|
Іса́іи
|
ΗΣΑΪΑΣ
|
|
Глава 1
|
Κεφάλαιο 1
|
|
1
|
1
|
|
Видѣ́ніє, є́же ви́дѣ Иса́іа сы́нъ Амо́совъ, є́же ви́дѣ на Іуде́ю и на Ієрусали́мъ, въ ца́рство Озі́и и Іоаѳа́ма, и Аха́за и Єзекі́и, и́же ца́рствоваша во Іуде́и.
|
ΟΡΑΣΙΣ, ἣν εἶδεν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμώς, ἣν εἶδε κατὰ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ κατὰ ῾Ιερουσαλὴμ ἐν βασιλεία ᾿Οζίου καὶ ᾿Ιωάθαμ καὶ ῎Αχαζ καὶ ᾿Εζεκίου, οἵ ἐβασίλευσαν τῆς ᾿Ιουδαίας.
|
|
2
|
2
|
|
Слы́ши, небо, и внуши́, земле́, я́ко Госпо́дь возглаго́ла: сы́ны роди́хъ и возвы́сихъ, ті́и же отверго́шася мене́.
|
῎Ακουε οὐρανὲ καὶ ἐνωτίζου γῆ, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν· υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν.
|
|
3
|
3
|
|
Позна́ во́лъ стяжа́вшаго и́, и осе́лъ я́сли господи́на своєго́: Ізра́иль же Мене́ не позна́, и лю́діє Мои́ не разумѣ́ша.
|
ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν.
|
|
4
|
4
|
|
Увы́, язы́къ грѣ́шный, лю́діє испо́лнени грѣхо́въ, сѣ́мя лука́воє, сы́нове беззако́нніи, оста́висте Го́спода и разгнѣ́васте свята́го Ізра́илева, отврати́теся вспя́ть.
|
οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι· ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον καὶ παρωργίσατε τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ.
|
|
5
|
5
|
|
Что́ єще́ уязвля́єтеся, прилага́юще беззако́ніє? Вся́кая глава́ въ болѣ́знь, и вся́коє се́рдце въ печа́ль.
|
τί ἔτι πληγῆτε προστιθέντες ἀνομίαν; πᾶσα κεφαλὴ εἰς πόνον καὶ πᾶσα καρδία εἰς λύπην.
|
|
6
|
6
|
|
От но́гъ да́же до главы́ нѣ́сть въ не́мъ цѣ́лости: ни стру́пъ, ни я́зва, ни ра́на паля́щаяся: нѣ́сть пла́стыря приложи́ти, ниже́ єле́а, ниже́ обяза́нія.
|
ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ὁλοκληρία, οὔτε τραῦμα οὔτε μώλωψ οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα· οὐκ ἔστιν μάλαγμα ἐπιθῆναι οὔτε ἔλαιον οὔτε καταδέσμους.
|
|
7
|
7
|
|
Земля́ ва́ша пуста́, гра́ди ва́ши огне́мъ пожже́ни, страну́ ва́шу предъ ва́ми чужді́и пояда́ютъ, и опустѣ́ низвраще́на от люді́й чужди́хъ.
|
ἡ γῆ ὑμῶν ἔρημος, αἱ πόλεις ὑμῶν πυρίκαυστοι· τὴν χώραν ὑμῶν ἐνώπιον ὑμῶν ἀλλότριοι κατεσθίουσι αὐτήν, καὶ ἠρήμωται κατεστραμμένη ὑπὸ λαῶν ἀλλοτρίων.
|
|
8
|
8
|
|
Оста́вится дще́рь Сіо́ня, я́ко ку́ща въ віногра́дѣ и я́ко ово́щноє храни́лище въ вертогра́дѣ, я́ко гра́дъ вою́ємый.
|
ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιὼν ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτῳ, ὡς πόλις πολιορκουμένη·
|
|
9
|
9
|
|
И а́ще не бы́ Госпо́дь Савао́ѳъ оста́вилъ на́мъ сѣ́мене, я́ко Содо́ма у́бо бы́ли бы́хомъ, и я́ко Гомо́рру уподо́билися бы́хомъ.
|
καὶ εἰ μὴ Κύριος σαβαὼθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα, ὡς Σόδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γόμορρα ἂν ὡμοιώθημεν. —
|
|
10
|
10
|
|
Услы́шите сло́во Госпо́дне, кня́зи Содо́мстіи: внемли́те зако́ну Бо́жію, лю́діє Гомо́ррстіи.
|
᾿Ακούσατε λόγον Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε νόμον Θεοῦ λαὸς Γομόρρας.
|
|
11
|
11
|
|
Что́ ми мно́жество же́ртвъ ва́шихъ, глаго́летъ Госпо́дь? Испо́лненъ є́смь всесожже́ній о́внихъ и ту́ка а́гнцевъ, и кро́ве юнце́въ и козло́въ не хощу́.
|
τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος· πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι,
|
|
12
|
12
|
|
Ниже́ приходи́те яви́тися ми́: кто́ бо изыска́ сія́ изъ ру́къ ва́шихъ? Ходи́ти по двору́ моєму́ не приложите́.
|
οὐδὲ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναι μοι. τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου
|
|
13
|
13
|
|
И а́ще принесе́те ми́ семіда́лъ, всу́є: кади́ло ме́рзость ми́ є́сть.
|
οὐ προσθήσεσθαι· ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι· νηστείαν καὶ ἀργίαν
|
|
14
|
14
|
|
Новоме́сячій ва́шихъ и суббо́тъ и дне́ вели́каго не потерплю́: поста́ и пра́здности, и новоме́сячій ва́шихъ и пра́здниковъ ва́шихъ ненави́дитъ душа́ моя́: бы́сте ми́ въ сы́тость, ктому́ не стерплю́ грѣхо́въ ва́шихъ.
|
καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου· ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν, οὐκέτι ἀνήσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν.
|
|
15
|
15
|
|
Єгда́ простре́те ру́ки [ва́шя] ко мнѣ́, отвращу́ о́чи мои́ от ва́съ: и а́ще умно́жите моле́ніє, не услы́шу ва́съ: ру́ки бо ва́шя испо́лнены кро́ве.
|
ὅταν ἐκτείνητε τὰς χεῖρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ᾿ ὑμῶν, καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν· αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις.
|
|
16
|
16
|
|
Измы́йтеся, [и] чи́сти бу́дите, отими́те лука́вства от ду́шъ ва́шихъ предъ очи́ма мои́ма, преста́ните от лука́вствъ ва́шихъ.
|
λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε, ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν,
|
|
17
|
17
|
|
Научи́теся добро́ твори́ти, взыщи́те суда́, изба́вите оби́димаго, суди́те си́ру и оправди́те вдови́цу,
|
μάθετε καλὸν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δικαιώσατε χήραν·
|
|
18
|
18
|
|
и пріиди́те, и истя́жимся, глаго́летъ Госпо́дь. И а́ще бу́дутъ грѣси́ ва́ши я́ко багря́ноє, я́ко снѣ́гъ убѣлю́: а́ще же бу́дутъ я́ко червле́ноє, я́ко во́лну убѣлю́.
|
καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος· καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ, ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡς ἔριον λευκανῶ.
|
|
19
|
19
|
|
И а́ще хо́щете и послу́шаєте мене́, блага́я земли́ снѣ́сте:
|
καὶ ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε·
|
|
20
|
20
|
|
а́ще же не хо́щете, ниже́ послу́шаєте мене́, ме́чь вы́ поя́стъ: уста́ бо Госпо́дня глаго́лаша сія́.
|
ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα.
|
|
21
|
21
|
|
Ка́ко бы́сть блудни́ца гра́дъ вѣ́рный Сіо́нъ по́лнъ суда́? въ не́мже пра́вда почива́ше, ны́нѣ же [въ не́мъ] убі́йцы.
|
Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιών, πλήρης κρίσεως, ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ, νῦν δὲ φονευταί.
|
|
22
|
22
|
|
Сребро́ ва́ше неискуше́но, корче́мницы твои́ мѣша́ютъ віно́ съ водо́ю.
|
τὸ ἀργύριον ὑμῶν ἀδόκιμον· οἱ κάπηλοί σου μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι·
|
|
23
|
23
|
|
Кня́зи твои́ не покаря́ются, о́бщницы тате́мъ, лю́бяще да́ры, гоня́ще воздая́ніє, си́рымъ не судя́щіи и суду́ вдови́цъ не внима́ющіи.
|
οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦσι, κοινωνοὶ κλεπτῶν ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα, ὀρφανοῖς οὐ κρίνοντες καὶ κρίσιν χηρῶν οὐ προσέχοντες.
|
|
24
|
24
|
|
Сего́ ра́ди та́ко глаго́летъ Влады́ка Госпо́дь Савао́ѳъ: го́ре крѣ́пкимъ во Ізра́или: не преста́нетъ бо я́рость моя́ на проти́вныя, и су́дъ враго́мъ мои́мъ сотворю́:
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ δεσπότης σαβαώθ, ὁ δυνάστης τοῦ ᾿Ισραήλ· οὐαὶ τοῖς ἰσχύουσιν ἐν ῾Ιερουσαλήμ· οὐ παύσεται γάρ μου ὁ θυμὸς ἐν τοῖς ὑπεναντίοις, καὶ κρίσιν ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου ποιήσω.
|
|
25
|
25
|
|
и наведу́ ру́ку мою́ на тя́, и разжегу́ въ чистоту́, непокаря́ющихся же погублю́, и отиму́ всѣ́хъ беззако́нныхъ от тебе́, и всѣ́хъ го́рдыхъ смирю́.
|
καὶ ἐπάξω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ σὲ καὶ πυρώσω σε εἰς καθαρόν, τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας ἀπολέσω καὶ ἀφελῶ πάντας ἀνόμους ἀπὸ σοῦ καὶ πάντας ὑπηφάνους ταπεινώσω.
|
|
26
|
26
|
|
И приста́влю судіи́ твоя́ я́коже пре́жде, и совѣ́тники твоя́ я́ко от нача́ла: и по си́хъ нарѣче́шися гра́дъ пра́вды, ма́ти градово́мъ, вѣ́рный Сіо́нъ.
|
καὶ ἐπιστήσω τοὺς κριτάς σου ὡς τὸ πρότερον καὶ τοὺς συμβούλους σου ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς· καὶ μετὰ ταῦτα κληθήσῃ πόλις δικαιοσύνης, μητρόπολις πιστὴ Σιών.
|
|
27
|
27
|
|
Съ судо́мъ бо спасе́тся плѣне́ніє єго́ и съ ми́лостынею.
|
μετὰ γὰρ κρίματος σωθήσεται ἡ αἰχμαλωσία αὐτῆς καὶ μετὰ ἐλεημοσύνης.
|
|
28
|
28
|
|
И сокруша́тся беззако́нніи и грѣ́шницы вку́пѣ, и оста́вившіи Го́спода сконча́ются:
|
καὶ συντριβήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα, καὶ οἱ ἐγκαταλιπόντες τὸν Κύριον συντελεσθήσονται.
|
|
29
|
29
|
|
зане́же постыдя́тся о і́долѣхъ свои́хъ, и́хже са́ми восхотѣ́ша, и посра́мятся о садѣ́хъ свои́хъ, и́хже возжелѣ́ша.
|
διότι αἰσχυνθήσονται ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν, ἃ αὐτοὶ ἠβούλοντο, καὶ ἐπαισχυνθήσονται ἐπὶ τοῖς κήποις αὐτῶν, ἃ ἐπεθύμησαν.
|
|
30
|
30
|
|
Бу́дутъ бо я́ко тереві́нѳъ отме́тнувый ли́ствія [своя́], и я́ко вертогра́дъ не имы́й воды́.
|
ἔσονται γὰρ ὡς τερέβινθος ἀποβεβληκυῖα τὰ φύλλα καὶ ὡς παράδεισος ὕδωρ μὴ ἔχων·
|
|
31
|
31
|
|
И бу́детъ крѣ́пость и́хъ я́ко сте́бль изгре́бія, и дѣ́ланія и́хъ я́ко и́скры о́гненныя, и сожгу́тся беззако́нницы и грѣ́шницы вку́пѣ, и не бу́детъ угаша́яй.
|
καὶ ἔσται ἡ ἰσχὺς αὐτῶν ὡς καλάμη στιππύου καὶ αἱ ἐργασίαι αὐτῶν ὡς σπινθῆρες πυρός, καὶ κατακαυθήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων.
|
|
Глава 2
|
Κεφάλαιο 2
|
|
1
|
1
|
|
Сло́во бы́вшеє от Го́спода ко Иса́іи сы́ну Амо́сову о Іуде́и и о Ієрусали́мѣ.
|
Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ησαΐαν υἱὸν ᾿Αμὼς περὶ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ περὶ ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
2
|
2
|
|
Я́ко бу́детъ въ послѣ́днія дни́ явле́на гора́ Госпо́дня, и до́мъ Бо́жій на версѣ́ го́ръ, и возвы́сится превы́ше холмо́въ: и пріи́дутъ къ не́й вси́ язы́цы.
|
῞Οτι ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις ἐμφανὲς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἄκρων τῶν ὀρέων καὶ ὑψωθήσεται ὑπεράνω τῶν βουνῶν· καὶ ἥξουσιν ἐπ᾿ αὐτὸ πάντα τὰ ἔθνη,
|
|
3
|
3
|
|
И по́йдутъ язы́цы мно́зи и реку́тъ: пріиди́те, и взы́демъ на го́ру Госпо́дню и въ до́мъ Бо́га Іа́ковля, и возвѣсти́тъ на́мъ пу́ть сво́й, и по́йдемъ по нему́. От Сіо́на бо изы́детъ зако́нъ, и сло́во Госпо́дне изъ Ієрусали́ма:
|
καὶ πορεύσονται ἔθνη πολλὰ καὶ ἐροῦσι· δεῦτε καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ, καὶ ἀναγγελεῖ ἡμῖν τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ πορευσόμεθα ἐν αὐτῇ· ἐκ γὰρ Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
4
|
4
|
|
и суди́ти бу́детъ посредѣ́ язы́къ и изобличи́тъ лю́ди мно́ги: и раскую́тъ мечы́ своя́ на ора́ла и ко́пія своя́ на серпы́, и не во́зметъ язы́къ на язы́къ меча́, и не навы́кнутъ ктому́ ра́товатися.
|
καὶ κρινεῖ ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν καὶ ἐλέγξει λαὸν πολύν, καὶ συγκόψουσι τὰς μαχαίρας αὐτῶν εἰς ἄροτρα καὶ τὰς ζιβύνας αὐτῶν εἰς δρέπανα, καὶ οὐ λήψεται ἔθνος ἐπ᾿ ἔθνος μάχαιραν, καὶ οὐ μὴ μάθωσιν ἔτι πολεμεῖν. —
|
|
5
|
5
|
|
И ны́нѣ, до́ме Іа́ковль, пріиди́те, по́йдемъ свѣ́томъ Госпо́днимъ.
|
Καὶ νῦν, ὁ οἶκος ᾿Ιακώβ, δεῦτε πορευθῶμεν τῷ φωτὶ Κυρίου.
|
|
6
|
6
|
|
Оста́ви бо лю́ди своя́, до́мъ Іа́ковль: зане́ я́коже изъ нача́ла напо́лнися страна́ и́хъ волхвова́ній, я́коже иноплеме́нниковъ, и ча́да мно́га иноплеме́ннича роди́шася и́мъ.
|
ἀνῆκε γὰρ τὸν λαὸν αὐτοῦ τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐνεπλήσθη ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡ χώρα αὐτῶν κληδονισμῶν, ὡς ἡ τῶν ἀλλοφύλων, καὶ τέκνα πολλὰ ἀλλόφυλα ἐγενήθη αὐτοῖς.
|
|
7
|
7
|
|
Напо́лнися бо страна́ и́хъ сребра́ и зла́та, и не бя́ше числа́ сокро́вищъ и́хъ: и напо́лнися земля́ и́хъ ко́ней, и не бя́ше числа́ колесни́цъ и́хъ:
|
ἐνεπλήσθη γὰρ ἡ χώρα αὐτῶν ἀργυρίου καὶ χρυσίου, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν θησαυρῶν αὐτῶν· καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἵππων, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων αὐτῶν·
|
|
8
|
8
|
|
и напо́лнися земля́ ме́рзостей дѣ́лъ ру́къ и́хъ, и поклони́шася тѣ́мъ, я́же сотвори́ша пе́рсты и́хъ:
|
καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γῆ βδελυγμάτων τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν, καὶ προσεκύνησαν, οἷς ἐποίησαν οἱ δάκτυλοι αὐτῶν·
|
|
9
|
9
|
|
и преклони́ся человѣ́къ, и смири́ся му́жъ, и не претерплю́ и́мъ.
|
καὶ ἔκυψεν ἄνθρωπος, καὶ ἐταπεινώθη ἀνήρ, καὶ οὐ μὴ ἀνήσω αὐτούς.
|
|
10
|
10
|
|
И ны́нѣ вни́дите въ ка́меніє и скры́йтеся въ зе́млю от лица́ стра́ха Госпо́дня и от сла́вы крѣ́пости єго́, єгда́ воста́нетъ сокруши́ти зе́млю.
|
καὶ νῦν εἰσέλθετε εἰς τὰς πέτρας καὶ κρύπτεσθε εἰς τὴν γῆν ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ θραῦσαι τὴν γῆν.
|
|
11
|
11
|
|
О́чи бо Госпо́дни высо́цы, человѣ́къ же смире́нъ: и смири́тся высота́ человѣ́ческая, и вознесе́тся Госпо́дь єди́нъ въ де́нь о́ный.
|
οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ Κυρίου ὑψηλοί, ὁ δὲ ἄνθρωπος ταπεινός· καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ.
|
|
12
|
12
|
|
Де́нь бо Го́спода Савао́ѳа на вся́каго досади́теля и гордели́ваго, и на вся́каго высо́каго и велича́ваго, и смиря́тся:
|
ἡμέρα γὰρ Κυρίου σαβαὼθ ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, καὶ ταπεινωθήσονται,
|
|
13
|
13
|
|
и на вся́къ ке́дръ Ліва́нскій высо́кихъ и превознесе́нныхъ и на вся́ко дре́во же́лудя Васа́нска,
|
καὶ ἐπὶ πᾶσαν κέδρον τοῦ Λιβάνου τῶν ὑψηλῶν καὶ μετεώρων καὶ ἐπὶ πᾶν δένδρον βαλάνου Βασὰν
|
|
14
|
14
|
|
и на вся́кую го́ру высо́кую и на вся́кій хо́лмъ высо́кій,
|
καὶ ἐπὶ πᾶν ὑψηλὸν ὄρος καὶ ἐπὶ πάντα βουνὸν ὑψηλὸν
|
|
15
|
15
|
|
и на вся́кій сто́лпъ высо́къ и на вся́кую стѣ́ну высо́кую,
|
καὶ ἐπὶ πάντα πύργον ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ πᾶν τεῖχος ὑψηλὸν
|
|
16
|
16
|
|
и на вся́кій кора́бль морскі́й и на вся́ко видѣ́ніє добро́ты корабле́й.
|
καὶ ἐπὶ πᾶν πλοῖον θαλάσσης καὶ ἐπὶ πᾶσαν θέαν πλοίων κάλλους.
|
|
17
|
17
|
|
И смири́тся вся́кій человѣ́къ, и паде́тся высота́ человѣ́ча, и вознесе́тся Госпо́дь єди́нъ въ де́нь о́ный.
|
καὶ ταπεινωθήσεται πᾶς ἄνθρωπος, καὶ πεσεῖται ὕψος ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.
|
|
18
|
18
|
|
И рукотворе́ная вся́ скры́ютъ,
|
καὶ τὰ χειροποίητα πάντα κατακρύψουσιν,
|
|
19
|
19
|
|
вне́сше въ пеще́ры и въ разсѣ́лины ка́меній и въ верте́пы земны́я, от лица́ стра́ха Госпо́дня и от сла́вы крѣ́пости єго́, єгда́ воста́нетъ сокруши́ти зе́млю.
|
εἰσενέγκαντες εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν καὶ εἰς τὰς τρώγλας τῆς γῆς ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ θραῦσαι τὴν γῆν.
|
|
20
|
20
|
|
Въ де́нь бо о́ный изри́нетъ человѣ́къ ме́рзости своя́ златы́я и сре́бряныя, я́же сотвори́ша, да покланя́ются су́єтнымъ и нетопыре́мъ,
|
τῇ γὰρ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐκβαλεῖ ἄνθρωπος τὰ βδελύγματα αὐτοῦ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χρυσᾶ, ἃ ἐποίησαν προσκυνεῖν, τοῖς ματαίοις καὶ ταῖς νυκτερίσι,
|
|
21
|
21
|
|
є́же вни́ти въ верте́пы тве́рдаго ка́мене и въ разсѣ́лины ка́меній, от лица́ стра́ха Госпо́дня и от сла́вы крѣ́пости єго́, єгда́ воста́нетъ сокруши́ти зе́млю.
|
τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὰς τρώγλας τῆς στερεᾶς πέτρας καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ θραῦσαι τὴν γῆν.
|
|
22
|
|
|
Оста́вите [у́бо] ва́мъ человѣ́ка, єму́же є́сть дыха́ніє въ ноздре́хъ єго́: я́ко въ че́мъ вмѣни́ся се́й?
|
|
|
Глава 3
|
Κεφάλαιο 3
|
|
1
|
1
|
|
Се́, Влады́ка Госпо́дь Савао́ѳъ отъи́метъ от Ієрусали́ма и от Іуде́и крѣ́пкаго и крѣ́пкую, крѣ́пость хлѣ́ба и крѣ́пость воды́,
|
ΙΔΟΥ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ ἰσχύοντα καὶ ἰσχύουσαν, ἰσχὺν ἄρτου καὶ ἰσχὺν ὕδατος,
|
|
2
|
2
|
|
исполи́на и крѣ́пкаго, и человѣ́ка ра́тника и судію́, и проро́ка и смотрели́ваго, и ста́рца
|
γίγαντα καὶ ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον
|
|
3
|
3
|
|
и пятьдесятонача́лника, и ди́внаго совѣ́тника и прему́драго архіте́ктона и разу́мнаго послу́шателя.
|
καὶ πεντηκόνταρχον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ συνετὸν ἀκροατήν·
|
|
4
|
4
|
|
И поста́влю ю́ношы кня́зи и́хъ, и руга́теліє госпо́дствовати бу́дутъ и́ми.
|
καὶ ἐπιστήσω νεανίσκους ἄρχοντας αὐτῶν, καὶ ἐμπαῖκται κυριεύσουσιν αὐτῶν.
|
|
5
|
5
|
|
И напа́дати и́мутъ лю́діє, человѣ́къ на человѣ́ка, и человѣ́къ на бли́жняго своєго́: прирази́тся отроча́ къ ста́рцу, и безче́стный къ честно́му.
|
καὶ συμπεσεῖται ὁ λαός, ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· πρσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην, ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον.
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко и́мется человѣ́къ бра́та своєго́, или́ дома́шняго отца́ своєго́, глаго́ля: ри́зу и́маши, началово́ждь на́мъ бу́ди, и бра́шно моє́ подъ тобо́ю да бу́детъ.
|
ὅτι ἐπιλήψεται ἄνθρωπος τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ἢ τοῦ οἰκείου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ λέγων· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ, καὶ τὸ βρῶμα τὸ ἐμὸν ὑπὸ σὲ ἔστω.
|
|
7
|
7
|
|
И отвѣща́въ въ де́нь о́ный рече́тъ: не бу́ду тво́й началово́ждь, нѣ́сть бо въ дому́ моє́мъ ни хлѣ́ба, ни ри́зы: не бу́ду началово́ждь лю́демъ си́мъ.
|
καὶ ἀποκριθεὶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐρεῖ· οὐκ ἔσομαί σου ἀρχηγός· οὐ γὰρ ἔστιν ἐν τῷ οἴκῳ μου ἄρτος, οὐδὲ ἱμάτιον· οὐκ ἔσομαι ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ τούτου.
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко оста́вленъ бы́сть Ієрусали́мъ, и Іуде́а паде́, и язы́къ и́хъ со беззако́ніємъ, не покаря́ющься Го́сподеви.
|
ὅτι αἰνεῖται ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἡ ᾿Ιουδαία συμπέπτωκε, καὶ αἱ γλῶσσαι αὐτῶν μετὰ ἀνομίας, τὰ πρὸς Κύριον ἀπειθοῦντες· διότι νῦν ἐταπεινώθη ἡ δόξα αὐτῶν,
|
|
9
|
9
|
|
Сего́ ра́ди ны́нѣ смири́ся сла́ва и́хъ, и сту́дъ лица́ и́хъ проти́ву ста́ и́мъ: грѣ́хъ же сво́й я́ко Содо́мскій возвѣсти́ша и яви́ша. Го́ре души́ и́хъ, зане́ умы́слиша совѣ́тъ лука́вый на себе́ сами́хъ,
|
καὶ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου αὐτῶν ἀντέστη αὐτοῖς· τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτῶν ὡς Σοδόμων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν. οὐαὶ τῇ ψυχῇ αὐτῶν, διότι βεβούλευνται βουλὴν πονηρὰν καθ᾿ ἑαυτῶν
|
|
10
|
10
|
|
ре́кше: свя́жемъ пра́веднаго, я́ко непотре́бенъ на́мъ є́сть. У́бо плоды́ дѣ́лъ свои́хъ снѣдя́тъ.
|
εἰπόντες· δήσωμεν τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι· τοίνυν τὰ γεννήματα τῶν ἔργων αὐτῶν φάγονται.
|
|
11
|
11
|
|
Го́ре беззако́нному: лука́вая бо приключа́тся єму́ по дѣло́мъ руку́ єго́.
|
οὐαὶ τῷ ἀνόμῳ· πονηρὰ κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ συμβήσεται αὐτῷ.
|
|
12
|
12
|
|
Лю́діє мои́, приста́вницы ва́ши пожина́ютъ ва́съ, и истяза́ющіи облада́ютъ ва́ми: лю́діє мои́, блажа́щіи ва́съ льстя́тъ вы́ и стези́ но́гъ ва́шихъ возмуща́ютъ.
|
λαός μου, οἱ πράκτορες ὑμῶν καλαμῶνται ὑμᾶς, καὶ οἱ ἀπαιτοῦντες κυριεύουσιν ὑμῶν· λαός μου, οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὸν τρίβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν.
|
|
13
|
13
|
|
Но ны́нѣ устро́ится Госпо́дь на су́дъ и поста́витъ на су́дъ лю́ди своя́:
|
ἀλλὰ νῦν καταστήσεται εἰς κρίσιν Κύριος καὶ στήσει εἰς κρίσιν τὸν λαὸν αὐτοῦ·
|
|
14
|
14
|
|
са́мъ Госпо́дь на су́дъ пріи́детъ со старѣ́йшины люді́й и со кня́зи и́хъ. Вы́ же почто́ запали́сте віногра́дъ мо́й, и разграбле́ніє убо́гаго въ домѣ́хъ ва́шихъ?
|
αὐτὸς Κύριος εἰς κρίσιν ἥξει μετὰ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ καὶ μετὰ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ. ὑμεῖς δὲ τί ἐνεπυρίσατε τὸν ἀμπελῶνά μου καὶ ἡ ἁρπαγὴ τοῦ πτωχοῦ ἐν τοῖς οἴκοις ὑμῶν;
|
|
15
|
15
|
|
почто́ вы́ оби́дите люді́й мои́хъ и лице́ убо́гихъ посрамля́єте? глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ.
|
τί ὑμεῖς ἀδικεῖτε τὸν λαόν μου καὶ τὸ πρόσωπον τῶν πτωχῶν καταισχύνετε;
|
|
16
|
16
|
|
Сія́ глаго́летъ Госпо́дь: поне́же вознесо́шася дще́ри Сіо́ни и ходи́ша высо́кою вы́єю и помиза́ніємъ оче́съ и ступа́ніємъ но́гъ, ку́пно ри́зы влеку́шыя [по до́лу] и нога́ма ку́пно игра́ющыя:
|
Τάδε λέγει Κύριος· ἀνθ᾿ ὧν ὑψώθησαν αἱ θυγατέρες καὶ ἐπορεύθησαν ὑψηλῷ τραχήλῳ καὶ ἐν νεύμασιν ὀφθαλμῶν καὶ τῇ πορείᾳ τῶν ποδῶν ἅμα σύρουσαι τοὺς χιτῶνας καὶ τοῖς ποσὶν ἅμα παίζουσαι,
|
|
17
|
17
|
|
и смири́тъ Госпо́дь нача́лныя дще́ри Сіо́ни, и Госпо́дь откры́єтъ срамоту́ и́хъ.
|
καὶ ταπεινώσει ὁ Θεὸς ἀρχούσας θυγατέρας Σιών, καὶ Κύριος ἀποκαλύψει τὸ σχῆμα αὐτῶν
|
|
18
|
18
|
|
Въ де́нь о́нъ, и отъи́метъ Госпо́дь сла́ву ри́зъ и́хъ и красоты́ и́хъ, и вплете́нія злата́я [на главѣ́] и тре́сны ри́зныя, и лу́ницы гри́венныя
|
ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ ἀφελεῖ Κύριος τὴν δόξαν τοῦ ἱματισμοῦ αὐτῶν καὶ τοὺς κόσμους αὐτῶν καὶ τὰ ἐμπλόκια καὶ τοὺς κοσύμβους καὶ τοὺς μηνίσκους
|
|
19
|
19
|
|
и срачи́цы то́нкія, и красоту́ лица́ и́хъ и состроє́ніє красы́ сла́вныя, и о́бручи и пе́рстни, и мони́ста и запя́стія и худо́жныя усеря́зи,
|
καὶ τὸ κάθεμα καὶ τὸν κόσμον τοῦ προσώπου αὐτῶν
|
|
20
|
20
|
|
и багряни́цы и пребагря́ная, и у́тварь хра́мную
|
καὶ τὴν σύνθεσιν τοῦ κόσμου τῆς δόξης καὶ τοὺς χλιδῶνας, καὶ τὰ ψέλια καὶ τὸ ἐμπλόκιον καὶ τὰ περιδέξια καὶ τοὺς δακτυλίους καὶ τὰ ἐνώτια
|
|
21
|
21
|
|
и свѣ́тлая лако́нская, и виссо́ны и синеты́, и червлени́цы
|
καὶ τὰ περιπόρφυρα καὶ τὰ μεσοπόρφυρα
|
|
22
|
22
|
|
и виссо́нъ со зла́томъ и синето́ю преты́каны, и тончи́цы преи́маны зла́томъ:
|
καὶ τὰ ἐπιβλήματα τὰ κατὰ τὴν οἰκίαν καὶ τὰ διαφανῆ Λακωνικὰ
|
|
23
|
23
|
|
и бу́детъ вмѣ́сто вони́ до́брыя смра́дъ, и вмѣ́сто по́яса у́жемъ препоя́шешися, и вмѣ́сто украше́нія злата́го, є́же на главѣ́, плѣ́шь имѣ́ти бу́деши дѣ́лъ твои́хъ ра́ди, и вмѣ́сто ри́зы багря́ныя препоя́шешися вре́тищемъ:
|
καὶ τὰ βύσσινα καὶ τὰ ὑακίνθινα καὶ τὰ κόκκινα καὶ τὴν βύσσον, σὺν χρυσῷ καὶ ὑακίνθῳ συγκαθυφασμένα καὶ θέριστρα κατάκλιτα.
|
|
24
|
24
|
|
и сы́нъ тво́й добрѣ́йшій, єго́же лю́биши, мече́мъ паде́тъ, и крѣ́пцыи ва́ши мече́мъ паду́тъ и смиря́тся:
|
καὶ ἔσται ἀντὶ ὀσμῆς ἡδείας κονιορτός, καὶ ἀντὶ ζώνης σχοινίῳ ζώσῃ καὶ ἀντὶ τοῦ κόσμου τῆς κεφαλῆς τοῦ χρυσίου φαλάκρωμα ἕξεις διὰ τὰ ἔργα σου καὶ ἀντὶ τοῦ χιτῶνος τοῦ μεσοπορφύρου περιζώσῃ σάκκον.
|
|
25
|
25
|
|
и воспла́чутся храни́лища у́тварей ва́шихъ, и оста́нешися єди́на и о зе́млю уда́рена бу́деши.
|
καὶ ὁ υἱός σου ὁ κάλλιστος, ὃν ἀγαπᾷς, μαχαίρᾳ πεσεῖται, καὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμῶν μαχαίρᾳ πεσοῦνται. Καὶ ταπεινωθήσονται
|
|
Глава 4
|
Κεφάλαιο 4
|
|
1
|
1
|
|
И и́мутся се́дмь же́нъ за му́жа єди́наго, глаго́лющя: хлѣ́бъ на́шъ я́сти бу́демъ и въ ри́зы на́шя одѣва́тися, то́чію и́мя твоє́ да нарече́тся на на́съ, отими́ укори́зну на́шу.
|
ΚΑΙ ἐπιλήψονται ἑπτὰ γυναῖκες ἀνθρώπου ἑνὸς λέγουσαι· τὸν ἄρτον ἡμῶν φαγόμεθα καὶ τὰ ἱμάτια ἡμῶν περιβαλούμεθα πλὴν τὸ ὄνομα τὸ σὸν κεκλήσθω ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἄφελε τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν. —
|
|
2
|
2
|
|
Въ де́нь о́ный возсія́єтъ Бо́гъ въ совѣ́тѣ со сла́вою на земли́, є́же вознести́ и просла́вити оста́нокъ Ізра́иля.
|
Τῇ δὲ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐπιλάμψει ὁ Θεὸς ἐν βουλῇ μετὰ δόξης ἐπὶ τῆς γῆς τοῦ ὑψῶσαι καὶ δοξάσαι τὸ καταλειφθὲν τοῦ ᾿Ισραήλ·
|
|
3
|
3
|
|
И бу́детъ оста́нокъ въ Сіо́нѣ и оста́нокъ во Ієрусали́мѣ, святи нареку́тся вси́ напи́санніи въ жи́знь во Ієрусали́мѣ:
|
καὶ ἔσται τὸ ὑπολειφθὲν ἐν Σιών, καὶ τὸ καταλειφθὲν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἅγιοι κληθήσονται, πάντες οἱ γραφέντες εἰς ζωὴν ἐν ῾Ιερουσαλήμ·
|
|
4
|
4
|
|
я́ко отмы́єтъ Госпо́дь скве́рну сыно́въ и дще́рей Сіо́нскихъ и кро́вь Ієрусали́мску очи́ститъ от среды́ и́хъ ду́хомъ суда́ и ду́хомъ зно́я.
|
ὅτι ἐκπλυνεῖ Κύριος τὸν ρύπον τῶν υἱῶν καὶ τῶν θυγατέρων Σιὼν καὶ τὸ αἷμα ἐκκαθαριεῖ ἐκ μέσου αὐτῶν ἐν πνεύματι κρίσεως καὶ πνεύματι καύσεως.
|
|
5
|
5
|
|
И пріи́детъ Госпо́дь, и бу́детъ все́ мѣ́сто горы́ Сіо́ни, и вся́ я́же о́крестъ єя́ осѣни́тъ о́блакъ во дни́, и я́ко ды́ма и свѣ́та о́гненна горя́ща въ нощи́, все́ю сла́вою покры́єтся:
|
καὶ ἥξει, καὶ ἔσται πᾶς τόπος τοὺς ὄρους Σιὼν καὶ πάντα τὰ περικύκλῳ αὐτῆς σκιάσει νεφέλη ἡμέρας καὶ ὡς καπνοῦ καὶ ὡς φωτὸς πυρὸς καιομένου νυκτός, καὶ πάσῃ τῇ δόξῃ σκεπασθήσεται·
|
|
6
|
6
|
|
и бу́детъ въ сѣ́нь от зно́я и въ покро́въ и въ сокрове́ніє от же́стости и дождя́.
|
καὶ ἔσται εἰς σκιὰν ἀπὸ καύματος καὶ ἐν σκέπῃ καὶ ἐν ἀποκρύφῳ ἀπὸ σκληρότητος καὶ ὑετοῦ.
|
|
Глава 5
|
Κεφάλαιο 5
|
|
1
|
1
|
|
Воспою́ ны́нѣ возлю́бленному пѣ́снь возлю́бленнаго моєго́ віногра́ду моєму́: віногра́дъ бы́сть возлю́бленному въ ро́зѣ, на мѣ́стѣ ту́чнѣ:
|
ΑΣΩ δὴ τῷ ἠγαπημένῳ ἆσμα τοῦ ἀγαπητοῦ μου τῷ ἀμπελῶνί μου. ἀμπελὼν ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ ἐν κέρατι, ἐν τόπῳ πίονι.
|
|
2
|
2
|
|
и огражде́ніємъ огради́хъ и окопа́хъ, и насади́хъ ло́зу избра́нну, и созда́хъ сто́лпъ посредѣ́ єго́, и предточи́ліє ископа́хъ въ не́мъ, и жда́хъ, да сотвори́тъ гро́здіє, и сотвори́ те́рніє.
|
καὶ φραγμὸν περιέθηκα καὶ ἐχαράκωσα καὶ ἐφύτευσα ἄμπελον Σωρὴχ καὶ ὠκοδόμησα πύργον ἐν μέσῳ αὐτοῦ καὶ προλήνιον ὤρυξα ἐν αὐτῷ· καὶ ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι σταφυλήν, ἐποίησε δὲ ἀκάνθας.
|
|
3
|
3
|
|
И ны́нѣ, живу́щіи во Ієрусали́мѣ и человѣ́че Іу́динъ, суди́те между́ мно́ю и віногра́домъ мои́мъ.
|
καὶ νῦν, οἱ ἐνοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἄνθρωπος τοῦ ᾿Ιούδα, κρίνατε ἐν ἐμοὶ καὶ ἀναμέσον τοῦ ἀμπελῶνός μου.
|
|
4
|
4
|
|
Что́ сотворю́ єще́ віногра́ду моєму́, и не сотвори́хъ єму́? зане́же жда́хъ, да сотвори́тъ гро́здіє, сотвори́ же те́рніє.
|
τί ποιήσω ἔτι τῷ ἀμπελώνί μου καὶ οὐκ ἐποίησα αὐτῷ; διότι ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι σταφυλήν, ἐποίησε δὲ ἀκάνθας.
|
|
5
|
5
|
|
Ны́нѣ у́бо возвѣщу́ ва́мъ, что́ а́зъ сотворю́ віногра́ду моєму́: отиму́ огражде́ніє єго́, и бу́детъ въ разграбле́ніє: и разорю́ стѣ́ну єго́, и бу́детъ въ попра́ніє.
|
νῦν δὲ ἀναγγελῶ ὑμῖν τί ἐγὼ ποιήσω τῷ ἀμπελῶνί μου· ἀφελῶ τὸν φραγμὸν αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς διαρπαγήν, καὶ καθελῶ τὸν τοῖχον αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς καταπάτημα·
|
|
6
|
6
|
|
И оста́влю віногра́дъ мо́й, и ктому́ не обрѣ́жется, ниже́ покопа́єтся, и взы́детъ на не́мъ, я́коже на ляди́нѣ, те́рніє: и облако́мъ заповѣ́мъ, є́же не одожди́ти на него́ дождя́.
|
καὶ ἀνήσω τὸν ἀμπελωνά μου καὶ οὐ τμηθῇ οὐδὲ μὴ σκαφῇ, καὶ ἀναβήσονται εἰς αὐτὸν ὡς εἰς χέρσον ἄκανθαι· καὶ ταῖς νεφέλαις ἐντελοῦμαι τοῦ μὴ βρέξαι εἰς αὐτὸν ὑετόν.
|
|
7
|
7
|
|
Віногра́дъ бо Го́спода Савао́ѳа, до́мъ Ізра́илевъ є́сть, и человѣ́къ Іу́динъ но́вый са́дъ возлю́бленный: жда́хъ, да сотвори́тъ су́дъ, сотвори́ же беззако́ніє, и не пра́вду, но во́пль.
|
ὁ γὰρ ἀμπελῶν Κυρίου σαβαὼθ οἶκος τοῦ ᾿Ισραήλ ἐστι καὶ ἄνθρωπος τοῦ ᾿Ιούδα νεόφυτον ἠγαπημένον· ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι κρίσιν, ἐποίησε δὲ ἀνομίαν καὶ οὐ δικαιοσύνην, ἀλλὰ κραυγήν.
|
|
8
|
8
|
|
Го́ре совокупля́ющымъ до́мъ къ до́му и село́ къ селу́ приближа́ющымъ, да бли́жнему оти́мутъ что́: єда́ вселите́ся єди́ни на земли́?
|
Οὐαὶ οἱ συνάπτοντες οἰκίαν πρὸς οἰκίαν καὶ ἀγρὸν πρὸς ἀγρὸν ἐγγίζοντες, ἵνα τοῦ πλησίον ἀφέλωνταί τι. μὴ οἰκήσετε μόνοι ἐπὶ τῆς γῆς;
|
|
9
|
9
|
|
Услы́шашася бо во ушесѣ́хъ Го́спода Савао́ѳа сія́: а́ще бо бу́дутъ до́мове мно́зи, въ запустѣ́ніє бу́дутъ вели́цыи и до́бріи, и не бу́дутъ живу́щіи въ ни́хъ:
|
ἠκούσθη γὰρ εἰς τὰ ὦτα Κυρίου σαβαὼθ ταῦτα· ἐὰν γὰρ γένωνται οἰκίαι πολλαί, εἰς ἔρημον ἔσονται μεγάλαι καὶ καλαί, καὶ οὐκ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν αὐταῖς.
|
|
10
|
10
|
|
идѣ́же бо возорю́тъ де́сять супру́гъ воло́въ, сотвори́тъ корча́гъ єди́нъ, и сѣ́яй Артава́съ ше́сть сотвори́тъ мѣ́ры три́.
|
οὗ γὰρ ἐργῶνται δέκα ζεύγη βοῶν, ποιήσει κεράμιον ἕν, καὶ ὁ σπείρων ἀρτάβας ἓξ ποιήσει μέτρα τρία.
|
|
11
|
11
|
|
Го́ре востаю́щымъ зау́тра и Сіке́ръ гоня́щымъ, жду́щымъ ве́чера: віно́ бо сожже́тъ я́:
|
Οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωΐ, καὶ τὰ σίκερα διώκοντες, οἱ μένοντες τὸ ὀψέ· ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει.
|
|
12
|
12
|
|
со гу́сльми бо и пѣвни́цами, и тимпа́ны и свирѣ́льми віно́ пію́тъ, на дѣла́ же Госпо́дня не взира́ютъ и дѣ́лъ руку́ єго́ не помышля́ютъ.
|
μετὰ γὰρ κιθάρας καὶ ψαλτηρίου καὶ τυμπάνων καὶ αὐλῶν τὸν οἶνον πίνουσι, τὰ δὲ ἔργα Κυρίου οὐκ ἐμβλέπουσι καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ οὐ κατανοοῦσι.
|
|
13
|
13
|
|
У́бо плѣне́ни бы́ша лю́діє мои́, за є́же не вѣ́дѣти и́мъ Го́спода, и мно́жество бы́сть ме́ртвыхъ гла́да ра́ди и жа́жди водны́я.
|
τοίνυν αἰχμάλωτος ὁ λαός μου ἐγενήθη διὰ τὸ μὴ εἰδέναι αὐτοὺς τὸν Κύριον, καὶ πλῆθος ἐγενήθη νεκρῶν διὰ λιμὸν καὶ δίψος ὕδατος.
|
|
14
|
14
|
|
И разшири́ а́дъ ду́шу свою́ и разве́рзе уста́ своя́, є́же не преста́ти: и сни́дутъ сла́вніи и вели́цыи и бога́тіи и губи́теліє и́хъ и веселя́йся въ не́мъ:
|
καὶ ἐπλάτυνεν ὁ ᾅδης τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ διήνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ τοῦ μὴ διαλιπεῖν, καὶ καταβήσονται οἱ ἔνδοξοι καὶ οἱ μεγάλοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ λοιμοὶ αὐτῆς.
|
|
15
|
15
|
|
и смири́тся человѣ́къ, и обезче́стится му́жъ, и о́чи высокогля́дающіи смиря́тся.
|
καὶ ταπεινωθήσεται ἄνθρωπος, καὶ ἀτιμασθήσεται ἀνήρ, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ μετέωροι ταπεινωθήσονται.
|
|
16
|
16
|
|
И вознесе́тся Госпо́дь Савао́ѳъ въ судѣ́, и Бо́гъ святы́й просла́вится въ пра́вдѣ:
|
καὶ ὑψωθήσεται Κύριος σαβαὼθ ἐν κρίματι, καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος δοξασθήσεται ἐν δικαιοσύνῃ.
|
|
17
|
17
|
|
и упасу́тся расхище́нніи я́ко юнцы́, и пусты́ни плѣне́нныхъ а́гнцы поядя́тъ.
|
καὶ βοσκηθήσονται οἱ διηρπασμένοι ὡς ταῦροι, καὶ τὰς ἐρήμους τῶν ἀπειλημμένων ἄρνες φάγονται.
|
|
18
|
18
|
|
Го́ре привлача́ющымъ грѣхи́ я́ко у́жемъ до́лгимъ, и я́ко и́га ю́нична реме́немъ беззако́нія своя́,
|
οὐαὶ οἱ ἐπισπώμενοι τὰς ἁμαρτίας ὡς σχοινίῳ μακρῷ καὶ ὡς ζυγοῦ ἱμάντι δαμάλεως τὰς ἀνομίας,
|
|
19
|
19
|
|
глаго́лющымъ: ско́ро да прибли́жатся, я́же сотвори́тъ, да ви́димъ, и да пріи́детъ совѣ́тъ свята́го Ізра́илева, да разумѣ́ємъ.
|
οἱ λέγοντες· τὸ τάχος ἐγγισάτω ἃ ποιήσει, ἵνα ἴδωμεν, καὶ ἐλθάτω ἡ βουλὴ τοῦ ἁγίου ᾿Ισραήλ, ἵνα γνῶμεν.
|
|
20
|
20
|
|
Го́ре глаго́лющымъ лука́воє до́броє, и до́броє лука́воє, полага́ющымъ тму́ свѣ́тъ, и свѣ́тъ тму́, полага́ющымъ го́рькоє сла́дкоє, и сла́дкоє го́рькоє.
|
Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν.
|
|
21
|
21
|
|
Го́ре, и́же му́дри въ себѣ́ сами́хъ и предъ собо́ю разу́мни.
|
Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες.
|
|
22
|
22
|
|
Го́ре крѣ́пкимъ ва́шымъ, віно́ пію́щымъ, и вельмо́жамъ растворя́ющымъ Сіке́ръ,
|
οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμῶν, οἱ πίνοντες τὸν οἶνον καὶ οἱ δυνάσται οἱ κεραννύντες τὰ σίκερα,
|
|
23
|
23
|
|
оправда́ющымъ нечести́ва даро́въ ра́ди, и є́же є́сть пра́ведноє пра́веднаго взе́млющымъ от него́.
|
οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου αἴροντες.
|
|
24
|
24
|
|
Сего́ ра́ди я́коже сгори́тъ тро́сть от у́глія о́гненнаго и сожже́тся от пла́мене разгорѣ́вшагося, ко́рень и́хъ я́ко пе́рсть бу́детъ, и цвѣ́тъ и́хъ я́ко пра́хъ взы́детъ: не восхотѣ́ша бо зако́на Го́спода Савао́ѳа, но сло́во свята́го Ізра́илева раздражи́ша.
|
διὰ τοῦτο ὃν τρόπον καυθήσεται καλάμη ὑπὸ ἄνθρακος πυρὸς καὶ συγκαυθήσεται ὑπὸ φλογὸς ἀνειμένης, ἡ ρίζα αὐτῶν ὡς χνοῦς ἔσται καὶ τὸ ἄνθος αὐτῶν ὡς κονιορτὸς ἀναβήσεται· οὐ γὰρ ἠθέλησαν τὸν νόμον Κυρίου σαβαώθ, ἀλλὰ τὸ λόγιον τοῦ ἁγίου ᾿Ισραὴλ παρώξυναν.
|
|
25
|
25
|
|
И возъяри́ся гнѣ́вомъ Госпо́дь Савао́ѳъ на лю́ди своя́, и наложи́ ру́ку свою́ на ни́хъ, и порази́ и́хъ: и раздражи́шася го́ры, и бы́ша тру́пи и́хъ я́ко гно́й посредѣ́ пути́. И во всѣ́хъ си́хъ не отврати́ся я́рость єго́, но єще́ рука́ єго́ высока́.
|
καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Κύριος σαβαὼθ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπέβαλε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτούς, καὶ παρωξύνθη τὰ ὄρη, καὶ ἐγενήθη τὰ θνησιμαῖα αὐτῶν ὡς κοπρία ἐν μέσῳ ὁδοῦ. καὶ ἐν πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, ἀλλὰ ἔτι χεὶρ ὑψηλή.
|
|
26
|
26
|
|
Воздви́гнетъ у́бо зна́меніє во язы́цѣхъ су́щихъ дале́че и позви́ждетъ и́мъ от коне́цъ земли́, и се́, ско́ро ле́гцѣ гряду́тъ:
|
τοιγαροῦν ἀρεῖ σύσσημον ἐν τοῖς ἔθνεσι τοῖς μακρὰν καὶ συριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς, καὶ ἰδοὺ ταχὺ κούφως ἔρχονται·
|
|
27
|
27
|
|
не вза́лчутъ, ни утрудя́тся, ни воздре́млютъ, ни поспя́тъ, ни распоя́шутъ по́ясовъ свои́хъ от чре́слъ свои́хъ, ниже́ расто́ргнутся реме́ни сапого́въ и́хъ:
|
οὐ πεινάσουσιν οὐδὲ κοπιάσουσιν οὐδὲ νυστάξουσιν οὐδὲ κοιμηθήσονται, οὐδὲ λύσουσι τὰς ζώνας αὐτῶν ἀπὸ τῆς ὀσφύος αὐτῶν, οὐδὲ μὴ ραγῶσιν οἱ ἱμάντες τῶν ὑποδημάτων αὐτῶν·
|
|
28
|
28
|
|
и́хже стрѣ́лы остры́ су́ть, и лу́цы и́хъ напряже́ни: копы́та ко́ней и́хъ я́ко тве́рдъ ка́мень вмѣни́шася, коле́са колесни́цъ и́хъ я́ко бу́ря.
|
ὧν τὰ βέλη ὀξέα ἐστὶ καὶ τὰ τόξα αὐτῶν ἐντεταμένα, οἱ πόδες τῶν ἵππων αὐτῶν ὡς στερεὰ πέτρα ἐλογίσθησαν, οἱ τροχοὶ τῶν ἁρμάτων αὐτῶν ὡς καταιγίς.
|
|
29
|
29
|
|
Яря́тся я́ко льво́ве, и предста́ша я́ко льви́чища: и и́метъ, и возопіє́тъ я́ко звѣ́рь, и изве́ржетъ, и не бу́детъ отъе́млющаго и́хъ.
|
ὁρμῶσιν ὡς λέοντες καὶ παρέστηκαν ὡς σκύμνοι λέοντος· καὶ ἐπιλήψεται καὶ βοήσει ὡς θηρίον καὶ ἐκβαλεῖ, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ρυόμενος αὐτούς.
|
|
30
|
30
|
|
И возопіє́тъ и́хъ ра́ди въ то́й де́нь, я́ко шу́мъ мо́ря волну́ющася: и воззря́тъ на зе́млю, и се́, тма́ же́стока въ недоумѣ́ніи и́хъ.
|
καὶ βοήσει δι᾿ αὐτοὺς τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ὡς φωνὴ θαλάσσης κυμαινούσης· καὶ ἐμβλέψονται εἰς τὴν γῆν, καὶ ἰδοὺ σκότος σκληρὸν ἐν τῇ ἀπορίᾳ αὐτῶν.
|
|
Глава 6
|
Κεφάλαιο 6
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть въ лѣ́то, въ не́же у́мре Озі́а ца́рь, ви́дѣхъ Го́спода сѣдя́ща на престо́лѣ высо́цѣ и превознесе́ннѣ, и испо́лнь до́мъ сла́вы єго́.
|
ΚΑΙ ἐγένετο τοῦ ἐνιαυτοῦ, οὗ ἀπέθανεν ᾿Οζίας ὁ βασιλεύς, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπῃρμένου, καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ.
|
|
2
|
2
|
|
И серафі́ми стоя́ху о́крестъ єго́, ше́сть кри́лъ єди́ному и ше́сть кри́лъ друго́му: и двѣма́ у́бо покрыва́ху ли́ца своя́, двѣма́ же покрыва́ху но́ги своя́ и двѣма́ лета́ху.
|
καὶ Σεραφὶμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ, ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνὶ καὶ ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνί, καὶ ταῖς μὲν δυσὶ κατεκάλυπτον τὸ πρόσωπον, ταῖς δὲ δυσὶ κατεκάλυπτον τοὺς πόδας καὶ ταῖς δυσὶν ἐπέταντο.
|
|
3
|
3
|
|
И взыва́ху дру́гъ ко дру́гу и глаго́лаху: свя́тъ, свя́тъ, свя́тъ Госпо́дь Савао́ѳъ: испо́лнь вся́ земля́ сла́вы єго́.
|
καὶ ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἔλεγον· ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ.
|
|
4
|
4
|
|
И взя́ся наддве́ріє от гла́са, и́мже вопія́ху, и до́мъ напо́лнися ды́ма.
|
καὶ ἐπήρθη τὸ ὑπέρθυρον ἀπὸ τῆς φωνῆς, ἧς ἐκέκραγον, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ.
|
|
5
|
5
|
|
И реко́хъ: о, окая́нный а́зъ, я́ко умили́хся, я́ко человѣ́къ сы́й и нечи́сты устнѣ́ имы́й, посредѣ́ люді́й нечи́стыя устнѣ́ иму́щихъ а́зъ живу́: и Царя́ Го́спода Савао́ѳа ви́дѣхъ очи́ма мои́ма.
|
καὶ εἶπον· ὦ τάλας ἐγώ, ὅτι κατανένυγμαι, ὅτι ἄνθρωπος ὢν καὶ ἀκάθαρτα χείλη ἔχων, ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ οἰκῶ καὶ τὸν βασιλέα Κύριον σαβαὼθ εἶδον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου.
|
|
6
|
6
|
|
И по́сланъ бы́сть ко мнѣ́ єди́нъ от серафі́мовъ, и въ руцѣ́ своє́й имя́ше у́гль горя́щь, єго́же клеща́ми взя́тъ от олтаря́,
|
καὶ ἀπεστάλη πρός με ἓν τῶν Σεραφίμ, καὶ ἐν τῇ χειρὶ εἶχεν ἄνθρακα, ὃν τῇ λαβίδι ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου,
|
|
7
|
7
|
|
и прикосну́ся устна́мъ мои́мъ и рече́: се́, прикосну́ся сіє́ устна́мъ твои́мъ, и отъи́метъ беззако́нія твоя́ и грѣхи́ твоя́ очи́ститъ.
|
καὶ ἥψατο τοῦ στόματός μου καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ἥψατο τοῦτο τῶν χειλέων σου καὶ ἀφελεῖ τὰς ἀνομίας σου καὶ τὰς ἁμαρτίας σου περικαθαριεῖ.
|
|
8
|
8
|
|
И слы́шахъ гла́съ Го́спода глаго́люща: кого́ послю́, и кто́ по́йдетъ къ лю́демъ си́мъ? И реко́хъ: се́, а́зъ є́смь, посли́ мя́.
|
καὶ ἤκουσα τῆς φωνῆς Κυρίου λέγοντος· τίνα ἀποστείλω, καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον; καὶ εἶπα· ἰδοὺ ἐγώ εἰμι· ἀπόστειλόν με.
|
|
9
|
9
|
|
И рече́: иди́ и рцы́ лю́демъ си́мъ: слу́хомъ услы́шите, и не уразумѣ́єте: и ви́дяще у́зрите, и не уви́дите:
|
καὶ εἶπε· πορεύθητι καὶ εἰπὸν τῷ λαῷ τούτῳ· ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε·
|
|
10
|
10
|
|
одебелѣ́ бо се́рдце люді́й си́хъ, и уши́ма свои́ма тя́жко слы́шаша, и о́чи свои́ смежи́ша, да не когда́ у́зрятъ очи́ма и уши́ма услы́шатъ, и се́рдцемъ уразумѣ́ютъ и обратя́тся, и исцѣлю́ я́.
|
ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶν αὐτῶν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς.
|
|
11
|
11
|
|
И реко́хъ: доко́лѣ, Го́споди? И рече́: до́ндеже опустѣ́ютъ гра́ди, от є́же ненаселе́нымъ бы́ти, и до́мы, от є́же не бы́ти человѣ́комъ, и земля́ оста́нется пуста́.
|
καὶ εἶπα· ἕως πότε Κύριε; καὶ εἶπεν· ἕως ἂν ἐρημωθῶσι πόλεις παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι καὶ οἶκοι παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἀνθρώπους, καὶ ἡ γῆ καταλειφθήσεται ἔρημος.
|
|
12
|
12
|
|
И посе́мъ продолжи́тъ Бо́гъ человѣ́ки, и умно́жатся оста́вльшіися на земли́.
|
καὶ μετὰ ταῦτα μακρυνεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πληθυνθήσονται οἱ ἐγκαταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς·
|
|
13
|
13
|
|
И єще́ на не́й є́сть десяти́на, и па́ки бу́детъ въ расхище́ніє я́коже тереві́нѳъ и я́ко же́лудь, єгда́ испаде́тъ изъ плю́ски своєя́: сѣ́мя свято стоя́ніє єго́.
|
καὶ ἔτι ἐπ᾿ αὐτῆς ἔστι τὸ ἐπιδέκατον, καὶ πάλιν ἔσται εἰς προνομὴν ὡς τερέβινθος καὶ ὡς βάλανος, ὅταν ἐκπέσῃ ἐκ τῆς θήκης αὐτῆς.
|
|
Глава 7
|
Κεφάλαιο 7
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть во дни́ Аха́за сы́на Іоаѳа́мля, сы́на Озі́и, царя́ Іу́дина, взы́де расі́нъ ца́рь Ара́мль, и факе́й сы́нъ ромелі́євъ, ца́рь Ізра́илевъ, на Ієрусали́мъ, воєва́ти на него́, и не возмого́ша разори́ти єго́.
|
ΚΑΙ ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις ῎Αχαζ τοῦ ᾿Ιωάθαμ τοῦ υἱοῦ ᾿Οζίου βασιλέως ᾿Ιούδα, ἀνέβη Ρασεὶμ βασιλεὺς ᾿Αρὰμ καὶ Φακεὲ υἱὸς Ρομελίου βασιλεὺς ᾿Ισραὴλ ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ πολεμῆσαι αὐτὴν καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν πολιορκῆσαι αὐτήν.
|
|
2
|
2
|
|
И возвѣсти́ся въ дому́ даві́довѣ, глаго́ля: совѣща́ся Ара́мъ со Єфре́момъ, и ужасе́ся душа́ єго́ и душа́ люді́й єго́, я́коже въ дубра́вѣ дре́во вѣ́тромъ восколе́блется.
|
καὶ ἀνηγγέλη εἰς τὸν οἶκον Δαυὶδ λέγων· συνεφώνησεν ᾿Αρὰμ πρὸς τὸν ᾿Εφραίμ· καὶ ἐξέστη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ὃν τρόπον ἐν δρυμῷ ξύλον ὑπὸ πνεύματος σαλευθῇ.
|
|
3
|
3
|
|
И рече́ Госпо́дь ко Иса́іи: изы́ди во срѣ́теніє Аха́зу ты́ и оста́выйся Іасу́въ сы́нъ тво́й, къ купѣ́ли го́рняго пути́ села́ бѣли́лнича,
|
καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ᾿Ησαΐαν· ἔξελθε εἰς συνάντησιν ῎Αχαζ σὺ καὶ ὁ καταλειφθεὶς ᾿Ιασοὺβ ὁ υἱός σου πρὸς τὴν κολυμβήθραν τῆς ἄνω ὁδοῦ τοῦ ἀγροῦ τοῦ κναφέως
|
|
4
|
4
|
|
и рече́ши єму́: блюди́, є́же молча́ти, и не бо́йся, ниже́ душа́ твоя́ да изнемо́жетъ от двою́ дре́ву главе́нь дымя́щихся си́хъ: єгда́ бо гнѣ́въ я́рости моєя́ бу́детъ, па́ки исцѣлю́.
