м Коре́йовим, псало́м, 84.
|
В конецъ, сн~о'въ коре'ѓвъ, ўлоM, п~д”
|
|
2
|
2
|
|
Благоволи́л єси́, Го́споди, зе́млю Твою́, возврати́л єси́ плін Іа́ковль.
|
Бл~говолилᲆ е^си г~и ꙁеMлю твою, въꙁвратилъ е^си плᲇнъ і^а'ковль”
|
|
3
|
3
|
|
Оста́вил єси́ беззако́нія люді́й Твої́х, покри́л єси́ вся гріхи́ їх.
|
ѓ^ста'вилъ е^си беꙁако'нїа лю'демъ твои'мъ, покрылъ е^си вс^я грњхы иX”
|
|
4
|
4
|
|
Укроти́л єси́ весь гнів Твой, возврати́лся єси́ от гні́ва я́рости Твоєя́.
|
Оу^кроти'лъ е^си весь гнњвъ твой, въꙁ#вратилъ е^си эT гнњва ја%рости твоеа”
|
|
5
|
5
|
|
Возврати́ нас, Бо́же спасе́ній на́ших, і отврати́ я́рость Твою́ от нас.
|
Възврати` насᲆ б~е сп~се'нїи нашиX, и^ вᲆꙁврати ја%рость твою эT насъ”
|
|
6
|
6
|
|
Єда́ во ві́ки прогні́ваєшися на ни? Іли́ простре́ши гнів Твой от ро́да в род?
|
Є$да` въ вњкы прогнњваешися на ны; и^ли про'стреши гнњвъ свой эT рода в родъ;
|
|
7
|
7
|
|
Бо́же, Ти обра́щся оживи́ши ни, і лю́діє Твої́ возвеселя́ться о Тебі́.
|
б~е т^ы ѓ^бращь живи'ши н^ы, и^ людїе твои` въꙁвеселя'тся ѓ^ тебњ”
|
|
8
|
8
|
|
Яви́ нам, Го́споди, ми́лость Твою́, і спасе́ніє Твоє́ даждь нам.
|
ЈА/ви` намъ г~и млsть твою, и^ сп~се'нїе твое да'жDь намъ”
|
|
9
|
9
|
|
Усли́шу, что рече́ть о мні Госпо́дь Бог; я́ко рече́ть мир на лю́ди Своя́, і на преподо́бния Своя́, і на обраща́ющия сердця́ к Нему́.
|
Оу^слы'шђ что` речетъ ѓ^ мнњ г~ь б~ъ, ја%ко речетъ ми'ръ на люd своя` и^ на прпDбныя своя, и^ на ѓ^браща'ющая срDця к# немђ”
|
|
10
|
10
|
|
Оба́че близ боя́щихся Єго́ спасе́ніє Єго́, всели́ти сла́ву в зе́млю на́шу.
|
ѓ^баче бли'ꙁъ боа'щимся е^го сп~сенїе е^го, всели'ти сла'вђ в# ꙁемлю нашђ”
|
|
11
|
11
|
|
Ми́лость і і́стина сріто́стіся, пра́вда і мир облобиза́стася;
|
Млsть и^ і'стина срњто'стася, пра'вда и^ ми'рᲆ ѓ^блобыза'стася”
|
|
12
|
12
|
|
і́стина от землі́ возсія́, і пра́вда с небесе́ прини́че;
|
И$стина эT ꙁемля восїа, и^ пра'вда съ нб~се прини'че”
|
|
13
|
13
|
|
і́бо Госпо́дь дасть бла́гость, і земля́ на́ша дасть плод свой.
|
И/бо г~ь дасть бл~гость, и^ ꙁемля на'шя дасть плоD свой”
|
|
14
|
14
|
|
Пра́вда пред Ним преди́деть, і положи́ть в путь стопи́ своя́.
|
Пра'вда преD ни'мъ преDи'деT, и^ положитъ в пђть стопы` своя”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва.
|
|
Псалом 85
|
ўало'мъ п~е
|
|
0
|
0
|
|
Моли́тва Дави́ду, 85.
|
молитва двDва, п~е” кgа, в~і”
|
|
1
|
1
|
|
Приклони́, Го́споди, у́хо Твоє́, і усли́ши м'я, я́ко нищ і убо́г єсьм аз.
|
Приклони` г~и ё^хо твое, и^ ё^слы'ши м^я, ја%ко ни'щъ и^ ё^бо'гъ е^смь а%зъ”
|
|
2
|
2
|
|
Сохрани́ ду́шу мою́, я́ко преподо́бен єсьм; спаси́ раба́ Твоєго́, Бо́же мой, упова́ющаго на Тя.
|
съхрани дш~ђ мою, ја%ко прпDбеn е^смь. сп~си` раба твое^го б~е мой ё^повающаго на тя”
|
|
3
|
3
|
|
Поми́луй м'я, Го́споди, я́ко к Тебі́ воззову́ весь день.
|
Поми'лђй м^я г~и, ја%ко к тебᲇ въз#ꙁовђ весь дн~ь”
|
|
4
|
4
|
|
Возвесели́ ду́шу раба́ Твоєго́, я́ко к Тебі́ взях ду́шу мою́.
|
Въꙁвесели` дш~ђ раба` твоего, ја%ко к тебњ взяхъ дш~ђ мою`”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко Ти, Го́споди, благ і кро́ток і многоми́лостив всім призива́ющим Тя.
|
ЈА/ко т^ы г~и бл~гᲆ, и^ длъготрьпњливъ, и^ мно'гомлsтив# всњмъ приꙁыва'ющиM т^я”
|
|
6
|
6
|
|
Внуши́, Го́споди, моли́тву мою́ і воньми́ гла́су моле́нія моєго́.
|
Внђши` г~и мл~твђ мою`, и вонми` гла'сђ моле'нїа мое^го”
|
|
7
|
7
|
|
В день ско́рби моєя́ воззва́х к Тебі́, я́ко усли́шал м'я єси́.
|
В дн~ь печали моеа` въꙁваX к# тебњ, ја%ко ё^слы'ша м^я”
|
|
8
|
8
|
|
Ність подо́бен Тебі́ в бозі́х, Го́споди, і ність по діло́м Твої́м.
|
Нᲇсть подобенъ тебњ в# бѕ~њхъ г~и, и нᲇсть по дњ'ломъ твои'мъ”
|
|
9
|
9
|
|
Всі язи́ци, єли́кі сотвори́л єси́, при́йдуть і покло́няться пред Тобо́ю, Го́споди, і просла́в'ять і́м'я Твоє́;
|
Вси` ја%ꙁы'цы, е^ли'ко съᲄвори` прїидђть, и^ покло'нятся преD тобою г~и, и^ просла'вятъ и%мя твое”
|
|
10
|
10
|
|
я́ко ве́лій єси́ Ти і творя́й чудеса́, Ти єси́ Бог єди́н.
|
ЈА/ко ве'лїй е^си т^ы, и^ творяи` чюдеса` т^ы е^си б~ъ е^ді'нъ”
|
|
11
|
11
|
|
Наста́ви м'я, Го́споди, на путь Твой, і пойду́ во і́стині Твоє́й; да возвесели́ться се́рдце моє́ боя́тися і́мене Твоєго́.
|
Насᲄа'ви м^я г~и на пђть твой, и^ поидђ въ и'стинњ твое'й” да въꙁвесели'тся срDце мое, боя'тися и'мени твое^го”
|
|
12
|
12
|
|
Іспові́мся Тебі́, Го́споди Бо́же мой, всім се́рдцем мої́м і просла́влю і́м'я Твоє́ в вік;
|
Исповњмся тебњ г~и б~е мой всњмъ срDцемъ моиM, и^ просла'влю и'мя твое в вњкъ”
|
|
13
|
13
|
|
я́ко ми́лость Твоя́ ве́лія на мні, і ізба́вил єси́ ду́шу мою́ от а́да преіспо́днійшаго.
|
ЈА/ко млsть твоя ве'лїа на мнњ, и^ꙁба'ви дш~ђ мою эT а'да преи^споDняго”
|
|
14
|
14
|
|
Бо́же, законопресту́пници воста́ша на м'я, і сонм держа́вних взиска́ша ду́шу мою́, і не предложи́ша Тебе́ пред собо́ю.
|
б~е ꙁако'нопрестђпници въста'шя на' мя, и^ со'нмъ дръжяв#ныхᲆ в#ꙁыска'ша дш~ђ мою, и^ не преDложишя тебе преD собою”
|
|
15
|
15
|
|
І Ти, Го́споди Бо́же мой, ще́дрий і ми́лостивий, долготерпіли́вий і многоми́лостивий і і́стинний,
|
И$ т^ы г~и б~е мой щедръ и^ млsтивъ, длъготрьпᲇливъ и^ мно'гомлsтивᲆ, и^ і'стинен#”
|
|
16
|
16
|
|
при́зри на м'я і поми́луй м'я; даждь держа́ву Твою́ о́троку Твоєму́ і спаси́ си́на раби́ Твоєя́.
|
Призри на' мя, и^ поми'лђй м^я. даждь дрᲆжа'вђ твою ѓ%трокђ твоемђ, и^ сп~си` сн~а рабы` твоеа`”
|
|
17
|
17
|
|
Сотвори́ со мно́ю зна́меніє во бла́го; і да ви́дять ненави́дящії м'я, і постидя́ться, я́ко Ти, Го́споди, помо́гл мі і уті́шил м'я єси́.
|
Сᲆтвори со мною зна'менїе вᲆ бл~го, и^ да ви'дят# ненави'дящеи` м^я, и^ постыдяTся” ЈА/ко т^ы г~и помо'же м^и, и^ ё^тњшиl м^я е^си”
|
|
Псалом 86
|
ўало'мъ п~ѕ
|
|
1
|
1
|
|
Сино́м Коре́йовим, псало́м пі́сні, 86.
|
Сн~овъ коре'ѓвъ, ўало'мъ пњсни” п~ѕ”
|
|
2
|
2
|
|
Основа́нія Єго́ на гора́х святи́х; лю́бить Госпо́дь врата́ Сіо́ня па́че всіх селе́ній Іа́ковлих.
|
Основа'нїа е^го на гораX ст~ыX” Лю'битъ г~ь врата сїѓ'ня, паче всXњ селе'нїи и^а'ковлиX”
|
|
3
|
3
|
|
Пресла́вная глаго́лашася о тебі́, гра́де Бо́жий.
|
Пресла'вная гл~ашяся ѓ^ тебњ гра'де бж~їи”
|
|
4
|
4
|
|
Пом'яну́ Раа́в і Вавило́на ві́дущим м'я; і се, іноплеме́нници і Тир і лю́діє Ефіо́пстії, сі́ї би́ша та́мо.
|
Помянђ раа'въ и^ вавило'на, свњдђщих# м^я” И$ с^е и^ноплеме'нницы, и^ тљ'ръ и^ лю'дїе е^џїѓ'пстїи, сїи бы'ша т^ђ”
|
|
5
|
5
|
|
Ма́ти Сіо́н рече́ть: челові́к і челові́к роди́ся в нем, і Той основа́ ї Ви́шній.
|
ма'ти сїѓ'нъ речетъ, чл~къ. и^ чл~кь роди'ся в немъ, и^ тои ѓ^снова и& вы'шнїи”
|
|
6
|
6
|
|
Госпо́дь пові́сть в писа́нії люді́й і князе́й, сих би́вших в нем.
|
г~ь повњсть в# кни'гаX лю'демъ, и^ кн~ѕе'м# симъ бывшымъ в немъ”
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко веселя́щихся всіх жили́ще в тебі́.
|
ЈА/ко веселя'щимся всњмъ жили'ще ё^ тебе`”
|
|
Псалом 87
|
ўало'мъ п~з
|
|
1
|
1
|
|
Піснь псалма́ сино́м Коре́йовим, в коне́ць, о Маєле́фі* є́же отвіща́ти, ра́зума Ема́ну Ізра́їльтянину, 87.
|
Пњснь ўалма сн~овъ кореѓвъ, В конецъ, ѓ^ маеле'џњ эTвњщати. раꙁђм# е^џа'ма і^ил~ьтенина” п~з”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди Бо́же спасе́нія моєго́, во дні воззва́х і в нощі́ пред Тобо́ю;
|
Ги~, б~е сп~се'нїа мое^го, въ дн~е въꙁвахъ, и^ в нощи преD тобою”
|
|
3
|
3
|
|
да вни́деть пред Тя моли́тва моя́, приклони́ у́хо Твоє́ к моле́нію моєму́.
|
да вни'детъ преD тя мл~тва моа, приклони` ё^хо твое` к# моленїю мое^мђ”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко іспо́лнися зол душа́ моя́, і живо́т мой а́ду прибли́жися.
|
ЈАко испо'лнися ꙁолъ дш~а моа`, и^ живо'тъ мой а'дђ прибли'жися”
|
|
5
|
5
|
|
Привміне́н бих с низходя́щими в ров; бих я́ко челові́к без по́мощі,
|
Привмњненᲆ быX с ниZходя'щыми в ровъ” Быхᲆ ја%ко чл~кь беꙁ помощи,
|
|
6
|
6
|
|
в ме́ртвих свобо́дь; я́ко я́звеннії сп'я́щії во гро́бі, ї́хже не пом'яну́л єси́ ктому́, і ті́ї от руки́ Твоєя́ отринове́ні би́ша.
|
в# мр~твыX свободь” ЈА/ко ја%ѕвенїи спящеи` вᲆ гробњхъ, и%хъже не помянђлъ е^си ктомђ. и^ тїи эT рђкы твоеа` эTрїновени бышя”
|
|
7
|
7
|
|
Положи́ша м'я в ро́ві преіспо́днім, в те́мних і сі́ні сме́ртній.
|
Положи'шя м^я в ро'вњ преи^споDнемъ, в те'мныхᲆ и^ сњни смр~тънњй”
|
|
8
|
8
|
|
На мні утверди́ся я́рость Твоя́, і вся во́лни Твоя́ наве́л єси́ на м'я.
|
На мнњ` ё^тверди'ся ја%рость твоя, и вся` волны` твоя наведе` на мя”
|
|
9
|
9
|
|
Уда́лил єси́ зна́ємих мої́х от мене́; положи́ша м'я ме́рзость себі́; пре́дан бих і не ісхожда́х.
|
Оу^далилъ е^си ѕна'емыX мои^х# эT мене, положи'шя м^я ме'рзость себњ” Преданъ быхъ, и^ не и^схождаахъ,
|
|
10
|
10
|
|
О́чі мої́ ізнемого́сті от нищети́; воззва́х к Тебі́, Го́споди, весь день, возді́х к Тебі́ ру́ці мої́.
|
ѓ^чи мои` и^ꙁнемого'стњ эT ни'щеты” Възвахъ к тебњ г~и весь дн~ь, въꙁдњхъ к# тебњ рђцњ` мои`”
|
|
11
|
11
|
|
Єда́ ме́ртвими твори́ши чудеса́? Іли́ вра́чеве воскреся́ть, і іспові́дяться Тебі́?
|
Є$да мр~твыми твори'ши чюдеса`, ли вра'чеве въскреся'тъ, и^ і^сповњдя'тся тебњ;
|
|
12
|
12
|
|
Єда́ пові́сть кто во гро́бі ми́лость Твою́ і і́стину Твою́ в поги́белі?
|
е^да повњсть кт^о въ гробњ млsть твою, и^ і'стинђ твою в# поги'бели;
|
|
13
|
13
|
|
Єда́ позна́на бу́дуть во тьмі чудеса́ Твоя́ і пра́вда Твоя́ в землі́ забве́нній?
|
е^да поꙁна'на бђ'дђтъ во тмњ` чюдеса` твоя, и^ пра'вда твоа` в ꙁеMли` ꙁабве'ннњй;
|
|
14
|
14
|
|
І аз к Тебі́, Го́споди, воззва́х, і у́тро моли́тва моя́ предвари́ть Тя.
|
и^ а'зъ к# тебњ г~и въꙁъвахъ, и^ ё%тро мл~тва моа` прDеварит# т^я”
|
|
15
|
15
|
|
Вску́ю, Го́споди, отрі́єши ду́шу мою́? Отвраща́єши лице́ Твоє́ от мене́?
|
Вскђю г~и эTрњеши дш~ђ мою, эTвращаеши лице` свое эT мене;
|
|
16
|
16
|
|
Нищ єсьм аз і в труді́х от ю́ности моєя́; возне́сжеся смири́хся і ізнемого́х.
|
ни'щᲆ е^смь а^ꙁъ, и^ въ трђдњхъ эT ю'ности моеа`” Въꙁне'съ же смирихся, и^ і^ꙁнемогохъ”
|
|
17
|
17
|
|
На мні прейдо́ша гні́ви Твої́, устраше́нія Твоя́ возмути́ша м'я;
|
На мнњ` преи^доша гнњви твои`, ё^страшенїа твоя въꙁ#мђтишя м^я,
|
|
18
|
18
|
|
обидо́ша м'я я́ко вода́ весь день, одержа́ша м'я вку́пі.
|
ѓ^быдоша м^я ја%ко вода. весь дн~ь ѓ^дрᲆжа'шя м^я в#кђ'пᲇ”
|
|
19
|
19
|
|
Уда́лил єси́ от мене́ дру́га і і́скренняго, і зна́ємих мої́х от страсте́й.
|
Оу^далилъ е^си эT мене дрђга и^ і'скреняго, и^ ѕна'емыX мои'хъ эT страсте'й”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 88
|
ўало'мъ п~и
|
|
1
|
1
|
|
Ра́зума Ефа́ма Ізра́їльтянина, 88.
|
Ра'ꙁђма е^џа'ма, і^ил~ьтянина, п~и”
|
|
2
|
2
|
|
Ми́лості Твоя́, Го́споди, во вік воспою́, в род і род возвіщу́ і́стину Твою́ усти́ мої́ми.
|
Ми'лости твоя г~и въ вњкы въспою, в рDо и^ ро'дъ въꙁвњщђ и'стиннђ твою у^сты` мои'ми”
|
|
3
|
3
|
|
Зане́ рекл єси́: в вік ми́лость сози́ждеться, на небесі́х угото́виться і́стина Твоя́.
|
ЈА/ко рече, в# вњкъ ми'лость сᲆѕи'жDется, на нб~сеX ё^гото'вается и'стина твоа”
|
|
4
|
4
|
|
Завіща́х заві́т ізбра́нним Мої́м, кля́хся Дави́ду, рабу́ Моєму́:
|
ЗавњщаX ꙁавњтъ и^збра'ннымъ мои'м#, кляхся дв~дђ рабђ` мое^мђ
|
|
5
|
5
|
|
до ві́ка угото́ваю сі́м'я твоє́, і сози́жду в род і род престо́л твой.
|
до' вњка” Оу^готоваю сњмя твое, и^ съѕи'жDђ в рDо и^ ро'дъ прsтлъ твой”
|
|
6
|
6
|
|
Іспові́дять небеса́ чудеса́ Твоя́, Го́споди, і́бо і́стину Твою́ в це́ркві святи́х.
|
И$сповњдяT нб~са чюдеса` твоя, г~и, и%бо и'стинђ твою в# цр~кви ст~ых#”
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко кто во о́блаціх уравни́ться Го́сподеві? Уподо́биться Го́сподеві в сині́х Бо́жиїх?
|
ЈА/ко кт^о въ ѓ^блацехъ сравнится гв~и, ё^подо'биTся гв~и в# сн~охъ бж~їихъ;
|
|
8
|
8
|
|
Бог прославля́єм в сові́ті святи́х, ве́лій і стра́шен єсть над всі́ми окре́стними Єго́.
|
бг~ъ прославля'емъ в# совњтехъ ст~ыхъ, ве'леи и^ стра'шенъ е^сть наD всњми ѓ'крестными е^го”
|
|
9
|
9
|
|
Го́споди Бо́же сил, кто подо́бен Тебі́? Си́лен єси́, Го́споди, і і́стина Твоя́ о́крест Тебе́.
|
г~и б~е силъ, кт^о подо'бенъ тебᲇ; си'ленъ е^си г~и, и^ і'стина ᲄвоа ѓ%крестъ тебе`”
|
|
10
|
10
|
|
Ти влади́чествуєши держа́вою морсько́ю, возмуще́ніє же волн єго́ Ти укроча́єши.
|
Ты` владњ'еши дръжа'вою мор#ско'ю, въꙁмђще'нїе же воlн# е^го т^ы ё^кротиши”
|
|
11
|
11
|
|
Ти смири́л, єси́, я́ко я́звена, го́рдаго, ми́шцею си́ли Твоєя́ расточи́л єси́ враги́ Твоя́.
|
Ты` смирилъ е^си ја^ко ја%ꙁвена гордаго, мы'шцею си'лы твоеа раꙁгналъ е^си врагы твоя”
|
|
12
|
12
|
|
Твоя́ суть небеса́, і Твоя́ єсть земля́; вселе́нную і ісполне́ніє єя́ Ти основа́л єси́.
|
твоя сђтъ нб~са, и^ твоя` е^сть зем#ля. вселе'ннђю и^ конця` еа` т^ы ѓ^сновалъ е^си,
|
|
13
|
13
|
|
Сі́вер і мо́ре Ти созда́л єси́; Фаво́р і Єрмо́н о і́мені Твоє́м возра́дуєтася.
|
сњверъ и^ мо'ре т^ы съꙁда`” Џаво'ръ и^ е^рмо'нъ ѓ^ и^мени твое'мъ въꙁрадђетася.
|
|
14
|
14
|
|
Твоя́ ми́шця с си́лою, да укріпи́ться рука́ Твоя́, і вознесе́ться десни́ця Твоя́.
|
твоя мы'шца съ си'лою” да ё^тверди'тся рђка` твоа`, вᲆꙁнесе'тся десница твоа”
|
|
15
|
15
|
|
Пра́вда і судьба́ — угото́ваніє престо́ла Твоєго́; ми́лость і і́стина преди́деті пред лице́м Твої́м.
|
Пра'вда и^ сђдба`, ё^готованїе престола твое^го” Млsть и^ і'стина преDи'дета преD лицемъ твои'мъ”
|
|
16
|
16
|
|
Блаже́нні лю́діє ві́дущії воскликнове́ніє: Го́споди, во сві́ті лиця́ Твоєго́ по́йдуть,
|
Бл~же'ни людїе вᲇдђщеи` въскликнове'нїе” г~и въ свњтњ лица твоего по'идђтъ,
|
|
17
|
17
|
|
і о і́мені Твоє́м возра́дуються весь день, і пра́вдою Твоє́ю вознесу́ться.
|
и^ ѓ^ и^мени твоемъ възрадђются весь дн~ь, и^ пра'вдою твоею вᲆзнесђтся”
|
|
18
|
18
|
|
Я́ко похвала́ си́ли їх Ти єси́, і во благоволе́нії Твоє́м вознесе́ться рог наш.
|
ЈА/ко похвала` си'лы иX т^ы е^си, и^ въ бл~говоленїи твое'мъ въꙁнесе'тся ро'гъ наш#”
|
|
19
|
19
|
|
Я́ко Госпо́днє єсть заступле́ніє і Свята́го Ізра́їлева Царя́ на́шего.
|
ЈА/ко гн~е е^сть застђпленїе, и^ ст~го і^ил~ева цр~я на'шего”
|
|
20
|
20
|
|
Тогда́ глаго́лал єси́ в виді́нії синово́м Твої́м і рекл єси́: положи́х по́мощ на си́льнаго, вознесо́х ізбра́ннаго от люді́й Мої́х;
|
Тогда гл~алъ е^си в# видњнїи сн~ово'мъ твои'мъ, и^ рече`, положихъ по'мощъ на си'лнаго, възнесоX и^ꙁбра'ннаго эT людїи моиX”
|
|
21
|
21
|
|
обріто́х Дави́да, раба́ Моєго́, єле́єм святи́м Мої́м пома́зах єго́.
|
ѓ^брњтохъ дв~да раба` мое^го, е^ле'ѓм# ст~ымъ мои'мъ пома'ꙁахъ и&”
|
|
22
|
22
|
|
І́бо рука́ Моя́ засту́пить єго́, і ми́шця Моя́ укріпи́ть єго́;
|
И$бо рђка` моа` застђ'питъ и&; и^ мы'шца моа` ё^крњпитᲆ и&”
|
|
23
|
23
|
|
нічто́же успі́єть враг на него́, і син беззако́нія не приложи́ть озло́бити єго́.
|
Ничтоже ё^спᲇетъ врагъ на'нь и^ сынъ беꙁако'нїя не приложитъ ѓ^ꙁло'бити е^го”
|
|
24
|
24
|
|
І ссіку́ от лиця́ єго́ враги́ єго́, і ненави́дящия єго́ побіжду́;
|
И$ссњкђ эT лица е^го врагы` е^го, и^ ненави'дящая е^го побњждђ”
|
|
25
|
25
|
|
і і́стина Моя́ і ми́лость Моя́ с ним, і о і́мені Моє́м вознесе́ться рог єго́;
|
И$ і'стина моя` и млsть моа` с ни'мъ, и^ ѓ^ и'мени моем# въꙁнесе'тся рогъ е^го”
|
|
26
|
26
|
|
і положу́ на мо́рі ру́ку єго́, і на ріка́х десни́цю єго́.
|
И$ положђ на мори рђ'кђ е^го, и^ на рњкахъ десницђ е^го”
|
|
27
|
27
|
|
Той призове́ть М'я: Оте́ць мой єси́ Ти, Бог мой і Засту́пник спасе́нія моєго́.
|
Тои въз#ꙁове'тᲆ м^я, эTц~ь мой е^си т^ы, бг~ъ мой, и^ ꙁастђпникъ сп~се'нїа моего”
|
|
28
|
28
|
|
І Аз пе́рвенця положу́ єго́, висока́ па́че царе́й земни́х;
|
И$ а'ꙁъ первенца положђ и&, высока` паче цр~е'й ꙁемныX”
|
|
29
|
29
|
|
в вік сохраню́ єму́ ми́лость Мою́, і заві́т Мой ві́рен єму́;
|
В вњкъ сᲆхраню` е^мђ млsть мою, и^ ꙁавTњ мой вњ'ренъ е^мђ”
|
|
30
|
30
|
|
і положу́ в вік ві́ка сі́м'я єго́, і престо́л єго́ я́ко дні́є не́ба.
|
И$ положђ въ вњкъ вњка сњмя е^го, и^ престо'лᲆ е^го ја%ко дн~їе нб~ђ”
|
|
31
|
31
|
|
А́ще оста́в'ять си́нове єго́ зако́н Мой і в судьба́х Мої́х не по́йдуть,
|
А$ще ѓ^ста'вятъ сн~ове е^го законъ мой, и^ в сDђбахъ моиX не по'идTђ.
|
|
32
|
32
|
|
а́ще оправда́нія Моя́ оскверня́ть і за́повідій Мої́х не сохраня́ть,
|
а^ще ѓ^правданїа моя ѓ^сквернятъ, и^ ꙁаповњди моя не съхранятъ,
|
|
33
|
33
|
|
посіщу́ жезло́м беззако́нія їх і ра́нами непра́вди їх,
|
посњщђ` жеꙁло'мъ беꙁако'нїа и^хъ, и^ ранами непра'вды и^хᲆ”
|
|
34
|
34
|
|
ми́лость же Мою́ не разорю́ от них, ні преврежду́ во і́стині Моє́й;
|
Млsть же мою не раꙁорю` эT нихъ, ни приврежDђ въ и'стинњ моей”
|
|
35
|
35
|
|
ніже́ оскверню́ заві́та Моєго́ і ісходя́щих от уст Мої́х не отве́ргуся.
|
Ни ѓ^скверню же ꙁавњта мое^го, и^ і^сходящая эT ё^стъ мои'хъ не эTврьгђся”
|
|
36
|
36
|
|
Єди́ною кля́хся о святі́м Моє́м: а́ще Дави́ду солжу́?
|
Є$ді'ною кляхса в# ст~о'е мое, а^ще дв~дђ солжђ”
|
|
37
|
37
|
|
Сі́м'я єго́ во вік пребу́деть, і престо́л єго́ — я́ко со́лнце предо Мно́ю,
|
Сњмя е^го в# вњкъ пребђ'детъ, и^ прsто'л# е^го ја%ко слн~це предо мною,
|
|
38
|
38
|
|
і я́ко луна́ соверше́на в вік, і свиді́тель на небесі́ ві́рен.
|
и^ ја%ко лђна` съверше'на в# вњкъ, и^ свњдњтель на нб~си вњ'ренъ”
|
|
39
|
39
|
|
Ти же отри́нул єси́ і унічижи́л, негодова́л єси́ пома́заннаго Твоєго́;
|
Ты` же эTринђ, и^ ё^ничижи, негодова пома'ꙁанаго твое^го”
|
|
40
|
40
|
|
разори́л єси́ заві́т раба́ Твоєго́, оскверни́л єси́ на землі́ святи́ню єго́;
|
Разорилъ е^си завњтъ раба` твое^го, ѓ^сквернилъ е^си на ꙁемли` ст~ыню е^го.
|
|
41
|
41
|
|
разори́л єси́ вся опло́ти єго́, положи́л єси́ тве́рдая єго́ страх.
|
раꙁорилъ е^си вс^я ѓ^пло'ты е^го” Положилъ е^си тве'рдая е^го страхъ”
|
|
42
|
42
|
|
Расхища́ху єго́ всі мимоходя́щії путе́м, бисть поноше́ніє сосі́дом свої́м.
|
Расхищя'хђть и& вс^и мимоходящеи` пђтемъ, бысть поноше'нїе съсњдомъ своиM”
|
|
43
|
43
|
|
Возви́сил єси́ десни́цю стужа́ющих єму́, возвесели́л єси́ вся враги́ єго́;
|
Въꙁвы'силᲆ е^си десни'цђ стђжя'ющыX е^мђ, въꙁ#веселилъ еси вс^я врагы е^го”
|
|
44
|
44
|
|
отврати́л єси́ по́мощ меча́ єго́ і не заступи́л єси́ єго́ во бра́ні;
|
Въꙁвратилъ е^си по'мощъ ѓ^рђжїа его, и^ не застђпи` е^го в# браны”
|
|
45
|
45
|
|
разори́л єси́ от очище́нія єго́, престо́л єго́ на зе́млю пове́ргл єси́:
|
Разорилъ е^си эT ѓ^чище'нїа е^го, прsтлъ е^го на' ꙁемлю поврьже”
|
|
46
|
46
|
|
Ума́лил єси́ дні вре́мене єго́, облія́л єси́ єго́ студо́м.
|
Оу^ма'лилъ е^си дн~и вре'мени е^го, ѓ^блїа'лъ е^си и& стђдомъ”
|
|
47
|
47
|
|
Доко́лі, Го́споди, отвраща́єшися в коне́ць, разжже́ться я́ко огнь гнів Твой?
|
доко'лњ г~и эTвраща'ешися в# коне'ць, ражDежется ја%ко ѓ^гнь гнњвъ твой;
|
|
48
|
48
|
|
Пом'яни́, кий мой соста́в: єда́ бо всу́є созда́л єси́ вся си́ни челові́чеськія?
|
помяни`, кі'и мой състав#, е^да б^о всђе съꙁда` вс^я сн~ы члчsкыа;
|
|
49
|
49
|
|
Кто єсть челові́к, і́же поживе́ть і не у́зрить сме́рти, ізба́вить ду́шу свою́ із руки́ а́дови?
|
кт^о е^сть чл~кь, и^же поживетъ, и^ не ё'ꙁрит# смерти, и^ꙁба'витъ дш~ђ свою и^ꙁ рђкы` а'довы;
|
|
50
|
50
|
|
Гді суть ми́лості Твоя́ дре́внія, Го́споди, ї́миже кля́лся єси́ Дави́ду во і́стині Твоє́й?
|
гдњ сђть млsти твоя древняа г~и, ја%же кляᲄся дв~дђ въ и'стинњ твоей;
|
|
51
|
51
|
|
Пом'яни́, Го́споди, поноше́ніє раб Твої́х, є́же удержа́х в ні́дрі моє́м мно́гих язи́к;
|
помяни г~и поноше'нїе раb твоиX, е^же ё^дръжа в# надрњ мое'мъ мно'гы ја%зы'кы”
|
|
52
|
52
|
|
і́мже поноси́ша вразі́ Твої́, Го́споди, і́мже поноси́ша ізміне́нію христа́ Твоєго́.
|
Є$же поноси'шя вра'ѕи твои` г~и, е^же поноси'шя и^змњне'нїе х~а твоего”
|
|
53
|
53
|
|
Благослове́н Госпо́дь во вік! Бу́ди, бу́ди.
|
Блsве'нъ г~ь в# вњкъ. бђ'детъ, бђ'детъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа”
|
|
Псалом 89
|
ўало'мъ п~џ
|
|
1
|
1
|
|
Моли́тва Моїсе́я, челові́ка Бо́жия, 89.
|
Мл~тва мољ=се'а чл~ка бж~їа, п~џ”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, Прибі́жище бил єси́ нам в род і род.
|
Ги~ прибњжище бысть нам#, в роD и^ ро'дъ”
|
|
3
|
3
|
|
Пре́жде да́же гора́м не би́ти і созда́тися землі́ і вселе́нній, і от ві́ка і до ві́ка Ти єси́.
|
прежDе да'же горамъ не быти, и^ създатися ꙁемли и^ вселе'ннњй, и^ эT вњка и^ до вњка т^ы е^си”
|
|
4
|
4
|
|
Не отврати́ челові́ка во смире́ніє, і рекл єси́: обраті́теся, си́нове челові́честії.
|
Не въꙁврати чл~ка въ смире'нїе. и^ ре'клᲆ е^си, ѓ^брати'теся сн~ове члчsтїи”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко ти́сяща літ пред очи́ма Твої́ма, Го́споди, я́ко день вчера́шній, і́же ми́мо і́де, і стра́жа нощна́я.
|
ЈА/ко ты'сяща лњтъ преD ѓ^чи'ма твои'ма г~и, ја%ко дн~ь вчера'шнїи и^же ми'мои'де, и^ стра'жа нощнаа”
|
|
6
|
6
|
|
Унічиже́нія їх лі́та бу́дуть; у́тро я́ко трава́ ми́мо і́деть, у́тро процвіте́ть і пре́йдеть; на ве́чер отпаде́ть, ожесті́єть і і́зсхнеть;
|
Оу^ничиже'нїа и^хъ е^ще бђ'дђтъ” Оу^тро ја%ко трава` ми'мои'детъ, ё^тро процвњте'тъ и^ пре'идетъ, на вечеръ эTпадетъ, ѓ^жестњ'етъ, и^ і^схнеT”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко ізчезо́хом гні́вом Твої́м, і я́ростію Твоє́ю смути́хомся.
|
ЈА/ко и^счеꙁо'хомъ гнњвомъ твои'мᲆ, и^ ја%ростїю твоею смђти'хомся”
|
|
8
|
8
|
|
Положи́л єси́ беззако́нія на́ша пред Тобо́ю, вік наш в просвіще́ніє лиця́ Твоєго́.
|
Положилᲆ е^си безако'нїа наша преD собою, вњкъ нашь в# просвњщенїе лица твоего”
|
|
9
|
9
|
|
Я́ко всі дні́є на́ші оскуді́ша, і гні́вом Твої́м ізчезо́хом;
|
ЈА/ко вс^и дн~їе наши ѓ^скђдњша, и^ гнњвомъ твои'мъ и^ꙁчеѕо'хомъ”
|
|
10
|
10
|
|
лі́та на́ша я́ко паучи́на поуча́хуся; дні́є літ на́ших в ни́хже се́дьмдесят літ, а́ще же в си́лах — о́сьмдесят літ, і мно́жає їх труд і болі́знь: я́ко при́йде кро́тость на ни, і нака́жемся.
|
Лњта нашя ја%ко паё^чи'на паё^ча'хђся, дн~їе лњтъ нашихъ в ниX же сеDмьдесятъ лњтъ. а%ще же в си'лахъ, ѓ^смъдесятъ лњтъ. и^ множае и^х# трђдъ и^ болњзнь” ЈА/ко прїиде кротость на ны, и^ нака'жемся”
|
|
11
|
11
|
|
Кто вість держа́ву гні́ва Твоєго́, і от стра́ха Твоєго́ я́рость Твою́ ізчести́?
|
Кто` съвњсть дръжа'вђ гнњва твоего, и^ эT страха твоего ја%рость твою и^ꙁчести`;
|
|
12
|
12
|
|
Десни́цю Твою́ та́ко скажи́ мі, і окова́нния [і нака́занния] се́рдцем в му́дрості.
|
десни'цђ твою та'ко скажи` м^и, и^ ѓ^коаанныа срDцемъ в# мђ'дрости”
|
|
13
|
13
|
|
Обрати́ся, Го́споди, доко́лі? І умоле́н бу́ди на раби́ Твоя́.
|
ѓ^брати г~и доко'лњ, и^ ё^моленъ бђ'ди на рабы` своя”
|
|
14
|
14
|
|
Іспо́лнихомся зау́тра ми́лости Твоєя́, Го́споди, і возра́довахомся і возвесели́хомся;
|
И$спо'лнихомся ꙁаё'тра млsти твоя г~и, и^ въꙁрадовахомся и^ въꙁвеселихомся”
|
|
15
|
15
|
|
во вся дні на́ша возвесели́хомся, за дні, в ня́же смири́л ни єси́, лі́та, в ня́же ви́діхом зла́я.
|
Въ вся` дн~и нашя въꙁвеселихомся, ꙁа дн^и в# няже смирилъ н^ы е^си, лᲇта в ня'же видᲇхомъ злая”
|
|
16
|
16
|
|
І при́зри на раби́ Твоя́ і на діла́ Твоя́, і наста́ви си́ни їх.
|
И$ призри на рабы` своя и на дњ'ла твоя, и^ насᲄа'ви сн~ы иX”
|
|
17
|
17
|
|
І бу́ди сві́тлость Го́спода Бо́га на́шего на нас, і діла́ рук на́ших іспра́ви на нас, і ді́ло рук на́ших іспра́ви.
|
И$ бђ'ди свњтлость г~а б~а на'шего на насъ, и^ дњ'ла рђкъ на'шихъ и^справи на насъ, и^ дњло рђкᲆ наших# и^спра'ви”
|
|
Псалом 90
|
ўало'мъ ч~
|
|
0
|
0
|
|
Хвала́ пі́сні Дави́дови, не надпи́сан у євре́й, 90.
|
Хвала` пњснїи двDвъ. неѓ^пи'санъ эT е^вре'й, ч~”
|
|
1
|
1
|
|
Живи́й в по́мощі Ви́шняго, в кро́ві Бо́га Небе́снаго водвори́ться,
|
Живый в по'мощи вы'шняго, въ кровњ б~а нбsнаго въдворится”
|
|
2
|
2
|
|
рече́ть Го́сподеві: Засту́пник мой єси́ і Прибі́жище моє́, Бог мой, і упова́ю на Него́.
|
Рече'тъ гв~и, ꙁастђ'пникъ мой е^си, и^ прибᲇжище мое, б~ъ мой, и^ ё^поваю нань”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко Той ізба́вить тя от сі́ті ло́вчі і от словесе́ м'яте́жна;
|
ЈА/ко тои и^ꙁба'витъ т^я эT сњти ло'вча и^ эT словесе` мяте'жна”
|
|
4
|
4
|
|
Плещма́ Свої́ма осіни́ть тя, і под крилі́ Єго́ наді́єшися; ору́жієм оби́деть тя і́стина Єго́.
|
Пле'щма свои'ма ѓ^сњнитъ т^я, и^ поD крилњ` е^го надњ'ешися” ѓ^рђжїе ѓ^бы'детᲆ т^я и^стина е^го,
|
|
5
|
5
|
|
Не убої́шися от стра́ха нощна́го, от стріли́ летя́щия во дні,
|
не ёбои'шися эT страха нощна'го, эT стрᲇлы` летящаа въ дн~е,
|
|
6
|
6
|
|
от ве́щі во тьмі преходя́щия, от сря́ща [от нападе́нія] і бі́са полу́деннаго.
|
эT вещи въ тмњ преходя'щая, эT сря'ща и бњса полђдн~ьнаго”
|
|
7
|
7
|
|
Паде́ть от страни́ твоєя́ ти́сяща і тьма одесну́ю тебе́, к тебі́ же не прибли́житься;
|
Падетъ эT страны` твоеа` ты'сяща, и^ тма` ѓ^деснђю тебе`, к тебњ же не прибли'жится”
|
|
8
|
8
|
|
оба́че очи́ма твої́ма смо́триши і воздая́ніє грі́шников у́зриши.
|
ѓ^ба'че ѓ^чи'ма свои'ма смо'триши, и^ въздаа'нїе грњшникомъ ё^ꙁриши”
|
|
9
|
9
|
|
Я́ко Ти, Го́споди, Упова́ніє моє́; Ви́шняго положи́л єси́ Прибі́жище твоє́.
|
ЈА/ко т^ы г~и ё^пова'нїе мое, вы'шняго положил# е^си прибњжище твое,
|
|
10
|
10
|
|
Не при́йдеть к тебі́ зло, і ра́на не прибли́житься тілесі́ твоєму́ [селе́нію твоєму́];
|
Не прїидетъ к тебњ ѕл^о, и^ ра'на не прибли'жится тњлеси твое^мђ”
|
|
11
|
11
|
|
я́ко а́нгелом Свої́м запові́сть о тебі́ сохрани́ти тя во всіх путе́х твої́х.
