|
Κεφάλαιο 44
|
Глава́ м҃д
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς, καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη. | И҆ ѡ҆брати́ мѧ на пꙋ́ть вра́тъ ст҃ы́хъ внѣ́шнихъ, зрѧ́щихъ на восто́ки: и҆ сїѧ̑ бѧ́хꙋ затворє́нна. |
|
2
|
2
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθῃ δι' αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ εἰσελεύσεται δι' αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη· | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: сїѧ̑ врата̀ заключє́нна бꙋ́дꙋтъ и҆ не ѿве́рзꙋтсѧ, и҆ никто́же про́йдетъ и҆́ми: ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ вни́детъ и҆́ми, и҆ бꙋ́дꙋтъ заключє́нна. |
|
3
|
3
|
| διότι ὁ ἡγούμενος, οὗτος καθήσεται ἐν αὐτῇ τοῦ φαγεῖν ἄρτον ἐναντίον Κυρίου. κατὰ τὴν ὁδὸν αἰλὰμ τῆς πύλης εἰσελεύσεται καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐξελεύσεται. - | Занѐ старѣ́йшина се́й сѧ́детъ въ ни́хъ ꙗ҆́сти хлѣ́бъ пред̾ гдⷭ҇емъ: по пꙋтѝ є҆ла́ма [притво́ра] вра́тъ вни́детъ и҆ по пꙋтѝ є҆гѡ̀ и҆зы́детъ. |
|
4
|
4
|
| Καὶ εἰσήγαγέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῆς πρὸς βορρᾶν κατέναντι τοῦ οἴκου, καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ οἶκος τοῦ Κυρίου, καὶ πίπτω ἐπὶ πρόσωπόν μου. | И҆ введе́ мѧ по пꙋтѝ вра́тъ ꙗ҆̀же къ сѣ́верꙋ, прѧ́мѡ хра́мꙋ: и҆ ви́дѣхъ, и҆ сѐ, по́лнъ сла́вы до́мъ гдⷭ҇ень. И҆ падо́хъ ни́цъ на лицы̀ мое́мъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· υἱὲ ἀνθρώπου, τάξον εἰς τὴν καρδίαν σου καὶ ἰδὲ τοῖς ὀφθαλμοῖς σου καὶ τοῖς ὠσί σου ἄκουε πάντα, ὅσα ἐγὼ λαλῶ μετὰ σοῦ, κατὰ πάντα τά προστάγματα τοῦ οἴκου Κυρίου καὶ κατὰ πάντα τὰ νόμιμα αὐτοῦ· καὶ τάξεις τὴν καρδίαν σου εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ οἴκου κατὰ πάσας τὰς ἐξόδους αὐτοῦ ἐν πᾶσι τοῖς ἁγίοις. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: сы́не человѣ́чь, сложѝ въ се́рдцы твое́мъ, и҆ ви́ждь ѻ҆чи́ма твои́ма и҆ оу҆ши́ма твои́ма слы́ши всѧ̑, є҆ли̑ка а҆́зъ гл҃ю съ тобо́ю, по всѣ̑мъ повелѣ́нїємъ хра́ма гдⷭ҇нѧ и҆ по всѣ̑мъ оу҆законе́нїємъ є҆гѡ̀: и҆ оу҆стро́иши се́рдце твоѐ на вхо́дъ хра́ма по всѣ̑мъ и҆схо́дамъ є҆гѡ̀ во всѣ́хъ ст҃ы́хъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐρεῖς πρὸς τὸν οἶκον τὸν παραπικραίνοντα, πρὸς τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραήλ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεός· ἱκανούσθω ὑμῖν ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν ὑμῶν, οἶκος ᾿Ισραήλ, | И҆ рече́ши къ до́мꙋ прогнѣвлѧ́ющемꙋ мѧ̀, къ до́мꙋ і҆и҃левꙋ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ: да довлѣ́етъ ва́мъ ѿ всѣ́хъ беззако́нїй ва́шихъ, до́ме і҆и҃левъ, |
