|
ΠΕΤΡΟΥ Β΄
|
Друге соборне послання святого апостола Петра
|
|
Κεφάλαιο 1
|
Глава 1
|
|
1
|
1
|
|
Συμεὼν Πέτρος, δοῦλος καὶ ἀπόστολος Ἰησοῦ χριστοῦ, τοῖς ἰσότιμον ἡμῖν λαχοῦσιν πίστιν ἐν δικαιοσύνῃ τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ χριστοῦ·
|
|
|
2
|
2
|
|
χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη πληθυνθείη ἐν ἐπιγνώσει τοῦ θεοῦ, καὶ Ἰησοῦ τοῦ κυρίου ἡμῶν·
|
благода́ть ва́мъ и ми́ръ да умно́жится въ позна́ніи Бо́га, и Христа́ Іису́са Го́спода на́шего.
|
|
3
|
3
|
|
ὡς πάντα ἡμῖν τῆς θείας δυνάμεως αὐτοῦ τὰ πρὸς ζωὴν καὶ εὐσέβειαν δεδωρημένης, διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς διὰ δόξης καὶ ἀρετῆς·
|
Я́ко вся́ на́мъ боже́ственныя си́лы Єго́, я́же къ животу́ и благоче́стію, по́дана ра́зумомъ [позна́ніємъ] призва́вшаго на́съ сла́вою и добродѣ́телію,
|
|
4
|
4
|
|
δι’ ὧν τὰ τίμια ἡμῖν καὶ μέγιστα ἐπαγγέλματα δεδώρηται, ἵνα διὰ τούτων γένησθε θείας κοινωνοὶ φύσεως, ἀποφυγόντες τῆς ἐν κόσμῳ ἐν ἐπιθυμίᾳ φθορᾶς.
|
и́миже честна́я на́мъ и вели́кая обѣтова́нія дарова́шася, да си́хъ ра́ди бу́дете боже́ственнаго прича́стницы єстества́, отбѣ́гше, я́же въ мі́рѣ, по́хотныя тли́:
|
|
5
|
5
|
|
Καὶ αὐτὸ τοῦτο δέ, σπουδὴν πᾶσαν παρεισενέγκαντες, ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν τὴν ἀρετήν, ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ τὴν γνῶσιν,
|
и въ са́моє же сіє́, тща́ніє все́ привне́сше, подади́те въ вѣ́рѣ ва́шей добродѣ́тель, въ добродѣ́тели же ра́зумъ,
|
|
6
|
6
|
|
ἐν δὲ τῇ γνώσει τὴν ἐγκράτειαν, ἐν δὲ τῇ ἐγκρατείᾳ τὴν ὑπομονήν, ἐν δὲ τῇ ὑπομονῇ τὴν εὐσέβειαν,
|
въ ра́зумѣ же воздержа́ніє, въ воздержа́ніи же терпѣ́ніє, въ терпѣ́ніи же благоче́стіє,
|
|
7
|
7
|
|
ἐν δὲ τῇ εὐσεβείᾳ τὴν φιλαδελφίαν, ἐν δὲ τῇ φιλαδελφίᾳ τὴν ἀγάπην.
|
во благоче́стіи же братолю́біє, въ братолю́біи же любо́вь.
|
|
8
|
8
|
|
Ταῦτα γὰρ ὑμῖν ὑπάρχοντα καὶ πλεονάζοντα, οὐκ ἀργοὺς οὐδὲ ἀκάρπους καθίστησιν εἰς τὴν τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ χριστοῦ ἐπίγνωσιν.
|
Сія́ бо су́щая въ ва́съ и мно́жащаяся, не пра́здныхъ ниже́ безпло́дныхъ сотворя́тъ вы́ въ Го́спода на́шего Іису́са Христа́ позна́ніє:
|
|
9
|
9
|
|
ᾯ γὰρ μὴ πάρεστιν ταῦτα, τυφλός ἐστιν, μυωπάζων, λήθην λαβὼν τοῦ καθαρισμοῦ τῶν πάλαι αὐτοῦ ἁμαρτιῶν.