|
ЈА/ко а^гг~ломъ свои'мъ ꙁаповњсть ѓ^ тебњ, съхранити т^я въ всњхъ пђтехъ твоих#”
|
|
12
|
12
|
|
На рука́х во́зьмуть тя, да не когда́ преткне́ши о ка́мень но́гу твою́;
|
На рђкаX въꙁмђтъ т^я, да не когда пре'ткнеши ѓ^ камень ногы твоеа”
|
|
13
|
13
|
|
на а́спида і васили́ска насту́пиши і попере́ши льва і змі́я.
|
На а'спидђ и^ васили'ска настђ'пиши, и^ попере'ши лва` и^ змїа”
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко на М'я упова́, і ізба́влю ї; покри́ю ї, я́ко позна́ і́м'я Моє́.
|
ЈА/ко на мя ё^пова, и^ і^ꙁба'влю и&. покры'ю и&, ја^ко позна и'мя мое`”
|
|
15
|
15
|
|
Воззове́ть ко Мні, і усли́шу єго́; с ним єсьм в ско́рбі, ізму́ єго́ і просла́влю єго́;
|
Въз#ꙁоветъ къ мнњ, и^ ё^слы'шђ и&, с нимᲆ е^смь в# скорби” И$змђ` и&, и^ просла'влю е^го”
|
|
16
|
16
|
|
Долгото́ю дній іспо́лню єго́ і явлю́ єму́ спасе́ніє Моє́.
|
долготђ дн~їи и^спо'лню и&, и^ ја%влю е^мђ сп~се'нїе мое`”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва: |
Слvа”
|
|
Псалом 91
|
ўало'мъ ч~а
|
|
1
|
1
|
|
Псало́м пі́сні, в день субо́тний, 91.
|
ўлоM пњсни в# дн~ь сђбо'тныи” ч~а” кgа г~і”
|
|
2
|
2
|
|
Бла́го єсть іспові́датися Го́сподеві і пі́ти і́мені Твоєму́, Ви́шній;
|
Бл~го е^сть и^сповњдатися гв~и, и^ пњти и'мени ᲄвоемђ вы'шне.
|
|
3
|
3
|
|
возвіща́ти зау́тра ми́лость Твою́ і і́стину Твою́ на вся́ку нощ,
|
въꙁвњщати ꙁа ё^тра млsть твою, и^ і'стинђ твою на вся'кђ нощь.
|
|
4
|
4
|
|
в десятостру́ннім псалти́рі с пі́снію в гу́слех.
|
в# десятострђннемᲆ ўалты'ри, с пᲇснїю в# гђ'слехъ”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко возвесели́л м'я єси́, Го́споди, в творе́нії Твоє́м, і в ді́ліх руку́ Твоє́ю возра́дуюся.
|
ЈА/ко въꙁвеселилъ м^я е^си г~и в тва'ри твоей, и^ в дњлехъ рђ'кђ твоею въꙁрадђюся”
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко возвели́чишася діла́ Твоя́, Го́споди; зіло́ углуби́шася помишле́нія Твоя́.
|
ЈА/ко въꙁвели'чишяся дњла твоя г~и, ѕњло` ё^глђби'шяся помышле'нїа твоа”
|
|
7
|
7
|
|
Муж безу́мен не позна́єть, і неразуми́в не разумі́єть сих.
|
Мђжᲆ беꙁђ'менъ не позна'етъ, и^ нераꙁђмивъ, не раꙁђмњетъ сихъ”
|
|
8
|
8
|
|
Внегда́ прозябо́ша грі́шници я́ко трава́, і пронико́ша всі ді́лающії беззако́ніє, я́ко да потреб'я́ться в вік ві́ка;
|
Є$гда проꙁябошя грњшницы ја%ко трава`, и^ проникоша вси дњ'лающеи` беꙁако'нїе, ја%ко да потребятся въ вњкъ вњка”
|
|
9
|
9
|
|
Ти же Ви́шній во вік, Го́споди.
|
Ты же вышнїи в# вњкъ г~и”
|
|
10
|
10
|
|
Я́ко се вразі́ Твої́, Го́споди, я́ко се вразі́ Твої́ поги́бнуть і рази́дуться всі ді́лающії беззако́ніє.
|
ЈА/ко с^е враѕи твои` г~и, ја%ко с^е вра'ѕи твои` поги'бнђт#, и^ раꙁы'дђтся вс^и дњ'лающеи` беꙁако'нїе”
|
|
11
|
11
|
|
І вознесе́ться я́ко єдиноро́га рог мой, і ста́рость моя́ в єле́ї масти́ті;
|
И$ въꙁнесе'т#ся ја%ко и^норо'га рогъ мой, и^ ста'рос`ть моа въ е^леи масти'тњ”
|
|
12
|
12
|
|
і воззрі́ о́ко моє́ на враги́ моя́, і востаю́щия на м'я лука́внующия усли́шить у́хо моє́.
|
И$ въꙁрњ ѓ%ко мое на врагы` моя, и^ въстающаа на' мя, лђка'внђющая ё^слы'шитъ ё^хо мое`”
|
|
13
|
13
|
|
Пра́ведник, я́ко фі́нікс процвіте́ть, я́ко кедр, і́же в Лива́ні, умно́житься.
|
Пра'ведникъ ја%ко фљ=нићᲆ процвњтетъ, ја%ко ке'дръ и^же в лљ=ванњ ё^мно'жится”
|
|
14
|
14
|
|
Насажде́ні в дому́ Госпо́дні во дво́ріх Бо́га на́шего процвіту́ть;
|
Насаждени в домђ гн~и, въ дворXњ б~а на'шего процвњтђтъ”
|
|
15
|
15
|
|
єще́ умно́жаться в ста́рості масти́ті, і благоприє́млюще бу́дуть.
|
Є$ще ё^мно'жатся в# ста'рости масти'тњ, и^ бл~гопрїе'млюще бђдђтъ,
|
|
16
|
16
|
|
Да возвістя́ть, я́ко прав Госпо́дь Бог наш, і ність непра́вди в Нем.
|
да въꙁвњстятъ” ЈА/ко правъ г~ь б~ъ нашь, и^ нњсть неправды в немъ”
|
|
Псалом 92
|
ўало'мъ ч~в
|
|
0
|
0
|
|
В день предсубо́тний, внегда́ насели́ся земля́, хвала́ пі́сні Дави́ду, 92.
|
В дн~ь сђбо'тныи, в#негда насели'ся земля. хвала` пњсни двDвы, ч~в”
|
|
1
|
1
|
|
Госпо́дь воцари́ся, в лі́поту облече́ся; облече́ся Госпо́дь в си́лу і препоя́сася; і́бо утверди́ вселе́нную, я́же не подви́житься.
|
Гь~ въцр~ися, в лњпотђ ся ѓ^блече`” ѓ^блече'ся г~ь в си'лђ, и^ препоя'сася. и%бо ё^твер#ди` вселе'ннђю, ја%же не поDвижится”
|
|
2
|
2
|
|
Гото́в престо́л Твой отто́лі; от ві́ка Ти єси́.
|
Готовъ прsтлъ твой эTто'лњ, эT вњка ты е^си”
|
|
3
|
3
|
|
Воздвиго́ша рі́ки, Го́споди, воздвиго́ша рі́ки гла́си своя́;
|
Въꙁдвигошя рњки г~и въꙁдвигошя рњкы` глsа свой” Во'змђтъ рњкы стрђгы своя
|
|
4
|
4
|
|
во́зьмуть рі́ки сотре́нія своя́, от гласо́в вод мно́гих.
|
эT гласовъ воD мно'гᲆ” ди'вны высоты мор#скыа, ди'венъ в# высокыX г~ь”
|
|
5
|
5
|
|
Ди́вни висоти́ морські́я; ди́вен в висо́ких Госпо́дь.
|
Свњдњнїа твоя ё^вњришася ѕњло, до'мђ твоемђ подобает# ст~ы'ни г~и, в# долготђ дн~їи”
|
|
6
|
|
|
Свиді́нія Твоя́ уві́ришася зіло́. До́му Твоєму́ подоба́єть святи́ня, Го́споди, в долготу́ дній.
|
|
|
Псалом 93
|
ўало'мъ ч~г
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, в четве́ртий субо́ти, 93.
|
ўлоM дввDъ, четвори'ца сђботы. неѓ^пи'санъ эT е^вреи” ч~г”
|
|
1
|
1
|
|
Бог отмще́ній Госпо́дь, Бог отмще́ній не обину́лся єсть.
|
Бг~ъ эTм#ще'нїи г~ь, бг~ъ эTм#щенїи не ѓ^бинђлся е^сть”
|
|
2
|
2
|
|
Вознеси́ся, судя́й землі́, возда́ждь воздая́ніє го́рдим.
|
Въꙁнеси'ся сђдяи` ꙁемли`, вᲆꙁдажDь вᲆꙁдаа'нїе гордыM”
|
|
3
|
3
|
|
Доко́лі грі́шници, Го́споди, доко́лі грі́шници восхва́ляться?
|
доко'лњ грњшници г~и, доколњ грњшницы въсхва'лятся;
|
|
4
|
4
|
|
Провіща́ють і возглаго́лють непра́вду, возглаго́лють всі ді́лающії беззако́ніє?
|
провњща'ютъ, и^ въꙁгл~ють неправдђ, въꙁгл~ютъ вс^и дњ'лающеи` беꙁако'нїе”
|
|
5
|
5
|
|
Лю́ди Твоя́, Го́споди, смири́ша, і достоя́ніє Твоє́ озло́биша:
|
Люди твоа г~и смири'ша, и^ досто'анїе твое ѓ^ꙁло'биша”
|
|
6
|
6
|
|
вдови́цю і си́ра умори́ша, і прише́лця уби́ша,
|
Вдови'цђ и^ си'ра ё^мори'шя, и^ пришельца ё^би'ша”
|
|
7
|
7
|
|
і рі́ша: не у́зрить Госпо́дь, ніже́ уразумі́єть Бог Іа́ковль.
|
И$ рњшя, не ё^зритъ г~ь. ниже раꙁђмњетъ б~ъ і^аковль”
|
|
8
|
8
|
|
Разумі́йте же, безу́мнії в лю́дех, і бу́її ні́когда, умудрі́теся;
|
Раꙁђмњите же безђ'мнїи` в людехъ, и^ бђ'ии нњкогда ё^мђдритеся”
|
|
9
|
9
|
|
насажде́й у́хо, не сли́шить ли? Іли́ созда́вий о́ко, не сматря́єть ли?
|
Насаждеи` ё^хо, не слы'шитᲆ л^и; и^ли съꙁда'выи ѓко, не сматряетъ ли;
|
|
10
|
10
|
|
Наказу́яй язи́ки, не обличи́ть ли, уча́й челові́ка ра́зуму?
|
наказааи` ја%ѕыки, не ѓ^бличи'тъ л^и, ё^чаи` чл~ка ра'зђмђ;
|
|
11
|
11
|
|
Госпо́дь вість помишле́нія челові́чеськая, я́ко суть су́єтна.
|
г~ь съвњсть помыш#ле'нїя члчsка, ја%ко сђть сђе'тна”
|
|
12
|
12
|
|
Блаже́н челові́к, єго́же а́ще нака́жеши, Го́споди, і от зако́на Твоєго́ научи́ши єго́;
|
Блаже'нъ чл~къ, е^гоже а^ще накажеши г~и, и^ эT зако'на твое^го наё^чи'ши и&”
|
|
13
|
13
|
|
укроти́ти єго́ от дній лю́тих, до́ндеже ізри́ється грі́шному я́ма.
|
ё^кроᲄи'ти е^го эT дн~їи лютъ, до'ндеже и^зры'ется грᲇшномђ я'ма”
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко не отри́неть Госпо́дь люді́й Свої́х, і достоя́нія Своєго́ не оста́вить;
|
ЈА/ко не эTри'нетъ г~ь людїи свои^хъ, и^ достоянїа свое^го не ѓ^ста'витᲆ,
|
|
15
|
15
|
|
до́ндеже пра́вда обрати́ться на суд, і держа́щіїся єя́ всі пра́вії се́рдцем.
|
дон#деже пра'вда ѓ^брати'тъся на сђ'дъ, и^ блиꙁъ еа` вс^и правїи срDцемъ”
|
|
16
|
16
|
|
Кто воста́неть мі на лука́внующия? Іли́ кто спредста́неть мі на ді́лающия беззако́ніє?
|
кт^о въста'нетъ м^и на лђкавнђющаа`, и^ли кт^о съпрDеста'нетъ м^и на дњ'лающая безако'нїе;
|
|
17
|
17
|
|
А́ще не Госпо́дь помо́гл би мі, вма́лі всели́лася би во ад душа́ моя́.
|
а^ще не г~ь помо'глᲆ б^ы ми в ма'лᲇ вселилася б^ы вᲆ а'дъ дш~а моа”
|
|
18
|
18
|
|
А́ще глаго́лах: подви́жеся нога́ моя́, ми́лость Твоя́, Го́споди, помога́ше мі:
|
А$ще гл~ахъ поDвижася нога` моа” Млsть твоа г~и помага'ше м^и”
|
|
19
|
19
|
|
по мно́жеству болі́зней мої́х в се́рдці моє́м, утіше́нія Твоя́ возвесели́ша ду́шу мою́.
|
По мно'жествђ болњꙁнїи мои^хᲆ в# срDци мое'мъ, ё^тњшенїа твоя възвесели'шя дш~ђ мою”
|
|
20
|
20
|
|
Да не пребу́деть Тебі́ престо́л беззако́нія, созида́яй труд на повелі́ніє.
|
да не пребђ'детъ тебњ престолъ безако'нїа, съѕидааи` трђдъ на повелњнїе”
|
|
21
|
21
|
|
Улов'я́ть на ду́шу пра́ведничу, і кров непови́нную осу́дять.
|
ё^ловя'тᲆ на' дш~ђ правеDничђ, и^ кро'вь непови'ннђю ѓ^сђ'дятъ”
|
|
22
|
22
|
|
І бисть мні Госпо́дь в прибі́жище, і Бог мой в по́мощ упова́нія моєго́;
|
И$ бысть мн^њ г~ь в# прибњжище, и^ б~ъ мой в# помощᲆ ё^пова'нїа моего”
|
|
23
|
23
|
|
і возда́сть їм Госпо́дь беззако́ніє їх, і по лука́вствію їх погуби́ть я Госпо́дь Бог наш.
|
и^ въздастъ и^мъ г~ь беꙁако'нїе и^хъ, и^ по лђка'в#ствїю иX погђбитъ и^хъ г~ь б~ъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 94
|
ўало'мъ ч~д
|
|
0
|
0
|
|
Хвала́ пі́сні Дави́ду, не надпи́сан у євре́й, 94.
|
Хвала пњснїи дввDъ. неѓ^пи'санъ эT е^врей, ч~д”
|
|
1
|
1
|
|
Прийді́те, возра́дуємся Го́сподеві, воскли́кнем Бо́гу Спаси́телю на́шему;
|
Прїидњте вᲆзрадђемся гв~и, въскли'кнемъ б~ђ, сп~си'телю на'шемђ”
|
|
2
|
2
|
|
предвари́м лице́ Єго́ во іспові́данії, і во псалмі́х воскли́кнем Єму́;
|
ПрDеваримъ лице е^го въ и^сповњданїи, и^ въ ўалмњхъ въскли'кнемъ е^мђ”
|
|
3
|
3
|
|
я́ко Бог ве́лій Госпо́дь, і Цар ве́лій по всей землі́;
|
ЈА/ко б~ъ ве'лей г~ь, и^ цр~ь ве'лей по все'й ꙁемли”
|
|
4
|
4
|
|
я́ко в руці́ Єго́ всі конці́ землі́, і висоти́ гор Того́ суть.
|
ја%ко в рђцњ е^го вс^и концы` земля`, и^ высоᲄы` го'ръ того сTђ”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко Того́ єсть мо́ре, і Той сотвори́ є, і су́шу ру́ці Єго́ созда́сті.
|
ЈА/ко того` е^сть мо'ре, и^ той съᲄвори е&, и^ сђ'шђ рђцњ е^го създа'стњ”
|
|
6
|
6
|
|
Прийді́те, поклоні́мся і припаде́м Єму́, і воспла́чемся пред Го́сподем сотво́ршим нас;
|
Прїидᲇте покло'нимся, и^ припадемъ е^мђ, и^ въсплаче'мся прDе гм~ъ сътвор#шим# насъ”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко Той єсть Бог наш, і ми лю́діє па́житі Єго́ і о́вці руки́ Єго́. Днесь а́ще глас Єго́ усли́шіте,
|
ЈА/ко той е^сть б~ъ нашь, и^ мы` людїе па'ствы е^го, и^ ѓ^вця рђкы` е^го. днsе а^ще глsа е^го ё^слышите,
|
|
8
|
8
|
|
не ожесточі́те серде́ць ва́ших, я́ко в прогні́ванії, по дні іскуше́нія в пусти́ні;
|
не ѓ^жести'те срDцъ вашихъ, ја%ко въ прогнњванїи, по дн~и и^скђшенїа в# пђсты'ни,
|
|
9
|
9
|
|
в о́ньже [іді́же] іскуси́ша М'я отці́ ва́ші, іскуси́ша М'я, і ви́діша діла́ Моя́.
|
воньже и^скђси'ша м^я эTц~ы ваши” И$скђси'ша м^я, и^ видњшя дњ'ла моа.
|
|
10
|
10
|
|
Чети́редесять літ негодова́х ро́да того́, і ріх: при́сно заблужда́ють се́рдцем, ті́ї же не позна́ша путі́й Мої́х;
|
четы'редесятъ лњтъ негодоваX ро'да того” И$ рњхъ, прнsо блђдятъ срDцемъ, тїи же не позна'шя пђтїи мои'хъ”
|
|
11
|
11
|
|
я́ко кля́хся во гні́ві Моє́м, а́ще вни́дуть в поко́й Мой.
|
ја%ко кляXся въ гнњвњ моеM, а^ще внидђтъ в# покои мой”
|
|
Псалом 95
|
ўало'мъ ч~е
|
|
0
|
0
|
|
Хвала́ пі́сні Дави́ду, внегда́ дом созида́шеся по пліне́нії, не надпи́сан у євре́й, 95.
|
Хвала` пњснїи дввDъ, в#негда храмъ ѕида'шеся по плененїи. неѓ^писанъ эT е^вре'и^, ч~е
|
|
1
|
1
|
|
Воспо́йте Го́сподеві піснь но́ву, воспо́йте Го́сподеві вся земля́;
|
Въспо'ите гв~и пњснь новђ, въспо'ите гв~и вс^я ꙁемля”
|
|
2
|
2
|
|
воспо́йте Го́сподеві, благослові́те і́м'я Єго́; благовісті́те день от дне спасе́ніє Єго́.
|
въспо'ите гв~и, блsвиᲄе и'мя е^го” Бл~говњстите дн~ь, эT дн~е сп~се'нїе бж~їе”
|
|
3
|
3
|
|
Возвісті́те во язи́ціх сла́ву Єго́, во всіх лю́дех чудеса́ Єго́.
|
Възвᲇсти'те въ ја^ѕы'цехᲆ сла'вђ е^го, въ всXњ лю'дехᲆ чюдеса е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко ве́лій Госпо́дь і хва́лен зіло́, стра́шен єсть над всі́ми бо́ги.
|
ЈА/ко ве'леи г~ь и^ хва'ленъ ѕњло, стра'шенъ е^сть нDа всњми бо'гы”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко всі бо́зі — язи́к бі́сове; Госпо́дь же небеса́ сотвори́.
|
ЈА/ко вси бо'ѕи ја^зы'къ бњ'сове, г~ь же нб~са сътвои”
|
|
6
|
6
|
|
Іспові́даніє і красота́ пред Ним, святи́ня і великолі́піє во святи́лі Єго́.
|
И$сповњданїе и^ красота прDе ни'мᲆ, ст~ы'ни и^ велелњпїе въ ст~и'лњ е^го”
|
|
7
|
7
|
|
Принесі́те Го́сподеві, оте́чествія язи́к, принесі́те Го́сподеві сла́ву і честь.
|
Принесњте гв~и эTч~ьствїа ја^ѕыкъ, принесњте гв~и славђ и^ честь”
|
|
8
|
8
|
|
принесі́те Го́сподеві сла́ву і́мені Єго́; возьмі́те же́ртви і вході́те во двори́ Єго́.
|
принесњте гв~и сла'вђ и'мени е^го” Прїимњте жрътвы, и^ входи'те в# дворы е^го”
|
|
9
|
9
|
|
Поклоні́теся Го́сподеві во дворі́ святі́м Єго́. Да подви́житься от лиця́ Єго́ вся земля́.
|
поклони'теся гв~и в# дворњ` ст~емъ е^го” да подви'жится эT лица` е^го вс^я земля`”
|
|
10
|
10
|
|
Рці́те во язи́ціх, я́ко Госпо́дь воцари́ся; і́бо іспра́ви вселе́нную, я́же не подви́житься; су́дить лю́дем пра́востію.
|
Рцњте въ ја^ѕы'цехъ, ја^ко г~ь въцр~и'ся” И$бо и^справи вселе'ннђю ја^же не поDви'жится, сђдитъ лю'демъ пра'востїю”
|
|
11
|
11
|
|
Да возвеселя́ться небеса́, і ра́дується земля́; да подви́житься мо́ре і ісполне́ніє єго́;
|
да вᲆзвеселяTся нб~са`, и^ радђется ꙁемля” да подви'жится мо'ре и^ і^сполненїе еа`”
|
|
12
|
12
|
|
возра́дуються поля́ і вся я́же на них; тогда́ возра́дуються вся древа́ дубра́вная
|
възрадђюTся поля и^ вс^я ја^же на нихᲆ” Тогда възрадђюTся вс^я дре'ва дђбравная,
|
|
13
|
13
|
|
от лиця́ Госпо́дня, я́ко гряде́ть, я́ко гряде́ть суди́ти землі́; суди́ти вселе́нній в пра́вду і лю́дем і́стиною Своє́ю.
|
эT лица гн~я, ја%ко грядетъ, ја%ко грядетъ сђди'ти земли” Сђдити вселеннњй в# правдђ, и^ лю'демъ и^стинною своею^”
|
|
Псалом 96
|
ўало'мъ ч~ѕ
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, єгда́ земля́ єго́ устроя́шеся, не надпи́сан у євре́й, 96.
|
ўало'мъ дввDъ,. е^гда земля` е^мђ населяшеся. неѓ^пи'санъ эT е^врей, ч~ѕ”
|
|
1
|
1
|
|
Госпо́дь воцари́ся, да ра́дується земля́, да веселя́ться о́строві мно́зі.
|
Гь~ воцр~и'ся, да радђется земля, да веселя'тся ѓ%строви мно'ѕи”
|
|
2
|
2
|
|
О́блак і мрак о́крест Єго́; пра́вда і судьба́ — ісправле́ніє престо́ла Єго́.
|
ѓ^блакъ и^ примракъ ѓ^кресᲄъ е^го, правда и^ сђдьба и^справленїе престо'ла е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Огнь пред Ним преди́деть і попали́ть о́крест враги́ Єго́.
|
ѓ^гнь прDе ни'мъ прDеи'детъ, и^ попа'литъ ѓ^крестъ врагы е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Освіти́ша мо́лнія Єго́ вселе́нную; ви́ді і подви́жеся земля́.
|
Э$свњти'ша млънїа е^го вселе'ннђю, видњ и^ поDвижася земля”
|
|
5
|
5
|
|
Го́ри, я́ко воск, раста́яша от лиця́ Госпо́дня, от лиця́ Го́спода всея́ землі́.
|
Го'ры ја%ко воскъ раста'яша эT лица гн~я, эT лица г~а всея земля”
|
|
6
|
6
|
|
Возвісти́ша небеса́ пра́вду Єго́, і ви́діша всі лю́діє сла́ву Єго́.
|
Възвњсти'шя нб~са пра'вдђ е^го, и^ видњшя вс^и людїе сла'вђ е^го”
|
|
7
|
7
|
|
Да постидя́ться всі кла́няющіїся істука́нним, хва́лящіїся о і́доліх свої́х; поклоні́теся Єму́, всі а́нгели Єго́.
|
Да посты'дятся вси, кланяющеи`ся и^стђка'ннымъ, хваля'щеи`ся ѓ^ и^долњхъ свои^хᲆ” Поклони'теся е^мђ в#си а^гг~ли е^го”
|
|
8
|
8
|
|
Сли́ша і возвесели́ся Сіо́н, і возра́довашася дще́рі Іуде́йськія, суде́б ра́ди Твої́х, Го́споди;
|
Слыша и^ въꙁвесели'ся сїѓ'нъ и^ възрадовашася дщеря і^ю^де'йскыя, сђде'бъ ради твои^хъ г~и”
|
|
9
|
9
|
|
я́ко Ти Госпо́дь Ви́шній над все́ю земле́ю, зіло́ превозне́слся єси́ над всі́ми бо́ги.
|
ЈА/ко т^ы г~ь вышнїи нDа всею ꙁемле'ю, ѕњло превъзнесе'ся нDа всњми бо'гы”
|
|
10
|
10
|
|
Лю́б'ящії Го́спода, ненави́діте зла́я; храни́ть Госпо́дь ду́ші преподо́бних Свої́х, із руки́ грі́шничі ізба́вить я.
|
Лю'бящей г~а, ненавиди'те ѕл^а” Хранитъ г~ь дш~я преподобныX свои^хъ, и^з рђкы` грњшнича и^зба'витъ и^хъ”
|
|
11
|
11
|
|
Світ возсія́ пра́веднику, і пра́вим се́рдцем весе́ліє.
|
Свњтъ восїа правDеникђ, и^ правымъ срDцемъ весе'лїе”
|
|
12
|
12
|
|
Веселі́теся, пра́веднії, о Го́споді, і іспові́дайте па́м'ять святи́ні Єго́.
|
Възвесели'теся праведнїи ѓ^ г~њ, и^ и^сповњдайте памяT ст~ы'ня е^го”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 97
|
ўало'мъ ч~з
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 97.
|
ўлоM дввDъ, ч~з”
|
|
1
|
1
|
|
Воспо́йте Го́сподеві піснь но́ву, я́ко ди́вна сотвори́ Госпо́дь; спасе́ Єго́ десни́ця Єго́ і ми́шця свята́я Єго́.
|
Въспо'ите гв~и пњснь но'вђ, ја%ко ди'вна сътвори г~ь” спасе е^го десни'ца е^го, и^ мы'шца ст~а'а е^го”
|
|
2
|
2
|
|
Сказа́ Госпо́дь спасе́ніє Своє́, пред язи́ки откри́ пра́вду Свою́.
|
ЈА/ви' г~ь сп~се'нїе свое, прDе ја%зы'кы эTкры` пра'вдђ свою”
|
|
3
|
3
|
|
Пом'яну́ ми́лость Свою́ Іа́кову і і́стину Свою́ до́му Ізра́їлеву; ви́діша всі конці́ землі́ спасе́ніє Бо́га на́шего.
|
Помянђ` млsть свою` і^а'ковђ, и^ і'стины своеа` до'мђ і^ил~евђ” Видњшя вс^и концы` земля сп~се'нїе б~а на'шего”
|
|
4
|
4
|
|
Воскли́кніте Бо́гові, вся земля́, воспо́йте і ра́дуйтеся і по́йте.
|
въскли'кнњте бв~и вся земля`, въспо'ите и^ радђитеся и^ по'ите”
|
|
5
|
5
|
|
По́йте Го́сподеві в гу́слех, в гу́слех і гла́сі псало́мсті,
|
по'ите гв~и в# гђ'слехъ в гђслеX, и^ гла'сᲇ ўалоMстњ,
|
|
6
|
6
|
|
в труба́х ко́ваних і гла́сом труби́ ро́жани; вострубі́те пред Царе́м Го́сподем.
|
в# трђбахᲆ кова'ныM, и^ гла'сомъ трђбы` ро'жаны” въстрђбите прDе цр~емъ гм~ъ”
|
|
7
|
7
|
|
Да подви́житься мо́ре і ісполне́ніє єго́, вселе́нная і всі живу́щії на ней.
|
да поDви'жит#ся мо'ре и^ і^сполне'нїе е^го, вселе'ннаа и^ вс^и живђщеи` на не'й”
|
|
8
|
8
|
|
Рі́ки воспле́щуть руко́ю вку́пі, го́ри возра́дуються
|
Рњкы` вᲆспле'щђтъ рђками вкђ'пњ, го'ры възрадђются
|
|
9
|
9
|
|
от лиця́ Госпо́дня, я́ко гряде́ть, я́ко і́деть суди́ти землі́; суди́ти вселе́нній в пра́вду, і лю́дем пра́востію.
|
эT лица гн~я, ја%ко грядет#, ја^ко прїиде сђдити земли`” Сђдиᲄи вселе'ннњй в# правдђ, и^ людемъ пра'востїю”
|
|
Псалом 98
|
ўало'мъ ч~и
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 98.
|
ўлоM дввDъ, ч~и”
|
|
1
|
1
|
|
Госпо́дь воцари́ся — да гні́ваються лю́діє; сідя́й на херуви́міх — да подви́житься земля́.
|
Гь~ въц~ри'ся, да гнњваются людїе” Сњдя'и на херђви'мњ, да подви'жится земля”
|
|
2
|
2
|
|
Госпо́дь в Сіо́ні вели́к і висо́к єсть над всі́ми людьми́.
|
г~ь в# сїѓ'нњ великъ, и^ высокъ е^сть нDа въсњми люDми”
|
|
3
|
3
|
|
Да іспові́дяться і́мені Твоєму́ вели́кому, я́ко стра́шно і свя́то єсть.
|
да и^сповњдятся и^мени твое^мђ вели'комђ” ја^ко стра'шно и^ ст~о е^сть,
|
|
4
|
4
|
|
І честь царе́ва суд лю́бить; Ти угото́вал єси́ правоти́, суд і пра́вду во Іа́кові Ти сотвори́л єси́.
|
и^ чесᲄь цр~е'ва, сђдъ лю'биT” Ты ё^готова пра'вины`, сђд# и^ правдђ въ і^а'ковњ т^ы сътвори`”
|
|
5
|
5
|
|
Возносі́те Го́спода Бо́га на́шего і покланя́йтеся подно́жію но́гу Єго́, я́ко свя́то єсть.
|
Възносите г~а б~а нашего, и^ кла'няитеся пDоножїю но'гђ е^го ја^ко ст~ъ е^сть”
|
|
6
|
6
|
|
Моїсе́й і Ааро́н во ієре́ех Єго́, і Самуї́л в призива́ющих і́м'я Єго́; призива́ху Го́спода, і Той послу́шаше їх.
|
Мољ=сїи і^ а^а^ро'нъ въ і^ереѓ'х# е^го, и^ самђилъ в призыва'ющиX и^мя е^го” призыва'хђ г~а, и^ той послђшаше и^хᲆ.
|
|
7
|
7
|
|
В столпі́ о́блачні глаго́лаше к ним, я́ко храня́ху свиді́нія Єго́ і повелі́нія Єго́, я́же даде́ їм.
|
в# столпњ` ѓ%блачнњ гл~аше к ним#” ЈА/ко храняхђ свњдњнїа е^го, и^ повелњнїа его я^же дастъ и^мъ”
|
|
8
|
8
|
|
Го́споди Бо́же наш, Ти послу́шал єси́ їх; Бо́же, Ти ми́лостив бива́л єси́ їм і мща́я на вся начина́нія їх.
|
г~и б~е нашь т^ы послђшаше и^хъ. бж~е т^ы млsтивъ бываше и^мъ, и^ мща'я на вся` начина'нїа иX”
|
|
9
|
9
|
|
Возносі́те Го́спода Бо́га на́шего і покланя́йтеся в горі́ святі́й Єго́; я́ко свят Госпо́дь Бог наш.
|
Възноси'те г~а б~а нашего, и^ покланяйтеся в# горњ` ст~њй е^го, ја^ко ст~ᲆ г~ь б~ъ нашь”
|
|
Псалом 99
|
ўало'мъ ч~џ
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду во іспові́даніє, 99.
|
ўало'мъ дввDъ, въ и^сповњданїе, ч~џ”
|
|
1
|
1
|
|
Воскли́кніте Бо́гові, вся земля́;
|
Въскли'кнᲇте бв~и вс^я земля`
|
|
2
|
2
|
|
рабо́тайте Го́сподеві в весе́лії, вни́діте пред Ним в ра́дості.
|
рабо'таите гв~и в# весе'лїи” внидњте преD ним# в ра'досᲄи,
|
|
3
|
3
|
|
Уві́діте, я́ко Госпо́дь — Той єсть Бог наш; Той сотвори́ нас, а не ми; ми же лю́діє Єго́ і о́вці па́житі Єго́.
|
ё^вњдите, ја%ко г~ь той е^сть бг~ъ нашь” Той съᲄвори насъ, а^ не мы. мы же людїе е^го, и ѓ^вця па'жити е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Вни́діте во врата́ Єго́ во іспові́данії, во двори́ Єго́ в пі́ніїх; іспові́дайтеся Єму́, хвалі́те і́м'я Єго́.
|
Внидњте въ врата его въ и^сповњданїи, в# дворы` е^го в# пњнїи^хъ” И$сповњдаитеся е^мђ, хвалите и^мя е^го.
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко благ Госпо́дь, в вік ми́лость Єго́, і да́же до ро́да і ро́да і́стина Єго́.
|
ја%ко бл~гъ г~ь, въ вњкь ми'лость е^го, и^ да'же до' рода и^ ро'да и'стинна е^го”
|
|
Псалом 100
|
ўало'мъ р~
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 100.
|
ўалоM двDвъ, р~”
|
|
1
|
1
|
|
Ми́лость і суд воспою́ Тебі́, Го́споди;
|
Ми'лость и^ сђ'дъ въспою тебњ г~и,
|
|
2
|
2
|
|
пою́ і разумі́ю в путі́ непоро́чні; когда́ при́йдеши ко мні? Прехожда́х в незло́бії се́рдця моєго́ посреді́ до́му моєго́.
|
пою` и^ раꙁђмњю в пђти` непоро'чнњ” Когда прїидеши ко мн^њ; прехожаX в неꙁло'бїи срDца мое^го, посредњ` до'мђ мое^го”
|
|
3
|
3
|
|
Не предлага́х пред очи́ма мої́ма вещ законопресту́пную; творя́щия преступле́ніє возненави́діх;
|
Не прDелага'хъ прDе ѓ^чи'ма мои'ма вещь ꙁаконопрестђ'пнђ, творящая престђпле'нїе вᲆꙁненави'дњхъ”
|
|
4
|
4
|
|
не прильпе́ мні се́рдце стропти́во; уклоня́ющагося от мене́ лука́ваго не позна́х.
|
Не прилпе мн^њ срDце лђка'во, ё^кланя'ющагося эT мене лђка'ваго не поꙁнахъ”
|
|
5
|
5
|
|
Оклевета́ющаго тай і́скренняго своєго́, сего́ ізгоня́х; го́рдим о́ком і неси́тим се́рдцем, с сим не ядя́х.
|
ѓ^клевета'ющаго та'й и^скреняго свое^го, сего и^згоняхъ” Гръдымъ ѓ'комъ и^ несы'тымъ срDцемъ, с# си'мъ не ја^дя'хъ”
|
|
6
|
6
|
|
О́чі мої́ на ві́рния землі́, посажда́ти я со мно́ю; ходя́й по путі́ непоро́чну, сей мі служа́ше.
|
ѓ%чи мои на вњрныа` ꙁемли` посаждати иX с# собою” ходя'и по пђти` непоро'чнђ, сей м^и слђжаше”
|
|
7
|
7
|
|
Не живя́ше посреді́ до́му моєго́ творя́й горди́ню; глаго́ляй непра́ведная не ісправля́ше пред очи́ма мої́ма.
|
Не живяше посредњ до'мђ мое^го, творяи` горды'ню” Гл~яи` неправеднаа, не и^справля'ше прDе ѓ^чи'ма мои'ма”
|
|
8
|
8
|
|
Воу́трія ізбива́х вся грі́шния землі́, є́же потреби́ти от гра́да Госпо́дня вся ді́лающия беззако́ніє.
|
Въ ё^трїа и^ꙁбивахъ вс^я грњшныя ꙁемли`, потребити эT града гн~я вс^я дњлающая беꙁако'нїе”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 101
|
ўало'мъ ра~
|
|
1
|
1
|
|
Моли́тва ни́щаго, єгда́ уни́єть і пред Го́сподем проліє́ть моле́ніє своє́, 101.
|
мл~тва ё^бо'гаго е^гда ё^ны'етᲆ, и^ прDе бг~омъ пролње'т# мольбђ свою`, р~а. каg д~і”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, усли́ши моли́тву мою́, і вопль мой к Тебі́ да при́йдеть.
|
Ги~, ё^слы'ши мл~твђ мою`, и^ во'пль мой к# тебњ` да прїидетъ”
|
|
3
|
3
|
|
Не отврати́ лиця́ Твоєго́ от мене́; в о́ньже а́ще день скорблю́, приклони́ ко мні у́хо Твоє́; в о́ньже а́ще день призову́ Тя, ско́ро усли́ши м'я.
|
Не эTврати лица твое^го эT мене`” Во'ньже дн~ь а^ще скорблю` приклони` ко мн^њ ё^хо твое” Воньже дн~ь а^ще призовђ т^я, ско'ро ё^слы'ши мя”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко ізчезо́ша, я́ко дим, дні́є мої́, і ко́сті моя́, я́ко суши́ло, сосхо́шася.
|
ЈА/ко и^ꙁчеѕо'шя ја%ко дымъ дн~їе мои`, и^ ко'сти моя ја%ко сђши'ло съсхошяся”
|
|
5
|
5
|
|
Уя́звлен бих, я́ко трава́, і і́зсше се́рдце моє́, я́ко заби́х сні́сти хліб мой.
|
ё^я'ꙁвенъ быхъ ја%ко трава`, и^ і'сше срDце мое`, ја^ко забыхъ снњ'сти хлњбᲆ мой”
|
|
6
|
6
|
|
От гла́са воздиха́нія моєго́ прильпе́ кость моя́ пло́ті моє́й.
|
эT гла'са въꙁдыханїа мое^го, прилпе кость моа пло'ти моей”
|
|
7
|
7
|
|
Уподо́бихся нея́сити пусти́нній, бих, я́ко нощни́й вран на ни́рищі [на разва́лині].
|
ё^подобихся неја%сыти пђстыннњй, быX ја^ко нощный вранъ на ныри'щи”
|
|
8
|
8
|
|
Бдіх і бих, я́ко пти́ця осо́б'ящаяся на зді [на кро́ві].
|
Забдњхъ, и^ бых# ја^ко пти'ца ѓ^со'бящїася на здњ`”
|
|
9
|
9
|
|
Весь день поноша́ху мі вразі́ мої́, і хва́лящії м'я мно́ю [на м'я] кленя́хуся.
|
Весь дн~ь понашяхђ м^и вра'ѕи мой, и^ хваля'щеи м^я мною кленя'хђся”
|
|
10
|
10
|
|
Зане́ пе́пел, я́ко хліб, ядя́х і питіє́ моє́ с пла́чем растворя́х,
|
Зане пе'пелъ ја%ко хлњбъ ја^дяхъ, и^ питїе мое съ плачемъ растворяхъ”
|
|
11
|
11
|
|
от лиця́ гні́ва Твоєго́ і я́рости Твоєя́ — я́ко возне́с низве́ргл м'я єси́.
|
эT лица гнњва твое^го и^ ја%рости твоеа`, ја^ко възнесᲆ ниꙁвер#же м^я”
|
|
12
|
12
|
|
Дні́є мої́ я́ко сінь уклони́шася, і аз я́ко сі́но ізсхо́х.
|
дн~їе мо'и ја%ко сњнь ё^клони'шася, и^ а^ꙁъ ја%ко сњно и^схоX”
|
|
13
|
13
|
|
Ти же, Го́споди, во вік пребива́єши, і па́м'ять Твоя́ в род і род.
|
ты` же г~и в# вњкᲆ пребыва'еши, и^ па'мяT твоа в роD и^ родъ”
|
|
14
|
14
|
|
Ти воскре́с уще́дриши Сіо́на; я́ко вре́м'я уще́дрити єго́, я́ко при́йде вре́м'я.
|
т^ы вᲆскр~съ ё^ще'дриши сїѓ'на ја^ко вре'мя ё^щедриᲄи е^го, ја%ко прїиде вре'мя”
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко благоволи́ша раби́ Твої́ ка́меніє [о ка́менії] єго́, і персть єго́ уще́дрять.
|
ЈА$ко бл~говоли'шя раби` твои` ка'менїе е^го, и^ пе'рсᲄь е^го ё^щеDрятъ”
|
|
16
|
16
|
|
І убоя́ться язи́ци і́мене Госпо́дня, і всі ца́ріє зе́мстії сла́ви Твоєя́;
|
и^ ё^бояTся ја^ꙁы'цы и^мени гн~я, и^ вси цр~їе ꙁеMстїи сла'вы твоеа`”
|
|
17
|
17
|
|
я́ко сози́ждеть Госпо́дь Сіо́на і яви́ться во сла́ві Своє́й.