|
7
|
7
|
| τοῦ εἰσαγαγεῖν ὑμᾶς υἱοὺς ἀλλογενεῖς ἀπεριτμήτους καρδίᾳ καὶ ἀπεριτμήτους σαρκὶ τοῦ γίνεσθαι ἐν τοῖς ἁγίοις μου, καὶ ἐβεβήλουν αὐτὰ ἐν τῷ προσφέρειν ὑμᾶς ἄρτους, στέαρ καὶ αἷμα, καὶ παρεβαίνετε τὴν διαθήκην μου ἐν πάσαις ταῖς ἀνομίαις ὑμῶν | є҆́же вводи́ти ва́мъ сы́ны и҆ноплеме́нничы неѡбрѣ̑заны се́рдцемъ и҆ неѡбрѣ̑заны пло́тїю, є҆́же быва́ти и҆̀мъ во ст҃ы́хъ мои́хъ, и҆ ѡ҆сквернѧ́хꙋ ѧ҆̀, є҆гда̀ прино́сите вы̀ хлѣ́бы, тꙋ́къ и҆ мѧса̀ и҆ кро́вь: и҆ престꙋпа́сте завѣ́тъ мо́й во всѣ́хъ беззако́нїихъ ва́шихъ, |
|
8
|
8
|
| καὶ διετάξατε τοῦ φυλάσσειν φυλακὰς ἐν τοῖς ἁγίοις μου. | и҆ не снабдѣ́сте храни́ти стражбы̑ во ст҃ы́хъ мои́хъ, и҆ поста́висте страже́й стрещѝ стражбы̑ ст҃ы́хъ мои́хъ себѣ̀. |
|
9
|
9
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεός· πᾶς υἱὸς ἀλλογενὴς ἀπερίτμητος καρδίᾳ καὶ ἀπερίτμητος σαρκὶ οὐκ εἰσελεύσεται εἰς τὰ ἅγιά μου ἐν πᾶσιν υἱοῖς ἀλλογενῶν τῶν ὄντων ἐν μέσῳ οἴκου ᾿Ισραήλ, | Тогѡ̀ ра́ди си́це гл҃етъ а҆дѡнаі̀ гдⷭ҇ь: всѧ́къ сы́нъ и҆ноплеме́нничь неѡбрѣ́занъ се́рдцемъ и҆ неѡбрѣ́занъ пло́тїю да не вни́детъ во ст҃а̑ѧ моѧ̑ во всѣ́хъ сынѣ́хъ и҆ноплеме́нничихъ, и҆̀же сꙋ́ть средѣ̀ до́мꙋ і҆и҃лева: |
|
10
|
10
|
| ἀλλ' ἢ οἱ Λευῖται, οἵτινες ἀφήλαντο ἀπ' ἐμοῦ ἐν τῷ πλανᾶσθαι τὸν ᾿Ισραὴλ ἀπ' ἐμοῦ κατόπισθεν τῶν ἐνθυμημάτων αὐτῶν, καὶ λήψονται ἀδικίαν αὐτῶν | но и҆ леѵі́ти, и҆́же ѿверго́шасѧ менє̀, є҆гда̀ заблꙋжда́ше і҆и҃ль, и҆̀же заблꙋди́ша ѿ менє̀ в̾слѣ́дъ по́мыслѡвъ свои́хъ, и҆ во́змꙋтъ непра́вдꙋ свою̀ |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔσονται ἐν τοῖς ἁγίοις μου λειτουργοῦντες θυρωροὶ ἐπὶ τῶν πυλῶν τοῦ οἴκου καὶ λειτουργοῦντες τῷ οἴκῳ· οὗτοι σφάξουσι τὰς θυσίας καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα τῷ λαῷ, καὶ οὗτοι στήσονται ἐναντίον τοῦ λαοῦ τοῦ λειτουργεῖν αὐτοῖς. | и҆ бꙋ́дꙋтъ слꙋжа́ще во ст҃ы́хъ мои́хъ, вратари̑ оу҆ две́рїй хра́ма и҆ слꙋжа́щїи хра́мꙋ: ті́и да закала́ютъ жє́ртвы и҆ всесожжє́нїѧ лю́демъ и҆ ті́и да ста́нꙋтъ пред̾ людьмѝ, є҆́же слꙋжи́ти и҆̀мъ. |
|
12
|
12
|
