Блаже́н муж... 1-й антифон.

На Го́споди, воззва́х, стихири на 6, глас 4. Подібний: Я́ко до́бля:

Втори́й ти бил єси́ Константи́н, / сло́вом і ді́лом: / он во христия́нськоє вре́м'я роди́ся, / і мно́га лі́та во є́ллинстві сотвори́л єсть. / Ти же от варя́г роди́вся, / но возлюби́л єси́ возлюби́вшаго тя Христа́, / к Нему́же возше́л єси́ ра́дуяся. / Єго́же моля́ не преста́й о чту́щих па́м'ять твою́.

Весели́ться ві́чно сві́тло сія́ющи гора́ Сина́йськая, / Моїсе́йським освяти́вшися зако́ном, / Неви́димаго ви́дівши, / сві́тло же сія́я весели́ться і ра́дується / вели́кий град твой, Васи́ліє; / не я́ко во мра́ці, / но я́ко в Ду́сі Си́на со Отце́м ви́дя в себі́ сла́вима. / Єго́же моли́, / спасти́ і просвіти́ти ду́ші на́ша.

Я́коже оте́ць духо́вно, цар же чу́вственно, / жи́тельствущим в Ки́євстій Русі́ бил єси́, Васи́ліє; / і́стинний же пропові́датель, я́ко апо́стол Христо́в, / провозвісти́л єси́ спаси́тельноє Креще́ніє; / і тім сві́тло просвіти́в, освяти́л єси́ лю́ди твоя́ / во всіх страна́х ца́рствія твоєго́, блаже́нне.

Ко́рень правові́рія ти бил єси́, Васи́ліє, / напоє́н же Ду́хом Пресвяти́м, / возрасти́вий нам ві́тві богосажде́нния, / цвіт благоуха́нія істоча́ющия, / Бори́са чу́днаго і Глі́ба, ревни́теля благоче́стію, / кип'я́щия всім ві́рним оби́льно чудеси́. / С ни́ми же предстоя́ Христу́, / моли́ся спасти́ і просвіти́ти ду́ші на́ша.

Сла́ва, глас 8:

Прийді́те, стеце́мся всі / в честні́й па́м'яті отця́ / і наста́вника на́шего Влади́мира; / сей бо от варя́г роди́ся, / і возлю́би возлюби́вшаго єго́ Христа́, / к Нему́же взи́де ра́дуяся, / с прама́терію своє́ю Єле́ною; / вся бо лю́ди своя́ научи́ ві́ровати / і покланя́тися в Тро́йці Єди́ному Бо́гу, / і́доли же разруши́в, попра́; / і ізрасти́ нам своя́ честни́я лі́тораслі, / Рома́на і Дави́да. / Ті́мже і ми сві́тло ни́ні пі́сньми па́м'ять їх ві́рно чту́ще, / любо́вію пра́зднуєм; / да мо́ляться о нас ко Го́споду, / во́їнству же на́шему пода́ти побі́ди на пога́ния враги́, / і умири́ти весь мир, і спасти́ ду́ші на́ша.

І ни́ні, Богородичний: Цар небе́сний...

Вхід.

Прокимен дня. І три читання.

Ста Соломо́н пред лице́м же́ртвенника Госпо́дня, / пред всім собо́ром Ізра́їлевим, / і возді́в ру́ці свої́ на не́бо, і рече́: / Го́споди Бо́же Ізра́їлев, / ність Бог, я́коже Ти на небесі́ горі́, і на землі́ до́лі. / А́ще бо не́бо, і не́бо небесе́ не довлі́ють Тебі́, / ка́ко дом сей, єго́же созда́х і́мені Твоєму́? / Оба́че і при́зриши на моли́тву мою́, Го́споди Бо́же Ізра́їлев, / усли́шати моле́нія і моли́тву, є́юже раб Твой мо́литься пред Тобо́ю, к Тебі́ днесь. / Да бу́дуть о́чі Твої́ отве́рсти на дом сей день і нощ, / на мі́сто сіє́, о не́мже глаго́лал єси́: / бу́деть і́м'я Моє́ та́мо, є́же усли́шати моли́тву, / є́юже мо́литься раб Твой на мі́сті сем, во дні і но́щі. / І послу́шати мольби́ раба́ Твоєго́, і люде́й Твої́х Ізра́їля. / І єли́ка а́ще помо́ляться к Тебі́ на мі́сті сем, / і Ти усли́шиши на мі́сті жили́ща Твоєго́ на Небесі́, / і сотвори́ши, і ми́лостив бу́деши їм.