|
ЈА/ко съѕиждетъ г~ь сїѓ'на, и^ ја%виTся въ сла'вњ своей”
|
|
18
|
18
|
|
Призрі́ на моли́тву смире́нних і не унічижи́ моле́нія їх.
|
Призрњ` на мл~твђ ё^бо'гыхъ, и^ не ё^ничижи моленїя и^хъ”
|
|
19
|
19
|
|
Да напи́шеться сіє́ в род ін, і лю́діє зи́ждемії восхва́лять Го́спода;
|
да напишђтся сїи в родъ и^нъ, и^ лю'дїе ѕи'ждемїи въсхва'лятᲆ г~а”
|
|
20
|
20
|
|
я́ко прини́че с висоти́ святи́я Своєя́, Госпо́дь с небесе́ на зе́млю призрі́,
|
ја%ко призрњ с высоты ст~ы'а своеа`, г~ь съ нб~се на' ꙁемлю призрњ`”
|
|
21
|
21
|
|
усли́шати воздиха́ніє окова́нних, разріши́ти си́ни умерщвле́нних;
|
Оу^слы'шати въꙁдыха'нїе ѓ^кованныхъ, разрᲇши'ти сн~ы ё^мръщвеныX”
|
|
22
|
22
|
|
возвісти́ти в Сіо́ні і́м'я Госпо́днє і хвалу́ Єго́ во Ієрусали́мі,
|
Въꙁвњсти'ти в# сїѓ'нњ и'мя гн~е, и^ хвалђ` е^го въ і^ерsли'мњ”
|
|
23
|
23
|
|
внегда́ собра́тися лю́дем вку́пі і царе́м, є́же рабо́тати Го́сподеві.
|
внегда събратися лю'демъ в#кђ'пњ, и^ цр~їе рабоᲄати гв~и” эT
|
|
24
|
24
|
|
Отвіща́ Єму́ на путі́ крі́пости Єго́; умале́ніє дній мої́х возвісти́ мі;
|
вњща е^мђ на пђти крњпости е^го, ё^мале'нїе днїи моиX въꙁвњсти` ми”
|
|
25
|
25
|
|
не возведи́ мене́ во преполове́ніє дній мої́х; в ро́ді родо́в лі́та Твоя́.
|
Не въꙁведи' мене вᲆ преполовле'нїе дн~їи мои^хъ, в рDо и^ ро'дъ лњта твоя”
|
|
26
|
26
|
|
В нача́ліх Ти, Го́споди, зе́млю основа́л єси́, і діла́ руку́ Твоє́ю суть небеса́.
|
в# нача'лњхъ т^ы г~и землю ѓ^снова`, и^ дњ'ла рђкъ твои^хъ сђть нб~са”
|
|
27
|
27
|
|
Та поги́бнуть, Ти же пребива́єши; і вся, я́ко ри́за, обетша́ють, і, я́ко оде́жду, свіє́ши я, і ізміня́ться.
|
т^а поги'бнђтᲆ, ты же пребыва'еши” И$ вси` ја%ко ри'за ѓ^бетшя'ютъ, и^ ја^ко ѓ^де'ждђ съвњ'еши и^хъ, и^ і^змњня'т#ся”
|
|
28
|
28
|
|
Ти же То́йжде єси́, і лі́та Твоя́ не оскуді́ють.
|
Ты же то'жде еси, и^ лњта твоа не ѓ^скђдњютъ”
|
|
29
|
29
|
|
Си́нове раб Твої́х вселя́ться, і сі́м'я їх во вік іспра́виться.
|
Сн~ве рабъ твои^х# в#селятся, и^ сњмя и^хъ въ вњкъ и^спра'вится”
|
|
Псалом 102
|
ўало'мъ рв~
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 102.
|
ўалоM дввDъ, р~в”
|
|
1
|
1
|
|
Благослови́, душе́ моя́, Го́спода, і, вся вну́тренняя моя́, і́м'я свято́є Єго́;
|
Блsви` дш~е моа г~а, и^ вс^я внђтреняа" моя и'мя ст~о'е е^го”
|
|
2
|
2
|
|
благослови́, душе́ моя́, Го́спода, і не забива́й всіх воздая́ній Єго́;
|
блsви дш~е моа г~а, и^ не забывай всњхъ въздая'нїи е^го,
|
|
3
|
3
|
|
очища́ющаго вся беззако́нія твоя́, ізціля́ющаго вся неду́ги твоя́,
|
ѓ^чищающаго вс^я беꙁаконїа твоя, и^сцњля'ющаго вс^я недђ'гы твоя,
|
|
4
|
4
|
|
ізбавля́ющаго от істлі́нія живо́т твой, вінча́ющаго тя ми́лостію і щедро́тами,
|
и^ꙁбавля'ющаго эT и^стлњнїа животъ твой” Вњнча'ющаго т^я млsтїю и^ щедро'тами,
|
|
5
|
5
|
|
ісполня́ющаго во благи́х жела́ніє твоє́; обнови́ться, я́ко о́рля, ю́ность твоя́.
|
и^сплъня'ющаго въ бл~гыхᲆ жела'нїе твое” ѓ^бнови'тся ја%ко ѓ^рлђ ю'ность твоа”
|
|
6
|
6
|
|
Творя́й ми́лостині Госпо́дь і судьбу́ всім оби́димим.
|
Творяи' млsтыню г~ь, и^ сђдбђ` всњмъ ѓ^би'димымъ”
|
|
7
|
7
|
|
Сказа́ путі́ Своя́ Моїсе́йові, синово́м Ізра́їлевим хоті́нія Своя́.
|
Скаꙁа' пђти` своя мољ=се'ѓ^ви, сн~вомъ і^ил~евоM хотњнїа своа”
|
|
8
|
8
|
|
Щедр і ми́лостив Госпо́дь, долготерпіли́в і многоми́лостив.
|
ще'дръ и^ млsтивъ г~ь, длъготръпњливъ, и^ мно'гомлsтивъ”
|
|
9
|
9
|
|
Не до конця́ прогні́вається, ніже́ во вік вражду́єть;
|
Не до конца` прогнњва'ется, ни в# вњкъ враждђе^тъ.
|
|
10
|
10
|
|
не по беззако́нієм на́шим сотвори́л єсть нам, ніже́ по гріхо́м на́шим возда́л єсть нам.
|
не по беꙁаконїемъ нашимъ сᲆтворилъ е^сть намъ, ни по грњхо'м# нашимъ въздалъ е^сть намᲆ”
|
|
11
|
11
|
|
Я́ко по висоті́ небе́сній от землі́, утверди́л єсть Госпо́дь ми́лость Свою́ на боя́щихся Єго́;
|
ЈА/ко по высотњ нбsнњй эT земля, ё^тврᲆди'лъ е^сть г~ь млsть свою на боя'щихся е^го”
|
|
12
|
12
|
|
єли́ко отстоя́ть восто́ци от за́пад, уда́лил єсть от нас беззако́нія на́ша.
|
Є$ли'ко эTстоя'тъ въстоцы эT запDа, ё^далилъ е^сть эT насъ беꙁаконїя нашя”
|
|
13
|
13
|
|
Я́коже ще́дрить оте́ць си́ни, уще́дри Госпо́дь боя́щихся Єго́.
|
ја%коже ще'дритъ эTц~ь сн~ы, ё^ще'дритъ г~ь боя'щиXся е^го”
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко Той позна́ созда́ніє на́ше, пом'яну́, я́ко персть єсьми́.
|
ЈА/ко тои позна създа'нїе на'ше, помянђ` ја%ко пе'рсть е^смы”
|
|
15
|
15
|
|
Челові́к — я́ко трава́, дні́є єго́ — я́ко цвіт се́льний, та́ко оцвіте́ть;
|
члк~ъ, ја%ко трава днїе е^го, ја%ко цвњтъ се'лныи та'ко ѓ^цвњтетᲆ”
|
|
16
|
16
|
|
я́ко дух про́йде в нем, і не бу́деть, і не позна́єть ктому́ мі́ста своєго́.
|
ја%ко дх~ъ про'идеT в немъ, и^ не бђ'детъ, и^ не позна'ет# ктомђ` мњста свое^го”
|
|
17
|
17
|
|
Ми́лость же Госпо́дня от ві́ка і до ві́ка на боя́щихся Єго́,
|
Млsть же гн~я эT вњка и^ до' вњка на боя'щиXся е^го
|
|
18
|
18
|
|
і пра́вда Єго́ на сині́х сино́в, храня́щих заві́т Єго́ і по́мнящих за́повіді Єго́ твори́ти я.
|
и^ пра'вда е^го на сн~ехъ сн~въ, храня'щихъ ꙁавњтъ е^го, и^ помнящихъ за'повњди е^го твори'ти я&”
|
|
19
|
19
|
|
Госпо́дь на небесі́ угото́ва престо́л Свой, і ца́рство Єго́ всі́ми облада́єть.
|
г~ь на нбс~и ё^готова престо'лъ свой, и^ црsтво е^го всњми ѓ^блада'етъ”
|
|
20
|
20
|
|
Благослові́те Го́спода, всі а́нгели Єго́, си́льнії крі́постію, творя́щії сло́во Єго́, усли́шати глас слове́с Єго́.
|
блsвите г~а вс^и а%гг~ли е^го, си'лнїи крњпостїю творя'щеи` сло'во е^го, ё^слы'шати гласъ словесъ е^го”
|
|
21
|
21
|
|
Благослові́те Го́спода, вся си́ли Єго́, слуги́ Єго́, творя́щії во́лю Єго́.
|
блsви'те г~а вс^я си'лы е^го, слђгы е^го творящеи` во'лю е^го”
|
|
22
|
22
|
|
Благослові́те Го́спода, вся діла́ Єго́ на вся́ком мі́сті влади́чества Єго́; благослови́, душе́ моя́, Го́спода.
|
блsви'те г~а вс^я дњла е^го, на всякоM мњсᲄњ влDчьства е^го, блsви дш~е моа г~а” Сла'ва”
|
|
Псалом 103
|
ўало'мъ рг~
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, о мирсті́м битії́, 103.
|
ўлоM дввDъ” ѓ^ мирьстњмъ бы'тїи, р~г”
|
|
1
|
1
|
|
Благослови́, душе́ моя́, Го́спода. Го́споди Бо́же мой, возвели́чился єси́ зіло́; во іспові́даніє і в велелі́поту обле́клся єси́;
|
Блsви дш~е моа` г~а” г~и б~е мой възвели'чилъся е^си ѕњло” вᲆ и^сповњданїе и^ велелњпоᲄђ ся ѓ^блече`”
|
|
2
|
2
|
|
одія́йся сві́том, я́ко ри́зою, простира́яй не́бо, я́ко ко́жу;
|
ѓ^дњ'ася свњтоM ја%ко ри'зою, пропина'я нб~о ја^ко ко'жђ”
|
|
3
|
3
|
|
покрива́яй вода́ми преви́спренняя Своя́, полага́яй о́блаки на восхожде́ніє Своє́, ходя́й на крилу́ ві́треню;
|
Покрыва'аи` водами превы'спреняа своя, полага'яи` ѓ%блакы на въсхоже'нїе свое” ходяи` на крилђ вњтреню,
|
|
4
|
4
|
|
творя́й а́нгели Своя́ ду́хи, і слуги́ Своя́ — пла́мень о́гненний;
|
творяи` а%гг~лы своя дх~ы, и^ слђгы` своя ѓ^гнь палящъ”
|
|
5
|
5
|
|
основа́яй зе́млю на тве́рді єя́; не преклони́ться в вік ві́ка.
|
ѓ^сновааи` землю на тверди еа`, не приклониTся въ вњкъ вњка,
|
|
6
|
6
|
|
Бе́здна, я́ко ри́за, одія́ніє єя́, на гора́х ста́нуть во́ди;
|
бе'знDа ја^ко ри'ꙁа ѓ^дња`нїе еа`, на горахъ ста'нђтъ во'ды”
|
|
7
|
7
|
|
от запреще́нія Твоєго́ побі́гнуть, от гла́са гро́ма Твоєго́ убоя́ться.
|
эT запрњщенїа твое^го побњгнђтъ, эT гласа гро'ма твое^го ё^страшаᲄся”
|
|
8
|
8
|
|
Восхо́дять го́ри, і низхо́дять поля́, в мі́сто, є́же основа́л єси́ їм.
|
Въсхо'дятъ горы, и^ нисхо'дятъ поля` в# мњсто е^же ѓ^сновалъ е^си и^мъ”
|
|
9
|
9
|
|
Преді́л положи́л єси́, єго́же не пре́йдуть, ніже́ обратя́ться покри́ти зе́млю.
|
Предњлъ положи, е^гоже не пре'идђт#, ниже ѓ^братя'тся покрыти ꙁе'млю”
|
|
10
|
10
|
|
Посила́яй істо́чники в де́брех, посреді́ гор про́йдуть во́ди.
|
Посылаяи` и^сто'чникы в# де'брехъ, посредњ` горъ про'йдђтъ во'ды”
|
|
11
|
11
|
|
Напая́ють вся зві́рі се́льния, ждуть [воспри́ймуть] она́гри* в жа́жду свою́.
|
Напая'ютъ вс^я звњря се'лныа, ждђтᲆ ѓ^на'гри в# жаждђ свою`”
|
|
12
|
12
|
|
На тих пти́ці небе́сния привита́ють; от среди́ ка́менія дадя́ть глас.
|
На ты` пти'ця небесныа привита'ютъ, эT среды ка'менїя дадя'тъ гласъ”
|
|
13
|
13
|
|
Напая́яй го́ри от преви́спренних Свої́х; от плода́ діл Твої́х наси́титься земля́.
|
напаа'а го'ры эT превы'спренихъ свои^хъ, эT плода` дњлъ твои^хъ насы'тится ꙁемля”
|
|
14
|
14
|
|
Прозяба́яй траву́ ското́м, і злак на слу́жбу челові́ком, ізвести́ хліб от землі́;
|
Прозяба'а па'жить ското'мъ, и^ травђ на слђж'бђ чл~ком#, и^звести хлњбъ эT ꙁемля`,
|
|
15
|
15
|
|
і вино́ весели́ть се́рдце челові́ка, ума́стити лице́ єле́єм; і хліб се́рдце челові́ка укріпи́ть.
|
и^ вино` веселиT срDце чл~кђ” ё^мастити лице` е^леѓ^мъ, и^ хлњбᲆ срDце чл~кђ ё^крњпи'тъ”
|
|
16
|
16
|
|
Наси́тяться древа́ польська́я, ке́дри лива́нстії, ї́хже єси́ насади́л;
|
Насы'тят#ся дре'ва полска'я, ке'дри лива'н#стїи и^хже е^си насадилъ”
|
|
17
|
17
|
|
та́мо пти́ці вогніздя́ться, єроді́єво* жили́ще предводи́тельствуєть ї́ми.
|
т^ђ пти'ця въгнњздяTся, е^роди'ево жили'ще ѓ^блада'етъ и'ми”
|
|
18
|
18
|
|
Го́ри висо́кія єле́нем, ка́мень — прибі́жище за́яцем.
|
Го'ры высо'кыа е^ленеM, камень прибњжище за'јацемъ”
|
|
19
|
19
|
|
Сотвори́л єсть луну́ во времена́; со́лнце позна́ за́пад свой.
|
Сътворилъ е^си лђнђ` въ времена, слн~це позна` ꙁапDа свой”
|
|
20
|
20
|
|
Положи́л єси́ тьму, і бисть нощ, в не́йже про́йдуть всі зві́ріє дубра́внії,
|
положи` тмђ` и^ бысть нощь, в не'иже про'идTђ вс^и ѕвњ'рїе дђбра'внїи”
|
|
21
|
21
|
|
ски́мні рика́ющії восхи́тити і взиска́ти от Бо́га пи́щу себі́.
|
Ски'мни рыка'юще въсхити'ти, и^ і^спроси'ти эT б~а пи'щђ себњ”
|
|
22
|
22
|
|
Возсія́ со́лнце, і собра́шася, і в ло́жах свої́х ля́гуть.
|
Восїа слн~це, и^ събра'шяся, и^ в ло'жахъ свои'хъ ля'гђтъ”
|
|
23
|
23
|
|
Ізи́деть челові́к на ді́ло своє́ і на ді́ланіє своє́ до ве́чера.
|
И$ꙁы' детъ чл~кь на дњ'ло свое`, и^ на дњланїе свое` до' вечера”
|
|
24
|
24
|
|
Я́ко возвели́чишася діла́ Твоя́, Го́споди; вся прему́дростію сотвори́л єси́; іспо́лнися земля́ тва́рі Твоєя́.
|
ЈА/ко възвели'чишася дњ'ла твоя г~и, вс^я премђ'дростїю сътворилъ е^си” И$сполнися земля тва'ри твоеа`,
|
|
25
|
25
|
|
Сіє́ мо́ре вели́коє і простра́нноє; та́мо га́ди, ї́хже ність числа́, живо́тная ма́лая с вели́кими;
|
с^е мо'ре вели'ко и^ простра'нно” т^ђ га'ди, и^мже нњсть числа`, живо'тна малая с# вели'кими”
|
|
26
|
26
|
|
та́мо кораблі́ препла́вають, змій сей, єго́же созда́л єси́ руга́тися єму́.
|
т^ђ корабле` препла'ваютъ, змі'и се'и, е^гоже съꙁда` рђга'тися е^мђ”
|
|
27
|
27
|
|
Вся к Тебі́ ча́ють, да́ти пи́щу їм во бла́го вре́м'я.
|
Вс^я к# тебњ чяютъ, да'ти пищђ и^мъ въ' бл~го вре'мя.
|
|
28
|
28
|
|
Да́вшу Тебі́ їм, соберу́ть; отве́рзшу Тебі́ ру́ку, вся́чеськая іспо́лняться бла́гости;
|
да'вшђ тебњ и^мъ, съберђтᲆ” эTвръзшђ тебњ рђкђ, вся'ческая и^сполнятся бл~гости”
|
|
29
|
29
|
|
отвра́щшу же Тебі́ лице́, возм'яту́ться; оти́меши дух їх, і ізче́знуть і в персть свою́ возвратя́ться;
|
эTвра'щђ же тебњ лице, въꙁмятђтся” эTи'меши дх~ъ и^хъ, и^ і^сче'ꙁнђтъ, и^ в# пе'рсть свою вз#вратятся”
|
|
30
|
30
|
|
по́слеши Ду́ха Твоєго́, і сози́ждуться, і обнови́ши лице́ землі́.
|
послеши дх~ъ свой, и^ съѕи'ждђтся, и^ ѓ^бнови'ши лице ꙁемли`”
|
|
31
|
31
|
|
Бу́ди сла́ва Госпо́дня во ві́ки; возвесели́ться Госпо́дь о ді́ліх Свої́х;
|
Бђ'ди сла'ва гн~я въ' вњкы” Възвеселится г~ь ѓ^ дњлехъ свои^хъ”
|
|
32
|
32
|
|
призира́яй на зе́млю і творя́й ю трясти́ся; прикаса́яйся гора́м, і дим'я́ться.
|
Приꙁира'аи` на' землю, и творя ю& трясти'ся. прикаса'яи`ся гораX, и^ въꙁды'мятся”
|
|
33
|
33
|
|
Воспою́ Го́сподеві в животі́ моє́м, пою́ Бо́гу моєму́, до́ндеже єсьм;
|
въспою гв~и в животњ` мое^мᲆ, пою` б~ђ мое^мђ дондеже е^смъ”
|
|
34
|
34
|
|
да услади́ться Єму́ бесі́да моя́, аз же возвеселю́ся о Го́споді.
|
да наслади'тся е^мђ бесњда моа`, а^з же въꙁвеселюся ѓ^ г~и”
|
|
35
|
35
|
|
Да ізче́знуть грі́шници от землі́, і беззако́нници, я́коже не би́ти їм. Благослови́, душе́ моя́, Го́спода.
|
скончя'ются грњшницы эT земля`, и^ беꙁако'нницы ја^ко не быти и^мъ” блsви' дш~е моа` г~а”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 104
|
ўало'мъ рд~
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 104.
|
а^ллилђйа, р~д”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві і призива́йте і́м'я Єго́, возвісті́те во язи́ціх діла́ Єго́;
|
Исповњ'даитеся гв~и, и^ призыва'ите и'мя е^го” Въꙁвњсти'те въ ја%зы'цеX дњ'ла е^го,
|
|
2
|
2
|
|
воспо́йте Єму́ і по́йте Єму́, пові́діте вся чудеса́ Єго́.
|
Въспо'ите е^мђ, и^ по'ите е^мђ” Повњдите вс^я чюдеса` е^го,
|
|
3
|
3
|
|
Хвалі́теся о і́мені святі́м Єго́; да возвесели́ться се́рдце і́щущих Го́спода;
|
хвали'теся въ и^мя ст~ое е^го” да воꙁвесели'тся срDце и'щђщиX г~а”
|
|
4
|
4
|
|
взищі́те Го́спода і утверді́теся, взищі́те лиця́ Єго́ ви́ну.
|
в#ꙁыща'те г~а, и^ ё^тверди'теся” в#ꙁыща'те лица е^го вынђ,
|
|
5
|
5
|
|
Пом'яні́те чудеса́ Єго́, я́же сотвори́, чудеса́ Єго́ і судьби́ уст Єго́,
|
помянњте чюдеса е^го ю&же сътвори`” Чюдеса е^го, и^ сђдбы` ё^стъ е^го”
|
|
|
6
|
|
сі́м'я Авраа́мле, раби́ Єго́, си́нове Іа́ковлі — ізбра́ннії Єго́.
|
сњмя а^враа'мле раби е^го, сн~ве і^а'ковли и^ꙁбра'ннїи е^го”
|
|
7
|
7
|
|
Той — Госпо́дь Бог наш: по всей землі́ судьби́ Єго́.
|
То'и г~ь бг~ъ нашъ, по все'й ꙁемли` сђдбы е^го”
|
|
8
|
8
|
|
Пом'яну́ в вік заві́т Свой, сло́во, є́же запові́да в ти́сящі родо́в,
|
Помянђ` в# вњкъ ꙁавњтъ свои, слово е^же ꙁаповњда в ты'сяща родо'въ”
|
|
9
|
9
|
|
є́же завіща́ Авраа́му, і кля́тву Свою́ Ісаа́ку;
|
Є$же завњща` а^враа'мђ, и^ кля'твђ свою і^саа'кђ”
|
|
10
|
10
|
|
і поста́ви ю Іа́кову в повелі́ніє і Ізра́їлю в заві́т ві́чен,
|
И$ поста'ви я& і^а'ковђ в# повелњнїе, и^ і^ил~ю в# завњтъ вњченъ”
|
|
11
|
11
|
|
глаго́ля: тебі́ дам зе́млю Ханаа́ню, у́же достоя́нія ва́шего.
|
Гл~я, тебњ дам# ꙁе'млю ханаа'ню, ю^же достоа'нїа ва'шего”
|
|
12
|
12
|
|
Внегда́ би́ти їм ма́лим число́м, малі́йшим і прише́льцем в ней,
|
Зане быти и^мъ ма'ломъ число'мъ, и^ не мно'ѕи пришельцы в не'й.
|
|
13
|
13
|
|
і прейдо́ша от язи́ка в язи́к і от ца́рствія в лю́ди і́ни;
|
и^ преидо'ша эT ја^ѕы'ка въ ја^ѕыкъ, и^ эT црsтвїа в лю'ди и'ны”
|
|
14
|
14
|
|
не оста́ви челові́ка оби́діти їх і обличи́ о них царі́;
|
Не ѓ^ста'ви чл~ка ѓ^би'дњти иX, и^ ѓ^бличи` ѓ^ ниX цр~я`”
|
|
15
|
15
|
|
не прикаса́йтеся пома́занним Мої́м, і во проро́ціх Мої́х не лука́внуйте.
|
Не прикасайтеся помаꙁа'номђ мое^мђ, и^ въ пррoцехъ моиX не лђка'внђите”
|
|
16
|
16
|
|
І призва́ глад на зе́млю, вся́ко утвержде́ніє хлі́бноє сотри́.
|
И$ приꙁва` глаD на' ꙁемлю, вся'ко ё^тверженїе хлњбное сътры`”
|
|
17
|
17
|
|
Посла́ пред ни́ми челові́ка; в раба́ про́дан бисть Іо́сиф.
|
Посла` предᲆ ними чл~ка, в# рабъ проданъ бысть і^ѓ'сифъ”
|
|
18
|
18
|
|
Смири́ша во око́вах но́зі єго́, желі́зо про́йде душа́ єго́,
|
Смири'ша въ ѓ^ко'вахъ но'ѕњ е^го, желњꙁо про'иде дш~а е^го.
|
|
19
|
19
|
|
до́ндеже при́йде сло́во Єго́; сло́во Госпо́днє разжже́ єго́.
|
до'ндеже прїиде слово е^го, сло'во гн~е ражDеже и&”
|
|
20
|
20
|
|
Посла́ цар і разріши́ єго́, князь люді́й, і оста́ви [отпусти́] єго́.
|
Посла цр~ь и^ разрњши` и& кн~ѕя людїи, и^ ѓ^ста'ви е^го”
|
|
21
|
21
|
|
Поста́ви єго́ господи́на до́му своєму́ і кня́зя всему́ стяжа́нію своєму́,
|
Оу^сᲄа'ви е^го господи'на до'мђ свое^мђ, и^ кня'ѕя всемђ стяжа'нїю свое^мђ,
|
|
22
|
22
|
|
наказа́ти кня́зі єго́, я́ко себе́, і ста́рці єго́ умудри́ти.
|
наказати кн~ѕя е^го ја^ко себе`, и^ старця е^го ё^мђ'дрити”
|
|
23
|
23
|
|
І вни́де Ізра́їль во Єги́пет, і Іа́ков прише́льствова в зе́млю Ха́мову.
|
И$ вни'де і^ил~ь въ е^гі'пеT, и^ і^а'ковъ пришельствова в зе'млю ха'мовђ”
|
|
24
|
24
|
|
І возрасти́ лю́ди Своя́ зіло́ і укріпи́ я па́че враго́в їх.
|
И$ возрасти` люди своа ѕњло, и^ ё^крњпи` и& паче врагъ е^го”
|
|
25
|
25
|
|
Преврати́ се́рдце їх возненави́діти лю́ди Єго́, лесть сотвори́ти в рабі́х Єго́.
|
Преврати` срDце и^хъ, въꙁненави'дњти лю'ди е^го, лесть сътвори'ти в рабњхъ е^го”
|
|
26
|
26
|
|
Посла́ Моїсе́я, раба́ Своєго́, Ааро́на, єго́же ізбра́ Себі́;
|
Посла` мољ=се'я раба` свое^го, и^ а^аро'на, е^гоже и^збра` себњ”
|
|
27
|
27
|
|
положи́ в них словеса́ зна́меній Свої́х і чуде́с Свої́х в землі́ Ха́мові.
|
Положи в нихъ словеса` ꙁна'менїи е^го, и^ чюдесъ е^го в# ꙁемли` ха'мовњ”
|
|
28
|
28
|
|
Посла́ тьму і помрачи́, я́ко преогорчи́ша словеса́ Єго́.
|
Посла` тмђ`, и^ померче, ја^ко прегръчиша словеса` е^го.
|
|
29
|
29
|
|
Преложи́ во́ди їх в кров і ізмори́ ри́би їх.
|
преложи во'ды и^хъ в# кровь и^ і^ꙁмори` ры'бы ихᲆ”
|
|
30
|
30
|
|
Воскипі́ земля́ їх жа́бами в сокро́вищницях царе́й їх.
|
Въскипњ` земля и^хъ жя'бами, въ скро'вищихъ цр~і'и и^хᲆ”
|
|
31
|
31
|
|
Рече́, і прийдо́ша пе́сія му́хи і скни́пи во вся преді́ли їх.
|
Рече` и^ прїидо'шя песїа мђхы и^ скни'пы въ вся предњлы и^хъ”
|
|
32
|
32
|
|
Положи́ дожди́ їх гра́ди, огнь попаля́ющ в землі́ їх;
|
Положи дожда и^хъ грады, ѓ^гнь попаля'ющь в земли и^хъ”
|
|
33
|
33
|
|
і порази́ виногра́ди їх і смо́кви їх, і сотри́ вся́коє дре́во преді́л їх.
|
И$ пораꙁи` винограды и^хъ, и^ смокви и^хъ, и^ сътры вся'ко древо предњлъ и^хъ”
|
|
34
|
34
|
|
Рече́, і прийдо́ша пру́зі і гу́сениці, ї́мже не бі числа́,
|
Рече, и^ прїидо'шя прђѕи, и^ гђсе'ница, и%мже не бњ числа`.
|
|
35
|
35
|
|
і снідо́ша вся́ку траву́ в землі́ їх, і поядо́ша всяк плод землі́ їх.
|
и^ снњдо'ша всякђ травђ` в ꙁемли` иX. и^ поја^до'ша вся'къ плоD земля иX”
|
|
36
|
36
|
|
І порази́ вся́каго пе́рвенця в землі́ їх, нача́ток вся́каго труда́ їх;
|
И$ пораꙁи` всякъ прьвенец# в земли` и^хъ, эT нача'тка всякого ᲄрђда` и^хъ”
|
|
37
|
37
|
|
і ізведе́ я с сребро́м і зла́том; і не бі в колі́ніх їх боля́й.
|
И$ꙁведе` иX съ среброM и^ зла'томъ и^ не бњ` в колњнехъ иX боляи`”
|
|
38
|
38
|
|
Возвесели́ся Єги́пет во ісхожде́нії їх; я́ко нападе́ страх їх на ня.
|
Въꙁвесели'ся е^гипетᲆ въ и^схожденїи и^хъ, ја%ко нападе` страX и^хъ на' ня”
|
|
39
|
39
|
|
Распростре́ о́блак в покро́в їм, і огнь, є́же просвіти́ти їм но́щію.
|
Распро'стретъ ѓ%блакъ в покровъ иM, и^ ѓ^гнь просвњти'ти иM но'щїю”
|
|
40
|
40
|
|
Проси́ша, і прийдо́ша кра́стелі*, і хлі́ба небе́снаго наси́ти я;
|
Проси'шя, и^ прїидо'ша крастели, и^ хлњба нбsнаго насы'ти иX”
|
|
41
|
41
|
|
разве́рзе ка́мень, і потеко́ша во́ди, потеко́ша в безво́дних рі́ки;
|
Разверз#е камень и^ потеко'ша воды`, и^ потеко'ша въ безвоDныX рњки`”
|
|
42
|
42
|
|
я́ко пом'яну́ сло́во свято́є Своє́, є́же ко Авраа́му, рабу́ Своєму́.
|
ЈА/ко помянђ` сло'во ст~ое свое е^же къ а^враа'мђ рабђ` свое^мђ.
|
|
43
|
43
|
|
І ізведе́ лю́ди Своя́ в ра́дості і ізбра́нния Своя́ в весе́лії.
|
и^ і^зведе` лю'ди своа в радости, и^ і^збра'нныя своя в# веселїи”
|
|
44
|
44
|
|
І даде́ їм страни́ язи́к, і труди́ люді́й наслі́доваша;
|
И$ дастъ иM страны` ја^ѕы'кᲆ, и^ трDђ людїи наслњдоваша.
|
|
45
|
45
|
|
я́ко да сохраня́ть оправда́нія Єго́ і зако́на Єго́ взи́щуть.
|
ја%ко да съхраняT ѓ^правDанїа е^го и^ закона е^го въꙁыщTђ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 105
|
ўало'мъ ре~
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 105.
|
А$ллилђйа, р~е” каg, е~і”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві, я́ко благ, я́ко во вік ми́лость Єго́.
|
Исповњ'даитеся гв~и, ја^ко бл~гъ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
2
|
2
|
|
Кто возглаго́леть си́ли Госпо́дні, сли́шани сотвори́ть вся хвали́ Єго́?
|
Кт^о и^з#гл~етъ си'лы гн~я слы'шаны сътворит# вс^я хвалы` е^го;
|
|
3
|
3
|
|
Блаже́нні храня́щії суд і творя́щії пра́вду во вся́коє вре́м'я.
|
Блаже'ни храня'щеи сђдъ, и^ творящеи` правDђ въ вся'ко вре'мя”
|
|
4
|
4
|
|
Пом'яни́ нас, Го́споди, во благоволе́нії люді́й Твої́х, посіти́ нас спасе́нієм Твої́м,
|
Помяни насъ г~и въ бл~говоле'нїи людїи твои'хъ, посњти` насъ спс~е'нїемъ твоимъ”
|
|
5
|
5
|
|
ви́діти во бла́гості ізбра́нния Твоя́, возвесели́тися в весе́лії язи́ка Твоєго́, хвали́тися с достоя́нієм Твої́м.
|
Ви'дњти въ бл~госᲄи и^збра'нныа твоя, въꙁвесели'тися в# весе'лїи ја^ѕы'ка твое^го, хвали'тися съ достоа'нїемᲆ твои'м#”
|
|
6
|
6
|
|
Согріши́хом со отці́ на́шими, беззако́нновахом, непра́вдовахом;
|
Съгрњши'хомъ съ эTц~ы на'шими, безако'нновахом#, не ѓ^прав#дихоM”
|
|
7
|
7
|
|
отці́ на́ші во Єги́пті не разумі́ша чуде́с Твої́х, ні пом'яну́ша мно́жества ми́лости Твоєя́; і преогорчи́ша восходя́ще в Чермно́є мо́ре.
|
эTц~ы на'ши въ еги'птњ не разђмњшя чюде'съ твои^хᲆ, ни помянђ'ша мно'жества млsти твое'я” И$ прогнњваша вᲆсходяще в# черьмно'е море
|
|
8
|
8
|
|
І спасе́ їх і́мене Своєго́ ра́ди, сказа́ти си́лу Свою́;
|
и^ спасе и^хᲆ имени своего ради, да ꙁна'ема бђдетᲆ си'ла е^го”
|
|
9
|
9
|
|
і запрети́ Чермно́му мо́рю, і ізся́че; і наста́ви [преведе́] я в бе́здні я́ко в пусти́ні.
|
И$ ꙁапрњти чрьмномђ мо'рю, и^ і^з#сяче. и^ наста'ви я& в# безднњ ја%ко в# пђсты'ни,
|
|
10
|
10
|
|
І спасе́ я із руки́ ненави́дящих і ізба́ви я із руки́ враго́в.
|
и^ сп~се и^хъ и^ꙁ рђкы` ненави'дящыхᲆ, и^ і^збави иX и^з рђкы` врага`”
|
|
11
|
11
|
|
Покри́ вода́ стужа́ющия їм; ні єди́н от них ізби́сть.
|
Покры вода` стђжа'ю^щая и^мъ, ни е^ді'нъ эT нихъ не и^ꙁбысть”
|
|
12
|
12
|
|
І ві́роваша словесі́ Єго́ і воспі́ша хвалу́ Єго́.
|
И$ вњ'роваша словеси е^го, и^ въспњша хвалђ е^го,
|
|
13
|
13
|
|
Ускори́ша, заби́ша діла́ Єго́, не стерпі́ша сові́та Єго́;
|
ё^скори'шя, забы'шя дњлъ е^го, не стрьпњша совњта е^го”
|
|
14
|
14
|
|
і похоті́ша жела́нію в пусти́ні і іскуси́ша Бо́га в безво́дній.
|
И$ похотњшя жела'нїю в# пђсты'ни, и^ і^скђси'шя б~а в# безвоDнњ.
|
|
15
|
15
|
|
І даде́ їм проше́ніє їх, посла́ си́тость в ду́ші їх.
|
и^ дастъ и^мъ прошенїе и^хъ, посла` сы'тость в# дш~яхъ иX”
|
|
16
|
16
|
|
І прогні́ваша Моїсе́я в стану́, Ааро́на, свята́го Госпо́дня.
|
И$ прогнњвашя мољ=се'я в# станђ, а^а^ро'на ст~го гн~я”
|
|
17
|
17
|
|
Отве́рзеся земля́ і пожре́ Дафа́на і покри́ на со́нмищі Авиро́на;
|
эTврьзеся ꙁемля`, и^ пожрет# даџа'на, и^ покры` на со'нмищи а^виро'на”
|
|
18
|
18
|
|
і разжже́ся огнь в со́нмі їх, пла́мень попали́ грі́шники.
|
И$ ражDеже'ся ѓ%гнь в# со'нмњ иX, пла'мень попали` грњшники.
|
|
19
|
19
|
|
І сотвори́ша тельця́ в Хори́ві і поклони́шася істука́нному;
|
и^ сътвори'шя телецъ в# хори'вњ, и^ поклони'шяся и^стђка'нномђ”
|
|
20
|
20
|
|
і ізміни́ша сла́ву Єго́ в подо́біє тельця́ яду́щаго траву́.
|
И$ и^змњни'шя славђ е^го в# подо'бїе телца` јадђщаго травђ`.
|
|
21
|
21
|
|
І заби́ша Бо́га спаса́ющаго їх, сотво́ршаго ве́лія во Єги́пті,
|
и^ забы'шя ба~ сп~са'ющаго и^хъ, сътворшаго ве'лїа вᲆ е^ги'птњ
|
|
22
|
22
|
|
чудеса́ в землі́ Ха́мові, стра́шная в мо́рі Чермні́м.
|
чюдеса` в ꙁемли` ха'мовњ, страшна в# мо'ри чрьмнњм#”
|
|
23
|
23
|
|
І рече́ потреби́ти їх, а́ще не би Моїсе́й ізбра́нний Єго́ стал в сокруше́нії пред Ним, возврати́ти я́рость Єго́, да не погуби́ть їх.
|
И$ рече потребити и^хъ, а^ще не бы` мољ=сїи и^збра'нныи е^го сталъ в# сокрђшенїе пред нимъ, въꙁврати'ти ја^рость е^го да не погђбитъ и^хъ”
|
|
24
|
24
|
|
І унічижи́ша зе́млю жела́нную, не я́ша ві́ри словесі́ Єго́;
|
И$ ё^ничижи'шя зе'млю жела'ннђю, не я%ша вњ'ры словеси` е^го,
|
|
25
|
25
|
|
і поропта́ша в селе́ніїх свої́х, не усли́шаша гла́са Госпо́дня.
|
И$ поропта'ша в селенихъ свои^хъ, не ё^слы'шашя гла'са гн~я”
|
|
26
|
26
|
|
І воздви́же ру́ку Свою́ на ня, низложи́ти я в пусти́ні,
|
И$ възDви'же рђкђ свою` на' ня, низложи'ти и^хъ в пђстыни,
|
|
27
|
27
|
|
і низложи́ти сі́м'я їх во язи́ціх, і расточи́ти я в страни́.
|
и^ ниꙁложи'ти сњмя и^хᲆ въ ја^зы'цехъ, и^ расᲄочи'ти я& въ страны`.
|
|
28
|
28
|
|
І причасти́шася Веєльфего́ру і снідо́ша же́ртви ме́ртвих;
|
и^ причасти'шяся во е^льфегор#, и^ снњдо'яша жрътвы мр~твыхъ”
|
|
29
|
29
|
|
і раздражи́ша Єго́ в начина́ніїх свої́х, і умно́жися в них паде́ніє.
|
И$ прогнњвашя и& в# начина'нихъ свои^хъ, и^ ё^мно'жися в нихᲆ паденїе”
|
|
30
|
30
|
|
І ста Фінеє́с і уми́лостиви, і преста́ січ;
|
И$ ста фљнее'съ, и^ ё^годи`, и^ преста` сњчь,
|
|
31
|
31
|
|
і вміни́ся єму́ в пра́вду, в род і род до ві́ка.
|
и вмњнися е^мђ в# пра'вдђ, в рDо и^ ро'дъ до' вњка”
|
|
32
|
32
|
|
І прогні́ваша Єго́ на воді́ преріка́нія, і озло́блен бисть Моїсе́й їх ра́ди;
|
И$ прогнњваша и& на водњ` прерњка'нїя, и^ ѓ^ѕло'бленнъ бы'сть мољ=сїи иX ра'ди,
|
|
33
|
33
|
|
я́ко преогорчи́ша дух єго́ і ра́знствова устна́ма свої́ма.
|
ја%ко ѓ^горчи'шя дх~ъ е^го, и^ ра'ꙁньствова ё^стна'ма своима”
|
|
34
|
34
|
|
Не потреби́ша язи́ки, я́же рече́ Госпо́дь їм.
|
Не потреби'шя ја^зы'кы ја%же рече г~ь и^мъ,
|
|
35
|
35
|
|
І сміси́шася во язи́ціх і навико́ша діло́м їх;
|
и^ смњси'шяся въ ја^зы'цехъ, и^ навыко'ша дњла и^хъ,
|
|
36
|
36
|
|
і порабо́таша істука́нним їх, і бисть їм в собла́зн.