|
καὶ ἐρεῖς αὐτῷ· φυλάξαι τοῦ ἡσυχάσαι καὶ μὴ φοβοῦ, μηδὲ ἡ ψυχή σου ἀσθενείτω ἀπὸ τῶν δύο ξύλων τῶν δαλῶν τῶν καπνιζομένων τούτων· ὅταν γὰρ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ μου γένηται, πάλιν ἰάσομαι.
|
|
5
|
5
|
|
Сы́нъ же Ара́мль и сы́нъ ромелі́євъ я́ко совѣща́ста совѣ́тъ лука́вый на тя́, глаго́люще:
|
καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ᾿Αρὰμ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου, ὅτι ἐβουλεύσαντο βουλὴν πονηρὰν περὶ σοῦ λέγοντες·
|
|
6
|
6
|
|
взы́демъ во Іуде́ю, и собесѣ́довавше съ ни́ми отврати́мъ я́ къ на́мъ и воцари́мъ въ не́й сы́на тавеи́лева:
|
ἀναβησόμεθα εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν καὶ συλλαλήσαντες αὐτοῖς, ἀποστρέψομεν αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς καὶ βασιλεύσομεν αὐτοῖς τὸν υἱὸν Ταβεήλ·
|
|
7
|
7
|
|
сія́ же глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: не пребу́детъ совѣ́тъ се́й, ниже́ сбу́дется,
|
τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· οὐ μὴ μείνῃ ἡ βουλὴ αὕτη οὐδὲ ἔσται·
|
|
8
|
8
|
|
но глава́ Ара́му Дама́скъ, и глава́ Дама́ску расі́нъ: но єще́ шестьдеся́тъ и пя́ть лѣ́тъ, оскудѣ́єтъ ца́рство Єфре́мово от люді́й,
|
ἀλλ᾿ ἡ κεφαλὴ ᾿Αρὰμ Δαμασκὸς καὶ ἡ κεφαλὴ Δαμασκοῦ Ρασεὶμ — ἀλλ᾿ ἔτι ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτῶν ἐκλείψει ἡ βασιλεία ᾿Εφραὶμ ἀπὸ λαοῦ —
|
|
9
|
9
|
|
глава́ же Єфре́мови соморо́нъ, и глава́ соморо́ну сы́нъ ромелі́євъ: и а́ще не увѣ́рите, ниже́ и́мате разумѣ́ти.
|
καὶ ἡ κεφαλὴ ᾿Εφραὶμ Σομόρων, καὶ ἡ κεφαλὴ Σομόρων υἱὸς τοῦ Ρομελίου· καὶ ἐὰν μὴ πιστεύσητε, οὐδὲ μὴ συνιῆτε. —
|
|
10
|
10
|
|
И приложи́ Госпо́дь глаго́лати ко Аха́зу, рекі́й:
|
Καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαι τῷ ῎Αχαζ λέγων·
|
|
11
|
11
|
|
проси́ себѣ́ зна́менія от Го́спода Бо́га твоєго́ во глубину́, или́ въ высоту́.
|
αἴτησαι σεαυτῷ σημεῖον παρὰ Κυρίου Θεοῦ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος.
|
|
12
|
12
|
|
И рече́ Аха́зъ: не и́мамъ проси́ти, ниже́ искушу́ Го́спода.
|
καὶ εἶπεν ῎Αχαζ· οὐ μὴ αἰτήσω οὐδ᾿ οὐ μὴ πειράσω Κύριον.
|
|
13
|
13
|
|
И рече́ [Иса́іа]: слы́шите у́бо, до́ме даві́довъ: єда́ ма́ло ва́мъ є́сть тру́дъ дая́ти человѣ́комъ, и ка́ко даєте́ Го́сподеви тру́дъ?
|
καὶ εἶπεν· ἀκούσατε δή, οἶκος Δαυίδ· μὴ μικρὸν ὑμῖν ἀγῶνα παρέχειν ἀνθρώποις; καὶ πῶς Κυρίῳ παρέχετε ἀγῶνα;
|
|
14
|
14
|
|
Сего́ ра́ди да́стъ Госпо́дь са́мъ ва́мъ зна́меніє: се́, Дѣ́ва во чре́вѣ зачне́тъ и роди́тъ Сы́на, и нарече́ши и́мя єму́ Ємману́илъ:
|
διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ·
|
|
15
|
15
|
|
ма́сло и ме́дъ снѣ́сть, пре́жде не́же разумѣ́ти єму́ изво́лити зла́я, или́ избра́ти благо́є:
|
βούτυρον καὶ μέλι φάγεται· πρὶν ἢ γνῶναι αὐτὸν ἢ προελέσθαι πονηρά, ἐκλέξεται τὸ ἀγαθόν·
|
|
16
|
16
|
|
зане́ пре́жде не́же разумѣ́ти отроча́ти благо́є или́ зло́є, отри́нетъ лука́воє, є́же избра́ти благо́є, и оста́вится земля́, єя́же ты́ бои́шися, от лица́ дву́хъ царе́й.
|
διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἀπειθεῖ πονηρίᾳ τοῦ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν, καὶ καταλειφθήσεται ἡ γῆ, ἣν σὺ φοβῇ, ἀπὸ προσώπου τῶν δύο βασιλέων.
|
|
17
|
17
|
|
Но наведе́тъ Госпо́дь на тя́ и на лю́ди твоя́ и на до́мъ отца́ твоєго́ дни́, и́же єще́ не пришли́, от дне́ въ о́ньже отъя́ Єфре́ма от Іу́ды, царя́ Ассирі́йска.
|
ἀλλὰ ἐπάξει ὁ Θεὸς ἐπὶ σὲ καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρός σου ἡμέρας, αἳ οὔπω ἥκασιν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀφεῖλεν ᾿Εφραὶμ ἀπὸ ᾿Ιούδα τὸν βασιλέα τῶν ᾿Ασσυρίων.
|
|
18
|
18
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, позви́ждетъ Госпо́дь му́хамъ, я́же владѣ́ютъ ча́стію рѣки́ Єги́петскія, и пчелѣ́, я́же є́сть во странѣ́ Ассирі́йстѣй:
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συριεῖ Κύριος μυίαις, ὃ κυριεύει μέρος ποταμοῦ Αἰγύπτου, καὶ τῇ μελίσσῃ, ἥ ἐστιν ἐν χώρᾳ ᾿Ασσυρίων,
|
|
19
|
19
|
|
и пріи́дутъ вси́ и почі́ютъ въ де́брехъ страны́ и въ пеще́рахъ ка́менныхъ, и во верте́пѣхъ и во вся́цѣй разсѣ́линѣ и во вся́цѣмъ дре́вѣ.
|
καὶ ἐλεύσονται πάντες καὶ ἀναπαύσονται ἐν ταῖς φάραγξι τῆς χώρας καὶ ἐν ταῖς τρώγλαις τῶν πετρῶν καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς πᾶσαν ραγάδα καὶ ἐν παντὶ ξύλῳ.
|
|
20
|
20
|
|
Въ де́нь о́ный обрі́єтъ Госпо́дь бри́твою ная́тою объ ону́ страну́ рѣки́ царя́ Ассирі́йска, главу́ и власы́ но́гъ, и браду́ отъи́метъ.
|
ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ξυρήσει Κύριος τῷ ξυρῷ τῷ μεγάλῳ καὶ μεμεθυσμένῳ, ὅ ἐστι πέραν τοῦ ποταμοῦ βασιλέως ᾿Ασσυρίων, τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς τρίχας τῶν ποδῶν, καὶ τὸν πώγωνα ἀφελεῖ.
|
|
21
|
21
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, корми́ти бу́детъ человѣ́къ ю́ницу от воло́въ и двѣ́ о́вцѣ:
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θρέψει ἄνθρωπος δάμαλιν βοῶν καὶ δύο πρόβατα,
|
|
22
|
22
|
|
и бу́детъ от мно́жества творе́нія мле́чнаго, ма́сло и ме́дъ снѣ́сть вся́къ оста́выйся на земли́.
|
καὶ ἔσται ἀπὸ τοῦ πλεῖστον ποιεῖν, γάλα, βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πᾶς ὁ καταλειφθεὶς ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
23
|
23
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, вся́ко мѣ́сто, идѣ́же а́ще бу́детъ ты́сяща ло́зъ віногра́да, по ты́сящи Сі́кль, въ ляди́ну бу́детъ и въ те́рніє:
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη πᾶς τόπος, οὗ ἐὰν ὦσι χίλιαι ἄμπελοι χιλίων σίκλων, εἰς χέρσον ἔσονται καὶ εἰς ἄκανθαν·
|
|
24
|
24
|
|
со стрѣло́ю и лу́комъ вни́дутъ та́мо, я́ко ляди́ною и те́рніємъ бу́детъ вся́ земля́:
|
μετὰ βέλους καὶ τοξεύματος εἰσελεύσονται ἐκεῖ, ὅτι χέρσος καὶ ἄκανθα ἔσται πᾶσα ἡ γῆ.
|
|
25
|
25
|
|
и вся́ка гора́ оре́мая возоре́тся, не на́йдетъ та́мо стра́хъ: бу́детъ от ляди́ны и от те́рнія па́ству овца́мъ и въ попра́ніє волу́.
|
καὶ πᾶν ὄρος ἀροτριώμενον ἀροτριωθήσεται, καὶ οὐ μὴ ἐπέλθῃ ἐκεῖ φόβος· ἔσται γὰρ ἀπὸ τῆς χέρσου καὶ ἀκάνθης εἰς βόσκημα προβάτου καὶ καταπάτημα βοός.
|
|
Глава 8
|
Κεφάλαιο 8
|
|
1
|
1
|
|
И рече́ Госпо́дь ко мнѣ́: пріими́ себѣ́ сви́токъ но́въ вели́къ и напиши́ въ не́мъ писа́ломъ человѣ́чимъ, є́же ско́ро плѣне́ніє сотвори́ти коры́стей, приспѣ́ бо:
|
ΚΑΙ εἶπε Κύριος πρός με· λάβε σεαυτῷ τόμον καινοῦ μεγάλου καὶ γράψον εἰς αὐτὸν γραφίδι ἀνθρώπου· τοῦ ὀξέως προνομὴν ποιῆσαι σκύλων· πάρεστι γάρ.
|
|
2
|
2
|
|
и свидѣ́тели мнѣ́ сотвори́ вѣ́рны человѣ́ки, урі́ю ієре́а и Заха́рію сы́на Варахі́ина.
|
καὶ μάρτυράς μοι ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν καὶ Ζαχαρίαν υἱὸν Βαραχίου.
|
|
3
|
3
|
|
И приступи́хъ ко проро́чицѣ, и во чре́вѣ зача́тъ и роди́ сы́на. И рече́ Госпо́дь мнѣ́: нарцы́ и́мя єму́: ско́ро плѣни́, на́гло расхи́ти,
|
καὶ προσῆλθον πρὸς τὴν προφῆτιν, καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβε καὶ ἔτεκεν υἱόν. καὶ εἶπε Κύριός μοι· κάλεσον τὸν ὄνομα αὐτοῦ Ταχέως σκύλευσον, ὀξέως προνόμευσον·
|
|
4
|
4
|
|
зане́ пре́жде не́же разумѣ́ти отроча́ти назва́ти отца́ или́ ма́терь, пріи́метъ си́лу Дама́скову, и коры́сти самарі́йскія предъ царе́мъ Ассирі́йскимъ.
|
διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον καλεῖν πατέρα ἢ μητέρα, λήψεται δύναμιν Δαμασκοῦ καὶ τὰ σκῦλα Σαμαρείας ἔναντι βασιλέως ᾿Ασσυρίων.
|
|
5
|
5
|
|
И приложи́ Госпо́дь глаго́лати ко мнѣ́ єще́, глаго́ля:
|
καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαί μοι ἔτι·
|
|
6
|
6
|
|
поне́же не восхотѣ́ша лю́діє сі́и воды́ Сілоа́мли теку́щія ти́сѣ, но восхотѣ́ша имѣ́ти рассо́на и сы́на ромелі́єва царя́ надъ ва́ми,
|
διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι τὸν λαὸν τοῦτον τὸ ὕδωρ τοῦ Σιλωὰμ τὸ πορευόμενον ἡσυχῆ, ἀλλὰ βούλεσθαι ἔχειν τὸν Ρασεὶμ καὶ τὸν υἱὸν Ρομελίου βασιλέα ἐφ᾿ ὑμῶν,
|
|
7
|
7
|
|
сего́ ра́ди се́, возво́дитъ Госпо́дь на вы́ во́ду рѣки́ си́льну и мно́гу, царя́ Ассирі́йска и сла́ву єго́: и взы́детъ на вся́ку де́брь ва́шу, и обы́детъ вся́ку стѣ́ну ва́шу,
|
διὰ τοῦτο ἰδοὺ Κύριος ἀνάγει ἐφ᾿ ὑμᾶς τὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ τὸ ἰσχυρὸν καὶ τὸ πολύ, τὸν βασιλέα τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ· καὶ ἀναβήσεται ἐπὶ πᾶσαν φάραγγα ὑμῶν καὶ περιπατήσει ἐπὶ πᾶν τεῖχος ὑμῶν
|
|
8
|
8
|
|
и отъи́метъ от Іуде́и человѣ́ка, и́же возмо́жетъ главу́ воздви́гнути, или́ могу́щаго что́ соверши́ти: и бу́детъ по́лкъ єго́, во є́же напо́лнити ширину́ страны́ твоєя́, съ на́ми Бо́гъ!
|
καὶ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς ᾿Ιουδαίας ἄνθρωπον, ὃς δυνήσεται κεφαλὴν ἆραι ἢ δυνατὸν συντελέσασθαί τι, καὶ ἔσται ἡ παρεμβολὴ αὐτοῦ ὥστε πληρῶσαι τὸ πλάτος τῆς χώρας σου· μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός.
|
|
9
|
9
|
|
Разумѣ́йте, язы́цы, и покаря́йтеся, услы́шите да́же до послѣ́днихъ земли́: могу́щіи, покаря́йтеся: а́ще бо па́ки возмо́жете, па́ки побѣ́ждени бу́дете,
|
γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ἐπακούσατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, ἰσχυκότες ἡττᾶσθε· ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε, πάλιν ἡττηθήσεσθε.
|
|
10
|
10
|
|
и и́же а́ще совѣ́тъ совѣща́єте, разори́тъ Госпо́дь, и сло́во, є́же а́ще возглаго́лете, не пребу́детъ въ ва́съ, я́ко съ на́ми Бо́гъ.
|
καὶ ἣν ἂν βουλεύσησθε βουλήν, διασκεδάσει Κύριος, καὶ λόγον ὃν ἂν εἴπητε, οὐ μὴ ἐμμείνῃ ἐν ὑμῖν, ὅτι μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός.
|
|
11
|
11
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: крѣ́пкою руко́ю не покаря́ются хожде́нію пути́ люді́й си́хъ, глаго́люще:
|
Οὕτω λέγει Κύριος· τῇ ἰσχυρᾷ χειρὶ ἀπειθοῦσι τῇ πορείᾳ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ τούτου λέγοντες·
|
|
12
|
12
|
|
да не когда́ реку́тъ: же́стоко: все́ бо, є́же а́ще реку́тъ лю́діє сі́и, же́стоко є́сть: стра́ха же и́хъ не убо́йтеся, ниже́ возмяти́теся.
|
μήποτε εἴπητε σκληρόν· πᾶν γάρ, ὃ ἐὰν εἴπῃ ὁ λαὸς οὗτος, σκληρόν ἐστι· τὸν δὲ φόβον αὐτοῦ οὐ μὴ φοβηθῆτε, οὐδ᾿ οὐ μὴ ταραχθῆτε·
|
|
13
|
13
|
|
Го́спода си́лъ, того́ освяти́те, и то́й бу́детъ тебѣ́ въ стра́хъ.
|
Κύριον αὐτὸν ἁγιάσατε, καὶ αὐτὸς ἔσται σου φόβος.
|
|
14
|
14
|
|
И а́ще бу́деши упова́я на него́, бу́детъ тебѣ́ во освяще́ніє, а не я́коже о ка́мень претыка́нія преткне́шися, ниже́ я́ко о ка́мень паде́нія: до́мове же Іа́ковли въ пру́глѣ, и въ раздо́ліи сѣдя́щіи во Ієрусали́мѣ.
|
καὶ ἐὰν ἐπ᾿ αὐτῷ πεποιθὼς ἦς, ἔσται σοι εἰς ἁγίασμα καὶ οὐχ ὡς λίθου προσκόμματι συναντήσεσθε αὐτῷ, οὐδὲ ὡς πέτρας πτώματι· οἱ δὲ οἶκοι ᾿Ιακὼβ ἐν παγίδι, καὶ ἐν κοιλάσματι ἐγκαθήμενοι ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
15
|
15
|
|
Сего́ ра́ди изнемо́гутъ въ ни́хъ мно́зи, и паду́тъ, и сокруша́тся, и прибли́жатся, и я́ти бу́дутъ человѣ́цы въ тверды́ни су́ще.
|
διὰ τοῦτο ἀδυνατήσουσιν ἐν αὐτοῖς πολλοὶ καὶ πεσοῦνται καὶ συντριβήσονται, καὶ ἐγγιοῦσι καὶ ἁλώσονται ἄνθρωποι ἐν ἀσφαλείᾳ. —
|
|
16
|
16
|
|
Тогда́ явле́ни бу́дутъ печатлѣ́ющіи зако́нъ, є́же не учи́тися.
|
Τότε φανεροὶ ἔσονται οἱ σφραγιζόμενοι τὸν νόμον τοῦ μὴ μαθεῖν.
|
|
17
|
17
|
|
И рече́тъ: пожду́ Бо́га отвра́щшаго лице́ своє́ от до́му Іа́ковля и упова́я бу́ду на́нь.
|
καὶ ἐρεῖ· μενῶ τὸν Θεὸν τὸν ἀποστρέψαντα τὸ πρόσωπόν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ οἴκου ᾿Ιακὼβ καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ᾿ αὐτῷ.
|
|
18
|
18
|
|
Се́, а́зъ и дѣ́ти, я́же ми́ даде́ Бо́гъ: и бу́дутъ зна́менія и чудеса́ въ дому́ Ізра́илевѣ от Го́спода Савао́ѳа, и́же обита́єтъ на горѣ́ Сіо́нъ.
|
ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός, καὶ ἔσται σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ οἴκῳ ᾿Ισραὴλ παρὰ Κυρίου σαβαώθ, ὃς κατοικεῖ ἐν τῷ ὄρει Σιών.
|
|
19
|
19
|
|
И а́ще реку́тъ къ ва́мъ: изыщи́те чревоволше́бниковъ и от земли́ возглаша́ющихъ, тщесло́вующихъ, и́же от чре́ва глаша́ютъ, не язы́къ ли къ Бо́гу своєму́ взы́щетъ? что́ испыту́ютъ ме́ртвыя о живы́хъ?
|
καὶ ἐὰν εἴπωσι πρὸς ὑμᾶς· ζητήσατε τοὺς ἐγγαστριμύθους καὶ τοὺς ἀπὸ τῆς γῆς φωνοῦντας, τοὺς κενολογοῦντας, οἳ ἐκ τῆς κοιλίας φωνοῦσιν, οὐχὶ ἔθνος πρὸς Θεὸν αὐτοῦ ἐκζητήσουσι; τί ἐκζητοῦσι περὶ τῶν ζώντων τοὺς νεκρούς;
|
|
20
|
20
|
|
Зако́нъ бо въ по́мощь даде́, да реку́тъ не я́коже сло́во сіє́, за́ньже не лѣ́ть да́ры дая́ти.
|
νόμον γὰρ εἰς βοήθειαν ἔδωκεν, ἵνα εἴπωσιν οὐχ ὡς τὸ ρῆμα τοῦτο, περὶ οὗ οὐκ ἔστι δῶρα δοῦναι περὶ αὐτοῦ.
|
|
21
|
21
|
|
И пріи́детъ на вы́ же́стокъ гла́дъ, и бу́детъ, єгда́ вза́лчете, ско́рбни бу́дете и зло́ рече́те кня́зю и оте́честву:
|
καὶ ἥξει ἐφ᾿ ὑμᾶς σκληρὰ λιμὸς καὶ ἔσται ὡς ἂν πεινάσητε, λυπηθήσεσθε καὶ κακῶς ἐρεῖτε τὸν ἄρχοντα καὶ τὰ πάτρια, καὶ ἀναβλέψονται εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω,
|
|
22
|
22
|
|
и воззря́тъ на не́бо горѣ́, и на зе́млю ни́зу при́зрятъ, и се́, ску́дость тѣ́сна и тма́, ско́рбь и тѣснота́ и тма́, я́коже не ви́дѣти: и не оскудѣ́єтъ въ тѣ́снотѣ сы́й да́же до вре́мене.
|
καὶ εἰς τὴν γῆν κάτω ἐμβλέψονται, καὶ ἰδοὺ ἀπορία στενὴ καὶ σκότος, θλίψις καὶ στενοχωρία καὶ σκότος, ὥστε μὴ βλέπειν, καὶ οὐκ ἀπορηθήσεται ὁ ἐν στενοχωρίᾳ ὢν ἕως καιροῦ.
|
|
Глава 9
|
Κεφάλαιο 9
|
|
1
|
1
|
|
Сіє́ пре́жде испі́й, ско́ро твори́, страно́ Завуло́ня и земле́ Нефѳалі́мля, и про́чіи при мо́ри живу́щіи, и объ ону́ страну́ Іорда́на, Галіле́а язы́ковъ.
|
ΤΟΥΤΟ πρῶτον πίε, ταχὺ ποίει, χώρα Ζαβουλών, ἡ γῆ Νεφθαλὶμ ὁδὸν θαλάσσης καὶ οἱ λοιποὶ οἱ τὴν παραλίαν κατοικοῦντες καὶ πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, τὰ μέρη τῆς ᾿Ιουδαίας.
|
|
2
|
2
|
|
Лю́діє ходя́щіи во тмѣ́ ви́дѣша свѣ́тъ ве́лій: живу́щіи во странѣ́ и сѣ́ни сме́ртнѣй, свѣ́тъ возсія́єтъ на вы́.
|
ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, ἴδετε φῶς μέγα· οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου, φῶς λάμψει ἐφ᾿ ὑμᾶς.
|
|
3
|
3
|
|
Мно́жайшіи лю́діє, я́же изве́лъ єси́, въ весе́ліи твоє́мъ: и возвеселя́тся предъ тобо́ю, я́коже веселя́щіися въ жа́тву, и я́коже веселя́тся дѣля́щіи коры́сти.
|
τὸ πλεῖστον τοῦ λαοῦ, ὃ κατήγαγες ἐν εὐφροσύνῃ σου, καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὡς οἱ εὐφραινόμενοι ἐν ἀμήτῳ καὶ ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα.
|
|
4
|
4
|
|
Зане́ отъя́тся яре́мъ лежа́й на ни́хъ, и же́злъ, и́же на вы́и и́хъ: же́злъ бо истязу́ющихъ разсы́па Госпо́дь, я́коже въ де́нь, и́же на Мадіа́ма.
|
διότι ἀφῄρηται ὁ ζυγὸς ὁ ἐπ᾿ αὐτῶν κείμενος καὶ ἡ ράβδος ἡ ἐπὶ τοῦ τραχήλου αὐτῶν· τὴν γὰρ ράβδον τῶν ἀπαιτούντων διεσκέδασε Κύριος, ὡς τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐπὶ Μαδιάμ.
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко вся́кую оде́жду со́бранну ле́стію и ри́зу съ примире́ніємъ отдаду́тъ, и восхотя́тъ, да бы́ша огне́мъ сожже́ны бы́ли.
|
ὅτι πᾶσαν στολὴν ἐπισυνηγμένην δόλῳ καὶ ἱμάτιον μετὰ καταλλαγῆς ἀποτίσουσι καὶ θελήσουσιν εἰ ἐγενήθησαν πυρίκαυστοι.
|
|
6
|
6
|
|
Я́ко отроча́ роди́ся на́мъ, Сы́нъ, и даде́ся на́мъ, єго́же нача́лство бы́сть на ра́мѣ єго́: и нарица́єтся и́мя єго́: вели́ка совѣ́та а́нгелъ, чу́денъ, совѣ́тникъ, Бо́гъ крѣ́пкій, властели́нъ, кня́зь ми́ра, Оте́цъ бу́дущаго вѣ́ка: приведу́ бо ми́ръ на кня́зи, ми́ръ и здра́віє єму́.
|
ὅτι παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελός, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐγὼ γὰρ ἄξω εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτῷ.
|
|
7
|
7
|
|
И ве́ліє нача́лство єго́, и ми́ра єго́ нѣ́сть предѣ́ла на престо́лѣ Дави́довѣ и на ца́рствѣ єго́, испра́вити є́ и заступи́ти єго́ въ судѣ́ и пра́вдѣ, отны́нѣ и до вѣ́ка: ре́вность Го́спода Савао́ѳа сотвори́тъ сія́.
|
μεγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον ἐπὶ τὸν θρόνον Δαυὶδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ ζῆλος Κυρίου σαβαὼθ ποιήσει ταῦτα.
|
|
8
|
8
|
|
Сме́рть {Євр.: сло́во.} посла́ Госпо́дь на Іа́кова, и пріи́де на Ізра́иля:
|
Θάνατον ἀπέστειλε Κύριος ἐπὶ ᾿Ιακώβ, καὶ ἦλθεν ἐπὶ ᾿Ισραήλ,
|
|
9
|
9
|
|
и уразумѣ́ютъ вси́ лю́діє Єфре́мовы и живу́щіи въ самарі́и, въ досажде́ніи и высо́цѣмъ се́рдцы глаго́люще:
|
καὶ γνώσονται πᾶς ὁ λαὸς τοῦ ᾿Εφραὶμ καὶ οἱ ἐγκαθήμενοι ἐν Σαμαρείᾳ ἐφ᾿ ὕβρει καὶ ὑψηλῇ καρδίᾳ λέγοντες·
|
|
10
|
10
|
|
плі́нѳы падо́ша, но пріиди́те, изсѣче́мъ ка́меніє и посѣче́мъ черни́чіє и ке́дры, и сози́ждемъ себѣ́ сто́лпъ.
|
πλίνθοι πεπτώκασιν, ἀλλὰ δεῦτε λαξεύσωμεν λίθους καὶ ἐκκόψωμεν συκαμίνους καὶ κέδρους καὶ οἱκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πύργον.
|
|
11
|
11
|
|
И разруши́тъ Бо́гъ востаю́щыя на го́ру Сіо́ню, и враги́ єго́ разсы́плетъ:
|
καὶ ράξει ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανισταμένους ἐπὶ ὄρος Σιὼν ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν διασκεδάσει,
|
|
12
|
12
|
|
сирі́ю от восто́къ со́лнца и є́ллины от за́пада со́лнца, пояда́ющыя Ізра́иля всѣ́ми усты́. Во всѣ́хъ си́хъ не отврати́ся я́рость єго́, но єще́ рука́ єго́ высока́.
|
Συρίαν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ τοὺς ῞Ελληνας ἀφ᾿ ἡλίου δυσμῶν, τοὺς κατεσθίοντας τὸν ᾿Ισραὴλ ὅλῳ τῷ στόματι. ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή.
|
|
13
|
13
|
|
И лю́діє не обрати́шася, до́ндеже я́звени бы́ша, и Го́спода не взыска́ша.
|
καὶ ὁ λαὸς οὐκ ἀπεστράφη, ἕως ἐπλήγη, καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν.
|
|
14
|
14
|
|
И отъя́тъ Госпо́дь от Ізра́иля главу́ и о́шибъ, вели́ка и ма́ла, во єди́нъ де́нь:
|
καὶ ἀφεῖλε Κύριος ἀπὸ ᾿Ισραὴλ κεφαλὴν καὶ οὐράν, μέγαν καὶ μικρὸν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, πρεσβύτην καὶ τοὺς τὰ πρόσωπα θαυμάζοντας (αὕτη ἡ ἀρχὴ) καὶ προφήτην διδάσκοντα ἄνομα (οὗτος ἡ οὐρά).
|
|
15
|
15
|
|
ста́рца и чудя́щихся ли́цамъ, сіє́ нача́ло: и проро́ка уча́ща беззако́нная, се́й о́шибъ.
|
καὶ ἔσονται οἱ μακαρίζοντες τὸν λαὸν τοῦτον πλανῶντες καὶ πλανῶσιν, ὅπως καταπίωσιν αὐτούς.
|
|
16
|
16
|
|
И бу́дутъ блажа́щіи люді́й си́хъ льстя́ше, и льстя́тъ, я́ко да поглотя́тъ я́.
|
διὰ τοῦτο ἐπὶ τοὺς νεανίσκους αὐτῶν οὐκ εὐφρανθήσεται ὁ Κύριος καὶ τοὺς ὀρφανοὺς αὐτῶν καὶ τὰς χήρας αὐτῶν οὐκ ἐλεήσει, ὅτι πάντες ἄνομοι καὶ πονηροί, καὶ πᾶν στόμα λαλεῖ ἄδικα. ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή.
|
|
17
|
17
|
|
Сего́ ра́ди о ю́ношахъ и́хъ не возвесели́тся Госпо́дь, и сиро́тъ и́хъ и вдови́цъ и́хъ не поми́луєтъ: я́ко вси́ беззако́нніи и лука́віи, и вся́кая уста́ глаго́лютъ непра́вду. Во всѣ́хъ си́хъ не отврати́ся я́рость єго́, но єще́ рука́ єго́ высока́.
|
καὶ καυθήσεται ὡς πῦρ ἡ ἀνομία καὶ ὡς ἄγρωσις ξηρὰ βρωθήσεται ὑπὸ πυρός· καὶ καυθήσεται ἐν τοῖς δάσεσι τοῦ δρυμοῦ, καὶ συγκαταφάγεται τὰ κύκλῳ τῶν βουνῶν πάντα.
|
|
18
|
18
|
|
И разгори́тся я́ко о́гнь беззако́ніє, и я́ко тро́скотъ сухі́й пояде́нъ бу́детъ огне́мъ, и разгори́тся въ ча́щахъ дубра́вныхъ и поя́стъ, я́же о́крестъ холмо́въ вся́.
|
διὰ θυμὸν ὀργῆς Κυρίου συγκέκαυται ἡ γῆ ὅλη, καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς κατακεκαυμένος ὑπὸ πυρός· ἄνθρωπος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ οὐκ ἐλεήσει,
|
|
19
|
19
|
|
За я́рость гнѣ́ва Госпо́дня сгорѣ́ вся́ земля́, и бу́дутъ лю́діє я́ко огне́мъ пожже́ни: человѣ́къ бра́та своєго́ не поми́луєтъ,
|
ἀλλὰ ἐκκλινεῖ εἰς τὰ δεξιά, ὅτι πεινάσει καὶ φάγεται ἐκ τῶν ἀριστερῶν, καὶ οὐ μὴ ἐμπλησθῇ ἄνθρωπος ἔσθων τὰς σάρκας τοῦ βραχίονος αὐτοῦ.
|
|
20
|
20
|
|
но уклони́тся на де́сно, я́ко вза́лчетъ, и снѣ́сть от шу́іихъ, и не насы́тится человѣ́къ яды́й пло́ти мы́шцы своєя́:
|
φάγεται γὰρ Μανασσῆς τοῦ ᾿Εφραὶμ καὶ ᾿Εφραὶμ τοῦ Μανασσῆ, ὅτι ἅμα πολιορκήσουσι τὸν ᾿Ιούδαν. ἐπὶ τούτοις πᾶσιν οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χείρ ὑψηλή.
|
|
21
|
|
|
снѣ́сть бо Манассі́й Єфре́мово, и Єфре́мъ Манассі́ино, я́ко вку́пѣ повою́ютъ Іу́ду. Во всѣ́хъ си́хъ не отврати́ся я́рость [єго́], но єще́ рука́ єго́ высока́.
|
|
|
Глава 10
|
Κεφάλαιο 10
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре пи́шущымъ лука́вство: пи́шущіи бо лука́вство пи́шутъ,
|
ΟΥΑΙ τοῖς γράφουσι πονηρίαν· γράφοντες γὰρ πονηρίαν γράφουσιν
|
|
2
|
2
|
|
укланя́юще су́дъ убо́гихъ, восхища́юще су́дъ ни́щихъ люді́й мои́хъ, я́ко бы́ти и́мъ вдови́цѣ въ расхище́ніє и сиротѣ́ въ разграбле́ніє.
|
ἐκκλίνοντες κρίσιν πτωχῶν, ἁρπάζοντες κρίμα πενήτων τοῦ λαοῦ μου, ὥστε εἶναι αὐτοῖς χήραν εἰς διαρπαγὴν καὶ ὀρφανὸν εἰς προνομήν.
|
|
3
|
3
|
|
И что́ сотворя́тъ въ де́нь посѣще́нія? ско́рбь бо ва́мъ отдале́че пріи́детъ. И къ кому́ прибѣ́гнете, да помо́жетъ ва́мъ? И гдѣ́ оста́вите сла́ву ва́шу,
|
καὶ τί ποιήσουσιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐπισκοπῆς; ἡ γὰρ θλῖψις ὑμῖν πόρρωθεν ἥξει· καὶ πρὸς τίνα καταφεύξεσθε τοῦ βοηθηθῆναι; καὶ ποῦ καταλείψετε τὴν δόξαν ὑμῶν
|
|
4
|
4
|
|
є́же не впа́сти въ плѣне́ніє? И подъ убіє́ными паду́тъ. И во всѣ́хъ си́хъ не отврати́ся гнѣ́въ єго́, но єще́ рука́ єго́ высока́.
|
τοῦ μὴ ἐμπεσεῖν εἰς ἐπαγωγήν; ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή.
|
|
5
|
5
|
|
Го́ре Ассирі́ємъ, же́злъ я́рости моєя́ и гнѣ́въ є́сть въ руку́ и́хъ.
|
οὐαὶ ᾿Ασσυρίοις· ἡ ράβδος τοῦ θυμοῦ μου καὶ ὀργῆς ἐστιν ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν.
|
|
6
|
6
|
|
Гнѣ́въ мо́й послю́ на язы́къ беззако́ненъ, и свои́хъ люді́й повелю́ сотвори́ти коры́сти и плѣне́ніє, и попра́ти гра́ды и положи́ти я́ въ пра́хъ.
|
τὴν ὀργήν μου εἰς ἔθνος ἄνομον ἀποστελῶ καὶ τῷ ἐμῷ λαῷ συντάξω ποιῆσαι σκῦλα καὶ προνομὴν καὶ καταπατεῖν τὰς πόλεις καὶ θεῖναι αὐτὰς εἰς κονιορτόν.
|
|
7
|
7
|
|
Се́й же не та́ко помы́сли и душе́ю не та́ко возмнѣ́: но отсту́питъ у́мъ єго́, и є́же потреби́ти язы́ки не ма́лы.
|
αὐτὸς δὲ οὐχ οὕτως ἐνεθυμήθη καὶ τῇ ψυχῇ οὐχ οὕτως λελόγισται, ἀλλὰ ἀπαλλάξει ὁ νοῦς αὐτοῦ καὶ τοῦ ἔθνη ἐξολοθρεῦσαι οὐκ ὀλίγα.
|
|
8
|
8
|
|
И а́ще реку́тъ єму́: ты́ ли єси́ єди́нъ кня́зь?
|
καὶ ἐὰν εἴπωσιν αὐτῷ· σὺ μόνος εἶ ἄρχων,
|
|
9
|
9
|
|
И рече́тъ: не взя́хъ ли страны́, я́же вы́ше Вавило́на и хала́ни, идѣ́же сто́лпъ созда́нъ, и взя́хъ Араві́ю и Дама́скъ и самарі́ю?
|
καὶ ἐρεῖ· οὐκ ἔλαβον τὴν χώραν τὴν ἐπάνω Βαβυλῶνος καὶ Χαλάνης, οὗ ὁ πύργος ᾠκοδομήθη; καὶ ἔλαβον ᾿Αραβίαν καὶ Δαμασκὸν καὶ Σαμάρειαν·
|
|
10
|
10
|
|
Я́коже сія́ взя́хъ, и вся́ княже́нія возму́. Возрыда́йте, изва́янная во Ієрусали́мѣ и въ самарі́и:
|
ὃν τρόπον ταύτας ἔλαβον ἐν τῇ χειρί μου, καὶ πάσας τὰς ἀρχὰς λήψομαι. ὀλολύξατε, τὰ γλυπτὰ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν Σαμαρείᾳ·
|
|
11
|
11
|
|
я́коже бо сотвори́хъ самарі́и и рукотворе́ннымъ єя́, та́ко сотворю́ и Ієрусали́му и кумі́ромъ єго́.
|
ὃν τρόπον γὰρ ἐποίησα Σαμαρείᾳ καὶ τοῖς χειροποιήτοις αὐτῆς, οὕτω ποιήσω καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τοῖς εἰδώλοις αὐτῆς.
|
|
12
|
12
|
|
И бу́детъ, єгда́ сконча́єтъ Госпо́дь вся́ творя́ въ горѣ́ Сіо́ни и во Ієрусали́мѣ, наведе́тъ на у́мъ вели́кій, на кня́зя Ассирі́йска и на высоту́ сла́вы о́чію єго́.
|
καὶ ἔσται, ὅταν συντελέσῃ Κύριος πάντα ποιῶν ἐν τῷ ὄρει Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, ἐπάξει ἐπὶ τὸν νοῦν τὸν μέγαν, τὸν ἄρχοντα τῶν ᾿Ασσυρίων, καὶ ἐπὶ τὸ ὕψος τῆς δόξης τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
|
|
13
|
13
|
|
Рече́ бо: крѣ́постію руки́ моєя́ сотворю́, и прему́дростію ра́зума [моєго́] отиму́ предѣ́лы язы́ковъ, и си́лу и́хъ плѣню́,
|
εἶπε γάρ· ἐν τῇ ἰσχύϊ ποιήσω καὶ ἐν τῇ σοφίᾳ τῆς συνέσεως, ἀφελῶ ὅρια ἐθνῶν καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν προνομεύσω
|
|
14
|
14
|
|
и сотрясу́ гра́ды населе́ныя, и вселе́нную всю́ объиму́ руко́ю моє́ю я́ко гнѣздо́, и я́ко оста́вленая я́ица возму́: и нѣ́сть, и́же убѣжи́тъ мене́, или́ проти́ву мнѣ́ рече́тъ, и отве́рзетъ уста́ и глуми́тъ.
|
καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι.
|
|
15
|
15
|
|
Єда́ просла́вится сѣки́ра безъ сѣку́щаго є́ю? или́ вознесе́тся пила́ безъ влеку́щаго ю́? Та́кожде а́ще кто́ во́зметъ же́злъ, или́ дре́во: и не та́ко.
|
μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ; ἢ ὑψωθήσεται πρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν; ὡσαύτως ἐάν τις ἄρῃ ράβδον ἢ ξύλον.
|
|
16
|
16
|
|
Но по́слетъ Госпо́дь Савао́ѳъ на твою́ че́сть безче́стіє, и на твою́ сла́ву о́гнь горя́ возгори́тся.
|
καὶ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ ἀποστελεῖ Κύριος σαβαὼθ εἰς τὴν σὴν τιμὴν ἀτιμίαν, καὶ εἰς τὴν σὴν δόξαν πῦρ καιόμενον καυθήσεται.
|
|
17
|
17
|
|
И бу́детъ свѣ́тъ Ізра́илевъ во о́гнь, и освяти́тъ єго́ огне́мъ горя́щимъ, и поя́стъ я́ко сѣ́но вещество́.
|
καὶ ἔσται τὸ φῶς τοῦ ᾿Ισραὴλ εἰς πῦρ καὶ ἁγιάσει αὐτὸν ἐν πυρὶ καιομένῳ καὶ φάγεται ὡσεὶ χόρτον τὴν ὕλην.
|
|
18
|
18
|
|
Въ то́й де́нь уга́снутъ го́ры и хо́лми и дубра́вы, и поя́стъ от души́ да́же до пло́тей: и бу́детъ бѣжа́й, я́ко бѣжа́й от пла́мене горя́ща:
|
τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀποσβεσθήσεται τὰ ὅρη καὶ οἱ βουνοὶ καὶ οἱ δρυμοί, καὶ καταφάγεται ἀπὸ ψυχῆς ἕως σαρκῶν· καὶ ἔσται ὁ φεύγων ὡς ὁ φεύγων ἀπὸ φλογός καιομένης·
|
|
19
|
19
|
|
и оста́вльшіися от ни́хъ бу́дутъ въ число́, и отроча́ ма́лоє напи́шетъ я́.
|
καὶ οἱ καταλειφθέντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀριθμὸς ἔσονται, καὶ παιδίον γράψει αὐτούς.
|
|
20
|
20
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, не приложи́тся ктому́ оста́нокъ Ізра́илевъ, и спасе́нніи Іа́ковли не бу́дутъ ктому́ упова́юще на оби́дѣвшыя и́хъ, но бу́дутъ упова́юще на Бо́га свята́го Ізра́илева и́стиною.
|
Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ οὐκέτι προστεθήσεται τὸ καταλειφθὲν ᾿Ισραήλ, καὶ οἱ σωθέντες τοῦ ᾿Ιακὼβ οὐκέτι μὴ πεποιθότες ὦσιν ἐπὶ τοὺς ἀδικήσαντας αὐτούς, ἀλλὰ ἔσονται πεποιθότες ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ τῇ ἀληθείᾳ,
|
|
21
|
21
|
|
И обрати́тся оста́нокъ Іа́ковль къ Бо́гу крѣ́пкому.
|
καὶ ἔσται τὸ καταλειφθὲν τοῦ ᾿Ιακὼβ ἐπὶ Θεὸν ἰσχύοντα.
|
|
22
|
22
|
|
И а́ще бу́дутъ лю́діє Ізра́илевы я́ко песо́къ морскі́й, оста́нокъ и́хъ спасе́тся:
|
καὶ ἐὰν γένηται ὁ λαὸς ᾿Ισραὴλ ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης, τὸ κατάλειμμα αὐτῶν σωθήσεται· λόγον συντελῶν καὶ συντέμνων ἐν δικαιοσύνῃ,
|
|
23
|
23
|
|
сло́во бо соверша́я и сокраща́я пра́вдою, я́ко сло́во сокраще́но сотвори́тъ Госпо́дь во все́й вселе́ннѣй.
|
ὅτι λόγον συντετμημένον Κύριος ποιήσει ἐν τῇ οἰκουμένῃ ὅλῃ.
|
|
24
|
24
|
|
Сего́ ра́ди сія́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: не бо́йтеся, лю́діє мои́, от Ассирі́анъ, живу́щіи въ Сіо́нѣ, я́ко жезло́мъ порази́тъ тя́: я́зву бо наво́дитъ на тя́, є́же ви́дѣти пу́ть Єги́пта.
|
Διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· μὴ φοβοῦ, ὁ λαός μου, οἱ κατοικοῦντες ἐν Σιών, ἀπὸ ᾿Ασσυρίων, ὅτι ἐν ράβδῳ πατάξει σε· πληγὴν γὰρ ἐπάγω ἐπὶ σὲ τοῦ ἰδεῖν ὁδὸν Αἰγύπτου.
|
|
25
|
25
|
|
Єще́ бо ма́ло, и преста́нетъ гнѣ́въ, я́рость же моя́ на совѣ́тъ и́хъ:
|
ἔτι γὰρ μικρὸν καὶ παύσεται ἡ ὀργή, ὁ δὲ θυμός μου ἐπὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν·
|
|
26
|
26
|
|
и воздви́гнетъ Бо́гъ си́лъ на ня́ я́зву, я́ко я́зву Мадіа́млю на мѣ́стѣ ско́рби, и я́рость єго́ на пу́ть и́же къ мо́рю, на пу́ть и́же во Єги́петъ:
|
καὶ ἐγερεῖ ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτοὺς κατὰ τὴν πληγὴν Μαδιὰμ ἐν τόπῳ θλίψεως, καὶ ὁ θυμὸς αὐτοῦ τῇ ὁδῷ τῇ κατὰ θάλασσαν εἰς τὴν ὁδὸν τὴν κατ᾿ Αἴγυπτον.
|
|
27
|
27
|
|
и бу́детъ въ то́й де́нь, отъи́мется и́го єго́ от ра́мене твоєго́ и стра́хъ єго́ от тебе́, и согніє́тъ и́го от ра́менъ ва́шихъ.
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀφαιρεθήσεται ὁ ζυγὸς αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ὤμου σου καὶ ὁ φόβος αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ καταφθαρήσεται ὁ ζυγὸς ἀπὸ τῶν ὤμων ὑμῶν.
|
|
28
|
28
|
|
Пріи́детъ бо во гра́дъ Агга́й, и пре́йдетъ въ Магеддо́, и въ Махма́сѣ положи́тъ сосу́ды своя́.
|
ἥξει γὰρ εἰς τὴν πόλιν ᾿Αγγαὶ
|
|
29
|
29
|
|
И мине́тъ де́брь, и пріи́детъ во Агга́й: стра́хъ пріи́метъ раму́ гра́дъ Сау́ловъ,
|
καὶ παρελεύσεται εἰς Μαγγεδὼ καὶ εἰς Μαχμὰς θήσει τὰ σκεύη αὐτοῦ· καὶ παρελεύσεται φάραγγα καὶ ἥξει εἰς ᾿Αγγαί, φόβος λήψεται Ραμᾶ πόλιν Σαούλ· φεύξεται
|
|
30
|
30
|
|
побѣ́гнетъ дще́рь Галі́мля, услы́шится въ лаісѣ́, услы́шится во Анаѳо́ѳѣ.
|
ἡ θυγάτηρ Γαλλείμ, ἐπακούσεται Λαϊσά, ἐπακούσεται ᾿Αναθώθ·
|
|
31
|
31
|
|
И ужасе́ся Мадеми́на и живу́щіи во гіви́мѣ.
|
καὶ ἐξέστη Μαδεβηνὰ καὶ οἱ κατοικοῦντες Γιββεΐρ·
|
|
32
|
32
|
|
Утѣша́йте дне́сь є́же на пути́ пребы́ти: утѣша́йте руко́ю го́ру дще́рь Сіо́ню, и хо́лми, и́же во Ієрусали́мѣ:
|
παρακαλεῖται σήμερον ἐν ὁδῷ τοῦ μεῖναι, τῇ χειρὶ παρακαλεῖτε, τὸ ὄρος, τὴν θυγατέρα Σιών, καὶ οἱ βουνοὶ οἱ ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
33
|
33
|
|
се́, Влады́ка Госпо́дь Савао́ѳъ смяте́тъ сла́вныя со крѣ́постію, и высо́ціи укори́зною сокруша́тся, и высо́цыи смиря́тся,
|
ἰδοὺ γὰρ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ συνταράσσει τοὺς ἐνδόξους μετὰ ἰσχύος, καὶ οἱ ὑψηλοὶ τῇ ὕβρει συντριβήσονται, καὶ οἱ ὑψηλοὶ ταπεινωθήσονται,
|
|
34
|
34
|
|
и паду́тъ высо́цыи мече́мъ, Ліва́нъ же съ высо́кими паде́тся.
|
καὶ πεσοῦνται οἱ ὑψηλοὶ μαχαίρᾳ, ὁ δὲ Λίβανος σὺν τοῖς ὑψηλοῖς πεσεῖται.
|
|
Глава 11
|
Κεφάλαιο 11
|
|
1
|
1
|
|
И изы́детъ же́злъ изъ ко́рене Ієссе́ова, и цвѣ́тъ от ко́рене єго́ взы́детъ:
|
ΚΑΙ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης ᾿Ιεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται.
|
|
2
|
2
|
|
и почі́єтъ на не́мъ Ду́хъ Бо́жій, Ду́хъ прему́дрости и ра́зума, Ду́хъ совѣ́та и крѣ́пости, Ду́хъ вѣ́дѣнія и благоче́стія:
|
καὶ ἀναπαύσεται ἐπ᾿ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας·
|
|
3
|
3
|
|
испо́лнитъ єго́ Ду́хъ стра́ха Бо́жія: не по сла́вѣ суди́ти и́мать, ниже́ по глаго́ланію обличи́тъ,
|
ἐμπλήσει αὐτὸν πνεῦμα φόβου Θεοῦ. οὐ κατὰ τὴν δόξαν κρινεῖ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει,
|
|
4
|
4
|
|
но су́дитъ пра́вдою смире́нному су́дъ и обличи́тъ пра́востію смире́нныя земли́, и порази́тъ зе́млю сло́вомъ у́стъ свои́хъ и Ду́хомъ усте́нъ убіє́тъ нечести́ваго:
|
ἀλλὰ κρινεῖ ταπεινῷ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς· καὶ πατάξει γῆν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελεῖ ἀσεβῆ·
|
|
5
|
5
|
|
и бу́детъ препоя́санъ пра́вдою о чре́слѣхъ свои́хъ и и́стиною обви́тъ по ре́брамъ свои́мъ:
|
καὶ ἔσται δικαιοσύνῃ ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ καὶ ἀληθείᾳ εἰλημένος τὰς πλευράς.
|
|
6
|
6
|
|
и пасти́ся бу́дутъ вку́пѣ во́лкъ со а́гнцемъ, и ры́сь почі́єтъ со ко́злищемъ, и теле́цъ и юне́цъ и ле́въ вку́пѣ пасти́ся бу́дутъ, и отроча́ ма́ло поведе́тъ я́:
|
καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετ᾿ ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφω, καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται, καὶ παιδίον μικρὸν ἄξει αὐτούς·
|
|
7
|
7
|
|
и во́лъ и медвѣ́дь вку́пѣ пасти́ся бу́дутъ, и вку́пѣ дѣ́ти и́хъ бу́дутъ, и ле́въ а́ки во́лъ я́сти бу́детъ пле́вы:
|
καὶ βοῦς καὶ ἄρκος ἅμα βοσκηθήσονται, καὶ ἅμα τὰ παιδία αὐτῶν ἔσονται, καὶ λέων καὶ βοῦς ἅμα φάγονται ἄχυρα.
|
|
8
|
8
|
|
и отроча́ мла́до на пеще́ры а́спідовъ и на ло́же исча́дій а́спідскихъ ру́ку возложи́тъ:
|
καὶ παιδίον νήπιον ἐπὶ τρώγλην ἀσπίδων καὶ ἐπὶ κοίτην ἐκγόνων ἀσπίδων τὴν χεῖρα ἐπιβαλεῖ.
|
|
9
|
9
|
|
и не сотворя́тъ зла́, ни возмо́гутъ погуби́ти ни кого́же на горѣ́ святѣ́й моє́й: я́ко напо́лнися вся́ земля́ вѣ́дѣнія Госпо́дня, а́ки вода́ мно́га покры́ мо́ре.
|
καὶ οὐ μὴ κακοποιήσουσιν, οὐδὲ μὴ δύνωνται ἀπολέσαι οὐδένα ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου, ὅτι ἐνεπλήσθη ἡ σύμπασα τοῦ γνῶναι τὸν Κύριον ὡς ὕδωρ πολὺ κατακαλύψαι θαλάσσας.
|
|
10
|
10
|
|
И бу́детъ въ де́нь о́ный ко́рень Ієссе́овъ, и востая́й владѣ́ти язы́ки, на того́ язы́цы упова́ти бу́дутъ: и бу́детъ поко́й єго́ че́сть.
|
Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡ ρίζα τοῦ ᾿Ιεσσαὶ καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ᾿ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι, καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ τιμή.
|
|
11
|
11
|
|
И бу́детъ въ де́нь о́ный, приложи́тъ Госпо́дь показа́ти ру́ку свою́, є́же возревнова́ти по оста́нку про́чему люді́й, и́же а́ще оста́нетъ от Ассирі́овъ и от Єги́пта, и Вавило́на и от єѳіо́піи, и от Єламі́товъ и от восто́ковъ со́лнца, и от Араві́и и от острово́въ морски́хъ.
|
καὶ ἔσται τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη προσθήσει Κύριος τοῦ δεῖξαι τὴν χεῖρα αὐτοῦ τοῦ ζηλῶσαι τὸ καταλειφθὲν ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ, ὃ ἂν καταλειφθῇ ἀπὸ τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ ἀπὸ Αἰγύπτου καὶ Βαβυλωνίας καὶ Αἰθιοπίας καὶ ἀπὸ ᾿Ελαμιτῶν καὶ ἀπὸ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ ἐξ ᾿Αραβίας.
|
|
12
|
12
|
|
И воздви́гнетъ зна́меніє въ язы́ки, и собере́тъ поги́бшыя Ізра́илевы, и расточе́нныя Іу́дины собере́тъ от четы́рехъ кри́лъ земли́.
|
καὶ ἀρεῖ σημεῖον εἰς τὰ ἔθνη καὶ συνάξει τοὺς ἀπολομένους ᾿Ισραὴλ καὶ τοὺς διεσπαρμένους τοῦ ᾿Ιούδα συνάξει ἐκ τῶν τεσσάρων πτερύγων τῆς γῆς.
|
|
13
|
13
|
|
И отъи́мется ре́вность Єфре́мова, и врази́ Іу́дины поги́бнутъ: Єфре́мъ не возревну́єтъ Іу́дѣ, и Іу́да не оскорби́тъ Єфре́ма.
|
ἀφαιρεθήσεται ὁ ζῆλος ᾿Εφραὶμ καὶ οἱ ἐχθροὶ ᾿Ιούδα ἀπολοῦνται· ᾿Εφραὶμ οὐ ζηλώσει ᾿Ιούδαν, καὶ ᾿Ιούδας οὐ θλίψει ᾿Εφραίμ.
|
|
14
|
14
|
|
И полетя́тъ въ корабле́хъ иноплеме́нничихъ, мо́ре ку́пно плѣня́тъ, и су́щихъ от восто́къ со́лнца, и Ідуме́ю: и на Моа́ва пе́рвѣє ру́ки возложа́тъ, сы́нове же Аммо́ни пе́рвіи покоря́тся.
|
καὶ πετασθήσονται ἐν πλοίοις ἀλλοφύλων θάλασσαν, ἅμα προνομεύσουσι καὶ τοὺς ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ ᾿Ιδουμαίαν· καὶ ἐπὶ Μωὰβ πρῶτον τὰς χεῖρας ἐπιβαλοῦσιν, οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Αμμὼν πρῶτοι ὑπακούσονται.
|
|
15
|
15
|
|
И опустоши́тъ Госпо́дь мо́ре Єги́петскоє и возложи́тъ ру́ку свою́ на рѣку́ ду́хомъ преси́льнымъ: и порази́тъ на се́дмь де́брій, я́коже преходи́ти ю́ во обуве́ніи:
|
καὶ ἐρημώσει Κύριος τὴν θάλασσαν Αἰγύπτου καὶ ἐπιβαλεῖ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν πνεύματι βιαίῳ καὶ πατάξει ἑπτὰ φάραγγας, ὥστε διαπορεύεσθαι αὐτὸν ἐν ὑποδήμασι·
|
|
16
|
16
|
|
и бу́детъ проше́ствіє лю́демъ мои́мъ оста́вшымъ во Єги́птѣ, и бу́детъ Ізра́илю, я́коже въ де́нь, єгда́ изы́де от земли́ Єги́петскія.
|
καὶ ἔσται δίοδος τῷ καταλειφθέντι μου λαῷ ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ ἔσται τῷ ᾿Ισραὴλ ὡς ἡ ἡμέρα ὅτε ἐξῆλθεν ἐκ γῆς Αἰγύπτου.
|
|
Глава 12
|
Κεφάλαιο 12
|
|
1
|
1
|
|
И рече́ши въ де́нь о́ный: благословлю́ тя́, Го́споди, я́ко разгнѣ́вался єси́ на мя́, и отврати́лъ єси́ я́рость твою́ [от мене́], и поми́ловалъ мя́ єси́.
|
ΚΑΙ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· εὐλογήσω σε, Κύριε, διότι ὠργίσθης μοι καὶ ἀπέστρεψας τὸν θυμόν σου καὶ ἠλέησάς με.
|
|
2
|
2
|
|
Се́, Бо́гъ мо́й Спа́съ мо́й, упова́я бу́ду на него́ и не убою́ся: зане́ сла́ва моя́ и похвала́ моя́ Госпо́дь, и бы́сть ми́ во спасе́ніє.
|
ἰδοὺ ὁ Θεός μου σωτήρ μου Κύριος, πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ σωθήσομαι ἐν αὐτῷ καὶ οὐ φοβηθήσομαι, διότι ἡ δόξα μου καὶ ἡ αἴνεσίς μου Κύριος καὶ ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν.
|
|
3
|
3
|
|
И почерпи́те во́ду со весе́ліємъ от исто́чникъ спасе́нія.
|
καὶ ἀντλήσατε ὕδωρ μετ᾿ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου.
|
|
4
|
4
|
|
И рече́ши въ де́нь о́ный: хвали́те Го́спода, воспо́йте и́мя єго́, возвѣсти́те во язы́цѣхъ сла́вная єго́, помина́йте, я́ко вознесе́ся и́мя єго́.
|
καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· ὑμνεῖτε Κύριον, βοᾶτε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ἀναγγείλατε ἐν τοῖς ἔθνεσι τὰ ἔνδοξα αὐτοῦ, μιμνήσκεσθε, ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ.
|
|
5
|
5
|
|
Хвали́те и́мя Госпо́дне, я́ко высо́кая сотвори́: возвѣсти́те сія́ по все́й земли́.
|
ὑμνήσατε τὸ ὄνομα Κυρίου, ὅτι ὑψηλὰ ἐποίησεν· ἀναγγείλατε ταῦτα ἐν πάση τῇ γῇ.
|
|
6
|
6
|
|
Весели́теся и ра́дуйтеся, живу́щіи въ Сіо́нѣ, я́ко вознесе́ся святы́й Ізра́илевъ посредѣ́ тебе́.
|
ἀγαλλιᾶσθε καὶ εὐφραίνεσθε, οἱ κατοικοῦντες Σιών, ὅτι ὑψώθη ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐν μέσῳ αὐτῆς.
|
|
Глава 13
|
Κεφάλαιο 13
|
|
1
|
1
|
|
Видѣ́ніє на Вавило́на, є́же ви́дѣ Иса́іа сы́нъ Амо́совъ.
|
Ορασις, ἣν εἶδεν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμώς, κατὰ Βαβυλῶνος.
|
|
2
|
2
|
|
На горѣ́ по́льнѣй воздви́гните зна́меніє, вознеси́те гла́съ и́мъ, не бо́йтеся, поуща́йте руко́ю, отве́рзите, кня́зи.
|
ἐπ᾿ ὄρους πεδινοῦ ἄρατε σημεῖον, ὑψώσατε τὴν φωνὴν αὐτοῖς, μὴ φοβεῖσθε, παρακαλεῖτε τῇ χειρί· ἀνοίξατε, οἱ ἄρχοντες.
|
|
3
|
3
|
|
А́зъ повелѣва́ю, освяще́нни су́ть: и а́зъ веду́ и́хъ, исполи́ни и́дутъ испо́лнити я́рость мою́ ра́дующеся, вку́пѣ и укаря́юще.
|
ἐγὼ συντάσσω καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς· [ἡγιασμένοι εἰσί, καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς]. γίγαντες ἔρχονται πληρῶσαι τὸν θυμόν μου χαίροντες ἅμα καὶ ὑβρίζοντες.
|
|
4
|
4
|
|
Гла́съ язы́ковъ мно́гихъ на гора́хъ, подо́бенъ язы́ковъ мно́гихъ, гла́съ царе́й и язы́ковъ собра́вшихся: Госпо́дь Савао́ѳъ заповѣ́да язы́ку оружебо́рцу
|
φωνὴ ἐθνῶν πολλῶν ἐπὶ τῶν ὀρέων, ὁμοία ἐθνῶν πολλῶν, φωνὴ βασιλέων καὶ ἐθνῶν συνηγμένων. Κύριος σαβαὼθ ἐντέταλται ἔθνει ὁπλομάχῳ
|
|
5
|
5
|
|
пріити́ от земли́ издале́ча, от кра́я основа́нія небесе́, Госпо́дь и оружебо́рцы єго́, растли́ти всю́ вселе́нную.