|
єму́же бо нѣ́сть си́хъ, слѣ́пъ є́сть, мжа́й, забве́ніє пріє́мъ очище́нія дре́внихъ свои́хъ грѣхо́въ.
|
|
10
|
10
|
|
Διὸ μᾶλλον, ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε·
|
|
|
11
|
11
|
|
οὕτως γὰρ πλουσίως ἐπιχορηγηθήσεται ὑμῖν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν τοῦ κυρίου ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ χριστοῦ.
|
си́це бо оби́лно припода́стся ва́мъ вхо́дъ въ вѣ́чноє Ца́рство Го́спода на́шего и Спа́са Іису́са Христа́.
|
|
12
|
12
|
|
Διὸ οὐκ ἀμελήσω ἀεὶ ὑμᾶς ὑπομιμνῄσκειν περὶ τούτων, καίπερ εἰδότας, καὶ ἐστηριγμένους ἐν τῇ παρούσῃ ἀληθείᾳ.
|
Сего́ ра́ди не облѣню́ся воспомина́ти при́сно ва́мъ о си́хъ, а́ще и вѣ́дите, и утвержде́ни єсте́ въ настоя́щей и́стинѣ.
|
|
13
|
13
|
|
Δίκαιον δὲ ἡγοῦμαι, ἐφ’ ὅσον εἰμὶ ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι, διεγείρειν ὑμᾶς ἐν ὑπομνήσει·
|
Пра́ведно бо мню́, доне́лѣже є́смь въ се́мъ тѣлеси́, возставля́ти ва́съ воспомина́ніємъ,
|
|
14
|
14
|
|
εἰδὼς ὅτι ταχινή ἐστιν ἡ ἀπόθεσις τοῦ σκηνώματός μου, καθὼς καὶ ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς χριστὸς ἐδήλωσέν μοι.
|
вѣ́дый, я́ко ско́ро є́сть отложе́ніє тѣлесе́ моєго́, я́коже и Госпо́дь на́шъ Іису́съ Христо́съ сказа́ мнѣ́.
|
|
15
|
15
|
|
Σπουδάσω δὲ καὶ ἑκάστοτε ἔχειν ὑμᾶς μετὰ τὴν ἐμὴν ἔξοδον τὴν τούτων μνήμην ποιεῖσθαι.
|
Потщу́ся же и всегда́ имѣ́ти ва́съ по моє́мъ исхо́дѣ па́мять о си́хъ твори́ти.
|
|
16
|
16
|
|
Οὐ γὰρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τὴν τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ χριστοῦ δύναμιν καὶ παρουσίαν, ἀλλ’ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος.
|
Не ухищре́ннымъ бо ба́снемъ послѣ́довавше сказа́хомъ ва́мъ си́лу и прише́ствіє Го́спода на́шего Іису́са Христа́, но самови́дцы бы́вше вели́чествія О́наго.
|
|
17
|
17
|
|
Λαβὼν γὰρ παρὰ θεοῦ πατρὸς τιμὴν καὶ δόξαν, φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγὼ εὐδόκησα·
|
Пріє́мъ бо от Бо́га Отца́ че́сть и сла́ву, гла́су прише́дшу къ Нему́ такову́ от велелѣ́пныя сла́вы: Се́й є́сть Сы́нъ Мо́й возлю́бленный, о Не́мже А́зъ благоизво́лихъ.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ ταύτην τὴν φωνὴν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σὺν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ.
|
И се́й гла́съ мы́ слы́шахомъ съ небесе́ сше́дшь, съ Ни́мъ су́ще на горѣ́ святѣ́й.