|
и^ порабо'ташя и^стђка'нныM и^хъ, и^ бы'сть и^мъ в събла'ꙁнъ”
|
|
37
|
37
|
|
І пожро́ша си́ни своя́ і дще́рі своя́ бісово́м,
|
И$ пожро'ша сн~ы своя и^ дще'ря своя бњсовомъ”
|
|
38
|
38
|
|
і пролія́ша кров непови́нную, кров сино́в свої́х і дще́рей, я́же пожро́ша істука́нним Ханаа́нським; і убіє́на бисть земля́ їх кровми́
|
И$ пролїа'ша кро'вь непови'ннђ, кро'вь сн~овь свои'хъ и^ дще'рїи, ја%же пожро'ша и^стђка'нныM ханаанскимъ” И$ ё^бїена бы'сть земля и^хъ кро'вьми,
|
|
39
|
39
|
|
і оскверни́ся в ді́ліх їх; і соблуди́ша в начина́ніїх свої́х.
|
и^ ѓ^скверни'ся в# дᲇлехъ и^хъ, и^ съблђди'ша в начина'ниX свои^хъ”
|
|
40
|
40
|
|
І разгні́вася я́ростію Госпо́дь на лю́ди Своя́ і омерзи́ достоя́ніє Своє́;
|
и^ раꙁгнњ'вася ја%ростїю г~ь на' люди своя, и^ ѓ^мрази` достоа'нїе свое.
|
|
41
|
41
|
|
і предаде́ я в ру́ки враго́в, і облада́ша ї́ми ненави́дящії їх.
|
и^ преда'стъ и^хъ в рђ'кы врагоM, и^ ѓ^блада'шя и'ми ненави'дящеи иX”
|
|
42
|
42
|
|
І стужи́ша їм вразі́ їх; і смири́шася под рука́ми їх.
|
И$ стђжи'шя и^мъ вра'ѕи и^х#, и^ смири'шяся поD рђка'ми и^хъ”
|
|
43
|
43
|
|
Мно́жицею ізба́ви я; ті́ї же преогорчи́ша Єго́ сові́том свої́м, і смири́шася в беззако́ніїх свої́х.
|
Множицею и^ꙁба'ви и^хъ, тїи же разгнњвишя и& совњтомъ свои'мъ, и^ смири'шяся въ безако'нихъ свои^хъ”
|
|
44
|
44
|
|
І ви́ді Госпо́дь, внегда́ скорбі́ти їм, внегда́ усли́шаше моле́ніє їх;
|
И$ ви'дњ г~ь в#негда` скорбњти и^мъ, в#негда ё^слы'шаше моленїе и^хъ”
|
|
45
|
45
|
|
і пом'яну́ заві́т Свой, і раска́яся по мно́жеству ми́лости Своєя́;
|
И$ помянђ` ꙁавњт# свой, и^ раскаа'ся по мно'жесᲄвђ млsти своеа”
|
|
46
|
46
|
|
і даде́ я в щедро́ти пред всі́ми пліни́вшими я.
|
И$ дастъ я& в# щедро'ты прDе всњми плњни'вшими я&”
|
|
47
|
47
|
|
Спаси́ ни, Го́споди, Бо́же наш, і собери́ ни от язи́к, іспові́датися і́мені Твоєму́ свято́му, хвали́тися во хвалі́ Твоє́й.
|
Сп~си насъ г~и б~е нашь, и^ сᲆбери` н^ы эT ја^зыкъ, и^сповњда'тися и'мени твое^мђ ст~мђ, хвали'тися въ хвалњ твое'й”
|
|
48
|
48
|
|
Благослове́н Госпо́дь Бог Ізра́їлев от ві́ка і до ві́ка. І реку́ть всі лю́діє: бу́ди, бу́ди!
|
Блsвенъ г~ь б~ъ і^и^л~евъ, эT вњка и^ до' вњка, и^ рекђтъ вс^и лю'дїе, бђдетъ бђдеT”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 106
|
ўало'мъ рѕ~
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 106.
|
а^ллїлђїа, р~ѕ”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві, я́ко благ, я́ко во вік ми́лость Єго́.
|
Исповњда'ите гв~и, ја^ко бл~гъ ја^ко в# вњкъ млsть е^го.
|
|
2
|
2
|
|
Да реку́ть ізба́вленнії Го́сподем, ї́хже ізба́ви із руки́ врага́,
|
да рекђтъ и^ꙁба'вленїи гм~ь и^хже и^зба'ви и^ꙁ рђки врагъ,
|
|
3
|
3
|
|
і от стран собра́ їх, от восто́к і за́пад, і сі́вера і мо́ря;
|
и^ эT стра'нᲆ собра` и^хъ, эT востокъ и^ запDа, и^ сњвера и^ мо'ря”
|
|
4
|
4
|
|
заблуди́ша в пусти́ні безво́дній, путі́ гра́да оби́тельнаго не обріто́ша;
|
Заблђди'шя в# пђсты'ни беꙁвоDнњ, пђти` гра'да ѓ^би'телна не ѓ^брᲇто'ша
|
|
5
|
5
|
|
а́лчуще і жа́ждуще, душа́ їх в них ізчезе́.
|
а%лчюще и^ жа'ждђще, дш~я и^хъ в ниX и^зчеѕе”
|
|
6
|
6
|
|
І воззва́ша ко Го́споду, внегда́ скорбі́ти їм, і от нужд їх ізба́ви я;
|
И$ възва'шя къ г~ђ внегда` скорбњти и^мъ. и^ эT бњдъ и^хъ и^ꙁба'ви и^хъ”
|
|
7
|
7
|
|
і наста́ви я на путь прав, вни́ти во град оби́тельний.
|
И$ наста'ви и^хъ на пђть пра'въ, внити въ градъ ѓ^би'телныи
|
|
8
|
8
|
|
Да іспові́дяться [да іспові́дять] Го́сподеві ми́лості Єго́ і чудеса́ Єго́ синово́м челові́чеським;
|
да и^сповњдятся гв~и млsти е^го, и^ чюдеса` е^го сн~ово'мъ члчsкымъ”
|
|
9
|
9
|
|
я́ко наси́тил єсть ду́шу тщу, і ду́шу а́лчущу іспо́лни благ;
|
ЈА/ко насы'тилъ е^сть дш~ђ тщђ`, и^ дш~ђ а^л#чющђ и^спо'лни бл~гъ”
|
|
10
|
10
|
|
сідя́щия во тьмі і сі́ні сме́ртній, окова́нния нището́ю і желі́зом,
|
Сњдя'щая вᲆ тмњ и^ сњ'ни смр~тнњй, ѓ^кова'ныхъ ни'щетою и^ желњ'зомъ”
|
|
11
|
11
|
|
я́ко преогорчи́ша словеса́ Бо́жія, і сові́т Ви́шняго раздражи́ша.
|
ЈА/ко разгнᲇва'шя словеса` бж~їя, и^ совњтᲆ выш#няго раздра'жиша”
|
|
12
|
12
|
|
І смири́ся в труді́х се́рдце їх, і ізнемого́ша, і не бі помага́яй.
|
И$ смири'ся в# трђдњхъ срDце и^хъ, и^ꙁнемого'шя, и^ не бњ пома'гаи`.
|
|
13
|
13
|
|
І воззва́ша ко Го́споду, внегда́ скорбі́ти їм, і от нужд їх спасе́ я;
|
и^ възва'шя къ г~ђ внегда скорбњти и^мъ. и^ эT бњ'дъ иX сп~се и^хъ”
|
|
14
|
14
|
|
і ізведе́ я із тьми і сі́ні сме́ртния, і у́зи їх растерза́.
|
И$зведе иX и^з# тмы` и^ сњни см~рътныа, и^ ю'зы и^хъ разтръза`”
|
|
15
|
15
|
|
Да іспові́дяться [да іспові́дять] Го́сподеві ми́лості Єго́ і чудеса́ Єго́ синово́м челові́чеським;
|
Да и^сповњдятся гв~и млsти е^го, и^ чюдеса` е^го сн~вом# члчsкымᲆ”
|
|
16
|
16
|
|
я́ко сокруши́ врата́ мі́дная, і вереї́ желі́зния сломи́.
|
ЈА/ко съкрђши` врата` мњдная, и^ вереа` желњ'ꙁныа сломи`”
|
|
17
|
17
|
|
Восприя́т я от путі́ беззако́нія їх; беззако́ній бо ра́ди свої́х смири́шася.
|
Въспрїа'тъ и^хъ эT пђти безако'нїи и^хъ, беꙁако'нїи б^о ради своиX смири'шяся”
|
|
18
|
18
|
|
Вся́каго бра́шна возгнуша́ся душа́ їх, і прибли́жишася до врат сме́ртних.
|
Вся'кого брашна въꙁ#гнђшяся дш~а иX, и^ прибли'жишяся до вратъ смр~тныхъ”
|
|
19
|
19
|
|
І воззва́ша ко Го́споду, внегда́ скорбі́ти їм, і от нужд їх спасе́ я;
|
И$ възва'шя къ г~ђ внегда скорбњти и^мъ, и^ эT бњд# и^хъ сп~се и^хъ”
|
|
20
|
20
|
|
посла́ сло́во Своє́, і ізціли́ я, і ізба́ви я от растлі́ній їх.
|
Посла` сло'во свое и^ і^сцᲇли и^хъ, и і^зба'ви и^хᲆ эT поги'бели иX”
|
|
21
|
21
|
|
Да іспові́дяться [да іспові́дять] Го́сподеві ми́лості Єго́ і чудеса́ Єго́ синово́м челові́чеським;
|
да и^сповњдяᲄся гв~и млsти е^го, и^ чюдеса` е^го сн~вомъ члчsкымъ”
|
|
22
|
22
|
|
і да пожру́ть Єму́ же́ртву хвали́ і да возвістя́ть діла́ Єго́ в ра́дості.
|
И$ по'жрTђ е^мђ жрътвђ хвалњ`, и^ да повњдят# дњ'ла е^го в ра'дости”
|
|
23
|
23
|
|
Сходя́щії в мо́ре в корабле́х, творя́щії ді́ланія в вода́х мно́гих,
|
Сходя'щеи` в# мо'ри в# кораблиX, творя'щеи дњ'ланїа в# водаX мно'гах#,
|
|
24
|
24
|
|
ті́ї ви́діша діла́ Госпо́дня і чудеса́ Єго́ во глубині́.
|
тїи видњша дњ'ла гн~я, и^ чюдеса` его въ глђбинњ`”
|
|
25
|
25
|
|
Рече́ — і ста дух бу́рен, і вознесо́шася во́лни єго́;
|
Рече и^ ста` дђхъ бђ'ренᲆ, и^ въꙁнесо'шяся волны` его”
|
|
26
|
26
|
|
восхо́дять до небе́с і низхо́дять до бездн; душа́ їх в злих та́яше;
|
Въсхо'дятъ до нб~съ, и^ ниꙁхо'дятъ до беꙁDнъ” дш~я и^хъ в# злыхъ та'яше.
|
|
27
|
27
|
|
см'ято́шася, подвиго́шася, я́ко пія́ний, і вся му́дрость їх поглощена́ бисть.
|
смђти'шася, поDвиꙁа'шася ја^ко пїа'ныи, и^ вс^я мђ'дрость и^хъ поглаще'на бысть”
|
|
28
|
28
|
|
І воззва́ша ко Го́споду, внегда́ скорбі́ти їм, і от нужд їх ізведе́ я;
|
И$ въꙁваша къ г~ђ в#негда` скорбњти и^мъ, и^ эT бњдъ и^х# и^зведе` и^хъ”
|
|
29
|
29
|
|
і повелі́ бу́рі, і ста в тишину́, і умолко́ша во́лни єго́.
|
и^ повелњ бђ'ри, и^ ста в тишинђ, и^ ё^млᲆко'шя волны` е^го”
|
|
30
|
30
|
|
І возвесели́шася, я́ко умолко́ша, і наста́ви я в приста́нище хоті́нія Своєго́.
|
и^ възвесели'шяся, ја^ко ё^млъко'ша и^ наста'вї я& в# приста'нище хотњнїа свое^го”
|
|
31
|
31
|
|
Да іспові́дяться [да іспові́дять] Го́сподеві ми́лості Єго́ і чудеса́ Єго́ синово́м челові́чеським;
|
да и^сповњдяᲄся гв~и млsти е^го, и^ чюдеса' е^го сн~овомъ члчsкымᲆ”
|
|
32
|
32
|
|
да вознесу́ть Єго́ в це́ркві людсті́й, і на сіда́лищі ста́рець восхва́лять Єго́.
|
да въꙁнесђтъ е^го вᲆ црк~ви лDюстњй, и^ на сњда'лищи ста'рецъ въсхва'лят# е^го”
|
|
33
|
33
|
|
Положи́л єсть рі́ки в пусти́ню і ісхо́диша водна́я в жа́жду,
|
положилъ е^сть рњкы` в пђсты'ня, и^ і^схо'дища воDнаа в жа'жDђ.
|
|
34
|
34
|
|
зе́млю плодоно́сную в сла́ность, от зло́би живу́щих на ней.
|
землю плодоно'снђю в# слати'нђ, эT зло'б# живђщыX на не'й.
|
|
35
|
35
|
|
Положи́л єсть пусти́ню во єзе́ра водна́я і зе́млю безво́дную во ісхо́дища водна́я.
|
Положи'лъ е^сть пђсты'ня въ е^ѕе'ра вDона'я, и^ ꙁемлю беꙁвоDнђю вᲆ и^сходища воDнаа”
|
|
36
|
36
|
|
І насели́ та́мо а́лчущия, і соста́виша гра́ди оби́тельни;
|
И$ насели` т^ђ а%лчющая, и^ съста'вишя грады ѓ^би'телны”
|
|
37
|
37
|
|
і насі́яша се́ла, і насади́ша виногра́ди, і сотвори́ша плод жи́тен.
|
И$ насњяшя се'ла, и^ насадишя виногра'ды, и^ сътвори'шя плDо жи'тенъ”
|
|
38
|
38
|
|
І благослови́ я, і умно́жишася зіло́; і скоти́ їх не ума́ли.
|
И$ блsви` и^хъ, и^ ё^мно'жишяся ѕњло, и^ скоты` и^хъ не ё^ма'ли,
|
|
39
|
39
|
|
І ума́лишася і озло́бишася от ско́рби зол і болі́зні;
|
и^ ё^ма'лишяся ѓ^ꙁло'бишася эT печали золъ и^ болњзни”
|
|
40
|
40
|
|
ізлія́ся унічиже́ніє на кня́зі їх, і облазни́ [заблужда́ти сотвори́] я по непрохо́дній, а не по путі́.
|
и^злїа'ся ё^ничиженїе на' кн~ѕя и^хъ, и^ ѓ^блазни` иX по непроходнњ, а^ не по пђти”
|
|
41
|
41
|
|
І помо́же убо́гу от нищети́ і положи́, я́ко о́вці, оте́чествія.
|
И$ помо'же ё^богђ эT ни'щеты, и^ положи ја^ко ѓ^вца эTч~ьствїа”
|
|
42
|
42
|
|
У́зрять пра́вії і возвеселя́ться, і вся́коє беззако́ніє загради́ть уста́ своя́.
|
Оу%зрятъ пра'вїи, и^ въꙁвеселя'тся, и^ всяко безако'нїе заградитъ ё^ста` своа`”
|
|
43
|
43
|
|
Кто прему́др і сохрани́ть сія́? І уразумі́ють ми́лості Госпо́дні.
|
Кто` премђ'дръ, и^ съхранитъ сих#; и^ разђмњюT млsти гн~я”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 107
|
ўало'мъ рз~
|
|
1
|
1
|
|
Піснь, псало́м Дави́ду, 107.
|
пњснь ўалъма дввDъ, р~з”
|
|
2
|
2
|
|
Гото́во се́рдце моє́, Бо́же, гото́во се́рдце моє́; воспою́ і пою́ во сла́ві моє́й.
|
Гото'во срDце мое б~е, гото'во срDце мое`. въспою` и^ пою в# сла'вњ моей”
|
|
3
|
3
|
|
Воста́ни, сла́ва моя́, воста́ни, псалти́рю і гу́слі; воста́ну ра́но.
|
Въста'ни сла'ва моа`, въста'ни ўалты'рю и^ гђ'сли, въста'нђ рано”
|
|
4
|
4
|
|
Іспові́мся Тебі́ в лю́дех, Го́споди, пою́ Тебі́ во язи́ціх;
|
И$сповњмся тебњ в людехъ г~и, пою тебњ въ я^ѕы'цњхᲆ”
|
|
5
|
5
|
|
я́ко ве́лія верху́ небе́с ми́лость Твоя́ і до о́блак і́стина Твоя́.
|
ЈА/ко ве'лїа верхђ` нб~съ млsть твоя, и^ до ѓ'блакъ и'стина твоя”
|
|
6
|
6
|
|
Вознеси́ся на небеса́, Бо́же, і по всей землі́ сла́ва Твоя́.
|
Възнеси'ся на нб~са б~е, и^ по все'й ꙁемли` сла'ва твоя”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко да ізба́в'яться возлю́бленнії Твої́; спаси́ десни́цею Твоє́ю і усли́ши м'я.
|
ја^ко да и^зба'вятся възлюбленїи твои`, сп~си` десни'цею твоею`, и^ ё^слы'ши м^я”
|
|
8
|
8
|
|
Бог возглаго́ла во святі́м Своє́м: вознесу́ся і разділю́ Сики́му, і удо́ль селе́ній размі́рю.
|
б~ъ възгл~а въ ст~е'мъ свое^м#, възнесђ'ся и^ раздᲇлю` сики'мђ, и^ ю^доl селе'нїемъ размњ'рю”
|
|
9
|
9
|
|
Мой єсть Галаа́д, і Мой єсть Манассі́й, і Єфре́м — заступле́ніє глави́ Моєя́; Іу́да — цар Мой,
|
Мой е^сть галааD, и^ мой е^сть манасїи, и^ е^фрњм# ꙁастђпленїе главы` моеа`” И$ ю'да цр~ь мой,
|
|
10
|
10
|
|
Моа́в — коно́б упова́нія Моєго́; на Ідуме́ю наложу́ сапо́г Мой; Мні іноплеме́нници покори́шася.
|
моа'въ коно'бъ ё^пова'нїа мое^го” На љ=дђме'ю наложђ` сапо'гᲆ мой мнњ и^ноплеме'нницы` покори'шяся”
|
|
11
|
11
|
|
Кто введе́ть м'я во град огражде́нія? Іли́ кто наста́вить м'я до Ідуме́ї?
|
Кт^о в#ведетъ м^я въ' градъ ѓ^бъстоа'нїа; и^ли кт^о наста'витᲆ м^я до љ=дђме'а;
|
|
12
|
12
|
|
Не Ти ли, Бо́же, отри́нувий нас, і не ізи́деши, Бо́же, в си́лах на́ших?
|
не ты` ли б~е эTри'нђвыи` насъ, и^ не и^зы'деши б~е в# силахъ на'шыхъ”
|
|
13
|
13
|
|
Даждь нам по́мощ от ско́рби, і су́єтно спасе́ніє челові́чесько.
|
да'жDь намᲆ по'мощь эT печали, и^ сђе'т#но сп~се'нїе члчsко”
|
|
14
|
14
|
|
О Бо́зі сотвори́м си́лу, і Той унічижи́ть враги́ на́ша.
|
ѓ% бѕ~њ сътворимъ си'лђ, и^ той ё^ничижитъ врагы` наша.
|
|
Псалом 108
|
ўало'мъ ри~
|
|
0
|
0
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 108.
|
в# конецъ, ўаломъ дввDъ, р~и”
|
|
1
|
1
|
|
Бо́же, хвали́ моєя́ не премолчи́;
|
Бж~е хвалђ мою` не премолчи`,
|
|
2
|
2
|
|
я́ко уста́ грі́шнича і уста́ льсти́ваго на м'я отверзо́шася, глаго́лаша на м'я язи́ком льсти́вим,
|
ја%ко ё^ста грњшнича, и^ ё^ста` льсти'ваго на' мя эTврьзо'шася” Гл~ашя на' мя ја^ꙁы'комъ льсти'вымъ,
|
|
3
|
3
|
|
і словеси́ ненави́стними обидо́ша м'я, і бра́шася со мно́ю ту́не.
|
и^ словесы` ненави'стными ѓ^быдо'шя м^я, и^ бра'шяся со мно'ю тђ'не”
|
|
4
|
4
|
|
Вмі́сто є́же люби́ти м'я, оболга́ху м'я, аз же моля́хся;
|
Вᲆ мњсто любве` ѓ^блъга'хђ м^я, а^з же мл~твђ дњ'ахъ”
|
|
5
|
5
|
|
і положи́ша на м'я зла́я за блага́я, і не́нависть за возлюбле́ніє моє́.
|
И$ положи'ша на' м^я ѕл^а въꙁ#блага'я, и^ не'нависть ꙁа въꙁлюбле'нїе мое`”
|
|
6
|
6
|
|
Поста́ви на него́ грі́шника, і дия́вол да ста́неть одесну́ю єго́;
|
Поста'ви на'нь грњш#ника, и^ дїа'волъ да ста'нетъ ѓ^деснђю е^го”
|
|
7
|
7
|
|
внегда́ суди́тися єму́, да ізи́деть осужде́н, і моли́тва єго́ да бу́деть в гріх.
|
Внегда` сђди'тися е^мђ да и^ꙁы'детъ ѓ^сђже'нъ, и^ мл~тва е^го бђ'ди вᲆ грњхъ”
|
|
8
|
8
|
|
Да бу́дуть дні́є єго́ ма́лі, і єпи́скопство єго́ да при́йметь ін;
|
да бђ'дђтъ днїе е^го ма'ли, и^ е^пі'скоп#ство е^го прїйметъ и'нъ”
|
|
9
|
9
|
|
да бу́дуть си́нове єго́ си́рі, і жена́ єго́ — вдова́;
|
да бђ'дђтᲆ сн~ве е^го сљ=ры, и^ жена` е^го вдова`”
|
|
10
|
10
|
|
дви́жущеся да преселя́ться си́нове єго́ і воспро́сять, да ізгна́ні бу́дуть із домо́в свої́х.
|
дви'жащеся да преселятся сн~ове е^го, и^ въꙁ#про'сятъ, да и^ꙁгнани бђ'дђтъ и^ꙁ домовъ свои'хъ”
|
|
11
|
11
|
|
Да взи́щеть займода́вець вся, єли́ка суть єго́; і да восхи́тять чужді́ї труди́ єго́.
|
да вꙁы'щетъ ꙁаимода'вецъ вся е^ли'ка сђть е^го, и^ да въсхи'тятъ чђжїи трђды` е^го”
|
|
12
|
12
|
|
Да не бу́деть єму́ засту́пника, ніже́ да бу́деть ущедря́яй сироти́ єго́;
|
да не бђдетъ е^мђ ꙁасᲄђ'пника, ниже бђ'детъ и^же ё^ще'дритъ сљ=роты е^го”
|
|
13
|
13
|
|
да бу́дуть ча́да єго́ в погубле́ніє, в ро́ді єди́нім да потреби́ться і́м'я єго́.
|
да бђ'дђтъ чяда е^го в па'гђбђ, в роD е^ді'нъ да потребится и'мя е^го”
|
|
14
|
14
|
|
Да воспом'яне́ться беззако́ніє оте́ць єго́ пред Го́сподем, і гріх ма́тере єго́ да не очи́ститься;
|
да въспомяне'тся беꙁако'нїе эTц~ъ е^го преD гм~ь, и^ грᲇхъ ма'тере е^го да не ѓ^чи'стится”
|
|
15
|
15
|
|
да бу́дуть пред Го́сподем ви́ну, і да потреби́ться от землі́ па́м'ять їх;
|
да бђдђтъ преD гм~ь вы'нђ, и^ да потреби'тся эT земля память иX”
|
|
16
|
16
|
|
зане́же не пом'яну́ сотвори́ти ми́лость, і погна́ челові́ка ни́ща і убо́га, і умиле́на се́рдцем умертви́ти.
|
ꙁанеже не помянђ` сътворити млsть, и^ погна` чл~ка ни'ща и^ ё^бога, и^ смире'на срDцемъ ё^мрьтви'ти”
|
|
17
|
17
|
|
І возлюби́ кля́тву, і при́йдеть єму́; і не восхоті́ благослове́нія, і удали́ться от него́.
|
И$ въꙁлюби кля'твђ, и^ прїидетъ е^мђ. и^ не въсхотњ блsве'нїа, и^ ё^да'лится эT него”
|
|
18
|
18
|
|
І облече́ся в кля́тву, я́ко в ри́зу, і вни́де, я́ко вода́, во утро́бу єго́ і, я́ко єле́й, в ко́сті єго́;
|
И$ ѓ^блече'ся в# кляᲄвђ ја%ко в ри'ꙁђ, и^ вни'де ја%ко вода` въ ё^тробђ е^го, и^ ја^ко е^лей въ ко'сти е^го”
|
|
19
|
19
|
|
да бу́деть єму́, я́ко ри́за, в ню́же облачи́ться, і, я́ко по́яс, і́мже ви́ну опоясу́ється.
|
да бђдет# е^мђ ја%ко ри'ꙁа в нюже ѓ^блачи'тся, и^ ја^ко по'ясъ, и'миже вы'нђ ѓ^поя'сђется
|
|
20
|
20
|
|
Сіє́ ді́ло оболга́ющих м'я у Го́спода і глаго́лющих лука́вая на ду́шу мою́.
|
Се^ дњ'ло ѓ^блъга'ющихъ м^я эT г~а, и^ гл~ющыхъ лђкавая на дш~ђ мою”
|
|
21
|
21
|
|
І Ти, Го́споди, Го́споди, сотвори́ со мно́ю і́мене ра́ди Твоєго́, я́ко бла́га ми́лость Твоя́;
|
И$ ты г~и г~и сътвори со мною и'мени ради своего, ја%ко бл~га млsть твоа”
|
|
22
|
22
|
|
ізба́ви м'я, я́ко нищ і убо́г єсьм аз, і се́рдце моє́ см'яте́ся внутр мене́.
|
Иꙁба'ви м^я, ја%ко ни'щь и^ ё^бо'гъ е^смь а^ꙁ# и^ срDце мое, смђтися во мнᲇ”
|
|
23
|
23
|
|
Я́ко сінь, внегда́ уклони́тися єй, отя́хся; стрясо́хся, я́ко пру́зи.
|
ЈА/ко сњнь е^гда ё^кло'нится эTяXся, сътрясохся ја%ко прђ'ѕи”
|
|
24
|
24
|
|
Колі́на моя́ ізнемо́госта от поста́, і плоть моя́ ізміни́ся єле́я ра́ди.
|
Колњнњ мои` и^ꙁнемого'стњ эT поста, и^ плоть моа` и^змᲇни'ся е^ле'я ради”
|
|
25
|
25
|
|
І аз бих поноше́ніє їм; ви́діша м'я, покива́ша глава́ми свої́ми.
|
И$ а'ꙁъ быX поноше'нїе и^мъ. видњшя мя, покиваша глава'ми свои'ми”
|
|
26
|
26
|
|
Помози́ мі, Го́споди Бо́же мой, і спаси́ м'я по ми́лості Твоє́й;
|
Помози` м^и г~и бж~е мой, и^ сп~си` м^я по млsти твое'й”
|
|
27
|
27
|
|
і да разумі́ють, я́ко рука́ Твоя́ сія́, і Ти, Го́споди, сотвори́л єси́ ю.
|
и^ раꙁђмњютъ, ја%ко рђка твоа` си, и^ т^ы г~и сътворилъ е^си я&”
|
|
28
|
28
|
|
Проклену́ть ті́ї, і Ти благослови́ши; востаю́щії на м'я да постидя́ться, раб же Твой возвесели́ться.
|
ПрокленTђ тїи, и^ ты` блsви'ши” Въста'ющеи` на мя постыдятся, ра'бъ же твой въꙁвесели'тся”
|
|
29
|
29
|
|
Да облеку́ться оболга́ющії м'я в срамоту́ і оде́ждуться, я́ко оде́ждою, студо́м свої́м.
|
да ѓ^блекђтся ѓ^блъга'ющеи` м^я в# срамъ, и^ ѓ^де'жют#ся ја^ко ѓ^дежею стђдо'мъ свои'мъ”
|
|
30
|
30
|
|
Іспові́мся Го́сподеві зіло́ усти́ мої́ми і посреді́ мно́гих восхвалю́ Єго́;
|
И$сповњмся гв~и ѕᲇло` ё^сты` мои'ми, и^ посредњ мно'гᲆ въсхваю` и&”
|
|
31
|
31
|
|
я́ко преста́ одесну́ю убо́гаго, є́же спасти́ от гоня́щих ду́шу мою́.
|
ЈА/ко ста` ѓ^деснђю ё^бо'гаго, спасти` эT гоня'щых# дш~ђ мою`”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 109
|
ўало'мъ рџ~
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 109.
|
а^ллїлђі"а ўлоM двDв# р~џ, каg ѕ~і”
|
|
1
|
1
|
|
Рече́ Госпо́дь Го́сподеві моєму́: сіди́ одесну́ю Мене́, до́ндеже положу́ враги́ Твоя́ подно́жіє ног Твої́х.
|
Рече` г~ь гв~и моемђ, сᲇди` ѓ^деснђю мене, дондеже положђ врагы` твоа поDно'жїе ногама твои'ма”
|
|
2
|
2
|
|
Жезл си́ли по́слеть Ті Госпо́дь от Сіо́на, і госпо́дствуй посреді́ враго́в Твої́х.
|
Же'ꙁлъ си'лы по'слетъ т^и г~ь эT сїѓ'на, и^ ё^долњеши посредњ врагъ твои'хъ”
|
|
3
|
3
|
|
С Тобо́ю нача́ло в день си́ли Твоєя́, во сві́тлостех святи́х Твої́х; із чре́ва пре́жде денни́ці роди́х Тя.
|
С тобою началсᲄво в# дн~ь си'лы твоеа`, въ свњтлостеX ст~ыхъ твои^х#” И$ꙁ# чрева прежDе дн~ьни'ца родиX т^я.
|
|
4
|
4
|
|
Кля́тся Госпо́дь і не раска́ється: Ти ієре́й во вік по чи́ну Мелхіседе́кову.
|
клятся г~ь и^ не раска'ется” т^ы і^ере'й вᲆ вњкы, чинђ мельхиседе'ковђ”
|
|
5
|
5
|
|
Госпо́дь одесну́ю Тебе́ сокруши́л єсть в день гні́ва Своєго́ царі́;
|
г~ь ѓ^деснђю тебе, съкрђшилъ е^сть въ дн~ь гнњва свое^го цр~я”
|
|
6
|
6
|
|
су́дить во язи́ціх, іспо́лнить паде́нія, сокруши́ть глави́ на землі́ мно́гих.
|
Сђ'дитъ въ ја^ѕы'цехъ, и^сполнитъ паде'нїа, съкрђши'тъ главы` на ꙁемли` мно'гыM”
|
|
7
|
7
|
|
От пото́ка на путі́ піє́ть; сего́ ра́ди вознесе́ть главу́.
|
эT пото'ка на пђти` пїетъ, сего ради възнесе'тъ главђ”
|
|
Псалом 110
|
ўало'мъ рі~
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 110.
|
А$ллилђйа. р~і”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́мся Тебі́, Го́споди, всім се́рдцем мої́м в сові́ті пра́вих і со́нмі.
|
Исповњмся тебњ г~и всњмъ срDцемъ мои'мъ, в# совњтеX пра'выхъ и^ сонмњ”
|
|
2
|
2
|
|
Ве́лія діла́ Госпо́дня, ізи́скана во всіх во́лях Єго́;
|
Ве'лїа дњла гн~я, и^ꙁы'скана во всXњ во'ляхъ е^го,
|
|
3
|
3
|
|
іспові́даніє і великолі́піє — ді́ло Єго́, і пра́вда Єго́ пребива́єть в вік ві́ка.
|
И$сповњданїе и^ велелњпота дњ'ло е^го, и^ пра'вда е^го пребыва'етъ въ вњкъ вњка”
|
|
4
|
4
|
|
Па́м'ять сотвори́л єсть чуде́с Свої́х; ми́лостив і щедр Госпо́дь.
|
Память сътворилъ е^сть чюде'съ свои'хъ” Ми'лостивъ и^ щедръ г~ь,
|
|
5
|
5
|
|
Пи́щу даде́ боя́щимся Єго́; пом'яне́ть в вік заві́т Свой.
|
пи'щђ далъ е^ст# боя'щимся е^го” Помяне'тъ в# вњкᲆ завњтъ свой,
|
|
6
|
6
|
|
Крі́пость діл Свої́х возвісти́ лю́дем Свої́м, да́ти їм достоя́ніє язи́к.
|
крњпость дњлъ своиX вњзвњсти` лю'демъ свои^мъ” да'ти и^мъ достоа'нїе ја^ѕыкъ,
|
|
7
|
7
|
|
Діла́ рук Єго́ — і́стина і суд, ві́рни вся за́повіді Єго́,
|
дњ'ла рђкъ е^го и^стина и^ сђдъ” Вњрны вся ꙁа'повњди е^го,
|
|
8
|
8
|
|
утверже́ни в вік ві́ка, сотворе́ни во і́стині і правоті́.
|
ё^тверже'ны въ вњкъ вњка, сътворены въ и^стинњ и^ пра'вотњ”
|
|
9
|
9
|
|
Ізбавле́ніє посла́ лю́дем Свої́м; запові́да в вік заві́т Свой; свя́то і стра́шно і́м'я Єго́.
|
И$ꙁбавленїе посла` лю'демъ свои'мъ” Заповњда в# вњкᲆ ꙁавњт# свой” Ст~о и^ стра'шно и^мя е^го”
|
|
10
|
10
|
|
Нача́ло прему́дрости — страх Госпо́день, ра́зум же благ всім творя́щим ї; хвала́ Єго́ пребива́єть в вік ві́ка.
|
зача'ло премђ'дрости, страхъ гн~ь. ра'зђмъ же бл~гъ всњмъ творящымъ его” Хвала` е^го пребыва'етъ въ вњк# вњка”
|
|
Псалом 111
|
ўало'мъ ра~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, псало́м, 111
|
А$ллилђйа. ра~і”
|
|
1
|
1
|
|
Блаже́н муж боя́йся Го́спода, в за́повідех Єго́ восхо́щеть зіло́.
|
Блаже'нъ мђжъ боаи`ся г~а, в# ꙁа'повњдехъ е^го въсхо'щеT ѕњло`”
|
|
2
|
2
|
|
Си́льно на землі́ бу́деть сі́м'я єго́, род пра́вих благослови́ться;
|
Силно на ꙁемли бђдетъ сњмя е^го, родᲆ пра'выX блsвится”
|
|
3
|
3
|
|
сла́ва і бога́тство в дому́ єго́, і пра́вда єго́ пребива́єть в вік ві́ка.
|
Сла'ва и^ бога'т#ство в домђ е^го, и^ пра'вда е^го пребыва'етъ въ вњкъ вњка”
|
|
4
|
4
|
|
Возсія́ во тьмі світ пра́вим; ми́лостив, і щедр, і пра́веден.
|
Въ сїа` во тмњ` свњтъ пра'вымъ, млsтивъ и^ ще'дръ и^ пра'веденъ”
|
|
5
|
5
|
|
Благ муж ще́дря і дая́; устро́їть словеса́ своя́ на суді́, я́ко в вік не подви́житься.
|
Бл~гъ мђжъ щедряи` и^ даа`, расмо'тритъ словеса своа` на сђдњ, ја%ко в# вњкъ не подви'жится”
|
|
6
|
6
|
|
В па́м'ять ві́чную бу́деть пра́ведник.
|
в# па'мять вњчнђю бђ'детъ пра'веDник#,
|
|
7
|
7
|
|
От слу́ха зла не убої́ться;
|
эT слђха ѕла` не ё^бои'тся,
|
|
8
|
8
|
|
гото́во се́рдце єго́ упова́ти на Го́спода; утверди́ся се́рдце єго́, не убої́ться, до́ндеже воззри́ть на враги́ своя́.
|
гото'во срᲆдце е^го ё^пова'ти на' г~а, ё^тверди'ся срDце е^го, не ё^бои'тся, дондеже во'ꙁ#ритъ на врагы` своя”
|
|
9
|
9
|
|
Расточи́, даде́ убо́гим; пра́вда єго́ пребива́єть во вік ві́ка: рог єго́ вознесе́ться в сла́ві.
|
расточи, дастъ ё^бо'гымъ, пра'вда е^го пребыва'е^тъ въ вњкъ вњка, ро'гъ е^го въꙁнесется въ сла'вњ”
|
|
10
|
10
|
|
Грі́шник у́зрить і прогні́вається, зуби́ свої́ми поскреже́щеть і раста́єть; жела́ніє грі́шника поги́бнеть.
|
Грњшникъ ё^ꙁриT и^ прогнњвае^тся, ѕђбы` свои'ми поскреже'щеT, и^ раста'етᲆ. жела'нїе грњшника поги'бнеT”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа'
|
|
Псалом 112
|
ўало'мъ рв~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 112.
|
а^ллилђі"а” рв~і
|
|
1
|
1
|
|
Хвалі́те, о́троци, Го́спода, хвалі́те і́м'я Госпо́днє.
|
Хвали'те ѓ^троцы г~а, хвали'те и^мя гн~е”
|
|
2
|
2
|
|
Бу́ди і́м'я Госпо́днє благослове́но отни́ні і до ві́ка.
|
Бђди и'мя гн~е блsве'но, эT нн~ᲇ и^ до' вᲇка”
|
|
3
|
3
|
|
От восто́к со́лнця до за́пад хва́льно і́м'я Госпо́днє.
|
эT въсто'къ сл~нца до ꙁа'пад#, хва'лно и'мя гн~е”
|
|
4
|
4
|
|
Висо́к над всі́ми язи́ки Госпо́дь; над небесі́ сла́ва Єго́.
|
высо'къ наD всњми ја^зы'кы г~ь, нDа нб~сы` сла'ва е^го”
|
|
5
|
5
|
|
Кто — я́ко Госпо́дь Бог наш? На висо́ких живи́й,
|
Кт^о ја^ко г~ь б~ъ нашь, на высо'кыX живыи`,
|
|
6
|
6
|
|
і на смире́нния призира́яй на небесі́ і на землі́;
|
и^ на смиреныа приꙁираа; на нб~си и^ на ꙁемли`”
|
|
7
|
7
|
|
воздвиза́яй от землі́ ни́ща і от гно́їща возвиша́яй убо́га;
|
Въздвиꙁа'аи` эT земля` ё^бога, и^ эT гно'ища въꙁнося` ни'ща”
|
|
8
|
8
|
|
посади́ти єго́ с кня́зі, с кня́зі люді́й Свої́х;
|
Посадити е^го с# кн~ѕи`, съ кн~ѕи` людїи своиX”
|
|
9
|
9
|
|
вселя́я непло́дов в дом, ма́тер о ча́діх веселя́щуся.
|
вселя'аи` непло'дове в# доM, мт~рь ѓ^ чядXњ веселя'щђся”
|
|
Псалом 113
|
ўало'мъ рг~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 113.
|
А$ллилђйа. рг~і”
|
|
1
|
1
|
|
Во ісхо́ді Ізра́їлеві от Єги́пта, до́му Іа́ковля із люді́й ва́рвар,
|
Въ и^сходњ і^ил~евњ эT е^ги'пта, до'мђ і^а'ковля и^з людїи ва'рᲆваръ,
|
|
2
|
2
|
|
бисть Іуде́я святи́ня Єго́, Ізра́їль — о́бласть Єго́.
|
бысть і^ю^де'я ст~ни е^го, і^ил~ь ѓ%бласть е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Мо́ре ви́ді і побіже́, Іорда́н возврати́ся всп'ять;
|
Мо'ре видњ` и^ побњже, и^ѓ'рданъ възврати'ся в#спяT”
|
|
4
|
4
|
|
го́ри взигра́шася, я́ко овні́, і хо́лми, я́ко а́гнці о́вчії.
|
Го'ры въꙁыгра'шяся ја^ко ѓ'вни, и^ хлъми` ја^ко а%гньцы ѓ^вчїи”
|
|
5
|
5
|
|
Что ті єсть, мо́ре, я́ко побі́гло єси́? І тебі́, Іорда́не, я́ко возврати́лся єси́ всп'ять?
|
Что т^и бысть мо'ре ја^ко побњже. и^ тебњ и^ѓ^рда'ню, ја^ко възврати'ся в#спять;
|
|
6
|
6
|
|
го́ри, я́ко взигра́стеся, я́ко овні́, і хо́лми, я́ко а́гнці о́вчії.
|
го'ры ја%ко вꙁыграстеся, ја^ко ѓ^вни. и^ хлъми, ја%ко а^гньцы ѓ^вчїи;
|
|
7
|
7
|
|
От лиця́ Госпо́дня подви́жеся земля́, от лиця́ Бо́га Іа́ковля;
|
эT лица` гн~я поDвижася ꙁемля`, эT лица бг~а і^а'ковля,
|
|
8
|
8
|
|
обра́щшаго ка́мень во єзе́ра водна́я і несіко́мий во істо́чники водни́я.
|
ѓ^бращшаго ка'мень въ е^зе'ра воDна'я, и^ несњко'мыи въ и^сточникы вDоныя”
|
|
9
|
9
|
|
Не нам, Го́споди, не нам, но і́мені Твоєму́ даждь сла́ву о ми́лості Твоє́й і і́стині Твоє́й;
|
Не намъ г~и не на'мъ, н^о и'мени твоемђ дажDь сла'вђ” Э$ млsти твое'и, и^ і'стинњ твоей,
|
|
10
|
10
|
|
Да не когда́ реку́ть язи́ци: гді єсть Бог їх?