|
ἔρχεσθαι ἐκ γῆς πόρρωθεν ἀπ᾿ ἄκρου θεμελίου τοῦ οὐρανοῦ, Κύριος καὶ οἱ ὁπλομάχοι αὐτοῦ, τοῦ καταφθεῖραι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην.
|
|
6
|
6
|
|
Рыда́йте: бли́зъ бо де́нь Госпо́день, и сокруше́ніє от Бо́га пріи́детъ:
|
ὀλολύζετε, ἐγγὺς γὰρ ἡμέρα Κυρίου, καὶ συντριβὴ παρὰ τοῦ Θεοῦ ἥξει·
|
|
7
|
7
|
|
сего́ ра́ди вся́ка рука́ разслабѣ́єтъ, и вся́ка душа́ человѣ́ча убои́тся,
|
διὰ τοῦτο πᾶσα χεὶρ ἐκλυθήσεται καὶ πᾶσα ψυχὴ ἀνθρώπου δειλιάσει.
|
|
8
|
8
|
|
и смяту́тся послы́, и болѣ́зни пріи́мутъ я́ я́ко жены́ ражда́ющія: и поскорбя́тъ дру́гъ ко дру́гу, и ужа́снутся, и лице́ своє́ я́ко пла́мень измѣня́тъ.
|
καὶ ταραχθήσονται οἱ πρέσβεις καὶ ὠδῖνες αὐτοὺς ἕξουσιν, ὡς γυναικὸς τικτούσης· καὶ συμφοράσουσιν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἐκστήσονται καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ὡς φλὸξ μεταβαλοῦσιν.
|
|
9
|
9
|
|
Се́ бо, де́нь Госпо́день гряде́тъ неисцѣ́льный, я́рости и гнѣ́ва, положи́ти вселе́нную [всю́] пу́сту и грѣ́шники погуби́ти от нея́.
|
ἰδοὺ γὰρ ἡμέρα Κυρίου ἔρχεται ἀνίατος θυμοῦ καὶ ὀργῆς θεῖναι τὴν οἰκουμένην ἔρημον καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπολέσαι ἐξ αὐτῆς.
|
|
10
|
10
|
|
Звѣ́зды бо небе́сныя и орі́онъ и все́ украше́ніє небе́сноє свѣ́та своєго́ не дадя́тъ, и помрачи́тся со́лнце возсіява́ющеє, и луна́ не да́стъ свѣ́та своєго́.
|
οἱ γὰρ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὁ ᾿Ωρίων καὶ πᾶς ὁ κόσμος τοῦ οὐρανοῦ τὸ φῶς οὐ δώσουσι, καὶ σκοτισθήσεται τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φῶς αὐτῆς.
|
|
11
|
11
|
|
И заповѣ́мъ все́й вселе́ннѣй зла́я и нечести́вымъ грѣхи́ и́хъ, и погублю́ укори́зну беззако́нныхъ и укори́зну го́рдыхъ смирю́:
|
καὶ ἐντελοῦμαι τῇ οἰκουμένῃ ὅλῃ κακὰ καὶ τοῖς ἀσεβέσι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν· καὶ ἀπολῶ ὕβριν ἀνόμων, καὶ ὕβριν ὑπερηφάνων ταπεινώσω.
|
|
12
|
12
|
|
и бу́дутъ оста́вшіи честні́и па́че, не́жели зла́то нежже́ноє, и человѣ́къ че́стенъ бу́детъ па́че, не́жели ка́мень, и́же от суфі́ра.
|
καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ἔντιμοι μᾶλλον ἢ τὸ χρυσίον τὸ ἄπυρον, καὶ ὁ ἄνθρωπος μᾶλλον ἔντιμος ἔσται ἢ ὁ λίθος ὁ ἐκ Σουφίρ.
|
|
13
|
13
|
|
Разъяри́тся бо не́бо, и земля́ потрясе́тся от основа́ній свои́хъ, за я́рость гнѣ́ва Го́спода Савао́ѳа въ де́нь, въ о́ньже пріи́детъ я́рость єго́.
|
ὁ γὰρ οὐρανὸς θυμωθήσεται καὶ ἡ γῆ σεισθήσεται ἐκ τῶν θεμελίων σαβαὼθ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἂν ἐπέλθῃ ὁ θυμὸς αὐτοῦ.
|
|
14
|
14
|
|
И бу́дутъ оста́вшіи я́ко се́рна бѣжа́щая и я́ко овца́ заблуди́вшая, и не бу́детъ собира́яй, я́ко человѣ́ку въ лю́ди своя́ возврати́тися, и человѣ́къ во страну́ свою́ побѣ́гнетъ.
|
καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ὡς δορκάδιον φεῦγον καὶ ὡς πρόβατον πλανώμενον, καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων, ὥστε ἄνθρωπον εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀποστραφῆναι καὶ ἄνθρωπον εἰς τὴν χώραν ἑαυτοῦ διώξεται.
|
|
15
|
15
|
|
И́же бо а́ще плѣни́тся, порази́тся, и и́же со́брани су́ть, мече́мъ паду́тъ.
|
ὃς γὰρ ἂν ἁλῷ, ἡττηθήσεται, καὶ οἵτινες συνηγμένοι εἰσί, μαχαίρᾳ πεσοῦνται·
|
|
16
|
16
|
|
И ча́да и́хъ предъ ни́ми разбію́тъ, и до́мы и́хъ плѣня́тъ, и жены́ и́хъ по́ймутъ.
|
καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτῶν ράξουσι καὶ τὰς οἰκίας αὐτῶν προνομεύσουσι καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν ἕξουσιν.
|
|
17
|
17
|
|
Се́, а́зъ возбужда́ю на вы́ ми́довъ, и́же сребра́ не вмѣня́ютъ, ниже́ зла́та тре́буютъ:
|
ἰδοὺ ἐπεγείρω ὑμῖν τοὺς Μήδους, οἳ ἀργύριον οὐ λογίζονται, οὐδὲ χρυσίου χρείαν ἔχουσι.
|
|
18
|
18
|
|
стрѣля́нія ю́ношеская сокруша́тъ, и ча́дъ ва́шихъ не поми́луютъ, ниже́ пощадя́тъ ча́дъ твои́хъ о́чи и́хъ.
|
τοξεύματα νεανίσκων συντρίψουσι καὶ τὰ τέκνα ὑμῶν οὐ μὴ ἐλεήσωσιν, οὐδὲ ἐπὶ τοῖς τέκνοις σου φείσονται οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν.
|
|
19
|
19
|
|
И бу́детъ Вавило́нъ, и́же нарица́єтся сла́вный от царя́ Халде́йска, я́коже разсы́па Бо́гъ Содо́му и Гомо́рру,
|
καὶ ἔσται Βαβυλών, ἣ καλεῖται ἔνδοξος ἀπὸ βασιλέως Χαλδαίων, ὃν τρόπον κατέστρεψεν ὁ Θεὸς Σόδομα καὶ Γόμορρα·
|
|
20
|
20
|
|
не насели́тся въ вѣ́чноє вре́мя, и не вни́дутъ въ о́нь чрезъ мно́гія ро́ды, ниже́ про́йдутъ єго́ Ара́вляне, ниже́ пастуси́ почі́ютъ въ не́мъ.
|
οὐ κατοικηθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ μὴ εἰσέλθωσιν εἰς αὐτὴν διὰ πολλῶν γενεῶν, οὐδὲ μὴ διέλθωσιν αὐτὴν ῎Αραβες, οὐδὲ ποιμένες οὐ μὴ ἀναπαύσονται ἐν αὐτῇ·
|
|
21
|
21
|
|
И почі́ютъ та́мо звѣ́ріє, и напо́лнятся до́мове шу́ма, и почі́ютъ ту́ Сі́рини, и бѣ́си та́мо воспля́шутъ,
|
καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ θηρία καὶ ἐμπλησθήσονται αἱ οἰκίαι ἤχου, καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ σειρῆνες, καὶ δαιμόνια ἐκεῖ ὀρχήσονται,
|
|
22
|
22
|
|
и онокента́вры та́мо вселя́тся, и вогнѣздя́тся єже́ве въ домѣ́хъ и́хъ.
|
καὶ ὀνοκένταυροι ἐκεῖ κατοικήσουσι, καὶ νοσσοποιήσουσιν ἐχῖνοι ἐν τοῖς οἴκοις αὐτῶν· ταχὺ ἔρχεται καὶ οὐ χρονιεῖ.
|
|
Глава 14
|
Κεφάλαιο 14
|
|
1
|
1
|
|
Ско́ро и́детъ и не уме́длитъ: и поми́луєтъ Госпо́дь Іа́кова и избере́тъ па́ки Ізра́иля, и почі́ютъ на земли́ своє́й, и пришле́цъ приложи́тся къ ни́мъ и приложи́тся къ до́му Іа́ковлю,
|
ΚΑΙ ἐλεήσει Κύριος τὸν ᾿Ιακὼβ καὶ ἐκλέξεται ἔτι τὸν ᾿Ισραήλ, καὶ ἀναπαύσονται ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν, καὶ ὁ γειώρας προστεθήσεται πρὸς αὐτοὺς καὶ προστεθήσεται πρὸς τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ,
|
|
2
|
2
|
|
и по́ймутъ и́хъ язы́цы и введу́тъ на мѣ́сто и́хъ, и наслѣ́дятъ и умно́жатся на земли́ Бо́жіи въ рабы́ и рабы́ни: и бу́дутъ плѣне́ни плѣни́вшіи я́, и облада́ни бу́дутъ облада́вшіи и́ми.
|
καὶ λήψονται αὐτοὺς ἔθνη καὶ εἰσάξουσιν εἰς τὸν τόπον αὐτῶν, καὶ κατακληρονομήσουσι καὶ πληθυνθήσονται ἐπὶ τῆς γῆς τοῦ Θεοῦ εἰς δούλους καὶ δούλας· καὶ ἔσονται αἰχμάλωτοι οἱ αἰχμαλωτεύσαντες αὐτούς, καὶ κυριευθήσονται οἱ κυριεύσαντες αὐτῶν.
|
|
3
|
3
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, упоко́итъ тя́ Госпо́дь от болѣ́зни и я́рости твоєя́ и от рабо́ты жесто́кія, є́юже рабо́талъ єси́ и́мъ.
|
Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀναπαύσει σε Κύριος ἀπὸ τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ θυμοῦ σου καὶ τῆς δουλείας σου τῆς σκληρᾶς, ἧς ἐδούλευσας αὐτοῖς.
|
|
4
|
4
|
|
И пріи́меши пла́чь се́й {Євр.: при́тчу сію́.} на царя́ Вавило́нска и рече́ши въ то́й де́нь: ка́ко преста́ истязу́яй и преста́ понужда́яй?
|
καὶ λήψη τὸν θρῆνον τοῦτον ἐπὶ τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη· πῶς ἀναπέπαυται ὁ ἀπαιτῶν καὶ ἀναπέπαυται ὁ ἐπισπουδαστής;
|
|
5
|
5
|
|
Сокруши́ Бо́гъ яре́мъ грѣ́шниковъ, яре́мъ князе́й,
|
συνέτριψε Κύριος τὸν ζυγὸν τῶν ἁμαρτωλῶν, τὸν ζυγὸν τῶν ἀρχόντων·
|
|
6
|
6
|
|
порази́въ язы́къ я́ростію, я́звою неисцѣ́льною, поража́яй язы́къ я́звою я́рости, є́юже не пощадѣ́, почи́ упова́ющи.
|
πατάξας ἔθνος θυμῷ, πληγῇ ἀνιάτῳ, παίων ἔθνος πληγὴν θυμοῦ, ἣ οὐκ ἐφείσατο, ἀνεπαύσατο πεποιθώς.
|
|
7
|
7
|
|
Вся́ земля́ вопіє́тъ со весе́ліємъ,
|
πᾶσα ἡ γῆ βοᾷ μετ᾿ εὐφροσύνης,
|
|
8
|
8
|
|
и древа́ Ліва́нова возвесели́шася о тебѣ́ и ке́дръ Ліва́нскій: оне́лѣже ты́ усну́лъ єси́, не взы́де посѣка́яй на́съ.
|
καὶ τὰ ξύλα τοῦ λιβάνου εὐφράνθησαν ἐπὶ σοὶ καὶ ἡ κέδρος τοῦ Λιβάνου· ἀφ᾿ οὗ σὺ κεκοίμησαι, οὐκ ἀνέβη ὁ κόπτων ἡμᾶς.
|
|
9
|
9
|
|
А́дъ до́лѣ огорчи́ся, срѣ́тъ тя́: воста́ша съ тобо́ю вси́ исполи́ни облада́вшіи земле́ю, подвиза́вшіи от престо́ловъ свои́хъ всѣ́хъ царе́й язы́ческихъ.
|
ὁ ᾅδης κάτωθεν ἐπικράνθη συναντήσας σοι, συνηγέρθησάν σοι πάντες οἱ γίγαντες οἱ ἄρξαντες τῆς γῆς, οἱ ἐγείραντες ἐκ τῶν θρόνων αὐτῶν πάντας βασιλεῖς ἐθνῶν.
|
|
10
|
10
|
|
Вси́ отвѣща́ютъ и реку́тъ тебѣ́: и ты́ плѣне́нъ єси́, я́коже и мы́: и въ на́съ вмѣне́нъ єси́.
|
πάντες ἀποκριθήσονται καὶ ἐροῦσί σοι· καὶ σὺ ἑάλως, ὥσπερ καὶ ἡμεῖς, ἐν ἡμῖν δὲ κατελογίσθης.
|
|
11
|
11
|
|
Сни́де сла́ва твоя́ во а́дъ, мно́гоє весе́ліє твоє́: подъ тобо́ю посте́лютъ гни́лость, и покро́въ тво́й че́рвь.
|
κατέβη εἰς ᾅδου ἡ δόξα σου, ἡ πολλὴ εὐφροσύνη σου· ὑποκάτω σου στρώσουσι σῆψιν, καὶ τὸ κατακάλυμμά σου σκώληξ.
|
|
12
|
12
|
|
Ка́ко спаде́ съ небесе́ денни́ца восходя́щая зау́тра? сокруши́ся на земли́ посыла́яй ко всѣ́мъ язы́комъ.
|
πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωΐ ἀνατέλλων; συνετρίβη εἰς τὴν γῆν ὁ ἀποστέλλων πρὸς πάντα τὰ ἔθνη.
|
|
13
|
13
|
|
Ты́ же ре́клъ єси́ во умѣ́ твоє́мъ: на не́бо взы́ду, вы́ше звѣ́здъ небе́сныхъ поста́влю престо́лъ мо́й, ся́ду на горѣ́ высо́цѣ, на гора́хъ высо́кихъ, я́же къ сѣ́веру:
|
σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βορρᾶν,
|
|
14
|
14
|
|
взы́ду вы́ше о́блакъ, бу́ду подо́бенъ вы́шнему.
|
ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ ῾Υψίστῳ.
|
|
15
|
15
|
|
Ны́нѣ же во а́дъ сни́деши и во основа́нія земли́.
|
νῦν δὲ εἰς ᾅδην καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς.
|
|
16
|
16
|
|
Ви́дѣвшіи тя́ удивя́тся о тебѣ́ и реку́тъ: се́й человѣ́къ раздража́яй зе́млю, потряса́яй цари́,
|
οἱ ἰδόντες σε θαυμάσονται ἐπὶ σοὶ καὶ ἐροῦσιν· οὗτος ὁ ἄνθρωπος ὁ παροξύνων τὴν γῆν, ὁ σείων βασιλεῖς;
|
|
17
|
17
|
|
положи́вый вселе́нную всю́ пу́сту и гра́ды єя́ разсы́па, плѣне́ныхъ не разрѣши́.
|
ὁ θεὶς τὴν οἰκουμένην ὅλην ἔρημον καὶ τὰς πόλεις αὐτοῦ καθεῖλε, τοὺς ἐν ἐπαγωγῇ οὐκ ἔλυσε.
|
|
18
|
18
|
|
Вси́ ца́ріє язы́ковъ успо́ша въ че́сти, кі́йждо въ дому́ своє́мъ.
|
πάντες οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ἐκοιμήθησαν ἐν τιμῇ, ἄνθρωπος ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ·
|
|
19
|
19
|
|
Ты́ же пове́рженъ бу́деши въ гора́хъ, я́ко мертве́цъ ме́рзкій со мно́гими мертвецы́ изсѣ́чеными мече́мъ, сходя́щими во а́дъ.
|
σὺ δὲ ριφήσῃ ἐν τοῖς ὄρεσιν ὡς νεκρὸς ἐβδελυγμένος μετὰ πολλῶν τεθνηκότων ἐκκεκεντημένων μαχαίραις, καταβαινόντων εἰς ᾅδου. ὃν τρόπον ἱμάτιον ἐν αἵματι πεφυρμένον οὐκ ἔσται καθαρόν,
|
|
20
|
20
|
|
Я́коже ри́за въ кро́ви намоче́на не бу́детъ чиста́, та́кожде и ты́ не бу́деши чи́стъ, зане́ зе́млю мою́ погуби́лъ єси́ и лю́ди моя́ изби́лъ єси́: не пребу́деши въ вѣ́чноє вре́мя, сѣ́мя зло́є.
|
οὕτως οὐδὲ σὺ ἔσῃ καθαρός, διότι τὴν γῆν μου ἀπώλεσας καὶ τὸν λαόν μου ἀπέκτεινας· οὐ μὴ μείνῃς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, σπέρμα πονηρόν.
|
|
21
|
21
|
|
Угото́ви ча́да твоя́ на убіє́ніє грѣха́ми отца́ твоєго́, да воста́нутъ и наслѣ́дятъ зе́млю и напо́лнятъ зе́млю ра́тьми.
|
ἑτοίμασον τὰ τέκνα σου σφαγῆναι ταῖς ἁμαρτίαις τοῦ πατρὸς αὐτῶν, ἵνα μὴ ἀναστῶσι καὶ κληρονομήσωσι τὴν γῆν καὶ ἐμπλήσωσιν τὴν γῆν πολέμων.
|
|
22
|
22
|
|
И воста́ну на ня́, глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ, и погублю́ и́мя и́хъ, и оста́нокъ, и сѣ́мя: сія́ глаго́летъ Госпо́дь.
|
Καὶ ἐπαναστήσομαι αὐτοῖς, λέγει Κύριος σαβαώθ, καὶ ἀπολῶ αὐτῶν ὄνομα καὶ κατάλειμμα καὶ σπέρμα — τάδε λέγει Κύριος —
|
|
23
|
23
|
|
И положу́ Вавило́на пу́ста, я́ко вогнѣзди́тися єже́мъ, и бу́детъ ни во что́же: и положу́ и́ бре́нія про́пасть въ па́губу.
|
καὶ θήσω τὴν Βαβυλωνίαν ἔρημον, ὥστε κατοικεῖν ἐχίνους, καὶ ἔσται εἰς οὐδέν· καὶ θήσω αὐτὴν πηλοῦ βάραθρον εἰς ἀπώλειαν.
|
|
24
|
24
|
|
Сія́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: я́коже глаго́лахъ, та́ко бу́детъ, и я́коже совѣща́хъ, та́ко пребу́детъ,
|
τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· ὃν τρόπον εἴρηκα, οὕτως ἔσται, καὶ ὃν τρόπον βεβούλευμαι, οὕτως μενεῖ,
|
|
25
|
25
|
|
є́же погуби́ти Ассирі́анъ на земли́ моє́й и на гора́хъ мои́хъ: и бу́дутъ въ попра́ніє, и отъи́мется от ни́хъ яре́мъ и́хъ, и сла́ва {Євр.: бре́мя.} и́хъ от ра́менъ и́хъ отъи́мется.
|
τοῦ ἀπολέσαι τοὺς ᾿Ασσυρίους ἀπὸ τῆς γῆς τῆς ἐμῆς καὶ ἀπὸ τῶν ὀρέων μου, καὶ ἔσονται εἰς καταπάτημα, καὶ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ ζυγὸς αὐτῶν, καὶ τὸ κῦδος αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὤμων ἀφαιρεθήσεται.
|
|
26
|
26
|
|
Се́й совѣ́тъ, єго́же совѣща́ Госпо́дь на всю́ вселе́нную, и сія́ рука́ на вся́ язы́ки вселе́нныя:
|
αὕτη ἡ βουλή, ἣν βεβούλευται Κύριος ἐπὶ τὴν ὅλην οἰκουμένην, καὶ αὕτη ἡ χεὶρ ἡ ὑψηλὴ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη.
|
|
27
|
27
|
|
я́же бо Бо́гъ святы́й совѣща́, кто́ разори́тъ? и ру́ку єго́ высо́кую кто́ отврати́тъ?
|
ἃ γὰρ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος βεβούλευται, τίς διασκεδάσει; καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει;
|
|
28
|
28
|
|
Въ лѣ́то, въ не́же у́мре Аха́зъ ца́рь, бы́сть глаго́лъ се́й:
|
Τοῦ ἔτους, οὗ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς ῎Αχαζ, ἐγενήθη τὸ ρῆμα τοῦτο.
|
|
29
|
29
|
|
не ра́дуйтеся, вси́ иноплеме́нницы, сокруши́ся бо яре́мъ бію́щаго вы́: от сѣ́мене бо зміи́на изы́дутъ исча́дія а́спідовъ, и исча́дія и́хъ изы́дутъ зміи́ паря́щіи:
|
μὴ εὐφρανθείητε οἱ ἀλλόφυλοι πάντες, συνετρίβη γὰρ ὁ ζυγὸς τοῦ παίοντος ὑμᾶς· ἐκ γὰρ σπέρματος ὄφεως ἐξελεύσεται ἔκγονα ἀσπίδων, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν ἐξελεύσονται ὄφεις πετόμενοι
|
|
30
|
30
|
|
и упасу́тся убо́зіи и́мъ, ни́щіи же человѣ́цы въ ми́рѣ почі́ютъ: и потреби́тъ гла́домъ сѣ́мя твоє́, и оста́нокъ тво́й избіє́тъ.
|
καὶ βοσκηθήσονται πτωχοὶ δι᾿ αὐτοῦ, πτωχοὶ δὲ ἄνθρωποι ἐπὶ εἰρήνης ἀναπαύσονται· ἀνελεῖ δὲ λιμῷ τὸ σπέρμα σου καὶ τὸ κατάλειμμά σου ἀνελεῖ.
|
|
31
|
31
|
|
Воспла́читеся, врата́ градо́въ, да возопію́тъ гра́ды смяте́нніи, иноплеме́нницы вси́, зане́ ды́мъ от сѣ́вера и́детъ, и нѣ́сть, и́же пребу́детъ.
|
ὀλολύξατε, πύλαι πόλεων, κεκραγέτωσαν πόλεις τεταραγμέναι, οἱ ἀλλόφυλοι πάντες, ὅτι ἀπὸ Βορρᾶ καπνὸς ἔρχεται, καὶ οὐκ ἔστι τοῦ εἶναι.
|
|
32
|
32
|
|
И что́ отвѣща́ютъ ца́ріє язы́ковъ? я́ко Госпо́дь основа́ Сіо́на, и тѣ́мъ спасу́тся смире́нніи люді́й єго́. И что́ отвѣща́ютъ ца́ріє язы́ковъ? я́ко Госпо́дь основа́ Сіо́на, и тѣ́мъ спасу́тся смире́нніи люді́й єго́. Сло́во на Моави́тскую зе́млю.
|
καὶ τί ἀποκριθήσονται βασιλεῖς ἐθνῶν; ὅτι Κύριος ἐθεμελίωσε Σιών, καὶ δι᾿ αὐτοῦ σωθήσονται οἱ ταπεινοὶ τοῦ λαοῦ.
|
|
Глава 15
|
Κεφάλαιο 15
|
|
1
|
1
|
|
Но́щію поги́бнетъ Моаві́тска земля́, но́щію бо поги́бнетъ стѣна́ Моаві́тская.
|
Τὸ ρῆμα τὸ κατὰ τῆς Μωαβίτιδος. ΝΥΚΤΟΣ ἀπολεῖται ἡ Μωαβῖτις, νυκτὸς γὰρ ἀπολεῖται τὸ τεῖχος τῆς Μωαβίτιδος.
|
|
2
|
2
|
|
Пла́читеся о себѣ́, поги́бнетъ бо и диво́нъ, идѣ́же тре́бище ва́ше: та́мо взы́дете пла́катися надъ Нава́вомъ Моаві́тскимъ. Пла́читеся, на вся́цѣй главѣ́ плѣ́шь, вся́ мы́шцы обсѣ́чены,
|
λυπεῖσθε ἐφ᾿ ἑαυτοῖς, ἀπολεῖται γὰρ καὶ Δηβών, οὗ ὁ βωμὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἀναβήσεσθε κλαίειν· ἐπὶ Ναβαῦ τῆς Μωαβίτιδος ὀλολύζετε ἐπὶ πάσης κεφαλῆς φαλάκρωμα, πάντες βραχίονες κατατετμημένοι·
|
|
3
|
3
|
|
на сто́гнахъ єго́ препоя́шитеся во вре́тища, и воспла́читеся на хра́минахъ єго́ и на у́лицахъ єго́ и на сто́гнахъ єго́, вси́ возрыда́йте съ пла́чемъ.
|
ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῆς περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε, ἐπὶ τῶν δωμάτων αὐτῆς καὶ ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῆς καὶ ἐν ταῖς ρύμας αὐτῆς πάντες ὀλολύζετε μετὰ κλαυθμοῦ.
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко возопи́ єсево́нъ и Єлеала́, да́же до Іассы́ услы́шася гла́съ и́хъ: сего́ ра́ди чре́сла Моаві́тіды вопію́тъ, душа́ єя́ увѣ́сть.
|
ὅτι κέκραγεν ᾿Εσεβὼν καὶ ᾿Ελεαλή, ἕως ᾿Ιασσὰ ἠκούσθη ἡ φωνὴ αὐτῶν· διὰ τοῦτο ἡ ὀσφὺς τῆς Μωαβίτιδος βοᾷ, ἡ ψυχὴ αὐτῆς γνώσεται.
|
|
5
|
5
|
|
Се́рдце Моаві́тіды вопіє́тъ въ не́й да́же до Сиго́ра: ю́ница бо є́сть трилѣ́тна. Въ возше́ствіи же луі́ѳа къ тебѣ́ пла́чущеся взы́дутъ путе́мъ Ароніи́млимъ: вопіє́тъ сотре́ніє и тру́съ.
|
ἡ καρδία τῆς Μωαβίτιδος βοᾷ ἐν αὐτῇ ἕως Σηγώρ· δάμαλις γάρ ἐστι τριετής· ἐπὶ δὲ τῆς ἀναβάσεως Λουεὶθ πρός σε κλαίοντες ἀναβήσονται, τῇ ὁδῷ ᾿Αρωνιεὶμ βοᾷ σύντριμμα καὶ σεισμός.
|
|
6
|
6
|
|
Вода́ немрі́мля пуста́ бу́детъ, и трава́ єя́ оскудѣ́єтъ: травы́ бо зеле́ны не бу́детъ.
|
τὸ ὕδωρ τῆς Νεμρεὶμ ἔρημον ἔσται, καὶ ὁ χόρτος αὐτῆς ἐκλείψει· χόρτος γὰρ χλωρὸς οὐκ ἔσται.
|
|
7
|
7
|
|
Єда́ и си́це спасе́тся? наведу́ бо на де́брь Ара́влянъ, и во́змутъ ю́:
|
μὴ καὶ οὕτως μέλει σωθῆναι; ἐπάξω γὰρ ἐπὶ τὴν φάραγγα ῎Αραβας, καὶ λήψονται αὐτήν.
|
|
8
|
8
|
|
пре́йде бо во́пль предѣ́лъ земли́ Моаві́тскія до агаллі́ма, и пла́чь єя́ да́же до кла́дязя Єлі́мля.
|
συνῆψε γὰρ ἡ βοὴ τὸ ὅριον τῆς Μωαβίτιδος τῆς ᾿Αγαλείμ, καὶ ὀλολυγμὸς αὐτῆς ἕως τοῦ φρέατος τοῦ Αἰλείμ.
|
|
9
|
9
|
|
Вода́ бо дімо́ня напо́лнится кро́ве: наведу́ бо на дімо́на Ара́вляны, и возму́ сѣ́мя Моа́вле и Аріи́лево и оста́нокъ Адами́нь.
|
τὸ δὲ ὕδωρ τὸ Ρεμμὼν πλησθήσεται αἵματος· ἐπάξω γὰρ ἐπὶ Ρεμμὼν ῎Αραβας καὶ ἀρῶ τὸ σπέρμα Μωὰβ καὶ ᾿Αριὴλ καὶ τὸ κατάλοιπον ᾿Αδαμά.
|
|
Глава 16
|
Κεφάλαιο 16
|
|
1
|
1
|
|
Послю́ а́ки га́ды на зе́млю: єда́ ка́мень пу́стъ є́сть гора́ дще́ре Сіо́ни {посли́те а́гнцы владу́щему земле́ю от ка́мене пусты́ни къ горѣ́ дще́ре Сіо́ни}?
|
ΑΠΟΣΤΕΛΩ ὡς ἑρπετὰ ἐπὶ τὴν γῆν· μὴ πέτρα ἔρημός ἐστι τὸ ὄρος θυγατρὸς Σιών;
|
|
2
|
2
|
|
Бу́деши бо а́ки пти́цы паря́щія птене́цъ отъя́тый, дщи́ Моа́вля, пото́мъ же Арно́нъ {Євр.: въ прохожде́ніи Арно́на.} мно́жайше совѣщава́й.
|
ἔσῃ γὰρ ὡς πετεινοῦ ἀνιπταμένου νεοσσὸς ἀφηρημένος, θύγατερ Μωάβ. ἔπειτα δέ, ᾿Αρνῶν, πλείονα
|
|
3
|
3
|
|
Сотвори́те покро́въ пла́ча єя́ при́сно: въ полу́деннѣй тмѣ́ бѣгу́тъ, ужасну́шася: да не отведе́шися,
|
βουλεύου, ποίει τε σκέπην πένθους αὐτῇ διὰ παντός· ἐν μεσημβρινῇ σκοτίᾳ φεύγουσιν, ἐξέστησαν, μὴ ἀπαχθῇς.
|
|
4
|
4
|
|
обита́ти бу́дутъ въ тебѣ́ бѣглецы́ Моа́вли: бу́дутъ въ покрове́ніє ва́мъ от лица́ гоня́щаго, я́ко отъя́ся по́мощь твоя́, и кня́зь поги́бе попира́яй от земли́.
|
παροικήσουσί σοι οἱ φυγάδες Μωάβ, ἔσονται σκέπη ὑμῖν ἀπὸ προσώπου διώκοντος, ὅτι ᾔρθη ἡ συμμαχία σου, καὶ ὁ ἄρχων ἀπώλετο ὁ καταπατῶν ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
5
|
5
|
|
И испра́вится съ ми́лостію престо́лъ, и ся́детъ на не́мъ со и́стиною во ски́ніи даві́довѣ, судя́ и взыска́я су́дъ и ускоря́я пра́вду.
|
καὶ διορθωθήσεται μετ᾿ ἐλέους θρόνος, καὶ καθιεῖται ἐπ᾿ αὐτοῦ μετὰ ἀληθείας ἐν σκηνῇ Δαυὶδ κρίνων καὶ ἐκζητῶν κρίμα καὶ σπεύδων δικαιοσύνην.
|
|
6
|
6
|
|
Слы́шахомъ укори́зну Моа́влю, укори́тель [бы́сть] зѣло́, горды́ню отъя́хъ: не та́ко волхвова́ніє твоє́, не та́ко.
|
᾿Ηκούσαμεν τὴν ὕβριν Μωάβ, ὑβριστὴς σφόδρα, τὴν ὑπερηφανίαν ἐξῇρας. οὐχ οὕτως ἡ μαντεία σου, οὐχ οὕτως.
|
|
7
|
7
|
|
Воспла́чется Моа́въ, въ Моаві́тідѣ бо вси́ воспла́чутся: живу́щымъ же въ се́ѳѣ помышле́нія, и не усрами́шися.
|
ὀλολύξει Μωάβ, ἐν γὰρ τῇ Μωαβίτιδι πάντες ὀλολύξουσι· τοῖς κατοικοῦσι δὲ Σὲθ μελετήσεις· καὶ οὐκ ἐντραπήσῃ.
|
|
8
|
8
|
|
Поля́ єсево́ня возрыда́ютъ, віногра́дъ Севама́нь: пожира́ющіи язы́ковъ, попери́те віногра́ды єго́, да́же до Іази́ра: не совокупи́теся, обходи́те пусты́ню, по́сланніи оста́шася, проидо́ша бо мо́ре.
|
τὰ πεδία ᾿Εσεβὼν πενθήσει, ἄμπελος Σεβαμά· καταπίνοντες τὰ ἔθνη, καταπατήσατε τὰς ἀμπέλους αὐτῆς ἕως ᾿Ιαζήρ· οὐ μὴ συνάψητε, πλανήθητε τὴν ἔρημον· οἱ ἀπεσταλμένοι ἐγκατελείφθησαν, διέβησαν γὰρ τὴν ἔρημον.
|
|
9
|
9
|
|
Сего́ ра́ди воспла́чуся я́ко пла́чемъ Іази́ровымъ о віногра́дѣ Севама́ни: древа́ твоя́ посѣче́ єсево́нъ и Єліала́, я́ко на жа́тву твою́ и на объима́ніє віна́ поперу́, и вся́ паду́тся.
|
διὰ τοῦτο κλαύσομαι ὡς τὸν κλαυθμὸν ᾿Ιαζὴρ ἄμπελον Σεβαμά· τὰ δένδρα σου κατέβαλεν, ᾿Εσεβὼν καὶ ᾿Ελεαλή, ὅτι ἐπὶ τῷ θερισμῷ καὶ ἐπὶ τῷ τρυγητῷ σου καταπατήσω, καὶ πάντα πεσοῦνται.
|
|
10
|
10
|
|
И отъи́мется ра́дость и весе́ліє от віногра́довъ, и въ віногра́дѣхъ твои́хъ не возра́дуются, и не изгнету́тъ віна́ въ точи́лѣхъ, преста́ло бо є́сть:
|
καὶ ἀρθήσεται εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίαμα ἐκ τῶν ἀμπελώνων σου, καὶ ἐν τοῖς ἀμπελῶσί σου οὐ μὴ εὐφρανθήσονται καὶ οὐ μὴ πατήσουσιν οἶνον εἰς τὰ ὑπολήνια, πέπαυται γάρ.
|
|
11
|
11
|
|
сего́ ра́ди чре́во моє́ на Моа́ва а́ки гу́сли возгласи́тъ, и вну́тренняя моя́ а́ки стѣ́ну обнови́лъ єси́.
|
διὰ τοῦτο ἡ κοιλία μου ἐπὶ Μωὰβ ὡς κιθάρα ἠχήσει, καὶ τὰ ἐντός μου ὡσεὶ τεῖχος, ὃ ἐνεκαίνισας.
|
|
12
|
12
|
|
И бу́детъ въ посрамле́ніє тебѣ́, я́ко утруди́ся Моа́въ о тре́бищихъ, и вни́детъ въ рукотворе́нная своя́, да помо́лится, и не возмо́гутъ изба́вити єго́.
|
καὶ ἔσται εἰς τὸ ἐντραπῆναί σε, ὅτι ἐκοπίασε Μωὰβ ἐπὶ τοῖς βωμοῖς καὶ εἰσελεύσεται εἰς τὰ χειροποίητα αὐτῆς ὥστε προσεύξασθαι, καὶ οὐ μὴ δύνηται ἐξελέσθαι αὐτόν.
|
|
13
|
13
|
|
Сіє́ сло́во є́же глаго́ла Госпо́дь на Моа́ва, єгда́ возглаго́ла.
|
Τοῦτο τὸ ρῆμα ὃ ἐλάλησε Κύριος ἐπὶ Μωάβ, ὁπότε καὶ ἐλάλησε.
|
|
14
|
14
|
|
И ны́нѣ глаго́лю: въ тріє́хъ лѣ́тѣхъ лѣ́тъ нає́мника обезче́стится сла́ва Моа́вля во все́мъ бога́тствѣ мно́зѣ, и оста́вится ума́ленъ и нече́стенъ. И ны́нѣ глаго́лю: въ тріє́хъ лѣ́тѣхъ лѣ́тъ нає́мника обезче́стится сла́ва Моа́вля во все́мъ бога́тствѣ мно́зѣ, и оста́вится ума́ленъ и нече́стенъ. Сло́во, є́же на Дама́скъ.
|
καὶ νῦν λέγω· ἐν τρισὶν ἔτεσιν ἐτῶν μισθωτοῦ ἀτιμασθήσεται ἡ δόξα Μωὰβ ἐν παντὶ τῷ πλούτῳ τῷ πολλῷ, καὶ καταλειφθήσεται ὀλιγοστὸς καὶ οὐκ ἔντιμος.
|
|
Глава 17
|
Κεφάλαιο 17
|
|
1
|
1
|
|
Се́, Дама́скъ во́змется от градо́въ бу́детъ въ паде́ніє.
|
Τὸ ρῆμα τὸ κατὰ Δαμασκοῦ. ΙΔΟΥ Δαμασκὸς ἀρθήσεται ἀπὸ πόλεων καὶ ἔσται εἰς πτῶσιν,
|
|
2
|
2
|
|
Оста́вленъ въ вѣ́къ, въ ло́же стада́мъ и въ поко́й, и не бу́детъ отгоня́яй.
|
καταλελειμμένη εἰς τὸν αἰῶνα, εἰς κοίτην ποιμνίων καὶ ἀνάπαυσιν, καὶ οὐκ ἔσται ὁ διώκων.
|
|
3
|
3
|
|
И ксему́ не бу́детъ укрѣпле́нъ, є́же вбѣ́гнути та́мо Єфре́му: и ксему́ не бу́детъ ца́рство въ дама́сцѣ, и оста́нокъ Си́рянъ поги́бнетъ: нѣ́си бо ты́ лу́чшій от сыно́въ Ізра́илевыхъ и сла́вы и́хъ: сія́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ.
|
καὶ οὐκέτι ἔσται ὀχυρὰ τοῦ καταφυγεῖν ᾿Εφραίμ. καὶ οὐκέτι ἔσται βασιλεία ἐν Δαμασκῷ, καὶ τὸ λοιπὸν τῶν Σύρων ἀπολεῖται· οὐ γὰρ σὺ βελτίων εἶ τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ τῆς δόξης αὐτῶν· τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ.
|
|
4
|
4
|
|
Бу́детъ въ то́й де́нь помраче́ніє сла́вы Іа́ковли, и ту́чная сла́вы єго́ потрясу́тся.
|
῎Εσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔκλειψις τῆς δόξης ᾿Ιακώβ, καὶ τὰ πίονα τῆς δόξης αὐτοῦ σεισθήσεται.
|
|
5
|
5
|
|
И бу́детъ, я́коже а́ще кто́ собира́єтъ жа́тву стоя́щую, и сѣ́мя кла́совъ пожина́єтъ: и бу́детъ, я́коже а́ще кто́ собира́єтъ кла́сы въ де́бри тве́рдѣ.
|
καὶ ἔσται ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγῃ ἀμητὸν ἑστηκότα καὶ σπέρμα σταχύων ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ ἀμήσῃ, καὶ ἔσται ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγῃ στάχυν ἐν φάραγγι στερεᾷ
|
|
6
|
6
|
|
И оста́нется въ не́й сте́бліє, или́ а́ки зе́рна ма́слична двѣ́ или́ три́ на версѣ́ высо́цѣ, или́ четы́ре или́ пя́ть на вѣ́твіи єя́ оста́нутъ: сія́ глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ Ізра́илевъ.
|
καὶ καταλειφθῇ ἐν αὐτῇ καλάμη, ἢ ὡς ρῶγες ἐλαίας δύο ἢ τρεῖς ἐπ᾿ ἄκρου μετεώρου, ἢ τέσσαρες ἢ πέντε ἐπὶ τῶν κλάδων αὐτῶν καταλειφθῆ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ.
|
|
7
|
7
|
|
Въ то́й де́нь упова́я бу́детъ человѣ́къ на сотво́ршаго и́, и о́чи єго́ ко свято́му Ізра́илеву воззря́тъ,
|
τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ πεποιθὼς ἔσται ἄνθρωπος ἐπὶ τῷ ποιήσαντι αὐτόν, οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἰς τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐμβλέψονται,
|
|
8
|
8
|
|
и не бу́дутъ упова́юще на тре́бища, ниже́ на дѣла́ ру́къ свои́хъ, я́же сотвори́ша пе́рсты и́хъ, и не бу́дутъ смотри́ти на дубра́вы, ниже́ на ме́рзости и́хъ.
|
καὶ οὐ μὴ πεποιθότες ὦσιν ἐπὶ τοῖς βωμοῖς, οὐδὲ ἐπὶ τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν αὐτῶν, ἃ ἐποίησαν οἱ δάκτυλοι αὐτῶν, καὶ οὐκ ὄψονται τὰ δένδρα, οὐδὲ τὰ βδελύγματα αὐτῶν.
|
|
9
|
9
|
|
Въ то́й де́нь бу́дутъ гра́ди твои́ оста́влени, я́коже оста́виша Аморре́є и Єве́є от лица́ сыно́въ Ізра́илевыхъ: и бу́дутъ пу́сти,
|
τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσονται αἱ πόλεις σου ἐγκαταλελειμμέναι, ὃν τρόπον κατέλιπον οἱ ᾿Αμορραῖοι καὶ οἱ Εὐαῖοι ἀπὸ προσώπου τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ, καὶ ἔσονται ἔρημοι,
|
|
10
|
10
|
|
зане́ оста́вилъ єси́ Бо́га Спа́са твоєго́ и Го́спода помо́щника твоєго́ не помяну́лъ єси́: сего́ ра́ди насади́ши са́дъ невѣ́ренъ и сѣ́мя невѣ́рно.
|
διότι κατέλιπες τὸν Θεὸν τὸν σωτῆρά σου καὶ Κυρίου τοῦ βοηθοῦ σου οὐκ ἐμνήσθης. διὰ τοῦτο φυτεύσεις φύτευμα ἄπιστον καὶ σπέρμα ἄπιστον·
|
|
11
|
11
|
|
Въ о́ньже бо де́нь а́ще насади́ши, прельсти́шися: а є́же а́ще зау́тра посѣ́єши, то́ процвѣте́тъ на жа́тву, во о́ньже де́нь наслѣ́диши, и а́ки оте́цъ человѣ́чь наслѣ́діє да́си сыно́мъ твои́мъ.
|
τῇ δὲ ἡμέρᾳ, ᾗ ἂν φυτεύσῃς, πλανηθήσῃ· τὸ δὲ πρωΐ, ἐὰν σπείρῃς, ἀνθήσει εἰς ἀμητὸν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ κληρώσῃ, καὶ ὡς πατὴρ ἀνθρώπου κληρώσῃ, καὶ ὡς πατὴρ ἀνθρώπου κληρώση τοῖς ὑἱοῖς σου.
|
|
12
|
12
|
|
О, лю́тѣ мно́жеству язы́ковъ мно́гихъ! а́ки мо́ре волну́ющеєся, та́ко смяте́теся, и хребе́тъ язы́ковъ мно́гихъ я́ко вода́ возшуми́тъ:
|
Οὐαὶ πλῆθος ἐθνῶν πολλῶν· ὡς θάλασσα κυμαίνουσα οὕτω ταραχθήσεσθε, καὶ νῶτος ἐθνῶν πολλῶν ὡς ὕδωρ ἠχήσει.
|
|
13
|
13
|
|
а́ки вода́ мно́га язы́цы мно́зи, а́ки [шу́мъ] воды́ мно́гія ну́ждею носи́мыя: и отве́ржетъ єго́ и дале́че пожене́тъ єго́, а́ки пра́хъ пле́вный вѣ́ющихъ проти́ву вѣ́тра, и я́ко пра́хъ коле́сный бу́ря вознося́щая.
|
ὡς ὕδωρ πολὺ ἔθνη πολλά, ὡς ὕδατος πολλοῦ βίᾳ καταφερομένου· καὶ ἀποσκορακιεῖ αὐτὸν καὶ πόρρω αὐτὸν διώξεται ὡς χνοῦν ἀχύρου λικμώντων ἀπέναντι ἀνέμου καὶ ὡς κονιορτὸν τροχοῦ καταιγὶς φέρουσα.
|
|
14
|
14
|
|
Къ ве́черу, и бу́детъ пла́чь: пре́жде зау́трія, и не бу́детъ: сія́ ча́сть плѣни́вшихъ ны́, и жре́бій наслѣ́дившихъ на́съ.
|
πρὸς ἑσπέραν ἔσται πένθος, πρὶν ἢ πρωΐ καὶ οὐκ ἔσται. αὕτη ἡ μερὶς τῶν προνομευσάντων ὑμᾶς καὶ κληρονομία τοῖς ὑμᾶς κληρονομήσασιν.
|
|
Глава 18
|
Κεφάλαιο 18
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре корабе́лнымъ кри́ламъ земли́, я́же объ ону́ страну́ рѣ́къ єѳіо́пскихъ.
|
ΟΥΑΙ γῆς πλοίων πτέρυγες ἐπέκεινα ποταμῶν Αἰθιοπίας,
|
|
2
|
2
|
|
Посыла́яй по мо́рю послы́ въ зало́гъ и посла́нія кни́жная верху́ воды́: по́йдутъ бо вѣ́стницы ле́гцы ко язы́ку высо́ку и къ лю́демъ стра́ннымъ и стропти́вымъ. Кто́ да́лѣє и́хъ? язы́къ безнаде́женъ и попра́нъ.
|
ὁ ἀποστέλλων ἐν θαλάσσῃ ὅμηρα καὶ ἐπιστολὰς βιβλίνας ἐπάνω τοῦ ὕδατος· πορεύσονται γὰρ ἄγγελοι κοῦφοι πρὸς ἔθνος μετέωρον καὶ ξένον λαὸν καὶ χαλεπόν, τίς αὐτοῦ ἐπέκεινα; ἔθνος ἀνέλπιστον καὶ καταπεπατημένον. νῦν οἱ ποταμοὶ τῆς γῆς
|
|
3
|
3
|
|
Ны́нѣ рѣ́ки земны́я вся́ а́ки страна́ населе́на насели́тся, страна́ и́хъ а́ки зна́меніє от горы́ воздви́гнется, а́ки гла́съ трубы́ услы́шанъ бу́детъ.
|
πάντες ὡς χώρα κατοικουμένη· κατοικηθήσεται ἡ χώρα αὐτῶν ὡσεὶ σημεῖον ἀπὸ ὄρους ἀρθῇ, ὡς σάλπιγγος φωνὴ ἀκουστὸν ἔσται.
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко та́ко ми́ рече́ Госпо́дь: утвержде́ніє бу́детъ въ моє́мъ гра́дѣ, а́ки свѣ́тъ зно́я полу́деннаго и а́ки о́блакъ ро́сный въ де́нь жа́твы бу́детъ.
|
διότι οὕτως εἶπέ μοι Κύριος· ἀσφάλεια ἔσται ἐν τῇ ἐμῇ πόλει ὡς φῶς καύματος μεσημβρίας, καὶ ὡς νεφέλη δρόσου ἡμέρας ἀμήτου ἔσται.
|
|
5
|
5
|
|
Пре́жде жа́твы, єгда́ соверши́тся цвѣ́тъ, и гре́знъ произы́детъ по цвѣ́тѣ недозрѣ́лъ: и отъи́метъ гро́здіє ма́лоє серпа́ми и ло́зіє отъи́метъ и посѣче́тъ,
|
πρὸ τοῦ θερισμοῦ, ὅταν συντελεσθῇ ἄνθος καὶ ὄμφαξ ἐξανθήσῃ ἄνθος ὀμφακίζουσα, καὶ ἀφελεῖ τὰ βοτρύδια τὰ μικρὰ τοῖς δρεπάνοις καὶ τὰς κληματίδας ἀφελεῖ καὶ ἀποκόψει
|
|
6
|
6
|
|
и оста́витъ вку́пѣ пти́цамъ небе́снымъ и звѣре́мъ земны́мъ: и соберу́тся на ня́ пти́цы небе́сныя, и вси́ звѣ́ріє земли́ на́нь пріи́дутъ.
|
καὶ καταλείψει ἅμα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς. καὶ συναχθήσεται ἐπ᾿ αὐτοὺς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάντα τὰ θηρία τῆς γῆς ἐπ᾿ αὐτὸν ἥξει.
|
|
7
|
7
|
|
Въ то́ вре́мя принесу́тся да́ры Го́споду Савао́ѳу от люді́й оскорбле́ныхъ и отто́рженыхъ и от люді́й вели́кихъ, отны́нѣ и въ вѣ́чноє вре́мя: язы́къ надѣ́ющься и попра́нъ, и́же є́сть въ ча́сти рѣ́чнѣй страны́ своєя́, на мѣ́сто, идѣ́же и́мя Го́спода Савао́ѳа, на го́ру Сіо́ню. Въ то́ вре́мя принесу́тся да́ры Го́споду Савао́ѳу от люді́й оскорбле́ныхъ и отто́рженыхъ и от люді́й вели́кихъ, отны́нѣ и въ вѣ́чноє вре́мя: язы́къ надѣ́ющься и попра́нъ, и́же є́сть въ ча́сти рѣ́чнѣй страны́ своєя́, на мѣ́сто, идѣ́же и́мя Го́спода Савао́ѳа, на го́ру Сіо́ню. Видѣ́ніє на Єги́пта.
|
ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνενεχθήσεται δῶρα Κυρίῳ σαβαὼθ ἐκ λαοῦ τεθλιμμένου καὶ τετιλμένου καὶ ἀπὸ λαοῦ μεγάλου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον· ἔθνος ἐλπίζον καὶ καταπεπατημένον, ὅ ἐστιν ἐν μέρει ποταμοῦ τῆς χώρας αὐτοῦ, εἰς τὸν τόπον, οὗ τὸ ὄνομα Κυρίου σαβαὼθ ἐπεκλήθη, ὄρος Σιών.
|
|
Глава 19
|
Κεφάλαιο 19
|
|
1
|
1
|
|
Се́, Госпо́дь сѣди́тъ на о́блацѣ ле́гцѣ и пріи́детъ во Єги́петъ, и потрясу́тся рукотворе́нная Єги́петская от лица́ єго́, и сердца́ и́хъ разсла́бнутъ въ ни́хъ.
|
῞Ορασις Αἰγύπτου. ΙΔΟΥ Κύριος κάθηται ἐπὶ νεφέλης κούφης καὶ ἥξει εἰς Αἴγυπτον, καὶ σεισθήσεται τὰ χειροποίητα Αἰγύπτου ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, καὶ ἡ καρδία αὐτῶν ἡττηθήσεται ἐν αὐτοῖς.
|
|
2
|
2
|
|
И воста́нутъ Єги́птяне на Єги́птяны, и вооружи́тся человѣ́къ на бра́та своєго́, и вся́къ на бли́жняго своєго́, воста́нетъ гра́дъ на гра́дъ и зако́нъ на зако́нъ.
|
καὶ ἐπεγερθήσονται Αἰγύπτιοι ἐπ᾿ Αἰγυπτίους, καὶ πολεμήσει ἄνθρωπος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἄνθρωπος τὸν πλησίον αὐτοῦ, πόλις ἐπὶ πόλιν καὶ νομὸς ἐπὶ νομόν.
|
|
3
|
3
|
|
И возмяте́тся ду́хъ Єги́птянъ въ ни́хъ, и совѣ́тъ и́хъ разсы́плю, и вопро́сятъ бого́въ свои́хъ и кумі́ровъ свои́хъ, и глася́щихъ от земли́ и чревоволше́бниковъ.
|
καὶ ταραχθήσεται τὸ πνεῦμα τῶν Αἰγυπτίων ἐν αὐτοῖς, καὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν διασκεδάσω, καὶ ἐπερωτήσουσι τοὺς θεοὺς αὐτῶν καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτῶν καὶ τοὺς ἐκ τῆς γῆς φωνοῦντας καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους.
|
|
4
|
4
|
|
И преда́мъ Єги́петъ въ ру́цѣ человѣ́ковъ вла́стелей же́стокихъ, и ца́ріє же́стоцы облада́ти бу́дутъ и́ми: сія́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ.
|
καὶ παραδώσω τὴν Αἴγυπτον εἰς χεῖρας ἀνθρώπων κυρίων σκληρῶν, καὶ βασιλεῖς σκληροὶ κυριεύσουσιν αὐτῶν· τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ.
|
|
5
|
5
|
|
И испію́тъ Єги́птяне во́ду, я́же при мо́ри, а рѣка́ оскудѣ́єтъ и и́зсхнетъ.
|
καὶ πίονται οἱ Αἰγύπτιοι ὕδωρ τὸ παρὰ θάλασσαν, ὁ δὲ ποταμὸς ἐκλείψει καὶ ξηρανθήσεται.
|
|
6
|
6
|
|
И оскудѣ́ютъ рѣ́ки и рове́нницы рѣ́чніи: и и́зсхнетъ ве́сь со́нмъ водны́й, и во вся́цѣмъ лу́зѣ тро́стнѣмъ и си́тнѣмъ,
|
καὶ ἐκλείψουσιν οἱ ποταμοὶ καὶ αἱ διώρυγες τοῦ ποταμοῦ, καὶ ξηρανθήσεται πᾶσα συναγωγὴ ὕδατος καὶ ἐν παντὶ ἕλει καλάμου καὶ παπύρου·
|
|
7
|
7
|
|
и зла́къ зеле́ный ве́сь и́же о́крестъ рѣки́, и все́ сѣ́ємоє при рѣцѣ́ по́схнетъ вѣ́тромъ растлѣ́нно.
|
καὶ τὸ ἄχι τὸ χλωρὸν πᾶν τὸ κύκλῳ τοῦ ποταμοῦ, καὶ πᾶν τὸ σπειρόμενον διὰ τοῦ ποταμοῦ ξηρανθήσεται ἀνεμόφθορον.
|
|
8
|
8
|
|
И возстеня́тъ ры́баріє, и возстеня́тъ вси́ ме́щущіи у́дицу въ рѣку́, и ме́щущіи не́воды и ме́щущіи сѣ́ти возрыда́ютъ.
|
καὶ στενάξουσιν οἱ ἁλιεῖς, καὶ στενάξουσι πάντες οἱ βάλλοντες ἄγκιστρον εἰς τὸν ποταμόν, καὶ οἱ βάλλοντες σαγήνας καὶ οἱ ἀμφιβολεῖς πενθήσουσι.
|
|
9
|
9
|
|
И сту́дъ пріи́метъ дѣ́лающихъ ле́нъ расче́саный и дѣ́лающихъ виссо́нъ, и бу́дутъ дѣ́лающіи я́ въ болѣ́зни,
|
καὶ αἰσχύνη λήψεται τοὺς ἐργαζομένους τὸ λίνον τὸ σχιστὸν καὶ τοὺς ἐργαζομένους τὴν βύσσον,
|
|
10
|
10
|
|
и вси́ творя́щіи Сіке́ру опеча́лятся и поболя́тъ душа́ми.
|
καὶ ἔσονται οἱ ἐργαζόμενοι αὐτὰ ἐν ὀδύνῃ, καὶ πάντες οἱ ποιοῦντες τὸν ζῦθον λυπηθήσονται καὶ τὰς ψυχὰς πονέσουσι.
|
|
11
|
11
|
|
И юро́диви бу́дутъ кня́зи тане́совы: му́дріи царе́вы совѣ́тницы, совѣ́тъ и́хъ обюро́дѣєтъ. Ка́ко рече́те царю́: сы́нове смы́сленыхъ мы́, сы́нове царе́й дре́внихъ?
|
καὶ μωροὶ ἔσονται οἱ ἄρχοντες Τάνεως· οἱ σοφοὶ σύμβουλοι τοῦ βασιλέως, ἡ βουλὴ αὐτῶν μωρανθήσεται. πῶς ἐρεῖτε τῷ βασιλεῖ· υἱοὶ συνετῶν ἡμεῖς, υἱοὶ βασιλέων τῶν ἐξ ἀρχῆς;
|
|
12
|
12
|
|
Гдѣ́ су́ть ны́нѣ му́дріи твои́, и да возвѣстя́тъ тебѣ́ и реку́тъ: что́ совѣща́ Госпо́дь Савао́ѳъ на Єги́петъ?
|
ποῦ εἰσι νῦν οἱ σοφοί σου καὶ ἀναγγειλάτωσάν σοι καὶ εἰπάτωσαν, τί βεβούλευται Κύριος σαβαὼθ ἐπ᾿ Αἴγυπτον;
|
|
13
|
13
|
|
Оскудѣ́ша кня́зи тане́совы, и вознесо́шася кня́зи мемфі́тстіи, и прельстя́тъ Єги́пта по племено́мъ.
|
ἐξέλιπον οἱ ἄρχοντες Τάνεως, καὶ ὑψώθησαν οἱ ἄρχοντες Μέμφεως, καὶ πλανήσουσιν Αἴγυπτον κατὰ φυλάς.
|
|
14
|
14
|
|
Госпо́дь бо раствори́ и́мъ ду́хъ прельще́нія, и прельсти́ша Єги́пта всѣ́ми дѣлесы́ свои́ми, я́коже прельща́єтся пія́ный и ку́пно блю́ющь.
|
Κύριος γὰρ ἐκέρασεν αὐτοῖς πνεῦμα πλανήσεως, καὶ ἐπλάνησαν Αἴγυπτον ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτῶν, ὡς πλανᾶται ὁ μεθύων καὶ ὁ ἐμῶν ἅμα.
|
|
15
|
15
|
|
И не бу́детъ Єги́птяномъ дѣ́ла, є́же бы сотвори́ло главу́ и о́шибъ, и нача́ло и коне́цъ.
|
καὶ οὐκ ἔσται τοῖς Αἰγυπτίοις ἔργον, ὃ ποιήσει κεφαλὴν καὶ οὐράν, ἀρχὴν καὶ τέλος.
|
|
16
|
16
|
|
Въ то́й де́нь бу́дутъ Єги́птяне а́ки жены́ во стра́сѣ и тре́пете от лица́ руки́ Го́спода Савао́ѳа, ю́же то́й возложи́тъ на ня́.
|
Τῇ δὲ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσονται οἱ Αἰγύπτιοι ὡς γυναῖκες ἐν φόβῳ καὶ ἐν τρόμῳ ἀπὸ προσώπου τῆς χειρὸς Κυρίου σαβαώθ, ἣν αὐτὸς ἐπιβαλεῖ αὐτοῖς.
|
|
17
|
17
|
|
И бу́детъ страна́ Іуде́йска во стра́хъ Єги́птяномъ: вся́къ, и́же а́ще воспомяне́тъ ю́ и́мъ, убоя́тся совѣ́та ра́ди, єго́же совѣща́ Госпо́дь Савао́ѳъ на́нь.
|
καὶ ἔσται ἡ χώρα τῶν ᾿Ιουδαίων τοῖς Αἰγυπτίοις εἰς φόβητρον· πᾶς, ὃς ἐὰν ὀνομάσῃ αὐτὴν αὐτοῖς, φοβηθήσονται διὰ τὴν βουλήν, ἣν βεβούλευται Κύριος σαβαὼθ ἐπ᾿ αὐτήν.
|
|
18
|
18
|
|
Въ то́й де́нь бу́детъ пя́ть градо́въ во Єги́птѣ, глаго́лющихъ язы́комъ ханаані́тскимъ и клену́щихся и́менемъ Го́спода Савао́ѳа: гра́дъ аседе́къ прозове́тся єди́нъ гра́дъ.
|
Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσονται πέντε πόλεις ἐν τῇ Αἰγύπτῳ λαλοῦσαι τῇ γλώσσῃ τῇ Χαναανίτιδι καὶ ὀμνύουσαι τῷ ὀνόματι Κυρίου σαβαώθ· πόλις ἀσεδὲκ κληθήσεται ἡ μία πόλις.