|
|
19
|
19
|
|
Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον, ᾧ καλῶς ποιεῖτε προσέχοντες, ὡς λύχνῳ φαίνοντι ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ, καὶ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν·
|
И и́мамы извѣ́стнѣйшеє проро́ческоє сло́во: єму́же внима́юще я́коже свѣти́лу сія́ющу въ те́мнѣмъ мѣ́стѣ, до́брѣ творите́, до́ндеже де́нь озари́тъ, и денни́ца возсія́єтъ въ сердца́хъ ва́шихъ,
|
|
20
|
20
|
|
τοῦτο πρῶτον γινώσκοντες, ὅτι πᾶσα προφητεία γραφῆς ἰδίας ἐπιλύσεως οὐ γίνεται.
|
|
|
21
|
21
|
|
Οὐ γὰρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτὲ προφητεία, ἀλλ’ ὑπὸ πνεύματος ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι θεοῦ ἄνθρωποι.
|
Ни бо́ во́лею бы́сть когда́ человѣ́комъ проро́чество, но от Свята́го Ду́ха просвѣща́єми глаго́лаша святі́и Бо́жіи человѣ́цы.
|
|
Κεφάλαιο 2
|
Глава 2
|
|
1
|
1
|
|
Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν.
|
Бы́ша же и лжи́віи проро́цы въ лю́дѣхъ, я́коже и въ ва́съ бу́дутъ лжи́віи учи́теліє, и́же внесу́тъ є́реси поги́бели, и иску́пльшаго и́хъ Влады́ки отмета́ющеся, приводя́ще себѣ́ ско́ру поги́бель.
|
|
2
|
2
|
|
Καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι’ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται.
|
И мно́зи послѣ́дствуютъ и́хъ нечистота́мъ, и́хже ра́ди пу́ть и́стинный поху́лится.
|
|
3
|
3
|
|
Καὶ ἐν πλεονεξίᾳ πλαστοῖς λόγοις ὑμᾶς ἐμπορεύσονται· οἷς τὸ κρίμα ἔκπαλαι οὐκ ἀργεῖ, καὶ ἡ ἀπώλεια αὐτῶν οὐ νυστάξει.
|
И въ преумноже́ніи льсти́выхъ слове́съ [въ лихои́мствѣ льсти́выми словесы́] ва́съ уловя́тъ: и́хже су́дъ искони́ не косни́тъ, и поги́бель и́хъ не дре́млетъ.
|
|
4
|
4
|
|
Εἰ γὰρ ὁ θεὸς ἀγγέλων ἁμαρτησάντων οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ σειραῖς ζόφου ταρταρώσας παρέδωκεν εἰς κρίσιν τηρουμένους·
|
А́ще бо Бо́гъ а́нгеловъ согрѣши́вшихъ не пощадѣ́, но плени́цами мра́ка связа́въ, предаде́ на су́дъ му́чимыхъ блюсти́:
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ἀρχαίου κόσμου οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ ὄγδοον Νῶε δικαιοσύνης κήρυκα ἐφύλαξεν, κατακλυσμὸν κόσμῳ ἀσεβῶν ἐπάξας·
|
и пе́рваго мі́ра не пощадѣ́, но осма́го Но́а пра́вды проповѣ́дника сохрани́, пото́пъ мі́ру нече́ствовавшихъ наведе́:
|
|
6
|
6
|
|
καὶ πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρρας τεφρώσας καταστροφῇ κατέκρινεν, ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς·
|
и гра́ды содо́мскія и гомо́ррскія сже́гъ, разоре́ніємъ осуди́, о́бразъ хотя́щымъ нече́ствовати положи́въ:
|
|
7
|
7
|
|
καὶ δίκαιον Λώτ, καταπονούμενον ὑπὸ τῆς τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ ἀναστροφῆς, ἐρρύσατο·
|
и пра́веднаго Ло́та, оби́дима от беззако́нныхъ въ нечистотѣ́ сожи́тія, изба́ви:
|
|
8
|
8
|
|
βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς, ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν·
|
видѣ́ніємъ бо и слу́хомъ пра́ведный, живы́й въ ни́хъ, де́нь от дне́ ду́шу пра́ведну беззако́нными дѣ́лы му́чаше:
|
|
9
|
9
|
|
οἶδεν κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ῥύεσθαι, ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν·
|
|
|
10
|
10
|
|
μάλιστα δὲ τοὺς ὀπίσω σαρκὸς ἐν ἐπιθυμίᾳ μιασμοῦ πορευομένους, καὶ κυριότητος καταφρονοῦντας. Τολμηταί, αὐθάδεις, δόξας οὐ τρέμουσιν βλασφημοῦντες·
|
наипа́че же въслѣ́дъ плотскі́я по́хоти скверне́нія ходя́щыя и о госпо́дствѣ нерадя́щыя: продерза́теле, себѣ́ уго́дницы, сла́вы не трепе́щутъ ху́ляще:
|
|
11
|
11
|
|
ὅπου ἄγγελοι, ἰσχύϊ καὶ δυνάμει μείζονες ὄντες, οὐ φέρουσιν κατ’ αὐτῶν παρὰ κυρίῳ βλάσφημον κρίσιν.