|
да не когда` рекђтъ ја^ѕы'цы, гдњ е^сть б~ъ и^х#;
|
|
11
|
11
|
|
Бог же наш на небесі́ і на землі́, вся єли́ка восхоті́, сотвори́.
|
б~ъ же наj на нб~си и^ на ꙁемли`” Вс^я е^ли'ка въсхотњ`, сътвори`”
|
|
12
|
12
|
|
І́доли язи́к — сребро́ і зла́то, діла́ рук челові́чеських;
|
И/доли ја%ѕыкᲆ, сребро` и^ ꙁла'то, дњ'ла рђкъ чл~чьскъ”
|
|
13
|
13
|
|
уста́ і́муть і не возглаго́лють; о́чі і́муть і не у́зрять;
|
Оу^ста` и'мђтъ, и^ не гл~ютъ” ѓ^чи и^мђтъ, и^ не ви'дятъ”
|
|
14
|
14
|
|
у́ші і́муть, і не усли́шать; но́здри і́муть, і не обоня́ють;
|
ё^ши и^мђтъ, и^ не слы'шятъ” Ноꙁдри и^мђтъ, и^ не ѓ^боня'ютъ”
|
|
15
|
15
|
|
ру́ці і́муть, і не ося́жуть; но́зі і́муть, і не по́йдуть; не возглася́ть горта́нем свої́м.
|
Рђцњ и^мђтъ, и^ не ѓ^ся'жђтъ” Но'ѕњ и^мђтъ, и^ не по'идђтъ” Не въꙁгласяT горта'немъ свои'мъ”
|
|
16
|
16
|
|
Подо́бні їм да бу́дуть творя́щії я і всі наді́ющіїся на ня.
|
Подо'бни и'мъ да бђдђтъ творящеи` я&, и^ в#си` надњющеи`ся на ня”
|
|
17
|
17
|
|
Дом Ізра́їлев упова́ на Го́спода: Помо́щник і Защи́титель їм єсть.
|
домъ і^ил~евъ ё^пова` на г~а, помощникъ и^ защи'титель иM е^сть”
|
|
18
|
18
|
|
Дом Ааро́нь упова́ на Го́спода: Помо́щник і Защи́титель їм єсть.
|
доM а^аро'нь ё^пова` на' г~а, помощниk и^ ꙁащи'тиᲄель иM е^сть”
|
|
19
|
19
|
|
Боя́щіїся Го́спода упова́ша на Го́спода: Помо́щник і Защи́титель їм єсть.
|
Боя'щеи`ся г~а ё^пова'шя на' г~а, помощникъ и^ защитиᲄель иM е^сть”
|
|
20
|
20
|
|
Госпо́дь пом'яну́в ни благослови́л єсть нас, благослови́л єсть дом Ізра́їлев, благослови́л єсть дом Ааро́нь,
|
г~ь помянђв# н^ы, блsвилъ е^сть наs” блsвилъ е^сть доM і^ил~ев#, блsвилъ е^сть домᲆ а^а^ро'нь”
|
|
21
|
21
|
|
благослови́л єсть боя́щияся Го́спода, ма́лия с вели́кими.
|
блsвилᲆ е^сть боя'щася г~а ма'лая с# вели'кы ми”
|
|
22
|
22
|
|
Да приложи́ть Госпо́дь на ви, на ви і на си́ни ва́ша;
|
приложитъ г~ь на в^ы, на' вы и^ на сн~ы вашя”
|
|
23
|
23
|
|
благослове́нні ви Го́сподеві, сотво́ршему не́бо і зе́млю.
|
блsве'ни в^ы гв~и, сътво'ршемђ нб~о и^ ꙁе'млю”
|
|
24
|
24
|
|
Не́бо небесе́ — Го́сподеві, зе́млю же даде́ синово́м челові́чеським.
|
Нб~о нб~си гв~и, ꙁе'млю же дастъ сн~овомъ чл~чьскыM”
|
|
25
|
25
|
|
Не ме́ртвії восхва́лять Тя, Го́споди, ніже́ всі низходя́щії во ад;
|
Не мр~твїи въсхва'ляT тя г~и, ни вси низходящеи` въ а^дъ”
|
|
26
|
26
|
|
но ми живі́ї благослови́м Го́спода отни́ні і до ві́ка.
|
н^о мы` живїи блsви'мъ г~а, эT нн~њ и^ до' вњка”
|
|
Псалом 114
|
ўало'мъ рд~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 114.
|
А$ллилђйа. рд~і”
|
|
1
|
1
|
|
Возлюби́х, я́ко усли́шить Госпо́дь глас моле́нія моєго́,
|
Възлюбихъ, ја^ко ё^слы'шиT г~ь глsа моленїа мое^го”
|
|
2
|
2
|
|
я́ко приклони́ у́хо Своє́ мні; і во дні моя́ призову́.
|
ЈА/ко приклони` ё^хо свое` мн^њ, и^ въ дн~и моа приꙁовђ”
|
|
3
|
3
|
|
Об'я́ша м'я болі́зні сме́ртния, біди́ а́дови обріто́ша м'я; скорб і болі́знь обріто́х і і́м'я Госпо́днє призва́х.
|
ѓ^бья'ша м^я болᲇꙁни см~ртныа, бњды` а^довы ѓ^брњто'ша м^я” Ско'рбь и^ болњзнь ѓ^брњтохъ, и^ і'мя гн~е приꙁвах#”
|
|
4
|
4
|
|
О Го́споди, ізба́ви ду́шу мою́; ми́лостив Госпо́дь і пра́веден, і Бог наш ми́луєть.
|
ЭO г~и и^зба'ви дш~ђ мою” Млsтивъ г~ь и^ пра'веденъ, и^ б~ъ нашь ми'лђетъ”
|
|
5
|
5
|
|
Храня́й младе́нці Госпо́дь; смири́хся, і спасе́ м'я.
|
Храня'и` младенця г~ь, сми'рихся и^ сп~се м^я”
|
|
6
|
6
|
|
Обрати́ся, душе́ моя́, в поко́й твой, я́ко Госпо́дь благоді́йствова тя.
|
Възврати'ся дш~е моя в# покой твой, ја^ко г~ь бл~го сᲆтвори` тебњ”
|
|
7
|
7
|
|
я́ко із'я́т ду́шу мою́ от сме́рти, о́чі мої́ от слез і но́зі мої́ от поползнове́нія.
|
ја^ко и^зба'ви дш~ђ мою эT сме'рти, ѓ%чи мои` эT слеѕъ, и^ но'ѕᲇ мои` эT въспополъзнове'нїа”
|
|
8
|
8
|
|
Благоугожду́ пред Го́сподем во страні́ живи́х.
|
Бл~гоё^жDђ прDе гм~ь въ странњ живыX”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 115
|
ўало'мъ ре~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 115.
|
Аeллїлђйа. ре~і”
|
|
1
|
1
|
|
Ві́ровах, ті́мже возглаго́лах: аз же смири́хся зіло́.
|
Вњровахъ тњмже възгл~аX. а^з же смирихъся ѕњло”
|
|
2
|
2
|
|
Аз же ріх во ізступле́нії моє́м: всяк челові́к лож.
|
А$з# же рњхъ въ ё^жасњ моемъ, всякъ чл~кь ло'жъ”
|
|
3
|
3
|
|
Что возда́м Го́сподеві о всіх, я́же воздаде́ мі?
|
Чт^о въздамъ гв~и ѓ^ всњхъ, и%хже въздастъ м^и;
|
|
4
|
4
|
|
Ча́шу спасе́нія прийму́ і і́м'я Госпо́днє призову́;
|
Ча'шђ сп~сенїа прїимђ и^ і'мя гн~е призовђ`”
|
|
5
|
5
|
|
моли́тви моя́ Го́сподеві возда́м пред всі́ми людьми́ Єго́.
|
Мл~твы моа гв~и въздамъ прDе всњми лDюми е^го”
|
|
6
|
6
|
|
Честна́ пред Го́сподем смерть преподо́бних Єго́.
|
Честна прDе гм~ь смр~ть прпDбныхᲆ е^го”
|
|
7
|
7
|
|
О Го́споди, аз раб Твой, аз раб Твой і син раби́ні Твоєя́. Растерза́л єси́ у́зи моя́.
|
ЭO г~и, а^зъ ра'бъ твой, а^ꙁъ ра'бъ твой, и^ сн~ъ рабы твоеа`. растръза` ю%зы моя”
|
|
8
|
8
|
|
Тебі́ пожру́ же́ртву хвали́ і во і́м'я Госпо́днє призову́.
|
Тебњ пожрђ жр~твђ хвалњ, и^ въ и^мя гн~е призовђ”
|
|
9
|
9
|
|
Моли́тви моя́ Го́сподеві возда́м пред всі́ми людьми́ Єго́,
|
Мо'литвы моя гв~и въꙁда'мъ, прDе всњми лDюми е^го.
|
|
10
|
10
|
|
во дво́ріх до́му Госпо́дня, посреді́ тебе́, Ієрусали́ме.
|
въ дворњхъ домђ гн~я, посредњ тебе і^ерsли'мъ”
|
|
Псалом 116
|
ўало'мъ рѕ~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 116.
|
А/ллилђйа. рѕ~і”
|
|
1
|
1
|
|
Хвалі́те Го́спода, всі язи́ци, похвалі́те Єго́, всі лю́діє;
|
Хвали'те г~а вс^и ја^ѕы'ци, похвали'те е^го вс^и лю'дїе.
|
|
2
|
2
|
|
я́ко утверди́ся ми́лость Єго́ на нас, і і́стина Госпо́дня пребива́єть во вік.
|
ја^ко ё^твердися ми'лость е^го на насъ, и^ і'стина гн~я пребыва'етъ въ' вњки”
|
|
Псалом 117
|
ўало'мъ рз~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 117.
|
А/ллилђйа, рз~і”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві, я́ко благ, я́ко во вік ми́лость Єго́.
|
Исповњдаитеся гв~и, ја^ко бл~гᲆ ја^ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
2
|
2
|
|
Да рече́ть у́бо дом Ізра́їлев: я́ко благ, я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
да рече'тъ ё^бо домъ і^ил~евъ, ја^ко бл~гъ, ја^ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Да рече́ть у́бо дом Ааро́нь: я́ко благ, я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
да рече'тъ ё^бо домъ а^а^ро'нь, ја^ко бл~гъ, ја^ко в' вњкъ млsть е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Да реку́ть у́бо всі боя́щіїся Го́спода: я́ко благ, я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
да рекTђ ё^бо вс^и боя'щеи`ся г~а, ЈА/ко бл~гъ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
5
|
5
|
|
От ско́рби призва́х Го́спода, і усли́ша м'я в простра́нство.
|
эT скорби приꙁвахъ г~а, и^ приꙁва` м^я в# простра'нтво”
|
|
6
|
6
|
|
Госпо́дь мні Помо́щник, і не убою́ся; что сотвори́ть мні челові́к?
|
г~ь мн^њ помщникъ, и^ не ё^бою'ся чт^о съᲄворитъ мнњ чл~к#”
|
|
7
|
7
|
|
Госпо́дь мні Помо́щник, і аз воззрю́ на враги́ моя́.
|
г~ь мн^њ помощникᲆ, и^ а%зъ въз#ꙁрю на врагы моя”
|
|
8
|
8
|
|
Благо єсть наді́ятися на Го́спода, не́жели наді́ятися на челові́ка;
|
Бл~го е^сть надњ'атися на' г~а, не'жели надᲇ'атися на чл~ка”
|
|
9
|
9
|
|
бла́го єсть упова́ти на Го́спода, не́жели упова́ти на кня́зі.
|
Бл~го е^сть ё^повати на' г~а, не'же ё^повати на' кн~зя”
|
|
10
|
10
|
|
Всі язи́ци обидо́ша м'я, і і́менем Госпо́днім противля́хся їм;
|
Вс^и ја^ѕы'ци ѓ^быдошя м^я, и^ і'менемъ гн~имъ противляXся и^мъ”
|
|
11
|
11
|
|
Обише́дше обидо́ша м'я, і і́менем Госпо́днім противля́хся їм.
|
ѓ^бышDеше ѓ^быдо'шя м^я, и^ і'менеM гн~имъ противляXся иM”
|
|
12
|
12
|
|
обидо́ша м'я, я́ко пче́ли сот, і разгорі́шася, я́ко огнь в те́рнії; і і́менем Госпо́днім противля́хся їм.
|
ѓ^быдо'ша мя ја^ко пче'лы сот#, и^ раз#горњшася ја^ко ѓ%гнь в# терьнїи, и^ і'менеM гн~иM противляXся и^м#”
|
|
13
|
13
|
|
Отринове́н преврати́хся па́сти, і Госпо́дь прия́т м'я.
|
Възриновенᲆ преклониXся па'сти, и^ г~ь прїа'т# мя”
|
|
14
|
14
|
|
Крі́пость моя́ і пі́ніє моє́ — Госпо́дь, і бисть мі во спасе́ніє.
|
Крњпость моа и^ пњнї мое` г~ь, и^ бы'сть м^и въ сп~се'нїе”
|
|
15
|
15
|
|
Глас ра́дости і спасе́нія в селе́ніїх пра́ведних; десни́ця Госпо́дня сотвори́ си́лу.
|
Глsа ра'дости и^ сп~се'нїа в се'лехᲆ правDеникᲆ” десни'ца гн~я сътвори си'лђ,
|
|
16
|
16
|
|
Десни́ця Госпо́дня вознесе́ м'я, десни́ця Госпо́дня сотвори́ си́лу.
|
десни'ца гн~я възнес'е м^я” десни'ца гн~я сътвори` си'лђ”
|
|
17
|
17
|
|
Не умру́, но жив бу́ду і пові́м діла́ Госпо́дня.
|
не ё^мрђ` н^о живᲆ бђдђ, и^ повњм# дњ'ла гн~я”
|
|
18
|
18
|
|
Наказу́я наказа́ м'я Госпо́дь, сме́рті же не предаде́ м'я.
|
Показђа накаꙁа` м^я г~ь, см~рьти же не предастъ м^я”
|
|
19
|
19
|
|
Отве́рзіте мні врата́ пра́вди; вшед в ня, іспові́мся Го́сподеві.
|
эTврьзњте мнњ враᲄа` пра'вды, и^ вшDе в н^я и^сповњмся гв~и”
|
|
20
|
20
|
|
Сія́ врата́ Госпо́дня; пра́веднії вни́дуть в ня.
|
Сїи врата гн~я пра'вDенїи вни'дђтъ в ня”
|
|
21
|
21
|
|
Іспові́мся Тебі́, я́ко усли́шал м'я єси́ і бил єси́ мні во спасе́ніє.
|
И$сповњмся тебњ, ја^ко ё^слы'ша м^я, и^ бысть мн^њ вᲆ спасе'нїе”
|
|
22
|
22
|
|
Ка́мень, єго́же небрего́ша зи́ждущії, сей бисть во главу́ у́гла.
|
Ка'мень е^гоже небрего'шя ѕи'ждђщей, сей бысть вᲆ главђ` ё^глђ”
|
|
23
|
23
|
|
От Го́спода бисть сей, і єсть ди́вен во очесі́х на́ших.
|
эT г~а бысть с^и, и^ е^сть ди'вна въ ѓ^чїю на'шею”
|
|
24
|
24
|
|
Сей день, єго́же сотвори́ Госпо́дь, возра́дуємся і возвеселі́мся в онь.
|
Сі'и дн~ь и^же сътвори` г~ь, възрадђемся и^ вᲆзвеселимся вонь”
|
|
25
|
25
|
|
О, Го́споди, спаси́ же, о, Го́споди, поспіши́ же.
|
ЭO г~и сп~си же, ЭO г~и поспњши же”
|
|
26
|
26
|
|
Благослове́н Гряди́й во і́м'я Госпо́днє; благослови́хом ви із до́му Госпо́дня.
|
блsве'нъ грядыи` въ и^мя гн~е, блsви'хоM в^ы и^з домђ гн~я”
|
|
27
|
27
|
|
Бог Госпо́дь, і яви́ся нам; соста́віте пра́здник во учаща́ющих до рог олтаре́вих.
|
б~ъ г~ь, и^ ја^ви'ся намᲆ” Съста'вите празDникᲆ въ ё^крашеныX, до ро'гъ ѓ^лтаре'выхъ”
|
|
28
|
28
|
|
Бог мой єси́ Ти, і іспові́мся Тебі́; Бог мой єси́ Ти, і вознесу́ Тя; іспові́мся Тебі́, я́ко усли́шал м'я єси́ і бил єси́ мні во спасе́ніє.
|
б~ъ мой е^си т^ы, и^ і^сповњмтися” б~ъ мой е^си т^ы, и^ възнесђ` т^я” и^сповᲇмся тебњ, ја^ко ё^слы'ша м^я, и^ бысть мн^њ вᲆ сп~се'нїе”
|
|
29
|
29
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві, я́ко благ, я́ко во вік ми́лость Єго́.
|
И$сповњдайтеся гв~и ја^ко бл~гъ, ја^ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
|
Псалом 118
|
ўало'мъ ри~і
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 118.
|
А$ллилђйа, ри~і” Каg з~і”
|
|
1
|
1
|
|
Блаже́нні непоро́чнії в путь [в путі́], ходя́щії в зако́ні Госпо́дні.
|
Блаже'ни непоро'чнїи в# пђть, ходя'щеи` в# ꙁако'нњ гн~и”
|
|
2
|
2
|
|
Блаже́нні іспита́ющії свиді́нія Єго́, всім се́рдцем взи́щуть Єго́.
|
блаже'ни и^спыта'ющеи` свњдњнїа е^го, всњмъ срDцемъ в#ꙁы'щђтъ е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Не ді́лающії бо беззако́нія в путе́х Єго́ ходи́ша.
|
Не дњлающеи б^о беꙁако'нїе в пђтеX его ходиша”
|
|
4
|
4
|
|
Ти запові́дал єси́ за́повіді Твоя́ сохрани́ти зіло́;
|
Ты^ ꙁаповњда ѕа'повњди твоя, съхранити ѕњло”
|
|
5
|
5
|
|
даби́ іспра́вилися путіє́ мої́, сохрани́ти оправда́нія Твоя́.
|
Є$да и^спра'вилися бышя пђтїе мои`, съхранити ѓ^правданїа твоа”
|
|
6
|
6
|
|
Тогда́ не постижу́ся, внегда́ призрі́ти мі на вся за́повіді Твоя́.
|
Тогда` не постыжDђся е^гда призрю` на вся` ꙁа'повᲇди твоа”
|
|
7
|
7
|
|
Іспові́мся Тебі́ в пра́вості се́рдця, внегда́ научи́тимися судьба́м пра́вди Твоєя́.
|
И$сповњмся тебњ в# пра'вости срDца, внегда` наё^чи'ти ми ся сђдбам# пра'в#ды твоеа`”
|
|
8
|
8
|
|
Оправда́нія Твоя́ сохраню́; не оста́ви мене́ до зіла́.
|
ѓ^правданїа твоя съхраню`, не ѓ^ста'ви мене до ѕњла”
|
|
9
|
9
|
|
В чесо́м іспра́вить юні́йшій путь свой? Внегда́ сохрани́ти словеса́ Твоя́.
|
в чеM и^спра'витъ ю'нный пђть свой; в#негда съхранити словеса` твоя”
|
|
10
|
10
|
|
Всім се́рдцем мої́м взиска́х Тебе́; не отри́ни мене́ от за́повідій Твої́х.
|
ВсMњ срDцемъ мои'мъ вꙁыскахъ тебе, не эTри'ни мене эT ꙁа'повњдей твои'хъ”
|
|
11
|
11
|
|
В се́рдці моє́м скрих словеса́ Твоя́, я́ко да не согрішу́ Тебі́.
|
в# срDци мое'мъ съкрыX словеса` твоя, да не съгрᲇшю` тебњ”
|
|
12
|
12
|
|
Благослове́н єси́, Го́споди; научи́ м'я оправда́нієм Твої́м.
|
Блsве'нъ е^си г~и, наё^чи` м^я ѓ^правда'нїемъ твои'м#”
|
|
13
|
13
|
|
Устна́ма мої́ма возвісти́х вся судьби́ уст Твої́х.
|
Оу^стна'ма мои'ма въꙁвњстихъ вся сђдбы` ё^стъ твои'хъ”
|
|
14
|
14
|
|
На путі́ свиді́ній Твої́х наслади́хся, я́ко о вся́ком бога́тстві.
|
На пђти` свᲇдњнїи твоиX насладихся, ја%ко ѓ^ вся'комъ бога'тьствњ”
|
|
15
|
15
|
|
В за́повідех Твої́х поглумлю́ся, і уразумі́ю путі́ Твоя́.
|
В ꙁа'повњдехᲆ твоиX поглђмлю'ся, и^ раꙁђмᲇю пђти твоя”
|
|
16
|
16
|
|
Во оправда́ніїх Твої́х поучу́ся; не забу́ду слове́с Твої́х.
|
Въ ѓ^правда'нихъ твои'х# поё^чюся, не ꙁабђ'дђ словесъ твоих#”
|
|
17
|
17
|
|
Возда́ждь рабу́ Твоєму́; живи́ м'я, і сохраню́ словеса́ Твоя́.
|
въꙁда'жDь рабђ твоемђ, живи` м^я, и^ съхраню словеса твоа”
|
|
18
|
18
|
|
Откри́й о́чі мої́, і уразумі́ю чудеса́ от зако́на Твоєго́.
|
эTкрый ѓ'чи мои`, и^ раꙁђмᲇю чђдеса` эT ꙁако'на твое^го”
|
|
19
|
19
|
|
Пришле́ць аз єсьм на землі́; не скрий от мене́ за́повіді Твоя́.
|
Пришле'цъ а^зъ е^смь на ꙁеMли`, не съкрый эT мене ѕа'повњди твоя”
|
|
20
|
20
|
|
Возлюби́ душа́ моя́ возжела́ти судьби́ Твоя́ на вся́коє вре́м'я.
|
Въꙁлюби` дш~а моа, въжделњти сDђбы` твоя на вся'ко вре'мя”
|
|
21
|
21
|
|
Запрети́л єси́ го́рдим; про́кляті уклоня́ющіїся от за́повідій Твої́х.
|
Запрњтилъ е^си гръды'мъ, про'кляти ё^кланя'ющеися эT ꙁа'повњдей твоиX”
|
|
22
|
22
|
|
Отими́ от мене́ поно́с [поноше́ніє] і унічиже́ніє, я́ко свиді́ній Твої́х взиска́х.
|
эTи'ми эT мене поно'съ и^ ё^ничиже'нїе, ја^ко свњдњнїи твоиX вꙁыскахъ”
|
|
23
|
23
|
|
І́бо сідо́ша кня́зі і на м'я клевета́ху, раб же Твой глумля́шеся во оправда́ніїх Твої́х;
|
И$бо сњдоша кня'ѕи, и^ на мя клевеᲄа'хђ. ра'бъ же твой глђмля'шеся въ ѓ^прав#да'нихъ твоиX”
|
|
24
|
24
|
|
і́бо свиді́нія Твоя́ — поуче́ніє моє́ єсть, і сові́ти мої́ — оправда́нія Твоя́.
|
И$бо свњдњнїа твоа поё^че'нїе мое` е^сть, и^ совњти мои` ѓ^правданїа твоа”
|
|
25
|
25
|
|
Прильпе́ землі́ душа́ моя́; живи́ м'я по словесі́ Твоєму́.
|
Прильпе ꙁемли дш~а моя`, живи` мя по словеси` твоемђ”
|
|
26
|
26
|
|
Путі́ моя́ возвісти́х, і усли́шал м'я єси́; научи́ м'я оправда́нієм Твої́м.
|
пђти моя и^сповњдахᲆ, и^ ё^слы'ша м^я. наё^чи м^я ѓ^правда'нїем# твои'мъ”
|
|
27
|
27
|
|
Путь оправда́ній Твої́х вразуми́ мі, і поглумлю́ся в чудесі́х Твої́х.
|
Пђти ѓ^правда'нїи твоиX вразђми` м^я, и^ поглђмлюся в чюдесеX твои'хъ”
|
|
28
|
28
|
|
Воздрема́ душа́ моя́ от уни́нія; утверди́ м'я в словесі́х Твої́х.
|
Въꙁдрњма` дш~а моа эT ё^ны'нїа, ё^тверди` м^я в# словесњхъ ᲄвои'хъ”
|
|
29
|
29
|
|
Путь непра́вди отста́ви от мене́ і зако́ном Твої́м поми́луй м'я.
|
Пђть непра'вды эTстави эT мене, и^ ꙁако номъ твои'мъ поми'лђй м^я”
|
|
30
|
30
|
|
Путь і́стини ізво́лих і судьби́ Твоя́ не заби́х.
|
Пђть и'стинный и^ꙁ волихъ, и^ сDђбы` твоя не ꙁабыX”
|
|
31
|
31
|
|
Приліпи́хся свиді́нієм Твої́м, Го́споди, не посрами́ мене́.
|
Прилњпихся свњдњнїи твои'хъ, г~и, не посрами` мене”
|
|
32
|
32
|
|
Путь за́повідій Твої́х теко́х, єгда́ разшири́л єси́ се́рдце моє́.
|
Пђть ꙁа'повњдей твоих# текоX, е^гда разши'рилъ е^си срDце мое”
|
|
33
|
33
|
|
Законоположи́ мні, Го́споди, путь оправда́ній Твої́х, і взищу́ ї ви́ну;
|
Законополо'жи мн^њ г~и пђть ѓ^правданїи твои'хъ, и^ вꙁы'щђ и& вы'нђ”
|
|
34
|
34
|
|
Вразуми́ м'я, і іспита́ю зако́н Твой, і сохраню́ ї всім се́рдцем мої́м.
|
вразђми` м^я, и^ і^спытаю ꙁаконъ ᲄвой, и^ съхраню` и& всњмъ срDцемъ мои'мъ”
|
|
35
|
35
|
|
Наста́ви м'я на стезю́ за́повідій Твої́х, я́ко ту́ю восхоті́х.
|
Настави м^я на пђть ꙁа'повњдей твоихъ, ја%ко тои въсхотњхъ”
|
|
36
|
36
|
|
Приклони́ се́рдце моє́ во свиді́нія Твоя́, а не в лихої́мство.
|
Приклони` срDце мое въ свњдᲇнїа твоа, а^ не в лихои'м#ство”
|
|
37
|
37
|
|
Отврати́ о́чі мої́, є́же не ви́діти суєти́; в путі́ Твоє́м живи́ м'я.
|
эTврати` ѓ%чи мои`, не ви'дњти сђе'ты, в пђти твое'мъ живи` м^я”
|
|
38
|
38
|
|
Поста́ви рабу́ Твоєму́ сло́во Твоє́ в страх Твой.
|
Поста'ви рабђ твоемђ сло'во твое, въ страX твой”
|
|
39
|
39
|
|
Отими́ поноше́ніє моє́, є́же непщева́х; я́ко судьби́ Твоя́ бла́гі.
|
эTи'ми поноше'нїе мое, е^же непщевахъ, ја%ко сђдбы твоя бл~гы”
|
|
40
|
40
|
|
Се, возжела́х за́повіді Твоя́; в пра́вді Твоє́й живи́ м'я.
|
Се^ въжделњхъ за'повњди твоя, в# правдњ твое'й живи` м^я”
|
|
41
|
41
|
|
І да при́йдеть на м'я ми́лость Твоя́, Го́споди, спасе́ніє Твоє́ по словесі́ Твоєму́;
|
И$ да прїидетъ на мя млsть твоя, г~и, сп~се'нїе твое по словеси твое^мђ”
|
|
42
|
42
|
|
і отвіща́ю поноша́ющим мі сло́во, я́ко упова́х на словеса́ Твоя́.
|
И$ эTвњща'ю поношя'ющиM м^и сло'во, ја%ко ё^поваX на словеса ᲄвоа”
|
|
43
|
43
|
|
І не отими́ от уст мої́х словесе́ і́стинна до зіла́, я́ко на судьби́ Твоя́ упова́х;
|
И$ не эTи'ми эT ё^стъ мои'хъ словесе и'стинна до ѕњла`, ја%ко на сђдбы твоя ё^повахъ”
|
|
44
|
44
|
|
і сохраню́ зако́н Твой ви́ну, в вік і в вік ві́ка.
|
И$ сохраню зако'нъ твой всегда, в# вњкъ, и^ въ вњкъ вњка”
|
|
45
|
45
|
|
І хожда́х в широті́, я́ко за́повіді Твоя́ взиска́х;
|
И$ хождахъ в# широтњ, ја%ко ꙁа'повᲇди твоя в#ꙁыскахъ”
|
|
46
|
46
|
|
і глаго́лах о свиді́ніїх Твої́х пред царі́ і не стидя́хся;
|
И$ гл~ахъ ѓ^ свњдњнихᲆ твоиX пред# цр~и, и^ не стыдяXся”
|
|
47
|
47
|
|
і поуча́хся в за́повідех Твої́х, я́же возлюби́х зіло́;
|
И$ поё^чахся в# за'повњдехъ твои'хᲆ, ихже въꙁлюбиX ѕњло`”
|
|
48
|
48
|
|
і воздвиго́х ру́ці мої́ к за́повідем Твої́м, я́же возлюби́х, і глумля́хся во оправда́ніїх Твої́х.
|
И$ въꙁдигох# рђцњ мои` к# ꙁаповњдемъ твои'мъ, и%хже въꙁлюбихъ, и^ глђмля'х#ся вᲆ ѓ^правданихъ твои'хъ”
|
|
49
|
49
|
|
Пом'яни́ словеса́ Твоя́ рабу́ Твоєму́, ї́хже упова́ніє дал мі єси́.
|
Помяни слове'съ твоихъ рабђ твоемђ, и'хже ё^пова'нїе далъ м^и е^си,
|
|
50
|
50
|
|
То м'я уті́ши во смире́нії моє́м, я́ко сло́во Твоє́ живи́ м'я.
|
та мя ё^тᲇши въ смиренїи моемᲆ, ја%ко сло'во ᲄвое живи м^я”
|
|
51
|
51
|
|
Го́рдії законопреступова́ху до зіла́; от зако́на же Твоєго́ не уклони́хся.
|
Гръдїи ꙁаконопрестђпова'хђ ѕњло`, эT ꙁако'на же твоего не ё^клонихся”
|
|
52
|
52
|
|
Пом'яну́х судьби́ Твоя́ от ві́ка, Го́споди, і уті́шихся.
|
Помянђхъ сDђбы твоя эT вњка, г~и, и^ ё^тњшихся”
|
|
53
|
53
|
|
Печа́ль прия́т м'я от грі́шник, оставля́ющих зако́н Твой.
|
Печаль прїа'тъ м^я, эT грњшникъ, ѓ^ставля'ющыхъ ꙁаконъ твой”
|
|
54
|
54
|
|
Пі́та бя́ху мні оправда́нія Твоя́ на мі́сті прише́льствія моєго́.
|
Пњта бњхђ мн^њ ѓ^правда'нїя твоя, на мњстњ пришельствїа мое^го”
|
|
55
|
55
|
|
Пом'яну́х в нощі́ і́м'я Твоє́, Го́споди, і сохрани́х зако́н Твой.
|
Помянђхъ в нощи` и^мя твое г~и, и^ съхранихъ законъ твой”
|
|
56
|
56
|
|
Сей бисть мні, я́ко оправда́ній Твої́х взиска́х.
|
Си^ бысть мнњ ја^ко ѓ^правда'нїи твои'хъ вꙁыскахъ”
|
|
57
|
57
|
|
Часть моя́ єси́, Го́споди; ріх сохрани́ти зако́н Твой.
|
Часть моа` е^си г~и, рњхъ съхрани'ти законъ твой”
|
|
58
|
58
|
|
Помоли́хся лицю́ Твоєму́ всім се́рдцем мої́м; поми́луй м'я по словесі́ Твоєму́.
|
Помолихся лицђ твое^мђ всњмъ срDцемъ моиM, поми'лђй м^я по словеси` твоемђ”
|
|
59
|
59
|
|
Поми́слих путі́ Твоя́ і возврати́х но́зі мої́ во свиді́нія Твоя́.
|
Помыслихъ пђти` твоя, и^ възвратихъ но'ѕњ мои` въ свњдњнїа твоя”
|
|
60
|
60
|
|
Угото́вихся і не смути́хся сохрани́ти за́повіді Твоя́.
|
ёгото'вихᲆся и^ не смђтихся съхрани'ти ꙁа'повњди твоя”
|
|
61
|
61
|
|
У́жя грі́шник об'яза́шася мні, і зако́на Твоєго́ не заби́х.
|
ю^жя грњшникъ ѓ^бяꙁа'шяся мн^њ, и^ закона твоего не ꙁабых#”
|
|
62
|
62
|
|
Полу́нощі воста́х іспові́датися Тебі́ о судьба́х пра́вди Твоєя́.
|
Полђнощи въстаа'хъ, и^сповњдатися тебᲇ на сђдбы` правды твоеа`”
|
|
63
|
63
|
|
Прича́стник аз єсьм всім боя́щимся Тебе́ і храня́щим за́повіді Твоя́.
|
прича'стникъ а^ꙁъ е^смь всњмᲆ боя'щиMся тебе, и^ храня'щиM за'повњди твоя”
|
|
64
|
64
|
|
Ми́лости Твоєя́, Го́споди, іспо́лнь земля́; оправда́нієм Твої́м научи́ м'я.
|
Млsти твоеа` г~и и^сполнь ꙁемля`, ѓ^правданїемъ твои'мъ наё^чи м^я”
|
|
65
|
65
|
|
Благость сотвори́л єси́ с рабо́м Твої́м, Го́споди, по словесі́ Твоєму́;
|
бла'гость сътворилъ е^си с рабомъ твои^м# г~и, по словеси твое^мђ”
|
|
66
|
66
|
|
бла́гості, і наказа́нію, і ра́зуму научи́ м'я, я́ко за́повідем Твої́м ві́ровах.
|
Бл~гости и^ накаꙁа'нїю и^ ра'зђмђ наё^чи` м^я, ја^ко заповњдемъ твои'мъ вњ'ровахъ”
|
|
67
|
67
|
|
Пре́жде да́же не смири́тимися, аз прегріши́х; сего́ ра́ди сло́во Твоє́ сохрани́х.
|
ПрежDе даже не смирихся а^зъ прегрњших#, сего ради слово твое сᲆхраних”
|
|
68
|
68
|
|
Благ єси́ Ти, Го́споди; і бла́гостію Твоє́ю научи́ м'я оправда́нієм Твої́м.
|
Бл~гъ е^си ты г~и, и^ бл~гостїю твоею` наё^чи м^я ѓ^правда'нїемъ твои'мᲆ”
|
|
69
|
69
|
|
Умно́жися на м'я непра́вда го́рдих; аз же всім се́рдцем мої́м іспита́ю за́повіді Твоя́.
|
ё^множися на мя непра'вда гордыX; Аз же всњмъ срDцемъ мои'мъ и^спыᲄа'ю за'повњди твоя”
|
|
70
|
70
|
|
Усири́ся, я́ко млеко́, се́рдце їх; аз же зако́ну Твоєму́ поучи́хся.
|
ё^сы'рися ја%ко млеко срDце и^хъ, а^з же зако'нђ твоемђ поё^чихся”
|
|
71
|
71
|
|
Благо мні, я́ко смири́л м'я єси́, я́ко да научу́ся оправда́нієм Твої́м.
|
Бл~го мн^њ, ја^ко смирилъ мя е^си, да наё^чю'ся ѓ^правда'нїемъ твои'мъ”
|
|
72
|
72
|
|
Благ мні зако́н уст Твої́х па́че ти́сящ зла́та і сребра́.
|
Бл~гъ мн^њ зако'нъ ё^стъ твои'хъ, паче ты'сђщъ злата` и^ сребра`”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
73
|
73
|
|
Ру́це Твої́ сотвори́сті м'я і созда́сті м'я; вразуми́ м'я, і научу́ся за́повідем Твої́м.
|
Рђцњ` твои` сътвори'ста м^я, и^ създа'ста м^я” Вразђми` м^я, и^ і^спыта'ю ꙁаповњди твоя”
|
|
74
|
74
|
|
Боя́щіїся Тебе́ у́зрять м'я і возвеселя́ться, я́ко на словеса́ Твоя́ упова́х.
|
Боя'щеи`ся тебе ё^зрятъ м^я, и^ въꙁвеселятся, ја^ко на словеса твоя ё^повах#”
|
|
75
|
75
|
|
Разумі́х, Го́споди, я́ко пра́вда судьби́ Твоя́, і воі́стину смири́л м'я єси́.
|
Раꙁђмњхᲆ г~и, ја^ко правда повелњнїа твоя и^ въи^стинђ смирилъ м^я е^си”
|
|
76
|
76
|
|
Бу́ди же ми́лость Твоя́, да уті́шить м'я, по словесі́ Твоєму́ рабу́ Твоєму́;
|
Бђди же млsть твоа`, да ё^тњшитᲆ м^я по словеси твое^мђ раба твоего”
|
|
77
|
77
|
|
да при́йдуть мні щедро́ти Твоя́, і жив бу́ду, я́ко зако́н Твой поуче́ніє моє́ єсть.
|
да прїидђтъ мн^њ щедро'ты твоя, и^ живъ бђ'дђ, ја^ко законъ твой поё^че мое е^сть.
|
|
78
|
78
|
|
Да постидя́ться го́рдії, я́ко непра́ведно беззако́нноваша на м'я; аз же поглумлю́ся [размишля́ти бу́ду] в за́повідех Твої́х.
|
да постыдяᲄся грᲆдїи, ја^ко без# пра'вды беꙁаконоваша на' мя. а%з же поглђмлюся в# заповњдехъ твои^хъ”
|
|
79
|
79
|
|
Да обратя́ть м'я боя́щіїся Тебе́ і ві́дящії свиді́нія Твоя́.
|
да ѓ^братят# м^я боящеи`ся тебе, и^ вњдђщеи` свDњнїа твоя”
|
|
80
|
80
|
|
Бу́ди се́рдце моє́ непоро́чно во оправда́ніїх Твої́х, я́ко да не постижу́ся.
|
Бђди срDце мое непоро'чно въ ѓ^правданиX твои^хъ, ја^ко да ся не постыждђ”
|
|
81
|
81
|
|
Ізчеза́єть во спасе́ніє Твоє́ душа́ моя́, на словеса́ Твоя́ упова́х;
|
И$счеꙁа'етъ въ сп~се'нїе твое дш~а моа, в# сло'во твое ё^повахъ”
|
|
82
|
82
|
|
ізчезо́ша о́чі мої́ в сло́во Твоє́, глаго́люще: когда́ уті́шиши м'я?
|
И$ꙁчезо'шя ѓ%чи мои` в# сло'во твое, гл~юще, когда ё^тњшиши м^я;
|
|
83
|
83
|
|
зане́ бих я́ко міх на сла́ні; оправда́ній Твої́х не заби́х.
|
ја%ко быхъ ја%ко мњхъ на сланњ, ѓ^правда'нїи твои^хъ не забыхъ”
|
|
84
|
84
|
|
Коли́ко єсть дній раба́ Твоєго́? Когда́ сотвори́ши мі от гоня́щих м'я суд?
|
коли'ко е^сть днїи раба твое^го, когда сътвори'ши эT гоня'щыхъ м^я сђдъ;
|
|
85
|
85
|
|
Пові́даша мні законопресту́пници глумле́нія, но не я́ко зако́н Твой, Го́споди.
|
повњдашя мн^њ ꙁаконопрестђпницы глђмле'нїа, н^о не ја%ко закон# твой г~и”
|
|
86
|
86
|
|
Вся за́повіді Твоя́ — і́стина; непра́ведно погна́ша м'я, помози́ мі.
|
Вс^я ꙁа'повњди твоя и^стина” Беꙁ пра'вды погна'ша м^я помози м^и”
|
|
87
|
87
|
|
Вма́лі не сконча́ша мене́ на землі́; аз же не оста́вих за́повідій Твої́х.
|
Ма'ла не сконча'ша мене на земли`, а^з же не ѓ^ставихᲆ ꙁаповњди твоя”
|
|
88
|
88
|
|
По ми́лості Твоє́й живи́ м'я, і сохраню́ свиді́нія уст Твої́х.
|
По млsти твоей живи м^я, и^ съхраню` свњдњнїа ё^стъ твои'хᲆ”
|
|
89
|
89
|
|
Во вік, Го́споди, сло́во Твоє́ пребива́єть на небесі́.
|
Въ' вњкы г~и сло'во твое пребыва'етъ на' нб~си,
|
|
90
|
90
|
|
В род і род і́стина Твоя́; основа́л єси́ зе́млю, і пребива́єть.
|
в роD и^ родᲆ и^сти'на твоа” ѓ^сновалъ е^си землю, и^ пребыва'етъ
|
|
91
|
91
|
|
Учине́нієм Твої́м пребива́єть день; я́ко вся́чеськая рабо́тна Тебі́.