|
|
19
|
19
|
|
Въ то́й де́нь бу́детъ же́ртвенникъ Го́сподеви въ земли́ Єги́петстѣй и сто́лпъ въ предѣ́лѣхъ єго́ Го́сподеви.
|
Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται θυσιαστήριον τῷ Κυρίῳ ἐν χώρᾳ Αἰγυπτίων καὶ στήλη πρὸς τὸ ὅριον αὐτῆς τῷ Κυρίῳ
|
|
20
|
20
|
|
И бу́детъ въ зна́меніє во вѣ́къ Го́сподеви въ земли́ Єги́петстѣй: я́ко возопію́тъ ко Го́споду на оскорбля́ющыя и́хъ, и по́слетъ и́мъ Госпо́дь человѣ́ка, и́же спасе́тъ я́, судя́й спасе́тъ я́.
|
καὶ ἔσται εἰς σημεῖον εἰς τὸν αἰῶνα Κυρίῳ ἐν χώρᾳ Αἰγύπτου, ὅτι κεκράξονται πρὸς Κύριον διὰ τοὺς θλίβοντας αὐτούς, καὶ ἀποστελεῖ αὐτοῖς Κύριος ἄνθρωπον, ὃς σώσει αὐτούς, κρίνων σώσει αὐτούς.
|
|
21
|
21
|
|
И позна́нъ бу́детъ Госпо́дь Єги́птяномъ: и увѣ́дятъ Єги́птяне Го́спода въ то́й де́нь и сотворя́тъ же́ртвы и да́ры, и обѣща́ютъ обѣ́ты Го́сподеви и воздадя́тъ.
|
καὶ γνωστὸς ἔσται Κύριος τοῖς Αἰγυπτίοις, καὶ γνώσονται οἱ Αἰγύπτιοι τὸν Κύριον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ ποιήσουσι θυσίας καὶ εὔξονται εὐχὰς τῷ Κυρίῳ καὶ ἀποδώσουσι.
|
|
22
|
22
|
|
И порази́тъ Госпо́дь Єги́птянъ я́звою вели́кою и исцѣли́тъ и́хъ цѣльбо́ю, и обратя́тся ко Го́сподеви, и услы́шитъ и́хъ и исцѣли́тъ и́хъ цѣльбо́ю.
|
καὶ πατάξει Κύριος τοὺς Αἰγυπτίους πληγῇ καὶ ἰάσεται αὐτοὺς ἰάσει, καὶ ἐπιστραφήσονται πρὸς Κύριον, καὶ εἰσακούσεται αὐτῶν καὶ ἰάσεται αὐτούς.
|
|
23
|
23
|
|
Въ то́й де́нь бу́детъ пу́ть от Єги́пта ко Ассирі́аномъ, и вни́дутъ Ассирі́ане во Єги́петъ, и Єги́птяне по́йдутъ ко Ассирі́аномъ, и порабо́таютъ Єги́птяне Ассирі́аномъ.
|
Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἔσται ἡ ὁδὸς ἀπὸ Αἰγύπτου πρὸς ᾿Ασσυρίους καὶ εἰσελεύσονται ᾿Ασσύριοι εἰς Αἴγυπτον, καὶ Αἰγύπτιοι πορεύσονται πρὸς ᾿Ασσυρίους, καὶ δουλεύσουσιν Αἰγύπτιοι τοῖς ᾿Ασσυρίοις.
|
|
24
|
24
|
|
Въ то́й де́нь бу́детъ Ізра́иль тре́тій во Єги́птянѣхъ и во Ассирі́анѣхъ, благослове́нъ на земли́,
|
Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἔσται ᾿Ισραὴλ τρίτος ἐν τοῖς ᾿Ασσυρίοις καὶ ἐν τοῖς Αἰγυπτίοις εὐλογημένος ἐν τῇ γῇ,
|
|
25
|
25
|
|
ю́же благослови́ Госпо́дь Савао́ѳъ, глаго́ля: благослове́ни лю́діє мои́, и́же во Єги́птѣ и и́же во Ассирі́ахъ, и наслѣ́діє моє́ Ізра́иль.
|
ἣν εὐλόγησε Κύριος σαβαὼθ λέγων· εὐλογημένος ὁ λαός μου ὁ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ὁ ἐν ᾿Ασσυρίοις καὶ ἡ κληρονομία μου ᾿Ισραήλ.
|
|
Глава 20
|
Κεφάλαιο 20
|
|
1
|
1
|
|
Въ лѣ́то, въ не́же вни́де танаѳа́нъ во азо́тъ, єгда́ по́сланъ бы́сть от Арны́, царя́ Ассирі́йскаго, и воєва́ на азо́тъ и взя́ єго́,
|
ΤΟΥ ἔτους οὗ εἰσῆλθεν Τανάθαν εἰς ῎Αζωτον, ἡνίκα ἀπεστάλη ὑπὸ ᾿Αρνᾶ βασιλέως ᾿Ασσυρίων καὶ ἐπολέμησε τὴν ῎Αζωτον καὶ ἔλαβεν αὐτήν,
|
|
2
|
2
|
|
тогда́ рече́ Госпо́дь ко Иса́іи сы́ну Амо́сову, глаго́ля: иди́ и све́рзи вре́тище со чре́слъ свои́хъ, и санда́лія твоя́ иззу́й съ но́гъ твои́хъ, и сотвори́ си́це, ходя́ на́гъ и бо́съ.
|
τότε ἐλάλησε Κύριος πρὸς ᾿Ησαΐαν υἱὸν ᾿Αμὼς λέγων· πορεύου καὶ ἄφελε τὸν σάκκον ἀπὸ τῆς ὀσφύος σου καὶ τὰ σανδάλιά σου ὑπόλυσαι ἀπὸ τῶν ποδῶν σου· καὶ ποίησον οὕτως πορευόμενος γυμνὸς καὶ ἀνυπόδετος.
|
|
3
|
3
|
|
И рече́ Госпо́дь: я́коже ходи́лъ ра́бъ мо́й Иса́іа на́гъ и бо́съ три́ лѣ́та, три́ лѣ́та бу́дутъ зна́менія и чудеса́ Єги́птяномъ и єѳіо́пляномъ:
|
καὶ εἶπε Κύριος· ὃν τρόπον πεπόρευται ὁ παῖς μου ῾Ησαΐας γυμνὸς καὶ ἀνυπόδετος τρία ἔτη, τρία ἔτη ἔσται εἰς σημεῖα καὶ τέρατα τοῖς Αἰγυπτίοις καὶ Αἰθίοψιν·
|
|
4
|
4
|
|
я́ко та́кожде отведе́тъ ца́рь Ассирі́йскъ плѣ́нъ Єги́петскъ и єѳіо́пскъ, ю́ношы и ста́рцы, на́ги и бо́сы, открове́ны во стыдѣ́ніє Єги́пту.
|
ὅτι οὕτως ἄξει βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὴν αἰχμαλωσίαν Αἰγύπτου καὶ Αἰθιόπων, νεανίσκους καὶ πρεσβύτας, γυμνοὺς καὶ ἀνυποδέτους, ἀνακεκαλυμμένους τὴν αἰσχύνην Αἰγύπτου.
|
|
5
|
5
|
|
И постыдя́тся побѣжде́ни Єги́птяне о єѳіо́плянѣхъ, на ни́хже упова́ху Єги́птяне, бя́ху бо и́мъ сла́ва.
|
καὶ αἰσχυνθήσονται ἡττηθέντες οἱ Αἰγύπτιοι ἐπὶ τοῖς Αἰθίοψιν, ἐφ᾿ οἷς ἦσαν πεποιθότες οἱ Αἰγύπτιοι, ἦσαν γὰρ αὐτοῖς δόξα.
|
|
6
|
6
|
|
И реку́тъ живу́щіи на о́стровѣ се́мъ въ де́нь о́ный: се́, мы́ бѣ́хомъ упова́юще бѣжа́ти къ ни́мъ на по́мощь, и́же не мого́ша спасти́ся от царя́ Ассирі́йска, и ка́ко мы́ спасе́мся? И реку́тъ живу́щіи на о́стровѣ се́мъ въ де́нь о́ный: се́, мы́ бѣ́хомъ упова́юще бѣжа́ти къ ни́мъ на по́мощь, и́же не мого́ша спасти́ся от царя́ Ассирі́йска, и ка́ко мы́ спасе́мся? Видѣ́ніє пусты́ни.
|
καὶ ἐροῦσιν οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἦμεν πεποιθότες τοῦ φυγεῖν εἰς αὐτοὺς εἰς βοήθειαν, οἳ οὐκ ἠδύναντο σωθῆναι ἀπὸ βασιλέως ᾿Ασσυρίων· καὶ πῶς ἡμεῖς σωθησόμεθα;
|
|
Глава 21
|
Κεφάλαιο 21
|
|
1
|
1
|
|
Я́коже бу́ря сквозѣ́ пусты́ню прохо́дитъ, от пусты́ни исходя́щая изъ земли́,
|
Τὸ ὅραμα τῆς ἐρήμου. ΩΣ καταιγὶς δι᾿ ἐρήμου διέλθοι ἐξ ἐρήμου ἐρχομένη ἐκ γῆς, φοβερὸν
|
|
2
|
2
|
|
стра́шно видѣ́ніє и же́стоко повѣ́дася мнѣ́: преступа́яй преступа́єтъ, и беззако́ннуяй беззако́нствуєтъ: на мя́ Єламі́те, и послы́ пе́рсстіи на мя́ и́дутъ: ны́нѣ воздохну́ и утѣ́шу себе́.
|
τὸ ὅραμα καὶ σκληρὸν ἀνηγγέλη μοι. ὁ ἀθετῶν ἀθετεῖ, ὁ ἀνομῶν ἀνομεῖ. ἐπ᾿ ἐμοὶ οἱ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ πρέσβεις τῶν Περσῶν ἐπ᾿ ἐμὲ ἔρχονται. νῦν στενάξω καὶ παρακαλέσω ἐμαυτόν.
|
|
3
|
3
|
|
Сего́ ра́ди напо́лнишася чре́сла моя́ разслабле́нія, и болѣ́зни прія́ша мя́ а́ки ражда́ющую: непра́вдовахъ є́же не слы́шати, потща́хся є́же не ви́дѣти.
|
διὰ τοῦτο ἐνεπλήσθη ἡ ὀσφύς μου ἐκλύσεως, καὶ ὠδῖνες ἔλαβόν με ὡς τὴν τίκτουσαν· ἠδίκησα τοῦ μὴ ἀκοῦσαι, ἐσπούδασα τοῦ μὴ βλέπειν.
|
|
4
|
4
|
|
Се́рдце моє́ заблужда́єтъ, и беззако́ніє погружа́єтъ мя́, душа́ моя́ стои́тъ во стра́сѣ.
|
ἡ καρδία μου πλανᾶται, καὶ ἡ ἀνομία με βαπτίζει, ἡ ψυχή μου ἐφέστηκεν εἰς φόβον.
|
|
5
|
5
|
|
Угото́вите трапе́зу, яди́те, пі́йте: воста́вше, кня́зи, угото́вите щиты́,
|
ἑτοίμασον τὴν τράπεζαν· φάγετε, πίετε· ἀναστάντες, οἱ ἄρχοντες, ἑτοιμάσατε θυρεούς.
|
|
6
|
6
|
|
я́ко та́ко рече́ Госпо́дь ко мнѣ́: ше́дъ поста́ви себѣ́ стра́жа, и є́же а́ще у́зриши, возвѣсти́.
|
ὅτι οὕτως εἶπε πρός με Κύριος· βαδίσας σεαυτῷ στῆσον σκοπὸν καὶ ὃ ἂν ἴδῃς ἀνάγγειλον·
|
|
7
|
7
|
|
И узрѣ́хъ вса́дники ко́нныя два́, вса́дника на осля́ти и вса́дника на велблю́дѣ. Послу́шай слу́шаніємъ мно́гимъ
|
καὶ εἶδον ἀναβάτας ἱππεῖς δύο καὶ ἀναβάτην ὄνου καὶ ἀναβάτην καμήλου. ἀκρόασαι ἀκρόασιν πολλὴν
|
|
8
|
8
|
|
и призови́ урі́ю на стра́жбу Госпо́дню. И рече́: стоя́хъ вы́ну де́нь, и у по́лчища а́зъ стоя́хъ всю́ но́щь,
|
καὶ κάλεσον Οὐρίαν εἰς τὴν σκοπιὰν Κυρίου. καὶ εἶπεν· ἔστην διαπαντὸς ἡμέρας καὶ ἐπὶ τῆς παρεμβολῆς ἐγὼ ἔστην ὅλην τὴν νύκτα,
|
|
9
|
9
|
|
и се́, са́мъ гряде́тъ [му́жъ] вса́дникъ двоко́нный, и отвѣща́въ рече́: паде́, паде́ Вавило́нъ, и вси́ кумі́ры єго́ и вся́ рукотворе́нная єго́ сокруши́шася на земли́.
|
καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ἔρχεται ἀναβάτης ξυνωρίδος. καὶ ἀποκριθεὶς εἶπε· πέπτωκε πέπτωκε Βαβυλών, καὶ πάντα τὰ ἀγάλματα αὐτῆς, καὶ τὰ χειροποίητα αὐτῆς συνετρίβησαν εἰς τὴν γῆν.
|
|
10
|
10
|
|
Послу́шайте, оста́вшіися, и болѣ́знующіи, услы́шите: є́же слы́шахъ от Го́спода Савао́ѳа, Бо́гъ Ізра́илевъ возвѣсти́ на́мъ.
|
ἀκούσατε, οἱ καταλελειμμένοι καὶ οἱ ὀδυνώμενοι, ἀκούσατε ἃ ἤκουσα παρὰ Κυρίου σαβαώθ· ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραὴλ ἀνήγγειλεν ἡμῖν.
|
|
11
|
11
|
|
Видѣ́ніє на Ідуме́ю. Ко мнѣ́ зови́ от Сиі́ра: стреги́те забра́ла.
|
Τὸ ὅραμα τῆς ᾿Ιδουμαίας. Πρὸς ἐμὲ καλεῖ παρὰ τοῦ Σηείρ· φυλάσσετε ἐπάλξεις.
|
|
12
|
12
|
|
Стрегу́ зау́тра и но́щію. А́ще и́щеши, ищи́ и у мене́ обита́й.
|
φυλάσσω τὸ πρωΐ καὶ τὴν νύκτα· ἐὰν ζητῇς, ζήτει καὶ παρ᾿ ἐμοὶ οἴκει·
|
|
13
|
13
|
|
Въ дубра́вѣ въ ве́черъ преспи́ши, или́ на пути́ Деда́новѣ.
|
ἐν τῷ δρυμῷ ἑσπέρας κοιμηθήσῃ ἐν τῇ ὁδῷ Δαιδάν.
|
|
14
|
14
|
|
Во срѣ́теніє жа́ждущему во́ду принеси́те, живу́щіи во странѣ́ Ѳема́новѣ, со хлѣ́бы срѣта́йте бѣжа́щыя мно́жества ра́ди убіє́нныхъ
|
εἰς συνάντησιν διψῶντι ὕδωρ φέρετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐν χώρᾳ Θαιμάν, ἄρτοις συναντᾶτε τοῖς φεύγουσι διὰ τὸ πλῆθος τῶν πεφονευμένων
|
|
15
|
15
|
|
и мно́жества ра́ди заблужда́ющихъ, и мно́жества ра́ди мече́й и мно́жества ра́ди луко́въ напряже́нныхъ, и мно́жества ра́ди па́дшихъ на сѣ́чи.
|
καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν πλανωμένων καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῆς μαχαίρας καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν τοξευμάτων τῶν διατεταμένων καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν πεπτωκότων ἐν τῷ πολέμῳ.
|
|
16
|
16
|
|
Я́ко си́це рече́ Госпо́дь ко мнѣ́: єще́ лѣ́то [єди́но], я́коже лѣ́то нає́мника, оскудѣ́єтъ сла́ва сыно́въ Кида́рскихъ,
|
διότι οὕτως εἶπέ μοι Κύριος· ἔτι ἐνιαυτὸς ὡς ἐνιαυτὸς μισθωτοῦ, ἐκλείψει ἡ δόξα τῶν υἱῶν Κηδάρ,
|
|
17
|
17
|
|
и оста́нокъ луко́въ си́льныхъ сыно́въ Кида́рскихъ бу́детъ ма́лъ, я́ко Госпо́дь Бо́гъ Изра́илевъ глаго́ла. и оста́нокъ луко́въ си́льныхъ сыно́въ Кида́рскихъ бу́детъ ма́лъ, я́ко Госпо́дь Бо́гъ Ізра́илевъ глаго́ла. Видѣ́ніє де́бри Сіо́ни.
|
καὶ τὸ κατάλοιπον τῶν τοξευμάτων τῶν ἰσχυρῶν υἱῶν Κηδὰρ ἔσται ὀλίγον, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ἐλάλησεν.
|
|
Глава 22
|
Κεφάλαιο 22
|
|
1
|
1
|
|
Что́ бы́сть тебѣ́, я́ко ны́нѣ возлѣзо́сте вси́ на хра́мины тще́тныя?
|
Τὸ ρῆμα τῆς φάραγγος Σιών. ΤΙ ἐγένετό σοι νῦν, ὅτι ἀνέβητε πάντες εἰς δώματα μάταια;
|
|
2
|
2
|
|
Напо́лнися гра́дъ вопію́щихъ, уя́звленніи твои́ не мечьми́ уязвле́ни, ниже́ мертвецы́ твои́ умерщвле́ни ра́тію:
|
ἐνεπλήσθη ἡ πόλις βοώντων· οἱ τραυματίαι σου οὐ τραυματίαι μαχαίρας, οὐδὲ οἱ νεκροί σου νεκροὶ πολέμων.
|
|
3
|
3
|
|
вси́ кня́зи твои́ побѣго́ша, и плѣне́нніи же́стоцѣ су́ть свя́зани, и крѣ́пцыи въ тебѣ́ дале́че отбѣжа́ша.
|
πάντες οἱ ἄρχοντές σου πεφεύγασι, καὶ οἱ ἁλόντες σκληρῶς δεδεμένοι εἰσί, καὶ οἱ ἰσχύοντες ἐν σοὶ πόρρω πεφεύγασι.
|
|
4
|
4
|
|
Сего́ ра́ди реко́хъ: оста́вите мене́, да го́рцѣ воспла́чуся: не належи́те утѣша́ти мя́ о сокруше́ніи дще́ре ро́да моєго́:
|
διὰ τοῦτο εἶπα· ἄφετέ με, πικρῶς κλαύσομαι, μὴ κατισχύσητε παρακαλεῖν με ἐπὶ τὸ σύντριμμα τῆς θυγατρὸς τοῦ γένους μου.
|
|
5
|
5
|
|
я́ко де́нь мяте́жа и па́губы и попра́нія, и смяте́ніє от Го́спода Савао́ѳа: въ де́бри Сіо́ни скита́ются, от ма́ла да́же до вели́ка скита́ются по гора́мъ.
|
ὅτι ἡμέρα ταραχῆς καὶ ἀπωλείας καὶ καταπατήματος καὶ πλάνησις παρὰ Κυρίου σαβαὼθ ἐν φάραγγι Σιών· πλανῶνται ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, πλανῶνται ἐπὶ τὰ ὄρη.
|
|
6
|
6
|
|
Єламі́те же взя́ша ту́лы, и вса́дницы человѣ́цы на ко́нехъ, и собо́ръ ополче́нія.
|
οἱ δὲ ᾿Ελαμῖται ἔλαβον φαρέτρας, ἀναβάται ἄνθρωποι ἐφ᾿ ἵπποις καὶ συναγωγὴ παρατάξεως.
|
|
7
|
7
|
|
И бу́дутъ избра́нны де́бри твоя́, напо́лнятся колесни́цъ, ко́нницы же засту́пятъ врата́ твоя́
|
καὶ ἔσονται αἱ ἐκλεκταὶ φάραγγές σου πλησθήσονται ἁρμάτων, οἱ δὲ ἱππεῖς ἐμφράξουσι τὰς πύλας σου·
|
|
8
|
8
|
|
и откры́ютъ врата́ Іу́дина, и воззря́тъ въ то́й де́нь во избра́нныя до́мы гра́да,
|
καὶ ἀνακαλύψουσι τὰς πύλας ᾿Ιούδα· καὶ ἐμβλέψονται τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς οἴκους τῆς πόλεως
|
|
9
|
9
|
|
и откры́ютъ сокрове́нная домо́въ краєгра́дія даві́дова, и у́зрятъ, я́ко мно́жайшіи су́ть, и я́ко отврати́ша во́ду дре́внія купѣ́ли во гра́дъ,
|
καὶ ἀνακαλύψουσι τὰ κρυπτὰ τῶν οἴκων τῆς ἄκρας Δαυίδ. καὶ εἴδοσαν ὅτι πλείους εἰσὶ καὶ ὅτι ἀπέστρεψε τὸ ὕδωρ τῆς ἀρχαίας κολυμβήθρας εἰς τὴν πόλιν
|
|
10
|
10
|
|
и я́ко разори́ша до́мы Ієрусали́мли на утвержде́ніє стѣнѣ́ гра́днѣй.
|
καὶ ὅτι καθείλοσαν τοὺς οἴκους ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ὀχύρωμα τείχους τῇ πόλει.
|
|
11
|
11
|
|
И сотвори́сте себѣ́ во́ду между́ двѣма́ стѣна́ма, внутрьу́ду купѣ́ли дре́внія, и не воззрѣ́сте на сотвори́вшаго ю́ испе́рва, и согра́ждшаго ю́ не ви́дѣсте.
|
καὶ ἐποιήσατε ἑαυτοῖς ὕδωρ ἀναμέσον τῶν δύο τειχῶν ἐσώτερον τῆς κολυμβήθρας τῆς ἀρχαίας καὶ οὐκ ἐνεβλέψατε εἰς τὸν ἀπ᾿ ἀρχῆς ποιήσαντα αὐτὴν καὶ τὸν κτίσαντα αὐτὴν οὐκ εἴδετε.
|
|
12
|
12
|
|
И призва́ Госпо́дь, Госпо́дь Савао́ѳъ въ то́й де́нь пла́чь и рыда́ніє, и остриже́ніє и препоя́саніє во вре́тища:
|
καὶ ἐκάλεσε Κύριος Κύριος σαβαὼθ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ κλαυθμὸν καὶ κοπετὸν καὶ ξύρησιν καὶ ζῶσιν σάκκων,
|
|
13
|
13
|
|
ті́и же сотвори́ша ра́дость и весе́ліє, закала́юще телцы́ и жру́ще о́вцы, я́ко я́сти мяса́ и пи́ти віно́, глаго́люще: да я́мы и піє́мъ, у́трѣ бо у́мремъ.
|
αὐτοὶ δὲ ἐποιήσαντο εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα σφάζοντες μόσχους καὶ θύοντες πρόβατα, ὥστε φαγεῖν κρέατα καὶ πιεῖν οἶνον λέγοντες· φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν.
|
|
14
|
14
|
|
И открове́нна сія́ су́ть во у́шію Го́спода Савао́ѳа, я́ко не оста́вится ва́мъ то́й грѣ́хъ, до́ндеже у́мрете.
|
καὶ ἀνακεκαλυμμένα ταῦτά ἐστιν ἐν τοῖς ὠσὶ Κυρίου σαβαώθ, ὅτι οὐκ ἀφεθήσεται ὑμῖν αὕτη ἡ ἁμαρτία, ἕως ἂν ἀποθάνητε.
|
|
15
|
15
|
|
Си́це глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: иди́ въ ку́щу ко сомна́ну строи́телю до́му и рцы́ єму́:
|
Τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· πορεύου εἰς τὸ παστοφόριον, πρὸς Σομνᾶν τὸν ταμίαν καὶ εἶπον αὐτῷ·
|
|
16
|
16
|
|
что́ ты́ здѣ́, и что́ тебѣ́ здѣ́, я́ко истеса́лъ єси́ себѣ́ здѣ́ гро́бъ и сотвори́лъ єси́ себѣ́ на высо́цѣ гро́бъ, и написа́лъ єси́ себѣ́ на ка́мени ку́щу?
|
τί σὺ ὧδε, καὶ τί σοί ἐστιν ὧδε, ὅτι ἐλατόμησας σεαυτῷ ὧδε μνημεῖον καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ἐν ὑψηλῷ μνημεῖον καὶ ἔγραψας σεαυτῷ ἐν πέτρα σκηνήν;
|
|
17
|
17
|
|
Се́, ны́нѣ Госпо́дь Савао́ѳъ изве́ржетъ и сотре́тъ му́жа, и отъи́метъ у́тварь твою́ и вѣне́цъ тво́й сла́вный,
|
ἰδοὺ δὴ Κύριος σαβαὼθ ἐκβαλεῖ καὶ ἐκτρίψει ἄνδρα καὶ ἀφελεῖ τὴν στολήν σου καὶ τὸν στέφανόν σου τὸν ἔνδοξον
|
|
18
|
18
|
|
и пове́ржетъ тя́ во страну́ вели́ку и безмѣ́рну, и та́мо у́мреши: и положи́тъ колесни́цу твою́ до́брую въ безче́стіє и до́мъ кня́зя твоєго́ въ попра́ніє:
|
καὶ ρίψει σε εἰς χώραν μεγάλην καὶ ἀμέτρητον, καὶ ἐκεῖ ἀποθανῇ· καὶ θήσει τὸ ἅρμα σου τὸ καλὸν εἰς ἀτιμίαν καὶ τὸν οἶκον τοῦ ἄρχοντός σου εἰς καταπάτημα·
|
|
19
|
19
|
|
и изве́ржешися от строи́телства твоєго́ и от степе́не твоєго́.
|
καὶ ἀφαιρεθήσῃ ἐκ τῆς οἰκονομίας σου καὶ ἐκ τῆς στάσεώς σου.
|
|
20
|
20
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, и призову́ раба́ моєго́ Єліакі́ма сы́на хелкі́єва
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καλέσω τὸν παῖδά μου ᾿Ελιακεὶμ τὸν τοῦ Χελκίου
|
|
21
|
21
|
|
и облеку́ єго́ во у́тварь твою́, и вѣне́цъ тво́й да́мъ єму́ и держа́ву твою́, и строи́телство твоє́ да́мъ въ ру́цѣ єго́, и бу́детъ я́ко оте́цъ живу́щымъ во Ієрусали́мѣ и живу́щымъ во Іуде́и.
|
καὶ ἐνδύσω αὐτὸν τὴν στολήν σου καὶ τὸν στέφανόν σου δώσω αὐτῷ καὶ κράτος καὶ τὴν οἰκονομίαν σου δώσω εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, καὶ ἔσται ὡς πατὴρ τοῖς ἐνοικοῦσιν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τοῖς ἐνοικοῦσιν ἐν ᾿Ιούδᾳ.
|
|
22
|
22
|
|
И да́мъ єму́ сла́ву даві́дову, и обвладѣ́єтъ, и не бу́детъ противоглаго́лющаго: и да́мъ єму́ клю́чь до́му даві́дова на ра́мо єго́, и отве́рзетъ, и не бу́детъ затворя́ющаго, и затво́ритъ, и не бу́детъ отверза́ющаго.
|
καὶ δώσω τὴν δόξαν Δαυὶδ αὐτῷ, καὶ ἄρξει, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀντιλέγων. καὶ δώσω αὐτῷ τὴν κλεῖδα οἴκου Δαυὶδ ἐπὶ τῷ ὤμῳ αὐτοῦ καὶ ἀνοίξει, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀποκλείων, καὶ κλείσει καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀνοίγων.
|
|
23
|
23
|
|
И поста́влю єго́ кня́зя на мѣ́стѣ вѣ́рнѣ, и бу́детъ на престо́лѣ сла́вы до́му отца́ своєго́.
|
καὶ στήσω αὐτὸν ἄρχοντα ἐν τόπῳ πιστῷ καὶ ἔσται εἰς θρόνον δόξης τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ.
|
|
24
|
24
|
|
И бу́детъ упова́яй на него́ вся́къ сла́вный въ дому́ отца́ єго́, от ма́ла да́же до вели́ка: и бу́дутъ зави́сяще на не́мъ.
|
καὶ ἔσται πεποιθὼς ἐπ᾿ αὐτὸν πᾶς ἔνδοξος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, καὶ ἔσονται ἐπικρεμάμενοι αὐτῷ.
|
|
25
|
25
|
|
Въ то́й де́нь, сія́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ, подви́гнется человѣ́къ утвержде́нъ на мѣ́стѣ вѣ́рнѣ, и отъи́мется, и паде́тъ, и потреби́тся сла́ва, я́же на не́мъ, я́ко Госпо́дь глаго́ла. Въ то́й де́нь, сія́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ, подви́гнется человѣ́къ утвержде́нъ на мѣ́стѣ вѣ́рнѣ, и отъи́мется, и паде́тъ, и потреби́тся сла́ва, я́же на не́мъ, я́ко Госпо́дь глаго́ла. Видѣ́ніє на ти́ра.
|
ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ — τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ — κινηθήσεται ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐστηριγμένος ἐν τόπῳ πιστῷ καὶ ἀφαιρεθήσεται· καὶ πεσεῖται, καὶ ἐξολοθρευθήσεται ἡ δόξα ἡ ἐπ᾿ αὐτόν, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν.
|
|
Глава 23
|
Κεφάλαιο 23
|
|
1
|
1
|
|
Пла́читеся, корабли́ кархидо́нстіи, я́ко поги́бе, и ктому́ не и́дутъ от земли́ китіє́йскія, отведе́ся плѣне́нъ.
|
Τὸ ὅραμα Τύρου. ΟΛΟΛΥΞΑΤΕ, πλοῖα Καρχηδόνος, ὅτι ἀπώλετο, καὶ οὐκέτι ἔρχονται ἐκ γῆς Κιτιαίων· ἦκται αἰχμάλωτος.
|
|
2
|
2
|
|
Кому́ подо́бни бы́ша живу́щіи во о́стровѣ, купцы́ фі́нічестіи, преходя́щіи мо́ре?
|
τίνι ὅμοιοι γεγόνασιν οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ νήσῳ μετάβολοι Φοινίκης διαπερῶντες τὴν θάλασσαν
|
|
3
|
3
|
|
Въ водѣ́ мно́зѣ сѣ́мя купе́ческо, а́ки жа́твѣ вноси́мѣй купцы́ язы́честіи.
|
ἐν ὕδατι πολλῷ, σπέρμα μεταβόλων; ὡς ἀμητοῦ εἰσφερομένου οἱ μετάβολοι τῶν ἐθνῶν.
|
|
4
|
4
|
|
Усрами́ся, Сідо́не, рече́ мо́ре. Крѣ́пость же морска́я рече́: не болѣ́хъ, ни породи́хъ, ни вскорми́хъ ю́ношъ, ниже́ вознесо́хъ дѣви́цъ.
|
αἰσχύνθητι, Σιδών, εἶπεν ἡ θάλασσα. ἡ δὲ ἰσχὺς τῆς θαλάσσης εἶπεν· οὐκ ὤδινον οὐδὲ ἔτεκον οὐδὲ ἐξέθρεψα νεανίσκους οὐδὲ ὕψωσα παρθένους.
|
|
5
|
5
|
|
Єгда́ же слы́шано бу́детъ во Єги́птѣ, пріи́метъ я́ болѣ́знь о ти́рѣ.
|
ὅταν δὲ ἀκουστὸν γένηται Αἰγύπτῳ, λήψεται αὐτοὺς ὀδύνη περὶ Τύρου.
|
|
6
|
6
|
|
Иди́те въ кархидо́нъ, пла́читеся, живу́щіи во о́стровѣ се́мъ.
|
ἀπέλθατε εἰς Καρχηδόνα, ὀλολύξατε, οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ.
|
|
7
|
7
|
|
Не сіє́ ли бѣ́ велича́ніє ва́мъ испе́рва, пре́жде не́же пре́дану бы́ти єму́?
|
οὐχ αὕτη ἦν ὑμῶν ἡ ὕβρις ἀπ᾿ ἀρχῆς πρὶν ἢ παραδοθῆναι αὐτήν;
|
|
8
|
8
|
|
Кто́ сія́ совѣща́ на ти́ра? єда́ ху́ждшій є́сть, или́ не крѣ́пкій є́сть? купцы́ єго́ сла́вніи кня́зи земли́.
|
τίς ταῦτα ἐβούλευσεν ἐπὶ Τύρον; μὴ ἥσσων ἐστὶν ἢ οὐκ ἰσχύει; οἱ ἔμποροι αὐτῆς ἔνδοξοι, ἄρχοντες τῆς γῆς.
|
|
9
|
9
|
|
Госпо́дь Савао́ѳъ совѣща́ разсы́пати вся́кую горды́ню сла́вныхъ и обезче́стити вся́коє сла́вноє на земли́.
|
Κύριος σαβαὼθ ἐβουλεύσατο παραλῦσαι πᾶσαν τὴν ὕβριν τῶν ἐνδόξων καὶ ἀτιμάσαι πᾶν ἔνδοξον ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
10
|
10
|
|
Дѣ́лай зе́млю твою́, и́бо корабли́ ктому́ не пріи́дутъ от кархидо́на.
|
ἐργάζου τὴν γῆν σου, καὶ γὰρ πλοῖα οὐκέτι ἔρχεται ἐκ Καρχηδόνος.
|
|
11
|
11
|
|
И рука́ твоя́ ктому́ не укрѣпѣ́єтъ по мо́рю, разгнѣвля́ющая царе́й. Госпо́дь Савао́ѳъ заповѣ́да о Ханаа́нѣ, є́же погуби́ти крѣ́пость єго́.
|
ἡ δὲ χείρ σου οὐκέτι ἰσχύει κατὰ θάλασσαν, ἡ παροξύνουσα βασιλεῖς· Κύριος σαβαὼθ ἐνετείλατο περὶ Χαναὰν ἀπολέσαι αὐτῆς τὴν ἰσχύν.
|
|
12
|
12
|
|
И реку́тъ: ктому́ не приложи́те укаря́ти и оби́дѣти дще́рь Сідо́ню: и а́ще отъи́деши ко китіи́омъ, ниже́ та́мо бу́детъ тебѣ́ поко́й:
|
καὶ ἐροῦσιν· οὐκέτι οὐ μὴ προσθῆτε τοῦ ὑβρίζειν καὶ ἀδικεῖν τὴν θυγατέρα Σιδῶνος· καὶ ἐὰν ἀπέλθῃς εἰς Κιτιεῖς, οὐδὲ ἐκεῖ ἀνάπαυσις ἔσται σοι·
|
|
13
|
13
|
|
и въ зе́млю Халде́йску, но и та́ опустѣ́ла от Ассирі́анъ, я́ко стѣна́ єя́ паде́ся.
|
καὶ εἰς γῆν Χαλδαίων, καὶ αὕτη ἠρήμωται ἀπὸ τῶν ᾿Ασσυρίων, οὐδὲ ἐκεῖ σοι ἀνάπαυσις ἔσται, ὅτι ὁ τοῖχος αὐτῆς πέπτωκεν.
|
|
14
|
14
|
|
Пла́читеся, корабли́ кархидо́нстіи, я́ко поги́бе тверды́ня ва́ша.
|
ὀλολύξατε, πλοῖα Καρχηδόνος, ὅτι ἀπόλωλε τὸ ὀχύρωμα ὑμῶν.
|
|
15
|
15
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, оста́вленъ бу́детъ ти́ръ се́дмьдесятъ лѣ́тъ, я́коже вре́мя [єди́наго] царя́, я́ко вре́мя человѣ́ческо: и по седми́десятихъ лѣ́тѣхъ бу́детъ ти́ръ я́ко пѣ́снь блудни́цы.
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καταλειφθήσεται Τύρος ἔτη ἑβδομήκοντα ὡς χρόνος βασιλέως, ὡς χρόνος ἀνθρώπου· καὶ ἔσται μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἔσται Τύρος ὡς ᾆσμα πόρνης.
|
|
16
|
16
|
|
Возми́ гу́сли, обыди́ гра́дъ, блудни́ца забве́ная, до́брѣ погуди́, мно́го воспо́й, да па́мять твоя́ бу́детъ.
|
λαβὲ κιθάραν, ρέμβευσον, πόλις πόρνη ἐπιλελησμένη· καλῶς κιθάρισον, πολλὰ ᾆσον, ἵνα σου μνεία γένηται.
|
|
17
|
17
|
|
И бу́детъ по седми́десятихъ лѣ́тѣхъ, присѣще́ніє сотвори́тъ Бо́гъ ти́ру, и па́ки возста́вится на пре́жднеє и бу́детъ то́ржище всѣ́мъ ца́рствамъ вселе́нныя на лицы́ земли́.
|
καὶ ἔσται μετὰ τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκοπὴν ποιήσει ὁ Θεὸς Τύρου, καὶ πάλιν ἀποκατασταθήσεται εἰς τὸ ἀρχαῖον· καὶ ἔσται ἐμπόριον πάσαις ταῖς βασιλείας τῆς οἰκουμένης.
|
|
18
|
18
|
|
И бу́детъ єго́ ку́пля и мзда́ свято Го́сподеви, не и́мъ со́брано бу́детъ, но живу́щымъ предъ Го́сподемъ, вся́ ку́пля єго́, я́сти и пи́ти и напо́лнитися, и въ сы́тость, на па́мять предъ Го́сподемъ.
|
καὶ ἔσται αὐτῆς ἡ ἐμπορία καὶ ὁ μισθὸς ἅγιον Κυρίῳ· οὐκ αὐτοῖς συναχθήσεται, ἀλλὰ τοῖς κατοικοῦσιν ἔναντι Κυρίου πᾶσα ἡ ἐμπορία αὐτῆς φαγεῖν καὶ πιεῖν καὶ ἐμπλησθῆναι εἰς συμβολὴν μνημόσυνον ἔναντι Κυρίου.
|
|
Глава 24
|
Κεφάλαιο 24
|
|
1
|
1
|
|
Се́, Госпо́дь разсы́плетъ вселе́нную и опустоши́тъ ю́, и откры́єтъ лице́ єя́ и расточи́тъ живу́щыя на не́й.
|
ΙΔΟΥ Κύριος καταφθείρει τὴν οἰκουμένην καὶ ἐρημώσει αὐτὴν καὶ ἀνακαλύψει τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ διασπερεῖ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῇ.
|
|
2
|
2
|
|
И бу́дутъ лю́діє а́ки жре́цъ, и ра́бъ а́ки господи́нъ, и раба́ а́ки госпожа́: бу́детъ купу́яй я́ко продая́й, и взаи́мъ є́мляй а́ки заимода́вецъ, и до́лжный а́ки єму́же є́сть до́лженъ.
|
καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ παῖς ὡς ὁ κύριος καὶ ἡ θεράπαινα ὡς ἡ κυρία· ἔσται ὁ ἀγοράζων ὡς ὁ πωλῶν, ὁ δανείζων ὡς ὁ δανειζόμενος καὶ ὁ ὀφείλων ὡς ᾧ ὀφείλει.
|
|
3
|
3
|
|
Тлѣ́ніємъ истлѣ́єтъ земля́, и расхище́ніємъ расхище́на бу́детъ земля́: уста́ бо Госпо́дня глаго́лаша сія́.
|
φθορᾷ φθαρήσεται ἡ γῆ, καὶ προνομῇ προνομευθήσεται ἡ γῆ· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα.
|
|
4
|
4
|
|
Воспла́кася земля́, и растлѣ́нна бы́сть вселе́нная, воспла́кашася высо́цыи земли́.
|
ἐπένθησεν ἡ γῆ, καὶ ἐφθάρη ἡ οἰκουμένη, ἐπένθησαν οἱ ὑψηλοὶ τῆς γῆς.
|
|
5
|
5
|
|
Земля́ бо беззако́ніє сотвори́ живу́щихъ ра́ди на не́й, поне́же преступи́ша зако́нъ и измѣни́ша за́повѣди, разруши́ша завѣ́тъ вѣ́чный.
|
ἡ δὲ γῆ ἠνόμησε διὰ τοὺς κατοικοῦντας αὐτήν, διότι παρήλθοσαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα, διαθήκην αἰώνιον.
|
|
6
|
6
|
|
Сего́ ра́ди прокля́тіє поя́стъ зе́млю, я́ко согрѣши́ша живу́щіи на не́й: сего́ ра́ди убо́зи бу́дутъ живу́щіи на земли́, и оста́нется человѣ́ковъ ма́ло.
|
διὰ τοῦτο ἀρὰ ἔδεται τὴν γῆν, ὅτι ἡμάρτοσαν οἱ κατοικοῦντες αὐτήν· διὰ τοῦτο πτωχοὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ γῇ, καὶ καταλειφθήσονται ἄνθρωποι ὀλίγοι.
|
|
7
|
7
|
|
Воспла́чется віно́, возрыда́єтъ віногра́дъ, возстену́тъ вси́ ра́дующіися душе́ю.
|
πενθήσει οἶνος, πενθήσει ἄμπελος, στενάξουσι πάντες οἱ εὐφραινόμενοι τὴν ψυχήν.
|
|
8
|
8
|
|
Преста́ло є́сть весе́ліє тимпа́новъ, преста́ высокоде́рзость и бога́тство нечести́выхъ, преста́лъ є́сть гла́съ гу́слей:
|
πέπαυται εὐφροσύνη τυμπάνων, πέπαυται αὐθαδεία καὶ πλοῦτος ἀσεβῶν, πέπαυται φωνὴ κιθάρας.
|
|
9
|
9
|
|
усрами́шася, не пи́ша віна́, горька́ бы́сть Сіке́ра пію́щымъ.
|
ἠσχύνθησαν οὐκ ἔπιον οἶνον, πικρὸν ἐγένετο τὸ σίκερα τοῖς πίνουσιν.
|
|
10
|
10
|
|
Опустѣ́ вся́къ гра́дъ, заключи́тъ хра́мъ, є́же не вни́ти.
|
ἠρημώθη πᾶσα πόλις, κλείσει οἰκίαν τοῦ μὴ εἰσελθεῖν.
|
|
11
|
11
|
|
Пла́читеся о вінѣ́ всю́ду, преста́ла є́сть ра́дость вся́ земна́я, отъи́де вся́ ра́дость земли́.
|
ὀλολύζεται περὶ τοῦ οἴνου πανταχῆ· πέπαυται πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς, ἀπῆλθε πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς.
|
|
12
|
12
|
|
И оста́нутъ гра́ди пу́сти, и до́мове оста́влени поги́бнутъ.
|
καὶ καταλειφθήσονται πόλεις ἔρημοι, καὶ οἶκοι ἐγκαταλελειμμένοι ἀπολοῦνται.
|
|
13
|
13
|
|
Сія́ вся́ бу́дутъ на земли́ среди́ язы́ковъ: я́коже а́ще кто́ отряса́єтъ ма́сличину, та́ко отрясу́тъ и́хъ: и [я́коже] а́ще оста́нетъ от объима́нія віногра́да,
|
ταῦτα πάντα ἔσται ἐν τῇ γῆ ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν, ὃν τρόπον ἐάν τις καλαμήσηται ἐλαίαν, οὕτως καλαμήσονται αὐτούς, καὶ ἐὰν παύσηται ὁ τρύγητος.
|
|
14
|
14
|
|
сі́и гла́сомъ возопію́тъ: оста́вшіися же на земли́ возра́дуются со сла́вою Госпо́днею, возмяте́тся вода́ морска́я.
|
οὗτοι φωνῇ βοήσονται, οἱ δὲ καταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς εὐφρανθήσονται ἅμα τῇ δόξῃ Κυρίου. ταραχθήσεται τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης·
|
|
15
|
15
|
|
Сего́ ра́ди сла́ва Госпо́дня во о́стровѣхъ бу́детъ морски́хъ, и́мя Госпо́дне просла́влено бу́детъ.
|
διὰ τοῦτο ἡ δόξα Κυρίου ἐν ταῖς νήσοις ἔσται τῆς θαλάσσης, τὸ ὄνομα Κυρίου ἔνδοξον ἔσται, Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ.
|
|
16
|
16
|
|
Го́споди Бо́же Ізра́илевъ, от кри́лъ земны́хъ чудеса́ слы́шахомъ, наде́жда благочести́вому: и реку́тъ: [го́ре ху́лящымъ, и́же ху́лятъ зако́нъ,] го́ре престу́пникомъ, и́же преступа́ютъ зако́нъ.
|
ἀπὸ τῶν πτερύγων τῆς γῆς τέρατα ἠκούσαμεν, ἐλπὶς τῷ εὐσεβεῖ. καὶ ἐροῦσιν· οὐαὶ τοῖς ἀθετοῦσιν, οἱ ἀθετοῦντες τὸν νόμον.
|
|
17
|
17
|
|
Стра́хъ и про́пасть и сѣ́ть на ва́съ живу́щихъ на земли́.
|
φόβος καὶ βόθυνος καὶ παγὶς ἐφ᾿ ὑμᾶς τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
18
|
18
|
|
И бу́детъ, бѣжа́й стра́ха впаде́тъ въ про́пасть, и изла́зяй изъ про́пасти и́мется въ сѣ́ть: я́ко о́кна съ небесе́ отверзо́шася, и потрясу́тся основа́нія земна́я.
|
καὶ ἔσται ὁ φεύγων τὸν φόβον ἐμπεσεῖται εἰς τὸν βόθυνον, ὁ δὲ ἐκβαίνων ἐκ τοῦ βοθύνου ἁλώσεται ὑπὸ τῆς παγίδος, ὅτι θυρίδες ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἠνεῴχθησαν, καὶ σεισθήσεται τὰ θεμέλια τῆς γῆς.
|
|
19
|
19
|
|
Мяте́жемъ возмяте́тся земля́, и ску́достію оскудѣ́єтъ земля́.
|
ταραχῇ ταραχθήσεται ἡ γῆ, καὶ ἀπορίᾳ ἀπορηθήσεται ἡ γῆ·
|
|
20
|
20
|
|
Преклони́ся и потрясе́ся земля́ а́ки ово́щноє храни́лище, и а́ки пія́нъ и шу́менъ паде́тъ и не возмо́жетъ воста́ти, преодолѣ́ бо на не́й беззако́ніє.
|
ἔκλινεν ὡς ὁ μεθύων καὶ κραιπαλῶν, καὶ σεισθήσεται ὡς ὀπωροφυλάκιον ἡ γῆ, καὶ πεσεῖται καὶ οὐ μὴ δύνηται ἀναστῆναι, κατίσχυσε γὰρ ἐπ᾿ αὐτῆς ἡ ἀνομία.
|
|
21
|
21
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, наведе́тъ Госпо́дь на у́тварь небе́сную ру́ку и на цари́ земны́я.
|
καὶ ἐπάξει ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸν κόσμον τοῦ οὐρανοῦ τὴν χεῖρα καὶ ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς·
|
|
22
|
22
|
|
И соберу́тъ собра́ніє єя́ и затворя́тъ въ тве́рди и въ темни́цы: мно́зѣми ро́ды бу́детъ посѣще́ніє и́хъ.
|
καὶ συνάξουσι καὶ ἀποκλείσουσιν εἰς ὀχύρωμα καὶ εἰς δεσμωτήριον, διὰ πολλῶν γενεῶν ἐπισκοπὴ ἔσται αὐτῶν.
|
|
23
|
23
|
|
И иста́єтъ плі́нѳа и паде́тъ стѣна́, и устыди́тся луна́ и посрами́тся со́лнце: я́ко воцари́тся Госпо́дь въ Сіо́нѣ и во Ієрусали́мѣ и предъ старѣ́йшины сла́венъ бу́детъ.
|
καὶ τακήσεται ἡ πλίνθος, καὶ πεσεῖται τὸ τεῖχος, ὅτι βασιλεύσει Κύριος ἐν Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἐνώπιον τῶν πρεσβυτέρων δοξασθήσεται.
|
|
Глава 25
|
Κεφάλαιο 25
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди Бо́же мо́й, просла́влю тя́, воспою́ и́мя твоє́, я́ко сотвори́лъ єси́ чу́дная дѣла́, совѣ́тъ дре́вній и́стинный: да бу́детъ, Го́споди.
|
ΚΥΡΙΕ ὁ Θεός μου, δοξάσω σε, ὑμνήσω τὸ ὄνομά σου, ὅτι ἐποίησας θαυμαστὰ πράγματα, βουλὴν ἀρχαίαν ἀληθινήν· γένοιτο, Κύριε·
|
|
2
|
2
|
|
Я́ко положи́лъ єси́ гра́ды въ пе́рсть, гра́ды тве́рдыя, є́же па́сти основа́ніємъ и́хъ, нечести́выхъ гра́дъ да не сози́ждется во вѣ́къ.
|
ὅτι ἔθηκας πόλεις εἰς χῶμα, πόλεις ὀχυρὰς τοῦ μὴ πεσεῖν αὐτῶν τὰ θεμέλια· τῶν ἀσεβῶν πόλις εἰς τὸν αἰῶνα οὐ μὴ οἰκοδομηθῇ.
|
|
3
|
3
|
|
Сего́ ра́ди благословя́тъ тя́ лю́діє ни́щіи, и гра́ди человѣ́ковъ оби́димыхъ возблагословя́тъ тя́.
|
διὰ τοῦτο εὐλογήσει σε ὁ λαὸς ὁ πτωχός, καὶ πόλεις ἀνθρώπων ἀδικουμένων εὐλογήσουσί σε·
|
|
4
|
4
|
|
Бы́лъ бо єси́ вся́кому гра́ду смире́нному помо́щникъ, и изнемога́ющымъ за оскудѣ́ніє покро́въ, от человѣ́къ злы́хъ изба́виши и́хъ: покро́въ жа́ждущихъ, и ду́хъ человѣ́ковъ оби́димыхъ.
|
ἐγένου γὰρ πάσῃ πόλει ταπεινῇ βοηθὸς καὶ τοῖς ἀθυμήσασι δι᾿ ἔνδειαν σκέπη, ἀπὸ ἀνθρώπων πονηρῶν ρύσῃ αὐτούς, σκέπη διψώντων καὶ πνεῦμα ἀνθρώπων ἀδικουμένων.
|
|
5
|
5
|
|
А́ки человѣ́цы малоду́шніи жа́ждущіи въ Сіо́нѣ, я́ко изба́виши и́хъ от человѣ́къ нечести́выхъ, и́мже на́съ пре́далъ єси́.
|
ὡς ἄνθρωποι ὀλιγόψυχοι διψῶντες ἐν Σιών, ἀπὸ ἀνθρώπων ἀσεβῶν, οἷς ἡμᾶς παρέδωκας.
|
|
6
|
6
|
|
И сотвори́тъ Госпо́дь Савао́ѳъ всѣ́мъ язы́комъ: на горѣ́ се́й испію́тъ ра́дость, испію́тъ віно́,
|
καὶ ποιήσει Κύριος σαβαὼθ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἐπὶ τὸ ὄρος τοῦτο. πίονται εὐφροσύνην, πίονται οἶνον,
|
|
7
|
7
|
|
пома́жутся ми́ромъ на горѣ́ се́й: преда́ждь сія́ вся́ язы́комъ: то́й бо совѣ́тъ на вся́ язы́ки.
|
χρίσονται μύρον. ἐν τῷ ὄρει τούτῳ παράδος ταῦτα πάντα τοῖς ἔθνεσιν· ἡ γὰρ βουλὴ αὕτη ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη.
|
|
8
|
8
|
|
Пожре́ сме́рть {Євр.: поже́рта бу́детъ сме́рть} возмо́гши, и па́ки отъя́тъ Госпо́дь Бо́гъ вся́кую сле́зу от вся́каго лица́: поноше́ніє люді́й отъя́тъ от всея́ земли́, уста́ бо Госпо́дня глаго́лаша [сія́].
|
κατέπιεν ὁ θάνατος ἰσχύσας, καὶ πάλιν ἀφεῖλε Κύριος ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ παντὸς προσώπου· τὸ ὄνειδος τοῦ λαοῦ ἀφεῖλεν ἀπὸ πάσης τῆς γῆς, τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε.
|
|
9
|
9
|
|
И реку́тъ въ де́нь о́ный: се́, Бо́гъ на́шъ, на́ньже упова́хомъ, и спасе́тъ на́съ: се́й Госпо́дь, потерпѣ́хомъ єго́, и возра́довахомся и возвесели́хомся о спасе́ніи на́шемъ.
|
καὶ ἐροῦσι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐφ᾿ ᾧ ἠλπίζομεν καὶ ἠγαλλιώμεθα, καὶ σώσει ἡμᾶς. οὗτος Κύριος, ὑπεμείναμεν αὐτὸν καὶ ἀγαλλιασόμεθα καὶ ἐφρανθησόμεθα ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ ἡμῶν,
|
|
10
|
10
|
|
Поко́й да́стъ Бо́гъ на горѣ́ се́й, и попере́тся Моаві́тіда, я́коже то́пчутъ то́къ колесни́цами.
|
ὅτι ἀνάπαυσιν δώσει ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸ ὄρος τοῦτο, καὶ καταπατηθήσεται ἡ Μωαβῖτις, ὃν τρόπον πατοῦσιν ἅλωνα ἐν ἁμάξαις·
|
|
11
|
11
|
|
И воздви́гнетъ ру́цѣ свои́, я́коже и то́й смири́, є́же погуби́ти: и смири́тъ горды́ню єго́, на ня́же ру́цѣ возложи́.
|
καὶ ἀνήσει τὰς χεῖρας αὐτοῦ, ὃν τρόπον καὶ αὐτὸς ἐταπείνωσε τοῦ ἀπολέσαι, καὶ ταπεινώσει τὴν ὕβριν αὐτοῦ, ἐφ᾿ ἃ τὰς χεῖρας ἐπέβαλε·
|
|
12
|
12
|
|
И высоту́ убѣ́жища огра́ды твоєя́ смири́тъ, и обни́зится да́же до земли́.
|
καὶ τὸ ὕψος τῆς καταφυγῆς τοῦ τοίχου ταπεινώσει, καὶ καταβήσεται ἕως τοῦ ἐδάφους.
|
|
Глава 26
|
Κεφάλαιο 26
|
|
1
|
1
|
|
Въ то́й де́нь воспою́тъ пѣ́снь сію́ въ земли́ Іуде́йстѣй, глаго́люще: се́, гра́дъ крѣ́покъ, и спасе́ніє на́мъ положи́тъ стѣ́ну и огражде́ніє.
|
Τῌ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ᾄσονται τὸ ᾆσμα τοῦτο ἐπὶ γῆς ᾿Ιούδα· ἰδοὺ πόλις ἰσχυρά, καὶ σωτήριον ἡμῶν θήσει τεῖχος καὶ περίτειχος.
|
|
2
|
2
|
|
Отве́рзите врата́, да вни́дутъ лю́діє храня́щіи пра́вду и храня́щіи и́стину,
|
ἀνοίξατε πύλας, εἰσελθέτω λαὸς φυλάσσων δικαιοσύνην καὶ φυλάσσων ἀλήθειαν,
|
|
3
|
3
|
|
пріє́млющіи и́стину и храня́щіи ми́ръ.
|
ἀντιλαμβανόμενος ἀληθείας καὶ φυλάσσων εἰρήνην. ὅτι ἐπὶ σοὶ ἐλπίδι
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко на тя́ надѣ́яніємъ надѣ́яшася, Го́споди, во вѣ́къ, Бо́же вели́кій, вѣ́чный,
|
ἤλπισαν, Κύριε, ἕως τοῦ αἰῶνος, ὁ Θεὸς ὁ μέγας, ὁ αἰώνιος,
|
|
5
|
5
|
|
и́же смири́въ низве́лъ єси́ живу́щыя въ высо́кихъ: гра́ды крѣ́пкія разори́ши и обни́зиши я́ да́же до земли́.
|
ὃς ταπεινώσας κατήγαγες τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν ὑψηλοῖς· πόλεις ὀχυρὰς καταβαλεῖς καὶ κατάξεις ἕως ἐδάφους,
|
|
6
|
6
|
|
И поперу́тъ я́ но́ги кро́ткихъ и смире́нныхъ.
|
καὶ πατήσουσιν αὐτοὺς πόδες πρᾳέων καὶ ταπεινῶν.
|
|
7
|
7
|
|
Пу́ть благочести́выхъ пра́въ бы́сть, и приугото́ванъ пу́ть благочести́выхъ.
|
ὁδὸς εὐσεβῶν εὐθεῖα ἐγένετο, καὶ παρεσκευασμένη ἡ ὁδὸς τῶν εὐσεβῶν.
|
|
8
|
8
|
|
Пу́ть бо Госпо́день су́дъ: упова́хомъ на и́мя твоє́ и па́мять, єя́же жела́єтъ душа́ на́ша.
|
ἡ γὰρ ὁδὸς Κυρίου κρίσις· ἠλπίσαμεν ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου καὶ ἐπὶ τῇ μνείᾳ,
|
|
9
|
9
|
|
От но́щи у́тренюєтъ ду́хъ мо́й къ тебѣ́, Бо́же, зане́ свѣ́тъ повелѣ́нія твоя́ на земли́: пра́вдѣ научи́теся, живу́щіи на земли́.
|
ᾗ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχὴ ἡμῶν. ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα μου πρός σε, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς. δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
10
|
10
|
|
Преста́ бо нечести́вый: вся́къ, и́же не научи́тся пра́вдѣ на земли́, и́стины не сотвори́тъ: да во́змется нечести́вый, да не ви́дитъ сла́вы Госпо́дни.
|
πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής· πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσει· ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου.
|
|
11
|
11
|
|
Го́споди, высока́ твоя́ мы́шца, и не вѣ́дѣша, разумѣ́вше же постыдя́тся: ре́вность пріи́метъ лю́ди ненака́занныя, и ны́нѣ о́гнь супоста́ты поя́стъ.
|
Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν, γνόντες δὲ αἰσχυνθήσονται. ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.
|
|
12
|
12
|
|
Го́споди Бо́же на́шъ, ми́ръ да́ждь на́мъ, вся́ бо возда́лъ єси́ на́мъ.
|
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν, πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.
|
|
13
|
13
|
|
Го́споди Бо́же на́шъ, стяжи́ ны: Го́споди, ра́звѣ тебе́ ино́го не вѣ́мы: и́мя твоє́ имену́ємъ.
|
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν.
|
|
14
|
14
|
|
Ме́ртвіи же живота́ не и́мутъ ви́дѣти, ниже́ вра́чеве воскреся́тъ: сего́ ра́ди наве́лъ єси́ и погуби́лъ єси́, и взя́лъ єси́ вся́къ му́жескъ по́лъ и́хъ.
|
οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι· διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ᾖρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.
|
|
15
|
15
|
|
Приложи́ и́мъ зла́, Го́споди, приложи́ зла́ сла́внымъ земли́.
|
πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς.
|
|
16
|
16
|
|
Го́споди, въ ско́рби помяну́хомъ тя́, въ ско́рби ма́лѣ наказа́ніє твоє́ на́мъ.
|
Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου, ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου ἡμῖν.
|
|
17
|
17
|
|
И я́ко боля́щая приближа́єтся роди́ти и въ болѣ́зни своє́й воскрича́, та́ко бы́хомъ возлю́бленному твоєму́.
|
καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραξεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου διὰ τὸν φόβον σου, Κύριε.
|
|
18
|
18
|
|
Стра́ха ра́ди твоєго́, Го́споди, во чре́вѣ прія́хомъ и поболѣ́хомъ, и роди́хомъ ду́хъ спасе́нія твоєго́, єго́же сотвори́хомъ на земли́: не паде́мся, но паду́тся вси́ живу́щіи на земли́.
|
ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν καὶ ὠδινήσαμεν καὶ ἐτέκομεν· πνεῦμα σωτηρίας σου ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς, οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται πάντες οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
19
|
19
|
|
Воскре́снутъ ме́ртвіи и воста́нутъ и́же во гробѣ́хъ, и возра́дуются и́же на земли́: роса́ бо, я́же от тебе́, исцѣле́ніє и́мъ є́сть, земля́ же нечести́выхъ паде́тъ.
|
ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ· ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.
|
|
20
|
20
|
|
Иди́те, лю́діє мои́, вни́дите во хра́мину ва́шу, затвори́те две́ри своя́, укры́йтеся ма́ло єли́ко єли́ко, до́ндеже мимои́детъ гнѣ́въ Госпо́день.
|
βάδιζε, λαός μου, εἴσελθε εἰς τὰ ταμιεῖά σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου·
|
|
21
|
21
|
|
Се́ бо, Госпо́дь от свята́го [мѣ́ста] наво́дитъ гнѣ́въ на живу́щыя на земли́: и откры́єтъ земля́ кро́вь свою́ и не покры́єтъ избіє́ныхъ.
|
ἰδοὺ γὰρ Κύριος ἀπὸ τοῦ ἁγίου ἐπάγει τὴν ὀργὴν ἐπὶ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἀνακαλύψει ἡ γῆ τὸ αἷμα αὐτῆς καὶ οὐ κατακαλύψει τοὺς ἀνῃρημένους ἐπ᾿ αὐτῆς.
|
|
Глава 27
|
Κεφάλαιο 27
|
|
1
|
1
|
|
Въ то́й де́нь наведе́тъ Госпо́дь ме́чь святы́й и вели́кій и крѣ́пкій на дра́конта змі́а бѣжа́ща, на дра́конта змі́а лука́ваго, и убіє́тъ дра́конта су́щаго въ мо́ри.
|
ΕΝ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐπάξει ὁ Θεὸς τὴν μάχαιραν τὴν ἁγίαν καὶ τὴν μεγάλην καὶ τὴν ἰσχυρὰν ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν φεύγοντα, ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν σκολιὸν καὶ ἀνελεῖ τὸν δράκοντα.
|
|
2
|
2
|
|
Въ то́й де́нь віногра́дъ до́брый, жела́ніє пѣ́ти надъ ни́мъ:
|
τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀμπελὼν καλὸς ἐπιθύμημα ἐξάρχειν κατ᾿ αὐτῆς.
|
|
3
|
3
|
|
а́зъ гра́дъ крѣ́пкій, гра́дъ вою́ємый, всу́є напою́ єго́: плѣне́нъ бо бу́детъ но́щію, въ де́нь же паде́тся стѣна́ єго́: нѣ́сть того́, и́же не во́зметъ єго́.
|
ἐγὼ πόλις ὀχυρά, πόλις πολιουρκουμένη, μάτην ποτιῶ αὐτήν· ἁλώσεται γὰρ νυκτός, ἡμέρας δὲ πεσεῖται τὸ τεῖχος.
|
|
4
|
4
|
|
Кто́ мя приста́витъ стрещи́ сте́бліє на ни́вѣ? ра́ди вражды́ сея́ отри́нухъ и́. У́бо сего́ ра́ди сотвори́ Госпо́дь Бо́гъ вся́, єли́ка совѣща́.
|
οὐκ ἔστιν ἣ οὐκ ἐπελάβετο αὐτῆς· τίς με θήσει φυλάσσειν καλάμην ἐν ἀγρῷ; διὰ τὴν πολεμίαν ταύτην ἠθέτηκα αὐτήν· τοίνυν διὰ τοῦτο ἐποίησε Κύριος πάντα ὅσα συνέταξε. κατακέκαυμαι,
|
|
5
|
5
|
|
И сгорѣ́хъ, возопію́тъ живу́щіи въ не́мъ: сотвори́мъ ми́ръ єму́, сотвори́мъ ми́ръ,
|
βοήσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν αὐτῇ, ποιήσωμεν εἰρήνην αὐτῷ, ποιήσωμεν εἰρήνην.
|
|
6
|
6
|
|
приходя́щая ча́да Іа́ковля: прозя́бнетъ и процвѣте́тъ Ізра́иль, и напо́лнится вселе́нная плода́ єго́.
|
οἱ ἐρχόμενοι, τέκνα ᾿Ιακώβ, βλαστήσει καὶ ἐξανθήσει ᾿Ισραήλ, καὶ ἐμπλησθήσεται ἡ οἰκουμένη τοῦ καρποῦ αὐτοῦ,
|
|
7
|
7
|
|
Єда́ я́коже то́й порази́, и са́мъ си́це уязви́тся? и я́коже са́мъ уби́, та́кожде убіє́нъ бу́детъ?
|
μὴ ὡς αὐτὸς ἐπάταξε, καὶ αὐτὸς οὕτως πληγήσεται, καὶ ὡς αὐτὸς ἀνεῖλεν, οὕτως ἀναιρεθήσεται;
|
|
8
|
8
|
|
Сваря́ся и укоря́я отпу́ститъ я́: не ты́ ли бы́лъ єси́ помышля́я ду́хомъ же́стокимъ, уби́ти я́ ду́хомъ я́рости?
|
μαχόμενος καὶ ὀνειδίζων ἐξαποστελεῖ αὐτούς· οὐ σὺ ἦσθα ὁ μελετῶν τῷ πνεύματι τῷ σκληρῷ ἀνελεῖν αὐτοὺς πνεύματι θυμοῦ;
|
|
9
|
9
|
|
Сего́ ра́ди отъи́мется беззако́ніє Іа́ковле, и сіє́ є́сть благослове́ніє єго́, єгда́ отиму́ грѣ́хъ єго́, єгда́ положа́тъ все́ ка́меніє тре́бищъ сокруше́но а́ки пра́хъ дро́бный: и не пребу́дутъ древеса́ и́хъ, и кумі́ры и́хъ бу́дутъ посѣ́чени, а́ки дубра́ва дале́че.
|
διὰ τοῦτο ἀφαιρεθήσεται ἡ ἀνομία ᾿Ιακώβ, καὶ τοῦτό ἐστιν ἡ εὐλογία αὐτοῦ, ὅταν ἀφέλωμαι τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ, ὅταν θῶσι πάντας τοὺς λίθους τῶν βωμῶν κατακεκομμένους ὡς κονίαν λεπτήν· καὶ οὐ μὴ μείνῃ τὰ δένδρα αὐτῶν, καὶ τὰ εἴδωλα αὐτῶν ἐκκεκομμένα ὥσπερ δρυμὸς μακράν.
|
|
10
|
10
|
|
Обита́ющеє ста́до отпуще́нно бу́детъ, а́ки ста́до оста́вленоє: и бу́детъ мно́го вре́мя въ па́жить, и та́мо почі́ютъ стада́.
|
τὸ κατοικούμενον ποίμνιον ἀνειμένον ἔσται, ὡς ποίμνιον καταλελειμμένον καὶ ἔσται πολὺν χρόνον εἰς βόσκημα, καὶ ἐκεῖ ἀναπαύσονται ποίμνια.
|
|
11
|
11
|
|
И по вре́мени не бу́детъ въ не́мъ вся́каго зла́ка, зане́же и́зсхнетъ: жены́ гряду́щыя съ позо́рища, пріиди́те: не су́ть бо лю́діє иму́ще смы́сла, сего́ ра́ди не уще́дритъ сотвори́вый я́, ниже́ созда́вый и́хъ поми́луєтъ.
|
καὶ μετὰ χρόνον οὐκ ἔσται ἐν αὐτῇ πᾶν χλωρὸν διὰ τὸ ξηρανθῆναι. γυναῖκες ἐρχόμεναι ἀπὸ θέας, δεῦτε· οὐ γὰρ λαός ἐστιν ἔχων σύνεσιν, διὰ τοῦτο οὐ μὴ οἱκτειρήσῃ ὁ ποιήσας αὐτούς, οὐδὲ ὁ πλάσας αὐτοὺς οὐ μὴ ἐλεήσῃ.
|
|
12
|
12
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, загради́тъ Госпо́дь от рове́нника рѣ́чнаго, да́же до рінокору́ры {Євр.: водоте́чи Єги́петскія.} [гра́да]: вы́ же собери́те сы́ны Ізра́илевы по єди́ному.