| ἀνθ' ὧν ἐλειτούργουν αὐτοῖς πρὸ προσώπου τῶν εἰδώλων αὐτῶν καὶ ἐγένετο τῷ οἴκῳ ᾿Ισραὴλ εἰς κόλασιν ἀδικίας, ἕνεκα τούτου ᾖρα τὴν χεῖρά μου ἐπ' αὐτούς, λέγει Κύριος ὁ Θεός, | Поне́же слꙋжи́ша и҆̀мъ пред̾ лице́мъ кꙋмі́рѡвъ свои́хъ, и҆ бы́сть до́мꙋ і҆и҃левꙋ въ мꙋче́нїе непра́вды: тогѡ̀ ра́ди воздвиго́хъ на нѧ̀ рꙋ́кꙋ мою̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ (і҆и҃левъ), и҆ во́змꙋтъ беззако́нїе своѐ, |
|
13
|
13
|
| καὶ οὐκ ἐγγιοῦσι πρός με τοῦ ἱερατεύειν μοι, οὐδὲ τοῦ προσάγειν πρὸς τὰ ἅγια υἱῶν τοῦ ᾿Ισραὴλ οὐδὲ πρὸς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων μου καὶ λήψονται ἀτιμίαν αὐτῶν ἐν τῇ πλανήσει, ᾗ ἐπλανήθησαν. | и҆ не пристꙋ́пѧтъ ко мнѣ̀ слꙋжи́ти мнѣ̀, ни приноси́ти ко ст҃ы̑мъ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ, нижѐ ко ст҃ы̑мъ ст҃ы́нь мои́хъ, и҆ во́змꙋтъ безче́стїе своѐ въ заблꙋжде́нїи, въ не́мже прельсти́шасѧ: |
|
14
|
14
|
| καὶ κατατάξουσιν αὐτοὺς φυλάσσειν φυλακὰς τοῦ οἴκου εἰς πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ καὶ εἰς πάντα, ὅσα ἂν ποιήσωσιν. | и҆ оу҆чинѧ́тъ ѧ҆̀ стрещѝ стражбы̑ хра́ма на всѧ̑ дѣла̀ є҆гѡ̀ |
|
15
|
15
|
| οἱ ἱερεῖς οἱ Λευῖται, οἱ υἱοὶ τοῦ Σαδδούκ, οἵτινες ἐφυλάξαντο τὰς φυλακὰς τῶν ἁγίων μου ἐν τῷ πλανᾶσθαι οἶκον ᾿Ισραὴλ ἀπ' ἐμοῦ, οὗτοι προσάξουσι πρός με τοῦ λειτουργεῖν μοι καὶ στήσονται πρὸ προσώπου μου τοῦ προσφέρειν μοι θυσίαν, στέαρ καὶ αἷμα, λέγει Κύριος ὁ Θεός. | и҆ на всѧ̑, є҆ли̑ка сотворѧ́тъ жерцы̀ и҆ леѵі́ти, сы́нове садꙋ́кѡвы, и҆̀же сохрани́ша стражбы̑ ст҃ы́нь мои́хъ (и҆ пꙋти̑ моѧ̑), є҆гда̀ заблꙋжда́ше до́мъ і҆и҃левъ ѿ менє̀: сі́и пристꙋ́пѧтъ ко мнѣ̀, є҆́же слꙋжи́ти мнѣ̀, и҆ ста́нꙋтъ пред̾ лице́мъ мои́мъ, є҆́же приноси́ти мнѣ̀ же́ртвꙋ, тꙋ́къ и҆ кро́вь, гл҃етъ а҆дѡнаі̀ гдⷭ҇ь. |
|
16
|
16
|
| οὗτοι εἰσελεύσονται εἰς τὰ ἅγιά μου, καὶ οὗτοι προσελεύσονται πρὸς τὴν τράπεζάν μου τοῦ λειτουργεῖν μοι καὶ φυλάξουσι τὰς φυλακάς μου. | Сі́и вни́дꙋтъ во ст҃а̑ѧ моѧ̑ и҆ сі́и пристꙋ́пѧтъ ко трапе́зѣ мое́й, є҆́же слꙋжи́ти мнѣ̀, и҆ сохранѧ́тъ стражбы̑ моѧ̑. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσται ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι αὐτοὺς τὰς πύλας τῆς αὐλῆς τῆς ἐσωτέρας στολὰς λινᾶς ἐνδύσονται καὶ οὐκ ἐνδύσονται ἔρια ἐν τῷ λειτουργεῖν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς πύλης τῆς ἐσωτέρας αὐλῆς· | И҆ бꙋ́детъ внегда̀ входи́ти и҆̀мъ во врата̀ двора̀ внꙋ́треннѧгѡ, въ ри̑зы льнѧ̑ны да ѡ҆блекꙋ́тсѧ, а҆ да не ѡ҆блекꙋ́тсѧ въ вѡлнѧ́ны, внегда̀ слꙋжи́ти и҆̀мъ ѿ вра́тъ двора̀ внꙋ́треннѧгѡ. |
|
18
|