|
идѣ́же а́нгели крѣ́постію и си́лою бо́лши су́ще, не терпя́тъ на ся́ от Го́спода укори́зненъ су́дъ.
|
|
12
|
12
|
|
Οὗτοι δέ, ὡς ἄλογα ζῷα φυσικὰ γεγενημένα εἰς ἅλωσιν καὶ φθοράν, ἐν οἷς ἀγνοοῦσιν βλασφημοῦντες, ἐν τῇ φθορᾷ αὐτῶν καταφθαρήσονται,
|
Сі́и же, я́ко ско́ти живо́тни єстество́мъ бы́вше въ поги́бель и тлю́, въ ни́хже не разумѣ́ютъ ху́ляще, во истлѣ́ніи своє́мъ истлѣ́ютъ,
|
|
13
|
13
|
|
κομιούμενοι μισθὸν ἀδικίας, ἡδονὴν ἡγούμενοι τὴν ἐν ἡμέρᾳ τρυφήν, σπίλοι καὶ μῶμοι, ἐντρυφῶντες ἐν ταῖς ἀπάταις αὐτῶν συνευωχούμενοι ὑμῖν,
|
пріє́млюще мзду́ непра́ведну, сла́сть мня́ще вседне́вноє насыще́ніє, скверни́тели и поро́чницы, пита́ющеся лестьми́ свои́ми, яду́ще съ ва́ми,
|
|
14
|
14
|
|
ὀφθαλμοὺς ἔχοντες μεστοὺς μοιχαλίδος καὶ ἀκαταπαύστους ἁμαρτίας, δελεάζοντες ψυχὰς ἀστηρίκτους, καρδίαν γεγυμνασμένην πλεονεξίας ἔχοντες, κατάρας τέκνα·
|
о́чи иму́ще испо́лнь блудодѣя́нія и непреста́ємаго грѣха́, прельща́юще ду́шы неутвержде́ны, се́рдце науче́но лихои́мству иму́ще, кля́твы ча́да:
|
|
15
|
15
|
|
καταλιπόντες εὐθεῖαν ὁδὸν ἐπλανήθησαν, ἐξακολουθήσαντες τῇ ὁδῷ τοῦ Βαλαὰμ τοῦ Βοσόρ, ὃς μισθὸν ἀδικίας ἠγάπησεν,
|
оста́вльше пра́вый пу́ть заблуди́ша, послѣ́довавше пути́ Валаа́ма Восо́рова, и́же мзду́ непра́ведну возлюби́,
|
|
16
|
16
|
|
ἔλεγξιν δὲ ἔσχεν ἰδίας παρανομίας· ὑποζύγιον ἄφωνον, ἐν ἀνθρώπου φωνῇ φθεγξάμενον, ἐκώλυσεν τὴν τοῦ προφήτου παραφρονίαν.