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συμφράξει ὁ Θεὸς ἀπὸ τῆς διώρυγος τοῦ ποταμοῦ ἕως Ρινοκορούρων, ὑμεῖς δὲ συναγάγετε τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ κατὰ ἕνα ἕνα.
|
|
13
|
13
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, востру́бятъ трубо́ю вели́кою, и пріи́дутъ погубля́єміи во странѣ́ Ассирі́йстѣй и погубля́єміи во Єги́птѣ, и покло́нятся Го́сподеви на горѣ́ святѣ́й во Ієрусали́мѣ.
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ σαλπιοῦσι τῇ σάλπιγγι τῇ μεγάλῃ, καὶ ἥξουσιν οἱ ἀπολόμενοι ἐν τῇ χώρᾳ τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ οἱ ἀπολόμενοι ἐν Αἰγύπτῳ καὶ προσκυνήσουσι τῷ Κυρίῳ ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιον ἐν ῾Ιερουσαλήμ
|
|
Глава 28
|
Κεφάλαιο 28
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре вѣнцу́ горды́ни, наи́мницы Єфре́мовы, цвѣ́тъ отпады́й от сла́вы, на версѣ́ горы́ ту́чныя пія́ніи безъ віна́.
|
ΟΥΑΙ τῷ στεφάνῳ τῆς ὕβρεως, οἱ μισθωτοὶ ᾿Εφραίμ· τὸ ἄνθος τὸ ἐκπεσὸν ἐκ τῆς δόξης ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους τοῦ παχέος, οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου.
|
|
2
|
2
|
|
Се́, крѣпка́ и же́стока я́рость Госпо́дня, а́ки гра́дъ низпуща́ємый не имы́й кро́ва, наси́льно низпуща́ємый: я́коже воды́ мно́гоє мно́жество влеку́щеє страну́, земли́ сотвори́тъ поко́й рука́ма,
|
ἰδοὺ ἰσχυρὸν καὶ σκληρὸν ὁ θυμὸς Κυρίου ὡς χάλαζα καταφερομένη οὐκ ἔχουσα σκέπην, βίᾳ καταφερομένη· ὡς ὕδατος πολὺ πλῆθος σῦρον χώραν τῇ γῇ ποιήσει ἀνάπαυσιν ταῖς χερσί.
|
|
3
|
3
|
|
и нога́ма попере́тся вѣне́цъ горды́ни, наи́мницы Єфре́мовы.
|
καὶ τοῖς ποσὶ καταπατηθήσεται ὁ στέφανος τῆς ὕβρεως, οἱ μισθωτοὶ τοῦ ᾿Εφραίμ.
|
|
4
|
4
|
|
И бу́детъ цвѣ́тъ отпады́й от наде́жды сла́вы на версѣ́ горы́ высо́кія, а́ки ра́нній пло́дъ смо́квинъ: ви́дѣвый єго́, пре́жде взя́тія въ ру́цѣ свои́, восхо́щетъ поглоти́ти єго́.
|
καὶ ἔσται τὸ ἄνθος τὸ ἐκπεσὸν τῆς ἐλπίδος τῆς δόξης ἐπ᾿ ἄκρου τοῦ ὄρους τοῦ ὑψηλοῦ ὡς πρόδρομος σύκου, ὁ ἰδὼν αὐτό, πρὶν ἢ εἰς τὴν χεῖραν αὐτοῦ λαβεῖν, θελήσει αὐτὸ καταπιεῖν.
|
|
5
|
5
|
|
Въ то́й де́нь бу́детъ Госпо́дь Савао́ѳъ вѣне́цъ наде́жди, сплете́ный сла́вою оста́вшымся лю́демъ.
|
τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται Κύριος σαβαὼθ ὁ στέφανος τῆς ἐλπίδος ὁ πλακεὶς τῆς δόξης τῷ καταλειφθέντι μου λαῷ·
|
|
6
|
6
|
|
И оста́вятся ду́хомъ су́днымъ на су́дъ, и крѣ́пость возбраня́ющихъ погубля́ти.
|
καταλειφθήσονται ἐπὶ πνεύματι κρίσεως ἐπὶ κρίσιν καὶ ἰσχὺν κωλύων ἀνελεῖν.
|
|
7
|
7
|
|
Сі́и бо віно́мъ су́ть прельще́ни: прельсти́шася Сіке́ры ра́ди, жре́цъ и проро́къ изступи́ша ума́ от Сіке́ры, поже́рты бы́ша віно́мъ, потрясо́шася от пія́нства Сіке́ры, прельсти́шася: сіє́ є́сть привидѣ́ніє.
|
οὗτοι γὰρ οἴνω πεπλανημένοι εἰσίν, ἐπλανήθησαν διὰ τὸ σίκερα· ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐξέστησαν διὰ τὸ σίκερα, κατεπόθησαν διὰ τὸν οἶνον, ἐσείσθησαν ἀπὸ τῆς μέθης, ἐπλανήθησαν· τοῦτ᾿ ἔστι φάσμα.
|
|
8
|
8
|
|
Прокля́тіє поя́стъ се́й совѣ́тъ, се́й бо совѣ́тъ ра́ди лихои́мства.
|
ἀρὰ ἔδεται ταύτην τὴν βουλήν· αὕτη γὰρ ἡ βουλὴ ἕνεκεν πλεονεξίας.
|
|
9
|
9
|
|
Кому́ возвѣсти́хомъ зла́я и кому́ повѣ́дахомъ вѣ́сть? и́же отдоє́ніи [су́ть] от млека́, отто́рженніи от сосца́.
|
τίνι ἀνηγγείλαμεν κακὰ καὶ τίνι ἀνηγγείλαμεν ἀγγελίαν, οἱ ἀπογεγαλακτισμένοι ἀπὸ γάλακτος, οἱ ἀπεσπασμένοι ἀπὸ μαστοῦ;
|
|
10
|
10
|
|
Печа́ли на печа́ль ожида́й, наде́жды къ наде́жди, єще́ ма́ло, єще́ ма́ло,
|
θλῖψιν ἐπὶ θλῖψιν προσδέχου, ἐλπίδα ἐπ᾿ ἐλπίδι, ἔτι μικρὸν ἔτι μικρὸν
|
|
11
|
11
|
|
я́ко ху́достію усте́нъ, язы́комъ ины́мъ возглаго́лютъ лю́демъ си́мъ, реку́ще и́мъ:
|
διὰ φαυλισμὸν χειλέων διὰ γλώσσης ἑτέρας, ὅτι λαλήσουσι τῷ λαῷ τούτῳ
|
|
12
|
12
|
|
се́й поко́й а́лчному и сіє́ сокруше́ніє, и не восхотѣ́ша слы́шати.
|
λέγοντες αὐτῷ· τοῦτο τὸ ἀνάπαυμα τῷ πεινῶντι καὶ τοῦτο τὸ σύντριμμα, καὶ οὐκ ἠθέλησαν ἀκούειν.
|
|
13
|
13
|
|
И бу́детъ и́мъ сло́во Го́спода Бо́га, печа́ль къ печа́ли, наде́жда къ наде́жди, єще́ ма́ло, єще́ ма́ло, да и́дутъ и паду́тся вспя́ть и въ бѣду́ впаду́тъ, и сокруша́тся и плѣне́ни бу́дутъ.
|
καὶ ἔσται αὐτοῖς τὸ λόγιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ θλῖψις ἐπὶ θλῖψιν, ἐλπὶς ἐπ᾿ ἐλπίδι, ἔτι μικρὸν ἔτι μικρόν, ἵνα πορευθῶσι καὶ πέσωσιν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ κινδυνεύσουσι καὶ συντριβήσονται καὶ ἁλώσονται.
|
|
14
|
14
|
|
Сего́ ра́ди услы́шите сло́во Госпо́дне, му́жіє озло́бленніи и кня́зи люді́й су́щихъ во Ієрусали́мѣ.
|
διὰ τοῦτο ἀκούσατε λόγον Κυρίου, ἄνδρες τεθλιμμένοι καὶ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ ἐν ᾿Ιερουσαλήμ·
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко реко́сте: сотвори́хомъ завѣ́тъ со а́домъ и со сме́ртію сложе́ніє: бу́ря носи́ма а́ще мимои́детъ, не пріи́детъ на на́съ: положи́хомъ лжу́ наде́жду на́шу и лже́ю покры́ємся.
|
ὅτι εἴπατε· ἐποιήσαμεν διαθήκην μετὰ τοῦ ᾅδου καὶ μετὰ τοῦ θανάτου συνθήκας, καταιγὶς φερομένη ἐὰν παρέλθῃ οὐ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἐθήκαμεν ψεῦδος τὴν ἐλπίδα ἡμῶν καὶ τῷ ψεύδει σκεπασθησόμεθα.
|
|
16
|
16
|
|
Сего́ ра́ди та́ко глаго́летъ Госпо́дь: се́, а́зъ полага́ю во основа́ніє Сіо́ну ка́мень многоцѣ́ненъ, избра́нъ, краєуго́ленъ, че́стенъ, во основа́ніє єму́, и вѣ́руяй въ о́нь не постыди́тся:
|
διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβαλῶ εἰς τὰ θεμέλια Σιὼν λίθον πολυτελῆ ἐκλεκτὸν ἀκρογωνιαῖον, ἔντιμον, εἰς τὰ θεμέλια αὐτῆς, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ᾿ αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ.
|
|
17
|
17
|
|
и положу́ су́дъ въ наде́жду, ми́лость же моя́ на мѣ́рилѣхъ, и упова́вшіи вотще́ на лжу́, я́ко не мине́тъ ва́съ бу́ря:
|
καὶ θήσω κρίσιν εἰς ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλεημοσύνη μου εἰς σταθμούς, καὶ οἱ πεποιθότες μάτην ψεύδει· ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ὑμᾶς καταιγίς,
|
|
18
|
18
|
|
и не отъи́метъ от ва́съ завѣ́та сме́ртнаго, и наде́жда ва́ша, я́же ко а́ду, не пребу́детъ. Бу́ря иду́щая а́ще на́йдетъ, бу́дете є́й въ попра́ніє:
|
μὴ καὶ ἀφέλῃ ὑμῶν τὴν διαθήκην τοῦ θανάτου, καὶ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν ἡ πρὸς τὸν ᾅδην οὐ μὴ ἐμμείνῃ· καταιγὶς φερομένη ἐὰν ἐπέλθῃ, ἔσεσθε αὐτῇ εἰς καταπάτημα.
|
|
19
|
19
|
|
єгда́ мимои́детъ, во́зметъ ва́съ: я́ко по вся́ко у́тро преходи́ти бу́детъ въ де́нь, и въ нощи́ бу́детъ наде́жда зла́. Научи́теся слы́шати, утѣсня́єміи:
|
ὅταν παρέλθῃ, λήψεται ὑμᾶς· πρωΐ πρωΐ παρελεύσεται ἡμέρας, καὶ ἐν νυκτὶ ἔσται ἐλπὶς πονηρά· μάθετε ἀκούειν.
|
|
20
|
20
|
|
не мо́жемъ ра́товати, са́ми же изнемога́ємъ, є́же собра́тися на́мъ.
|
στενοχωρούμενοι οὐ δυνάμεθα μάχεσθαι, αὐτοὶ δὲ ἀσθενοῦμεν τοῦ ὑμᾶς συναχθῆναι.
|
|
21
|
21
|
|
Я́коже гора́ на нечести́выхъ воста́нетъ Госпо́дь, и бу́детъ [я́коже] въ де́бри гавао́нстѣй, съ я́ростію сотвори́тъ дѣла́ своя́, го́рести дѣ́ло: я́рость же єго́ чу́ждо употреби́тся, и погубле́ніє єго́ стра́нно.
|
ὥσπερ ὄρος ἀσεβῶν ἀναστήσεται Κύριος, καὶ ἔσται ἐν τῇ φάραγγι Γαβαών· μετὰ θυμοῦ ποιήσει τὰ ἔργα αὐτοῦ, πικρίας ἔργον· ὁ δὲ θυμὸς αὐτοῦ ἀλλοτρίως χρήσεται, καὶ ἡ πικρία αὐτοῦ ἀλλοτρία.
|
|
22
|
22
|
|
И вы́ не ра́дуйтеся, ниже́ да возмо́гутъ ва́ши у́зы: зане́ сконча́ны и сокраще́ны ве́щи слы́шахъ от Го́спода Савао́ѳа, я́же сотвори́тъ надъ все́ю земле́ю.
|
καὶ ὑμεῖς μὴ εὐφρανθείητε, μηδὲ ἰσχυσάτωσαν ὑμῶν οἱ δεσμοὶ διότι συντετελεσμένα καὶ συντετμημένα πράγματα ἤκουσα παρὰ Κυρίου σαβαώθ, ἃ ποιήσει ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.
|
|
23
|
23
|
|
Внуши́те и слы́шите гла́съ мо́й, внемли́те и слы́шите словеса́ моя́.
|
ἐνωτίζεσθε καὶ ἀκούετε τῆς φωνῆς μου, προσέχετε καὶ ἀκούεται τοὺς λόγους μου.
|
|
24
|
24
|
|
Єда́ ве́сь де́нь бу́детъ оря́й ора́ти? или́ сѣ́мя угото́витъ пре́жде воздѣ́ланія земли́?
|
μὴ ὅλην τὴν ἡμέραν ἀροτριάσει ὁ ἀροτριῶν; ἢ σπόρον προετοιμάσει πρὶν ἐργάσασθαι τὴν γῆν;
|
|
25
|
25
|
|
Не єгда́ ли умягчи́тъ {уравни́тъ} лице́ єя́, тогда́ всѣ́єтъ ма́ло черну́хи и кимі́на, пото́мъ же сѣ́єтъ пшени́цу и ячме́нь и про́со въ предѣ́лѣхъ твои́хъ?
|
οὐχ ὅταν ὁμαλίσῃ τὸ πρόσωπον αὐτῆς, τότε σπείρει μικρὸν μελάνθιον ἢ κύμινον καὶ πάλιν σπείρει πυρὸν καὶ κριθὴν καὶ κέγχρον καὶ ζέαν ἐν τοῖς ὁρίοις σου;
|
|
26
|
26
|
|
И научи́шися суду́ Бо́га твоєго́ и возра́дуєшися.
|
καὶ παιδευθήσῃ κρίματι Θεοῦ σου καὶ εὐφρανθήσῃ.
|
|
27
|
27
|
|
И́бо не съ же́стокостію очища́єтся черну́ха, ниже́ ко́ло колесни́чноє обы́детъ кимі́на, но жезло́мъ истряса́єтся черну́ха, кимі́нъ же со хлѣ́бомъ снѣ́стся.
|
οὐ γὰρ μετὰ σκληρότητος καθαίρεται τὸ μελάνθιον, οὐδὲ τροχὸς ἁμάξης περιάξει ἐπὶ τὸν κύμινον, ἀλλὰ ράβδῳ τινάσσεται τὸ μελάνθιον,
|
|
28
|
28
|
|
Не во вѣ́къ бо а́зъ разгнѣ́ваюся на вы́, ниже́ гла́съ гнѣ́ва моєго́ попере́тъ ва́съ.
|
τὸ δὲ κύμινον μετὰ ἄρτου βρωθήσεται. οὐ γὰρ εἰς τὸν αἰῶνα ἐγώ εἰμι ὑμῖν ὀργισθήσομαι, οὐδὲ φωνὴ τῆς πικρίας μου καταπατήσει ὑμᾶς.
|
|
29
|
29
|
|
И сія́ от Го́спода Савао́ѳа изыдо́ша чудеса́: совѣ́туйте, вознеси́те тще́тноє утѣше́ніє.
|
καὶ ταῦτα παρὰ Κυρίου σαβαὼθ ἐξῆλθε τὰ τέρατα· βουλεύσασθε, ὑψώσατε ματαίαν παράκλησιν.
|
|
Глава 29
|
Κεφάλαιο 29
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре гра́ду Аріи́лу, на́ньже даві́дъ воєва́. Собери́те жи́та от го́да до го́да, снѣ́сте бо вку́пѣ съ Моа́вомъ:
|
ΟΥΑΙ ᾿Αριὴλ πόλις, ἣν ἐπολέμησε Δαυίδ· συναγάγετε γεννήματα ἐνιαυτὸν ἐπὶ ἐνιαυτόν, φάγεσθε, φάγεσθε γὰρ σὺν Μωάβ.
|
|
2
|
2
|
|
озло́блю бо Аріи́ла, и бу́детъ крѣ́пость єго́ и бога́тство мнѣ́:
|
ἐκθλίψω γὰρ ᾿Αριήλ, καὶ ἔσται αὐτῆς ἡ ἰσχὺς καὶ ὁ πλοῦτος ἐμοί.
|
|
3
|
3
|
|
и обся́ду тя́ а́ки даві́дъ, и поста́влю о́крестъ тебе́ остро́гъ, и согражду́ столпы́.
|
καὶ κυκλώσω ὡς Δαυὶδ ἐπὶ σὲ καὶ βαλῶ περὶ σὲ χάρακα καὶ θήσω περὶ σὲ πύργους,
|
|
4
|
4
|
|
И смиря́тся словеса́ твоя́ до земли́, и въ зе́млю вни́дутъ словеса́ твоя́: и бу́детъ гла́съ тво́й а́ки глася́щихъ от земли́, и ко земли́ изнемо́жетъ гла́съ тво́й.
|
καὶ ταπεινωθήσονται εἰς τὴν γῆν οἱ λόγοι σου, καὶ εἰς τὴν γῆν οἱ λόγοι σου δύσονται· καὶ ἔσται ὡς οἱ φωνοῦντες ἐκ τῆς γῆς ἡ φωνή σου, καὶ πρὸς τὸ ἔδαφος ἡ φωνή σου ἀσθενήσει.
|
|
5
|
5
|
|
И бу́детъ я́ко пе́рсть от колесе́ бога́тство нечести́выхъ, и а́ки пра́хъ летя́й мно́жество утѣсня́ющихъ тя́, и бу́детъ а́ки черта́ внеза́пу от Го́спода Савао́ѳа.
|
καὶ ἔσται ὡς κονιορτὸς ἀπὸ τροχοῦ ὁ πλοῦτος τῶν ἀσεβῶν καὶ ὡς χνοῦς φερόμενος τὸ πλῆθος τῶν καταδυναστευόντων σε, καὶ ἔσται ὡς στιγμὴ παραχρῆμα
|
|
6
|
6
|
|
Присѣще́ніє бо бу́детъ со гро́момъ и съ тру́сомъ и гла́сомъ вели́кимъ, бу́ря несо́ма и пла́мень о́гненный пояда́яй.
|
παρὰ Κυρίου σαβαώθ· ἐπισκοπὴ γὰρ ἔσται μετὰ βροντῆς καὶ σεισμοῦ καὶ φωνῆς μεγάλης, καταιγὶς φερομένη καὶ φλὸξ πυρὸς κατεσθίουσα.
|
|
7
|
7
|
|
И бу́детъ а́ки со́ніє ви́дяй во снѣ́ но́щію, бога́тство всѣ́хъ язы́ковъ, єли́цы воєва́ша на Аріи́ла, и вси́, и́же воєва́ша на Ієрусали́ма, и вси́ со́бранніи на́нь и озлобля́ющіи єго́.
|
καὶ ἔσται ὡς ὁ ἐνυπνιαζόμενος καθ᾿ ὕπνους νυκτὸς ὁ πλοῦτος ἁπάντων τῶν ἐθνῶν, ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ ᾿Αριήλ, καὶ πάντες οἱ στρατευσάμενοι ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ πάντες οἱ συνηγμένοι ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ θλίβοντες αὐτήν.
|
|
8
|
8
|
|
И бу́дутъ а́ки во снѣ́ яду́щіи и пію́щіи, и воста́вшымъ, то́щь и́хъ со́нъ: и я́коже во снѣ́ жа́ждай а́ки пія́й, воспряну́въ же єще́ жа́ждетъ, душа́ же єго́ вотще́ надѣ́яся: та́ко бу́детъ бога́тство всѣ́хъ язы́ковъ, єли́цы воєва́ша на го́ру Сіо́ню.
|
καὶ ἔσονται ὡς οἱ ἐν τῷ ὕπνῳ πίνοντες καὶ ἔσθοντες, καὶ ἐξαναστάντων μάταιον αὐτῶν τὸ ἐνύπνιον, καὶ ὃν τρόπον ἐνυπνιάζεται ὁ διψῶν ὡς πίνων καὶ ἐξαναστὰς ἔτι διψᾷ, ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς κενὸν ἤλπισεν, οὕτως ἔσται ὁ πλοῦτος τῶν ἐθνῶν πάντων, ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών.
|
|
9
|
9
|
|
Разслабѣ́йте и ужасни́теся, и упі́йтеся не Сіке́ромъ, ни віно́мъ,
|
ἐκλύθητε καὶ ἔκστητε καὶ κραιπαλήσατε οὐκ ἀπὸ σίκερα οὐδὲ ἀπὸ οἴνου·
|
|
10
|
10
|
|
я́ко напои́ ва́съ Госпо́дь ду́хомъ умиле́нія, и смежи́тъ о́чи и́хъ и проро́ковъ и́хъ и князе́й и́хъ, ви́дящихъ сокрове́нная.
|
ὅτι πεπότικεν ὑμᾶς Κύριος πνεύματι κατανύξεως καὶ καμμύσει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν καὶ τῶν προφητῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτῶν, οἱ ὁρῶντες τὰ κρυπτά.
|
|
11
|
11
|
|
И бу́дутъ ва́мъ вся́ сія́ словеса́, а́ки словеса́ кни́ги запечатлѣ́нныя сея́, ю́же а́ще даду́тъ человѣ́ку вѣ́дущему писа́нія, глаго́люще: прочти́ сіє́. И рече́тъ: не могу́ прочести́, запечатлѣ́нна бо.
|
καὶ ἔσονται ὑμῖν τὰ ρήματα πάντα ταῦτα ὡς οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου τοῦ ἐσφραγισμένου τούτου, ὃ ἐὰν δῶσιν αὐτὸ ἀνθρώπῳ ἐπισταμένῳ γράμματα λέγοντες· ἀνάγνωθι ταῦτα· καὶ ἐρεῖ· οὐ δύναμαι ἀναγνῶναι, ἐσφράγισται γάρ.
|
|
12
|
12
|
|
И да́стся кни́га сія́ въ ру́цѣ человѣ́ку не вѣ́дущему писа́нія, и рече́тся єму́: прочти́ сіє́. И рече́тъ: не вѣ́мъ писа́нія.
|
καὶ δοθήσεται τὸ βιβλίον τοῦτο εἰς χεῖρας ἀνθρώπου μὴ ἐπισταμένου γράμματα, καὶ ἐρεῖ αὐτῷ· ἀνάγνωθι τοῦτο· καὶ ἐρεῖ· οὐκ ἐπίσταμαι γράμματα.
|
|
13
|
13
|
|
И рече́ Госпо́дь: приближа́ются мнѣ́ лю́діє сі́и усты́ свои́ми и устна́ми свои́ми почита́ютъ мя́, се́рдце же и́хъ дале́че отстои́тъ от мене́: всу́є же почита́ютъ мя́, уча́ще за́повѣдемъ человѣ́ческимъ и уче́ніємъ.
|
Καὶ εἶπε Κύριος· ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσί με, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με διδάσκοντες ἐντάλματα ἀνθρώπων καὶ διδασκαλίας.
|
|
14
|
14
|
|
Сего́ ра́ди се́, а́зъ приложу́, є́же пресели́ти лю́ди сія́, и преста́влю я́, и погублю́ прему́дрость прему́дрыхъ и ра́зумъ разу́мныхъ сокры́ю.
|
διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ προσθήσω τοῦ μετατεθῆναι τὸν λαὸν τοῦτον καὶ μεταθήσω αὐτοὺς καὶ ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν κρύψω.
|
|
15
|
15
|
|
Го́ре творя́щымъ глубо́ко совѣ́тъ, а не Го́сподемъ: го́ре въ та́йнѣ совѣ́тъ творя́щымъ, и бу́дутъ во тмѣ́ дѣла́ и́хъ, и реку́тъ: кто́ ны ви́дѣ, и кто́ ны уразумѣ́єтъ, я́же мы́ твори́мъ?
|
οὐαὶ οἱ βαθέως βουλὴν ποιοῦντες καὶ οὐ διὰ Κυρίου· οὐαὶ οἱ ἐν κρυφῇ βουλὴν ποιοῦντες καὶ ἔσται ἐν σκότει τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ ἐροῦσι· τίς ἑώρακεν ἡμᾶς; καὶ τίς ἡμᾶς γνώσεται ἢ ἃ ἡμεῖς ποιοῦμεν;
|
|
16
|
16
|
|
Не я́коже ли бре́ніє скуде́льника вмѣните́ся? Єда́ рече́тъ зда́ніє созда́вшему є́: не ты́ мя́ созда́лъ єси́? или́ творе́ніє сотво́ршему: не разу́мно мя́ сотвори́лъ єси́?
|
οὐχ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως λογισθήσεσθε; μὴ ἐρεῖ τὸ πλάσμα τῷ πλάσαντι αὐτό· οὐ σύ με ἔπλασας; ἢ τὸ ποίημα τῷ ποιήσαντι· οὐ συνετῶς με ἐποίησας;
|
|
17
|
17
|
|
Не єще́ ли ма́ло, и приложи́тся Ліва́нъ, а́ки гора́ херме́ль, и херме́ль въ дубра́ву вмѣни́тся?
|
οὐκέτι μικρὸν καὶ μετατεθήσεται ὁ Λίβανος, ὡς τὸ ὄρος τὸ Χέρμελ καὶ τὸ Χέρμελ εἰς δρυμὸν λογισθήσεται;
|
|
18
|
18
|
|
И услы́шатъ въ де́нь о́ный глусі́и словеса́ кни́ги [сея́], и и́же во тмѣ́ и и́же во мглѣ́ о́чи слѣпы́хъ у́зрятъ.
|
καὶ ἀκούσονται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ κωφοὶ λόγους βιβλίου, καὶ οἱ ἐν τῷ σκότει καὶ οἱ ἐν τῇ ὁμίχλῃ ὀφθαλμοὶ τυφλῶν ὄψονται·
|
|
19
|
19
|
|
И возра́дуются ни́щіи ра́ди Го́спода въ весе́ліи, и отча́явшіися человѣ́цы испо́лнятся весе́лія.
|
καὶ ἀγαλλιάσονται πτωχοὶ διὰ Κύριον ἐν εὐφροσύνῃ, καὶ οἱ ἀπηλπισμένοι τῶν ἀνθρώπων ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης.
|
|
20
|
20
|
|
Исчезе́ беззако́нникъ, и поги́бе го́рдый, и потреби́шася вси́ беззако́ннующіи во зло́бѣ
|
ἐξέλιπεν ἄνομος, καὶ ἀπώλετο ὑπερήφανος, καὶ ἐξωλοθρεύθησαν οἱ ἀνομοῦντες ἐπὶ κακίᾳ,
|
|
21
|
21
|
|
и творя́щіи согрѣша́ти человѣ́ки во сло́вѣ: всѣ́мъ же облича́ющымъ во вратѣ́хъ претыка́ніє положа́тъ, поне́же соврати́ша въ непра́вдахъ пра́веднаго.
|
καὶ οἱ ποιοῦντες ἁμαρτεῖν ἀνθρώπους ἐν λόγῳ· πάντας δὲ τοὺς ἐλέγχοντας ἐν πύλαις πρόσκομμα θήσουσιν ὅτι ἐπλαγίασαν ἐπ᾿ ἀδίκοις δίκαιον.
|
|
22
|
22
|
|
Сего́ ра́ди та́ко глаго́летъ Госпо́дь на до́мъ Іа́ковль, єго́же опредѣли́ от Авраа́ма: не ны́нѣ постыди́тся Іа́ковъ, ниже́ ны́нѣ лице́ своє́ измѣни́тъ Ізра́иль:
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ, ὃν ἀφώρισεν ἐξ ῾Αβραάμ· οὐ νῦν αἰσχυνθήσεται ᾿Ιακώβ, οὐδὲ νῦν τὸ πρόσωπον μεταβαλεῖ ᾿Ισραήλ·
|
|
23
|
23
|
|
но єгда́ уви́дятъ ча́да и́хъ дѣла́ моя́, мене́ ра́ди освятя́тъ и́мя моє́ и освятя́тъ свята́го Іа́ковля, и Бо́га Ізра́илева убоя́тся.
|
ἀλλ᾿ ὅταν ἴδωσι τὰ τέκνα αὐτῶν τὰ ἔργα μου, δι᾿ ἐμὲ ἁγιάσουσιν τὸ ὄνομά μου καὶ ἁγιάσουσιν τὸν ἅγιον ᾿Ιακὼβ καὶ τὸν Θεὸν τοῦ ᾿Ισραὴλ φοβηθήσονται.
|
|
24
|
24
|
|
И уразумѣ́ютъ заблужда́ющіи ду́хомъ смы́слъ, и ро́пщущіи науча́тся послу́шати, и язы́цы нѣмотству́ющіи науча́тся глаго́лати ми́ръ.
|
καὶ γνώσονται οἱ πλανώμενοι τῷ πνεύματι σύνεσιν, οἱ δὲ γογγύζοντες μαθήσονται ὑπακούειν, καὶ αἱ γλῶσσαι αἱ ψελλίζουσαι μαθήσονται λαλεῖν εἰρήνην.
|
|
Глава 30
|
Κεφάλαιο 30
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре, ча́да отступи́вшая, сія́ глаго́летъ Госпо́дь: сотвори́сте совѣ́тъ не мно́ю и завѣ́ты не Ду́хомъ мои́мъ, приложи́ти грѣхи́ ко грѣхо́мъ:
|
ΟΥΑΙ τέκνα ἀποστάται, τάδε λέγει Κύριος. ἐποιήσατε βουλήν οὐ δι᾿ ἐμοῦ καὶ συνθήκας οὐ διὰ τοῦ πνεύματός μου προσθεῖναι ἁμαρτίας ἐφ᾿ ἁμαρτίας,
|
|
2
|
2
|
|
иду́щіи сни́ти во Єги́петъ, мене́ же не вопроси́ша, є́же по́мощь имѣ́ти от фарао́на и заступле́ніє от Єги́птянъ.
|
οἱ πορευόμενοι καταβῆναι εἰς Αἴγυπτον, ἐμὲ δὲ οὐκ ἐπηρώτησαν, τοῦ βοηθηθῆναι ὑπὸ Φαραὼ καὶ σκεπασθῆναι ὑπὸ Αἰγυπτίων.
|
|
3
|
3
|
|
Бу́детъ бо ва́мъ покро́въ фарао́новъ въ постыдѣ́ніє и упова́ющымъ на Єги́петъ укори́зна:
|
ἔσται γὰρ ὑμῖν σκέπη Φαραὼ εἰς αἰσχύνην καὶ τοῖς πεποιθόσιν ἐπ᾿ Αἴγυπτον ὄνειδος.
|
|
4
|
4
|
|
я́ко су́ть въ та́нѣ старѣ́йшины єго́, и вѣ́стницы єго́ зли́.
|
ὅτι εἰσὶν ἐν Τάνει ἀρχηγοὶ ἄγγελοι πονηροί·
|
|
5
|
5
|
|
Вотще́ потрудя́тся люді́й ра́ди, и́же не упо́льзуютъ и́хъ, ниже́ на по́мощь, ниже́ на по́льзу, но на сту́дъ и на укори́зну.
|
μάτην κοπιάσουσι πρὸς λαόν, ὃς οὐκ ὠφελήσει αὐτοὺς οὔτε εἰς βοήθειαν, οὔτε εἰς ὠφέλειαν, ἀλλὰ εἰς αἰσχύνην καὶ ὄνειδος.
|
|
6
|
6
|
|
Видѣ́ніє четвероно́гихъ, и́же въ пусты́ни. Въ печа́ли и въ тѣснотѣ́ ле́въ и льви́чищь: отту́ду а́спіды и пле́мя а́спідовъ паря́щихъ, и́же везя́ху на ослѣ́хъ и на велблю́дѣхъ бога́тство своє́ ко язы́ку, и́же не помо́жетъ и́мъ въ по́мощь, но на сту́дъ и укори́зну.
|
῾Η ὅρασις τῶν τετραπόδων τῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ. ᾿Εν τῇ θλίψει καὶ τῇ στενοχωρίᾳ, λέων καὶ σκύμνος λέοντος ἐκεῖθεν καὶ ἀσπίδες καὶ ἔκγονα ἀσπίδων πετομένων, οἳ ἔφερον ἐπὶ ὄνων καὶ καμήλων τὸν πλοῦτον αὐτῶν πρὸς ἔθνος, ὃ οὐκ ὠφελήσει αὐτούς.
|
|
7
|
7
|
|
Єги́птяне вотще́ и всу́є успѣ́ютъ ва́мъ: возвѣсти́ и́мъ, я́ко тще́тно утѣше́ніє ва́ше сіє́.
|
Αἰγύπτιοι μάταια καὶ κενὰ ὠφελήσουσιν ὑμᾶς· ἀπάγγειλον αὐτοῖς, ὅτι ματαία ἡ παράκλησις ὑμῶν αὕτη. —
|
|
8
|
8
|
|
Ны́нѣ у́бо сѣ́дъ напиши́ сія́ на дскѣ́ и въ кни́гу: я́ко бу́дутъ сія́ во дни́ време́нъ и да́же до вѣ́ка.
|
Νῦν οὖν καθίσας γράψον ἐπὶ πυξίου ταῦτα καὶ εἰς βιβλίον, ὅτι ἔσται εἰς ἡμέρας καιρὸν ταῦτα καὶ ἕως εἰς τὸν αἰῶνα.
|
|
9
|
9
|
|
Я́ко лю́діє непокори́ви су́ть, сы́нове лжи́віи, и́же не похотѣ́ша слы́шати зако́на Бо́жія,
|
ὅτι λαὸς ἀπειθής ἐστιν, υἱοὶ ψευδεῖς, οἳ οὐκ ἠβούλοντο ἀκούειν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ,
|
|
10
|
10
|
|
глаго́люще проро́комъ: не повѣ́дайте на́мъ: и видѣ́нія ви́дящымъ: не глаго́лите на́мъ, но на́мъ глаго́лите и возвѣща́йте на́мъ ино́є прельще́ніє
|
οἱ λέγοντες τοῖς προφήταις· μὴ ἀναγγέλλετε ἡμῖν, καὶ τοῖς τὰ ὁράματα ὁρῶσι· μὴ λαλεῖτε ἡμῖν, ἀλλὰ ἡμῖν λαλεῖτε καὶ ἀναγγέλλετε ἡμῖν ἑτέραν πλάνησιν.
|
|
11
|
11
|
|
и соврати́те на́съ съ пути́ сего́: отими́те от на́съ пу́ть се́й и отими́те от на́съ су́дъ Ізра́илевъ {Євр.: свято́є Ізра́илево.}.
|
καὶ ἀποστρέψατε ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ὁδοῦ ταύτης, ἀφέλετε ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν τρίβον τοῦτον καὶ ἀφέλετε ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ,
|
|
12
|
12
|
|
Того́ ра́ди си́це глаго́летъ Госпо́дь святы́й Ізра́илевъ: поне́же не покори́стеся словесе́мъ си́мъ и надѣ́ястеся на лжу́, и я́ко поропта́сте и упова́юще бы́сте на сло́во сіє́,
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραήλ· ὅτι ἠπειθήσατε τοῖς λόγοις τούτοις καὶ ἠλπίσατε ἐπὶ ψεύδει καὶ ὅτι ἐγόγγυσας καὶ πεποιθὼς ἐγένου ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ,
|
|
13
|
13
|
|
сего́ ра́ди бу́детъ ва́мъ грѣ́хъ се́й, а́ки стѣна́ па́дающая внеза́пу гра́да тве́рда плѣне́на, єго́же а́біє настои́тъ паде́ніє:
|
διὰ τοῦτο ἔσται ὑμῖν ἡ ἁμαρτία αὕτη ὡς τεῖχος πῖπτον παραχρῆμα πόλεως ὀχυρᾶς ἑαλωκυίας, ἧς παραχρῆμα πάρεστι τὸ πτῶμα,
|
|
14
|
14
|
|
и паде́ніє єго́ бу́детъ я́ко сокруше́ніє сосу́да гли́няна, от гли́ны дро́бны, я́ко не мо́жно обрѣсти́ въ ни́хъ чре́па, и́мже о́гнь во́змеши и въ о́ньже вліє́ши воды́ ма́ло.
|
καὶ τὸ πτῶμα αὐτῆς ἔσται ὡς σύντριμμα ἀγγείου ὀστρακίνου, ἐκ κεραμίου λεπτὰ ὥστε μὴ εὑρεῖν ἐν αὐτοῖς ὄστρακον, ἐν ᾧ πῦρ ἀρεῖς καὶ ἐν ᾧ ἀποσυριεῖς ὕδωρ μικρόν.
|
|
15
|
15
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь, Госпо́дь святы́й Ізра́илевъ: єгда́ возврати́вся воздо́хнеши, тогда́ спасе́шися и уразумѣ́єши, гдѣ́ єси́ бы́лъ: єгда́ упова́лъ єси́ на су́єтная, тще́тна крѣ́пость ва́ша бы́сть, и не хотѣ́сте послу́шати,
|
οὕτω λέγει Κύριος Κύριος ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραήλ· ὅταν ἀποστραφεὶς στενάξῃς, τότε σωθήσῃ καὶ γνώσῃ ποῦ ἦσθα· ὅτε ἐπεποίθεις ἐπὶ τοῖς ματαίοις, ματαία ἡ ἰσχὺς ὑμῶν ἐγενήθη. καὶ οὐκ ἠβούλεσθε ἀκούειν,
|
|
16
|
16
|
|
но реко́сте: на ко́нехъ побѣ́гнемъ. Того́ ра́ди побѣ́гнете. И реко́сте: на ле́гкихъ вса́дницы бу́демъ. Того́ ра́ди ле́гцы бу́дутъ гоня́щіи ва́съ.
|
ἀλλ᾿ εἴπατε· ἐφ᾿ ἵππων φευξόμεθα· διὰ τοῦτο φεύξεσθε· καὶ εἴπατε· ἐπὶ κούφοις ἀναβάται ἐσόμεθα· διὰ τοῦτο κοῦφοι ἔσονται οἱ διώκοντες ὑμᾶς.
|
|
17
|
17
|
|
От гла́са єди́наго побѣ́гнутъ ты́сяща, и от гла́са пяти́ побѣ́гнутъ мно́зи, до́ндеже оста́влени бу́дете а́ки що́гла на горѣ́ и я́ко зна́мя нося́й на холмѣ́.
|
χίλιοι διὰ φωνὴν ἑνὸς φεύξονται, καὶ διὰ φωνὴν πέντε φεύξονται πολλοί, ἕως ἂν καταλειφθῆτε ὡς ἱστὸς ἐπ᾿ ὄρους, καὶ ὡς σημαίαν φέρων ἐπὶ βουνοῦ.
|
|
18
|
18
|
|
И па́ки пожде́тъ Бо́гъ, є́же уще́дрити ва́съ, и сего́ ра́ди вознесе́тся є́же поми́ловати ва́съ: зане́ судія́ Госпо́дь Бо́гъ ва́шъ є́сть, и гдѣ́ оста́вите сла́ву ва́шу? блаже́ни вси́ пребыва́ющіи въ не́мъ.
|
καὶ πάλιν μενεῖ ὁ Θεὸς τοῦ οἰκτειρῆσαι ὑμᾶς καὶ διὰ τοῦτο ὑψωθήσεται τοῦ ἐλεῆσαι ὑμᾶς· διότι κριτὴς Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐστι, καὶ ποῦ καταλείψεται τὴν δόξαν ὑμῶν; μακάριοι οἱ ἐμμένοντες ἐπ᾿ αὐτῷ.
|
|
19
|
19
|
|
Зане́ лю́діє святі́и въ Сіо́нѣ вселя́тся, Ієрусали́мъ же пла́чемъ воспла́кася: поми́луй мя́. Поми́луєтъ тя́, єгда́ узрѣ́ гла́съ во́пля твоєго́, послу́ша тебе́.
|
Διότι λαὸς ἅγιος ἐν Σιὼν οἰκήσει, καὶ ῾Ιερουσαλὴμ κλαυθμῷ ἔκλαυσεν· ἐλέησόν με· ἐλεήσει σε τὴν φωνὴν τῆς κραυγῆς σου· ἡνίκα εἶδεν, ἐπήκουσέ σου.
|
|
20
|
20
|
|
И да́стъ Госпо́дь ва́мъ хлѣ́бъ печа́ли и во́ду тѣ́сную, и ктому́ не прибли́жатся къ тебѣ́ льстя́щіи тя́: я́ко о́чи твои́ у́зрятъ прельща́ющихъ тя́,
|
καὶ δώσει Κύριος ὑμῖν ἄρτον θλίψεως καὶ ὕδωρ στενόν, καὶ οὐκέτι μὴ ἐγγίσωσί σοι οἱ πλανῶντές σε· ὅτι οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται τοὺς πλανῶντάς σε,
|
|
21
|
21
|
|
и ушеса́ твоя́ услы́шатъ словеса́ созади́ тебе́ прельща́ющихъ, и́же глаго́лютъ: се́й пу́ть, поиди́мъ по нему́ или́ на де́сно, или́ на лѣ́во.
|
καὶ τὰ ὦτά σου ἀκούσονται τοὺς λόγους τῶν ὀπίσω σε πλανησάντων, οἱ λέγοντες· αὕτη ἡ ὁδός, πορευθῶμεν ἐν αὐτῇ εἴτε δεξιὰ εἴτε ἀριστερά.
|
|
22
|
22
|
|
И отве́ржеши кумі́ры посре́бренныя, и позлаще́нныя раздроби́ши, и развѣ́єши я́ко во́ду жены́ мѣ́сячныя, и а́ки моты́ла отве́ржеши я́.
|
καὶ ἐξαρεῖς τὰ εἴδωλα τὰ περιηργυρωμένα καὶ τὰ περικεχρυσωμένα, λεπτὰ ποιήσεις καὶ λικμήσεις ὡς ὕδωρ ἀποκαθημένης καὶ ὡς κόπρον ὤσεις αὐτά.
|
|
23
|
23
|
|
Тогда́ бу́детъ до́ждь сѣ́мени земли́ твоєя́, и хлѣ́бъ жи́та земли́ твоєя́ бу́детъ изоби́ленъ и ту́ченъ, и напасу́тся ско́ти твои́ въ то́й де́нь на мѣ́стѣ ту́чнѣ и простра́ннѣ.
|
τότε ἔσται ὁ ὑετὸς τῷ σπέρματι τῆς γῆς σου, καὶ ὁ ἄρτος τοῦ γεννήματος τῆς γῆς σου ἔσται πλησμονὴ καὶ λιπαρός· καὶ βοσκηθήσεταί σου τὰ κτήνη τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τόπον πίονα καὶ εὐρύχωρον,
|
|
24
|
24
|
|
Юнцы́ ва́ши и воло́ве дѣ́лающіи зе́млю наядя́тся пле́въ смѣ́шенныхъ со ячме́немъ извѣ́янымъ.
|
οἱ ταῦροι ὑμῶν καὶ οἱ βόες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν γῆν φάγονται ἄχυρα ἀναπεποιημένα ἐν κριθῇ λελικμημένα.
|
|
25
|
25
|
|
И бу́детъ на вся́цѣй горѣ́ высо́цѣ и на вся́цѣмъ хо́лмѣ вознесе́ннѣ вода́ теку́щая въ де́нь о́ный, єгда́ поги́бнутъ мно́зи, и єгда́ паду́тся столпи́:
|
καὶ ἔσται ἐπὶ παντὸς ὄρους ὑψηλοῦ καὶ ἐπὶ παντὸς βουνοῦ μετεώρου ὕδωρ διαπορευόμενον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅταν ἀπόλωνται πολλοὶ καὶ ὅταν πέσωσι πύργοι.
|
|
26
|
26
|
|
и бу́детъ свѣ́тъ луны́ а́ки свѣ́тъ со́лнца, и свѣ́тъ со́лнечный бу́детъ седмери́цею въ то́й де́нь, єгда́ исцѣли́тъ Госпо́дь сокруше́ніє люді́й свои́хъ и болѣ́знь я́звы твоєя́ исцѣли́тъ.
|
καὶ ἔσται τὸ φῶς τῆς σελήνης ὡς τὸ φῶς τοῦ ἡλίου καὶ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ἔσται ἑπταπλάσιον ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ὅταν ἰάσηται Κύριος τὸ σύντριμμα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ τὴν ὀδύνην τῆς πληγῆς σου ἰάσεται.
|
|
27
|
27
|
|
Се́, и́мя Госпо́дне и́детъ вре́менемъ мно́гимъ, горя́щая я́рость єго́: со сла́вою сло́во усте́нъ єго́, сло́во гнѣ́ва по́лно, и гнѣ́въ я́рости я́ко о́гнь поя́стъ:
|
᾿Ιδοὺ τὸ ὄνομα Κυρίου ἔρχεται διὰ χρόνου πολλοῦ, καιόμενος ὁ θυμός, μετὰ δόξης τὸ λόγιον τῶν χειλέων αὐτοῦ, λόγιον ὀργῆς πλῆρες, καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ ὡς πῦρ ἔδεται.
|
|
28
|
28
|
|
и ду́хъ єго́ а́ки вода́ въ де́бри влеку́щи пріи́детъ да́же до вы́и и раздѣли́тся, є́же смути́ти язы́ки о прельще́ніи су́єтнѣмъ, и пожене́тъ я́ пре́лесть тща́, и во́зметъ я́ предъ лице́мъ и́хъ.
|
καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ὡς ὕδωρ ἐν φάραγγι σῦρον ἥξει ἕως τοῦ τραχήλου καὶ διαιρεθήσεται τοῦ ταράξαι ἔθνη ἐπὶ πλανήσει ματαίᾳ, καὶ διώξεται αὐτοὺς πλάνησις καὶ λήψεται αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον αὐτῶν.
|
|
29
|
29
|
|
Єда́ при́сно подоба́єтъ ва́мъ ра́доватися и входи́ти во свята́я моя́ всегда́, а́ки пра́зднующымъ и я́ко веселя́щымся вни́ти со сопѣ́лію въ го́ру Госпо́дню къ Бо́гу Ізра́илеву?
|
μὴ διαπαντὸς δεῖ ὑμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ εἰσπορεύεσθαι εἰς τὰ ἅγιά μου διαπαντὸς ὡσεὶ ἑορτάζοντας καὶ ὡσεὶ εὐφραινομένους εἰσελθεῖν μετὰ αὐλοῦ εἰς τὸ ὄρος Κυρίου πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ ᾿Ισραήλ;
|
|
30
|
30
|
|
И слы́шану сотвори́тъ Госпо́дь сла́ву гла́са своєго́, и я́рость мы́шцы своєя́ показа́ти, съ я́ростію и гнѣ́вомъ, и со пла́менемъ пояда́ющимъ возгреми́тъ зѣ́лно, и я́ко вода́ и гра́дъ низходя́щь ну́ждею.
|
καὶ ἀκουστὴν ποιήσει Κύριος τὴν δόξαν τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ τὸν θυμὸν τοῦ βραχίονος αὐτοῦ δείξει μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς καὶ φλογὸς κατεσθιούσης· κεραυνώσει βιαίως καὶ ὡς ὕδωρ καὶ χάλαζα συγκαταφερομένη βίᾳ.
|
|
31
|
31
|
|
Гла́сомъ бо Госпо́днимъ побѣжде́ни бу́дутъ Ассирі́ане я́звою, є́юже а́ще порази́тъ я́.
|
διὰ γὰρ τῆς φωνῆς Κυρίου ἡττηθήσονται ᾿Ασσύριοι τῇ πληγῇ, ᾗ ἂν πατάξῃ αὐτούς.
|
|
32
|
32
|
|
И бу́детъ єму́ о́крестъ, отону́дуже бѣ́ и́хъ наде́жда по́мощи, на ню́же то́й упова́ше: ті́и со тимпа́ны и гу́сльми ра́товати бу́дутъ на́нь от премѣне́нія.
|
καὶ ἔσται αὐτῷ κυκλόθεν, ὅθεν ἦν αὐτῶν ἡ ἐλπὶς τῆς βοηθείας, ἐφ᾿ ᾗ αὐτὸς ἐπεποίθει· αὐτοὶ μετὰ αὐλῶν καὶ κιθάρας πολεμήσουσιν αὐτὸν ἐκ μεταβολῆς.
|
|
33
|
33
|
|
Ты́ бо пре́жде дні́й истя́занъ бу́деши: єда́ и тебѣ́ угото́вася ца́рствовати? де́брь глубо́кую, древеса́ лежа́ща, о́гнь и древа́ мно́га, я́рость Госпо́дня а́ки де́брь жу́пеломъ горя́щая.
|
σὺ γὰρ πρὸ ἡμερῶν ἀπαιτηθήσῃ· μὴ καὶ σοὶ ἡτοιμάσθη βασιλεύειν, φάραγγα βαθεῖαν. ξύλα κείμενα, πῦρ καὶ ξύλα πολλά; ὁ θυμὸς Κυρίου ὡς φάραγξ ὑπὸ θείου καιομένη.
|
|
Глава 31
|
Κεφάλαιο 31
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре сходя́щымъ во Єги́петъ по́мощи ра́ди, упова́ющымъ на ко́ни и на колесни́цы: су́ть бо мно́га, и ко́нническоє мно́жество мно́го зѣло́: и не бѣ́ша упова́юще на свята́го Ізра́илева, и Бо́га не взыска́ша.
|
ΟΥΑΙ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ᾿ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ᾿ ἅρμασιν, ἔστι γὰρ πολλά, καὶ ἐφ᾿ ἵπποις, πλῆθος σφόδρα, καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν.
|
|
2
|
2
|
|
То́йже прему́дрѣ наведе́ на ни́хъ зла́я, и сло́во єго́ не отри́нется, и воста́нетъ на до́мы человѣ́ковъ злы́хъ и на наде́жду и́хъ тще́тную,
|
καὶ αὐτὸς σοφῶς ἦγεν ἐπ᾿ αὐτοὺς κακά, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ οὐ μὴ ἀθετηθῇ, καὶ ἐπαναστήσεται ἐπ᾿ οἴκους ἀνθρώπων πονηρῶν καὶ ἐπὶ τὴν ἐλπίδα αὐτῶν τὴν ματαίαν,
|
|
3
|
3
|
|
Єги́птянина человѣ́ка, а не Бо́га, ко́нски пло́ти, и не бу́детъ по́мощи: Госпо́дь же наведе́тъ ру́ку свою́ на ня́, и утрудя́тся помага́ющіи, и вси́ вку́пѣ поги́бнутъ.
|
Αἰγύπτιον ἄνθρωπον καὶ οὐ Θεόν, ἵππων σάρκας καὶ οὐκ ἔστι βοήθεια· ὁ δὲ Κύριος ἐπάξει τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ κοπιάσουσιν οἱ βοηθοῦντες, καὶ ἅμα πάντες ἀπολοῦνται.
|
|
4
|
4
|
|
Зане́же та́ко рече́ мнѣ́ Госпо́дь: я́коже возреве́тъ ле́въ, или́ льви́чищь о лови́твѣ, ю́же и́метъ, и возопіє́тъ надъ не́ю, до́ндеже напо́лнятся го́ры гла́са єго́, и побѣди́шася и мно́жества я́рости убоя́шася: та́ко Госпо́дь Савао́ѳъ сни́детъ на го́ру Сіо́ню и на го́ры єго́ воєва́ти.
|
ὅτι οὕτως εἶπέ μοι Κύριος· ὃν τρόπον ἐὰν βοήσῃ ὁ λέων ἢ ὁ σκύμνος ἐπὶ τῇ θύρᾳ, ᾗ ἔλαβε, καὶ κεκράξῃ ἐπ᾿ αὐτῇ, ἓως ἂν ἐμπλησθῇ τὰ ὄρη τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἡττήθησαν καὶ τὸ πλῆθος τοῦ θυμοῦ ἐπτοήθησαν, οὕτως καταβήσεται Κύριος σαβαὼθ ἐπιστρατεῦσαι ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Σιών, ἐπὶ τὰ ὄρη αὐτῆς.
|
|
5
|
5
|
|
Я́коже пти́цы паря́щыя, си́це защи́титъ Госпо́дь Савао́ѳъ о Ієрусали́мѣ, защи́титъ и изба́витъ, и снабди́тъ и спасе́тъ.
|
ὡς ὄρνεα πετόμενα, οὕτως ὑπερασπιεῖ Κύριος σαβαὼθ ὑπὲρ ῾Ιερουσαλήμ, ὑπερασπιεῖ καὶ ἐξελεῖται καὶ περιποιήσεται καὶ σώσει.
|
|
6
|
6
|
|
Обрати́теся, совѣщава́ющіи глубо́къ совѣ́тъ и беззако́ненъ, сы́нове Ізра́илевы:
|
ἐπιστράφητε, οἱ τὴν βαθεῖαν βουλὴν βουλευόμενοι καὶ ἄνομον.