Да возра́дується душа́ моя́ о Го́споді, / облече́ бо м'я в ри́зу спасе́нія, і оде́ждею весе́лія оді́я м'я: / я́ко жениху́ возложи́ мні віне́ць, / я́ко неві́сту украси́ м'я красото́ю. / І я́ко земля́ растя́щая цвіт свой, / і я́ко вертогра́д сі́мена своя́ прозяба́єть, / та́ко возсія́єть Госпо́дь пра́вду, і ра́дость пред всі́ми язи́ки. / Сіо́на ра́ди не умо́лкну, і Ієрусали́ма ра́ди не попущу́, / до́ндеже у́бо ізи́деть я́ко світ пра́вда моя́, / спасе́ніє же моє́ я́ко свіща́ разжже́ться. / І у́зрять язи́ци пра́вду твою́, і всі ца́ріє зе́мстії сла́ву твою́, / і нареку́ться і́менем твої́м но́вим, є́же Госпо́дь імену́єть є. / І бу́деши віне́ць добро́ти в руці́ Госпо́дні, / і діади́ма ца́рствія в руці́ Бо́га твоєго́. / І ктому́ не нарече́шися оста́влен, / і земля́ твоя́ ктому́ не нарече́ться пуста́, / тебі́ бо нарече́ться во́ля моя́, і земля́ твоя́ вселе́нная, / я́ко благоволи́ть Госпо́дь в тебі́, і земля́ твоя́ насели́ться. / І я́ко живи́й ю́ноша с ді́вою, / та́ко поживу́ть си́нове твої́ с тобо́ю. / І бу́деть, і́мже о́бразом возвесели́ться жени́х о неві́сті, / та́ко возвесели́ться Госпо́дь о тебі́.

Світи́ся, світи́ся, Ієрусали́ме, / при́йде бо твой світ, / і сла́ва Госпо́дня на тебі́ возсія́. / Я́ко се тьма покри́єть зе́млю, і мрак на язи́ки, / на тебі́ же яви́ться Госпо́дь, і сла́ва Єго́ на тебі́ у́зриться. / І по́йдуть ца́ріє сві́том твої́м, / і язи́ци сві́тлостію восто́ка твоєго́. / Возведи́ о́крест о́чі твої́, і виждь со́бранная ча́да твоя́; / при́йдуть всі си́нове твої́ іздале́ча, і дще́рі твої́ на ра́міх во́змуться. / Тогда́ у́зриши, і возра́дуєшися, і убої́шися, / і ужа́снешися се́рдцем, єгда́ приложи́ть на тя бога́тство мо́ря, і язи́к, і люде́й. / І при́йдуть ті стада́ вельблу́д, / і покри́ють тя вельблу́ди Мадіа́мстії і Гефа́рстії, / всі от Сави́ при́йдуть, нося́ще тебі́ зла́то і лива́н, / принесу́ть тебі́ і ка́мень че́стен, і спасе́ніє от Го́спода благовістя́ть. / І вся о́вці Кида́рськія соберу́ться тебі́, і овні́ Навео́фстії при́йдуть тебі́, / і вознесу́ться прия́тная на же́ртвенник Мой, / і дом моли́тви Моєя́ просла́виться. / Кі́ї суть, і́же я́ко о́блаци лета́ють, і я́ко го́лубіє со птенці́ свої́ми? / Со Мно́ю єсть Сіо́н, Мене́ о́строві ожида́ша, / і кораблі́ Фарсі́йстії в пе́рвих, / є́же привести́ ча́да твоя́ іздале́ча, / і сребро́ і зла́то їх с ни́ми, за і́м'я Госпо́днє свято́є, / і за є́же Свято́му Ізра́їлеву сла́вну би́ти. / І сози́ждуть си́нове іноро́днії сті́ни твоя́, і ца́ріє їх предста́нуть тебі́; / за гнів бо Мой порази́х тя, і за ми́лость Мою́ возлюби́х тя. / І отве́рзуться врата́ твоя́, Ієрусали́ме, ви́ну день і нощ, і не затворя́ться, / є́же ввести́ к тебі́ си́лу язи́ков, і царі́ їх ведо́мия. / Язи́ци бо і ца́ріє, і́же тебі́ не порабо́тають, поги́бнуть, / і язи́ци запусті́нієм запусті́ють. / І сла́ва Лива́нова к тебі́ при́йдеть в кипари́сі / і пе́вкі і ке́дрі вку́пі, / просла́вити мі́сто свято́є Моє́, / і мі́сто ног Мої́х просла́влю. / І по́йдуть к тебі́ боя́щіїся, си́нове смири́вших тя, і прогні́вавших тя, / і покло́няться сліда́м ног твої́х всі прогні́вавшії тя, / і нарече́шися град Госпо́день Сіо́н Свята́го Ізра́їлева. / За є́же би́ти тебі́ оста́влену і возненави́діну, і не бі помога́яй тебі́; / і положу́ тя в ра́дость ві́чную, весе́ліє родо́м родо́в. / І іссе́ши млеко́ язи́ков, і бога́тство царе́й сні́си, / і разумі́єши, я́ко Аз Госпо́дь спаса́яй тя, / і ізбавля́яй тя Бог Ізра́їлев.

