Знам, Господе, да се недостојно причешћујем пречистим телом Твојим и часном крвљу Твојом, и крив сам, и суд себи једем и пијем, не разликујући тела и крви Тебе Христа и Бога мог. Но уздајући се у Твоје милосрђе, ја приступам Теби који си рекао: који једе тело моје и пије крв моју, у мени борави и ја у њему. Смилуј се, дакле, Господе, и немој ме грешнога карати, него учини са мном по милости Својој. И нека ми ова Светиња буде на исцељење, и очишћење, и просвећење, и сачување, и спасење, и на освећење душе и тела; на прогнање сваког сањарења, и рђавог поступања, и ђаволског делања које помоћу мисли ради у удима мојим; на смелост и љубав према Теби, на исправку живота и осигурање; на пораст добродетељи и савршенства; на испуњење заповести, на заједницу Светога Духа, на попутнину вечнога живота; на благопријатан одговор на Страшном суду Твом, не на суд или на осуду.

Вім, Го́споди, я́ко недосто́йні причаща́юся Пречи́стаго Твоєго́ Ті́ла і Честни́я Твоєя́ Кро́ве, і пови́нен єсьм, і суд себі́ ям і пію́, не разсужда́я Ті́ла і Кро́ве Тебе́, Христа́ і Бо́га моєго́, но на щедро́ти Твоя́ дерза́я прихожду́ к Тебі́ ре́кшему: яди́й Мою́ Плоть і пія́й Мою́ Кров во Мні пребива́єть і Аз в нем. Умилосе́рдися у́бо, Го́споди, і не обличи́ м'я, грі́шнаго, но сотвори́ со мно́ю по ми́лості Твоє́й; і да бу́дуть мі свята́я сія́ во ісціле́ніє, і очище́ніє, і просвіще́ніє, і сохране́ніє, і спасе́ніє, і во освяще́ніє душі́ і ті́ла; во отгна́ніє вся́каго мечта́нія, і лука́ваго дія́нія, і ді́йства дия́вольськаго, ми́сленні во удесі́х мої́х ді́йствуємаго, в дерзнове́ніє і любо́в, я́же к Тебі́; во ісправле́ніє житія́ і утвержде́ніє, в возраще́ніє доброді́телі і соверше́нства; во ісполне́ніє за́повідей, в Ду́ха Свята́го обще́ніє, в напу́тіє живота́ ві́чнаго, во отві́т благоприя́тен на Стра́шнім Суди́щі Твоє́м; не в суд іли́ во осужде́ніє.