|
|
7
|
7
|
|
я́ко въ то́й де́нь отве́ргутъ человѣ́цы рукотворе́нная своя́ сре́бряная и рукотворе́нная злата́я, я́же сотвори́ша ру́ки и́хъ.
|
ὅτι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀπαρνήσονται οἱ ἄνθρωποι τὰ χειροποίητα αὐτῶν τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χειροποίητα τὰ χρυσᾶ, ἃ ἐποίησαν αἱ χεῖρες αὐτῶν.
|
|
8
|
8
|
|
И паде́тъ Ассу́ръ не мече́мъ человѣ́ческимъ, ни ме́чь му́жескій поя́стъ єго́, и побѣ́гнетъ не от лица́ меча́: ю́ноты же бу́дутъ въ побѣжде́ніє.
|
καὶ πεσεῖται ᾿Ασσούρ· οὐ μάχαιρα ἀνδρός, οὐδὲ μάχαιρα ἀνθρώπου καταφάγεται αὐτόν, καὶ φεύξεται οὐκ ἀπὸ προσώπου μαχαίρας· οἱ δὲ νεανίσκοι ἔσονται εἰς ἥττημα,
|
|
9
|
9
|
|
Ка́меніємъ бо объи́мутся я́ко остро́гомъ и побѣжде́ни бу́дутъ, а бѣжа́й плѣне́нъ бу́детъ. Сія́ глаго́летъ Госпо́дь: [блаже́нъ,] и́же имѣ́єтъ пле́мя въ Сіо́нѣ и ю́жики во Ієрусали́мѣ.
|
πέτρᾳ γὰρ περιληφθήσονται ὡς χάρακι καὶ ἡττηθήσονται, ὁ δὲ φεύγων ἁλώσεται. Τάδε λέγει Κύριος· μακάριος ὃς ἔχει ἐν Σιὼν σπέρμα καὶ οἰκείους ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
Глава 32
|
Κεφάλαιο 32
|
|
1
|
1
|
|
Се́ бо, Ца́рь пра́ведный воцари́тся, и кня́зи со судо́мъ владѣ́ти начну́тъ.
|
ΙΔΟΥ γὰρ βασιλεὺς δίκαιος βασιλεύσει, καὶ ἄρχοντες μετὰ κρίσεως ἄρξουσι.
|
|
2
|
2
|
|
И бу́детъ человѣ́къ сокрыва́яй словеса́ своя́, и скры́єтся, а́ки от воды́ носи́мыя: и яви́тся въ Сіо́нѣ я́ко рѣка́ теку́щая сла́вная въ земли́ жа́ждущей.
|
καὶ ἔσται ὁ ἄνθρωπος κρύπτων τοὺς λόγους αὐτοῦ καὶ κρυβήσεται ὡς ἀφ᾿ ὕδατος φερομένου· καὶ φανήσεται ἐν Σιὼν ὡς ποταμὸς φερόμενος ἔνδοξος ἐν γῇ διψώσῃ.
|
|
3
|
3
|
|
И ксему́ не бу́дутъ упова́юще на человѣ́ки, но у́шы вдадя́тъ на слы́шаніє,
|
καὶ οὐκέτι ἔσονται πεποιθότες ἐπ᾿ ἀνθρώποις, ἀλλὰ τὰ ὦτα ἀκούειν δώσουσι.
|
|
4
|
4
|
|
и се́рдце изнемо́гшихъ во́нметъ послу́шати, и язы́цы нѣмотству́ющіи ско́ро науча́тся глаго́лати ми́ръ:
|
καὶ ἡ καρδία τῶν ἀσθενούντων προσέξει τοῦ ἀκούειν, καὶ αἱ γλῶσσαι αἱ ψελλίζουσαι ταχὺ μαθήσονται λαλεῖν εἰρήνην.
|
|
5
|
5
|
|
и ксему́ не реку́тъ юро́дивому владѣ́ти, и ксему́ не реку́тъ слуги́ твои́: молчи́.
|
καὶ οὐκέτι μὴ εἴπωσι τῷ μωρῷ ἄρχειν, καὶ οὐκέτι μὴ εἴπωσιν οἱ ὑπηρέται σου· σίγα.
|
|
6
|
6
|
|
Юро́дъ бо юро́дивая изрѣче́тъ, и се́рдце єго́ тще́тная уразумѣ́єтъ, є́же соверша́ти беззако́нная и глаго́лати на Го́спода пре́лесть, є́же растли́ти ду́шы а́лчныя и ду́шы жа́ждущыя тщы́ сотвори́ти.
|
ὁ γὰρ μωρὸς μωρὰ λαλήσει, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ μάταια νοήσει τοῦ συντελεῖν ἄνομα καὶ λαλεῖν πρὸς Κύριον πλάνησιν, τοῦ διασπεῖραι ψυχὰς πεινώσας καὶ τὰς ψυχὰς τὰς διψώσας κενὰς ποιῆσαι.
|
|
7
|
7
|
|
Совѣ́тъ бо злы́хъ беззако́нная совѣщава́єтъ, растли́ти смире́нныя словесы́ непра́ведными и разсы́пати словеса́ смире́нныхъ на судѣ́.
|
ἡ γὰρ βουλὴ τῶν πονηρῶν ἄνομα βουλεύσεται καταφθεῖραι ταπεινοὺς ἐν λόγοις ἀδίκοις καὶ διασκεδάσαι λόγους ταπεινῶν ἐν κρίσει.
|
|
8
|
8
|
|
Благочести́віи же смы́сленнѣ совѣща́ша, и то́й совѣ́тъ пребу́детъ.
|
οἱ δὲ εὐσεβεῖς συνετὰ ἐβουλεύσαντο, καὶ αὕτη ἡ βουλὴ μενεῖ.
|
|
9
|
9
|
|
Жены́ бога́тыя, воста́ните и услы́шите гла́съ мо́й: дще́ри, съ наде́ждею слы́шите словеса́ моя́:
|
Γυναῖκες πλούσιαι, ἀνάστητε, καὶ ἀκούσατε τῆς φωνῆς μου· θυγατέρες ἐν ἐλπίδι, εἰσακούσατε λόγους μου.
|
|
10
|
10
|
|
дня́ лѣ́тняго па́мять сотвори́те въ болѣ́зни съ наде́ждею: потреби́ся объима́ніє ві́нноє, преста́ сѣ́яніє, и [собира́ніє] ктому́ не пріи́детъ.
|
ἡμέρας ἐνιαυτοῦ μνείαν ποιήσασθε ἐν ὀδύνῃ μετ᾿ ἐλπίδος· ἀνήλωται ὁ τρυγητός, πέπαυται ὁ σπόρος καὶ οὐκέτι μὴ ἔλθῃ.
|
|
11
|
11
|
|
Ужасни́теся, сжа́литеся, упова́вшыя, совлецы́теся, на́ги бу́дите, препоя́шите чре́сла своя́ во вре́тища
|
ἔκστητε, λυπήθητε, αἱ πεποιθυῖαι, ἐκδύσασθε, γυμναὶ γένεσθε, περιζώσασθε σάκκους τὰς ὀσφύας
|
|
12
|
12
|
|
и въ пе́рси бі́йтеся о селѣ́ жела́ємѣмъ и о віногра́днѣмъ рожде́ніи.
|
καὶ ἐπὶ τῶν μαστῶν κόπτεσθε ἀπὸ ἀγροῦ ἐπιθυμήματος καὶ ἀμπέλου γεννήματος.
|
|
13
|
13
|
|
На земли́ люді́й мои́хъ те́рніє и бы́ліє возни́кнетъ, и от всего́ до́му ра́дость восхи́тится: гра́дъ бога́тъ,
|
ἡ γῆ τοῦ λαοῦ μου, ἄκανθα καὶ χόρτος ἀναβήσεται, καὶ ἐκ πάσης οἰκίας εὐφροσύνη ἀρθήσεται·
|
|
14
|
14
|
|
до́мове оста́вленніи, бога́тство гра́да и до́мы вожделѣ́нія оста́вятъ: и бу́дутъ ве́си пеще́ры до вѣ́ка, ра́дость осло́мъ ди́віимъ, па́ствы пастухо́въ:
|
πόλις πλουσία, οἶκοι ἐγκαταλελειμμένοι πλοῦτον πόλεως καὶ οἴκους ἐπιθυμήματος ἀφήσουσι· καὶ ἔσονται αἱ κῶμαι σπήλαια ἕως τοῦ αἰῶνος, εὐφροσύνη ὄνων ἀγρίων, βοσκήματα ποιμένων,
|
|
15
|
15
|
|
до́ндеже на́йдетъ на ны́ Ду́хъ от вы́шняго, и бу́детъ пусты́ня въ херме́ль, а херме́ль въ дубра́ву вмѣни́тся.
|
ἕως ἂν ἔλθῃ ἐφ᾿ ὑμᾶς πνεῦμα ἀφ᾿ ὑψηλοῦ. καὶ ἔσται ἔρημος ὁ Χέρμελ, καὶ ὁ Χέρμελ εἰς δρυμὸν λογισθήσεται.
|
|
16
|
16
|
|
И почі́єтъ въ пусты́ни су́дъ, и пра́вда въ карми́лѣ всели́тся:
|
καὶ ἀναπαύσεται ἐν τῇ ἐρήμῳ κρίμα, καὶ δικαιοσύνη ἐν τῷ Καρμήλῳ κατοικήσει·
|
|
17
|
17
|
|
и бу́дутъ дѣла́ пра́вды ми́ръ, и одержи́тъ пра́вда поко́й, и упова́юще бу́дутъ до вѣ́ка:
|
καὶ ἔσται τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης εἰρήνη, καὶ κρατήσει ἡ δικαιοσύνη ἀνάπαυσιν, καὶ πεποιθότες ἕως τοῦ αἰῶνος·
|
|
18
|
18
|
|
и вселя́тся лю́діє єго́ во гра́дѣ ми́ра и обита́ти бу́дутъ упова́юще, и почі́ютъ съ бога́тствомъ.
|
καὶ κατοικήσει ὁ λαὸς αὐτοῦ ἐν πόλει εἰρήνης καὶ ἐνοικήσει πεποιθώς, καὶ ἀναπαύσονται μετὰ πλούτου.
|
|
19
|
19
|
|
Гра́дъ же, а́ще сни́детъ, то́ не на вы́ пріи́детъ: и бу́дутъ живу́щіи въ дубра́вахъ упова́юще, я́коже су́щіи на поля́хъ.
|
ἡ δὲ χάλαζα ἐὰν καταβῇ, οὐκ ἐφ᾿ ὑμᾶς ἥξει. καὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τοῖς δρυμοῖς πεποιθότες ὡς οἱ ἐν τῇ πεδινῇ.
|
|
20
|
20
|
|
Блаже́ни сѣ́ющіи при вся́цѣй водѣ́, идѣ́же во́лъ и осе́лъ попира́єтъ.
|
μακάριοι οἱ σπείροντες ἐπὶ πᾶν ὕδωρ, οὗ βοῦς καὶ ὄνος πατεῖ.
|
|
Глава 33
|
Κεφάλαιο 33
|
|
1
|
1
|
|
Го́ре оби́дящымъ ва́съ! ва́съ никто́же изоби́дитъ, и отверга́яй ва́съ не отве́ржетъ: плѣне́ни бу́дутъ отмета́ющіи [ва́съ] и предадя́тся, и я́ко мо́ліє въ ри́зѣ, та́ко побѣжде́ни бу́дутъ.
|
ΟΥΑΙ τοῖς ταλαιπωροῦσιν ὑμᾶς, ὑμᾶς δὲ οὐδεὶς ποιεῖ ταλαιπώρους, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς οὐκ ἀθετεῖ· ἁλώσονται οἱ ἀθετοῦντες καὶ παραδοθήσονται καὶ ὡς σὴς ἐφ᾿ ἱματίου, οὕτως ἡττηθήσονται.
|
|
2
|
2
|
|
Го́споди, поми́луй ны́, на тя́ бо упова́хомъ: бы́сть пле́мя непокаря́ющихся въ па́губу, спасе́ніє же на́ше во вре́мя печа́ли.
|
Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν· ἐγενήθη τὸ σπέρμα τῶν ἀπειθούντων εἰς ἀπώλειαν, ἡ δὲ σωτηρία ἡμῶν ἐν καιρῷ θλίψεως.
|
|
3
|
3
|
|
Гла́сомъ стра́ха твоєго́ ужасо́шася лю́діє от стра́ха твоєго́, и разсѣ́яшася язы́цы.
|
διὰ φωνὴν τοῦ φόβου ἐξέστησαν λαοὶ ἀπὸ τοῦ φόβου σου, καὶ διεσπάρησαν τὰ ἔθνη.
|
|
4
|
4
|
|
Ны́нѣ же соберу́тся коры́сти ва́шя ма́лаго и вели́каго: я́коже а́ще кто́ собере́тъ пру́ги, та́ко наруга́ются ва́мъ.
|
νῦν δὲ συναχθήσεται τὰ σκῦλα ὑμῶν μικροῦ καὶ μεγάλου· ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγη ἀκρίδας, οὕτως ἐμπαίξουσιν ὑμῖν.
|
|
5
|
5
|
|
Святъ Бо́гъ живы́й въ вы́шнихъ, напо́лнися Сіо́нъ суда́ и пра́вды.
|
ἅγιος ὁ Θεὸς ὁ κατοικῶν ἐν ὑψηλοῖς, ἐνεπλήσθη Σιὼν κρίσεως καὶ δικαιοσύνης.
|
|
6
|
6
|
|
Въ зако́нѣ предадя́тся, въ сокро́вищихъ спасе́ніє на́ше, та́мо прему́дрость и хи́трость и благоче́стіє ко Го́сподеви: сія́ су́ть сокро́вища пра́вды.
|
ἐν νόμῳ παραδοθήσονται, ἐν θησαυροῖς ἡ σωτηρία ἡμῶν, ἐκεῖ σοφία καὶ ἐπιστήμη καὶ εὐσέβεια πρὸς τὸν Κύριον· οὗτοί εἰσι θησαυροὶ δικαιοσύνης.
|
|
7
|
7
|
|
Се́, ны́нѣ во стра́сѣ ва́шемъ ті́и убоя́тся: и́хже боя́стеся, возопію́тъ от ва́съ: вѣ́стницы бо по́слани бу́дутъ го́рцѣ пла́чущеся, прося́ще ми́ра.
|
ἰδοὺ δὴ ἐν τῷ φόβῳ ὑμῶν αὐτοὶ φοβηθήσονται· οὓς ἐφοβεῖσθε, φοβηθήσονται ἀφ᾿ ὑμῶν· ἄγγελοι γὰρ ἀποσταλήσονται πικρῶς κλαίοντες, παρακαλοῦντες εἰρήνην.
|
|
8
|
8
|
|
Опустѣ́ютъ бо си́хъ путіє́: преста́ стра́хъ язы́ковъ, и завѣ́тъ и́же къ ни́мъ взе́млется, и не вмѣните́ и́хъ въ человѣ́ки.
|
ἐρημωθήσονται γὰρ αἱ τούτων ὁδοί· πέπαυται ὁ φόβος τῶν ἐθνῶν, καὶ ἡ πρὸς τούτους διαθήκη αἴρεται, καὶ οὐ μὴ λογίσησθε αὐτοὺς ἀνθρώπους.
|
|
9
|
9
|
|
Воспла́кася земля́, посра́мленъ Ліва́нъ, бла́то бы́сть Са́ронь: явле́на бу́детъ Галіле́а и херме́ль.
|
ἐπένθησεν ἡ γῆ, ᾐσχύνθη ὁ Λίβανος, ἕλη ἐγένετο ὁ Σάρων· φανερὰ ἔσται ἡ Γαλιλαία καὶ ὁ Κάρμηλος.
|
|
10
|
10
|
|
Ны́нѣ воскре́сну, глаго́летъ Госпо́дь, ны́нѣ просла́влюся, ны́нѣ вознесу́ся.
|
νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι·
|
|
11
|
11
|
|
Ны́нѣ у́зрите, ны́нѣ ощутите́, тще́тна бу́детъ крѣ́пость ду́ха ва́шего: о́гнь вы́ поя́стъ.
|
νῦν ὄψεσθε, νῦν αἰσθηθήσεσθε· ματαία ἔσται ἡ ἰσχὺς τοῦ πνεύματος ὑμῶν, πῦρ κατέδεται ὑμᾶς.
|
|
12
|
12
|
|
И бу́дутъ язы́цы пожже́ни, а́ки те́рніє на ни́вѣ разме́тано и пожже́но.
|
καὶ ἔσονται ἔθνη κατακεκαυμένα ὡς ἄκανθα ἐν ἀγρῷ ἐρριμμένη καὶ κατακεκαυμένη.
|
|
13
|
13
|
|
Услы́шатъ да́льніи, я́же сотвори́хъ, [глаго́летъ Госпо́дь,] увѣ́дятъ приближа́ющіися крѣ́пость мою́.
|
ἀκούσονται οἱ πόρρωθεν ἃ ἐποίησα, γνώσονται οἱ ἐγγίζοντες τὴν ἰσχύν μου.
|
|
14
|
14
|
|
Отступи́ша, и́же въ Сіо́нѣ, беззако́нницы, пріи́метъ тре́петъ нечести́выя: кто́ возвѣсти́тъ ва́мъ, я́ко о́гнь гори́тъ? кто́ возвѣсти́тъ ва́мъ мѣ́сто вѣ́чноє?
|
ἀπέστησαν οἱ ἐν Σιὼν ἄνομοι, λήψεται τρόμος τοὺς ἀσεβεῖς· τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν, ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον;
|
|
15
|
15
|
|
Ходя́й въ пра́вдѣ, глаго́ляй пра́вый пу́ть, ненави́дяй беззако́нія и непра́вды и ру́цѣ оттряса́яй от даро́въ: отягчава́яй у́шы, да не услы́шитъ суда́ кро́ве: смежа́яй о́чи, да не у́зритъ непра́вды,
|
πορευόμενος ἐν διακαιοσύνῃ, λαλῶν εὐθεῖαν ὁδόν, μισῶν ἀνομίαν καὶ ἀδικίαν καὶ τὰς χεῖρας ἀποσειόμενος ἀπὸ δώρων, βαρύνων τὰ ὦτα, ἵνα μὴ ἀκούσῃ κρίσιν αἵματος, καμμύων τοὺς ὀφθαλμούς, ἵνα μὴ ἴδῃ ἀδικίαν,
|
|
16
|
16
|
|
се́й всели́тся во высо́цѣ пеще́рѣ ка́мене крѣ́пкаго: хлѣ́бъ єму́ да́стся, и вода́ єго́ вѣ́рна.
|
οὗτος οἰκήσει ἐν ὑψηλῷ σπηλαίῳ πέτρας ἰσχυρᾶς· ἄρτος αὐτῷ δοθήσεται, καὶ τὸ ὕδωρ αὐτοῦ πιστόν.
|
|
17
|
17
|
|
Царя́ со сла́вою у́зрите, и о́чи ва́ши у́зрятъ зе́млю издале́ча,
|
βασιλέα μετὰ δόξης ὄψεσθε, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν ὄψονται γῆ πόρρωθεν.
|
|
18
|
18
|
|
душа́ ва́ша поучи́тся стра́ху Госпо́дню: гдѣ́ су́ть книго́чіи? гдѣ́ су́ть совѣщава́ющіи? гдѣ́ є́сть исчита́яй пита́ємыя ма́лы и вели́ки лю́ди?
|
ἡ ψυχὴ ἡμῶν μελετήσει φόβον· ποῦ εἰσιν οἱ γραμματικοί; ποῦ εἰσιν οἱ συμβουλεύοντες; ποῦ ἔστιν ὁ ἀριθμῶν τοὺς στρεφομένους
|
|
19
|
19
|
|
И́мже не совѣща́ше, ниже́ вѣ́дяше глубо́кій гла́съ иму́щаго, я́ко не слы́шати лю́демъ уничтоже́нымъ, и нѣ́сть слы́шащему смы́сла.
|
μικρὸν καὶ μέγα λαόν; ᾧ οὐ συνεβουλεύσατο, οὐδὲ ᾔδει βαθύφωνον ὥστε μὴ ἀκοῦσαι λαὸς πεφαυλισμένος καὶ οὐκ ἔστι τῷ ἀκούοντι σύνεσις.
|
|
20
|
20
|
|
Се́, Сіо́нъ гра́дъ, спасе́ніє на́ше, о́чи твои́ у́зрятъ, Ієрусали́ме, гра́де бога́тый, ку́щы не поколе́блются, ниже́ подви́гнутся ко́ліє хра́мины єго́ въ вѣ́чноє вре́мя, и у́жя єго́ не прето́ргнутся.
|
ἰδοὺ Σιὼν ἡ πόλις, τὸ σωτήριον ἡμῶν· οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται ῾Ιερουσαλήμ, πόλις πλουσία, σκηναί, αἳ οὐ μὴ σεισθῶσιν, οὐδὲ μὴ κινηθῶσιν οἱ πάσσαλοι τῆς σκηνῆς αὐτῆς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ τὰ σχοινία αὐτῆς οὐ μὴ διαρραγῶσιν.
|
|
21
|
21
|
|
Я́ко и́мя Госпо́дне вели́ко ва́мъ є́сть, мѣ́сто ва́мъ бу́детъ, рѣ́ки и рове́нницы широ́цы и простра́нни: не по́йдеши по сему́ пути́, ниже́ по́йдетъ кора́бль плову́щь:
|
ὅτι τὸ ὄνομα Κυρίου μέγα ὑμῖν· τόπος ὑμῖν ἔσται, ποταμοὶ καὶ διώρυχες πλατεῖς καὶ εὐρύχωροι· οὐ πορεύσῃ ταύτην τὴν ὁδόν, οὐδὲ πορεύσεται πλοῖον ἐλαῦνον.
|
|
22
|
22
|
|
Бо́гъ бо мо́й вели́къ є́сть: не мине́тъ мене́ Госпо́дь судія́ на́шъ, Госпо́дь кня́зь на́шъ, Госпо́дь Ца́рь на́шъ, Госпо́дь то́й на́съ спасе́тъ.
|
ὁ γὰρ Θεός μου μέγας ἐστίν, οὐ παρελεύσεταί με Κύριος· κριτὴς ἡμῶν Κύριος, ἄρχων ἡμῶν Κύριος, βασιλεὺς ἡμῶν Κύριος, οὗτος ἡμᾶς σώσει.
|
|
23
|
23
|
|
Прерва́шася у́жя твоя́, я́ко не укрѣпи́шася: що́гла твоя́ преклони́ся, не распу́ститъ вѣ́трилъ, не воздви́гнетъ зна́менія, до́ндеже преда́стся на плѣне́ніє: тѣ́мже мно́зи хромі́и плѣ́нъ сотворя́тъ,
|
ἐρράγησαν τὰ σχοινία σου, ὅτι οὐκ ἐνίσχυσαν· ὁ ἱστός σου ἔκλινεν, οὐ χαλάσει τὰ ἱστία· οὐκ ἀρεῖ σημεῖον, ἕως οὗ παραδοθῇ εἰς προνομήν· τοίνυν πολλοὶ χωλοὶ προνομὴν ποιήσουσι.
|
|
24
|
24
|
|
и не реку́тъ: тружда́ємся, лю́діє живу́щіи въ ни́хъ, оста́вися бо и́мъ грѣ́хъ.
|
καὶ οὐ μὴ εἴπῃ· κοπιῶ, ὁ λαὸς ἐνοικῶν ἐν αὐτοῖς· ἀφέθη γὰρ αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία.
|
|
Глава 34
|
Κεφάλαιο 34
|
|
1
|
1
|
|
Приступи́те, язы́цы, и услы́шите, кня́зи: да слы́шитъ земля́ и живу́щіи на не́й, вселе́нная и лю́діє, и́же на не́й.
|
ΠΡΟΣΑΓΑΓΕΤΕ, ἔθνη, καὶ ἀκούσατε, ἄρχοντες. ἀκουσάτω ἡ γῆ καὶ οἱ ἐν αὐτῇ, ἡ οἰκουμένη καὶ ὁ λαὸς ὁ ἐν αὐτῇ.
|
|
2
|
2
|
|
Зане́ я́рость Госпо́дня на вся́ язы́ки и гнѣ́въ на число́ и́хъ, є́же погуби́ти и́хъ и преда́ти я́ на закла́ніє.
|
διότι θυμὸς Κυρίου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ὀργὴ ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν τοῦ ἀπολέσαι αὐτοὺς καὶ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς σφαγήν.
|
|
3
|
3
|
|
И я́звеніи и́хъ пове́ргнутся и мертвецы́, и взы́детъ и́хъ смра́дъ, и намо́кнутъ го́ры кро́вію и́хъ:
|
οἱ δὲ τραυματίαι αὐτῶν ριφήσονται καὶ οἱ νεκροί, καὶ ἀναβήσεται αὐτῶν ἡ ὀσμή, καὶ βραχήσεται τὰ ὄρη ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν.
|
|
4
|
4
|
|
и иста́ютъ вся́ си́лы небе́сныя, и свіє́тся не́бо а́ки сви́токъ, и вся́ звѣ́зды спаду́тъ я́ко ли́ствіє съ лозы́, и я́коже спа́даєтъ ли́ствіє смоко́вницы.
|
καὶ τακήσονται πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, καὶ ἑλιγήσεται ὁ οὐρανὸς ὡς βιβλίον, καὶ πάντα τὰ ἄστρα πεσεῖται ὡς φύλλα ἐξ ἀμπέλου καὶ ὡς πίπτει φύλλα ἀπὸ συκῆς.
|
|
5
|
5
|
|
Упи́ся ме́чь мо́й на небеси́: се́, на Ідуме́ю сни́детъ и на лю́ди па́губныя съ судо́мъ.
|
ἐμεθύσθη ἡ μάχαιρά μου ἐν τῷ οὐρανῷ· ἰδοὺ ἐπὶ τὴν ᾿Ιδουμαίαν καταβήσεται καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν τῆς ἀπωλείας μετὰ κρίσεως.
|
|
6
|
6
|
|
Ме́чь Госпо́день напо́лнися кро́ве, растолстѣ́ ту́комъ, от кро́ве козло́въ и а́гнцевъ и от ту́ка козло́въ и овно́въ: я́ко же́ртва Го́сподеви въ Восо́рѣ, и закла́ніє ве́ліє во Ідуме́и.
|
ἡ μάχαιρα τοῦ Κυρίου ἐνεπλήσθη αἵματος, ἐπαχύνθη ἀπὸ στέατος ἀρνῶν καὶ ἀπὸ στέατος τράγων καὶ κριῶν· ὅτι θυσία τῷ Κυρίῳ ἐν Βοσὸρ καὶ σφαγὴ μεγάλη ἐν τῇ ᾿Ιδουμαίᾳ.
|
|
7
|
7
|
|
И паду́тъ съ ни́ми си́льніи, и овны́ и юнцы́, и упіє́тся земля́ от кро́ве и от ту́ка и́хъ насы́тится:
|
καὶ συμπεσοῦνται οἱ ἁδροὶ μετ᾿ αὐτῶν καὶ οἱ κριοὶ καὶ οἱ ταῦροι, καὶ μεθυσθήσεται ἡ γῆ ἀπὸ τοῦ αἵματος καὶ ἀπὸ τοῦ στέατος αὐτῶν ἐμπλησθήσεται.
|
|
8
|
8
|
|
де́нь бо суда́ Госпо́дня, и лѣ́то воздая́нія суда́ Сіо́ня.
|
ἡμέρα γὰρ κρίσεως Κυρίου καὶ ἐνιαυτὸς ἀνταποδόσεως κρίσεως Σιών.
|
|
9
|
9
|
|
И обратя́тся де́бри єго́ въ смолу́, и земля́ єго́ въ жу́пелъ,
|
καὶ στραφήσονται αἱ φάραγγες αὐτῆς εἰς πίσσαν καὶ ἡ γῆ αὐτῆς εἰς θεῖον, καὶ ἔσται ἡ γῆ αὐτῆς ὡς πίσσα καιομένη
|
|
10
|
10
|
|
и бу́детъ земля́ єго́ горя́щи я́ко смола́ дне́мъ и но́щію, и не уга́снетъ въ вѣ́чноє вре́мя, и взы́детъ ды́мъ єя́ высо́цѣ, въ ро́ды своя́ опустѣ́єтъ.
|
νυκτὸς καὶ ἡμέρας καὶ οὐ σβεσθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, καὶ ἀναβήσεται ὁ καπνὸς αὐτῆς ἄνω· εἰς γενεὰς ἐρημωθήσεται καὶ εἰς χρόνον πολύν,
|
|
11
|
11
|
|
И во вре́мя мно́го пти́цы и є́жеве, совы́ и вра́нове возгнѣздя́тся въ не́мъ: и возложа́тъ на́нь у́же землемѣ́рно пусты́ни, и онокента́ври вселя́тся въ не́мъ.
|
ὄρνεα καὶ ἐχῖνοι καὶ ἴβεις καὶ κόρακες κατοικήσουσιν ἐν αὐτῇ, καὶ ἐπιβληθήσεται ἐπ᾿ αὐτὴν σπαρτίον γεωμετρίας ἐρήμου, καὶ ὀνοκένταυροι οἰκήσουσιν ἐν αὐτῇ.
|
|
12
|
12
|
|
Кня́зи єго́ не бу́дутъ: ца́ріє бо и вельмо́жи єго́ бу́дутъ въ па́губу.
|
οἱ ἄρχοντες αὐτῆς οὐκ ἔσονται· οἱ γὰρ βασιλεῖς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτῆς ἔσονται εἰς ἀπώλειαν.
|
|
13
|
13
|
|
И возни́кнутъ во градѣ́хъ и́хъ терно́вая древеса́ и во тверды́нехъ єго́, и бу́дутъ селе́нія Сі́риномъ сели́ща струѳіо́номъ:
|
καὶ ἀναφύσει εἰς τὰς πόλεις αὐτῶν ἀκάνθινα ξύλα καὶ εἰς τὰ ὀχυρώματα αὐτῆς, καὶ ἔσται ἔπαυλις σειρήνων καὶ αὐλὴ στρουθῶν.
|
|
14
|
14
|
|
и сря́щутся бѣ́си со онокента́вры и возопію́тъ дру́гъ ко дру́гу, ту́ почі́ютъ онокента́ври, обрѣ́тше себѣ́ поко́ища:
|
καὶ συναντήσουσι δαιμόνια ὀνοκενταύροις καὶ βοήσονται ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον· ἐκεῖ ἀναπαύσονται ὀνοκεύνταυροι, εὗρον γὰρ αὐτοῖς ἀνάπαυσιν.
|
|
15
|
15
|
|
та́мо возгнѣзди́тся є́жь, и сохрани́тъ земля́ дѣ́ти єго́ со утвержде́ніємъ: та́мо єле́ни срѣто́шася и уви́дѣша ли́ца дру́гъ дру́га.
|
ἐκεῖ ἐνόσσευσεν ἐχῖνος, καὶ ἔσωσεν ἡ γῆ τὰ παιδία αὐτῆς μετὰ ἀσφαλείας· ἐκεῖ συνήντησαν ἔλαφοι καὶ εἶδον τὰ πρόσωπα ἀλλήλων·
|
|
16
|
16
|
|
Число́мъ преидо́ша, и єди́нъ от ни́хъ не поги́бе, дру́гъ дру́га не взыска́, я́ко Госпо́дь заповѣ́да и́мъ, и Ду́хъ єго́ собра́ я́.
|
ἀριθμῷ παρῆλθον, καὶ μία αὐτῶν οὐκ ἀπώλετο, ἑτέρα τὴν ἑτέραν οὐκ ἐζήτησαν, ὅτι ὁ Κύριος αὐτοῖς ἐνετείλατο, καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ συνήγαγεν αὐτάς.
|
|
17
|
17
|
|
И то́й ве́ржетъ и́мъ жре́бія, и рука́ єго́ раздѣли́ пасти́ся: въ вѣ́чноє вре́мя наслѣ́дите, въ ро́ды родо́въ почі́ютъ въ не́мъ.
|
καὶ αὐτὸς ἐπιβαλεῖ αὐτοῖς κλήρους, καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ διεμέρισε βόσκεσθαι· εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον κληρονομήσετε, εἰς γενεὰς γενεῶν ἀναπαύσονται ἐπ᾿ αὐτῆς.
|
|
Глава 35
|
Κεφάλαιο 35
|
|
1
|
1
|
|
Ра́дуйся, пусты́ня жа́ждущая, да весели́тся пусты́ня и да цвѣте́тъ я́ко крі́нъ.
|
ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΙ, ἔρημος διψῶσα, ἀγαλλιάσθω ἔρημος καὶ ἀνθήτω ὡς κρίνον,
|
|
2
|
2
|
|
И процвѣте́тъ и возвесели́тся пусты́ня Іорда́нова: и сла́ва Ліва́нова даде́ся є́й, и че́сть карми́лова, и у́зрятъ лю́діє мои́ сла́ву Госпо́дню и высоту́ Бо́жію.
|
καὶ ἐξανθήσει καὶ ὑλοχαρήσει καὶ ἀγαλλιάσεται τὰ ἔρημα τοῦ ᾿Ιορδάνου· καὶ ἡ δόξα τοῦ Λιβάνου ἐδόθη αὐτῇ καὶ ἡ τιμὴ τοῦ Καρμήλου, καὶ ὁ λαός μου ὄψεται τὴν δόξαν Κυρίου καὶ τὸ ὕψος τοῦ Θεοῦ.
|
|
3
|
3
|
|
Укрѣпи́теся, ру́цѣ осла́бленыя и колѣ́на разсла́бленая:
|
ἰσχύσατε, χεῖρες ἀνειμέναι καὶ γόνατα παραλελυμένα·
|
|
4
|
4
|
|
утѣ́шитеся, малоду́шніи умо́мъ, укрѣпи́теся, не бо́йтеся: се́, Бо́гъ на́шъ су́дъ воздає́тъ и возда́стъ, то́й пріи́детъ и спасе́тъ на́съ.
|
παρακαλέσατε, οἱ ὀλιγόψυχοι τῇ διανοίᾳ· ἰσχύσατε, μὴ φοβεῖσθε· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν κρίσιν ἀναταποδίδωσι καὶ ἀνταποδώσει, αὐτὸς ἥξει καὶ σώσει ἡμᾶς.
|
|
5
|
5
|
|
Тогда́ отве́рзутся о́чи слѣпы́хъ, и у́ши глухи́хъ услы́шатъ.
|
τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλῶν, καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται.
|
|
6
|
6
|
|
Тогда́ ско́читъ хромы́й я́ко єле́нь, и я́сенъ бу́детъ язы́къ гугни́выхъ: я́ко прото́ржеся вода́ въ пусты́ни и де́брь въ земли́ жа́ждущей.
|
τότε ἁλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλός, τρανὴ δὲ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων, ὅτι ἐρράγη ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ καὶ φάραγξ ἐν γῇ διψώσῃ·
|
|
7
|
7
|
|
И безво́дная бу́детъ во єзе́ра, и на жа́ждущей земли́ исто́чникъ водны́й бу́детъ: та́мо бу́детъ весе́ліє пти́цамъ, и сели́тва тро́сти, и лу́зи.
|
καὶ ἔσται ἡ ἄνυδρος εἰς ἕλη, καὶ εἰς τὴν διψῶσαν γῆν πηγὴ ὕδατος ἔσται· ἐκεῖ ἔσται εὐφροσύνη ὀρνέων, ἐπαύλεις καλάμου καὶ ἕλη.
|
|
8
|
8
|
|
И та́мо бу́детъ пу́ть чи́стъ, и пу́ть свя́тъ нарѣче́тся: и не пре́йдетъ та́мо нечи́стый, ниже́ бу́детъ та́мо пу́ть нечи́стъ: разсѣ́янніи же по́йдутъ по нему́ и не заблу́дятъ.
|
ἐκεῖ ἔσται ὁδὸς καθαρὰ καὶ ὁδὸς ἁγία κληθήσεται, καὶ οὐ μὴ παρέλθῃ ἐκεῖ ἀκάθαρτος, οὐδὲ ἔσται ἐκεῖ ὁδὸς ἀκάθαρτος· οἱ δὲ διεσπαρμένοι πορεύσονται ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ οὐ μὴ πλανηθῶσι.
|
|
9
|
9
|
|
И не бу́детъ та́мо льва́, ни от звѣре́й злы́хъ не взы́детъ на́нь, ниже́ обря́щется та́мо, но по́йдутъ по нему́ изба́вленніи:
|
καὶ οὐκ ἔσται ἐκεῖ λέων, οὐδὲ τῶν πονηρῶν θηρίων οὐ μὴ ἀναβῇ ἐπ᾿ αὐτήν, οὐδὲ μὴ εὑρεθῇ ἐκεῖ, ἀλλὰ πορεύσονται ἐν αὐτῇ λελυτρωμένοι
|
|
10
|
10
|
|
и со́бранніи Го́сподемъ обратя́тся и пріи́дутъ въ Сіо́нъ съ ра́достію, и ра́дость вѣ́чная надъ главо́ю и́хъ: надъ главо́ю бо и́хъ хвала́ и весе́ліє, и ра́дость пріи́метъ я́, отбѣже́ болѣ́знь и печа́ль и воздыха́ніє.
|
καὶ συνηγμένοι διὰ Κύριον· καὶ ἀποστραφήσονται καὶ ἥξουσιν εἰς Σιὼν μετ᾿ εὐφροσύνης, καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτῶν· ἐπὶ γὰρ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν αἴνεσις καὶ ἀγαλλίαμα, καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς. ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός.
|
|
Глава 36
|
Κεφάλαιο 36
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть во четвертоєна́десять лѣ́то ца́рствующу єзекі́и, взы́де сеннахирі́мъ ца́рь Ассирі́йскъ на гра́ды тве́рды іуде́йски и взя́ о́ныя.
|
ΚΑΙ ἐγένετο τοῦ τεσσαρεσκαιδεκάτου ἔτους, βασιλεύοντος ᾿Εζεκίου, ἀνέβη Σενναχηρεὶμ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ἐπὶ τὰς πόλεις τῆς ᾿Ιουδαίας τὰς ὀχυρὰς καὶ ἔλαβεν αὐτάς.
|
|
2
|
2
|
|
И посла́ ца́рь Ассирі́йскъ рапса́ка от лахі́са во Ієрусали́мъ ко царю́ єзекі́и съ си́лою вели́кою, и ста́ у водова́жды купѣ́ли вы́шнія на пути́ села́ кнафе́ова {бѣли́лнича}.
|
καὶ ἀπέστειλε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὸν Ραψάκην ἐκ Λαχεὶς εἰς ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς τὸν βασιλέα ᾿Εζεκίαν μετὰ δυνάμεως πολλῆς, καὶ ἔστη ἐν τῷ ὑδραγωγῷ τῆς κολυμβήθρας τῆς ἄνω ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ ἀγροῦ τοῦ γναφέως.
|
|
3
|
3
|
|
И изы́де къ нему́ Єліакі́мъ сы́нъ хелкі́євъ домострои́тель, и сомна́съ книго́чій, и Іоа́хъ сы́нъ Аса́фовъ памятопи́сецъ.
|
καὶ ἐξῆλθε πρὸς αὐτὸν ῾Ελιακεὶμ ὁ τοῦ Χελκίου ὁ οἰκονόμος καὶ Σομνᾶς ὁ γραμματεὺς καὶ ᾿Ιωὰχ ὁ τοῦ ᾿Ασὰφ ὁ ὑπομνηματογράφος.
|
|
4
|
4
|
|
И рече́ и́мъ рапса́къ: рцы́те єзекі́и: сія́ глаго́летъ ца́рь вели́кій, ца́рь Ассирі́йскъ: на что́ упова́єши?
|
καὶ εἶπεν αὐτοῖς Ραψάκης· εἴπατε ᾿Εζεκίᾳ· τάδε λέγει ὁ βασιλεὺς ὁ μέγας, βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων· τί πεποιθὼς εἶ;
|
|
5
|
5
|
|
єда́ совѣ́томъ и словесы́ у́стными би́тва быва́єтъ? и ны́нѣ на кого́ упова́єши, я́ко не покаря́єшися мнѣ́?
|
μὴ ἐν βουλῇ ἢ λόγοις χειλέων παράταξις γίνεται; καὶ νῦν ἐπὶ τίνα πέποιθας, ὅτι ἀπειθεῖς μοι;
|
|
6
|
6
|
|
се́, упова́єши на же́злъ тро́стянъ сокруше́нный се́й, на Єги́петъ, на него́же а́ще опре́тся му́жъ, вни́детъ въ ру́ку єго́ и прободе́тъ ю́: та́ко є́сть фарао́нъ ца́рь Єги́петскій, и вси́ упова́ющіи на него́:
|
ἰδοὺ πεποιθὼς εἶ ἐπὶ τὴν ράβδον τὴν καλαμίνην τὴν τεθλασμένην ταύτην, ἐπ᾿ Αἴγυπτον· ὡς ἂν ἐπιστηριχθῇ ἀνὴρ ἐπ᾿ αὐτήν, εἰσελεύσεται εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ, καὶ τρήσει αὐτήν· οὕτως ἐστὶ Φαραὼ βασιλεὺς Αἰγύπτου καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτῷ.
|
|
7
|
7
|
|
а́ще же глаго́лете, на Го́спода Бо́га на́шего упова́ємъ: не се́й ли є́сть, єго́же разори́ єзекі́а высо́кая и тре́бища єго́, и заповѣ́да Іу́дѣ и Ієрусали́му: предъ олтаре́мъ си́мъ поклони́теся?
|
εἰ δὲ λέγετε· ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν πεποίθαμεν,
|
|
8
|
8
|
|
ны́нѣ соєдини́теся господи́ну моєму́ царю́ Ассирі́йску, и да́мъ ва́мъ двѣ́ ты́сящы ко́ней, а́ще мо́жете да́ти всѣда́ющыя на ни́хъ:
|
νῦν μείχθητε τῷ κυρίῳ μου τῷ βασιλεῖ ᾿Ασσυρίων, καὶ δώσω ὑμῖν δισχιλίαν ἵππον, εἰ δυνήσεσθε δοῦναι ἀναβάτας ἐπ᾿ αὐτούς.
|
|
9
|
9
|
|
и ка́ко мо́жете отврати́ти лице́ воєво́ды єди́наго? раби́ су́ть, и́же упова́ютъ на Єги́птянъ, на ко́ней и вса́дниковъ:
|
καὶ πῶς δύνασθε ἀποστρέψαι εἰς πρόσωπον τῶν τοπαρχῶν; οἰκέται εἰσὶν οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ Αἰγυπτίοις εἰς ἵππον καὶ ἀναβάτην.
|
|
10
|
10
|
|
и ны́нѣ єда́ безъ Го́спода пріидо́хомъ на страну́ сію́, воєва́ти на ню́? Госпо́дь рече́ ко мнѣ́: взы́ди на зе́млю сію́ и погуби́ ю́.
|
καὶ νῦν μὴ ἄνευ Κυρίου ἀνέβημεν ἐπὶ τὴν χώραν ταύτην πολεμῆσαι αὐτήν; Κύριος εἶπε πρός με· ἀνάβηθι ἐπὶ τὴν γῆν ταύτην, καὶ διάφθειρον αὐτήν.
|
|
11
|
11
|
|
И рече́ къ нему́ Єліакі́мъ и сомна́съ книго́чій и Іоа́хъ: глаго́ли къ рабо́мъ твои́мъ Си́рски, разумѣ́ємъ бо мы́, а не глаго́ли къ на́мъ Іуде́йски: и вску́ю глаго́леши во у́шы человѣ́комъ сѣдя́щымъ на стѣнѣ́?
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ῾Ελιακεὶμ καὶ Σομνᾶς καὶ ᾿Ιωάχ· λάλησον πρὸς τοὺς παῖδάς σου Συριστί, ἀκούομεν γὰρ ἡμεῖς, καὶ μὴ λάλει πρὸς ἡμᾶς ᾿Ιουδαϊστί· καὶ ἱνατί λαλεῖς εἰς τὰ ὦτα τῶν ἀνθρώπων τῶν ἐπὶ τῷ τείχει;
|
|
12
|
12
|
|
И рече́ къ ни́мъ рапса́къ: єда́ ко господи́ну ва́шему, или́ къ ва́мъ посла́ мя господи́нъ мо́й глаго́лати словеса́ сія́? не къ человѣ́комъ ли сѣдя́щымъ на огра́дѣ, да ядя́тъ моты́ла и пію́тъ мо́чь съ ва́ми вку́пѣ?
|
καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Ραψάκης· μὴ πρὸς τὸν Κύριον ὑμῶν ἢ πρὸς ὑμᾶς ἀπέσταλκέ με ὁ κύριός μου λαλῆσαι τοὺς λόγους τούτους; οὐχὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθημένους ἐπὶ τῷ τείχει, ἵνα φάγωσι κόπρον καὶ πίωσιν οὖρον μεθ᾿ ὑμῶν ἅμα;
|
|
13
|
13
|
|
И ста́ рапса́къ, и возопи́ гла́сомъ ве́ліимъ Іуде́йски и рече́: слы́шите словеса́ царя́ вели́каго, царя́ Ассирі́йска:
|
καὶ ἔστη Ραψάκης καὶ ἀνεβόησε φωνῇ μεγάλῃ ᾿Ιουδαϊστὶ καὶ εἶπεν· ἀκούσατε τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου, βασιλέως ᾿Ασσυρίων.
|
|
14
|
14
|
|
сія́ глаго́летъ ца́рь: да не прельща́єтъ ва́съ єзекі́а словесы́, не мо́жетъ изба́вити ва́съ:
|
τάδε λέγει ὁ βασιλεύς· μὴ ἀπατάτω ὑμᾶς ᾿Εζεκίας λόγοις, οἳ οὐ δυνήσονται ρύσασθαι ὑμᾶς·
|
|
15
|
15
|
|
и да не глаго́летъ ва́мъ єзекі́а, я́ко изба́витъ вы́ Бо́гъ, и не преда́стся гра́дъ се́й въ ру́цѣ царя́ Ассирі́йска:
|
καὶ μὴ λεγέτω ὑμῖν ᾿Εζεκίας, ὅτι ρύσεται ὑμᾶς ὁ Θεός, καὶ οὐ μὴ παραδοθῇ ἡ πόλις αὕτη ἐν χειρὶ βασιλέως ᾿Ασσυρίων·
|
|
16
|
16
|
|
не слу́шайте єзекі́и: сія́ глаго́летъ ца́рь Ассирі́йскій: а́ще хо́щете благослове́ни бы́ти, изыди́те ко мнѣ́ и яди́те кі́йждо віногра́дъ сво́й и смо́кви, и пі́йте от пото́ка ва́шего,
|
μὴ ἀκούετε ᾿Εζεκίου. τάδε λέγει ὁ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων· εἰ βούλεσθε εὐλογηθῆναι, ἐκπορεύεσθε πρός με καὶ φάγεσθε ἕκαστος τὴν ἄμπελον αὐτοῦ καὶ τὰς συκᾶς καὶ πίεσθε ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου ὑμῶν,
|
|
17
|
17
|
|
до́ндеже пріиду́ и поиму́ вы́ въ зе́млю, я́же а́ки ва́ша земля́, земля́ пшени́цы и віна́ и хлѣ́бовъ и віногра́довъ:
|
ἕως ἂν ἔλθω καὶ λάβω ὑμᾶς εἰς γῆν, ὡς ἡ γῆ ὑμῶν, γῆ σίτου καὶ οἴνου καὶ ἄρτων καὶ ἀμπελώνων.
|
|
18
|
18
|
|
да не прельща́єтъ ва́съ єзекі́а, глаго́ля: Бо́гъ ва́шъ изба́витъ вы́: єда́ изба́виша бо́зи язы́честіи, кі́йждо страну́ свою́ от руки́ царя́ Ассирі́йска?
|
μὴ ἀπατάτω ὑμᾶς ᾿Εζεκίας λέγων· ὁ Θεὸς ὑμῶν ρύσεται ὑμᾶς. μὴ ἐρρύσαντο οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ χώραν ἐκ χειρὸς βασιλέως ᾿Ασσυρίων;
|
|
19
|
19
|
|
гдѣ́ є́сть бо́гъ Єма́ѳовъ и Арфа́ѳовъ? и гдѣ́ бо́гъ гра́да Сепфарі́ма? єда́ возмого́ша изба́вити самарі́ю от руки́ моєя́?
|
ποῦ ἐστιν ὁ θεὸς Αἰμὰθ καὶ ᾿Αρφάθ; καὶ ποῦ ὁ θεὸς τῆς πόλεως Σεπφαρείμ; μὴ ἐδύναντο ρύσασθαι Σαμάρειαν ἐκ χειρός μου;
|
|
20
|
20
|
|
кто́ от бого́въ всѣ́хъ язы́ковъ си́хъ, и́же изба́ви зе́млю свою́ от руки́ моєя́, я́ко изба́витъ Бо́гъ Ієрусали́ма от руки́ моєя́?
|
τίς τῶν θεῶν πάντων τῶν ἐθνῶν τούτων, ὅστις ἐρρύσατο τὴ γῆν αὐτοῦ ἐκ χειρός μου, ὅτι ρύσεται ὁ Θεὸς ῾Ιερουσαλὴμ ἐκ χειρός μου;
|
|
21
|
21
|
|
И умолко́ша, и никто́же отвѣща́ єму́ словесе́, повелѣ́нія ра́ди царе́ва, да никто́же отвѣща́єтъ.
|
καὶ ἐσιώπησαν, καὶ οὐδεὶς ἀπεκρίθη αὐτῷ λόγον, διὰ τὸ προστάξαι τὸν βασιλέα μηδένα ἀποκριθῆναι.
|
|
22
|
22
|
|
И вни́де Єліакі́мъ сы́нъ хелкі́євъ домострои́тель, и сомна́съ книго́чій си́лы, и Іоа́хъ сы́нъ Аса́фовъ памятопи́сецъ ко єзекі́и въ расте́рзаныхъ ри́захъ и повѣ́даша єму́ словеса́ рапса́кова.
|
Καὶ εἰσῆλθεν ῾Ελιακεὶμ ὁ τοῦ Χελκίου οἰκονόμος καὶ Σομνᾶς ὁ γραμματεὺς τῆς δυνάμεως καὶ ᾿Ιωὰχ ὁ τοῦ ᾿Ασὰφ ὁ ὑπομνηματογράφος πρὸς ᾿Εζεκίαν ἐσχισμένοι τοὺς χιτῶνας καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῷ τοὺς λόγους Ραψάκου.
|
|
Глава 37
|
Κεφάλαιο 37
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть єгда́ услы́ша ца́рь єзекі́а, растерза́ ри́зы и облече́ся во вре́тище и вни́де во хра́мъ Госпо́день:
|
ΚΑΙ ἐγένετο ἐν τῷ ἀκοῦσαι τὸν βασιλέα ᾿Εζεκίαν ἔσχισε τὰ ἱμάτια καὶ περιεβάλετο σάκκον καὶ ἀνέβη εἰς τὸν οἶκον Κυρίου.
|
|
2
|
2
|
|
и посла́ Єліакі́ма домострои́теля, и со́мну книго́чія, и старѣ́йшины жре́чески оболче́ны во вре́тища ко Иса́іи проро́ку сы́ну Амо́сову.
|
καὶ ἀπέστειλεν ῾Ελιακεὶμ τὸν οἰκονόμον καὶ Σομνᾶν τὸν γραμματέα καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν ἱερέων περιβεβλημένους σάκκους πρὸς ῾Ησαΐαν υἱὸν ᾿Αμὼς τὸν προφήτην,
|
|
3
|
3
|
|
И реко́ша єму́: сія́ глаго́летъ єзекі́а: де́нь печа́ли и укори́зны и обличе́нія и гнѣ́ва дне́шній де́нь, поне́же пріи́де болѣ́знь ражда́ющей, крѣ́пости же не имѣ́єтъ роди́ти:
|
καὶ εἶπαν αὐτῷ· τάδε λέγει ᾿Εζεκίας· ἡμέρα θλίψεως καὶ ὀνειδισμοῦ καὶ ἐλεγμοῦ καὶ ὀργῆς ἡ σήμερον ἡμέρα, ὅτι ἥκει ἡ ὠδὶν τῇ τικτούσῃ, ἰσχὺν δὲ οὐκ ἔχει τοῦ τεκεῖν.
|
|
4
|
4
|
|
да услы́шитъ Госпо́дь Бо́гъ тво́й словеса́ рапса́кова, я́же посла́ ца́рь Ассирі́йскій, господи́нъ єго́, укаря́ти Бо́га жива́го и поноси́ти словесы́, я́же слы́ша Госпо́дь Бо́гъ тво́й, и да помо́лишися ко Го́сподеви Бо́гу твоєму́ о оста́вшихся си́хъ.
|
εἰσακούσαι Κύριος ὁ Θεός σου τοὺς λόγους Ραψάκου, οὓς ἀπέστειλε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ὀνειδίζειν Θεὸν ζῶντα καὶ ὀνειδίζειν λόγους, οὓς ἤκουσε Κύριος ὁ Θεός σου· καὶ δεηθήσῃ πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου περὶ τῶν καταλελειμμένων τούτων.
|
|
5
|
5
|
|
И пріидо́ша о́троцы царя́ єзекі́и ко Иса́іи.
|
καὶ ἦλθον οἱ παῖδες τοῦ βασιλέως ᾿Εζεκίου πρὸς ῾Ησαΐαν,
|
|
6
|
6
|
|
И рече́ и́мъ Иса́іа: си́це рцы́те ко господи́ну ва́шему: сія́ глаго́летъ Госпо́дь: не убо́йся от слове́съ, я́же єси́ слы́шалъ, и́миже укори́ша мя́ послы́ царя́ Ассирі́йска:
|
καὶ εἶπεν αὐτοῖς ῾Ησαΐας· οὕτως ἐρεῖτε πρὸς τὸν κύριον ὑμῶν· τάδε λέγει Κύριος· μὴ φοβηθῇς ἀπὸ τῶν λόγων, ὧν ἤκουσας, οὓς ὠνείδισάν με οἱ πρέσβεις βασιλέως ᾿Ασσυρίων.
|
|
7
|
7
|
|
се́, а́зъ вложу́ въ него́ ду́хъ, и услы́шавъ вѣ́сть возврати́тся во страну́ свою́ и паде́тъ мече́мъ на своє́й земли́.
|
ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβάλλω εἰς αὐτὸν πνεῦμα, καὶ ἀκούσας ἀγγελίαν ἀποστραφήσεται εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ καὶ πεσεῖται μαχαίρᾳ ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ.
|
|
8
|
8
|
|
И возврати́ся рапса́къ и обрѣ́те царя́ Ассирі́йскаго облежа́ща ловну́: и услы́ша ца́рь Ассирі́йскъ, я́ко отъи́де от лахі́са,
|
Καὶ ἀπέστρεψε Ραψάκης καὶ κατέλαβε τὸν βασιλέα ᾿Ασσυρίων πολιορκοῦντα Λομνάν. καὶ ἤκουσε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ὅτι
|
|
9
|
9
|
|
и изы́де Ѳарака́ ца́рь єѳіо́пскій воєва́ти на́нь: и услы́шавъ возврати́ся и посла́ послы́ ко єзекі́и, глаго́ля:
|
ἐξῆλθε Θαρακὰ βασιλεὺς Αἰθιόπων πολιορκῆσαι αὐτόν· καὶ ἀκούσας ἀπέστρεψε καὶ ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸς ᾿Εζεκίαν λέγων·
|
|
10
|
10
|
|
си́це рцы́те єзекі́и царю́ Іуде́йску: да не прельща́єтъ Бо́гъ тво́й тебе́, на него́же упова́я єси́, глаго́ля, я́ко не преда́стся Ієрусали́мъ въ ру́цѣ царя́ Ассирі́йска:
|
οὕτως ἐρεῖτε ᾿Εζεκίᾳ βασιλεῖ τῆς ᾿Ιουδαίας· μή σε ἀπατάτω ὁ Θεός σου, ἐφ᾿ ᾧ πέποιθας ἐπ᾿ αὐτῷ λέγων· οὐ μὴ παραδοθῇ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς χεῖρας βασιλέως ᾿Ασσυρίων.
|
|
11
|
11
|
|
или́ не слы́шалъ єси́ ты́, что́ сотвори́ша ца́ріє Ассирі́йстіи, ка́ко всю́ зе́млю погуби́ша, и ты́ ли изба́вишися?
|
ἢ οὐκ ἤκουσας ἃ ἐποίησαν βασιλεῖς ᾿Ασσυρίων πᾶσαν τὴν γῆν ὡς ἀπώλεσαν;
|
|
12
|
12
|
|
єда́ изба́виша си́хъ бо́зи язы́честіи, и́хже погуби́ша отцы́ мои́, гоза́нъ и Харра́нъ и расе́мъ, и́же су́ть во странѣ́ Ѳеєма́ѳи?
|
μὴ ἐρρύσαντο αὐτοὺς οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν, οὓς ἀπώλεσαν οἱ πατέρες μου, τήν τε Γωζᾶν καὶ Χαρὰν καὶ Ραφές, αἵ εἰσιν ἐν χώρᾳ Θεεμάθ;
|
|
13
|
13
|
|
гдѣ́ су́ть ца́ріє Єма́ѳовы, и гдѣ́ Арфа́ѳовы, и гдѣ́ гра́да єпфарує́ма, Анагуга́на?
|
ποῦ εἰσιν οἱ βασιλεῖς Αἰμὰθ καὶ ᾿Αρφὰθ καὶ πόλεως Σεπφαρείμ, ᾿Ανὰγ Οὐγαυά;
|
|
14
|
14
|
|
И взя́ єзекі́а кни́гу от посло́въ и прочте́ ю́, и вни́де во хра́мъ Госпо́день и отве́рзе ю́ предъ Го́сподемъ.
|
καὶ ἔλαβεν ᾿Εζεκίας τὸ βιβλίον παρὰ τῶν ἀγγέλων, καὶ ἤνοιξεν αὐτὸ ἐναντίον Κυρίου,
|
|
15
|
15
|
|
И помоли́ся єзекі́а ко Го́сподеви, глаго́ля:
|
καὶ προσηύξατο ᾿Εζεκίας πρὸς Κύριον λέγων·
|
|
16
|
16
|
|
Го́споди Савао́ѳъ, Бо́же Ізра́илевъ, сѣдя́й на херуві́мѣхъ, ты́ єси́ Бо́гъ єди́нъ Ца́рь вся́каго ца́рства вселе́нныя, ты́ сотвори́лъ єси́ не́бо и зе́млю:
|
Κύριε σαβαὼθ ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν Χερουβίμ, σὺ Θεὸς μόνος εἶ πάσης βασιλείας τῆς οἰκουμένης, σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.
|
|
17
|
17
|
|
приклони́, Го́споди, у́хо твоє́, услы́ши, Го́споди, отве́рзи, Го́споди, о́чи твои́, при́зри, Го́споди, и ви́ждь и слы́ши вся́ словеса́ сеннахирі́мля, я́же посла́ укаря́ти Бо́га жива́го:
|
κλῖνον, Κύριε, τὸ οὖς σου, εἰσάκουσον, Κύριε, ἄνοιξον, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς σου, εἴσβλεψον, Κύριε, καὶ ἰδὲ τοὺς λόγους Σενναχηρείμ, οὓς ἀπέστειλεν ὀνειδίζειν Θεὸν ζῶντα.
|
|
18
|
18
|
|
пои́стиннѣ бо, Го́споди, пу́сту сотвори́ша ца́ріє Ассирі́йстіи всю́ зе́млю и страны́ и́хъ,
|
ἐπ᾿ ἀληθείας γάρ, Κύριε, ἠρήμωσαν βασιλεῖς ᾿Ασσυρίων τὴν οἰκουμένην ὅλην καὶ τὴν χώραν αὐτῶν
|
|
19
|
19
|
|
и вверго́ша кумі́ры и́хъ во о́гнь, не бѣ́ша бо бо́зи, но дѣла́ ру́къ человѣ́ческихъ, древа́ и ка́меніє, и погуби́ша я́:
|
καὶ ἐνέβαλον τὰ εἴδωλα αὐτῶν εἰς τὸ πῦρ· οὐ γὰρ θεοὶ ἦσαν, ἀλλὰ ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων, ξύλα καὶ λίθοι, καὶ ἀπώλεσεν αὐτούς.