На літії стихира храму, потім святого. Глас 2:

Днесь возсія́ благочести́ваго кня́зя Влади́мира па́м'ять, / я́ко ми́ро ізлія́нноє; / Христа́ бо возлюби́в, і́доли преоби́дів / це́ркві Распе́ншемуся нас ра́ди на землі́ воздви́же, / і на Небесі́х прия́т Ца́рство і віне́ць.

Сла́ва, глас 6:

Прийді́те, стеце́мся всі ві́рно / к честні́й па́м'яті отця́ / і наста́вника на́шего Васи́лія; / сей бо, отне́ліже рожде́н бисть, / возлюби́ возлю́бльшаго ї Христа́; / к Нему́же і взи́де ра́дуяся с прама́терію Єле́ною. / Тім і ми любе́зно пра́зднуєм / моля́щеся, моли́тися о нас ко Го́споду, / умири́ти мир і спасти́ ду́ші на́ша.

І ни́ні, Богородичний: Творе́ць і Ізба́витель...

На стиховні стихири, глас 8.

Подібний: О пресла́внаго чудесе́!

О пресла́внаго чудесе́! / Велича́вий ра́зум погубля́ється днесь, / і рида́ють вся лука́вая во́їнства, / ви́дяще ві́тв су́щу вседи́чну, / си́лою Бо́жиєю богонасажде́нну, і прославля́єму, / і сві́тло вінчава́єму от Бо́га, / вели́каго Васи́лія, / на́шего ві́рнаго нача́льника.

Стих: Вознесо́х ізбра́ннаго / от люде́й Мої́х.

Ди́вная чуде́с пучи́на, / жестосе́рдія бо ра́зумом, / і́же вотще́ шата́хуся, / от лиця́ днесь Васи́лієва, / веселя́ться в честні́й Це́ркві; / і ца́рствуєть Христо́с Бог, / обрі́т єго́, я́ко Па́вла пре́жде, / і поста́ви кня́зя ві́рна на землі́ Своє́й, / просвіти́вшаго лю́ди своя́ честни́м Креще́нієм.

Стих: Єле́єм святи́м Мої́м / пома́зах єго́.

Ра́дуйся, Ки́євськия Руси́ похвало́; / ра́дуйся, ві́рним прави́телю; / ра́дуйся, боже́ственний Влади́мире, нача́льниче наш; / ра́дуйся, ві́ри забра́ло; / ра́дуйся, чу́до чудесе́м пресла́вноє / і притека́ющим приста́нище ти́хоє; / ра́дуйся, всесвяти́й ка́меню ві́ри, / і моле́бниче о пою́щих тя, / і велича́ющих ві́рно.

Сла́ва, глас 8:

Нача́льника благоче́стія / і пропові́дника ві́ри, / і по всей Русі́ князе́й верхо́внаго, / днесь собо́ри правосла́внії соше́дшеся / восхва́лим вели́каго Влади́мира, / апо́столом ра́внаго, / хвала́ми і пі́сньми духо́вними вінча́єм єго́, глаго́люще: / ра́дуйся, Христо́в во́їне прехра́брий, / я́ко томи́теля врага́ до конця́ погуби́в / і нас от ле́сти єго́ ізба́вив, / приве́л єси́ Царю́ Христу́ Бо́гу; / но, о преблаже́нне і всехва́льне, / мир моли́ пода́ти во́їнству Украї́нському, / і на пога́ния побі́ди, / Це́ркві благостоя́ніє / і душа́м на́шим ве́лію ми́лость.

І ни́ні, Богородичний: Влади́чице, прийми́ моли́тви раб Твої́х...

Після благословення хлібів,

Тропар, глас 4:

Уподо́бился єси́ купцю́, і́щущему до́браго би́сера, / славнодержа́вний Влади́мире, / на висоті́ стола́ сідя́ ма́тере градо́в, богоспаса́ємаго Ки́єва; / іспиту́я же і посила́я к ца́рському гра́ду уві́діти правосла́вную ві́ру, / і обрі́л єси́ безці́нний би́сер Христа́, / ізбра́вшаго тя, я́ко втора́го Па́вла, / і оттря́сшаго сліпоту́ во святі́й купі́лі / душе́вную, вку́пі і тіле́сную; / ті́мже пра́зднуєм твоє́ успе́ніє / лю́діє твої́ су́ще. / Моли́ спасти́ся держа́ви твоєя́ нача́льником і мно́жеству владо́мих.