|
ё^чиненїемъ твои'мъ. пребываеT дн~ь, ја%ко вся'ческая рабо'тна тебњ”
|
|
92
|
92
|
|
Я́ко а́ще би не зако́н Твой поуче́ніє моє́ бил, тогда́ у́бо поги́бл бих во смире́нії моє́м;
|
ЈА/ко а^ще не законъ твой поё^ченїе мое е^сть тогда ё^бо поги'блъ быхᲆ въ смиренїи моемъ”
|
|
93
|
93
|
|
во вік не забу́ду оправда́ній Твої́х, я́ко в них оживи́л м'я єси́.
|
Въ вњкъ не ꙁабђдђ ѓ^правDанїи твои^хъ, ја%ко въ нихъ живи'лъ м^я е^си”
|
|
94
|
94
|
|
Твой єсьм аз, спаси́ м'я; я́ко оправда́ній Твої́х взиска́х.
|
Статїя, в~” Твой е^смь а^ꙁъ, сп~си м^я, ја%ко ѓ^правда'нїи твоиX в#ꙁыскахъ”
|
|
95
|
95
|
|
Мене́ жда́ша грі́шници погуби́ти м'я; свиді́нія Твоя́ разумі́х.
|
Мене жда'шя грᲇшницы, погђбити м^я. свњдњнїа твоя раꙁђмXњ”
|
|
96
|
96
|
|
Вся́кия кончи́ни ви́діх коне́ць; широка́ за́повідь Твоя́ зіло́.
|
Всякоа кончи'ны видњхъ конецъ, широка ꙁа'повњдь твоя ѕњло`”
|
|
97
|
97
|
|
Коль возлюби́х зако́н Твой, Го́споди; весь день поуче́ніє моє́ єсть.
|
Коль въꙁлюбихъ ꙁаконъ твой г~и, весь дн~ь поё^ченїе мое е^сть”
|
|
98
|
98
|
|
па́че враг мої́х умудри́л м'я єси́ за́повідію Твоє́ю, я́ко в вік моя́ єсть.
|
Паче вра'гᲆ мои'хъ ё^мђ'дрилъ м^я е^си ꙁа'повᲇдїю твоею, ја%ко в вњкъ моя е^сть.
|
|
99
|
99
|
|
па́че всіх уча́щих м'я разумі́х, я́ко свиді́нія Твоя́ поуче́ніє моє́ єсть.
|
па'че всњхъ ё^чящыхъ м^я раꙁђмњх#, ја%ко свњдњнїа ᲄвоа поё^че'нїе мое е^сть”
|
|
100
|
100
|
|
па́че ста́рець разумі́х, я́ко за́повіді Твоя́ взиска́х.
|
Па'че ста'рецъ раꙁђмњхᲆ, ја^ко ꙁа'повњди твоя вꙁыскахъ”
|
|
101
|
101
|
|
От вся́каго путі́ лука́ва возбрани́х нога́м мої́м, я́ко да сохраню́ словеса́ Твоя́;
|
эT вся'кого пђти лђкава въꙁбранихъ ногамᲆ мои'м#, ја%ко да съхраню` словеса` твоя”
|
|
102
|
102
|
|
от суде́б Твої́х не уклони́хся, я́ко Ти законоположи́л мі єси́.
|
эT сђдебъ твои'хъ не ё^да'лихся, ја%ко ты ꙁаконополо'жилъ м^я е^си”
|
|
103
|
103
|
|
Коль сладка́ горта́ні моєму́ словеса́ Твоя́; па́че ме́да усто́м мої́м.
|
Коль слDака грᲆтани моемђ словеса` твоя, паче ме'да ё^сто'мъ мои'мъ”
|
|
104
|
104
|
|
От за́повідій Твої́х разумі́х; сего́ ра́ди возненави́діх всяк путь непра́вди.
|
эT ꙁаповњдей твои'хъ раꙁђмXњ, сего ради въꙁненавидњхъ всякъ пђть непра'вды”
|
|
105
|
105
|
|
Світи́льник нога́ма мої́ма зако́н Твой, і світ стезя́м мої́м.
|
Свњтилникᲆ нога'ма мои'ма ꙁаконъ твой, и^ свњтъ стеѕямъ мои'мъ”
|
|
106
|
106
|
|
Кля́хся і поста́вих сохрани́ти судьби́ пра́вди Твоєя́.
|
Кляхся, и^ поста'вихъ съхрани'ти сђдбы` пра'вды твоеа`”
|
|
107
|
107
|
|
Смири́хся до зіла́; Го́споди, живи́ м'я по словесі́ Твоєму́.
|
Смирихся до ѕњла, г~и, живи` м^я по словеси твоемђ”
|
|
108
|
108
|
|
Во́льная уст мої́х благоволи́ же, Го́споди, і судьба́м Твої́м научи́ м'я.
|
Во'лная ё^стъ мои'хъ бл~говоли же г~и, и^ сђдбы` твоа наё^чи` м^я”
|
|
109
|
109
|
|
Душа́ моя́ в руку́ Твоє́ю [Алекс.: моє́ю] ви́ну, і зако́на Твоєго́ не заби́х.
|
дш~а моа в рђ'кђ твоею вы'нђ, и^ ꙁако'на твоего не ꙁабыхъ”
|
|
110
|
110
|
|
Положи́ша грі́шници сіть мні; і от за́повідій Твої́х не заблуди́х.
|
Положи'шя грњшницы сњть мн^њ, и эT ꙁаповњдей твои'хъ не ꙁаблђдиX”
|
|
111
|
111
|
|
Наслі́довах свиді́нія Твоя́ во вік, я́ко ра́дованіє се́рдця моєго́ суть;
|
наслњдовахъ свњдᲇнїа твоя в# вњк#, ја^ко радованїе срDца моего сђть”
|
|
112
|
112
|
|
приклони́х се́рдце моє́ сотвори́ти оправда́нія Твоя́ в вік за воздая́ніє.
|
ѓ^братихъ срDце мое, сътвори'ти ѓ^правDанїя твоя в# вᲇкъ ꙁа въꙁдаа'нїе”
|
|
113
|
113
|
|
Законопресту́пния возненави́діх, зако́н же Твой возлюби́х.
|
Законопрестђпныа въꙁненавидXњ, ꙁаконъ же твой въꙁлюбихъ”
|
|
114
|
114
|
|
Помо́щник мой і Засту́пник мой єси́ Ти; на словеса́ Твоя́ упова́х.
|
Помощникъ мой, и^ ꙁастђпникъ мои е^си т^ы, на словеса твоя ё^повахъ”
|
|
115
|
115
|
|
Уклоні́теся от мене́, лука́внующії, і іспита́ю за́повіді Бо́га моєго́.
|
ё^клони'теся эT мене лђка'внђющеи`, и^ і'спытаю ꙁа'повњди б~а моего”
|
|
116
|
116
|
|
Заступи́ м'я по словесі́ Твоєму́, і жив бу́ду; і не посрами́ мене́ от ча́янія моєго́;
|
Застђпи` м^я по словеси` твое^мђ, и^ жив# бђ'дђ. и^ не посрами` мене эT чаа'нїа моего”
|
|
117
|
117
|
|
помози́ мі, і спасу́ся, і поучу́ся во оправда́ніїх Твої́х ви́ну.
|
Помоꙁи м^и и^ сп~сђся, и^ поё^чюся въ ѓ^правда'нихъ твоиX вынђ”
|
|
118
|
118
|
|
Уничижи́л єси́ вся отступа́ющия от оправда́ній Твої́х; я́ко непра́ведно помишле́ніє їх.
|
Оу^ничижилъ е^си вс^я эTстђпа'ющая эT ѓ^правда'нїи твоиX, ја%ко неправеDно помышленїе и'хъ”
|
|
119
|
119
|
|
Преступа́ющия непщева́х вся грі́шния землі́; сего́ ра́ди возлюби́х свиді́нія Твоя́.
|
Престђпа'ющаа непщевахъ вся грњшныя ꙁемли, сего ради възлюбиX свњдњнїа твоя”
|
|
120
|
120
|
|
Пригвозди́ стра́ху Твоєму́ пло́ті моя́; от суде́б бо Твої́х убоя́хся.
|
Пригвозди` эT страха твое^го плоти моя, эT сђдебъ бо твоиX ё^боя'хся”
|
|
121
|
121
|
|
Сотвори́х суд і пра́вду; не преда́ждь мене́ оби́дящим м'я.
|
сътворихъ сђдъ и^ пра'вдђ, не преда'жDь мене ѓби'дящымъ м^я”
|
|
122
|
122
|
|
Восприйми́ раба́ Твоєго́ во бла́го, да не оклевета́ють мене́ го́рдії.
|
Вᲆспрїими` раба` твоего въ бл~го, да не ѓ^клеветаютъ мене грᲆдїи”
|
|
123
|
123
|
|
О́чі мої́ ізчезо́сті во спасе́ніє Твоє́ і в сло́во пра́вди Твоєя́;
|
ѓ%чи мои` и^счеꙁо'стњ въ сп~се'нїе твое`, и^ в# сло'во правды твоеа`”
|
|
124
|
124
|
|
сотвори́ с рабо́м Твої́м по ми́лості Твоє́й і оправда́нієм Твої́м научи́ м'я.
|
Сътвори` с# рабомъ твои'мъ по млsти твоей, и^ сђдбамᲆ твои'мъ наё^чи` м^я”
|
|
125
|
125
|
|
Раб Твой єсьм аз; вразуми́ м'я, і уві́м свиді́нія Твоя́.
|
Рабъ твой е^смь а^ꙁъ, враꙁђми` м^я, и^ наё^чюся свᲇдњнїемъ твои'мъ”
|
|
126
|
126
|
|
Вре́м'я сотвори́ти Го́сподеві; разори́ша зако́н Твой.
|
Вре'мя сътворити гв~и, раꙁориша ꙁаконᲆ твой”
|
|
127
|
127
|
|
Сего́ ра́ди возлюби́х за́повіді Твоя́ па́че зла́та і топа́зія.
|
Сего ради възлюбиX ꙁа'повᲇди твоя, паче зла'та и^ топаꙁи'а”
|
|
128
|
128
|
|
Сего́ ра́ди ко всім за́повідем Твої́м направля́хся, всяк путь непра́вди возненави́діх.
|
Сего ради къ всњмъ ꙁа'повњдемъ твои'мъ направляхся, всякъ пђть неправды въꙁненавидњхᲆ”
|
|
129
|
129
|
|
Ди́вна свиді́нія Твоя́; сего́ ра́ди іспита́ я душа́ моя́.
|
ди'вна свњдњнїа твоя, сего ради и^спытаетᲆ я& дш~а моя”
|
|
130
|
130
|
|
Явле́ніє слове́с Твої́х просвіща́єть і вразумля́єть младе́нці.
|
ЈА/вленїе словесъ твои'хъ просвњщаетъ, и^ вразђмля'етᲆ младенца”
|
|
131
|
131
|
|
Уста́ моя́ отверзо́х і привлеко́х дух, я́ко за́повідій Твої́х жела́х.
|
Оу^ста` моя` эTвръꙁохъ, и^ привлекохъ дх~ъ, ја%ко ꙁа'повњди твоя` желахъ”
|
|
1002
|
1002
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
132
|
132
|
|
При́зри на м'я і поми́луй м'я, по суду́ лю́б’ящих і́м'я Твоє́.
|
Призри на' мя, и^ поми'лђй м^я, по сђдђ` любящиX и'мя твое”
|
|
133
|
133
|
|
Стопи́ моя́ напра́ви по словесі́ Твоєму́, і да не облада́єть мно́ю вся́коє беззако́ніє;
|
Стопы` моя напра'ви по словеси твоемђ, и^ да не ѓ^долњетъ м^и вся'ко безаконїе”
|
|
134
|
134
|
|
ізба́ви м'я от клевети́ челові́чеськия, і сохраню́ за́повіді Твоя́.
|
И$зба'ви м^я эT клеветы` члчsкыа, и^ съхраню` за'повњди твоа”
|
|
135
|
135
|
|
Лице́ Твоє́ просвіти́ на раба́ Твоєго́ і научи́ м'я оправда́нієм Твої́м.
|
Лице твое просвњти` на раба ᲄвое^го, и^ наё^чи м^я ѓ^правда'нїемъ твоиM”
|
|
136
|
136
|
|
Ісхо́дища водна́я ізведо́сті о́чі мої́, поне́же не сохрани́х зако́на Твоєго́.
|
И$схо'дища вDона'я и^зведо'ста ѓ^чи мои`, понеже не съхранихᲆ ꙁаконъ ᲄвой”
|
|
137
|
137
|
|
Пра́веден єси́, Го́споди, і пра́ві суди́ Твої́;
|
пра'веденъ е^си г~и, и^ пра'ви сђди` твой”
|
|
138
|
138
|
|
запові́дал єси́ пра́вду свиді́нія Твоя́, і і́стину зіло́.
|
Заповњда пра'вдђ свњдᲇнїа твоя, и^ і'стинђ ѕњло`”
|
|
139
|
139
|
|
Іста́яла м'я єсть ре́вность Твоя́, я́ко заби́ша словеса́ Твоя́ вразі́ мої́.
|
и^ста'яла м^я е^сть жа'лость твоа, ја%ко ꙁабы'ша словеса твоя вра'ѕи мои`”
|
|
140
|
140
|
|
Разжже́но сло́во Твоє́ зіло́, і раб Твой возлюби́ є.
|
РажDеже'но сло'во твое ѕњло`, и^ рабъ твой възлюби е&”
|
|
141
|
141
|
|
Юні́йшій аз єсьм і унічиже́н; оправда́ній Твої́х не заби́х.
|
ю'ноша а^зъ е^смь, и^ ё^ничиженъ, ѓ^правда'нїи твои^хъ не забыхъ”
|
|
142
|
142
|
|
Пра́вда Твоя́ — пра́вда во вік, і зако́н Твой — і́стина.
|
Пра'вда твоа` пра'вда в# вњкъ, и^ законъ твой и'стина”
|
|
143
|
143
|
|
Ско́рбі і ну́жди обріто́ша м'я; за́повіді Твоя́ — поуче́ніє моє́.
|
Ско'рби и^ нђжDа ѓ^брᲇто'шя м^я, ꙁа'повњди твоя поё^че'нїе мое”
|
|
144
|
144
|
|
Пра́вда свиді́нія Твоя́ — в вік; вразуми́ м'я, і жив бу́ду.
|
Пра'вда свDњнїа твоя в# вњкъ, враꙁђми` м^я, и^ жи'въ бђ'дђ”
|
|
145
|
145
|
|
Воззва́х всім се́рдцем мої́м, усли́ши м'я, Го́споди; оправда́нія Твоя́ взищу́.
|
Възвахъ всњмъ срDцемъ мои'мъ, ё^слы'ши м^я г~и ѓ^правда'нїи твои^хᲆ взыщђ”
|
|
146
|
146
|
|
Воззва́х Ті, спаси́ м'я, і сохраню́ свиді́нія Твоя́.
|
Въꙁва'хъ т^и, сп~си м^я, и^ сᲆхраню` свњдњнїа твоя”
|
|
147
|
147
|
|
Предвари́х в безго́дії і воззва́х; на словеса́ Твоя́ упова́х.
|
ПрDеварихъ в# беZго'дїи, и^ възваX, на словеса твоя ё^повахъ”
|
|
148
|
148
|
|
Предвари́сті о́чі мої́ ко у́тру поучи́тися словесе́м Твої́м.
|
прDевари'стњ ѓ%чи мои кᲆ ё^трђ, поё^читися словесеM твоиM”
|
|
149
|
149
|
|
Глас мой усли́ши, Го́споди, по ми́лості Твоє́й; по судьбі́ Твоє́й живи́ м'я.
|
Глsа мой ё^слы'ши г~и по млsти твоеи^, по сDђбњ твоей живи' м^я”
|
|
150
|
150
|
|
Прибли́жишася гоня́щії м'я беззако́нієм; от зако́на же Твоєго́ удали́шася.
|
Прибли'жишя гонящей м^я беꙁаконїе, эT ꙁако'на же твое^го ё^далишася”
|
|
151
|
151
|
|
Близ єси́ Ти, Го́споди, і всі путіє́ Твої́ — і́стина.
|
Блиꙁъ е^си т^ы г~и, и^ вс^и пђтїе ᲄвои` и'стина”
|
|
152
|
152
|
|
Іспе́рва позна́х от свиді́ній Твої́х, я́ко в вік основа́л я єси́.
|
И$сперва поꙁнахъ эT свњдњнїи твоиX, ја^ко в# вњкъ ѓ^сновалъ я& е^си”
|
|
153
|
153
|
|
Виждь смире́ніє моє́ і ізми́ м'я, я́ко зако́на Твоєго́ не заби́х.
|
Ви'ждь смире'нїе мое, и^ і^зми м^я, ја%ко ꙁакона твое^го не ꙁабыхъ”
|
|
154
|
154
|
|
Суди́ суд мой і ізба́ви м'я; словесе́ ра́ди Твоєго́ живи́ м'я.
|
Сђди` сђдъ мой, и^ і^зба'ви м^я, по словеси твое^мђ живи` м^я”
|
|
155
|
155
|
|
Дале́че от грі́шник спасе́ніє, я́ко оправда́ній Твої́х не взиска́ша.
|
далече эT грњшникъ сп~се'нїе, ја^ко ѓ^правда'нїи твои^хъ не вꙁыска'шя
|
|
156
|
156
|
|
Щедро́ти Твоя́ мно́гі, Го́споди; по судьбі́ Твоє́й живи́ м'я.
|
щедро'ты твоа мно'гы г~и, по сђдбњ твоей живи` м^я”
|
|
157
|
157
|
|
Мно́зі ізгоня́щії м'я і стужа́ющії мі; от свиді́ній Твої́х не уклони́хся.
|
Мн'оѕи и^згоня'щеи` м^я и^ стђжа'ющеи` ми, эT свњдњнїи твои^хъ не ё^клонихся.
|
|
158
|
158
|
|
Ви́діх неразуміва́ющия і іста́ях, я́ко слове́с Твої́х не сохрани́ша.
|
видXњ нераꙁђмњва'ющая, и^ и^стаа^хъ, ја^ко словесъ твои^хъ не съхрани'ша”
|
|
159
|
159
|
|
Виждь, я́ко за́повіді Твоя́ возлюби́х; Го́споди, по ми́лості Твоє́й живи́ м'я.
|
ви'ждь ја^ко за'повњди твоя въꙁлюбихъ, г~и, по млsти твоей живи м^я”
|
|
160
|
160
|
|
Нача́ло слове́с Твої́х — і́стина, і во вік вся судьби́ пра́вди Твоєя́.
|
Нача'ло словесъ твои'хъ и'стина, и^ в вњкъ вс^я сDђбы пра'вды твоеа”
|
|
161
|
161
|
|
Кня́зі погна́ша м'я ту́не; і от слове́с Твої́х убоя́ся се́рдце моє́.
|
Княѕи погна'шя м^я тђ'не, и^ эT словесᲆ твоиX ё^стра'шися срDце мое”
|
|
162
|
162
|
|
Возра́дуюся аз о словесі́х Твої́х, я́ко обріта́яй кори́сть мно́гу.
|
Възрадђюся а^зъ ѓ^ словесехъ твоиX, ја%ко ѓ^брᲇтааи` користь мно'гђ”
|
|
163
|
163
|
|
Непра́вду возненави́діх і омерзи́х; зако́н же Твой возлюби́х.
|
Неправдђ възненавидњхъ и^ ѓ^мерзњ м^и, зако'н# же твой въꙁлюбиX”
|
|
164
|
164
|
|
Седьмери́цею днем хвали́х Тя о судьба́х пра́вди Твоєя́.
|
СеDми'цею дн~емъ хвали'хъ т^я, ѓ^ сђдбахъ правды твоеа`”
|
|
165
|
165
|
|
Мир мног лю́б'ящим зако́н Твой, і ність їм собла́зна.
|
Ми'ръ мно'гᲆ любящиM ꙁако'нъ твой, и^ нњсть и^мъ събла'ѕны”
|
|
166
|
166
|
|
Ча́ях спасе́нія Твоєго́, Го́споди, і за́повіді Твоя́ возлюби́х.
|
Ча'яхᲆ спасе'нїе твое г~и, и^ ꙁаповњди твоя въꙁ#любихъ”
|
|
167
|
167
|
|
Сохрани́ душа́ моя́ свиді́нія Твоя́ і возлюби́ я зіло́.
|
Съхрани` дш~а моа` свњдњнїя твоя, и^ възлюби я& ѕњло`”
|
|
168
|
168
|
|
Сохрани́х за́повіді Твоя́ і свиді́нія Твоя́, я́ко всі путіє́ мої́ пред Тобо́ю, Го́споди.
|
Съхранихъ за'повњди твоя и^ свњдњнїя твоя, ја%ко вс^и пђтїе мои` прDе тобою г~и”
|
|
169
|
169
|
|
Да прибли́житься моле́ніє моє́ пред Тя, Го́споди; по словесі́ Твоєму́ вразуми́ м'я.
|
да прибли'жится мл~тва моя` прDе тя г~и, по словеси твое^мђ вразђми` м^я”
|
|
170
|
170
|
|
Да вни́деть проше́ніє моє́ пред Тя; Го́споди, по словесі́ Твоєму́ ізба́ви м'я.
|
да вни'детъ прошенїе мое прDе т^я г~и, по словеси твое^мђ и^зба'ви м^я”
|
|
171
|
171
|
|
Отри́гнуть устні́ мої́ пі́ніє, єгда́ научи́ши м'я оправда́нієм Твої́м.
|
эTры'гнђтъ ё^стнњ` мои` пњнїе, е^гда` наё^чиши мя ѓ^правда'нїеM твои'мъ”
|
|
172
|
172
|
|
Провіща́єть язи́к мой словеса́ Твоя́, я́ко вся за́повіді Твоя́ — пра́вда.
|
Провњща'етъ ја%зы'къ мой словеса` твоя, ја%ко вс^я за'повњди твоа правда”
|
|
173
|
173
|
|
Да бу́деть рука́ Твоя́ є́же спасти́ м'я, я́ко за́повіді Твоя́ ізво́лих.
|
Бђди рђка твоя спsти` м^я, ја%ко за'повњди твоя и^ꙁволихъ”
|
|
174
|
174
|
|
Возжела́х спасе́ніє Твоє́, Го́споди, і зако́н Твой поуче́ніє моє́ єсть.
|
ВъжDелњхᲆ сп~се'нїе твое г~и, и^ законъ ᲄвой поё^ченїе мое е^сть”
|
|
175
|
175
|
|
Жива́ бу́деть душа́ моя́ і восхва́лить Тя; і судьби́ Твоя́ помо́гуть мні.
|
Жива` бђдетъ дш~а моа, и^ въсхва'литᲆ т^я, и^ сђд#бы твоя помогђтъ мн^њ”
|
|
176
|
176
|
|
Заблуди́х, я́ко овча́ поги́бшеє; взищи́ раба́ Твоєго́, я́ко за́повідій Твої́х не заби́х.
|
Заблђдихъ ја%ко ѓ^вча` поги'бшее, вᲆꙁыщи раба твоего, ја%ко за'повњди твоя не ꙁа'быхъ”
|
|
1003
|
1003
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 119
|
ўало'мъ рџ~і
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 119.
|
Пњснь степеннаа`, рџ~і” Каg, и~і”
|
|
1
|
1
|
|
Ко Го́споду, внегда́ скорбі́ти мі, воззва́х, і усли́ша м'я.
|
Къ г~ђ внегда скорбXњ въꙁваX, и^ ё^слы'ша мя”
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, ізба́ви ду́шу мою́ от усте́н непра́ведних і от язи́ка льсти́ва.
|
г~и и^ꙁбави дш~ю мою эT ё^стенᲆ непра'веденъ, и^ эT ꙁыка льсти'ва”
|
|
3
|
3
|
|
Что да́сться тебі́ іли́ что приложи́ться тебі́ к язи́ку льсти́ву?
|
Чт^о дастᲆ ти ся, и^ли чт^о приложиT ти ся къ ја%ꙁы'кђ льсти'вђ;
|
|
4
|
4
|
|
Стрі́ли си́льнаго ізощре́ни со у́гльми пусти́нними.
|
стрњ'лы си'лнаго и^ꙁъѓ^щре'ны, съ ќ'гльми пђсты'нными”
|
|
5
|
5
|
|
Уви́ мні, я́ко прише́льствіє моє́ продолжи́ся, всели́хся с селе́нії Кида́рськими;
|
Оу^вы` мн^њ, ја%ко пришельсᲄвїе мое ё^далися, вселихся съ се'лы кљ=дарскыми,
|
|
6
|
6
|
|
мно́го прише́льствова душа́ моя́; с ненави́дящими ми́ра біх ми́рен;
|
мно'го прише'лъствова дш~а моя`” Съ ненави'дящыми ми'ра, бњхъ ми'ренъ”
|
|
7
|
7
|
|
єгда́ глаго́лах їм, боря́ху м'я ту́не.
|
Є$гда гл~ахъ и^мъ, боря'хђ м^я тђ'не”
|
|
Псалом 120
|
ўало'мъ рк~
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 120.
|
Пњснь степе'ннаа, р~к”
|
|
1
|
1
|
|
Возведо́х о́чі мої́ в го́ри, отню́дуже при́йдеть по́мощ моя́.
|
Въꙁведохъ ѓ'чи мои` в# горы, эTнђ'дђ же прїидетᲆ по'мощь моа”
|
|
2
|
2
|
|
По́мощ моя́ от Го́спода, сотво́ршаго не́бо і зе́млю.
|
Помощь моа эT г~а, сътворшаго нб~о и^ зе'млю”
|
|
3
|
3
|
|
Не даждь во см'яте́ніє ноги́ твоєя́, ніже́ воздре́млеть храня́й тя;
|
Не даждь въ смяте'нїе ногы` твоеа`, ниже въꙁдрᲇмлетъ храняи` т^я”
|
|
4
|
4
|
|
се, не воздре́млеть, ніже́ у́снеть храня́й Ізра́їля.
|
Се^ не въꙁдрњмлетъ ни ё^снеT храняи` і^ил~я”
|
|
5
|
5
|
|
Госпо́дь сохрани́ть тя, Госпо́дь — покро́в твой на ру́ку десну́ю твою́.
|
г~ь съхранитъ т^я, г~ь покровъ ᲄвой наD рђкђ деснђ'ю твою”
|
|
6
|
6
|
|
Во дні со́лнце не ожже́ть тебе́, ніже́ луна́ но́щію.
|
Въ дн~е сл~це не ѓ^жеже'тъ тебе, ни лђна` но'щїю.
|
|
7
|
7
|
|
Госпо́дь сохрани́ть тя от вся́каго зла, сохрани́ть ду́шу твою́ Госпо́дь;
|
г~ь съхрани'тъ т^я эT вся'кого ѕл^а, съхранитъ дш~ђ твою г~ь”
|
|
8
|
8
|
|
Госпо́дь сохрани́ть вхожде́ніє твоє́ і ісхожде́ніє твоє́, отни́ні і до ві́ка.
|
г~ь съхрани'тъ в#хоженїе твое, и^ і^схоже'нїе твое, эT нн~њ и^ до' вњка”
|
|
Псалом 121
|
ўало'мъ рк~а
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 121.
|
Пњснь степе'ннаа, рк~а”
|
|
1
|
1
|
|
Возвесели́хся о ре́кших мні: в дом Госпо́день по́йдем.
|
Въꙁвесели'хся ѓ^ рекшиX мнᲇ, в домъ гн~ь вни'демᲆ”
|
|
2
|
2
|
|
Стоя́ще бя́ху но́ги на́ша во дво́ріх твої́х, Ієрусали́ме.
|
Стоя'ще бњхђ но'гы нашя вᲆ дворњхъ твои'хъ і^ерsли'мъ”
|
|
3
|
3
|
|
Ієрусали́м зи́ждемий я́ко град, єму́же прича́стіє єго́ вку́пі.
|
І$е^рsли'мᲆ ѕи'ждемъ ја%ко граD, е^мђже причастїе е^го вкђ'пњ”
|
|
4
|
4
|
|
Та́мо бо взидо́ша колі́на, колі́на Госпо́дня, свиді́ніє Ізра́їлево, іспові́датися і́мені Госпо́дню;
|
Тамо б^о вꙁыдоша колњна, колњна гн~я свᲇдњнїе і^ил~ево, и^сповᲇдатися и'мени гн~ю”
|
|
5
|
5
|
|
я́ко та́мо сідо́ша престо́ли на суд, престо́ли в дому́ Дави́дові.
|
ЈА/ко т^ђ сᲇдошя прsтли на сDђ, престоли в домђ` двDвњ”
|
|
6
|
6
|
|
Вопросі́те же я́же о ми́рі Ієрусали́ма, і оби́ліє лю́б'ящим тя.
|
Вопроси'те же ја%же ѓ% мирњ і^ерsли'мђ, и^ ѓ^билїе любящымъ т^я”
|
|
7
|
7
|
|
Бу́ди же мир в си́лі твоє́й, і оби́ліє в столпостіна́х твої́х.
|
Бђ'ди же миръ в# си'лᲇ твоей, и^ ѓ^билїе в# столпђстњнахъ твои'хъ”
|
|
8
|
8
|
|
Ра́ди бра́тій мої́х і бли́жніх мої́х глаго́лах у́бо мир о тебі́.
|
Ради братїи моиX и^ ближ#нихъ мои'х#, гл~аX ё^бо ми'ръ ѓ^ тебᲇ”
|
|
9
|
9
|
|
До́му ра́ди Го́спода Бо́га на́шего взиска́х блага́я тебі́.
|
домђ ради г~а б~а нашего, в#зыскахъ бл~гаа тебњ”
|
|
Псалом 122
|
ўало'мъ рк~в
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 122.
|
Пњснь степенаа, рк~в”
|
|
1
|
1
|
|
К Тебі́ возведо́х о́чі мої́, живу́щему на небесі́.
|
К тебњ` въꙁведохъ ѓ%чи мои`, живђщемђ на нб~си”
|
|
2
|
2
|
|
Се, я́ко о́чі раб в руку́ госпо́дій свої́х, я́ко о́чі раби́ні в руку́ госпожі́ своєя́, та́ко о́чі на́ші ко Го́споду Бо́гу на́шему, до́ндеже уще́дрить ни.
|
Се^ ја%ко ѓ%чи рабъ в рђ'кђ господїи свои'хъ, ја%ко ѓ^чи рабыни в рђ'кђ госпожа` своеа`, ᲄа'ко ѓ^чи на'ши къ г~ђ б~ђ на'шемђ, до'ндеже ё^щедриT н^ы”
|
|
3
|
3
|
|
Поми́луй нас, Го́споди, поми́луй нас, я́ко помно́гу іспо́лнихомся унічиже́нія;
|
Поми'лђй наs г~и, поми'лђй насъ, ја^ко по мно'гђ и^сполнихоMся ё^нишиже'нїа”
|
|
4
|
4
|
|
найпа́че напо́лнися душа́ на́ша поноше́нія гобзу́ющих і унічиже́нія го́рдих.
|
По многђ и^сполнися дш~я на'шя, ё^ничиже'нїе гобꙁђ'ющыхъ, и^ ё^ничиже'нїе гръдыM”
|
|
Псалом 123
|
ўало'мъ рк~г
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 123.
|
Пњснь степе'ннаа рк~г”
|
|
1
|
1
|
|
Я́ко а́ще не Госпо́дь би бил в нас, — да рече́ть у́бо Ізра́їль,
|
ЈАко а%ще не бы` г~ь в# насъ, да речетъ нн~њ і^ил~ь.
|
|
2
|
2
|
|
я́ко а́ще не Госпо́дь би бил в нас, внегда́ воста́ти челові́ком на ни, — у́бо живи́х поже́рли би́ша нас;
|
ја%ко а^ще не бы г~ь в# насъ, в#негда` въста'ти чл~комъ на' ны`, ё^бо живы по'жръли бышя наs,
|
|
3
|
3
|
|
внегда́ прогні́ватися я́рості їх на ни, у́бо вода́ потопи́ла би нас.
|
в#негда прогнњватися ја%росᲄи е^го на' ны” Оу^бо вода потопила б^ы насъ,
|
|
4
|
4
|
|
Пото́к пре́йде душа́ на́ша;
|
поток# пре'йде дш~а наша”
|
|
5
|
5
|
|
у́бо пре́йде душа́ на́ша во́ду непостоя́нную.
|
Оу^бо пре'иде дш~а наша во'дђ непостояннђю”
|
|
6
|
6
|
|
Благослове́н Госпо́дь, І́же не даде́ нас в лови́тву зубо́м їх.
|
Блsвенᲆ г~ь, и^же не дастъ насъ в# лови'твђ ѕђбо'мъ и^хъ”
|
|
7
|
7
|
|
Душа́ на́ша, я́ко пти́ця ізба́вися от сі́ті ловя́щих; сіть сокруши́ся, і ми ізба́влені би́хом.
|
дш~а на'шя ја%ко пти'ца и^ꙁбавися эT сњти ловящыX” Сњть съкрђши'ся, и^ мы и^ꙁбавлени быхоM”
|
|
8
|
8
|
|
По́мощ на́ша во і́м'я Го́спода, сотво́ршаго не́бо і зе́млю.
|
По'мощъ на'шя въ и^мя гн~е, сътво'ршаго нб~о и^ ꙁе'млю”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
слvа,
|
|
Псалом 124
|
ўало'мъ рк~д
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 124.
|
пњснь степе'ннаа, рк~д”
|
|
1
|
1
|
|
Наді́ющіїся на Го́спода, я́ко гора́ Сіо́н; не подви́житься в вік живи́й во Ієрусали́мі.
|
Надᲇющеи`ся на' г~а, ја^ко гора сиѓ'нъ, не подвижится вᲆ вњкъ живыи` въ і^ерsли'мњ”
|
|
2
|
2
|
|
Го́ри о́крест єго́, і Госпо́дь о́крест люді́й Свої́х, отни́ні і до ві́ка.
|
Го'ры ѓ%крестъ е^го, и^ г~ь ѓ%крестъ людїи своиX, эT нн~њ и^ до' вњка”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко не оста́вить Госпо́дь жезла́ грі́шних на жре́бій пра́ведних, я́ко да не про́струть пра́веднії в беззако́нія рук свої́х.
|
ЈА/ко не ѓ^ста'витъ г~ь жеꙁла` грњшныхъ, на жребїи правеDныхъ, ја%ко да не про'стрђтᲆ правеDнїи в# беꙁако'нїи рђкъ своиX”
|
|
4
|
4
|
|
Ублажи́, Го́споди, благі́я і пра́вия се́рдцем.
|
Оу^блажи` г~и бл~гыM, и^ пра'вымъ срDцемъ”
|
|
5
|
5
|
|
Уклоня́ющияся же в развраще́нія отведе́ть Госпо́дь с ді́лающими беззако́ніє; мир на Ізра́їля!
|
Оу^кланя'ющая же ся в раз#вращенїе поведетъ г~ь съ дњлающими безако'нїе, ми'ръ на і^ил~я”
|
|
Псалом 125
|
ўало'мъ рк~е
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 125.
|
Пњснь степе'ннаа, рк~е”
|
|
1
|
1
|
|
Внегда́ возврати́ти Го́споду плін Сіо́нь, би́хом я́ко уті́шені.
|
Внегда` въз#вратиT г~ь плњнъ сїѓ'нъ, бы'хомъ ја%ко ё^тњшени”
|
|
2
|
2
|
|
Тогда́ іспо́лнишася ра́дости уста́ на́ша, і язи́к наш весе́лія; тогда́ реку́ть во язи́ціх: возвели́чил єсть Госпо́дь сотвори́ти с ни́ми.
|
Тогда и^спо'лнишяся ра'дости ё^ста` нашя, и^ ја%ꙁыкъ нашь веселїа” Тогда рекђтъ въ ја%ꙁы'цехъ, въꙁвели'чилъ е^сть г~ь сътворити с ни'ми”
|
|
3
|
3
|
|
Возвели́чил єсть Госпо́дь сотвори́ти с на́ми; би́хом веселя́щеся.
|
Въꙁвели'чилъ е^сть г~ь сᲆтвори'ти с нами, бы'хомᲆ веселя'щеся”
|
|
4
|
4
|
|
Возврати́, Го́споди, пліне́ніє на́ше, я́ко пото́ки ю́гом.
|
Въз#врати г~и плененїе на'ше, ја%ко пото'кы ю'гомъ”
|
|
5
|
5
|
|
Сі́ющії слеза́ми ра́достію по́жнуть.
|
Сњющеи` слеѕа'ми, радостїю по'жнђтъ”
|
|
6
|
6
|
|
Ходя́щії хожда́ху і пла́кахуся, мета́юще сі́мена своя́; гряду́ще же при́йдуть ра́достію, взе́млюще рукоя́ті своя́.
|
Ходя'щеи` хожDаахђ, и^ пла'кахђся метающе сњмена своя” Грядђще же прїидђтъ ра'достїю, в#землюще рђкоя'ти своя”
|
|
Псалом 126
|
ўало'мъ рк~ѕ
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 126.
|
Пњснь степеннаа, рк~ѕ”
|
|
1
|
1
|
|
А́ще не Госпо́дь сози́ждеть дом, всу́є труди́шася зи́ждущії; а́ще не Госпо́дь сохрани́ть град, всу́є бді стреги́й.
|
Аще не г~ь съꙁи'жDетъ до'мђ, всђе трђди'шяся ѕи'ждђщеи” А$ще не г~ь сᲆхранит# граD, всђе бдњ` стрегїи”
|
|
2
|
2
|
|
Всу́є вам єсть у́треневати; воста́нете по сіді́нії яду́щії хліб болі́зні, єгда́ дасть возлю́бленним Свої́м сон.
|
Всђе вамъ е^сть ё^тренева'ти” Въста'нњте посњдани, ја^дђщеи` хлњб# болњꙁни, внегда дасть въꙁлюбленымъ свои'мъ сонъ”
|
|
3
|
3
|
|
Се, достоя́ніє Госпо́днє — си́нове, мзда — плода́ чре́вняго.
|
Се^ достоа'нїе гн~е сн~ове, м#зда` плода чревна'го”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко стрі́ли в руці́ си́льнаго, та́ко си́нове оттрясе́нних.
|
ЈА/ко стрњ'лы в рђцњ си'лнаго, тако сн~ве эTя'тыхъ”
|
|
5
|
5
|
|
Блаже́н, і́же іспо́лнить жела́ніє своє́ от них; не постидя́ться, єгда́ глаго́лють враго́м свої́м во враті́х.
|
Блаженъ, и^же и^спо'лнитъ жела'нїе свое эT нихъ, не постыдятся е^гда гл~ютъ врагомъ свои'мъ въ вратехъ”
|
|
Псалом 127
|
ўало'мъ рк~з
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 127.
|
Пњснь степе'ннаа, рк~з”
|
|
1
|
1
|
|
Блаже́нні всі боя́щіїся Го́спода, ходя́щії в путе́х Єго́;
|
Блаже'ни вс^и боя'щеи`ся г~а, ходя'щеи` в пђтехъ его”
|
|
2
|
2
|
|
труди́ плодо́в [рук] твої́х сні́си; блаже́н єси́, і добро́ тебі́ бу́деть.
|
Трђды` плоD свои^хъ снњ'си, блаже'нъ е^си, и^ добро` тебњ бђ'детъ”
|
|
3
|
3
|
|
Жена́ твоя́, я́ко лоза́ плодови́та, в страна́х до́му твоєго́;
|
Жена` твоя ја%ко лоꙁа` плодови'та въ странахъ до'мђ твоего” Сн~ве твои` ја%ко лњторасли ма'сличныа ѓ%крестъ трапезы твоеа`”
|
|
4
|
4
|
|
си́нове твої́, я́ко новосажде́нія ма́сличная, о́крест трапе́зи твоєя́.
|
Се^ тако блsви'тся чл~къ, боаи`ся г~а”
|
|
5
|
5
|
|
Се, та́ко благослови́ться челові́к боя́йся Го́спода.
|
Блsви'тъ т^я г~ь эT сїѓ'на, и^ ё'зриши бл~агая і^ерsли'мђ вс^я дн~и живота` твоего”
|
|
6
|
6
|
|
Благослови́ть тя Госпо́дь от Сіо́на, і у́зриши блага́я Ієрусали́ма вся дні живота́ твоєго́,
|
И$ ё^зриши сн~ы сн~въ твои'хъ, ми'ръ на і^ил~я”
|
|
7
|
|
|
і у́зриши си́ни сино́в твої́х; мир на Ізра́їля!
|
|
|
Псалом 128
|
ўало'мъ рк~и
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 128.
|
Пњснь степе'нная, рк~и”
|
|
1
|
1
|
|
Мно́жицею бра́шася со мно́ю от ю́ности моєя́, — да рече́ть у́бо Ізра́їль;
|
Мно'жицею бра'шася со мно'ю эT ю'ности моеа`, да рече'тъ нн~њ і^ил~ь,
|
|
2
|
2
|
|
мно́жицею бра́шася со мно́ю от ю́ности моєя́, і́бо не премого́ша м'я.
|
мно'жицею бра'шася со мною эT ю'носᲄи моеа, и^бо не премого'шя м^я”
|
|
3
|
3
|
|
На хребті́ моє́м ді́лаша грі́шници, продолжи́ша беззако́ніє своє́.