|
|
20
|
20
|
|
ны́нѣ же, Го́споди Бо́же на́шъ, спаси́ ны от руки́ и́хъ, да увѣ́дятъ вся́ ца́рствія земна́я, я́ко ты́ єси́ [Госпо́дь] Бо́гъ єди́нъ.
|
σὺ δέ, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σῶσον ἡμᾶς ἐκ χειρὸς αὐτῶν, ἵνα γνῷ πᾶσα βασιλεία τῆς γῆς ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς μόνος.
|
|
21
|
21
|
|
И по́сланъ бы́сть Иса́іа сы́нъ Амо́совъ ко єзекі́и и рече́ єму́: сія́ глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ Ізра́илевъ: слы́шахъ, о ни́хже моли́лся єси́ ко мнѣ́ о сеннахирі́мѣ цари́ Ассирі́йстѣмъ.
|
Καὶ ἀπεστάλη ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμὼς πρὸς ᾿Εζεκίαν καὶ εἶπεν αὐτῷ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἤκουσα ἃ προσηύξω πρός με περὶ Σενναχηρεὶμ βασιλέως ᾿Ασσυρίων.
|
|
22
|
22
|
|
Сіє́ сло́во, є́же глаго́ла о не́мъ Бо́гъ: поху́ли тя́ и поруга́ся тебѣ́ дѣви́ца дщи́ Сіо́ня, на тя́ главо́ю покива́ дщи́ Ієрусали́мля:
|
οὗτος ὁ λόγος, ὃν ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ ὁ Θεός· ἐφαύλισέ σε καὶ ἐμυκτήρισέ σε παρθένος θυγάτηρ Σιών, ἐπὶ σοὶ κεφαλὴν ἐκίνησε θυγάτηρ ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
23
|
23
|
|
кого́ укори́лъ и разгнѣ́валъ єси́? или́ къ кому́ возвы́силъ єси́ гла́съ тво́й, и не воздви́глъ єси́ на высоту́ оче́съ твои́хъ? ко свято́му Ізра́илеву!
|
τίνα ὠνείδισας καὶ παρώξυνας; ἢ πρὸς τίνα ὕψωσας τὴν φωνήν σου; καὶ οὐκ ᾖρας εἰς ὕψος τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ;
|
|
24
|
24
|
|
я́ко посла́ми укори́лъ єси́ Го́спода, ты́ бо ре́клъ єси́: мно́жествомъ колесни́цъ а́зъ взыдо́хъ на высоту́ го́ръ и на послѣ́дняя Ліва́на, и посѣко́хъ высоту́ ке́дра єго́ и добро́ту кипарі́сову, и внидо́хъ въ высоту́ ча́сти дубра́вныя
|
ὅτι δι᾿ ἀγγέλων ὠνείδισας Κύριον· σὺ γὰρ εἶπας· τῷ πλήθει τῶν ἁρμάτων ἐγὼ ἀνέβην εἰς ὕψος ὀρέων καὶ εἰς τὰ ἔσχατα τοῦ Λιβάνου καὶ ἔκοψα τὸ ὕψος τῆς κέδρου αὐτοῦ καὶ τὸ κάλλος τῆς κυπαρίσσου καὶ εἰσῆλθον εἰς ὕψος μέρος τοὺς δρυμοῦ
|
|
25
|
25
|
|
и положи́хъ мо́стъ, и опустоши́хъ во́ды и все́ собра́ніє водно́є:
|
καὶ ἔθηκα γέφυραν καὶ ἠρήμωσα ὕδατα καὶ πᾶσαν συναγωγὴν ὕδατος.
|
|
26
|
26
|
|
не слы́шалъ ли єси́ издре́вле си́хъ, я́же а́зъ сотвори́хъ? от дре́внихъ дні́й совѣща́хъ, ны́нѣ же показа́хъ опустоши́ти язы́ки въ тверды́нехъ и живу́щыя во тве́рдыхъ градѣ́хъ:
|
οὐ ταῦτα ἤκουσας πάλαι, ἃ ἐγὼ ἐποίησα; ἐξ ἡμερῶν ἀρχαίων συνέταξα, νῦν δὲ ἐπέδειξα ἐξερημῶσαι ἔθνη ἐν ὀχυροῖς καὶ οἰκοῦντας ἐν πόλεσιν ὀχυραῖς.
|
|
27
|
27
|
|
опусти́хъ ру́цѣ, и изсхо́ша и бы́ша а́ки су́хо сѣ́но на кро́вѣхъ и а́ки тро́скотъ:
|
ἀνῆκα τὰς χεῖρας, καὶ ἐξηράνθησαν καὶ ἐγένοντο ὡς χόρτος ξηρὸς ἐπὶ δωμάτων καὶ ὡς ἄγρωστις.
|
|
28
|
28
|
|
ны́нѣ же поко́й тво́й и исхо́дъ тво́й и вхо́дъ тво́й а́зъ вѣ́мъ,
|
νῦν δὲ τὴν ἀνάπαυσίν σου καὶ τὴν ἔξοδόν σου καὶ τὴν εἴσοδόν σου ἐγὼ ἐπίσταμαι.
|
|
29
|
29
|
|
я́рость же твоя́, є́юже разгнѣ́вался єси́, и огорче́ніє твоє́ взы́де ко мнѣ́, и вложу́ брозду́ въ но́здри твоя́ и узду́ во уста́ твоя́, и возвращу́ тя путе́мъ, и́мже єси́ прише́лъ.
|
ὁ δὲ θυμός σου, ὃν ἐθυμώθης, καὶ ἡ πικρία σου ἀνέβη πρός με, καὶ ἐμβαλῶ φιμὸν εἰς τὴν ρῖνά σου, καὶ χαλινὸν εἰς τὰ χείλη σου καὶ ἀποστρέψω σε τῇ ὁδῷ ᾗ ἦλθες ἐν αὐτῇ.
|
|
30
|
30
|
|
Сіє́ же тебѣ́ зна́меніє: я́ждь сего́ лѣ́та, є́же єси́ всѣ́ялъ, а во второ́є лѣ́то, є́же от себе́ расте́тъ: а въ тре́тіє насѣ́явше по́жнете и насадите́ віногра́ды и снѣ́сте плоды́ и́хъ:
|
τοῦτο δέ σοι τὸ σημεῖον· φάγε τοῦτον τὸν ἐνιαυτὸν ἃ ἔσπαρκας, τῷ δὲ ἐνιαυτῷ τῷ δευτέρῳ τὸ κατάλειμμα, τῷ δὲ τρίτῳ σπείραντες ἀμήσατε καὶ φυτεύσατε ἀμπελῶνας καὶ φάγεσθε τὸν καρπὸν αὐτῶν.
|
|
31
|
31
|
|
и бу́дутъ оста́вшіи во Іуде́и, прорастя́тъ коре́ніє до́лу и сотворя́тъ въ ве́рхъ пло́дъ,
|
καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ φυήσουσι ρίζαν κάτω καὶ ποιήσουσι σπέρμα ἄνω.
|
|
32
|
32
|
|
я́ко от Ієрусали́ма бу́дутъ оста́вшіися и спа́сшіися от горы́ Сіо́ни: ре́вность Го́спода Савао́ѳа сотвори́тъ сія́.
|
ὅτι ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι καὶ οἱ σῳζόμενοι ἐξ ὄρους Σιών· ὁ ζῆλος Κυρίου σαβαὼθ ποιήσει ταῦτα.
|
|
33
|
33
|
|
Сего́ ра́ди та́ко глаго́летъ Госпо́дь на царя́ Ассирі́йска: не вни́детъ въ се́й гра́дъ, ниже́ пу́ститъ на́нь стрѣлу́, ниже́ возложи́тъ на́нь щита́, ниже́ огради́тъ о́крестъ єго́ огражде́нія:
|
διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ἐπὶ βασιλέα ᾿Ασσυρίων· οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν πόλιν ταύτην οὐδὲ μὴ βάλῃ ἐπὶ αὐτὴν βέλος οὐδὲ μὴ ἐπιβάλῃ ἐπ᾿ αὐτὴν θυρεόν, οὐδὲ μὴ κυκλώσῃ ἐπ᾿ αὐτὴν χάρακα,
|
|
34
|
34
|
|
но путе́мъ, и́мже пріи́де, тѣ́мже возврати́тся, и во гра́дъ се́й не вни́детъ. Сія́ глаго́летъ Госпо́дь:
|
ἀλλὰ τῇ ὁδῷ ᾗ ἦλθεν, ἐν αὐτῇ ἀποστραφήσεται καὶ εἰς τὴν πόλιν ταύτην οὐ μὴ εἰσέλθῃ. τάδε λέγει Κύριος·
|
|
35
|
35
|
|
защищу́ гра́дъ се́й, є́же спасти́ єго́ мене́ ра́ди и ра́ди даві́да раба́ моєго́.
|
ὑπερασπιῶ ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης τοῦ σῶσαι αὐτὴν δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ Δαυὶδ τὸν παῖδά μου.
|
|
36
|
36
|
|
И изы́де а́нгелъ Госпо́день и изби́ от полка́ Ассирі́йска сто́ о́смьдесятъ пя́ть ты́сящъ. И воста́вше зау́тра, обрѣто́ша вся́ тѣлеса́ ме́ртва.
|
Καὶ ἐξῆλθεν ἄγγελος Κυρίου καὶ ἀνεῖλεν ἐκ τῆς παρεμβολῆς τῶν ᾿Ασσυρίων ἑκατὸν ὀγδοηκονταπέντε χιλιάδας, καὶ ἀναστάντες τὸ πρωΐ εὗρον πάντα τὰ σώματα νεκρά.
|
|
37
|
37
|
|
И отъи́де возвра́щься сеннахирі́мъ ца́рь Ассирі́йскій и всели́ся во Ніневі́і.
|
καὶ ἀπῆλθεν ἀποστραφεὶς Σενναχηρεὶμ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων, καὶ ᾤκησεν ἐν Νινευῇ.
|
|
38
|
38
|
|
И внегда́ покланя́тися єму́ въ дому́ насара́ху отечествонача́лнику своєму́, Адрамеле́хъ и сараса́ръ сы́нове єго́ уби́ста єго́ мечьми́, са́ми же убѣжа́ста во Арме́нію. И воцари́ся Асорда́нъ сы́нъ єго́ вмѣ́сто єго́.
|
καὶ ἐν τῷ αὐτὸν προσκυνεῖν ἐν τῷ οἴκῳ Νασαρὰχ τὸν πάτραρχον αὐτοῦ, ᾿Αδραμέλεχ καὶ Σαρασὰρ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐπάταξαν αὐτὸν μαχαίραις, αὐτοὶ δὲ διεσώθησαν εἰς ᾿Αρμενίαν· καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Ασορδὰν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀντ᾿ αὐτοῦ.
|
|
Глава 38
|
Κεφάλαιο 38
|
|
1
|
1
|
|
Бы́сть же въ то́ вре́мя, разболѣ́ся єзекі́а до сме́рти. И пріи́де къ нему́ Иса́іа проро́къ сы́нъ Амо́совъ и рече́ къ нему́: сія́ глаго́летъ Госпо́дь: устро́й о до́мѣ твоє́мъ, умира́єши бо ты́ и не бу́деши жи́въ.
|
ΕΓΕΝΕΤΟ δὲ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐμαλακίσθη ᾿Εζεκίας ἕως θανάτου· καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμὼς ὁ προφήτης καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· τάδε λέγει Κύριος· τάξαι περὶ τοῦ οἴκου σου, ἀποθνήσκεις γὰρ σὺ καὶ οὐ ζήσῃ.
|
|
2
|
2
|
|
И обрати́ єзекі́а лице́ своє́ ко стѣнѣ́ и помоли́ся ко Го́сподеви глаго́ля:
|
καὶ ἀπέστρεψεν ᾿Εζεκίας τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πρὸς τὸν τοῖχον καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον
|
|
3
|
3
|
|
помяни́, Госпо́дь, ка́ко ходи́хъ предъ тобо́ю со и́стиною и се́рдцемъ и́стиннымъ, и уго́дная предъ тобо́ю сотвори́хъ. И пла́кася єзекі́а пла́чемъ вели́кимъ.
|
λέγων· μνήσθητι, Κύριε, ὡς ἐπορεύθην ἐνώπιόν σου μετὰ ἀληθείας, ἐν καρδίᾳ ἀληθινῇ, καὶ τὰ ἀρεστά ἐνώπιόν σου ἐποίησα· καὶ ἔκλαυσεν ᾿Εζεκίας κλαυθμῷ μεγάλῳ.
|
|
4
|
4
|
|
И бы́сть сло́во Госпо́дне ко Иса́іи глаго́ля:
|
καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ησαΐαν λέγων·
|
|
5
|
5
|
|
иди́ и рцы́ єзекі́и: та́ко глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ даві́да отца́ твоєго́: услы́шахъ моли́тву твою́ и ви́дѣхъ сле́зы твоя́, се́, прилага́ю къ лѣ́томъ твои́мъ лѣ́тъ пятьна́десять,
|
πορεύθητι καὶ εἰπὸν ᾿Εζεκίᾳ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς Δαυὶδ τοῦ πατρός σου· ἤκουσα τῆς προσευχῆς σου καὶ εἶδον τὰ δάκρυά σου. ἰδοὺ προστίθημι πρὸς τὸν χρόνον σου δεκαπέντε ἔτη·
|
|
6
|
6
|
|
и от руки́ царя́ Ассирі́йска изба́влю тя́ и гра́дъ се́й, и защищу́ о гра́дѣ се́мъ:
|
καὶ ἐκ χειρὸς βασιλέως ᾿Ασσυρίων ρύσομαί σε καὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ ὑπερασπιῶ ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης.
|
|
7
|
7
|
|
сіє́ же тебѣ́ зна́меніє от Го́спода, я́ко Бо́гъ сотвори́тъ глаго́лъ се́й, я́коже глаго́ла:
|
τοῦτο δὲ σοὶ τὸ σημεῖον παρὰ Κυρίου ὅτι ποιήσει ὁ Θεὸς τὸ ρῆμα τοῦτο·
|
|
8
|
8
|
|
се́, а́зъ возвращу́ сѣ́нь степе́ней, и́миже сни́де со́лнце де́сять степе́ней до́му отца́ твоєго́, возвращу́ со́лнце де́сять степе́ней, и́миже сни́де сѣ́нь. И взы́де со́лнце де́сять степе́ней, и́миже сни́де сѣ́нь.
|
ἰδοὺ ἐγὼ στρέψω τὴν σκιὰν τῶν ἀναβαθμῶν, οὓς κατέβη ὁ ἥλιος, τοὺς δέκα ἀναβαθμοὺς τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, ἀποστρέψω τὸν ἥλιον τοὺς δέκα ἀναβαθμούς. καὶ ἀνέβη ὁ ἥλιος τοὺς δέκα ἀναβαθμούς, οὓς κατέβη ἡ σκιά.
|
|
9
|
9
|
|
Моли́тва єзекі́и царя́ Іуде́йска, єгда́ болѣ́ и воста́ от неду́га своєго́.
|
Προσευχὴ ᾿Εζεκίου βασιλέως τῆς ᾿Ιουδαίας, ἡνίκα ἐμαλακίσθη, καὶ ἀνέστη ἐκ τῆς μαλακίας αὐτοῦ.
|
|
10
|
10
|
|
А́зъ реко́хъ въ высотѣ́ дні́й мои́хъ: пойду́ во врата́ а́дова, оста́влю лѣ́та про́чая.
|
᾿Εγὼ εἶπα· ἐν τῷ ὕψει τῶν ἡμερῶν μου πορεύσομαι ἐν πύλαις ᾅδου, καταλείψω τὰ ἔτη τὰ ἐπίλοιπα.
|
|
11
|
11
|
|
Реко́хъ: ктому́ не узрю́ спасе́нія Бо́жія на земли́ живы́хъ, ктому́ не узрю́ спасе́нія Ізра́илева на земли́, ктому́ не узрю́ человѣ́ка со живу́щими:
|
εἶπα· οὐκέτι οὐ μὴ ἴδω τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ ἐπὶ γῆς ζώντων, οὐκέτι μὴ ἴδω τὸ σωτήριον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐπὶ γῆς, οὐκέτι μὴ ἴδω ἄνθρωπον.
|
|
12
|
12
|
|
оста́хъ от сродства́ моєго́, оста́вихъ про́чеє живота́ моєго́, изы́де и отъи́де от мене́ а́ки разруша́яй ку́щу поткну́вый: а́ки платно́ ду́хъ мо́й во мнѣ́ бы́сть, тка́телницѣ приближа́ющейся отрѣ́зати.
|
ἐξέλιπον ἐκ τῆς συγγενείας μου, κατέλιπον τὸ ἐπίλοιπον τῆς ζωῆς μου, ἐξῆλθε καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ ἐμοῦ ὥσπερ ὁ καταλύων σκηνὴν πήξας, τὸ πνεῦμά μου παρ᾿ ἐμοὶ ἐγένετο ὡς ἱστὸς ἐρίθου ἐγγιζούσης ἐκτεμεῖν.
|
|
13
|
13
|
|
Въ то́й де́нь пре́данъ бы́хъ до зау́тра а́ки льву́, та́ко сокруши́ вся́ ко́сти моя́: от дне́ бо до но́щи пре́данъ бы́хъ.
|
ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ παρεδόθην ἕως πρωΐ ὡς λέοντι· οὕτως συνέτριψε πάντα τὰ ὀστᾶ μου, ἀπὸ γὰρ τῆς ἡμέρα ἕως τῆς νυκτὸς παρεδόθην.
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко ла́стовица, та́ко возопію́, и я́ко го́лубь, та́ко поучу́ся: исчезо́стѣ бо о́чи мои́, є́же взира́ти на высоту́ небе́сную ко Го́споду, и́же изба́ви мя́ и отъя́ болѣ́знь души́ моєя́:
|
ὡς χελιδών, οὕτω φωνήσω, καὶ ὡς περιστερά, οὕτω μελετήσω· ἐξέλιπον γάρ μου οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὸν Κύριον, ὃς ἐξείλατό με καὶ ἀφείλατό μου τὴν ὀδύνην τῆς ψυχῆς.
|
|
15
|
16
|
|
и то́й сотвори́ путево́дство во вся́ лѣ́та моя́.
|
Κύριε, περὶ αὐτῆς γὰρ ἀνηγγέλη σοι, καὶ ἐξήγειράς μου τὴν πνοήν, καὶ παρακληθεὶς ἔζησα.
|
|
16
|
17
|
|
Го́споди, о то́й бо возвѣсти́ся тебѣ́, и воздви́глъ єси́ дыха́ніє моє́, и утѣ́шився ожи́хъ.
|
εἵλου γάρ μου τὴν ψυχήν, ἵνα μὴ ἀπόληται, καὶ ἀπέρριψας ὀπίσω μου πάσας τὰς ἁμαρτίας.
|
|
17
|
18
|
|
Изба́вилъ бо єси́ ду́шу мою́, да не поги́бнетъ, и заве́рглъ єси́ за мя́ вся́ грѣхи́ моя́.
|
οὐ γὰρ οἱ ἐν ᾅδου αἰνέσουσί σε, οὐδὲ οἱ ἀποθανόντες εὐλογήσουσί σε, οὐδὲ ἐλπιοῦσιν οἱ ἐν ᾅδου τὴν ἐλεημοσύνην σου.
|
|
18
|
19
|
|
Не похва́лятъ бо тебе́, и́же во а́дѣ, ни уме́ршіи возблагословя́тъ тя́, и не надѣ́ются, и́же во а́дѣ, ми́лости твоєя́.
|
οἱ ζῶντες εὐλογήσουσί σε ὃν τρόπον κἀγώ· ἀπὸ γὰρ τῆς σήμερον παιδία ποιήσω, ἃ ἀναγγελοῦσι τὴν δικαιοσύνην σου,
|
|
19
|
20
|
|
Живі́и же возблагословя́тъ тя́, я́коже и а́зъ: отдне́сь бо дѣ́ти сотворю́, я́же возвѣстя́тъ пра́вду твою́,
|
Κύριε τῆς σωτηρίας μου, καὶ οὐ παύσομαι εὐλογῶν σε μετὰ ψαλτηρίου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου κατέναντι τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ.
|
|
20
|
21
|
|
Го́споди спасе́нія моєго́: и не преста́ну благословя́ тя съ пѣ́снію вся́ дни́ живота́ моєго́ пря́мо до́му Бо́жію.
|
Καὶ εἶπεν ῾Ησαΐας πρὸς ᾿Εζεκίαν· λάβε παλάθην ἐκ σύκων καὶ τρίψων καὶ κατάπλασαι, καὶ ὑγιὴς ἔσῃ.
|
|
21
|
22
|
|
И рече́ Иса́іа ко єзекі́и: возми́ от смо́квій и сотри́, и приложи́ пла́стырь на я́зву и здра́въ бу́деши.
|
καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας· τοῦτο τὸ σημεῖον ὅτι ἀναβήσομαι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ.
|
|
22
|
|
|
И рече́ єзекі́а: сіє́ зна́меніє, я́ко взы́ду въ до́мъ Бо́жій.
|
|
|
Глава 39
|
Κεφάλαιο 39
|
|
1
|
1
|
|
Въ то́ вре́мя посла́ мерода́хъ Валада́нъ сы́нъ Валада́новъ, ца́рь Вавило́нскій, писа́нія и послы́ и да́ры єзекі́и: слы́ша бо, я́ко болѣ́лъ є́сть до сме́рти и воста́.
|
ΕΝ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀπέστειλε Μαρωδὰχ Βαλαδὰν ὁ υἱὸς τοῦ Βαλαδάν, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλωνίας, ἐπιστολὰς καὶ πρέσβεις καὶ δῶρα ᾿Εζεκίᾳ· ἤκουσε γὰρ ὅτι ἐμαλακίσθη ἕως θανάτου καὶ ἀνέστη.
|
|
2
|
2
|
|
И обра́довася о ни́хъ єзекі́а ра́достію вели́кою, и показа́ и́мъ до́мъ арома́товъ и ми́ра, и ста́кти и ѳиміа́ма, и сребра́ и зла́та, и вся́ до́мы сосу́довъ сокро́вищныхъ, и вся́ єли́ка бя́ху во сокро́вищихъ єго́: и не оста́ ничто́же, єго́же не показа́ и́мъ єзекі́а въ дому́ своє́мъ и во все́й о́бласти своє́й.
|
καὶ ἐχάρη ἐπ᾿ αὐτοῖς ᾿Εζεκίας χαρὰν μεγάλην καὶ ἔδειξεν αὐτοῖς τὸν οἶκον τοῦ νεχωθᾶ καὶ τοῦ ἀργυρίου καὶ τοῦ χρυσίου καὶ τῆς στακτῆς καὶ τῶν θυμιαμάτων καὶ τοῦ μύρου καὶ πάντας τοὺς οἴκους τῶν σκευῶν τῆς γάζης καὶ πάντα, ὅσα ἦν ἐν τοῖς θησαυροῖς αὐτοῦ· καὶ οὐκ ἦν οὐθέν, ὃ οὐκ ἔδειξεν ᾿Εζεκίας ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ἐξουσίᾳ αὐτοῦ.
|
|
3
|
3
|
|
И пріи́де Иса́іа проро́къ ко єзекі́и царю́ и рече́ къ нему́: что́ глаго́лютъ сі́и му́жіє, и отку́ду пріидо́ша къ тебѣ́? И рече́ єзекі́а: от земли́ дале́кія пріидо́ша ко мнѣ́, от Вавило́на.
|
καὶ ἦλθεν ῾Ησαΐας ὁ προφήτης πρὸς τὸν βασιλέα ᾿Εζεκίαν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· τί λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι οὗτοι; καὶ πόθεν ἥκασι πρός σέ; καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας· ἐκ τῆς γῆς πόρρωθεν ἥκασι πρός με, ἐκ Βαβυλῶνος.
|
|
4
|
4
|
|
И рече́ Иса́іа: что́ ви́дѣша въ дому́ твоє́мъ? И рече́ єзекі́а: вся́, єли́ка въ дому́ моє́мъ, ви́дѣша, и нѣ́сть въ дому́ моє́мъ, єго́же бы не ви́дѣли, но и я́же въ сокро́вищихъ мои́хъ.
|
καὶ εἶπεν ῾Ησαΐας· τί εἴδοσαν ἐν τῷ οἴκῳ σου; καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας· πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἴδοσαν, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν τῷ οἴκῳ μου ᾧ οὐκ εἴδοσαν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐν τοῖς θησαυροῖς μου.
|
|
5
|
5
|
|
И рече́ єму́ Иса́іа: послу́шай словесе́ Го́спода Савао́ѳа:
|
καὶ εἶπεν ῾Ησαΐας αὐτῷ· ἄκουσον τὸν λόγον Κυρίου σαβαώθ·
|
|
6
|
6
|
|
се́, дні́є гряду́тъ, глаго́летъ Госпо́дь, и во́змутъ вся́, я́же въ дому́ твоє́мъ, и єли́ка собра́ша отцы́ твои́ да́же до дне́ сего́, въ Вавило́нъ пре́йдутъ, и ничесо́же оста́вятъ:
|
ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ λήψονται πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ σου, καὶ ὅσα συνήγαγον οἱ πατέρες σου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, εἰς Βαβυλῶνα ἥξει, καὶ οὐδὲν οὐ μὴ καταλείπωσιν· εἶπε δὲ ὁ Θεὸς
|
|
7
|
7
|
|
рече́ Госпо́дь, я́ко и от ча́дъ твои́хъ, и́хже роди́лъ єси́, по́ймутъ и сотворя́тъ ка́женики въ дому́ царя́ Вавило́нска.
|
ὅτι καὶ ἀπὸ τῶν τέκνων σου, ὧν ἐγέννησας, λήψονται καὶ ποιήσουσι σπάδοντας ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως τῶν Βαβυλωνίων.
|
|
8
|
8
|
|
И рече́ єзекі́а ко Иса́іи: благо сло́во Госпо́дне, є́же глаго́ла: да бу́детъ ны́нѣ ми́ръ и пра́вда во дни́ моя́.
|
καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας ῾Ησαΐᾳ· ἀγαθὸς ὁ λόγος Κυρίου, ὃν ἐλάλησε· γενέσθω δὴ εἰρήνη καὶ δικαιοσύνη ἐν ταῖς ἡμέραις μου.
|
|
Глава 40
|
Κεφάλαιο 40
|
|
1
|
1
|
|
Утѣша́йте, утѣша́йте лю́ди моя́, глаго́летъ Бо́гъ:
|
ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΕ παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός.
|
|
2
|
2
|
|
свяще́нницы, глаго́лите въ се́рдце Ієрусали́му, утѣша́йте и́, я́ко напо́лнися смире́ніє єго́, разрѣши́ся грѣ́хъ єго́, я́ко прія́тъ от ру́ки Госпо́дни сугу́бы грѣхи́ своя́.
|
ἱερεῖς, λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν ῾Ιερουσαλήμ, παρακαλέσατε αὐτήν· ὅτι ἐπλήσθη ἡ ταπείνωσις αὐτῆς, λέλυται αὐτῆς ἡ ἁμαρτία· ὅτι ἐδέξατο ἐκ χειρὸς Κυρίου διπλᾶ τὰ ἁμαρτήματα αὐτῆς.
|
|
3
|
3
|
|
Гла́съ вопію́щаго въ пусты́ни: угото́вайте пу́ть Госпо́день, пра́вы сотвори́те стези́ Бо́га на́шего:
|
φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
|
|
4
|
4
|
|
вся́ка де́брь напо́лнится, и вся́ка гора́ и хо́лмъ смири́тся, и бу́дутъ вся́ стро́потная въ пра́во, и о́страя въ пути́ гла́дки.
|
πᾶσα φάραγξ πληρωθήσεται καὶ πᾶν ὄρος καὶ βουνὸς ταπεινωθήσεται, καὶ ἔσται πάντα τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν καὶ ἡ τραχεῖα εἰς ὁδοὺς λείας·
|
|
5
|
5
|
|
И яви́тся сла́ва Госпо́дня, и у́зритъ вся́ка пло́ть спасе́ніє Бо́жіє, я́ко Госпо́дь глаго́ла.
|
καὶ ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου, καὶ ὄψεται πᾶσα σάρξ τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε.
|
|
6
|
6
|
|
Гла́съ вопію́щаго: возопі́й. И реко́хъ: что́ возопію́? вся́ка пло́ть сѣ́но, и вся́ка сла́ва человѣ́ча я́ко цвѣ́тъ травны́й:
|
φωνὴ λέγοντος· βόησον· καὶ εἶπα· τί βοήσω; πᾶσα σάρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου·
|
|
7
|
7
|
|
и́зсше трава́, и цвѣ́тъ отпаде́,
|
ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσε,
|
|
8
|
8
|
|
глаго́лъ же Бо́га на́шего пребыва́єтъ во вѣ́ки.
|
τὸ δὲ ρῆμα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
|
|
9
|
9
|
|
На го́ру высо́ку взы́ди, благовѣству́яй Сіо́ну, возвы́си крѣ́постію гла́съ тво́й, благовѣству́яй Ієрусали́му: возвы́сите, не бо́йтеся. Рцы́ градо́мъ Іу́динымъ:
|
ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι, ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών· ὕψωσον ἐν ἰσχύϊ τὴν φωνή σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος ῾Ιερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἰπὸν ταῖς πόλεσιν ᾿Ιούδα· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ὑμῶν.
|
|
10
|
10
|
|
се́, Бо́гъ ва́шъ, се́, Госпо́дь, Госпо́дь со крѣ́постію и́детъ, и мы́шца єго́ со вла́стію: се́, мзда́ єго́ съ ни́мъ, и дѣ́ло єго́ предъ ни́мъ:
|
ἰδοὺ Κύριος Κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται καὶ ὁ βραχίων μετὰ κυρίας· ἰδοὺ ὁ μισθὸς αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τὸ ἔργον ἐναντίον αὐτοῦ.
|
|
11
|
11
|
|
а́ки па́стырь упасе́тъ па́ству свою́, и мы́шцею своє́ю собере́тъ а́гнцы, и иму́щыя во утро́бѣ утѣ́шитъ.
|
ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ καὶ τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει.
|
|
12
|
12
|
|
Кто́ измѣ́ри го́рстію во́ду и не́бо пя́дію и всю́ зе́млю го́рстію? кто́ поста́ви го́ры въ мѣ́рилѣ и хо́лмы въ вѣ́сѣ?
|
Τί ἐμέτρησε τῇ χειρὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸν οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ πᾶσαν τὴν γῆν δρακί; τίς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ;
|
|
13
|
13
|
|
кто́ уразумѣ́ у́мъ Госпо́день, и кто́ совѣ́тникъ єму́ бы́сть, и́же науча́єтъ єго́?
|
τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου, καὶ τίς αὐτοῦ σύμβουλος ἐγένετο, ὃς συμβιβᾷ αὐτόν;
|
|
14
|
14
|
|
или́ съ ки́мъ совѣ́това, и наста́ви и́? или́ кто́ показа́ єму́ су́дъ? или́ пу́ть разумѣ́нія кто́ показа́ єму́? или́ кто́ пре́жде даде́ єму́, и возда́стся єму́?
|
ἢ πρὸς τίνα συνεβουλεύσατο καὶ συνεβίβασεν αὐτόν; ἢ τίς ἔδειξεν αὐτῷ κρίσιν; ἢ ὁδὸν συνέσεως τίς ἔδειξεν αὐτῷ;
|
|
15
|
15
|
|
А́ще вси́ язы́цы, а́ки ка́пля от ка́ди, и я́ко претяже́ніє вѣ́са вмѣни́шася, и а́ки плюнове́ніє вмѣня́тся?
|
εἰ πάντα τὰ ἔθνη ὡς σταγὼν ἀπὸ κάδου καὶ ὡς ροπὴ ζυγοῦ ἐλογίσθησαν καὶ ὡς σίελος λογισθήσονται·
|
|
16
|
16
|
|
Дубра́ва же Ліва́нова не дово́лна на сожже́ніє, и вся́ четвероно́гая не дово́лна на всесожже́ніє.
|
ὁ δὲ Λίβανος οὐχ ἱκανὸς εἰς καῦσιν, καὶ πάντα τὰ τετράποδα οὐχ ἱκανὰ εἰς ὁλοκάρπωσιν,
|
|
17
|
17
|
|
И вси́ язы́цы я́ко ничто́же су́ть, и въ ничто́же вмѣни́шася.
|
καὶ πάντα τὰ ἔθνη ὡς οὐδέν εἰσι καὶ εἰς οὐθὲν ἐλογίσθησαν.
|
|
18
|
18
|
|
Кому́ уподо́бисте Го́спода, и ко́єму подо́бію уподо́бисте єго́?
|
τίνι ὡμοιώσατε Κύριον καὶ τίνι ὁμοιώματι ὡμοιώσατε αὐτόν;
|
|
19
|
19
|
|
Єда́ о́бразъ сотвори́ древодѣ́латель, или́ зла́тарь слія́въ зла́то позлати́ єго́, или́ подо́біємъ сотвори́ єго́?
|
μὴ εἰκόνα ἐποίησε τέκτων, ἢ χρυσοχόος χωνεύσας χρυσίον περιεχρύσωσεν αὐτόν, ὁμοίωμα κατεσκεύασεν αὐτόν;
|
|
20
|
20
|
|
Дре́во бо негнію́щеє избира́єтъ древодѣ́латель и му́дрѣ и́щетъ, ка́ко поста́витъ о́бразъ єго́, и да не поколе́блется.
|
ξύλον γὰρ ἄσηπτον ἐκλέγεται τέκτων καὶ σοφῶς ζητεῖ πῶς στήσει εἰκόνα αὐτοῦ καὶ ἵνα μὴ σαλεύητε.
|
|
21
|
21
|
|
Не разумѣ́сте ли, не слы́шасте ли, не возвѣсти́ся ли ва́мъ испе́рва? не разумѣ́сте ли основа́нія земли́?
|
οὐ γνώσεσθε; οὐκ ἀκούσεσθε; οὐκ ἀνηγγέλη ἐξ ἀρχῆς ὑμῖν; οὐκ ἔγνωτε τὰ θεμέλια τῆς γῆς;
|
|
22
|
22
|
|
Содержа́й кру́гъ земли́, и живу́щіи на не́й а́ки пру́зи: поста́вивый не́бо я́ко кама́ру и просте́ръ є́, я́ко ски́нію обита́ти:
|
ὁ κατέχων τὸν γῦρον τῆς γῆς, καὶ οἱ ἐνοικοῦντες ἐν αὐτῇ ὡς ἀκρίδες, ὁ στήσας ὡς καμάραν τὸν οὐρανὸν καὶ διατείνας ὡς σκηνὴν κατοικεῖν,
|
|
23
|
23
|
|
дая́й кня́зи а́ки ничто́же владѣ́ти, и зе́млю а́ки ничто́же сотвори́.
|
ὁ διδοὺς ἄρχοντας ὡς οὐδὲν ἄρχειν, τὴν δὲ γῆν ὡς οὐδὲν ἐποίησεν.
|
|
24
|
24
|
|
Не насадя́тъ бо, ниже́ насѣ́ютъ, и не вкорени́тся въ земли́ коре́ніє и́хъ: дхну́ на ни́хъ вѣ́тръ, и изсхо́ша, и бу́ря а́ки сте́бліє во́зметъ и́хъ.
|
οὐ γὰρ μὴ φυτεύσωσιν, οὐδὲ μὴ σπείρωσιν, οὐδὲ μὴ ριζωθῇ εἰς τὴν γῆν ἡ ρίζα αὐτῶν· ἔπνευσεν ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐξηράνθησαν, καὶ καταιγὶς ὡς φρύγανα λήψεται αὐτούς.
|
|
25
|
25
|
|
Ны́нѣ у́бо кому́ мя уподо́бисте, и вознесу́ся? рече́ святы́й.
|
νῦν οὖν τίνι με ὡμοιώσατε καὶ ὑψωθήσομαι; εἶπεν ὁ ἅγιος.
|
|
26
|
26
|
|
Воззри́те на высоту́ очи́ма ва́шима и ви́дите, кто́ сотвори́ сія́ вся́: нося́й по числу́ у́тварь свою́, и вся́ по и́мени прозове́тъ от мно́гія сла́вы и въ держа́вѣ крѣ́пости своєя́: ничто́же утаи́ся от тебе́.
|
ἀναβλέψατε εἰς ὕψος τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ ἴδετε, τίς κατέδειξε ταῦτα πάντα; ὁ ἐκφέρων κατ᾿ ἀριθμὸν τὸν κόσμον αὐτοῦ πάντας ἐπ᾿ ὀνόματι καλέσει· ἀπὸ πολλῆς δόξης καὶ ἐν κράτει ἰσχύος αὐτοῦ οὐδέν σε ἔλαθε.
|
|
27
|
27
|
|
Єда́ бо рече́ши, Іа́кове, и что́ глаго́лалъ єси́, Ізра́илю: утаи́ся пу́ть мо́й от Бо́га, и Бо́гъ мо́й су́дъ отъя́, и отступи́?
|
Μὴ γὰρ εἶπῃς, ᾿Ιακώβ, καὶ τί ἐλάλησας, ᾿Ισραήλ· ἀπεκρύβη ἡ ὁδός μου ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ Θεός μου τὴν κρίσιν ἀφεῖλε καὶ ἀπέστη;
|
|
28
|
28
|
|
И ны́нѣ не уразумѣ́лъ ли єси́? ни ли́ слы́шалъ єси́? Бо́гъ вѣ́чный, Бо́гъ устро́ивый концы́ земли́, не вза́лчетъ, ниже́ утруди́тся, ниже́ є́сть изобрѣ́теніє прему́дрости єго́,
|
καὶ νῦν οὐκ ἔγνως εἰ μὴ ἤκουσας; Θεὸς αἰώνιος ὁ Θεὸς ὁ κατασκευάσας τὰ ἄκρα τῆς γῆς, οὐ πεινάσει, οὐδὲ κοπιάσει, οὐδέ ἐστιν ἐξεύρεσις τῆς φρονήσεως αὐτοῦ·
|
|
29
|
29
|
|
дая́й а́лчущымъ крѣ́пость и неболѣ́зненнымъ печа́ль.
|
διδοὺς τοῖς πεινῶσιν ἰσχὺν καὶ τοῖς μὴ ὀδυνωμένοις λύπην.
|
|
30
|
30
|
|
Вза́лчутъ бо юнѣ́йшіи, и утрудя́тся ю́ноты, и избра́нніи не крѣ́пцы бу́дутъ:
|
πεινάσουσι γὰρ νεώτεροι, καὶ κοπιάσουσι νεανίσκοι, καὶ ἐκλεκτοὶ ἀνίσχυες ἔσονται·
|
|
31
|
31
|
|
терпя́щіи же Го́спода измѣня́тъ крѣ́пость, окрыла́тѣютъ а́ки орли́, потеку́тъ и не утрудя́тся, по́йдутъ и не вза́лчутъ.
|
οἱ δὲ ὑπομένοντες τὸν Θεὸν ἀλλάξουσιν ἰσχύν, πτεροφυήσουιν ὡς ἀετοί, δραμοῦνται καὶ οὐ κοπιάσουσι, βαδιοῦνται καὶ οὐ πεινάσουσιν.
|
|
Глава 41
|
Κεφάλαιο 41
|
|
1
|
1
|
|
Обновля́йтеся ко мнѣ́, о́строви, кня́зи бо измѣня́тъ крѣ́пость: да прибли́жатся и да глаго́лютъ вку́пѣ, тогда́ су́дъ да возвѣща́ютъ.
|
ΕΓΚΑΙΝΙΖΕΣΘΕ πρός με, νῆσοι, οἱ γὰρ ἄρχοντες ἀλλλάξουσιν ἰσχύν· ἐγγισάτωσαν καὶ λαλησάτωσαν ἅμα, τότε κρίσιν ἀναγγειλάτωσαν.
|
|
2
|
2
|
|
Кто́ возста́ви от восто́къ пра́вду, призва́ ю́ къ нога́мъ свои́мъ, и по́йдетъ? да́стъ предъ язы́ки, и цари́ ужаси́тъ: и пове́ржетъ на зе́млю мечы́ и́хъ, и а́ки сте́бліє отве́ржени лу́цы и́хъ,
|
τίς ἐξήγειρεν ἀπὸ ἀνατολῶν δικαιοσύνην, ἐκάλεσεν αὐτὴν κατὰ πόδας αὐτοῦ, καὶ πορεύσεται; δώσει ἐναντίον ἐθνῶν καὶ βασιλεῖς ἐκστήσει καὶ δώσει εἰς γῆν τὰς μαχαίρας αὐτῶν καὶ ὡς φρύγανα ἐξωσμένα τὰ τόξα αὐτῶν·
|
|
3
|
3
|
|
и прожене́тъ я́, и про́йдетъ съ ми́ромъ пу́ть но́гъ єго́.
|
καὶ διώξεται αὐτοὺς καὶ διελεύσεται ἐν εἰρήνῃ ἡ ὁδὸς τῶν ποδῶν αὐτοῦ.
|
|
4
|
4
|
|
Кто́ содѣ́ла и сотвори́ сія́? призва́ ю́ призыва́яй ю́ от нача́ла родо́въ. А́зъ Бо́гъ пе́рвый, и въ гряду́щая а́зъ є́смь.
|
τίς ἐνήργησε καὶ ἐποίησε ταῦτα; ἐκάλεσεν αὐτὴν ὁ καλῶν αὐτὴν ἀπὸ γενεῶν ἀρχῆς· ἐγὼ Θεὸς πρῶτος, καὶ εἰς τὰ ἐπερχόμενα ἐγώ εἰμι.
|
|
5
|
5
|
|
Ви́дѣша язы́цы и убоя́шася, концы́ земні́и прибли́жишася и пріидо́ша вку́пѣ.
|
εἴδοσαν ἔθνη καὶ ἐφοβήθησαν, τὰ ἄκρα τῆς γῆς ἤγγισαν καὶ ἦλθον ἅμα,
|
|
6
|
6
|
|
Судя́й кі́йждо бли́жнему, и бра́ту помощи́, и рече́тъ:
|
κρίνων ἕκαστος τῷ πλησίον καὶ τῷ ἀδελφῷ βοηθῆσαι καὶ ἐρεῖ·
|
|
7
|
7
|
|
превозмо́же му́жъ древодѣ́латель, и кова́чь бія́й мла́томъ, вку́пѣ прокова́яй: овогда́ у́бо рече́тъ: спая́ніє добро́ є́сть, утверди́ша я́ гвоздьми́, положа́тъ я́, и не подви́гнутся.
|
ἴσχυσεν ἀνὴρ τέκτων καὶ χαλκεὺς τύπτων σφύρῃ ἅμα ἐλαύνων· ποτὲ μὲν ἐρεῖ· σύμβλημα καλόν ἐστίν· ἰσχύρωσαν αὐτὰ ἐν ἥλοις, θήσουσιν αὐτὰ καὶ οὐ κινηθήσονται.
|
|
8
|
8
|
|
Ты́ же, Ізра́илю, ра́бе мо́й, Іа́кове, єго́же избра́хъ, сѣ́мя Авраа́мле, єго́же возлюби́хъ,
|
Σὺ δέ, ᾿Ισραήλ, παῖς μου ᾿Ιακώβ, ὃν ἐξελεξάμην, σπέρμα ῾Αβραάμ, ὃν ἠγάπησα,
|
|
9
|
9
|
|
єго́же поя́хъ от коне́цъ земли́, и от стра́жбъ єя́ призва́хъ тя́, и реко́хъ ти́: ра́бъ мо́й єси́, избра́хъ тя́, и не оста́вихъ тебе́:
|
οὗ ἀντελαβόμην ἀπ᾿ ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἐκ τῶν σκοπῶν αὐτῆς ἐκάλεσά σε καὶ εἶπά σοι· παῖς μου εἶ, ἐξελεξάμην σε καὶ οὐκ ἐγκατέλιπόν σε·
|
|
10
|
10
|
|
не бо́йся, съ тобо́ю бо є́смь, не прельща́ю: а́зъ бо є́смь Бо́гъ тво́й, укрѣпи́вый тя́, и помого́хъ ти́, и утверди́хъ тя́ десни́цею моє́ю пра́ведною:
|
μὴ φοβοῦ, μετὰ σοῦ γάρ εἰμι· μὴ πλανῶ, ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ Θεός σου ὁ ἐνισχύσας σε καὶ ἐβοήθησά σοι καὶ ἠσφαλισάμην σε τῇ δεξιᾷ τῇ δικαίᾳ μου.
|
|
11
|
11
|
|
се́, постыдя́тся и посра́мятся вси́ сопротивля́ющіися тебѣ́, бу́дутъ бо я́ко не су́щіи, и поги́бнутъ вси́ сопе́рницы твои́:
|
ἰδοὺ αἰσχυνθήσονται καὶ ἐντραπήσονται πάντες οἱ ἀντικείμενοί σοι· ἔσονται γὰρ ὡς οὐκ ὄντες καὶ ἀπολοῦνται πάντες οἱ ἀντίδικοί σου·
|
|
12
|
12
|
|
взы́щеши и́хъ, и не обря́щеши человѣ́ковъ, и́же поруга́ются тебѣ́: бу́дутъ бо а́ки не бы́вшіи и не бу́дутъ ра́тующіи тебе́.
|
ζητήσεις αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ εὕρῃς τοὺς ἀνθρώπους, οἳ παροινήσουσιν εἰς σέ· ἔσονται γὰρ ὡς οὐκ ὄντες καὶ οὐκ ἔσονται οἱ ἀντιπολεμοῦντές σε.
|
|
13
|
13
|
|
Я́ко а́зъ Бо́гъ тво́й держа́й десни́цу твою́, глаго́ляй тебѣ́:
|
ὅτι ἐγὼ ὁ Θεός σου ὁ κρατῶν τῆς δεξιᾶς σου, ὁ λέγων σοι· μὴ φοβοῦ,
|
|
14
|
14
|
|
не бо́йся, Іа́кове, ма́лый Ізра́илю, а́зъ помого́хъ ти́, глаго́летъ Бо́гъ тво́й, избавля́яй тя́ святы́й Ізра́илевъ:
|
᾿Ιακώβ, ὀλιγοστὸς ᾿Ισραήλ· ἐγὼ ἐβοήθησά σοι, λέγει ὁ Θεός σου, ὁ λυτρούμενός σε, ᾿Ισραήλ.
|
|
15
|
15
|
|
се́, сотвори́хъ тя́ а́ки коле́са колесни́чная но́вая, стира́ющая а́ки пила́, и сотре́ши го́ры, и истончи́ши хо́лмы, и а́ки пра́хъ положи́ши,
|
ἰδοὺ ἐποίησά σε ὡς τροχοὺς ἁμάξης ἁλοῶντας καινοὺς πριστηροειδεῖς, καὶ ἁλοήσεις ὄρη καὶ λεπτυνεῖς βουνοὺς καὶ ὡς χνοῦν θήσεις·
|
|
16
|
16
|
|
и извѣ́єши, и вѣ́тръ во́зметъ я́, и бу́ря развѣ́єтъ я́: ты́ же возвесели́шися во святы́хъ Ізра́илевыхъ.
|
καὶ λικμήσεις, καὶ ἄνεμος λήψεται αὐτούς, καὶ καταιγὶς διασπερεῖ αὐτούς, σὺ δὲ εὐφρανθήσῃ ἐν τοῖς ἁγίοις ᾿Ισραήλ.
|
|
17
|
17
|
|
И возра́дуются убо́зіи и неиму́щіи: пои́щутъ бо воды́, и не бу́детъ, язы́къ и́хъ от жа́жди и́зсше. А́зъ Госпо́дь Бо́гъ, а́зъ услы́шу и́хъ, Бо́гъ Ізра́илевъ, и не оста́влю и́хъ,
|
καὶ ἀγαλλιάσονται οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ ἐνδεεῖς· ζητήσουσι γὰρ ὕδωρ, καὶ οὐκ ἔσται, ἡ γλῶσσα αὐτῶν ἀπὸ τῆς δίψης ἐξηράνθη· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, ἐγὼ ἐπακούσομαι ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, καὶ οὐκ ἐγκαταλείψω αὐτούς,
|
|
18
|
18
|
|
но отве́рзу на гора́хъ рѣ́ки и среди́ по́ля исто́чники, сотворю́ пусты́ню въ лу́ги водны́я и жа́ждущую зе́млю въ водоте́чы,
|
ἀλλὰ ἀνοίξω ἐπὶ τῶν ὀρέων ποταμοὺς καὶ ἐν μέσῳ πεδίων πηγάς· ποιήσω τὴν ἔρημον εἰς ἕλη ὑδάτων καὶ τὴν διψῶσαν γῆν ἐν ὑδραγωγοῖς·
|
|
19
|
19
|
|
положу́ въ безво́дную зе́млю ке́дръ и сме́рчіє, и мирсі́ну и кипарі́съ и топо́лю:
|
θήσω εἰς τὴν ἄνυδρον γῆν κέδρον καὶ πύξον καὶ μυρσίνην καὶ κυπάρισσον καὶ λεύκην,
|
|
20
|
20
|
|
да у́зрятъ и уразумѣ́ютъ, и помы́слятъ и увѣ́дятъ вку́пѣ, я́ко рука́ Госпо́дня сотвори́ сія́ вся́, и святы́й Ізра́илевъ показа́.
|
ἵνα ἴδωσι καὶ γνῶσι καὶ ἐννοηθῶσι καὶ ἐπιστῶνται ἅμα, ὅτι χεὶρ Κυρίου ἐποίησε ταῦτα καὶ ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραὴλ κατέδειξεν.
|
|
21
|
21
|
|
Приближа́єтся су́дъ ва́шъ, глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ: прибли́жишася совѣ́ти ва́ши, глаго́летъ Ца́рь Іа́ковль.
|
᾿Εγγίζει ἡ κρίσις ὑμῶν, λέγει Κύριος ὁ Θεός· ἤγγισαν αἱ βουλαὶ ὑμῶν, λέγει ὁ βασιλεὺς ᾿Ιακώβ.
|
|
22
|
22
|
|
Да прибли́жатся и возвѣстя́тъ ва́мъ, я́же сбу́дутся, или́ я́же пре́жде бы́ша, рцы́те: и приста́вимъ у́мъ и уразумѣ́ємъ, что́ послѣ́дняя и бу́дущая: рцы́те на́мъ,
|
ἐγγισάτωσαν καὶ ἀναγγειλάτωσαν ὑμῖν ἃ συμβήσεται, ἢ τὰ πρότερον τίνα ἦν, εἴπατε, καὶ ἐπιστήσομεν τὸν νοῦν καὶ γνωσόμεθα τί τὰ ἔσχατα, καὶ τὰ ἐπερχόμενα εἴπατε ἡμῖν.
|
|
23
|
23
|
|
возвѣсти́те на́мъ гряду́щая на послѣ́докъ, и увѣ́мы, я́ко бо́зи єсте́: бла́го сотвори́те и зло́ сотвори́те, и почуди́мся и у́зримъ вку́пѣ.
|
ἀναγγείλατε ἡμῖν τὰ ἐπερχόμενα ἐπ᾿ ἐσχάτου, καὶ γνωσόμεθα ὅτι θεοί ἐστε· εὖ ποιήσατε καὶ κακώσατε, καὶ θαυμασόμεθα καὶ ὀψόμεθα ἅμα·
|
|
24
|
24
|
|
Я́ко отку́ду єсте́ вы́, и отку́ду дѣ́ло ва́ше? от земли́ ме́рзость избра́ша ва́съ.
|
ὅτι πόθεν ἐστὲ ὑμεῖς καὶ πόθεν ἡ ἐργασία ὑμῶν; ἐκ γῆς· βδέλυγμα ἐξελέξαντο ὑμᾶς.
|
|
25
|
25
|
|
А́зъ же возста́вихъ, и́же от сѣ́вера и и́же от восто́къ со́лнечныхъ, прозову́тся и́менемъ мои́мъ: да пріи́дутъ кня́зи, и я́ко бре́ніє скуде́льника и я́ко скуде́льникъ то́пчущь бре́ніє, та́ко попра́ни бу́дете.
|
ἐγὼ δὲ ἤγειρα τὸν ἀπὸ βορρᾶ καὶ τὸν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν, κληθήσονται τῷ ὀνόματί μου· ἐρχέσθωσαν ἄρχοντες, καὶ ὡς πηλὸς κεραμέως καὶ ὡς κεραμεὺς καταπατῶν τὸν πηλόν, οὕτως καταπατηθήσεσθε.
|
|
26
|
26
|
|
Кто́ бо возвѣсти́тъ, я́же испе́рва, да увѣ́мы, я́же напреди́, и рече́мъ, я́ко и́стинна су́ть? нѣ́сть предглаго́лющаго, ни слы́шащаго слове́съ ва́шихъ.
|
τίς γάρ ἀναγγελεῖ τὰ ἐξ ἀρχῆς, ἵνα γνῶμεν, καὶ τὰ ἔμπροσθεν, καὶ ἐροῦμεν ὅτι ἀληθῆ ἐστιν; οὐκ ἔστιν ὁ προλέγων οὐδὲ ὁ ἀκούων ὑμῶν τοὺς λόγους.
|
|
27
|
27
|
|
Нача́ло Сіо́ну да́мъ и Ієрусали́ма утѣ́шу на пути́.
|
ἀρχὴν Σιὼν δώσω καὶ ῾Ιερουσαλὴμ παρακαλέσω εἰς ὁδόν.
|
|
28
|
28
|
|
От язы́къ бо, се́, ни єди́нъ: и от кумі́ръ и́хъ нѣ́сть возвѣща́яй. И а́ще вопрошу́ и́хъ, отку́ду єсте́, не отвѣща́ютъ ми́.
|
ἀπὸ γὰρ τῶν ἐθνῶν ἰδοὺ οὐδείς, καὶ ἀπὸ τῶν εἰδώλων αὐτῶν οὐκ ἦν ὁ ἀναγγέλλων· καὶ ἐὰν ἐρωτήσω αὐτούς· πόθεν ἐστέ; οὐ μὴ ἀποκριθῶσί μοι.
|
|
29
|
29
|
|
Су́ть бо творя́щіи ва́съ и всу́є прельща́ющіи ва́съ.
|
εἰσὶ γὰρ οἱ ποιοῦντες ὑμᾶς, καὶ μάτην οἱ πλανῶντες ὑμᾶς.
|
|
Глава 42
|
Κεφάλαιο 42
|
|
1
|
1
|
|
Іа́ковъ о́трокъ мо́й, воспріиму́ и́: Ізра́иль избра́нный мо́й, прія́тъ єго́ душа́ моя́, да́хъ Ду́хъ мо́й на́нь, су́дъ язы́комъ возвѣсти́тъ:
|
ΙΑΚΩΒ ὁ παῖς μου, ἀντιλήψομαι αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ ὁ ἐκλεκτός μου, προσεδέξατο αὐτὸν ἡ ψυχή μου· ἔδωκα τὸ πνεῦμά μου ἐπ᾿ αὐτόν, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει.
|
|
2
|
2
|
|
не возопіє́тъ, ниже́ осла́битъ, ниже́ услы́шится внѣ́ гла́съ єго́:
|
οὐ κεκράξεται οὐδὲ ἀνήσει, οὐδὲ ἀκουσθήσεται ἔξω ἡ φωνὴ αὐτοῦ.
|
|
3
|
3
|
|
тро́сти сокруше́ны не сотре́тъ и льна́ куря́щася не угаси́тъ, но во и́стину изнесе́тъ су́дъ:
|
κάλαμον τεθλασμένον οὐ συντρίψει καὶ λίνον καπνιζόμενον οὐ σβέσει, ἀλλὰ εἰς ἀλήθειαν ἐξοίσει κρίσιν.
|
|
4
|
4
|
|
возсія́єтъ и не поту́хнетъ, до́ндеже положи́тъ на земли́ су́дъ, и на и́мя єго́ язы́цы упова́ти и́мутъ.
|
ἀναλάμψει καὶ οὐ θραυσθήσεται, ἕως ἄνθῇ ἐπὶ τῆς γῆς κρίσιν· καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν.
|
|
5
|
5
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ, сотвори́вый не́бо и водрузи́вый є́, утвержде́й зе́млю и я́же на не́й, и дая́й дыха́ніє лю́демъ, и́же на не́й, и ду́хъ ходя́щымъ на не́й:
|
οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ πήξας αὐτόν, ὁ στερεώσας τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ διδοὺς πνοὴν τῷ λαῷ τῷ ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ πνεῦμα τοῖς πατοῦσιν αὐτήν·
|
|
6
|
6
|
|
а́зъ Госпо́дь Бо́гъ призва́хъ тя́ въ пра́вдѣ, и удержу́ за ру́ку твою́ и укрѣплю́ тя: и да́хъ тя́ въ завѣ́тъ ро́да Ізра́илева, во свѣ́тъ язы́ковъ,
|
ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ἐκάλεσά σε ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κρατήσω τῆς χειρός σου καὶ ἐνισχύσω σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν
|
|
7
|
7
|
|
отве́рсти о́чи слѣпы́хъ, извести́ от у́зъ свя́занныя и изъ до́му темни́цы и сѣдя́щыя во тмѣ́.
|
ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς τυφλῶν, ἐξαγαγεῖν ἐκ δεσμῶν δεδεμένους καὶ ἐξ οἴκου φυλακῆς καθημένους ἐν σκότει.
|
|
8
|
8
|
|
А́зъ Госпо́дь Бо́гъ, сіє́ моє́ є́сть и́мя, сла́вы моєя́ ино́му не да́мъ, ниже́ добродѣ́телей мои́хъ истука́ннымъ.
|
ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, τοῦτό μού ἐστι τὸ ὄνομα· τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω οὐδὲ τὰς ἀρετάς μου τοῖς γλυπτοῖς.
|
|
9
|
9
|
|
Я́же изъ нача́ла, се́, пріидо́ша, и но́вая, я́же а́зъ возвѣщу́, и пре́жде не́же возвѣсти́ти, яви́шася ва́мъ.
|
τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἰδοὺ ἥκασι, καὶ καινά, ἃ ἐγὼ ἀναγγέλλω, καὶ πρὸ τοῦ ἀναγγεῖλαι ἐδηλώθη ὑμῖν.
|
|
10
|
10
|
|
Воспо́йте Го́сподеви пѣ́снь но́ву: нача́лство єго́, просла́вите и́мя єго́ от коне́цъ земли́, сходя́щіи въ мо́ре и пла́вающіи по нему́, о́строви и живу́щіи на ни́хъ.
|
῾Υμνήσατε τῷ Κυρίῳ ὕμνον καινόν, ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ· δοξάζετε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς, οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν καὶ πλέοντες αὐτήν, αἱ νῆσοι καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτάς.
|
|
11
|
11
|
|
Возвесели́ся, пусты́не, и ве́си єя́, придво́рія, и живу́щіи въ Кида́рѣ: возвеселя́тся живу́щіи на ка́мени, от кра́я го́ръ возопію́тъ,
|
εὐφράνθητι, ἔρημος, καὶ αἱ κῶμαι αὐτῆς, ἐπαύλεις καὶ οἱ κατοικοῦντες Κηδάρ· εὐφρανθήσονται οἱ κατοικοῦντες Πέτραν, ἀπ᾿ ἄκρων τῶν ὀρέων βοήσουσι·
|
|
12
|
12
|
|
дадя́тъ Бо́гу сла́ву, добродѣ́тели єго́ во о́стровѣхъ возвѣстя́тъ.
|
δώσουσι τῷ Θεῷ δόξαν, τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ ἐν ταῖς νήσοις ἀναγγελοῦσι.
|
|
13
|
13
|
|
Госпо́дь Бо́гъ си́лъ изы́детъ и сокруши́тъ ра́ть, воздви́гнетъ рве́ніє и возопіє́тъ на враги́ своя́ со крѣ́постію.
|
Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἐξελεύσεται καὶ συντρίψει πόλεμον, ἐπεγερεῖ ζῆλον καὶ βοήσεται ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ μετὰ ἰσχύος.