18
|
| καὶ κιδάρεις λινᾶς ἕξουσιν ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς αὐτῶν καὶ περισκελῆ λινᾶ ἕξουσιν ἐπὶ τὰς ὀσφύας αὐτῶν καὶ οὐ περιζώσονται βίᾳ. | И҆ клобꙋкѝ [Гре́ч.: кїда́ры.] льнѧ̑ны да и҆́мꙋтъ на глава́хъ свои́хъ, и҆ ѡ҆поѧ̑санїѧ льнѧ̑на да и҆́мꙋтъ ѡ҆ чре́слѣхъ свои́хъ, и҆ да не препоѧсꙋ́ютсѧ крѣ́пкѡ: |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαι αὐτοὺς εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐξωτέραν πρὸς τὸν λαὸν ἐκδύσονται τὰς στολὰς αὐτῶν, ἐν αἷς αὐτοὶ λειτουργοῦσιν ἐν αὐταῖς, καὶ θήσουσιν αὐτὰς ἐν ταῖς ἐξέδραις τῶν ἁγίων καὶ ἐνδύσονται στολὰς ἑτέρας καὶ οὐ μὴ ἁγιάσωσι τὸν λαὸν ἐν ταῖς στολαῖς αὐτῶν. | и҆ є҆гда̀ и҆схо́дѧтъ къ лю́демъ во внѣ́шнїй дво́ръ, да совлекꙋ́тсѧ ри́зъ свои́хъ, въ ни́хже ті́и слꙋ́жатъ, и҆ да положа́тъ ѧ҆̀ въ прегра́дахъ ст҃ы́хъ, и҆ ѡ҆блекꙋ́тсѧ въ ри̑зы и҆́ны, и҆ да не ѡ҆свѧтѧ́тъ люді́й въ ри́захъ свои́хъ: |
|
20
|
20
|
| καὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν οὐ ξυρήσονται καὶ τὰς κόμας αὐτῶν οὐ ψιλώσουσι, καλύπτοντες καλύψουσι τὰς κεφαλὰς αὐτῶν. | и҆ гла́въ свои́хъ да не ѡ҆брі́ютъ, и҆ вла̑съ свои́хъ да не растѧ́тъ, покрыва́юще покры́ютъ главы̑ своѧ̑. |
|
21
|
21
|
| καὶ οἶνον οὐ μὴ πίωσι πᾶς ἱερεὺς ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι αὐτοὺς εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐσωτέραν. | И҆ вїна̀ да не пїе́тъ всѧ́къ жре́цъ, є҆гда̀ вхо́дитъ во внꙋ́треннїй дво́ръ. |
|
22
|
22
|
| καὶ χήραν καὶ ἐκβεβλημένην οὐ λήψονται ἑαυτοῖς εἰς γυναῖκα, ἀλλ' ἢ παρθένον ἐκ τοῦ σπέρματος ᾿Ισραήλ· καὶ χήρα ἐὰν γένηται ἐξ ἱερέως, λήψονται. | И҆ вдови́цы и҆ пꙋщени́цы да не пое́млютъ себѣ̀ въ женꙋ̀, но то́кмѡ дѣви́цꙋ ѿ пле́мене до́мꙋ і҆и҃лева: и҆ а҆́ще бꙋ́детъ вдова̀ же́рча, да ѻ҆́нꙋю по́ймꙋтъ. |
|
23
|
23
|
| καὶ τὸν λαόν μου διδάξουσιν ἀνὰ μέσον ἁγίου καὶ βεβήλου καὶ ἀνὰ μέσον ἀκαθάρτου καὶ καθαροῦ γνωριοῦσιν αὐτοῖς. | И҆ лю́ди моѧ̑ да наꙋча́тъ разлꙋча́ти междꙋ̀ ст҃ы́мъ и҆ скверна́вымъ, и҆ междꙋ̀ чи́стымъ и҆ нечи́стымъ возвѣстѧ́тъ и҆̀мъ. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἐπὶ κρίσιν αἵματος οὗτοι ἐπιστήσονται τοῦ διακρίνειν· τὰ δικαιώματά μου δικαιώσουσι καὶ τὰ κρίματά μου κρινοῦσι καὶ τὰ νόμιμά μου καὶ τὰ προστάγματά μου ἐν πάσαις ταῖς ἑορταῖς μου φυλάξονται καὶ τὰ σάββατά μου ἁγιάσουσι. | И҆ на сꙋдѣ̀ кро́ве ті́и да стоѧ́тъ, є҆́же разсꙋжда́ти: ѡ҆правда̑нїѧ моѧ̑ да ѡ҆правдѧ́тъ и҆ сꙋды̀ моѧ̑ да сꙋ́дѧтъ, и҆ зако́ны моѧ̑ и҆ повелѣ̑нїѧ моѧ̑ во всѣ́хъ пра́здницѣхъ мои́хъ сохранѧ́тъ, и҆ сꙋббѡ̑ты моѧ̑ ѡ҆свѧтѧ́тъ. |