|
На хрњбтњ` моемъ дњ'лаша грњшници, продлъжи'шя безаконїа своя”
|
|
4
|
4
|
|
Госпо́дь пра́веден ссіче́ ви́я грі́шников.
|
г~ь пра'веденъ съсњчеT вы'я грњшникоM”
|
|
5
|
5
|
|
Да постидя́ться і возвратя́ться всп'ять всі ненави́дящії Сіо́на;
|
да постыдятся и^ въꙁвратятся въспять вс^и ненави'дящеи` сїѓ'на”
|
|
6
|
6
|
|
да бу́дуть, я́ко трава́ на здіх [на кро́віх], я́же пре́жде восторже́нія і́зсше;
|
да бђ'дђтъ ја%ко трава` на зда'них#, ја%же прежDе въсртъже'нїа и'сше”
|
|
7
|
7
|
|
Є́юже не іспо́лни руки́ своєя́ жняй, і ні́дра своєго́ рукоя́ті собира́яй;
|
ЈА/же не и^спо'лни рђкы` своеа` жняи`, и^ ло'на свое^го рђкоя'ти събира'аи`”
|
|
8
|
8
|
|
і не рі́ша мимоходя́щії; благослове́ніє Госпо́днє на ви, благослови́хом ви во і́м'я Госпо́днє.
|
И$ не рњшя мимоходя'щеи, блsве'нїе гн~е на вы, блsвихомъ в^ы въ и^мя гн~е”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва,
|
|
Псалом 129
|
ўало'мъ рк~џ
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 129.
|
Пњснь степе'ннаа, рк~џ”
|
|
1
|
1
|
|
Із глубини́ воззва́х к Тебі́, Го́споди; Го́споди, усли́ши глас мой.
|
Из глђбины въꙁва'хъ к тебњ г~и, г~и ё^слы'ши глsа мой”
|
|
2
|
2
|
|
Да бу́дуть у́ші Твої́ вне́млющі гла́су моле́нія моєго́.
|
да бђ'дђтъ ё^ши твои` в#немлюще глsа мл~твы моеа`”
|
|
3
|
3
|
|
А́ще беззако́нія на́зриши, Го́споди, Го́споди, кто постої́ть? Я́ко у Тебе́ очище́ніє єсть.
|
А$ще беꙁаконїа назриши г~и, г~и кт^о постои'тᲆ;
|
|
4
|
4
|
|
І́мене ра́ди Твоєго́ потерпі́х* Тя, Го́споди, потерпі́ душа́ моя́ в сло́во Твоє́; упова́ душа́ моя́ на Го́спода.
|
ја%ко эT тебе` ѓ^цище'нїе е^сть,
|
|
5
|
5
|
|
От стра́жі у́треннія до но́щі, от стра́жі у́треннія да упова́єть Ізра́їль на Го́спода;
|
и'мени раd твоего потрьпњхъ т^я, г~и, потрьпњ дш~а моа в# слово твое, ё^пова` дш~а моа` на' г~а”
|
|
6
|
6
|
|
я́ко у Го́спода ми́лость, і мно́гоє у Него́ ізбавле́ніє; і Той ізба́вить Ізра́їля от всіх беззако́ній єго́.
|
эT стража ё^треняа до' нощи, эT стража ётреняа да ё^поваетъ і^ил~ь на' г~а”
|
|
Псалом 130
|
ўало'мъ рл~
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 130.
|
Пњснь степе'нная, р~л”
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди, не вознесе́ся се́рдце моє́, ніже́ вознесо́стіся о́чі мої́; ніже́ ходи́х в вели́ких, ніже́ в ди́вних па́че мене́.
|
Ги~, не възнесе'ся срDце мое`, ни въꙁнесо'стᲇся ѓ^чи мои`” Ни ходихъ в# вели'кыхъ, ни в дивных паче мене”
|
|
2
|
2
|
|
А́ще не смиреному́дрствовах, но вознесо́х ду́шу мою́, я́ко отдоє́ноє на ма́тер свою́, та́ко возда́си на ду́шу мою́.
|
А$ще не смиреномђдрᲆствовах#, н^о въꙁнесохъ дш~ђ мою” ЈА/ко эTдое'ное на ма'терь свою`, ја%ко въꙁдаси` на' дш~ђ мою”
|
|
3
|
3
|
|
Да упова́єть Ізра́їль на Го́спода отни́ні і до ві́ка.
|
да ё^пова'етᲆ і^ил~ь на' г~а, эT нн~њ и^ до' вњка”
|
|
Псалом 131
|
ўало'мъ рл~а
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 131.
|
Пњснь степе'нная, рл~а”
|
|
1
|
1
|
|
Пом'яни́, Го́споди, Дави́да і всю кро́тость єго́;
|
Помяни` г~и двDа, и^ вс^ю кро'тость е^го”
|
|
2
|
2
|
|
я́ко кля́тся Го́сподеві, обіща́ся Бо́гу Іа́ковлю;
|
ЈА/ко кляᲄся гв~и, ѓ^бњщяся бг~ђ і^а'ковлю”
|
|
3
|
3
|
|
а́ще вни́ду в селе́ніє до́му моєго́, іли́ взи́ду на одр посте́лі моєя́;
|
А$ще вселюся в# селенїе до'мђ моего, л^и вꙁы'дђ на ѓ%дръ посте'ля моеа`,
|
|
4
|
4
|
|
а́ще дам сон очи́ма мої́ма, і ві́ждома* мої́ма дрема́ніє, і поко́й скранія́ма* мої́ма;
|
а%ще дамъ со'нъ ѓ^чи'ма мои'ма, и^ вњжDама мои'ма дрᲇма'нїе, и^ поко'й скранїя'мъ мои'мᲆ,
|
|
5
|
5
|
|
до́ндеже обря́щу мі́сто Го́сподеві, селе́ніє Бо́гу Іа́ковлю.
|
до'ндеже ѓ^бря'щђ мњсто гв~и, селе'нїе б~ђ і^а'ковлю”
|
|
6
|
6
|
|
Се, сли́шахом я во Євфра́фі, обріто́хом я в поля́х дубра́ви;
|
Се^ слы'шяхомъ я& въ е^фраџњ, ѓ^брњто'хомъ я& в# полиX дђбра'вы”
|
|
7
|
7
|
|
вни́дем в селе́нія Єго́, поклоні́мся на мі́сто, іді́же стоя́сті но́зі Єго́.
|
Вни'демъ в селе'нїа е^го, покло'нимся на мњстњ, и^дњже стоя'стњ ноѕњ е^го”
|
|
8
|
8
|
|
Воскресни́, Го́споди, в поко́й Твой, Ти і киво́т святи́ні Твоєя́.
|
Въскрsни г~и в# покой твой, т^ы и^ кљ=во'тᲆ ст~ы'ня ᲄвоеа”
|
|
9
|
9
|
|
Свяще́нници Твої́ облеку́ться пра́вдою, і преподо́бнії Твої́ возра́дуються.
|
Сщ~е'нницы твои` ѓ^блекђтся правдою, и^ прпDбнїи твои` възрадђются,
|
|
10
|
10
|
|
Дави́да ра́ди, раба́ Твоєго́, не отврати́ лице́ пома́заннаго Твоєго́.
|
двDа ради раба` твоего не эTврати лице пома'занаго своего”
|
|
11
|
11
|
|
Кля́тся Госпо́дь Дави́ду і́стиною, і не отве́ржеться єя́: от плода́ чре́ва твоєго́ посажду́ на престо́лі твоє́м.
|
Клятся г~ь дв~дђ и'стиною, и^ не эTве'ржеᲄся еа`” эT плода чре'ва твоего посажђ на прsтлᲇ твое'мъ,
|
|
12
|
12
|
|
А́ще сохраня́ть си́нове твої́ заві́т Мой і свиді́нія Моя́ сія́, ї́мже научу́ я, і си́нове їх до ві́ка ся́дуть на престо́лі твоє́м.
|
а^ще съхраняT сн~ве твои` завњтъ мой, и^ свњдњнїа моа` сїа и%мже наё^чю` я&” И$ сн~ве и^хъ до' вњка ся'дђтъ на прsтлњ твоемъ”
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко ізбра́ Госпо́дь Сіо́на, ізво́ли ї в жили́ще Себі́.
|
ЈА/ко и^ꙁбра` г~ь сїѓ'на, и^ꙁволи и& в жили'ще себњ”
|
|
14
|
14
|
|
Сей поко́й Мой во вік ві́ка, зді вселю́ся, я́ко ізво́лих ї.
|
Се^ покой мой в# вњкъ вњка, зд^њ вселюся, ја^ко и^ꙁво'лихъ и&”
|
|
15
|
15
|
|
Лови́тву єго́ благословля́яй благословлю́, ни́щия єго́ наси́щу хлі́би;
|
Лови'твђ е^го бл~госло'в#ствђ'а блsвлю, ни'щая е^го насы'щђ хлњ'ба”
|
|
16
|
16
|
|
свяще́нники єго́ облеку́ во спасе́ніє, і преподо́бнії єго́ ра́достію возра́дуються.
|
Сщ~е'нникы е^го ѓ^блекђ въ сп~се'нїе, и^ прпDбнїи е^го ра'достїю възрадђются”
|
|
17
|
17
|
|
Та́мо возращу́ рог Дави́дові, угото́вах світи́льник пома́занному Моєму́.
|
Тђ възращђ` ро'гъ двDви, ё^гото'ва свњти'лникъ пома'ꙁаномђ моемђ”
|
|
18
|
18
|
|
Враги́ єго́ облеку́ студо́м, на нем же процвіте́ть святи́ня Моя́.
|
Врагы` е^го ѓ^блекђ` стђдо'м#, на не'м#же процвњтетъ ст~ыни моя”
|
|
Псалом 132
|
ўало'мъ рл~в
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 132.
|
Пњснь степе'нная, рл~в”
|
|
1
|
1
|
|
Се, что добро́, іли́ что красно́, но є́же жи́ти бра́тії вку́пі?
|
Се нн~њ что` добро`, и^ли что` красно`, н^о е^же жиᲄи бра'тїи в#кђ'пᲇ;
|
|
2
|
2
|
|
Я́ко ми́ро на главі́, сходя́щеє на браду́, браду́ Ааро́ню, сходя́щеє на оме́ти оде́жди єго́;
|
ја^ко мљ=ро на главђ`, сходя'щее на' брадђ, брадђ а^а^роню” Сходя'щее на ѓ^ме'ты ѓ^дежDа е^го”
|
|
3
|
3
|
|
я́ко роса́ Аєрмо́нськая сходя́щая на го́ри Сіо́нськія; я́ко та́мо запові́да Госпо́дь благослове́ніє і живо́т до ві́ка.
|
ЈА/ко роса` а^е^рмон#скаа, сходя'щїа на' горы сїѓ'нскыа” ЈА/ко т^ђ ꙁаповњда г~ь блsве'нїе, живоT до' вњка”
|
|
Псалом 133
|
ўало'мъ рл~г
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 133.
|
Пњ'снь степе'нная, рл~г”
|
|
1
|
1
|
|
Се, ни́ні благослові́те Го́спода, всі раби́ Госпо́дні, стоя́щії в хра́мі Госпо́дні, во дво́ріх до́му Бо́га на́шего.
|
Се нн~њ блsви'те г~а вс^и раби` гн~и, стоя'щеи` въ храмњ гн~и, въ дворњхъ домђ б~а нашего”
|
|
2
|
2
|
|
В но́щех воздіжі́те ру́ки ва́ша во свята́я і благослові́те Го́спода.
|
В но'щехъ въздњжи'те рђкы ва'шя въ ст~а'а, и^ блsви'те г~а”
|
|
3
|
3
|
|
Благослови́ть тя Госпо́дь от Сіо́на, сотвори́вий не́бо і зе́млю.
|
Блsви'тъ т^я г~ь эT сїѓ'на сътвори'выи` нб~о и^ ꙁе'млю”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва,
|
|
Псалом 134
|
ўало'мъ рл~д
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 134.
|
а^ллилђїа, рл~д” каg џ~і”
|
|
1
|
1
|
|
Хвалі́те і́м'я Госпо́днє, хвалі́те, раби́ Го́спода,
|
Хвали'те и'мя гн~е, хвали'те раби` г~а,
|
|
2
|
2
|
|
стоя́щії во хра́мі Госпо́дні, во дво́ріх до́му Бо́га на́шего.
|
стоя'щеи` въ храмњ гн~и, въ дворњхъ домђ б~а на'шего”
|
|
3
|
3
|
|
Хвалі́те Го́спода, я́ко благ Госпо́дь; по́йте і́мені Єго́, я́ко добро́;
|
Хвали'те г~а, ја%ко бл~гъ г~ь. по'ите и'мени его, ја^ко добро`”
|
|
4
|
4
|
|
я́ко Іа́кова ізбра́ Себі́ Госпо́дь, Ізра́їля в достоя́ніє Себі́;
|
ЈА/ко і^а'кова и^ꙁбра` себњ г~ь, і^ил~я в# достоа'нїе себњ”
|
|
5
|
5
|
|
я́ко аз позна́х, я́ко ве́лій Госпо́дь, і Госпо́дь наш над всі́ми бо́ги;
|
ЈА/ко а^ꙁъ поꙁнаX, ја%ко ве'лей г~ь, и^ г~ь нашь наD всњми бо'гы”
|
|
6
|
6
|
|
вся, єли́ка восхоті́ Госпо́дь, сотвори́ на небесі́ і на землі́, в моря́х і во всіх бе́зднах.
|
Вс^я е^ли'ка въсхотњ` г~ь, сътвори`, на нб~си и^ на ꙁемли” В мо'рихъ и^ въ всXњ бе'з#днахъ”
|
|
7
|
7
|
|
Возводя́ о́блаки от послі́дніх землі́, мо́лнії в дождь сотвори́, ізводя́й ві́три от сокро́вищ Свої́х.
|
Въꙁводя` ѓ%блакы эT послDњнихъ ꙁемли, млънїю в# до'жDь сътвори`” И$ꙁводяи` вњтры эT съкро'вищь своиX,
|
|
8
|
8
|
|
І́же порази́ пе́рвенці Єги́петськия от челові́ка до скота́;
|
и^же пораꙁи пе'рвенца е^гљ=пет#скыя эT чл~ка до скота”
|
|
9
|
9
|
|
посла́ зна́менія і чудеса́ посреді́ тебе́, Єги́пте, на фарао́на і на вся раби́ єго́.
|
Посла` ꙁнаменїа и^ чђдеса` посредњ тебе еги'п#те, на фараѓ'на и^ на вся` рабы` е^го”
|
|
10
|
10
|
|
І́же порази́ язи́ки мно́гі і ізби́ царі́ крі́пкі;
|
И$же пораꙁи` ја%ꙁы'кы мно'гы, и^ і^ꙁби` цр~я крᲇпкы,
|
|
11
|
11
|
|
Сіо́на, царя́ Аморре́йська, і О́га, царя́ Васа́нська, і вся ца́рствія Ханаа́нська;
|
сїѓ'на цр~я а^мор#ре'иска, и ѓ'га цр~я васанска, и^ вся` црsтвїа ханаа'нска”
|
|
12
|
12
|
|
і даде́ зе́млю їх достоя́ніє, достоя́ніє Ізра́їлю лю́дем Свої́м.
|
И$ дастъ зе'млю и^хъ достоа'нїе, достоа'нїе і^ил~ю лю'демъ свои'мъ”
|
|
13
|
13
|
|
Го́споди, і́м'я Твоє́ в вік, і па́м'ять Твоя́ в род і род;
|
г~и и'мя твое в# вњкъ, и^ па'мять твоа` в роD и^ ро'дъ”
|
|
14
|
14
|
|
я́ко суди́ти і́мать Госпо́дь лю́дем Свої́м, і о рабі́х Свої́х умо́литься.
|
ЈА/ко сђ'диT г~ь лю'демъ свои'мъ, и^ ѓ^ рабњхъ своиX ё^мо'лится”
|
|
15
|
15
|
|
І́доли язи́к — сребро́ і зла́то, діла́ рук челові́чеських;
|
И@доли ја%ꙁыкъ, сребро` и^ зла'то, дњ'ла рђкъ члчsкъ”
|
|
16
|
16
|
|
уста́ і́муть і не возглаго́лють; о́чі і́муть і не у́зрять;
|
Оу^ста` и^мђтъ, и^ не гл~ютъ” ѓ^чи и^мђтъ, и^ не ви'дятъ”
|
|
17
|
17
|
|
у́ші і́муть і не усли́шать; ніже́ бо єсть дух во усті́х їх.
|
Оу%ши и^мђтъ, и^ не слы'шятъ” Ни б^о е^сᲄь дђ'ха въ ё^стехъ и^хъ”
|
|
18
|
18
|
|
Подо́бні їм да бу́дуть творя́щії я і всі наді́ющіїся на ня.
|
Подо'бни иM да бђ'дђтъ творя'щеи` я&, и^ вси` надњющеи`ся на' ня”
|
|
19
|
19
|
|
До́ме Ізра́їлев, благослові́те Го́спода; до́ме Ааро́нь, благослові́те Го́спода; до́ме Леві́їн, благослові́те Го́спода;
|
до'мъ і^ил~евъ, блsви'те г~а” до'мъ а^аро'нъ, блsви'те г~а” до'мъ левїинъ, блsви'те г~а”
|
|
20
|
20
|
|
боя́щіїся Го́спода, благослові́те Го́спода.
|
Боя'щеи`ся г~а блsви'те г~а”
|
|
21
|
21
|
|
Благослове́н Госпо́дь от Сіо́на, живи́й во Ієрусали́мі.
|
Блsве'нъ г~ь эT сїѓ'на, живыи` въ і^ерsли'мњ”
|
|
Псалом 135
|
ўало'мъ рл~е
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 135.
|
А$ллилђїа, рл~е”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві, я́ко благ; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
Исповњдайтеся гв~и, ја%ко бл~гъ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
2
|
2
|
|
Іспові́дайтеся Бо́гу бого́в; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
И$сповњдайтеся б~ђ бого'мъ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Іспові́дайтеся Го́сподеві господе́й; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
И$сповњдайтеся гв~и господе'м#, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
4
|
4
|
|
Сотво́ршему чудеса́ ве́лія Єди́ному; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
Сътво'ршемђ чюдеса` ве'лїа е^ди'номђ, ја%ко в# вᲇкъ млsть е^го”
|
|
5
|
5
|
|
Сотво́ршему небеса́ ра́зумом; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
Сътво'ршемђ нб~са ра'ꙁђмомъ, ја%ко в# вњкъ млsть е'го”
|
|
6
|
6
|
|
Утверди́вшему зе́млю на вода́х; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
ё^тверди'вшемђ ꙁе'млю на водахъ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
7
|
7
|
|
Сотво́ршему світи́ла ве́лія Єди́ному; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
Соᲄворшемђ свњти'ла ве'лїа е^ди'номђ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
8
|
8
|
|
со́лнце во о́бласть дне; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
Сл~нце въ ѓ^бласᲄь дн~и, ја%ко в# вњкъ млsтᲆ е^го”
|
|
9
|
9
|
|
луну́ і зві́зди во о́бласть но́щі; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
Лђнђ и^ ꙁвњ'ꙁды въ ѓ'бласть но'щи, ја^ко в# вњк# млsть е^го”
|
|
10
|
10
|
|
Порази́вшему Єги́пта с пе́рвенці єго́; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
Пораждьшемђ е^гљ=пта с# первенцы е^го, ја%ко в# вњкᲆ млsть е^го”
|
|
11
|
11
|
|
і ізве́дшему Ізра́їля от среди́ їх; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
и і^ꙁведшемђ і^и^л~я эT среды иX, ја%ко в# вᲇкъ млsть е^го”
|
|
12
|
12
|
|
руко́ю крі́пкою і ми́шцею висо́кою; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
рђко'ю крњпкою и^ мы'шцею высо'кою, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
13
|
13
|
|
Разді́льшему Чермно́є мо́ре в разділе́нія; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
Раꙁдњльшемђ чрьмное мо'ре в раꙁдњленїе, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
14
|
14
|
|
і прове́дшему Ізра́їля посреді́ єго́; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
И$ провед#шемђ і^и^л~я посредњ е^го, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
15
|
15
|
|
і істря́сшему фарао́на і си́лу єго́ в мо́ре Чермно́є; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
І$ и^стря'сшемђ фараѓ'на и^ си'лђ е^го в мо'ре чермное, ја%ко в вњкъ ми'лость е^го”
|
|
16
|
16
|
|
Прове́дшему лю́ди Своя́ в пусти́ні; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
провеDшемђ лю'ди своя в пђстыни, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
17
|
17
|
|
Порази́вшему царі́ ве́лія; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
Порази'вшемђ цр~я ве'лїа, ја%ко в# вњкᲆ млsть е^го”
|
|
18
|
18
|
|
І уби́вшему царі́ крі́пкія; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
И$ ё^бившемђ цр~я крњпкы'я, ја%ко в# вњкъ млsть е^го.
|
|
19
|
19
|
|
Сіо́на, царя́ Аморре́йська; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
сїѓ'на цр~я а^морре'иска, ја%ко в# вᲇкъ млsть е^го”
|
|
20
|
20
|
|
і О́га, царя́ Васа́нська; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
И$ ѓ'га цр~я васа'н#ска, ја%ко в# вᲇкъ млsть е^го”
|
|
21
|
21
|
|
І да́вшему зе́млю їх достоя́ніє; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
И$ да'вшемђ зе'млю и^хъ достоа'нїе, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
22
|
22
|
|
достоя́ніє Ізра́їлю, рабу́ Своєму́; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
достоа'нїе і^и^л~ю рабђ` свое^мђ, ја%ко в# вᲇкъ млsть е^го”
|
|
23
|
23
|
|
Я́ко во смире́нії на́шем пом'яну́ ни Госпо́дь; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
ЈА/ко въ смиренїй на'шеM помянђ` н^ы г~ь, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
24
|
24
|
|
І ізба́вил ни єсть от враго́в на́ших; я́ко в вік ми́лость Єго́;
|
И$ і^зба'вїлᲆ н^ы е^сть эT врагъ на'шихъ, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
25
|
25
|
|
дая́й пи́щу вся́кой пло́ті; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
дааи` пи'щђ вся'кой пло'ти, ја%ко в# вњкъ млsть е^го”
|
|
26
|
26
|
|
Іспові́дайтеся Бо́гу Небе́сному; я́ко в вік ми́лость Єго́.
|
И$сповᲇда'итеся б~ђ нбsномђ, ја%ко в# вњкъ ми'лость е^го”
|
|
Псалом 136
|
ўало'мъ рл~ѕ
|
|
0
|
0
|
|
Дави́ду Ієремі́єм, 136.
|
двDвъ, и^ли і^е^ремїиn, рл~ѕ”
|
|
1
|
1
|
|
На ріка́х Вавило́нських, та́мо сідо́хом і пла́кахом, внегда́ пом'яну́ти нам Сіо́на;
|
На рњцњ` вављ=ло'нстњй, тамо сњдохомъ и^ пла'кахом#, внегда помянђти намъ сїѓ'на”
|
|
2
|
2
|
|
на ве́рбіїх посреді́ єго́ обі́сихом орга́ни на́ша.
|
На ве'рбїи посредњ` еа` ѓ^бњсихомᲆ ѓ^рга'ны наша”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко та́мо вопроси́ша ни плі́ншії нас о словесі́х пі́сней, і ве́дшії нас о пі́нії; воспо́йте нам от пі́сней Сіо́нських.
|
ЈА/ко т^ђ въпросиша насъ плњншеи` насъ, словесъ пњ'сней, и^ веDшеи` нас# пњнїе” Въспо'ите намъ эT пњ'сней сїѓ'нскыхъ”
|
|
4
|
4
|
|
Ка́ко воспоє́м піснь Госпо́дню на землі́ чужде́й?
|
Ка'ко въспоемъ пњ'снь гн~ю на земли` чђже'й;
|
|
5
|
5
|
|
А́ще забу́ду тебе́, Ієрусали́ме, забве́нна бу́ди десни́ця моя́.
|
а^ще ꙁабђ'дђ тебе і^ерsли'мъ, ꙁабве'на бђди десни'ца моа`”
|
|
6
|
6
|
|
Прильпни́ язи́к мой горта́ні моєму́, а́ще не пом'яну́ тебе́, а́ще не предложу́ Ієрусали́ма, я́ко в нача́лі весе́лія моєго́.
|
Прильпни` ја%ꙁыкъ мой грътани мое^мђ, а^ще не помянђ тебе, а^ще не преDложђ і^ерsли'ма ја%ко в нача'ло весе'лїа мое^го”
|
|
7
|
7
|
|
Пом'яни́, Го́споди, си́ни Едо́мськія в день Ієрусали́мль глаго́лющия: істоща́йте, істоща́йте до основа́ній єго́.
|
Помяни` г~и сн~ы е^до'м#скыа, в# дн~ь і^ерsли'мль, гл~ющая, и^стоща'те, и'стъща'те до ѓ^снова'нїи е^го”
|
|
8
|
8
|
|
Дщи Вавило́ня окая́нная, блаже́н, і́же возда́сть тебі́ воздая́ніє твоє́, є́же воздала́ єси́ нам;
|
дщи` вављ=ло'ня ѓ^каа'ннаа” Бл~женъ и^же въꙁдасть тебњ въꙁдаа'нїе твое, е^же въꙁдасть намъ”
|
|
9
|
9
|
|
блаже́н, і́же і́меть і разбіє́ть младе́нці твоя́ о ка́мень.
|
Бл~же'нъ, и^же и^ме'тъ, и^ раꙁбїетъ младенця твоя ѓ^ ка'мень”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 137
|
ўало'мъ рл~з
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, Агге́я і Заха́рії, 137.
|
ўлоM двDвъ, а^гге'а и^ ꙁаха'рїа, рл~з”
|
|
1
|
1
|
|
Іспові́мся Тебі́, Го́споди, всім се́рдцем мої́м, і пред а́нгели воспою́ Тебі́, я́ко усли́шал єси́ вся глаго́ли уст мої́х;
|
Исповњ'мся тебњ г~и всњмъ срDцемъ мои'м#, и^ преD а'гг~лы въспою` тебњ” ЈА/ко ёслы'ша вс^я гл~ы ё^стъ моиX.
|
|
2
|
2
|
|
поклоню́ся ко хра́му свято́му Твоєму́ і іспові́мся і́мені Твоєму́ о ми́лості Твоє́й і і́стині Твоє́й, я́ко возвели́чил єси́ над всім і́м'я Твоє́ свято́є.
|
Поклоню'ся къ цр~кви ст~њй твоеи, и ісповMњся и'мени твое^мђ, ѓ^ млsти твое'й и^ і'стинњ твоей” ЈА/ко възвели'чилъ е^си ѓ^ всњмъ и'мя твое ст~о'е”
|
|
3
|
3
|
|
В о́ньже а́ще день призову́ Тя, ско́ро усли́ши м'я; умно́жиши м'я в душі́ моє́й си́лою Твоє́ю.
|
Во'ньже дн~ь а'ще призовђ т^я, ско'ро ё^слы'ши м^я” Оу^мно'жиши м^я в# дш~и мое'й си'лою твоею`”
|
|
4
|
4
|
|
Да іспові́дяться Тебі́, Го́споди, всі ца́ріє зе́мстії, я́ко усли́шаша вся глаго́ли уст Твої́х;
|
да и^сповњдятся тебњ г~и вс^и цр~їе ꙁем#стїи, ја^ко ё^слы'шашя вся гл~ы ё^стъ твоиX”
|
|
5
|
5
|
|
і да воспою́ть в путе́х Госпо́дніх, я́ко ве́лія сла́ва Госпо́дня;
|
И въспоютъ в# пњснехъ гн~яхъ, ја%ко велїа сла'ва гн~я”
|
|
6
|
6
|
|
я́ко висо́к Госпо́дь, і смире́нния призира́єть, і висо́кая іздале́ча вість.
|
ЈА/ко высокъ г~ь, и^ смиреная призирает#, и^ высо'кая и^ꙁдале'ча съвᲇсть”
|
|
7
|
7
|
|
А́ще пойду́ посреді́ ско́рби, живи́ши м'я; на гнів враг мої́х просте́рл єси́ ру́ку Твою́, і спасе́ м'я десни́ця Твоя́.
|
А$ще поидђ` посредњ ско'рби, живи'ши м^я” На гнњвъ врагъ моиX про'стретъ рђкђ свою, и^ сп~се м^я десни'ца твоя”
|
|
8
|
8
|
|
Госпо́дь возда́сть за м'я; Го́споди, ми́лость Твоя́ во вік; діл руку́ Твоє́ю не пре́зри.
|
г~ь въздастъ ꙁа' мя” г~и млsть твоя в# вњкъ, дњла рђкᲆ твоиX не презри`”
|
|
Псалом 138
|
ўало'мъ рл~и
|
|
0
|
0
|
|
В коне́ць Дави́ду, псало́м Заха́ріїн, в разсі́янії, 138.
|
В конецъ, ўлоM, двDвъ, ꙁаха'рїа, рл~и”
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди, іскуси́л м'я єси́ і позна́л м'я єси́; Ти позна́л єси́ сіда́ніє моє́ і воста́ніє моє́.
|
Ги~ и^скђсилᲆ м^я е^си, и^ поꙁнаl м^я е^си” Ты^ поꙁна сᲇданїе мое, и^ въста'нїе мое”
|
|
2
|
2
|
|
Ти разумі́л єси́ помишле́нія моя́ іздале́ча;
|
Ты^ раꙁђмњ помышле'нїа моя и^ꙁдале'че”
|
|
3
|
3
|
|
стезю́ мою́ і у́же моє́ Ти єси́ ізслі́довал і вся путі́ моя́ прови́діл єси́.
|
Стеѕю` мою и^ потлаченђю мою т^ы е^си и^ꙁ#слᲇдоваl” И$ вся пђти` моя провидњ`,
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко ність льсти в язи́ці моє́м; се, Го́споди, Ти позна́л єси́
|
ја%ко нњсᲄь льсти въ ја%ꙁыцњ мое'мъ” Се^ г~и, т^ы раꙁђмњ
|
|
5
|
5
|
|
вся послі́дняя і дре́вняя; Ти созда́л єси́ м'я і положи́л єси́ на мні ру́ку Твою́.
|
вся послDњняа и^ древняа” Ты^ соꙁда м^я, и^ положи на мнњ рђ'кђ твою”
|
|
6
|
6
|
|
Удиви́ся ра́зум Твой от мене́, утверди́ся, не возмогу́ к нему́.
|
Оу^диви'ся ра'ꙁђм# твой эT мене`, ё^твердися, не въꙁмогђ` к немђ”
|
|
7
|
7
|
|
Ка́мо пойду́ от Ду́ха Твоєго́? І от лиця́ Твоєго́ ка́мо біжу́?
|
Ка'мо пойдђ` эT дх~а твое^го, и^ эT лица твоего камо бњжђ;
|
|
8
|
8
|
|
А́ще взи́ду на не́бо, Ти та́мо єси́; а́ще сни́ду во ад, та́мо єси́.
|
а^ще взыдђ на' нб~о, т^ы та'мо е^си, а^ще сни'дђ въ а'дъ, тамо е^си”
|
|
9
|
9
|
|
А́ще возьму́ крилі́ мої́ ра́но і вселю́ся в послі́дніх мо́ря,
|
А$ще возмђ крилњ` мои` ра'но, и^ вселю'ся в# послDњнихъ моря,
|
|
10
|
10
|
|
і та́мо бо рука́ Твоя́ наста́вить м'я, і удержи́ть м'я десни́ця Твоя́.
|
и^ та'мо б^о рђка` твоа наставитъ м^я, и^ ё^дръжитъ м^я десни'ца твоа”
|
|
11
|
11
|
|
І ріх: єда́ тьма попере́ть м'я? І нощ просвіще́ніє в сла́дості моє́й.
|
И$ рњхъ, е^да тма` попере'тъ м^я, и^ нощъ просвњщенїе в пи'щи моей”
|
|
12
|
12
|
|
Я́ко тьма не помрачи́ться от Тебе́, і нощ я́ко день просвіти́ться; я́ко тьма єя́, та́ко і світ єя́.
|
ЈА/ко тма` не помрачи'тся эT тебе, и^ нощъ ја%ко дн~ь просвњтится” ЈА/ко тма` еа`, тако и^ свTњ еа`”
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко Ти созда́л [стяжа́л] єси́ утро́би моя́, восприя́л м'я єси́ із чре́ва ма́тере моєя́.
|
ЈА/ко т^ы соꙁда` ё^тробы моя, въспрїяT м^я и^з# чрева ма'тере моеа`”
|
|
14
|
14
|
|
Іспові́мся Тебі́, я́ко стра́шно удиви́лся єси́; чу́дна діла́ Твоя́, і душа́ моя́ зна́єть зіло́.
|
И$сповњмся тебњ, ја%ко страшно ё^дивился е^си” ЧюDна дњ'ла твоя, и^ дш~а моя ꙁна'етъ ѕњло`”
|
|
15
|
15
|
|
Не утаї́ся кость моя́ от Тебе́, ю́же сотвори́л єси́ в та́йні, і соста́в мой в преіспо́дніх землі́.
|
Не ё^таи'ся ко'сть моа` эT тебе`, ю&же сътвориl е^си в# та'йнњ, и^ съста'въ мои в# преи^споDнихъ ꙁемли`”
|
|
16
|
16
|
|
Несоді́ланноє моє́ ви́дісті о́чі Твої́, і в кни́зі Твоє́й всі напи́шуться; во днех сози́ждуться, і нікто́же в них.
|
Не съдњ'ланое мое` видњста ѓ'чи твои`, и^ въ кни'зњ твое'й вс^и напи'шђтся” Въ дн~е съꙁи'жDђтся, и^ ничтоже в нихъ”
|
|
17
|
17
|
|
Мні же зіло́ че́стні би́ша дру́зі Твої́, Бо́же, зіло́ утверди́шася влади́чествія їх;
|
Мнњ же ѕњло` че'стни бышя дрђ'ѕи ᲄвои` б~е, ѕњло ё^тверди'шяся влDчьствїа иX”
|
|
18
|
18
|
|
ізочту́ їх, і па́че піска́ умно́жаться; воста́х, і єще́ єсьм с Тобо́ю.
|
И$зъчтђ` и^хъ, и^ паче пњска ё^мно'жатся” Въстахъ и^ е^ще е^смь с тобою,
|
|
19
|
19
|
|
А́ще ізбіє́ши грі́шники, Бо́же; му́жіє крове́й, уклоні́теся от мене́.
|
а^ще иꙁбїе'ши грњшникы б~е” Мђжїе кро'ви ё^клони'теся эT мене,
|
|
20
|
20
|
|
Я́ко ревни́ві єсте́ в помишле́ніїх, при́ймуть в суєту́ гра́ди Твоя́.
|
ја%ко ревни'ви е^сте в помышле'нихъ, прїимђтъ в сђе'тђ грады твоя”
|
|
21
|
21
|
|
Не ненави́дящия ли Тя, Го́споди, возненави́діх, і о вразі́х Твої́х іста́ях?
|
Не ненави'дящая ли т^я г~и въꙁненавидњхъ, и^ ѓ^ враѕXњ твои'хъ и^ста'яX;
|
|
22
|
22
|
|
Соверше́нною не́навистію возненави́діх я; во враги́ би́ша мі.
|
съверше'ною ненавистїю вᲆꙁненавидXњ и^хъ; въ врагы` бы'шя м^и”
|
|
23
|
23
|
|
Іскуси́ м'я, Бо́же, і уві́ждь се́рдце моє́; істяжи́ м'я і разумі́й стезі́ моя́;
|
И$скђси мя б~е, и^ ё^вњжDь срDце мое`” И$ стяжи` м^я, и^ раꙁђмњй пђти моя”
|
|
24
|
24
|
|
і виждь, а́ще путь беззако́нія во мні, і наста́ви м'я на путь ві́чен.
|
И$ ви'жDь а^ще пђть беꙁаконїа во мнњ, и наста'ви м^я на пђть вњ'ченъ”
|
|
Псалом 139
|
ўало'мъ рл~џ
|
|
0
|
0
|
|
В коне́ць, псало́м Дави́ду, 139.
|
В конец#, ўлоM двDвъ, рл~џ”
|
|
1
|
1
|
|
Ізми́ м'я, Го́споди, от челові́ка лука́ва, от му́жа непра́ведна ізба́ви м'я;
|
Изми` м^я г~и эT чл~ка лђка'ва, эT мђжа неправеDна и^ꙁба'ви м^я”
|
|
2
|
2
|
|
і́же поми́слиша непра́вду в се́рдці, весь день ополча́ху бра́ні;
|
И$же помыслишя непра'вдђ в# срDци, весь дн~ь ѓ^полча'хђ брани”
|
|
3
|
3
|
|
ізостри́ша язи́к свой, я́ко змії́н; яд а́спідов под устна́ми їх.
|
И$ꙁъѓ^стри'шя ја%зыкъ свои ја%ко ѕмїи'нъ” ЈА/дъ а'спиденъ под# ё^стнами и^хъ”
|
|
4
|
4
|
|
Сохрани́ м'я, Го́споди, із руки́ грі́шничі, от челові́к непра́ведних ізми́ м'я, і́же поми́слиша зап'я́ті стопи́ моя́.
|
Съхрани` мя г~и и^з рђки` грњшнича, эT чл~къ неправеденъ и^ꙁми` м^я” И$же помы'слишя ꙁапяти` стопы` моя,
|
|
5
|
5
|
|
Скри́ша го́рдії сіть мні і у́жи, преп'я́ша сіть нога́ма мої́ма;
|
съкры'шя гръдїи сᲇть мн^њ” И$ ю'жи препяшя сњть нога'ма мои'ма,
|
|
6
|
6
|
|
при стезі́ собла́зни положи́ша мі.
|
при стеꙁи` събла'ѕны положи'шя м^и”
|
|
7
|
7
|
|
Ріх Го́сподеві: Бог мой єси́ Ти, внуши́, Го́споди, глас моле́нія моєго́.
|
Рњхъ гв~и, б~ъ мой е^си т^ы, в#нђши г~и гласъ моле'нїа моего”
|
|
8
|
8
|
|
Го́споди, Го́споди! Си́ло спасе́нія моєго́, осіни́л єси́ над главо́ю моє́ю в день бра́ні.
|
г~и г~и си'ла сп~се'нїа моего, ѓ^сᲇнилъ е^си наD главою моею` в# дн~ь бра'ни”
|
|
9
|
9
|
|
Не преда́ждь мене́, Го́споди, от жела́нія моєго́ грі́шнику; поми́слиша на м'я, не оста́ви мене́, да не когда́ вознесу́ться.
|
Не прадажDь мене г~и эT жела'нїа моего грњшникђ” Помы'слишя на' мя, не ѓ^ста'ви мене, да не когда` въꙁнесђтся”
|
|
10
|
10
|
|
Псало́м окруже́нія їх, труд усте́н їх покри́єть я.
|
Глава` ѓ^крђже'нїа и^хъ, трDђ ё^сте'нъ и^хъ покрыетъ и^хъ”
|
|
11
|
11
|
|
Паду́ть на них у́глія о́гненная, низложи́ши я во страсте́х, і не постоя́ть.
|
Падђтъ на ниX ю'глїа ѓгнена ниꙁложи'ши иX, в# страстеX, и^ не постоя'тъ”
|
|
12
|
12
|
|
Муж язи́чен не іспра́виться на землі́; му́жа непра́ведна зла́я улов'я́ть во істлі́ніє.
|
Мђжъ ја%зыченᲆ, не и^спра'вится на земли`” Мђж'а неправеDна зл^о ё^лови'тъ въ и^стлᲇнїе”
|
|
13
|
13
|
|
Позна́х, я́ко сотвори́ть Госпо́дь суд ни́щим і месть убо́гим.
|
Поꙁнахъ ја%ко сътворитъ г~ь сђдъ ни'щымъ, и^ ме'сть ё^бо'гымъ”
|
|
14
|
14
|
|
Оба́че пра́веднії іспові́дяться і́мені Твоєму́, і вселя́ться пра́вії с лице́м Твої́м.
|
ѓ^баче правеDнїи и^сповњдятся и^мени твоемђ, и^ вселя'тся пра'вїи с лицемъ твои'мъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 140
|
ўало'мъ рм~
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 140.
|
ўлоM двDвъ, р~м”
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди, воззва́х к Тебі́, усли́ши м'я; воньми́ гла́су моле́нія моєго́, внегда́ воззва́ти мі к Тебі́.
|
Ги~ въꙁваX к тебњ, ё^слы'ши м^я” Вонми гла'съ мл~твы моеа`, е^гда` въз#ꙁовђ` к тебњ”
|
|
2
|
2
|
|
Да іспра́виться моли́тва моя́, я́ко кади́ло пред Тобо́ю; воздія́ніє руку́ моє́ю — же́ртва вече́рняя.
|
дася и^справитъ молитва моя ја%ко кади'ло преD тобою, въздњ'анїе рђ'кђ моею` жрътва вечерная”
|
|
3
|
3
|
|
Положи́, Го́споди, хране́ніє усто́м мої́м і двер огражде́нія о устна́х мої́х.