|
обличе́ніє же имѣ́ своєго́ беззако́нія: подъяре́мникъ безгла́сенъ, человѣ́ческимъ гла́сомъ провѣща́вшь, возбрани́ проро́ка безу́міє.
|
|
17
|
17
|
|
Οὗτοί εἰσιν πηγαὶ ἄνυδροι, νεφέλαι ὑπὸ λαίλαπος ἐλαυνόμεναι, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνα τετήρηται.
|
Сі́и су́ть исто́чницы безво́дни, о́блацы и мглы́ от вѣ́тръ преноси́ми, и́мже мра́къ те́мный во вѣ́ки блюде́тся.
|
|
18
|
18
|
|
Ὑπέρογκα γὰρ ματαιότητος φθεγγόμενοι, δελεάζουσιν ἐν ἐπιθυμίαις σαρκός, ἀσελγείαις, τοὺς ὄντως ἀποφυγόντας τοὺς ἐν πλάνῃ ἀναστρεφομένους,
|
Прего́рдая бо суєты́ вѣща́юще, прельща́ютъ въ скве́рны плотскі́я по́хоти, отбѣга́ющихъ вся́чески от ни́хъ живу́щихъ во льсти́,
|
|
19
|
19
|
|
ἐλευθερίαν αὐτοῖς ἐπαγγελλόμενοι, αὐτοὶ δοῦλοι ὑπάρχοντες τῆς φθορᾶς· ᾧ γάρ τις ἥττηται, τούτῳ καὶ δεδούλωται.
|
свобо́ду и́мъ обѣщава́юще, са́ми раби́ су́ще тле́нія: и́мже бо кто́ побѣжде́нъ быва́єтъ, сему́ и рабо́тенъ є́сть.
|
|
20
|
20
|
|
Εἰ γὰρ ἀποφυγόντες τὰ μιάσματα τοῦ κόσμου ἐν ἐπιγνώσει τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ χριστοῦ, τούτοις δὲ πάλιν ἐμπλακέντες ἡττῶνται, γέγονεν αὐτοῖς τὰ ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων.
|
А́ще бо отбѣ́гше скве́рнъ мі́ра въ ра́зумъ [позна́ніємъ] Го́спода и Спа́са на́шего Іису́са Христа́, си́ми же па́ки спле́тшеся побѣжда́єми быва́ютъ, бы́ша и́мъ послѣ́дняя го́рша пе́рвыхъ.
|
|
21
|
21
|
|
Κρεῖττον γὰρ ἦν αὐτοῖς μὴ ἐπεγνωκέναι τὴν ὁδὸν τῆς δικαιοσύνης, ἢ ἐπιγνοῦσιν ἐπιστρέψαι ἐκ τῆς παραδοθείσης αὐτοῖς ἁγίας ἐντολῆς.
|
Лу́чше бо бѣ́ и́мъ не позна́ти пути́ пра́вды, не́жели позна́вшымъ возврати́тися вспя́ть от пре́данныя и́мъ святы́я за́повѣди.
|
|
22
|
22
|
|
Συμβέβηκεν δὲ αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, Κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καὶ ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου.
|
Случи́ся бо и́мъ и́стинная при́тча: пе́съ возвра́щься на свою́ блево́тину, и: свинія́, омы́вшися, въ ка́лъ ти́нный.