|
25
|
25
|
| καὶ ἐπὶ ψυχὴν ἀνθρώπου οὐκ εἰσελεύσονται τοῦ μιανθῆναι, ἀλλ' ἢ ἐπὶ πατρὶ καὶ ἐπὶ μητρὶ καὶ ἐπὶ υἱῷ καὶ ἐπὶ θυγατρὶ καὶ ἐπὶ ἀδελφῷ καὶ ἐπὶ ἀδελφῇ αὐτοῦ, ἣ οὐ γέγονεν ἀνδρί, μιανθήσεται. | И҆ над̾ дꙋ́шꙋ человѣ́ка не прїи́дꙋтъ ѡ҆скверни́тисѧ [къ ме́ртвомꙋ да не прико́снꙋтсѧ], но то́чїю над̾ ѻ҆тце́мъ и҆ ма́терїю, и҆ сы́номъ и҆ дще́рїю, и҆ бра́томъ и҆ сестро́ю свое́ю, ꙗ҆́же не посѧгла̀ за мꙋ́жа, ѡ҆скверни́тсѧ. |
|
26
|
26
|
| καὶ μετὰ τὸ καθαρισθῆναι αὐτὸν ἑπτὰ ἡμέρας ἐξαριθμηθήσῃ αὐτῷ· | И҆ по ѡ҆чище́нїи свое́мъ се́дмь дні́й да сочте́тъ себѣ̀. |
|
27
|
27
|
| καὶ ᾗ ἂν ἡμέρᾳ εἰσπορεύωνται εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐσωτέραν τοῦ λειτουργεῖν ἐν τῷ ἁγίῳ, προσοίσουσιν ἱλασμόν, λέγει Κύριος ὁ Θεός. | И҆ во ѻ҆́ньже де́нь вхо́дѧтъ во дво́ръ внꙋ́треннїй, є҆́же слꙋжи́ти во ст҃и́лищи, да принесꙋ́тъ ѡ҆чище́нїе, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ. |
|
28
|
28
|
| καὶ ἔσται αὐτοῖς εἰς κληρονομίαν· ἐγὼ κληρονομία αὐτοῖς, καὶ κατάσχεσις αὐτοῖς οὐ δοθήσεται ἐν τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐγὼ κατάσχεσις αὐτῶν. | И҆ бꙋ́детъ и҆̀мъ въ наслѣ́дїе: а҆́зъ и҆̀мъ наслѣ́дїе, и҆ ѡ҆держа́нїе и҆̀мъ не да́стсѧ въ сынѣ́хъ і҆и҃левыхъ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ ѡ҆держа́нїе и҆́хъ. |
|
29
|
29
|
| καὶ τὰς θυσίας καὶ τὰ ὑπὲρ ἁμαρτίας καὶ τὰ ὑπὲρ ἀγνοίας οὗτοι φάγονται, καὶ πᾶν ἀφόρισμα ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ αὐτοῖς ἔσται· | Жє́ртвы же и҆ ꙗ҆̀же за грѣхѝ и҆ за невѣ́дѣнїе сі́и да ꙗ҆дѧ́тъ: и҆ всѧ́кое ѿлꙋче́нное во і҆и҃ли тѣ̑мъ да бꙋ́детъ: |
|
30
|
30
|
| ἀπαρχαὶ πάντων καὶ τὰ πρωτότοκα πάντων καὶ τὰ ἀφαιρέματα πάντα ἐκ πάντων τῶν ἀπαρχῶν ὑμῶν τοῖς ἱερεῦσιν ἔσται· καὶ τὰ πρωτογεννήματα ὑμῶν δώσετε τῷ ἱερεῖ τοῦ θεῖναι εὐλογίας ὑμῶν ἐπὶ τοὺς οἴκους ὑμῶν. | нача́тки всѣ́хъ и҆ пе́рвенцы всѣ́хъ и҆ оу҆ча̑стїѧ всѧ̑, ѿ всѣ́хъ нача́ткѡвъ ва́шихъ жерцє́мъ да бꙋ́дꙋтъ: и҆ нача́тки жи̑тъ ва́шихъ да да́сте жерцꙋ̀, є҆́же положи́ти благословє́нїѧ въ домѣ́хъ ва́шихъ. |
|
31
|
31
|
| καὶ πᾶν θνησιμαῖον καὶ θηριάλωτον ἐκ τῶν πετεινῶν καὶ ἐκ τῶν κτηνῶν οὐ φάγονται οἱ ἱερεῖς. | И҆ всѧ́кїѧ мертвечи́ны и҆ ѕвѣроѧ́дины, ѿ пти́цъ и҆ ѿ скѡ́тъ да не ꙗ҆дѧ́тъ жерцы̀. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.