|
Положи` г~и храненїе ё^сто'мъ мои'мъ, и^ две'рь ѓ^граже'нїа ѓ^ ё^стнахъ мои'хъ”
|
|
4
|
4
|
|
Не уклони́ се́рдце моє́ в словеса́ лука́вствія — непщева́ти вини́ о грісі́х с челові́ки, ді́лающими беззако́ніє; і не сочту́ся со ізбра́нними їх.
|
Не ё^клони срDце мое в# словеса лђкав#сᲄвїа, непщевати вины` ѓ^ грњсњхъ” Съ чл~кы дњ'лающими беꙁаконїе, и^ не съчета'юся съ избранными и^хъ”
|
|
5
|
5
|
|
Нака́жеть м'я пра́ведник ми́лостію і обличи́ть м'я, єле́й же грі́шнаго да не нама́стить глави́ моєя́; я́ко єще́ і моли́тва моя́ во благоволе́ніїх їх.
|
Пока'жеT м^я правеDникъ млsтїю, и^ ѓ^бличи'т# мя, е^ле'и же грᲇшнаго да не намастиT главы` моеа`” ЈА/ко е^ще и^ мл~тва моа въ вл~говоле'нихъ и^хъ,
|
|
6
|
6
|
|
Поже́рти би́ша при ка́мені судії́ їх; усли́шаться глаго́ли мої́, я́ко возмого́ша [услади́шася].
|
пожръты бышя при ка'мени сђдїя и^хъ” Оу^слы'шатся гл~и мои`, ја%ко въꙁмо'гшя,
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко то́лща землі́ просі́деся на землі́, расточи́шася ко́сті їх при а́ді.
|
ја%ко тлъща ꙁемли` просњдеся на ꙁем#ли. раз#сыпашяся ко'сти и^хъ прї а'дњ”
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко к Тебі́, Го́споди, Го́споди, о́чі мої́; на Тя упова́х, не отими́ ду́шу мою́;
|
ЈА/ко к тебњ г~и г~и ѓ%чи мои`, на тя ё^повахъ, не эTи'ми дш~ю мою”
|
|
9
|
9
|
|
сохрани́ м'я от сі́ті, ю́же соста́виша мі, і от собла́зн ді́лающих беззако́ніє.
|
Съхрани мя эT сᲇти ю&же съста'вїша м^и, и^ эT събла'ѕнъ дњ'лающыX беꙁаконїе”
|
|
10
|
10
|
|
Паду́ть во мре́жу свою́ грі́шници; єди́н єсьм аз, до́ндеже прейду́.
|
Впадђтся въ мре'жя своя грњшницы, е^ді'нъ е^смь а^ꙁъ до'ндеже прейдђ”
|
|
Псалом 141
|
ўало'мъ рм~а
|
|
1
|
|
|
Ра́зума Дави́ду, внегда́ би́ти єму́ в верте́пі моля́щемуся, 141.
|
|
|
2
|
1
|
|
Гла́сом мої́м ко Го́споду воззва́х, гла́сом мої́м ко Го́споду помоли́хся.
|
Гла'сомъ моиM къ г~ђ въꙁваX, гла'сомъ мои'мъ къ г~ђ помолюся”
|
|
3
|
2
|
|
Пролію́ пред Ним моле́ніє моє́, печа́ль мою́ пред Ним возвіщу́.
|
Пролњю преD ни'мъ мл~твђ мою, печаль мою преD ни'мъ въꙁвњщђ`”
|
|
4
|
3
|
|
Внегда́ ізчеза́ти от мене́ ду́ху моєму́, і Ти позна́л єси́ стезі́ моя́; на путі́ сем, по нему́же хожда́х, скри́ша сіть мні.
|
Внегда` и^зчеꙁаетъ эT мене дђхъ мой, и^ т^ы поꙁна` стеꙁя` моя” На пђти` сем#, по немђже хождааX, съкры'шя сњть мнњ”
|
|
5
|
4
|
|
Сматря́х одесну́ю і возгля́дах, і не бі зна́яй мене́; поги́бе бі́гство от мене́, і ність взиска́яй ду́шу мою́.
|
сматряхъ ѓ^деснђ'ю, и^ въз#гля'дахъ, и^ не бњ` ꙁнааи` мене” Поги'бе бњг#ство эT мене`, и^ нњсть вꙁыска'аи` дш~ю мою”
|
|
6
|
5
|
|
Воззва́х к Тебі́, Го́споди, ріх: Ти єси́ Упова́ніє моє́, часть моя́ єси́ на землі́ живи́х.
|
ВъꙁваX к тебᲇ г~и, рњхъ, т^ы е^си ё^пованїе мое, часть моа е^си на ꙁемли` живыхъ”
|
|
7
|
6
|
|
Воньми́ моле́нію моєму́, я́ко смири́хся зіло́; ізба́ви м'я от гоня́щих м'я, я́ко укріпи́шася па́че мене́.
|
Воньми` мл~твђ мою, ја%ко смириXся ѕњло`” И$зба'ви м^я эT гоня'щыхъ м^я, ја%ко ё^крњпи'шяся паче мене”
|
|
8
|
7
|
|
Ізведи́ із темни́ці ду́шу мою́, іспові́датися і́мені Твоєму́; мене́ ждуть пра́ведници, до́ндеже возда́си мні.
|
И$ꙁведи и^с темни'ца дш~ю мою, и^сповњдатїся и^мени твоемђ” Мене` жDђтъ правеDницы, до'ндеже въздаси` мн^њ”
|
|
Псалом 142
|
ўало'мъ рм~в
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, єгда́ гоня́ше єго́ Авессало́м, син єго́, 142.
|
ўлоM двDвъ, е^гда гоня'ше и& а^весаломᲆ сн~ъ е^го, рм~в”
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди, усли́ши моли́тву мою́, внуши́ моле́ніє моє́ во і́стині Твоє́й, усли́ши м'я в пра́вді Твоє́й;
|
Ги~ ё^слы'ши мл~твђ мою, вᲆнђши моле'нїе мое въ и'стинᲇ твоей” ё^слы'ши м^я в# пра'вдњ твое'й,
|
|
2
|
2
|
|
і не вни́ди в суд с рабо́м Твої́м, я́ко не оправди́ться пред Тобо́ю всяк живи́й.
|
и^ не вни'ди в# сђд# с рабомъ твои'мᲆ, ја%ко не ѓ^пра'вдится преD тобою всяк# живыи`”
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко погна́ враг ду́шу мою́; смири́л єсть в зе́млю живо́т мой; посади́л м'я єсть в те́мних, я́ко ме́ртвия ві́ка.
|
ЈА$ко погна` врагъ дш~ю мою, смирилᲆ е^сть в ꙁемли` животᲆ мой” Посадил# м^я е^сть в темныX ја%ко ме'рᲄвыа вњкђ,
|
|
4
|
4
|
|
І уни́ во мні дух мой, во мні см'яте́ся се́рдце моє́.
|
и^ ё^ны` во мнњ` дх~ь мой” Въ мнњ смђтися срDце мое,
|
|
5
|
5
|
|
Пом'яну́х дні дре́внія, поучи́хся во всіх ді́ліх Твої́х, в творе́ніїх руку́ Твоє́ю поуча́хся.
|
помянXђ дн~и дре'вняа” Поё^чиXся въ всњхъ дњлехъ твои'х#, и^ в дњлеX рђкђ твоею поё^чаXся”
|
|
6
|
6
|
|
Возді́х к Тебі́ ру́ці мої́; душа́ моя́, я́ко земля́ безво́дная, Тебі́.
|
ВъздXњ к тебњ рђцњ мои`, дш~а моа` јако ꙁемля` безвоDнаа тебњ”
|
|
7
|
7
|
|
Ско́ро усли́ши м'я, Го́споди, ізчезе́ дух мой; не отврати́ лиця́ Твоєго́ от мене́, і уподо́блюся низходя́щим в ров.
|
Ско'ро ё^слы'ши м^я г~и, и^зчеѕе` дх~ь мои” Не эTврати` лица твоего эT мене, и^ ё^подоблюся низходя'щиM в ров#”
|
|
8
|
8
|
|
Сли́шану сотвори́ мні зау́тра ми́лость Твою́, я́ко на Тя упова́х; скажи́ мні, Го́споди, путь, в о́ньже пойду́, я́ко к Тебі́ взях ду́шу мою́.
|
Слы'шанђ сътвори мн^њ ꙁаё'тра млsть твою, ја%ко на' тя ё^повахъ” Скажи` м^и г~и пђть, воньже поидђ`, ја%ко к тебњ` вꙁяX дш~ю мою`”
|
|
9
|
9
|
|
Ізми́ м'я от враг мої́х, Го́споди, к Тебі́ прибіго́х.
|
И$ꙁми` м^я эT врагъ моиX г~и, к тебњ прибњгох#,
|
|
10
|
10
|
|
Научи́ м'я твори́ти во́лю Твою́, я́ко Ти єси́ Бог мой; Дух Твой Благи́й наста́вить м'я на зе́млю пра́ву.
|
наё^чи` м^я творити во'лю ᲄвою” ЈАко т^ы е^си б~ъ мой, дх~ь твой бл~гы'й наста'витᲆ м^я на' землю пра'вђ”
|
|
11
|
11
|
|
І́мене Твоєго́ ра́ди, Го́споди, живи́ши м'я пра́вдою Твоє́ю; ізведе́ши от печа́лі ду́шу мою́;
|
И@мени твоего ради г~и живиши м^я, пра'вдою ᲄвоею и^ꙁведеши эT печали дш~ђ мою,
|
|
12
|
12
|
|
і ми́лостію Твоє́ю потреби́ши враги́ моя́ і погуби́ши вся стужа́ющия душі́ моє́й; я́ко аз раб Твой єсьм.
|
и^ млsтїю твоею` потреби'ши врагы` моя” И$ погђби'ши вс^я стђжа'ющаа дш~и мое'й, ја%ко а^зᲆ рабᲆ твой е^смь”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 143
|
ўало'мъ рм~г
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, к Голіа́фу, 143.
|
ўлоM двDвъ къ голїа'џђ, рм~г” кgа к~”
|
|
1
|
1
|
|
Благослове́н Госпо́дь Бог мой, науча́яй ру́ці мої́ на ополче́ніє, пе́рсти моя́ на брань.
|
Блвsенъ г~ь б~ъ мой, наё^ча'аи` рђцњ мои` на ѓ^плъченїе, прᲆсты моа н'а брань”
|
|
2
|
2
|
|
Ми́лость моя́ і Прибі́жище моє́, Засту́пник мой і Ізба́витель мой, Защи́титель мой, і на Него́ упова́х; повину́яй лю́ди моя́ под м'я.
|
Млsть моя и^ прибњжище мое, ꙁастђ'пникᲆ мой и^ і^ꙁба'вител# мой, ꙁащи'ти`тель мой, и^ на'нь ё^повахъ” Повинђ'аи люди моя подъ мя”
|
|
3
|
3
|
|
Го́споди, что єсть челові́к, я́ко позна́лся єси́ єму́? Іли́ син челові́ч, я́ко вміня́єши єго́?
|
г~и, чт^о е^сть чл~кᲆ, ја%ко скаꙁаlся е^си е^мђ, л^и сн~ъ чл~чь, ја%ко вмᲇня'е^ши и&;
|
|
4
|
4
|
|
Челові́к суєті́ уподо́бися; дні́є єго́ — я́ко сінь прехо́дять.
|
чл~къ сђ'етњ ё^подобися дн~їе е^го ја%ко сњнь прехо'дятъ”
|
|
5
|
5
|
|
Го́споди, преклони́ небеса́ і сни́ди; косни́ся гора́м — і воздим'я́ться;
|
г~и преклоn нб~са, и^ сни'ди, косни'ся гора'мъ и^ възды'мятся”
|
|
6
|
6
|
|
блесни́ мо́лнію — і разжене́ши я; посли́ стрі́ли Твоя́ — і см'яте́ши я.
|
Блесни мо'лънїя, и^ ражDене'ши иX” посли` стрњлы твоа, и^ смђти'ши иX”
|
|
7
|
7
|
|
Посли́ ру́ку Твою́ с висоти́, ізми́ м'я і ізба́ви м'я от вод мно́гих, із руки́ сино́в чужди́х,
|
Посли` рђ'кђ твою свы'ше, и^ꙁми м^я и^ і^ꙁба'ви м^я эT воD мно'г#, эT рђкъ сн~о'въ чђжихъ”
|
|
8
|
8
|
|
ї́хже уста́ глаго́лаша суєту́, і десни́ця їх — десни́ця непра́вди.
|
и^хъ же ё^сᲄа` гл~ашя сђ'етђ, и^ десни'ца и^хъ десни'ца неправды”
|
|
9
|
9
|
|
Бо́же, піснь но́ву воспою́ Тебі́, во псалти́рі десятостру́ннім пою́ Тебі́;
|
Бж~е пњснь но'вђ вᲆспою тебњ, въ ўалᲄы'ри десятострђ'ннњмᲆ пою ᲄебњ”
|
|
10
|
10
|
|
даю́щему спасе́ніє царе́м, ізбавля́ющему Дави́да, раба́ Своєго́, от меча́ лю́та.
|
даю'щемђ сп~сенїе цр~емъ, и^ꙁбавля'ющемђ двDа раба свое^го эT ѓ^рђжїя лю'та”
|
|
11
|
11
|
|
Ізба́ви м'я і ізми́ м'я із руки́ сино́в чужди́х, ї́хже уста́ глаго́лаша суєту́, і десни́ця їх — десни́ця непра́вди;
|
и^зба'ви м^я и^ і^ꙁми` м^я и^з рђки сн~о'въ чђжихъ” И$хже ё^сᲄа` гл~ашя сђ'етђ, и десница иX десни'ца непра'вды”
|
|
12
|
12
|
|
ї́хже си́нове їх — я́ко новосажде́нія водруже́ная в ю́ності своє́й, дще́рі їх удо́брени, преукра́шени, я́ко подо́біє хра́ма;
|
И$хᲆ же сн~ове и^хᲆ ја%ко новосажDена, вᲆдрђжена вᲆ ю'носᲄи своей” дщеря и^хъ ё^добре'ны, преё^крашены ја%ко подобїе цр~кве”
|
|
13
|
13
|
|
храни́лища їх іспо́лнена, отрига́ющая от сего́ в сіє́; о́вці їх многопло́дни, мно́жащияся во ісхо́дищих свої́х; воло́ве їх то́лсті;
|
храни'лищя иX и^спо'лнь, эTрыга'ющя эT сея въ ѓ^нђ” ѓ^вця иX мно'гоплодны, мно'жащася въ исхо'дищыхъ своихъ” Въло'ве иX то'лсти,
|
|
14
|
14
|
|
ність паде́нія опло́ту, ніже́ прохо́да, ніже́ во́пля в сто́гнах їх.
|
нњсть паде'нїя граде'жђ, ни прохо'да, ни во'пля в# сто'гнахъ иX”
|
|
15
|
15
|
|
Ублажи́ша лю́ди, ї́мже сія́ суть; блаже́нні лю́діє, ї́мже Госпо́дь Бог їх.
|
Оу^блажи'шя лю'дїе и^м#же сїя сђть. блаже'ни лю'дїе и'м#же г~ь б~ъ и^хъ”
|
|
Псалом 144
|
ўало'мъ рм~д
|
|
0
|
0
|
|
Хвала́ Дави́ду, 144.
|
Хвала`, двDва, рм~д”
|
|
1
|
1
|
|
Вознесу́ Тя, Бо́же мой, Царю́ мой, і благословлю́ і́м'я Твоє́ в вік і в вік ві́ка.
|
Възнесђ` т^я б~е мой цр~ю мой. и^ блsвю и^мя твое в# вњкъ, и^ въ вњкъ вњка”
|
|
2
|
2
|
|
На всяк день благословлю́ Тя, і восхвалю́ і́м'я Твоє́ в вік і в вік ві́ка.
|
На всякъ дн~ь блsвя` т^я, и^ въсхвалю` и'мя твое в# вњкъ, и^ въ вᲇкᲆ вњка”
|
|
3
|
3
|
|
Ве́лій Госпо́дь і хва́лен зіло́, і вели́чію Єго́ ність конця́.
|
Ве'лїй г~ь и^ хваленъ ѕњло`, и^ вели'чїю е^го нњсть конца`”
|
|
4
|
4
|
|
Род і род восхва́лять діла́ Твоя́ і си́лу Твою́ возвістя́ть;
|
Ро'дъ и^ ро'дъ въсхва'ляᲄъ дњ'ла ᲄвоя, и^ си'лђ твою възвњстяᲄъ”
|
|
5
|
5
|
|
великолі́піє сла́ви святи́ні Твоєя́ возглаго́лють і чудеса́ Твоя́ пові́дять;
|
Вели'колњпїе сла'вы ст~ы'ня твоея` въꙁгл~ютъ, и^ чюдеса` твоя повњдятᲆ”
|
|
6
|
6
|
|
і си́лу стра́шних Твої́х реку́ть і вели́чіє Твоє́ пові́дять;
|
и^ си'лђ стра'шныX твои^хъ рекђтъ, и^ величїе твое повњдятъ”
|
|
7
|
7
|
|
па́м'ять мно́жества бла́гости Твоєя́ отри́гнуть і пра́вдою Твоє́ю возра́дуються.
|
Па'мять мнѓ'жества бл~гости твоеа` эTрыгнђтъ, и^ пра`вдою твоею въꙁра'дђюᲄся”
|
|
8
|
8
|
|
Щедр і ми́лостив Госпо́дь, долготерпіли́в і многоми́лостив.
|
ще'дрᲆ и^ млsтивᲆ г~ь, долготрьпњливъ и мнѓ'гомлsтивъ”
|
|
9
|
9
|
|
Благ Госпо́дь вся́чеським, і щедро́ти Єго́ на всіх ді́ліх Єго́.
|
Бл~гъ г~ь вся'ческымъ, и^ щедро'ты е^го на всᲇхъ дᲇлехᲆ е^го”
|
|
10
|
10
|
|
Да іспові́дяться Тебі́, Го́споди, вся діла́ Твоя́, і преподо́бнії Твої́ да благослов'я́ть Тя;
|
да исповᲇдяTся тебњ г~и вс^я дњ'ла твоя, и^ прпDбнїи твои` да блsвяᲄъ т^я”
|
|
11
|
11
|
|
сла́ву ца́рствія Твоєго́ реку́ть і си́лу Твою́ возглаго́лють,
|
Сла'вђ црsтвїа твое^го рекTђ, и^ си'лђ твою въꙁгл~юT,
|
|
12
|
12
|
|
сказа́ти синово́м челові́чеським си́лу Твою́ і сла́ву великолі́пія ца́рствія Твоєго́.
|
сказати сн~овомъ члчsкыM силђ твою, и^ сла'вђ великолᲇпїа црsтвїа твоего”
|
|
13
|
13
|
|
Ца́рство Твоє́ — ца́рство всіх віко́в, і влади́чество Твоє́ во вся́ком ро́ді і ро́ді. Ві́рен Госпо́дь во всіх словесі́х Свої́х і преподо́бен во всіх ді́ліх Свої́х.
|
Црsтво твое, црsтво всњхъ вњкъ, и влDчество твое вᲆ всякоM родњ и^ ро'дᲇ” Вњ'ренъ г~ь въ всњхъ словесехъ своиX, и^ прпDбнъ въ всњхъ дњлехъ своиX”
|
|
14
|
14
|
|
Утвержда́єть Госпо́дь вся низпа́дающия і возставля́єть вся низве́рженния.
|
ПоDе'млеT г~ь вс^я низпадающая, и^ і^справля'етъ вс^я низве'рженыа”
|
|
15
|
15
|
|
О́чі всіх на Тя упова́ють, і Ти дає́ши їм пи́щу во благовре́менії;
|
ѓ'чи всXњ на тя ё^поваютъ, и^ т^ы дае'ши и^м# пи'щђ въ бл~говре'мя”
|
|
16
|
16
|
|
отверза́єши Ти ру́ку Твою́ і ісполня́єши вся́коє живо́тно благоволе́нія.
|
эTверꙁа'еши ты рђкђ твою, и^ насы'щаеши вся'ко живо'тно бл~говоленїа”
|
|
17
|
17
|
|
Пра́веден Госпо́дь во всіх путе́х Свої́х і преподо́бен во всіх ді́ліх Свої́х.
|
Пра'веденъ г~ь въ всњхъ пђтехъ своиX, и прпDбнъ въ всњхъ дњлехъ своиX”
|
|
18
|
18
|
|
Близ Госпо́дь всім призива́ющим Єго́, всім призива́ющим Єго́ во і́стині;
|
Блиꙁъ г~ь всњм# приꙁывающыM и&, всMњ приꙁыва'ющиM и& въи'стинђ”
|
|
19
|
19
|
|
во́лю боя́щихся Єго́ сотвори́ть, і моли́тву їх усли́шить, і спасе́ть я.
|
Во'лю боя'щиXся е^го сътворитъ, и^ мл~твђ и^х# ё^слы'шиT, и^ сп~се'тъ и^хъ”
|
|
20
|
20
|
|
Храни́ть Госпо́дь вся лю́б'ящия Єго́, і вся грі́шники потреби́ть.
|
Хранитъ г~ь вс^я любя'щая е^го, и^ вся грњшникы потреби'тъ”
|
|
21
|
21
|
|
Хвалу́ Госпо́дню возглаго́лють уста́ моя́; і да благослови́ть вся́ка плоть і́м'я свято́є Єго́ в вік і в вік ві́ка.
|
Хвалђ` гн~ю въꙁ#гл~ютъ ё^ста` моа, и да блsвиT вся'ка плоть и'мя ст~о'е е^го, в# вњкъ и^ въ вkњ вᲇка”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа,
|
|
Псалом 145
|
ўало'мъ рм~е
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, Агге́я і Заха́рії, 145.
|
а^ллїлђїа, а^гге'а, і^ ꙁаха'рїа, рм~е”
|
|
1
|
1
|
|
Хвали́, душе́ моя́, Го́спода;
|
Хвали` дш~е моа г~а,
|
|
2
|
2
|
|
восхвалю́ Го́спода в животі́ моє́м, пою́ Бо́гу моєму́, до́ндеже єсьм.
|
въсхвалю г~а в# жївотњ` мое'м#” пою` б~ђ моемђ, дондеже е^смь”
|
|
3
|
3
|
|
Не наді́йтеся на кня́зі, на си́ни челові́чеськія, в ни́хже ність спасе́нія.
|
Не надњитеся на' кн~ѕя, на' сыны члчsкыа, в ниXже нњсть сп~се'нїа”
|
|
4
|
4
|
|
Ізи́деть дух єго́, і возврати́ться в зе́млю свою́; в той день поги́бнуть вся помишле́нія єго́.
|
И$зы'детъ дх~ь е^го, и^ въз#врати'тся в# ꙁеMлю свою. в# тои дн~ь поги'бнђтъ вс^я помышле'нїа е^го”
|
|
5
|
5
|
|
Блаже́н, єму́же Бог Іа́ковль Помо́щник єго́, упова́ніє єго́ на Го́спода Бо́га своєго́,
|
Блаже'нъ, е^мђже б~ъ і^а'ковль помощник# е^го, ё^пова'нїе е^го, на' г~а б~а своего”
|
|
6
|
6
|
|
сотво́ршаго не́бо і зе́млю, мо́ре і вся, я́же в них; храня́щаго і́стину в вік,
|
Сътво'ршаго нб~о и^ ꙁе'млю, мо'ре, и^ вс^я ја%же в ниX” Храня'щаго и'стинђ в# вњкъ,
|
|
7
|
7
|
|
творя́щаго суд оби́димим, даю́щаго пи́щу а́лчущим. Госпо́дь ріши́ть окова́нния;
|
творя'щаго сDђ ѓ^би'димыM, даю'щаго пи'щђ а%лчющыM” г~ь рњшиT ѓ^кова'нныX,
|
|
8
|
8
|
|
Госпо́дь умудря́єть сліпці́; Госпо́дь возво́дить низве́рженния; Госпо́дь лю́бить пра́ведники.
|
г~ь ё^мђдряеT слњпця” г~ь възводїтъ низверже'ныа, г~ь любиT правеDникы”
|
|
9
|
9
|
|
Госпо́дь храни́ть прише́лці, си́ра і вдову́ при́йметь, і путь грі́шних погуби́ть.
|
г~ь храниT пришельца, си'ра и^ вдовђ` прїе'млет#, и^ пђть грњш#ныX погђби'т#”
|
|
10
|
10
|
|
Воцари́ться Госпо́дь во вік, Бог твой, Сіо́не, в род і род.
|
въцр~и'тся г~ь в# вњк#, б~ъ твой сїѓ'не, в роD и^ родъ”
|
|
Псалом 146
|
ўало'мъ рм~ѕ
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 146.
|
а^ллилђїа, рм~ѕ”
|
|
1
|
1
|
|
Хвалі́те Го́спода, я́ко благ псало́м; Бо́гові на́шему да услади́ться хвале́ніє.
|
Хвали'те г~а, ја%ко бл~гъ, ўалоM бв~и на'шемђ, да насладиTся хвале'нїе”
|
|
2
|
2
|
|
Зи́ждай Ієрусали́ма Госпо́дь; разсі́янія Ізра́їлєва собере́ть;
|
ЗижDаи` і^ерsли'ма г~ь, раз#сњянная і^ил~ева събереT”
|
|
3
|
3
|
|
ізціля́яй сокруше́нния се́рдцем і об'язу́яй сокруше́нія їх;
|
И$сцњля'аи` съкрђше'ныа срDцем#, и^ ѓ^бяꙁа'а съкрђше'нїа и^хъ”
|
|
4
|
4
|
|
ізчита́яй мно́жество звізд, і всім їм імена́ нарица́яй.
|
И$зчитааи` множество ѕвњздъ, и^ всMњ и^мъ и^мена` нарица'а”
|
|
5
|
5
|
|
Ве́лій Госпо́дь наш, і ве́лія крі́пость Єго́, і ра́зума Єго́ ність числа́.
|
Ве'лей г~ь нашь, и^ велїа крњпость е^го, и^ ра'зђмђ е^го нњсть числа”
|
|
6
|
6
|
|
Приє́мляй кро́ткия Госпо́дь, смиря́яй же грі́шники до землі́.
|
Прїе'мля кроткы'а г~ь, смиря'а же грњшникы до земля”
|
|
7
|
7
|
|
Начні́те Го́сподеві во іспові́данії, по́йте Бо́гові на́шему в гу́слех;
|
Начнњте гв~и въ и^сповњданїи, по'ите бв~и на'шемђ в# гђслеX”
|
|
8
|
8
|
|
одіва́ющему не́бо о́блаки, уготовля́ющему землі́ дождь; прозяба́ющему на гора́х траву́ і злак на слу́жбу челові́ком;
|
ѓ^дњва'ющемђ нб~о ѓ^блакы, гото'вающемђ земли` дожDь” Прозяба'ющемђ на гораX сњно, и^ травђ на слђж'бђ чл~ком#.
|
|
9
|
9
|
|
даю́щему ското́м пи́щу їх і птенце́м вра́новим, призива́ющим Єго́.
|
дающемђ ско'тоM пи'щђ иX, и^ птенцеM врановоM призыва'ющым# и&”
|
|
10
|
10
|
|
Не в си́лі ко́нстій восхо́щеть, ніже́ в ли́стіх му́жеських благоволи́ть;
|
Не в си'лњ коньстњи въсхо'щетъ, ни в# лы'стеX мђжескыхъ бл~говолитъ”
|
|
11
|
11
|
|
благоволи́ть Госпо́дь в боя́щихся Єго́ і во упова́ющих на ми́лость Єго́.
|
Бл~говолитъ г~ь на боя'щыXся е^го, и^ на ё^пова'ющыхъ на млsть е^го”
|
|
Псалом 147
|
ўало'мъ рм~з
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, Агге́я і Заха́рії, 147.
|
а^ллилђїа, а^гге'а, и^ ꙁаха'рїа рм~з”
|
|
1
|
1
|
|
Похвали́, Ієрусали́ме, Го́спода, хвали́ Бо́га твоєго́, Сіо́не;
|
Похвали` і^ерsли'мъ г~а, хвали` б~а твоего сїѓ'не”
|
|
2
|
2
|
|
я́ко укріпи́ вереї́ врат твої́х, благослови́ си́ни твоя́ в тебі́.
|
ЈА/ко ё^крњпи` верея` вратъ твоиX, блsви сн~ы твоя в тебњ” ЈА/ко
|
|
3
|
3
|
|
Полага́яй преді́ли твоя́ мир, і ту́ка пшени́чна насища́яй тя;
|
положи` предњлы твоа ми'р#, и тђ'ка пшени'чна насыща'а т^я”
|
|
4
|
4
|
|
посила́яй сло́во Своє́ землі́, до ско́рости тече́ть сло́во Єго́,
|
Посылааи` сло'во свое` земли`, до скорости тече'тъ сло'во е^го”
|
|
5
|
5
|
|
даю́щаго сніг Свой, я́ко во́лну*, мглу — я́ко пе́пел посипа́ющаго,
|
даю'щаго снњгъ свой ја%ко во'лнђ, м#глђ` ја%ко пе'пелᲆ посыпа'ющаго”
|
|
6
|
6
|
|
мета́ющаго го́лоть* Свой, я́ко хлі́би; проти́ву лиця́ мра́за* Єго́ кто постої́ть?
|
Мета'ющаго го'лоᲄь свой ја%ко хлњбы, проти'вђ лицђ мра'за е^го кт^о постои'тъ;
|
|
7
|
7
|
|
По́слеть сло́во Своє́, і іста́єть я; дхнеть дух Єго́, і потеку́ть во́ди.
|
послеᲄъ сло'во свое`, и^ і^стаетᲆ я&” д#хне'тъ дх~ь е^го, и^ потекђтъ во'ды”
|
|
8
|
8
|
|
Возвіща́яй сло́во Своє́ Іа́кову, оправда́нія і судьби́ Своя́ Ізра́їлеві;
|
Възвњщааи` слово свое і^а'ковђ, ѓ^правда'нїа и^ сђдбы своя і^ил~еви”
|
|
9
|
9
|
|
не сотвори́ та́ко вся́кому язи́ку, і судьби́ Своя́ не яви́ їм.
|
Не сътвори` та'ко вся'комђ ја%зы'кђ, и^ сђдбы` своа не сказа` и^мᲆ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа
|
|
Псалом 148
|
ўало'мъ рм~и
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, Агге́я і Заха́рії, 148.
|
а^ллилђїа а^гге'а и^ заха'рїа рм~и”
|
|
1
|
1
|
|
Хвалі́те Го́спода с небе́с, хвалі́те Єго́ в ви́шніх.
|
Хвали'те г~а сᲆ нбsъ, хвали'те е^го в# вы'шниX”
|
|
2
|
2
|
|
Хвалі́те Єго́ всі а́нгели Єго́; хвалі́те Єго́, вся си́ли Єго́.
|
хвали'те е^го вс^и а'гг~ли е^го, хвали'те е^го вс^я си'лы е^го”
|
|
3
|
3
|
|
Хвалі́те Єго́, со́лнце і луна́; хвалі́те Єго́ вся зві́зди і світ.
|
хвали'те е^го слн~це и^ лђна`, хвали'те е^го вс^я ѕвњзды и^ свњтᲆ”
|
|
4
|
4
|
|
Хвалі́те Єго́, небеса́ небе́с, і вода́, я́же преви́ше небе́с.
|
хвали'те е^го нб~са нбsъ, и^ вода` ја^же превы'ше нб~съ,
|
|
5
|
5
|
|
Да восхва́лять і́м'я Госпо́днє; я́ко Той рече́ — і би́ша; Той повелі́ — і созда́шася.
|
да въсхва'лятъ и'мя гн~е” ја^ко тои рече', и^ бы'шя. тои повелᲇ, и^ съꙁ#да'шася”
|
|
6
|
6
|
|
Поста́ви я в вік і в вік ві́ка; повелі́ніє положи́, і не ми́мо і́деть.
|
Поста'вї я& в# вњкъ, и^ въ вњкъ вњка” повелњнїе положи, и^ не ми'мои'детъ”
|
|
7
|
7
|
|
Хвалі́те Го́спода от землі́, змі́єве і вся бе́здни;
|
хвали'те г~а эT земля`, змие'ве и^ вся безнDы”
|
|
8
|
8
|
|
огнь, град, сніг, го́лоть, дух бу́рен, творя́щая сло́во Єго́;
|
ѓ^гнь, грDа, снњгᲆ, го'лоть, дђхъ бђ'рен#, творя'щая сло'во е^го”
|
|
9
|
9
|
|
го́ри і всі хо́лми, древа́ плодоно́сна і всі ке́дри;
|
Го'ры, и^ вси хо'лми. дре'ва плодоно'сна, и^ вси` ке'дри”
|
|
10
|
10
|
|
зві́ріє і всі ско́ти, га́ди і пти́ці перна́ти;
|
ѕвњрїе и^ вси` скоти`. га'ды, и^ пти'ця перна'ты”
|
|
11
|
11
|
|
ца́ріє зе́мстії і всі лю́діє, кня́зі і всі судії́ зе́мстії;
|
цр~їе зеMстїи&, и^ вси` людїе. кн~ѕи, и^ вси` сђдїе земᲄсїи&”
|
|
12
|
12
|
|
ю́ноші і ді́ви, ста́рці с ю́нотами.
|
ю'ношя, и^ дв~ы. ста'рцы съ ю'ноᲄами,
|
|
13
|
13
|
|
Да восхва́лять і́м'я Госпо́днє; я́ко вознесе́ся і́м'я Того́ Єди́наго, іспові́даніє Єго́ на землі́ і на небесі́.
|
да въсхва'лятъ и%мя гн~е, ја^ко вᲆꙁнесе'ся имя ᲄо'го е^ди'ного” и^сповᲇданїе е^го на ꙁемли` и^ на нбsи,
|
|
14
|
14
|
|
І вознесе́ть рог люді́й Свої́х; піснь всім преподо́бним Єго́, синово́м Ізра́їлевим, лю́дем приближа́ющимся Єму́.
|
и^ вᲆꙁнесетᲆ ро'г# люди'и своиX” Пњснь всᲇмᲆ прпDбнымъ е^го, сн~ово'мъ и^і^л~евомъ, людемъ приближя`ющимся е^мъ”
|
|
Псалом 149
|
ўало'мъ рм~џ
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 149.
|
а^ллилђїа, рм~џ”
|
|
1
|
1
|
|
Воспо́йте Го́сподеві піснь но́ву; хвале́ніє Єго́ в це́ркві преподо́бних.
|
Въспо'йте гв~и пњснь но'вђ, хваленїе е^го в# цр~кви преподо'бныхъ”
|
|
2
|
2
|
|
Да возвесели́ться Ізра́їль о сотво́ршем єго́, і си́нове Сіо́ні возра́дуються о Царі́ своє́м.
|
да въꙁвесели'тся і^ил~ь ѓ^ сътво'ршемъ е^го, и^ сн~ове сїѓ'ни възрадђются ѓ^ цр~и свое'мъ”
|
|
3
|
3
|
|
Да восхва́лять і́м'я Єго́ в ли́ці, в тимпа́ні і псалти́рі да пою́ть Єму́.
|
да въсхва'лятъ и'мя е^го в# ли'цњ, в# тљ=мпанњ и^ ўалтыри да пою'тъ е^мђ”
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко благоволи́ть Госпо́дь в лю́дех Свої́х, і вознесе́ть кро́ткія во спасе́ніє.
|
ЈА/ко бл~говолитъ г~ь в# лю'дехъ своихъ, и^ въꙁнесе'тъ крот#кыа въ сп~сенїе”
|
|
5
|
5
|
|
Восхва́ляться преподо́бнії во сла́ві і возра́дуються на ло́жах свої́х.
|
Въсхва'лятся преподобнїи в# славњ, и^ възрадђются на ло'жехъ свои'х#”
|
|
6
|
6
|
|
Возноше́нія Бо́жія в горта́ні їх, і мечі́ обою́ду остри́ в рука́х їх;
|
Възноше'нїа бж~їа в# горта'ни и'х#, и^ мечи` ѓ^бою'дђ ѓ^стры в рђкахъ и^хъ.
|
|
7
|
7
|
|
сотвори́ти отмще́ніє во язи́ціх, обличе́нія в лю́дех;
|
сътворити эTмще'нїе въ ја%ꙁы'цехъ, ѓ^бличе'нїа в# людехᲆ”
|
|
8
|
8
|
|
св'яза́ти царі́ їх пу́ти, і сла́вния їх ручни́ми око́ви желі́зними;
|
Связа'ти цр~я иX пђты, и^ сла'вныа иX рђчны'ми ѓ^ко'вы желᲇꙁными,
|
|
9
|
9
|
|
сотвори́ти в них суд напи́сан. Сла́ва сія́ бу́деть всім преподо́бним Єго́.
|
сътвори'ти в нихъ сђдъ напи'санъ” Сла'ва с^и е^сть всњмъ прпDбнымъ е^го”
|
|
Псалом 150
|
ўало'мъ рн~
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, 150.
|
а^ллилђїа, р~н”
|
|
1
|
1
|
|
Хвалі́те Бо́га во святи́х Єго́, хвалі́те Єго́ во утверже́нії си́ли Єго́;
|
Хвали'те бг~а въ ст~ыхъ е^го, хвали'те е^го вᲆ ё^тверже'нїи силъ е^го”
|
|
2
|
2
|
|
хвалі́те Єго́ на си́лах [в си́лах] Єго́, хвалі́те Єго́ по мно́жеству вели́чествія Єго́;
|
Хвали'те е^го на си'лахъ е^го, хвали'те е^го по премно'гомђ вели'чествїю е^го”
|
|
3
|
3
|
|
хвалі́те Єго́ во гла́сі тру́бнім, хвалі́те Єго́ во псалти́рі і гу́слех;
|
Хвали'те е^го въ гласњ трђб#нњ, хвали'те е^го въ ўалты'ри и^ гђслехъ”
|
|
4
|
4
|
|
хвалі́те Єго́ в тимпа́ні і ли́ці, хвалі́те Єго́ во стру́нах і орга́ні;
|
Хвали'те е^го в тљ=мпанњ и^ ли'цњ, хвали'те е^го въ стрђнахъ и^ ѓ^рганњхъ”
|
|
5
|
5
|
|
хвалі́те Єго́ в кимва́ліх доброгла́сних, хвалі́те Єго́ в кимва́ліх восклица́нія.
|
Хвали'те е^го в# кљ=мвалXњ доброгла'сныхъ, хвали'те е^го в# кљ=м#ва'лњхъ восклица'нїа”
|
|
6
|
6
|
|
Вся́коє диха́ніє да хва́лить Го́спода.
|
Вся'ко дыханїе да хвали'тъ г~а”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
|
Псалом 151
|
ўало'мъ рн~а
|
|
0
|
0
|
|
Сей псало́м осо́б пи́сан, Дави́дов, і вні числа́ 150 псалмо́в, внегда́ єдинобо́рствоваше на Голіа́фа
|
Сеи ўало'мъ ѓ^собъ пи'санъ, и^ внњ` числа`, двDвъ. е^гда е^ді'нъ бра'ся, и^ ё^би'тъ голїа'џа”
|
|
1
|
1
|
|
Мал біх в бра́тії моє́й і ю́нший в дому́ отця́ моєго́; пасо́х о́вці отця́ моєго́.
|
Ма'лъ бњхъ в# братїи моей, и^ ю^ннњишїи в# домђ эTц~а моего, пасяхъ ѓ^вця` эTц~а мое^го”
|
|
2
|
2
|
|
Ру́ці мої́ сотвори́сті орга́н, і пе́рсти мої́ соста́виша псалти́р.
|
Рђцњ мои` сътворишя ѓ^рганъ, и^ пе'рсти мои` съста'виша ўалты'рь”
|
|
3
|
3
|
|
І кто возвісти́ть Го́сподеві моєму́? Сам Госпо́дь, Сам усли́шить;
|
И$ кто` въꙁвњсти'тъ гв~и моемђ; самъ г~ь, самъ ё^слы'шитъ”
|
|
4
|
4
|
|
Сам посла́ а́нгела Своєго́, і взят м'я от ове́ць отця́ моєго́, і пома́за м'я єле́єм пома́занія Своєго́.
|
Самъ посла` а%гг~ла своего, и^ і^ꙁятъ м^я эT па'ств# ѓ%вчыX эTц~а мое^го, и^ пома'ꙁа м^я е^ле'ѓM пома'ꙁанїа своего”
|
|
5
|
5
|
|
Бра́тія моя́ добрі́ і вели́ці; і не благоволи́ в них Госпо́дь.
|
Бра'тїа моя добри и^ вели'цы, и^ не бл~говоли в ниX г~ь”
|
|
6
|
6
|
|
Ізидо́х в срі́теніє іноплеме́ннику, і прокля́т м'я і́доли свої́ми.
|
Изыдохъ въ срњтенїе и^ноплеме`нникђ, и^ проклятᲆ м^я и'долы свои'ми”
|
|
7
|
7
|
|
Аз же істо́ргнув меч от него́, обезгла́вих єго́ і от'я́х поноше́ніє от сино́в Ізра́їлевих.
|
А/зъ же и^сто'ргъ ме'чъ эT него, ѓ^беꙁ#главихъ е^го, и^ эTја%хъ поноше'нїе эT сн~о'въ і^ил~евъ”
|
