|
Глава 62
|
Глава 62
|
|
1
|
1
|
|
Сіо́на ра́ди не умолчу́ и Ієрусали́ма ра́ди не попущу́, до́ндеже изы́детъ я́ко свѣ́тъ пра́вда моя́, и спасе́ніє моє́ я́ко свѣти́ло разжже́тся.
|
Сіо́на ра́ди не умолчу́ і Ієрусали́ма ра́ди не попущу́, до́ндеже ізи́деть я́ко світ пра́вда моя́, і спасе́ніє моє́ я́ко світи́ло разжже́ться.
|
|
2
|
2
|
|
И у́зрятъ язы́цы пра́вду твою́, и ца́ріє сла́ву твою́, и прозову́тъ тя́ и́менемъ но́вымъ, и́мже Госпо́дь наимену́єтъ є́.
|
І у́зрять язи́ци пра́вду твою́, і ца́ріє сла́ву твою́, і прозову́ть тя і́менем но́вим, і́мже Госпо́дь наймену́єть є.
|
|
3
|
3
|
|
И бу́деши вѣне́цъ добро́ты въ руцѣ́ Госпо́дни и діади́ма ца́рствія въ руцѣ́ Бо́га твоєго́:
|
І бу́деши віне́ць добро́ти в руці́ Госпо́дні і діади́ма ца́рствія в руці́ Бо́га твоєго́;
|
|
4
|
4
|
|
и не прозове́шися ктому́ оста́вленъ, и земля́ твоя́ ктому́ не нарече́тся пуста́: тебѣ́ бо прозове́тся во́ля Моя́, и земля́ твоя́ вселе́нная, я́ко благоволи́ Госпо́дь въ тебѣ́, и земля́ твоя́ вку́пѣ насели́тся.
|
і не прозове́шися ктому́ оста́влен, і земля́ твоя́ ктому́ не нарече́ться пуста́; тебі́ бо прозове́ться во́ля Моя́, і земля́ твоя́ вселе́нная, я́ко благоволи́ Госпо́дь в тебі́, і земля́ твоя́ вку́пі насели́ться.
|
|
5
|
5
|
|
И я́коже живя́й ю́ноша съ дѣ́вою, та́ко поживу́тъ сы́нове твои́ съ тобо́ю: и бу́детъ я́коже ра́дуєтся жени́хъ о невѣ́стѣ, та́ко возра́дуєтся Госпо́дь о тебѣ́.
|
І я́коже жив'я́й ю́ноша с ді́вою, та́ко поживу́ть си́нове твої́ с тобо́ю; і бу́деть, я́коже ра́дується жени́х о неві́сті, та́ко возра́дується Госпо́дь о тебі́.
|
|
6
|
6
|
|
И на стѣна́хъ твои́хъ, Ієрусали́ме, приста́вихъ стра́жы ве́сь де́нь и всю́ но́щь, и́же до конца́ не премо́лкнутъ помина́юще Го́спода.
|
І на стіна́х твої́х, Ієрусали́ме, приста́вих стра́жи весь день і всю нощ, і́же до конця́ не премо́лкнуть помина́юще Го́спода.
|
|
7
|
7
|
|
Нѣ́сть бо ва́мъ подо́бенъ: а́ще испра́виши и сотвори́ши, Ієрусали́ме, ра́дованіє на земли́.
|
Ність бо вам подо́бен; а́ще іспра́виши і сотвори́ши, Ієрусали́ме, ра́дованіє на землі́.
|
|
8
|
8
|
|
Кля́тся Госпо́дь десни́цею Своє́ю и крѣ́постію мы́шцы Своєя́: а́ще ктому́ отда́мъ пшени́цу твою́ и пи́щу твою́ враго́мъ твои́мъ, и а́ще ктому́ испію́тъ віно́ твоє́ сы́нове чужді́и, о не́мже труди́лся єси́:
|
Кля́тся Госпо́дь десни́цею Своє́ю і крі́постію ми́шці Своєя́: а́ще ктому́ отда́м пшени́цю твою́ і пи́щу твою́ враго́м твої́м, і а́ще ктому́ іспію́ть вино́ твоє́ си́нове чужді́ї, о не́мже труди́лся єси́;
|
|
9
|
9
|
|
но собира́ющіи снѣдя́тъ я́ и похва́лятъ Го́спода, и объима́ющіи испію́тъ я́ во дво́рѣхъ святы́хъ Мои́хъ.
|
но собира́ющії снідя́ть я і похва́лять Го́спода, і обима́ющії іспію́ть я во дво́ріх святи́х Мої́х.
|
|
10
|
10
|
|
Иди́те враты́ Мои́ми и пу́ть сотвори́те лю́демъ Мои́мъ, и ка́меніє, є́же на пути́, размещи́те: воздви́гните зна́меніє на язы́ки.
|
Іді́те врати́ Мої́ми і путь сотворі́те лю́дем Мої́м, і ка́меніє, є́же на путі́, размещі́те; воздви́гніте зна́меніє на язи́ки.
|
|
11
|
11
|
|
Се́ бо, Госпо́дь слы́шано сотвори́ до послѣ́днихъ земли́: рцы́те дще́ри Сіо́новѣ: се́, Спаси́тель тво́й гряде́тъ, имѣ́яй съ Собо́ю мзду́ и дѣ́ло Своє́ предъ лице́мъ Свои́мъ.
|
Се бо, Госпо́дь сли́шано сотвори́ до послі́дніх землі́: рці́те дще́рі Сіо́нові: се, Спаси́тель твой гряде́ть, імі́яй с Собо́ю мзду і ді́ло Своє́ пред лице́м Свої́м.
|
|
12
|
12
|
|
И прозове́тъ я́ лю́ди свя́ты, изба́влены Го́сподемъ: ты́ же прозове́шися взы́сканъ гра́дъ и не оста́вленъ.
|
І прозове́ть я лю́ди свя́ти, ізба́влені Го́сподем; ти же прозове́шися взи́скан град і не оста́влен.
|