|
|
Κεφάλαιο 3
|
Глава 3
|
|
1
|
1
|
|
Ταύτην ἤδη, ἀγαπητοί, δευτέραν ὑμῖν γράφω ἐπιστολήν, ἐν αἷς διεγείρω ὑμῶν ἐν ὑπομνήσει τὴν εἰλικρινῆ διάνοιαν,
|
|
|
2
|
2
|
|
μνησθῆναι τῶν προειρημένων ῥημάτων ὑπὸ τῶν ἁγίων προφητῶν, καὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ὑμῶν ἐντολῆς τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος·
|
помяну́ти пре́жде рече́нныя глаго́лы от святы́хъ проро́къ, и апо́столъ ва́шихъ за́повѣдь Го́спода и Спа́са:
|
|
3
|
3
|
|
τοῦτο πρῶτον γινώσκοντες, ὅτι ἐλεύσονται ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν ἐμπαῖκται, κατὰ τὰς ἰδίας ἐπιθυμίας αὐτῶν πορευόμενοι,
|
сіє́ пре́жде вѣ́дяще, я́ко пріиду́тъ въ послѣ́днія дни́ руга́теле, по свои́хъ по́хотѣхъ ходя́ще
|
|
4
|
4
|
|
καὶ λέγοντες, Ποῦ ἐστὶν ἡ ἐπαγγελία τῆς παρουσίας αὐτοῦ; Ἀφ’ ἧς γὰρ οἱ πατέρες ἐκοιμήθησαν, πάντα οὕτως διαμένει ἀπ’ ἀρχῆς κτίσεως.
|
и глаго́люще: гдѣ́ є́сть обѣтова́ніє прише́ствія Єго́, отне́лѣже бо отцы́ успо́ша, вся́ та́ко пребыва́ютъ от нача́ла созда́нія.
|
|
5
|
5
|
|
Λανθάνει γὰρ αὐτοὺς τοῦτο θέλοντας, ὅτι οὐρανοὶ ἦσαν ἔκπαλαι, καὶ γῆ ἐξ ὕδατος καὶ δι’ ὕδατος συνεστῶσα, τῷ τοῦ θεοῦ λόγῳ,
|
Таи́тся бо и́мъ сіє́ хотя́щымъ, я́ко небеса́ бѣ́ша испе́рва, и земля́ от воды́ и водо́ю [и посредѣ́ воды́] соста́влена, Бо́жіимъ сло́вомъ:
|
|
6
|
6
|
|
δι’ ὧν ὁ τότε κόσμος ὕδατι κατακλυσθεὶς ἀπώλετο·
|
тѣ́мже тогда́шніи мі́ръ, водо́ю потопле́нъ бы́въ, поги́бе.
|
|
7
|
7
|
|
οἱ δὲ νῦν οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ τῷ αὐτοῦ λόγῳ τεθησαυρισμένοι εἰσίν, πυρὶ τηρούμενοι εἰς ἡμέραν κρίσεως καὶ ἀπωλείας τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων.
|
А ны́нѣшняя небеса́ и земля́ тѣ́мже сло́вомъ сокрове́на су́ть, огню́ блюдо́ма на де́нь суда́ и поги́бели нечести́выхъ человѣ́къ.
|
|
8
|
8
|
|
Ἓν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω ὑμᾶς, ἀγαπητοί, ὅτι μία ἡμέρα παρὰ κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς ἡμέρα μία.
|
Єди́но же сіє́ да не утаи́тся ва́съ, возлю́бленніи, я́ко єди́нъ де́нь предъ Го́сподемъ я́ко ты́сяща лѣ́тъ, и ты́сяща лѣ́тъ я́ко де́нь єди́нъ.
|
|
9
|
9
|
|
Οὐ βραδύνει ὁ κύριος τῆς ἐπαγγελίας, ὥς τινες βραδυτῆτα ἡγοῦνται· ἀλλὰ μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι, ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι.
|
Не косни́тъ Госпо́дь обѣтова́нія, я́коже нѣ́цыи коснѣ́ніє мня́тъ: но долготе́рпитъ на на́съ, не хотя́ да кто́ поги́бнетъ, но да вси́ въ покая́ніє пріи́дутъ.
|
|
10
|
10
|
|
Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οἱ οὐρανοὶ ῥοιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται.
|
Пріи́детъ же де́нь Госпо́день я́ко та́ть въ нощи́, въ о́ньже небеса́ у́бо съ шу́момъ ми́мо и́дутъ [по́йдутъ], стіхі́и же сжига́ємы разоря́тся, земля́ же и я́же на не́й дѣла́ сгоря́тъ.
|
|
11
|
11
|
|
Τούτων οὖν πάντων λυομένων, ποταποὺς δεῖ ὑπάρχειν ὑμᾶς ἐν ἁγίαις ἀναστροφαῖς καὶ εὐσεβείαις,
|
Си́мъ у́бо всѣ́мъ разоря́ємымъ, ка́цѣмъ подоба́єтъ бы́ти ва́мъ во святы́хъ пребыва́ніихъ и благоче́стіихъ,
|
|
12
|
12
|
|
προσδοκῶντας καὶ σπεύδοντας τὴν παρουσίαν τῆς τοῦ θεοῦ ἡμέρας, δι’ ἣν οὐρανοὶ πυρούμενοι λυθήσονται, καὶ στοιχεῖα καυσούμενα τήκεται;
|
ча́ющымъ и скорѣ́є бы́ти жела́ющымъ прише́ствія Бо́жіяго дне́, єго́же ра́ди небеса́ жего́ма разоря́тся, и стіхі́и опаля́ємы раста́ются?
|
|
13
|
13
|
|
Καινοὺς δὲ οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν, ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ.
|
Но́ва же небесе́ и но́вы земли́ по обѣтова́нію Єго́ ча́ємъ, въ ни́хже пра́вда живе́тъ.
|
|
14
|
14
|
|
Διό, ἀγαπητοί, ταῦτα προσδοκῶντες, σπουδάσατε ἄσπιλοι καὶ ἀμώμητοι αὐτῷ εὑρεθῆναι ἐν εἰρήνῃ.
|
Тѣ́мже, возлю́бленніи, си́хъ ча́юще, потщи́теся нескве́рни и непоро́чни Тому́ обрѣсти́ся въ ми́рѣ,
|
|
15
|
15
|
|
Καὶ τὴν τοῦ κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε, καθὼς καὶ ὁ ἀγαπητὸς ἡμῶν ἀδελφὸς Παῦλος κατὰ τὴν αὐτῷ δοθεῖσαν σοφίαν ἔγραψεν ὑμῖν·
|
и Го́спода на́шего долготерпѣ́ніє спасе́ніє непщу́йте, я́коже и возлю́бленный на́шъ бра́тъ Па́велъ по да́ннѣй єму́ прему́дрости написа́ ва́мъ,
|
|
16
|
16
|
|
ὡς καὶ ἐν πάσαις ταῖς ἐπιστολαῖς, λαλῶν ἐν αὐταῖς περὶ τούτων· ἐν οἷς ἔστιν δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν, ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφάς, πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν.
|
я́коже и во всѣ́хъ свои́хъ посла́ніихъ, глаго́ля въ ни́хъ о си́хъ: въ ни́хже су́ть неудо́бь разу́мна нѣ́кая, я́же ненауче́ни и неутвержде́ни развраща́ютъ, я́коже и про́чая Писа́нія, къ своє́й поги́бели и́мъ.
|
|
17
|
17
|
|
Ὑμεῖς οὖν, ἀγαπητοί, προγινώσκοντες φυλάσσεσθε, ἵνα μή, τῇ τῶν ἀθέσμων πλάνῃ συναπαχθέντες, ἐκπέσητε τοῦ ἰδίου στηριγμοῦ.
|
Вы́ же у́бо, возлю́бленніи, предвѣ́дяще храни́теся, да не ле́стію беззако́нныхъ сведе́ни бы́вше, отпаде́те своєго́ утвержде́нія,
|
|
18
|
18
|
|
Αὐξάνετε δὲ ἐν χάριτι καὶ γνώσει τοῦ κυρίου ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ χριστοῦ. Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ νῦν καὶ εἰς ἡμέραν αἰῶνος. Ἀμήν.
|
но да расте́те во благода́ти и ра́зумѣ Го́спода на́шего и Спа́са Іису́са Христа́. Тому́ сла́ва и ны́нѣ и въ де́нь вѣ́ка. Ами́нь.
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.