|
|
14
|
14
|
|
Молча́хъ, єда́ и всегда́ умолчу́ и потерплю́? Терпѣ́хъ я́ко ражда́ющая, истреблю́ и изсушу́ вку́пѣ,
|
ἐσιώπησα, μὴ καὶ ἀεὶ σιωπήσομαι καὶ ἀνέξομαι; ὡς ἡ τίκτουσα ἐκαρτέρησα, ἐκστήσω καὶ ξηρανῶ ἅμα.
|
|
15
|
15
|
|
опустошу́ го́ры и хо́лмы, и вся́ку траву́ и́хъ изсушу́, и положу́ рѣ́ки во о́стровы, и лу́ги изсушу́:
|
ἐρημώσω ὄρη καὶ βουνοὺς καὶ πάντα χόρτον αὐτῶν ξηρανῶ, καὶ θήσω ποταμοὺς εἰς νήσους καὶ ἕλη ξηρανῶ.
|
|
16
|
16
|
|
и наведу́ слѣпы́я на пу́ть, єго́же не ви́дѣша, и по стезя́мъ, и́хже не зна́ша, ходи́ти сотворю́ и́мъ: сотворю́ и́мъ тму́ во свѣ́тъ и стро́потная въ пра́вая: сія́ глаго́лы сотворю́, и не оста́влю и́хъ.
|
καὶ ἄξω τυφλοὺς ἐν ὁδῷ, ᾗ οὐκ ἔγνωσαν, καὶ τρίβους ἃς οὐκ ᾔδεισαν, πατῆσαι ποιήσω αὐτούς· ποιήσω αὐτοῖς τὸ σκότος εἰς φῶς καὶ τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν· ταῦτα τὰ ρήματα ποιήσω καὶ οὐκ ἐγκαταλείψω αὐτούς.
|
|
17
|
17
|
|
Ті́и же возврати́шася вспя́ть: посрами́теся стыдѣ́ніємъ, упова́ющіи на изва́янная, глаго́лющіи слія́ннымъ: вы́ єсте́ бо́зи на́ши.
|
αὐτοὶ δὲ ἀπεστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω· αἰσχύνθητε αἰσχύνην, οἱ πεποιθότες ἐπὶ τοῖς γλυπτοῖς, οἱ λέγοντες τοῖς χωνευτοῖς· ὑμεῖς ἐστε θεοὶ ἡμῶν.
|
|
18
|
18
|
|
Глусі́и, услы́шите, и слѣпі́и, прозри́те ви́дѣти.
|
Οἱ κωφοί, ἀκούσατε, καὶ οἱ τυφλοί, ἀναβλέψατε ἰδεῖν.
|
|
19
|
19
|
|
И кто́ слѣ́пъ, ра́звѣ раби́ мои́? и глу́си, ра́звѣ владѣ́ющіи и́ми? и ослѣпо́ша раби́ Бо́жіи.
|
καὶ τίς τυφλός, ἀλλ᾿ ἢ οἱ παῖδές μου καὶ κωφοί, ἀλλ᾿ ἢ οἱ κυριεύοντες αὐτῶν; καὶ ἐτυφλώθησαν οἱ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ.
|
|
20
|
20
|
|
Ви́дѣсте мно́гажды, и не сохрани́сте: отве́рсты у́шы [иму́ще], и не слы́шасте.
|
εἴδετε πλεονάκις, καὶ οὐκ ἐφυλάξασθε· ἠνοιγμένα τὰ ὦτα, καὶ οὐκ ἠκούσατε.
|
|
21
|
21
|
|
Госпо́дь Бо́гъ восхотѣ́, да оправди́тся и возвели́читъ хвалу́.
|
Κύριος ὁ Θεὸς ἐβουλεύσατο, ἵνα δικαιωθῇ καὶ μεγαλύνῃ αἴνεσιν.
|
|
22
|
22
|
|
И ви́дѣхъ, и бы́ша лю́діє расхище́ни и разгра́блени: пругло́ бо въ ло́жахъ вездѣ́, и въ домѣ́хъ вку́пѣ, идѣ́же скры́ша я́, бы́ша въ плѣ́нъ: и не бы́сть изъима́яй разграбле́нія и не бѣ́ глаго́лющаго: отда́ждь.
|
καὶ εἶδον, καὶ ἐγένετο ὁ λαὸς πεπρονομευμένος καὶ διηρπασμένος· ἡ γὰρ παγὶς ἐν τοῖς ταμιείος πανταχοῦ, καὶ ἐν οἴκοις ἅμα, ὅπου ἔκρυψαν αὐτούς· ἐγένοντο εἰς προνομήν, καὶ οὐκ ἦν ἐξαιρούμενος ἅρπαγμα, καὶ οὐκ ἦν ὁ λέγων· ἀπόδος.
|
|
23
|
23
|
|
Кто́ въ ва́съ, и́же внуши́тъ сія́? и услы́шитъ во гряду́щая.
|
τίς ἐν ὑμῖν, ὃς ἐνωτιεῖται ταῦτα; εἰσακούσατε εἰς τὰ ἐπερχόμενα.
|
|
24
|
24
|
|
Кто́ даде́ на разграбле́ніє Іа́кова, и Ізра́иля плѣня́ющымъ єго́? не Бо́гъ ли, єму́же согрѣши́ша и не восхотѣ́ша въ путе́хъ єго́ ходи́ти, ни слу́шати зако́на єго́?
|
τίς ἔδωκεν εἰς διαρπαγὴν ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραὴλ τοῖς προνομεύουσιν αὐτόν; οὐχὶ ὁ Θεός, ᾧ ἡμάρτοσαν αὐτῷ, καὶ οὐκ ἠβούλοντο ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ πορεύεσθαι οὐδὲ ἀκούειν τοῦ νόμου αὐτοῦ;
|
|
25
|
25
|
|
И наведе́ на ня́ гнѣ́въ я́рости своєя́, и укрѣпи́ся на ня́ ра́ть, и паля́щіи и́хъ о́крестъ, и не увѣ́дѣша кі́йждо и́хъ, ниже́ положи́ша на умѣ́.
|
καὶ ἐπήγαγεν ἐπ᾿ αὐτοὺς ὀργὴν θυμοῦ αὐτοῦ, καὶ κατίσχυσεν αὐτοὺς πόλεμος καὶ οἱ συμφλέγοντες αὐτοὺς κύκλῳ, καὶ οὐκ ἔγνωσαν ἕκαστος οὐδὲ ἔθεντο ἐπὶ ψυχήν.
|
|
Глава 43
|
Κεφάλαιο 43
|
|
1
|
1
|
|
И ны́нѣ си́це глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ сотвори́вый тя́, Іа́кове, и созда́вый тя́, Ізра́илю: не бо́йся, я́ко изба́вихъ тя́, прозва́хъ тя́ и́менемъ твои́мъ: мо́й єси́ ты́.
|
ΚΑΙ νῦν οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας σε, ᾿Ιακώβ, ὁ πλάσας σε, ᾿Ισραήλ· μὴ φοβοῦ, ὅτι ἐλυτρωσάμην σε· ἐκάλεσά σε τὸ ὄνομά σου, ἐμὸς εἶ σύ.
|
|
2
|
2
|
|
И а́ще прехо́диши сквозѣ́ во́ду, съ тобо́ю є́смь, и рѣ́ки не покры́ютъ тебе́: и а́ще сквозѣ́ о́гнь про́йдеши, не сожже́шися, и пла́мень не опали́тъ тебе́,
|
καὶ ἐὰν διαβαίνῃς δι᾿ ὕδατος, μετὰ σοῦ εἰμι, καὶ ποταμοὶ οὐ συγκλύσουσί σε· καὶ ἐὰν διέλθῃς διὰ πυρός, οὐ μὴ κατακαυθῇς, φλὸξ οὐ κατακαύσει σε.
|
|
3
|
3
|
|
я́ко а́зъ Госпо́дь Бо́гъ тво́й, святы́й Ізра́илевъ, спаса́яй тя́: сотвори́хъ премѣ́ну твою́ Єги́петъ и єѳіо́пію, и сои́ну за тя́.
|
ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός σου ὁ ἅγιος ᾿Ισραὴλ ὁ σῴζων σε· ἐποίησα ἄλλαγμά σου Αἴγυπτον καὶ Αἰθιοπίαν καὶ Σοήνην ὑπὲρ σοῦ.
|
|
4
|
4
|
|
Отне́лиже че́стенъ бы́лъ єси́ предо мно́ю, просла́вился єси́, и а́зъ тя́ возлюби́хъ, и да́мъ человѣ́ки за тебе́ и кня́зи за главу́ твою́.
|
ἀφ᾿ οὗ ἔντιμος ἐγένου ἐναντίον ἐμοῦ, ἐδοξάσθης, καὶ ἐγὼ σὲ ἠγάπησα· καὶ δώσω ἀνθρώπους πολλοὺς ὑπὲρ σοῦ καὶ ἄρχοντας ὑπὲρ τῆς κεφαλῆς σου.
|
|
5
|
5
|
|
Не бо́йся, я́ко съ тобо́ю є́смь: от восто́къ приведу́ сѣ́мя твоє́ и от за́падъ соберу́ тя:
|
μὴ φοβοῦ, ὅτι μετὰ σοῦ εἰμι· ἀπὸ ἀνατολῶν ἄξω τὸ σπέρμα σου καὶ ἀπὸ δυσμῶν συνάξω σε.
|
|
6
|
6
|
|
реку́ сѣ́веру: приведи́: и Лі́ву: не возбраня́й, приведи́ сы́ны моя́ от земли́ да́льнія и дще́ри моя́ от кра́євъ земны́хъ,
|
ἐρῶ τῷ Βορρᾷ· ἄγε, καὶ τῷ Λιβί· μὴ κώλυε, ἅγιε τοὺς υἱούς μου ἀπὸ γῆς πόρρωθεν καὶ τὰς θυγατέρας μου ἀπ᾿ ἄκρων τῆς γῆς,
|
|
7
|
7
|
|
всѣ́хъ, єли́цы нарица́ются и́менемъ мои́мъ: во сла́вѣ бо моє́й устро́ихъ єго́ и созда́хъ єго́ и сотвори́хъ и́.
|
πάντας ὅσοι ἐπικέκληνται τῷ ὀνόματί μου· ἐν γὰρ τῇ δόξῃ μου κατεσκεύασα αὐτὸν καὶ ἔπλασα αὐτὸν καὶ ἐποίησα αὐτόν·
|
|
8
|
8
|
|
И изведо́хъ лю́ди слѣ́пы, и о́чи су́ть та́кожде слѣ́пы, и глу́си у́шы иму́щіи.
|
καὶ ἐξήγαγον λαὸν τυφλόν, καὶ ὀφθαλμοί εἰσιν ὡσαύτως τυφλοί, καὶ κωφοὶ τὰ ὦτα ἔχοντες.
|
|
9
|
9
|
|
Вси́ язы́цы собра́шася вку́пѣ, и соберу́тся кня́зи от ни́хъ. Кто́ возвѣсти́тъ сія́? или́ я́же испе́рва кто́ возвѣсти́тъ ва́мъ? да приведу́тъ свидѣ́тели своя́ и оправдя́тся, и да услы́шатъ и да реку́тъ и́стину.
|
πάντα τὰ ἔθνη συνήχθησαν ἅμα, καὶ συναχθήσονται ἄρχοντες ἐξ αὐτῶν. τίς ἀναγγελεῖ ταῦτα; ἢ τὰ ἐξ ἀρχῆς τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν; ἀγαγέτωσαν τοὺς μάρτυρας αὐτῶν καὶ δικαιωθήτωσαν καὶ εἰπάτωσαν ἀληθῆ.
|
|
10
|
10
|
|
Бу́дите ми́ свидѣ́теліє, и а́зъ свидѣ́тель, глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ, и о́трокъ мо́й, єго́же избра́хъ, да увѣ́сте и вѣ́руєте ми́ и уразумѣ́єте, я́ко а́зъ є́смь: пре́жде мене́ не бы́сть и́нъ Бо́гъ, и по мнѣ́ не бу́детъ.
|
γίνεσθέ μοι μάρτυρες, καὶ ἐγὼ μάρτυς, λέγει Κύριος ὁ Θεός, καὶ ὁ παῖς μου, ὃν ἐξελεξάμην, ἵνα γνῶτε καὶ πιστεύσητε καὶ συνῆτε ὅτι ἐγώ εἰμι. ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος Θεὸς καὶ μετ᾿ ἐμὲ οὐκ ἔσται.
|
|
11
|
11
|
|
А́зъ Бо́гъ, и нѣ́сть ра́звѣ мене́ спаса́яй.
|
ἐγὼ ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ ὁ σῴζων.
|
|
12
|
12
|
|
А́зъ возвѣсти́хъ и спасо́хъ, укори́хъ, и не бѣ́ въ ва́съ чужді́й: вы́ мнѣ́ свидѣ́теліє, и а́зъ свидѣ́тель, глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ,
|
ἐγὼ ἀνήγγειλα καὶ ἔσωσα, ὠνείδισα καὶ οὐκ ἦν ἐν ὑμῖν ἀλλότριος. ὑμεῖς ἐμοὶ μάρτυρες καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός.
|
|
13
|
13
|
|
єще́ от нача́ла, и нѣ́сть изъима́яй от руку́ моє́ю: сотворю́, и кто́ отврати́тъ є́?
|
ἔτι ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν μου ἐξαιρούμενος· ποιήσω, καὶ τίς ἀποστρέψει αὐτό;
|
|
14
|
14
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ, избавля́яй ва́съ, святы́й Ізра́илевъ: ва́съ ра́ди послю́ въ Вавило́нъ и воздви́гну вся́ бѣжа́щыя, и халде́є въ корабле́хъ свя́жутся.
|
Οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ λυτρούμενος ῾υμᾶς, ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραήλ· ἕνεκεν ὑμῶν ἀποστελῶ εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἐπεγερῶ φεύγοντας πάντας, καὶ Χαλδαῖοι ἐν πλοίοις δεθήσονται.
|
|
15
|
15
|
|
А́зъ Госпо́дь Бо́гъ святы́й ва́шъ, показа́вый Ізра́иля царя́ ва́шего.
|
ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος ὑμῶν, ὁ καταδείξας ᾿Ισραὴλ βασιλέα ὑμῶν.
|
|
16
|
16
|
|
Си́це глаго́летъ Госпо́дь, дая́й пу́ть по мо́рю и по водѣ́ си́льнѣ стезю́:
|
οὕτως λέγει Κύριος, ὁ διδοὺς ἐν θαλάσσῃ ὁδὸν ἐν ὕδατι ἰσχυρῷ τρίβον,
|
|
17
|
17
|
|
изводя́й колесни́цы и ко́ни и наро́дъ си́ленъ: но успо́ша и не воста́нутъ, угасо́ша а́ки ле́нъ угаше́нъ.
|
ὁ ἐξαγαγὼν ἅρματα καὶ ἵππον καὶ ὄχλον ἰσχυρόν· ἀλλ᾿ ἐκοιμήθησαν καὶ οὐκ ἀναστήσονται, ἐσβέσθησαν ὡς λίνον ἐσβεσμένον.
|
|
18
|
18
|
|
Не помина́йте пе́рвыхъ, и ве́тхихъ не помышля́йте,
|
μὴ μνημονεύετε τὰ πρῶτα καὶ τὰ ἀρχαῖα μὴ συλλογίζεσθε.
|
|
19
|
19
|
|
се́, а́зъ творю́ но́вая, я́же ны́нѣ возсія́ютъ, и увѣ́сте я́: и сотворю́ въ пусты́ни пу́ть и въ безво́днѣй рѣ́ки.
|
ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ καινὰ ἃ νῦν ἀνατελεῖ, καὶ γνώσεσθε αὐτά· καὶ ποιήσω ἐν τῇ ἐρήμῳ ὁδὸν καὶ τῇ ἀνύδρῳ ποταμούς.
|
|
20
|
20
|
|
Возблагословя́тъ мя́ звѣ́ріє се́лніи, Сі́рини и дще́ри стру́ѳовы: я́ко да́хъ въ пусты́ни во́ду и рѣ́ки въ безво́днѣй, напои́ти ро́дъ мо́й избра́нный,
|
εὐλογήσουσί με τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ, σειρῆνες καὶ θυγατέρες στρουθῶν, ὅτι ἔδωκα ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ καὶ ποταμοὺς ἐν τῇ ἀνύδρῳ ποτίσαι τὸ γένος μου τὸ ἐκλεκτόν,
|
|
21
|
21
|
|
лю́ди моя́, я́же снабдѣ́хъ, добродѣ́тели моя́ повѣ́дати.
|
λαόν μου, ὃν περιεποιησάμην τὰς ἀρετάς μου διηγεῖσθαι.
|
|
22
|
22
|
|
Не ны́нѣ призва́хъ тебе́, Іа́кове, ниже́ труди́тися сотвори́хъ тя́, Ізра́илю.
|
οὐ νῦν ἐκάλεσά σε, ᾿Ιακώβ, οὐδὲ κοπιάσαι σε ἐποίησα, ᾿Ισραήλ.
|
|
23
|
23
|
|
Не прине́слъ єси́ мнѣ́ ове́цъ твои́хъ всесожже́нія твоєго́, ни въ же́ртвахъ твои́хъ просла́вилъ мя́ єси́, не порабо́тихъ тя́ въ же́ртвахъ, ниже́ утружде́на сотвори́хъ тя́ въ Ліва́нѣ:
|
οὐκ ἐμοὶ ἤνεγκας πρόβατα τῆς ὁλοκαρπώσεώς σου, οὐδὲ ἐν ταῖς θυσίαις σου ἐδόξασάς με· οὐκ ἐδούλωσά σε ἐν θυσίαις, οὐδὲ ἔγκοπον ἐποίησά σε ἐν λιβάνῳ,
|
|
24
|
24
|
|
не купи́лъ єси́ мнѣ́ на сребро́ ѳиміа́ма, ниже́ ту́ка тре́бъ твои́хъ возжела́хъ, но во грѣсѣ́хъ твои́хъ ста́лъ єси́ предо мно́ю и въ непра́вдахъ твои́хъ.
|
οὐδὲ ἐκτήσω μοι ἀργυρίου θυμίαμα, οὐδὲ τὸ στέαρ τῶν θυσιῶν σου ἐπεθύμησα, ἀλλὰ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις σου καὶ ἐν ταῖς ἀδικίαις σου προέστην σου.
|
|
25
|
25
|
|
А́зъ є́смь, а́зъ є́смь заглажда́яй беззако́нія твоя́ мене́ ра́ди и грѣхи́ твоя́, и не помяну́.
|
ἐγώ εἰμι, ὁ ἐξαλείφων τὰς ἀνομίας σου ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τὰς ἁμαρτίας σου καὶ οὐ μὴ μνησθήσομαι.
|
|
26
|
26
|
|
Ты́ же помяни́, и да су́димся: глаго́ли ты́ беззако́нія твоя́ пре́жде, да оправди́шися.
|
σὺ δὲ μνήσθητι καὶ κριθῶμεν· λέγε σὺ τὰς ἀνομίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς.
|
|
27
|
27
|
|
Отцы́ ва́ши пе́рвіи согрѣши́ша, и кня́зи ва́ши беззако́нноваша на мя́.
|
οἱ πατέρες ὑμῶν πρῶτοι καὶ οἱ ἄρχοντες ὑμῶν ἠνόμησαν εἰς ἐμέ,
|
|
28
|
28
|
|
И оскверни́ша кня́зи свята́я моя́, и да́хъ погуби́ти Іа́кова и Ізра́иля во укори́зну.
|
καὶ ἐμίαναν οἱ ἄρχοντες τὰ ἅγιά μου, καὶ ἔδωκα ἀπολέσαι ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραὴλ εἰς ὀνειδισμόν.
|
|
Глава 44
|
Κεφάλαιο 44
|
|
1
|
1
|
|
Ны́нѣ же слы́ши, ра́бе мо́й Іа́кове, и Ізра́илю, єго́же избра́хъ.
|
ΝΥΝ δὲ ἄκουσον, ᾿Ιακὼβ ὁ παῖς μου καὶ ᾿Ισραήλ, ὃν ἐξελεξάμην·
|
|
2
|
2
|
|
Си́це глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ сотвори́вый тя́ и созда́вый тя́ изъ утро́бы: єще́ помо́жетъ ти́: не бо́йся, ра́бе мо́й Іа́кове, и возлю́бленный Ізра́илю, єго́же избра́хъ.
|
οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας σε καὶ ὁ πλάσας σε ἐκ κοιλίας· ἔτι βοηθηθήσῃ, μὴ φοβοῦ, παῖς μου ᾿Ιακὼβ καὶ ἠγαπημένος ᾿Ισραήλ, ὃν ἐξελεξάμην.
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко а́зъ да́мъ во́ду въ жа́жду ходя́щымъ въ безво́днѣй, наложу́ Ду́хъ мо́й на сѣ́мя твоє́ и благослове́нія моя́ на ча́да твоя́,
|
ὅτι ἐγὼ δώσω ὕδωρ ἐν δίψει τοῖς πορευομένοις ἐν ἀνύδρῳ, ἐπιθήσω τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τὸ σπέρμα σου καὶ τὰς εὐλογίας μου ἐπὶ τὰ τέκνα σου,
|
|
4
|
4
|
|
и прозя́бнутъ а́ки трава́ посредѣ́ воды́ и я́ко ве́рба при водѣ́ теку́щей.
|
καὶ ἀνατελοῦσιν ὡς ἀναμέσον ὕδατος χόρτος καὶ ὡς ἰτέα ἐπὶ παραρρέον ὕδωρ.
|
|
5
|
5
|
|
Се́й рече́тъ: Бо́жій є́смь: и се́й возопіє́тъ о и́мени Іа́ковли, и другі́й напи́шетъ руко́ю своє́ю: Бо́жій є́смь: и о и́мени Ізра́илевѣ возопіє́тъ.
|
οὕτος ἐρεῖ· τοῦ Θεοῦ εἰμι, καὶ οὗτος βοήσεται ἐπὶ τῷ ὀνόματι ᾿Ιακώβ, καὶ ἕτερος ἐπιγράψει χειρὶ αὐτοῦ· τοῦ Θεοῦ εἰμι, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματι ᾿Ισραὴλ βοήσεται. —
|
|
6
|
6
|
|
Си́це глаго́летъ Бо́гъ Ца́рь Ізра́илевъ, и избавле́й єго́ Бо́гъ Савао́ѳъ: а́зъ пе́рвый и а́зъ по си́хъ, кромѣ́ мене́ нѣ́сть Бо́га:
|
Οὕτως λέγει ὁ Θεὸς ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραὴλ ὁ ρυσάμενος αὐτὸν Θεὸς σαβαώθ· ἐγὼ πρῶτος καὶ ἐγὼ μετὰ ταῦτα· πλὴν ἐμοῦ οὐκ ἔστι Θεός.
|
|
7
|
7
|
|
кто́ я́коже а́зъ? да ста́нетъ и да призове́тъ, и да возвѣсти́тъ и да угото́витъ ми́, отне́лѣже сотвори́хъ человѣ́ка во вѣ́къ, и гряду́щая пре́жде не́же пріити́ и́мъ, да возвѣстя́тъ ва́мъ.
|
τίς ὥσπερ ἐγώ; στήτω καὶ καλεσάτω καὶ ἀναγγειλάτω καὶ ἑτοιμασάτω μοι ἀφ᾿ οὗ ἐποίησα ἄνθρωπον εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ τὰ ἐπερχόμενα πρὸ τοῦ ἐλθεῖν ἀναγγειλάτωσαν ὑμῖν.
|
|
8
|
8
|
|
Не укрыва́йтеся, ниже́ заблужда́йте: не испе́рва ли внуши́сте, и возвѣсти́хъ ва́мъ? свидѣ́теліє вы́ єсте́, а́ще є́сть Бо́гъ ра́звѣ мене́.
|
μὴ παρακαλύπτεσθε μηδὲ πλανᾶσθε· οὐκ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἠνωτίσασθε καὶ ἀπήγγειλα ὑμῖν; μάρτυρες ὑμεῖς ἐστε, εἰ ἔτσι Θεὸς πλὴν ἐμοῦ·
|
|
9
|
9
|
|
И не послу́шаша тогда́ созида́ющіи, и вая́ющіи вси́ тще́тни, творя́щіи жела́нія своя́, я́же не упо́льзуютъ и́хъ:
|
καὶ οὐκ ἦσαν τότε οἱ πλάσσοντες καὶ γλύφοντες πάντες μάταιοι οἱ ποιοῦντες τὰ καταθύμια αὐτῶν, ἃ οὐκ ὠφελήσει αὐτούς· ἀλλὰ αἰσχυνθήσονται
|
|
10
|
10
|
|
но посра́мятся вси́ созида́ющіи бо́га и вая́ющіи вси́ неполе́зная.
|
πάντες οἱ πλάσσοντες Θεὸν καὶ γλύφοντες ἀνωφελῆ,
|
|
11
|
11
|
|
И вси́, отню́дуже бы́ша, изсхо́ша: и глусі́и от человѣ́къ да соберу́тся вси́ и да ста́нутъ вку́пѣ, и да посра́мятся и устыдя́тся вку́пѣ.
|
καὶ πάντες ὅθεν ἐγένοντο ἐξηράνθησαν, καὶ κωφοὶ ἀπὸ ἀνθρώπων συναχθήτωσαν πάντες καὶ στησάτωσαν ἅμα, ἐντραπήτωσαν καὶ αἰσχυνθήτωσαν ἅμα.
|
|
12
|
12
|
|
Я́ко наостри́ древодѣ́латель сѣ́чиво, тесло́ю содѣ́ла о́ноє, и све́рдломъ соста́ви є́, и дла́томъ издолбе́ є́, и содѣ́ла є́ крѣ́постію мы́шцы своєя́: и вза́лчетъ, и изнемо́жетъ, и не напіє́тся воды́.
|
ὅτι ὤξυνε τέκτων σίδηρον, σκεπάρνῳ εἰργάσατο αὐτὸ καὶ ἐν τερέτρῳ ἔστησεν αὐτό, εἰργάσατο αὐτὸ ἐν τῷ βραχίονι τῆς ἰσχύος αὐτοῦ· καὶ πεινάσει καὶ ἀσθενήσει καὶ οὐ μὴ πίῃ ὕδωρ.
|
|
13
|
13
|
|
И избра́въ древодѣ́ля дре́во, поста́ви є́ въ мѣ́ру, и кле́ємъ состро́и є́, и сотвори́ є́ а́ки о́бразъ му́жескъ и а́ки красоту́ человѣ́чу, поста́вити є́ въ дому́.
|
ἐκλεξάμενος τέκτων ξύλον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέτρῳ καὶ ἐν κόλλῃ ἐρρύθμισεν αὐτὸ καὶ ἐποίησεν αὐτὸ ὡς μορφὴν ἀνδρὸς καὶ ὡς ὡραιότητα ἀνθρώπου στῆσαι αὐτὸ ἐν οἴκῳ.
|
|
14
|
14
|
|
Посѣче́ дре́во въ дубра́вѣ, є́же насади́ Госпо́дь, со́сну, и до́ждь возрасти́,
|
ἔκοψε ξύλον ἐκ τοῦ δρυμοῦ, ὃ ἐφύτευσε Κύριος καὶ ὑετὸς ἐμήκυνεν,
|
|
15
|
15
|
|
да бу́детъ человѣ́комъ на жже́ніє: и взя́въ от него́, согрѣ́ся, и изже́гше я́, испеко́ша и́ми хлѣ́бы, изъ оста́вшаго же сотвори́ша бо́ги и покланя́ются и́мъ: сотвори́ є́ изва́янноє, и прекланя́єтся и́мъ.
|
ἵνα ᾖ ἀνθρώποις εἰς καῦσιν· καὶ λαβὼν ἀπ᾿ αὐτοῦ ἐθερμάνθη, καὶ καύσαντες ἔπεψαν ἄρτους ἐπ᾿ αὐτῶν, τὸ δὲ λοιπὸν εἰργάσαντο θεούς, καὶ προσκυνοῦσιν αὐτοῖς.
|
|
16
|
16
|
|
По́лъ єго́ сожже́ огне́мъ, и по́лъ єго́ сожже́ на у́гліє, и испече́ въ ни́хъ хлѣ́бы, и на ни́хъ испече́ мя́со, и яде́, и насы́тися, и согрѣ́вся рече́: сла́дко мнѣ́, я́ко согрѣ́хся и ви́дѣхъ о́гнь.
|
οὗ τὸ ἥμισυ αὐτοῦ κατέκαυσεν ἐν πυρὶ καὶ καύσαντες ἔπεψαν ἄρτους ἐπ᾿ αὐτῶν· καὶ ἐπ᾿ αὐτοῦ κρέας ὀπτήσας ἔφαγε καὶ ἐνεπλήσθη, καὶ θερμανθεὶς εἶπεν· ἡδύ μοι ὅτι ἐθερμάνθην καὶ εἶδον πῦρ.
|
|
17
|
17
|
|
Изъ оста́вшаго же сотвори́ бо́га изва́янна, прекланя́єтся єму́ и покланя́єтся, и мо́лится єму́ глаго́ля: изба́ви мя́, я́ко бо́гъ мо́й єси́ ты́.
|
τὸ δὲ λοιπὸν ἐποίησεν εἰς θεὸν γλυπτὸν καὶ προσκυνεῖ αὐτῷ καὶ προσεύχεται λέγων· ἐξελοῦ με, ὅτι θεός μου εἰς σύ.
|
|
18
|
18
|
|
Не увѣ́даша смы́слити, я́ко отемнѣ́ша о́чи и́хъ, є́же ви́дѣти и разумѣ́ти се́рдцемъ свои́мъ.
|
οὐκ ἔγνωσαν φρονῆσαι, ὅτι ἀπημαυρώθησαν τοῦ βλέπειν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν καὶ τοῦ νοῆσαι τῇ καρδίᾳ αὐτῶν.
|
|
19
|
19
|
|
И не помы́сли въ души́ своє́й, ни увѣ́дѣ смышле́ніємъ, я́ко по́лъ єго́ сожже́ огне́мъ, и испече́ на у́глієхъ єго́ хлѣ́бы, и испе́къ мяса́ снѣде́, и оста́вшеє єго́ въ ме́рзость сотвори́, и покланя́ются єму́.
|
καὶ οὐκ ἐλογίσατο τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ οὐδὲ ἀνελογίσατο ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ οὐδὲ ἔγνω τῇ φρονήσει, ὅτι τὸ ἥμισυ αὐτοῦ κατέκαυσεν ἐν πυρὶ καὶ ἔπεψεν ἐπὶ τῶν ἀνθράκων αὐτοῦ ἄρτους καὶ ὀπτήσας κρέα ἔφαγε καὶ τὸ λοιπὸν αὐτοῦ εἰς βδέλυγμα ἐποίησε καὶ προσκυνοῦσιν αὐτῷ.
|
|
20
|
20
|
|
Увѣ́ждь, я́ко пе́пелъ є́сть се́рдце и́хъ, и прельща́ются, и ни єди́нъ мо́жетъ души́ своєя́ изба́вити: ви́дите, не рцы́те, я́ко лжа́ въ десни́цѣ моє́й.
|
γνῶθι ὅτι σποδὸς ἡ καρδία αὐτῶν, καὶ πλανῶνται, καὶ οὐδεὶς δύναται ἐξελέσθαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ· ἴδετε, οὐκ ἐρεῖτε ὅτι ψεῦδος ἐν τῇ δεξιᾷ μου;
|
|
21
|
21
|
|
Помяни́ сія́, Іа́кове и Ізра́илю, я́ко ра́бъ мо́й єси́ ты́, сотвори́хъ тя́ раба́ моєго́, и ты́, Ізра́илю, не забыва́й мене́.
|
Μνήσθητι ταῦτα ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραήλ, ὅτι παῖς μου εἶ σύ· ἔπλασά σε παῖδά μου, καὶ σὺ ᾿Ισραὴλ μὴ ἐπιλανθάνου μου.
|
|
22
|
22
|
|
Се́ бо, отъя́хъ я́ко о́блакъ беззако́нія твоя́ и я́ко примра́къ грѣхи́ твоя́: обрати́ся ко мнѣ́, и изба́влю тя́.
|
ἰδοὺ γὰρ ἀπήλειψα ὡς νεφέλην τὰς ἀνομίας σου καὶ ὡς γνόφον τὰς ἁμαρτίας σου· ἐπιστράφηθι πρός με, καὶ λυτρώσομαί σε.
|
|
23
|
23
|
|
Возвесели́теся, небеса́, я́ко поми́лова Бо́гъ Ізра́иля: воструби́те, основа́нія земна́я, возопі́йте, го́ры, весе́ліє, хо́лми и вся́ древеса́, я́же на ни́хъ: я́ко изба́ви Бо́гъ Іа́кова, и Ізра́иль просла́вится.
|
εὐφράνθητε, οὐρανοί, ὅτι ἠλέησεν ὁ Θεός τὸν ᾿Ισραήλ· σαλπίσατε, τὰ θεμέλια τῆς γῆς, βοήσατε, ὄρη, εὐφροσύνην, οἱ βουνοὶ καὶ πάντα τὰ ξύλα τὰ ἐν αὐτοῖς, ὅτι ἐλυτρώσατο ὁ Θεὸς τὸν ᾿Ιακώβ, καὶ ᾿Ισραὴλ δοξασθήσεται.
|
|
24
|
24
|
|
Си́це глаго́летъ Госпо́дь избавля́яй тя́ и созда́вый тя́ от чре́ва: а́зъ Госпо́дь соверша́яй вся́, распростро́хъ не́бо єди́нъ и утверди́хъ зе́млю.
|
Οὕτω λέγει Κύριος ὁ λυτρούμενός σε καὶ ὁ πλάσσων σε ἐκ κοιλίας· ἐγὼ Κύριος ὁ συντελῶν πάντα, ἐξέτεινα τὸν οὐρανὸν μόνος καὶ ἐστερέωσα τὴν γῆν.
|
|
25
|
25
|
|
Кто́ и́нъ разсы́плетъ зна́менія чревоволше́бниковъ и волшбы́ от се́рдца, отвраща́яй му́дрыя вспя́ть и совѣ́ты и́хъ обуя́яй,
|
τίς ἕτερος διασκεδάσει σημεῖα ἐγγαστριμύθων καὶ μαντείας ἀπὸ καρδίας, ἀποστρέφων φρονίμους εἰς τὰ ὀπίσω καὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν μωραίνων
|
|
26
|
26
|
|
и уставля́я глаго́лъ раба́ своєго́, и совѣ́тъ вѣ́стниковъ свои́хъ и́стиненъ творя́й? глаго́ляй Ієрусали́му: насели́шися: и градо́мъ іуде́йскимъ: возградите́ся, и пусты́ни єго́ просія́ютъ,
|
καὶ ἱστῶν ρῆμα παιδὸς αὐτοῦ καὶ τὴν βουλὴν τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ ἀληθεύων; ὁ λέγων τῇ ῾Ιερουσαλήμ· κατοικηθήσῃ καὶ ταῖς πόλεσι τῆς ᾿Ιδουμαίας· οἰκοδομηθήσεσθε, καὶ τὰ ἔρημα αὐτῆς ἀνατελεῖ·
|
|
27
|
27
|
|
глаго́ляй бе́зднѣ: опустѣ́єши, и рѣ́ки твоя́ изсушу́,
|
ὁ λέγων τῇ ἀβύσσῳ· ἐρημωθήσῃ, καὶ τοὺς ποταμούς σου ξηρανῶ·
|
|
28
|
28
|
|
глаго́ляй ки́ру смы́слити, и вся́ во́ли моя́ сотвори́тъ: глаго́ляй Ієрусали́му: возгради́шися, и хра́мъ святы́й мо́й осную́.
|
ὁ λέγων Κύρῳ φρονεῖν καὶ πάντα τὰ θελήματά μου ποιήσει· ὁ λέγων ῾Ιερουσαλήμ· οἰκοδομηθήσῃ, καὶ τὸν οἶκον τὸν ἅγιόν μου θεμελιώσω.
|
|
Глава 45
|
Κεφάλαιο 45
|
|
1
|
1
|
|
Си́це глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ пома́занному моєму́ ки́ру, єго́же удержа́хъ за десни́цу, повину́ти предъ ни́мъ язы́ки, и крѣ́пость царе́й разрушу́, отве́рзу предъ ни́мъ врата́, и гра́ди не затворя́тся:
|
ΟΥΤΩ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαρρήξω, ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας, καὶ πόλεις οὐ συγκλεισθήσονται.
|
|
2
|
2
|
|
а́зъ предъ тобо́ю пойду́ и го́ры уравню́, врата́ мѣ́дяная сокрушу́ и вереи́ желѣ́зныя сломлю́,
|
ἐγὼ ἔμπροσθέν σου πορεύσομαι καὶ ὄρη ὁμαλιῶ, θύρας χαλκᾶς συντρίψω καὶ μοχλοὺς σιδηροῦς συγκλάσω
|
|
3
|
3
|
|
и да́мъ ти́ сокро́вища те́мная сокрове́нная: неви́димая отве́рзу тебѣ́, да увѣ́си, я́ко а́зъ Госпо́дь Бо́гъ тво́й прозыва́я и́мя твоє́, Бо́гъ Ізра́илевъ.
|
καὶ δώσω σοι θησαυροὺς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῷς, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός σου ὁ καλῶν τὸ ὄνομά σου, ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ.
|
|
4
|
4
|
|
Ра́ди раба́ моєго́ Іа́кова и Ізра́иля избра́ннаго моєго́, а́зъ прозову́ тя́ и́менемъ твои́мъ и пріиму́ тя:
|
ἕνεκεν τοῦ παιδός μου ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραὴλ τοῦ ἐκλεκτοῦ μου, ἐγὼ καλέσω σε τῷ ὀνόματί σου καὶ προσδέξομαί σε, σὺ δὲ οὐκ ἔγνως με
|
|
5
|
5
|
|
ты́ же не позна́лъ єси́ мене́, я́ко а́зъ Госпо́дь Бо́гъ, и нѣ́сть ра́звѣ мене́ єще́ Бо́га: укрѣпи́хъ тя́, и не позна́лъ єси́ мене́,
|
ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πλὴν ἐμοῦ Θεός, ἐνίσχυσά σε καὶ οὐκ ᾔδεις με,
|
|
6
|
6
|
|
да бы́ша увѣ́дѣли, и́же от восто́къ со́лнечныхъ и и́же от за́падъ, я́ко нѣ́сть Бо́гъ ра́звѣ мене́: а́зъ Госпо́дь Бо́гъ, и нѣ́сть єще́.
|
ἵνα γνῶσι οἱ ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἡλίου καὶ οἱ ἀπὸ δυσμῶν, ὅτι οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν ἐμοῦ· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι·
|
|
7
|
7
|
|
А́зъ устро́ивый свѣ́тъ и сотвори́вый тму́, творя́й ми́ръ и зи́ждяй зла́я, а́зъ Госпо́дь Бо́гъ, творя́й сія́ вся́.
|
ἐγὼ ὁ κατασκευάσας φῶς καὶ ποιήσας σκότος, ὁ ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακά· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν πάντα ταῦτα.
|
|
8
|
8
|
|
Да возра́дуєтся не́бо свы́ше, и о́блацы да кропя́тъ пра́вду: да прозя́бнетъ земля́, и да прорасти́тъ ми́лость, и пра́вду да прозя́бнетъ вку́пѣ: а́зъ є́смь Госпо́дь созда́вый тя́.
|
εὐφρανθήτω ὁ οὐρανὸς ἄνωθεν, καὶ αἱ νεφέλαι ρανάτωσαν δικαιοσύνην· ἀνατειλάτω ἡ γῆ καὶ βλαστησάτω ἔλεος, καὶ δικαιοσύνην ἀνατειλάτω ἅμα· ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ κτίσας σε.
|
|
9
|
9
|
|
Что́ лу́чшеє устро́ихъ я́ко гли́ну скуде́льничу? єда́ оря́й ора́ти бу́детъ зе́млю ве́сь де́нь? єда́ рече́тъ бре́ніє скуде́льнику: что́ твори́ши, я́ко не дѣ́лаєши, ниже́ и́маши ру́къ, єда́ отвѣща́єтъ зда́ніє созда́вшему є́?
|
Ποῖον βέλτιον κατεσκεύασα ὡς πηλὸν κεραμέως; μὴ ὁ ἀροτριῶν ἀροτριάσει τὴν γῆν ὅλην τὴν ἡμέραν; μὴ ἐρεῖ ὁ πηλὸς τῷ κεραμεῖ· τί ποιεῖς, ὅτι οὐκ ἐργάζῃ οὐδὲ ἔχεις χεῖρας;
|
|
10
|
10
|
|
єда́ глаго́летъ отцу́: что́ роди́ши? и ма́тери: что́ чревоболи́ши?
|
μὴ ἀποκριθήσεται τὸ πλάσμα πρὸς τὸν πλάσαντα αὐτό; ὁ λέγων τῷ πατρί· τί γεννήσεις; καὶ τῇ μητρί· τί ὠδίνεις;
|
|
11
|
11
|
|
Я́ко та́ко глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ, святы́й Ізра́илевъ, сотвори́вый гряду́щая: вопроси́те мене́ о сынѣ́хъ мои́хъ и о дще́рехъ мои́хъ, и о дѣ́лѣхъ руку́ моє́ю заповѣ́дите мнѣ́.
|
ὅτι οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος ᾿Ισραὴλ ὁ ποιήσας τὰ ἐπερχόμενα· ἐρωτήσατέ με περὶ τῶν υἱῶν μου καὶ περὶ τῶν θυγατέρων μου καὶ περὶ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν μου ἐντείλασθέ μοι.
|
|
12
|
12
|
|
А́зъ сотвори́хъ зе́млю и человѣ́ка на не́й, а́зъ руко́ю моє́ю утверди́хъ не́бо, а́зъ всѣ́мъ звѣзда́мъ заповѣ́дахъ.
|
ἐγὼ ἐποίησα γῆν καὶ ἄνθρωπον ἐπ᾿ αὐτῆς, ἐγὼ τῇ χειρί μου ἐστερέωσα τὸν οὐρανόν, ἐγὼ πᾶσι τοῖς ἄστροις ἐνετειλάμην.
|
|
13
|
13
|
|
А́зъ возста́вихъ єго́ со пра́вдою царя́, и вси́ путіє́ єго́ пра́вы: се́й сози́ждетъ гра́дъ мо́й и плѣне́ніє люді́й мои́хъ возврати́тъ, не по мздѣ́, ни по даро́мъ, рече́ Госпо́дь Савао́ѳъ.
|
ἐγὼ ἤγειρα αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης βασιλέα, καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. οὗτος οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώρων, εἶπε Κύριος σαβαώθ.
|
|
14
|
14
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: утруди́ся Єги́петъ и ку́пли єѳіо́пскія, и Саваі́мстіи му́жіє высо́цыи къ тебѣ́ пре́йдутъ и тебѣ́ бу́дутъ раби́, и вслѣ́дъ тебе́ по́йдутъ свя́зани у́зами ручны́ми, и пре́йдутъ къ тебѣ́ и покло́нятся тебѣ́, и въ тебѣ́ помо́лятся, я́ко въ тебѣ́ Бо́гъ є́сть, и реку́тъ: нѣ́сть Бо́га ра́звѣ тебе́:
|
Οὕτω λέγει Κύριος σαβαώθ· ἐκοπίασεν Αἴγυπτος καὶ ἐμπορία Αἰθιόπων, καὶ οἱ Σεβωεὶμ ἄνδρες ὑψηλοὶ ἐπὶ σὲ διαβήσονται καὶ σοὶ ἔσονται δοῦλοι καὶ ὀπίσω σου ἀκολουθήσουσι δεδεμένοι χειροπέδαις καὶ διαβήσονται πρός σε, καὶ προσκυνήσουσί σοι καὶ ἐν σοὶ προσεύξονται, ὅτι ἐν σοὶ ὁ Θεός ἐστι καὶ οὐκ ἐστι Θεὸς πλὴν σοῦ·
|
|
15
|
15
|
|
ты́ бо єси́ Бо́гъ, и не вѣ́дѣхомъ, Бо́гъ Ізра́илевъ Спа́съ.
|
σὺ γὰρ εἶ Θεός, καὶ οὐκ ᾔδειμεν, ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραὴλ σωτήρ.
|
|
16
|
16
|
|
Постыдя́тся и посра́мятся вси́ проти́вящіися єму́ и по́йдутъ въ студѣ́: обновля́йтеся ко мнѣ́, о́строви.
|
αἰσχυνθήσονται καὶ ἐντραπήσονται πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ καὶ πορεύσονται ἐν αἰσχύνῃ. ἐγκαινίζεσθε πρός με, νῆσοι.
|
|
17
|
17
|
|
Ізра́иль спаса́єтся от Го́спода спасе́ніємъ вѣ́чнымъ: не постыдя́тся, ни посра́мятся да́же до вѣ́ка ктому́.
|
᾿Ισραὴλ σώζεται ὑπὸ Κυρίου σωτηρίαν αἰώνιον· οὐκ αἰσχυνθήσονται οὐδὲ μὴ ἐντραπῶσιν ἕως τοῦ αἰῶνος ἔτι.
|
|
18
|
18
|
|
Зане́ та́ко глаго́летъ Госпо́дь сотвори́вый не́бо, се́й Бо́гъ показа́вый зе́млю и сотвори́вый ю́, то́й раздѣли́ ю́, не вотще́ сотвори́ ю́, но на вселе́ніє созда́ ю́: а́зъ є́смь Госпо́дь, и нѣ́сть ктому́.
|
Οὕτως λέγει Κύριος ὁ ποιήσας τὸν οὐρανόν, οὗτος ὁ Θεὸς ὁ καταδείξας τὴν γῆν καὶ ποιήσας αὐτήν, αὐτὸς διώρισεν αὐτήν, οὐκ εἰς κενὸν ἐποίησεν αὐτήν, ἀλλὰ κατοικεῖσθαι ἔπλασεν αὐτὴν — ἐγώ εἰμι Κύριος, καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι.
|
|
19
|
19
|
|
Не о́тай глаго́лахъ, ни въ те́мнѣ мѣ́стѣ земли́: не реко́хъ пле́мени Іа́ковлю: су́єтнаго взыщи́те. А́зъ є́смь, а́зъ є́смь Госпо́дь глаго́ляй пра́вду и возвѣща́яй и́стину.
|
οὐκ ἐν κρυφῇ λελάληκα, οὐδὲ ἐν τόπῳ γῆς σκοτεινῷ· οὐκ εἶπα τῷ σπέρματι ᾿Ιακώβ· μάταιον ζητήσατε. ἐγώ εἰμι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ λαλῶν δικαιοσύνην καὶ ἀναγγέλλων ἀλήθειαν.
|
|
20
|
20
|
|
Собери́теся и пріиди́те, совѣща́йтеся вку́пѣ, спаса́єміи от язы́къ. Не разумѣ́ша воздви́жущіи дре́во изва́яніє своє́ и моля́щеся бого́мъ, и́же не спаса́ютъ.
|
συνάχθητε καὶ ἥκετε, βουλεύσασθε ἅμα οἱ σωζόμενοι ἀπὸ τῶν ἐθνῶν, οὐκ ἔγνωσαν οἱ αἴροντες τὸ ξύλον γλύμμα αὐτῶν καὶ οἱ προσευχόμενοι ὡς πρὸς θεούς, οἳ οὐ σῴζουσι.
|
|
21
|
21
|
|
А́ще возвѣстя́тъ, да прибли́жатся, да увѣ́дятъ вку́пѣ, кто́ слы́шана сотвори́ сія́ испе́рва? Тогда́ возвѣсти́ся ва́мъ: а́зъ Бо́гъ, и нѣ́сть ино́го ра́звѣ мене́, пра́веденъ и спаси́тель, нѣ́сть кромѣ́ мене́.
|
εἰ ἀναγγελοῦσιν, ἐγγισάτωσαν, ἵνα γνῶσιν ἅμα τίς ἀκουστὰ ἐποίησε ταῦτα ἀπ᾿ ἀρχῆς· τότε ἀνηγγέλη ὑμῖν· ἐγὼ ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν ἐμοῦ· δίκαιος καὶ σωτὴρ οὐκ ἔστιν πάρεξ ἐμοῦ.
|
|
22
|
22
|
|
Обрати́теся ко мнѣ́ и спасе́теся, и́же от кра́я земна́го: а́зъ є́смь Бо́гъ, и нѣ́сть ино́го.
|
ἐπιστράφητε ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ σωθήσεσθε, οἱ ἀπ᾿ ἐσχάτου τῆς γῆς· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος.
|
|
23
|
23
|
|
Клену́ся мно́ю сами́мъ, а́ще не изы́детъ изо у́стъ мои́хъ пра́вда, словеса́ моя́ не возвратя́тся: я́ко мнѣ́ покло́нится вся́ко колѣ́но, и исповѣ́стся вся́къ язы́къ богови, глаго́ля:
|
κατ᾿ ἐμαυτοῦ ὀμνύω, ἦ μὴν ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματός μου δικαιοσύνη, οἱ λόγοι μου οὐκ ἀποστραφήσονται, ὅτι ἐμοὶ κάμψει πᾶν γόνυ καὶ ἐξομολογήσεται πᾶσα γλῶσσα τῷ Θεῷ
|
|
24
|
24
|
|
пра́вда и сла́ва къ нему́ пріи́детъ: и посра́мятся вси́ отлуча́ющіися.
|
λέγων· δικαιοσύνη καὶ δόξα πρὸς αὐτὸν ἥξουσι καὶ αἰσχυνθήσονται πάντες οἱ ἀφορίζοντες ἑαυτούς·
|
|
25
|
25
|
|
От Го́спода оправдя́тся, и о Бо́зѣ просла́вится все́ сѣ́мя сыно́въ Ізра́илевыхъ.
|
ἀπὸ Κυρίου δικαιωθήσονται καὶ ἐν τῷ Θεῷ ἐνδοξασθήσονται πᾶν τὸ σπέρμα τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ.
|
|
Глава 46
|
Κεφάλαιο 46
|
|
1
|
1
|
|
Паде́ ви́лъ, сокруши́ся даго́нъ, бы́ша вая́нія и́хъ во звѣ́ри и ско́ты: но́сите я́ свя́зана я́ко бре́мя тружда́ющемуся и разслабѣ́вшу,
|
ΕΠΕΣΕ Βήλ, συνετρίβη Δαγών, ἐγένετο τὰ γλυπτὰ αὐτῶν εἰς θηρία καὶ κτήνη· αἴρετε αὐτὰ καταδεδεμένα ὡς φορτίον κοπιῶντι
|
|
2
|
2
|
|
и а́лчущу и не могу́щу вку́пѣ, и́же не возмо́гутъ спасти́ся от ра́ти, са́ми же плѣне́ни приведо́шася.
|
καὶ πεινῶντι, ἐκλελυμένῳ, οὐκ ἰσχύοντι ἅμα, οἳ οὐ δυνήσονται σωθῆναι ἀπὸ πολέμου, αὐτοὶ δὲ αἰχμάλωτοι ἤχθησαν.
|
|
3
|
3
|
|
Послу́шайте мене́, до́ме Іа́ковль и ве́сь оста́нокъ Ізра́илевъ, носи́міи от чре́ва и наказу́єміи от дѣ́тска да́же до ста́рости:
|
᾿Ακούετέ μου, οἶκος τοῦ ᾿Ιακὼβ καὶ πᾶν τὸ κατάλοιπον τοῦ ᾿Ισραήλ, οἱ αἰρόμενοι ἐκ κοιλίας καὶ παιδευόμενοι ἐκ παιδίου
|
|
4
|
4
|
|
а́зъ є́смь, и до́ндеже состарѣ́єтеся, а́зъ є́смь, а́зъ терплю́ ва́мъ, а́зъ сотвори́хъ и а́зъ понесу́, а́зъ подъиму́ и спасу́ вы.
|
ἕως γήρους· ἐγώ εἰμι, καὶ ἕως ἂν καταγηράσητε, ἐγώ εἰμι· ἐγὼ ἀνέχομαι ὑμῶν, ἐγὼ ἐποίησα καὶ ἐγὼ ἀνήσω, ἐγὼ ἀναλήψομαι καὶ σώσω ὑμᾶς.
|
|
5
|
5
|
|
Кому́ мя́ уподо́бисте? ви́дите, ухи́трите, заблужда́ющіи,
|
τίνι με ὡμοιώσατε; ἴδετε, τεχνάσασθε, οἱ πλανώμενοι.
|
|
6
|
6
|
|
слага́ющіи зла́то изъ мѣ́ха, и сребро́ вѣ́сомъ поставля́ютъ въ мѣ́рилѣ, и нає́мше зла́таря сотвори́ша рукотворе́нная, и прекло́ншеся покланя́ются и́мъ:
|
οἱ συμβαλλόμενοι χρυσίον ἐκ μαρσιππίου καὶ ἀργύριον ἐν ζυγῷ, στήσουσιν ἐν σταθμῷ καὶ μισθωσάμενοι χρυσοχόον ἐποίησαν χειροποίητα, καὶ κύψαντες προσκυνοῦσιν αὐτοῖς.
|
|
7
|
7
|
|
воздви́жутъ я́ на ра́мѣхъ и хо́дятъ: а́ще же положа́тъ я́ на мѣ́стѣ своє́мъ, ту́ лежа́тъ, ниже́ подви́жутся: и и́же а́ще возопіє́тъ къ ни́мъ, не услы́шатъ, от бѣ́дъ не спасу́тъ єго́.
|
αἴρουσιν αὐτὸ ἐπὶ τοῦ ὤμου, καὶ πορεύονται· ἐὰν δὲ θῶσιν αὐτό, ἐπὶ τοῦ τόπου αὐτοῦ μένει, οὐ μὴ κινηθῇ· καὶ ὡς ἐὰν βοήσῃ πρὸς αὐτόν, οὐ μὴ εἰσακούσῃ, ἀπὸ κακῶν οὐ μὴ σώση αὐτόν.
|
|
8
|
8
|
|
Помяни́те сія́ и возстени́те, пока́йтеся, прельсти́вшіися, обрати́теся се́рдцемъ
|
μνήσθητε ταῦτα καὶ στενάξατε, μετανοήσατε οἱ πεπλανημένοι, ἐπιστρέψατε τῇ καρδίᾳ,
|
|
9
|
9
|
|
и помяни́те пе́рвая от вѣ́ка, я́ко а́зъ є́смь Бо́гъ, и нѣ́сть єще́ ра́звѣ мене́:
|
καὶ μνήσθητε τὰ πρότερα ἀπὸ τοῦ αἰῶνος, ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι πλὴν ἐμοῦ
|
|
10
|
10
|
|
возвѣща́яй пе́рвѣє послѣ́дняя, пре́жде не́же бы́ти и́мъ, и а́біє сбы́шася: и реко́хъ: ве́сь совѣ́тъ мо́й ста́нетъ, и вся́, єли́ка совѣща́хъ, сотворю́.
|
ἀναγγέλλων πρότερον τὰ ἔσχατα πρὶν αὐτὰ γενέσθαι, καὶ ἅμα συνετελέσθη. καὶ εἶπα· πᾶσα ἡ βουλή μου στήσεται, καὶ πάντα, ὅσα βεβούλευμαι, ποιήσω·
|
|
11
|
11
|
|
Призыва́яй от восто́къ пти́цу, и от земли́ издале́ча, о ни́хже совѣща́хъ: реко́хъ и приведо́хъ, созда́хъ и сотвори́хъ, приведо́хъ и́ и благопоспѣши́хъ пу́ть єго́.
|
καλῶν ἀπὸ ἀνατολῶν πετεινὸν καὶ ἀπὸ γῆς πόρρωθεν περὶ ὧν βεβούλευμαι, ἐλάλησα καὶ ἤγαγον, ἔκτισα καὶ ἐποίησα, ἤγαγον αὐτὸν καὶ εὐώδωσα τὴν ὁδὸν αὐτοῦ.
|
|
12
|
12
|
|
Послу́шайте мене́, погу́бльшіи се́рдце, су́щіи дале́че от пра́вды:
|
ἀκούσατέ μου, οἱ ἀπολωλεκότες τὴν καρδίαν, οἱ μακρὰν ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης.
|
|
13
|
13
|
|
прибли́жихъ пра́вду мою́, и не удали́тся, и спасе́ніє, є́же от мене́, не уме́длю: да́хъ въ Сіо́нѣ спасе́ніє Ізра́илю во прославле́ніє.
|
ἤγγισα τὴν δικαιοσύνην μου καὶ τὴν σωτηρίαν τὴν παρ᾿ ἐμοῦ οὐ βραδυνῶ· δέδωκα ἐν Σιὼν σωτηρίαν τῷ ᾿Ισραὴλ εἰς δόξασμα.
|
|
Глава 47
|
Κεφάλαιο 47
|
|
1
|
1
|
|
Сни́ди, ся́ди на земли́, дѣ́во, дщи́ Вавило́ня, вни́ди во тму́ {По ины́мъ: ся́ди на зе́млю.}, дщи́ Халде́йска, я́ко не приложи́ши ксему́ прозыва́тися мягка́ и ю́на.
|
ΚΑΤΑΒΗΘΙ, κάθισον ἐπὶ τὴν γῆν, παρθένος, θυγάτηρ Βαβυλῶνος, εἴσελθε εἰς τὸ σκότος, θυγάτηρ Χαλδαίων, ὅτι οὐκέτι προστεθήσῃ κληθῆναι ἁπαλὴ καὶ τρυφερά.
|
|
2
|
2
|
|
Возми́ же́рновы, мели́ муку́, откры́й покрыва́ло твоє́, откры́й сѣди́ны, возсучи́ го́лени, прейди́ рѣ́ки:
|
λάβε μύλον, ἄλεσον ἄλευρον, ἀποκάλυψαι τὸ κατακάλυμμά σου, ἀνακάλυψαι τὰς πολιάς, ἀνάσυρε τὰς κνήμας, διάβηθι ποταμούς·
|
|
3
|
3
|
|
откры́єтся сту́дъ тво́й, явя́тся укори́зны твоя́, пра́ведноє от тебе́ возму́, ктому́ не преда́мъ человѣ́комъ.
|
ἀνακαλυφθήσεται ἡ αἰσχύνη σου, φανήσονται οἱ ὀνειδισμοί σου· τὸ δίκαιον ἐκ σοῦ λήψομαι, οὐκέτι μὴ παραδῶ ἀνθρώποις.
|
|
4
|
4
|
|
Рече́ изба́вивый тя́ Госпо́дь Савао́ѳъ, и́мя єму́ святы́й Ізра́илевъ:
|
εἶπεν ὁ ρυσάμενός σε Κύριος σαβαώθ, ὄνομα αὐτῷ ἅγιος ᾿Ισραήλ·
|
|
5
|
5
|
|
ся́ди умиле́на, вни́ди во тму́, дщи́ Халде́йска, ксему́ не прозове́шися крѣ́пость ца́рства.
|
κάθισον κατανενυγμένη, εἴσελθε εἰς τὸ σκότος, θυγάτηρ Χαλδαίων, οὐκέτι μὴ κληθήσῃ ἰσχὺς βασιλείας.
|
|
6
|
6
|
|
Разгнѣ́вахся на лю́ди моя́, оскверни́ла єси́ наслѣ́діє моє́: а́зъ вда́хъ я́ въ ру́ку твою́, ты́ же не дала́ и́мъ ми́лости, ста́рчій яре́мъ отягчи́ла єси́ зѣло́
|
παρωξύνθην ἐπὶ τῷ λαῷ μου, ἐμίανας τὴν κληρονομίαν μου· ἐγὼ ἔδωκα αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρά σου, σὺ δὲ οὐκ ἔδωκας αὐτοῖς ἔλεος, τοῦ πρεσβυτέρου ἐβάρυνας τὸν ζυγὸν σφόδρα.
|
|
7
|
7
|
|
и рекла́ єси́: въ вѣ́къ бу́ду влады́чица: не помы́слила єси́ си́хъ въ се́рдцы твоє́мъ, ниже́ помяну́ла єси́ послѣ́днихъ:
|
καὶ εἶπας· εἰς τὸν αἰῶνα ἔσομαι ἄρχουσα· οὐκ ἐνόησας ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ σου, οὐδὲ ἐμνήσθης τὰ ἔσχατα.
|
|
8
|
8
|
|
ны́нѣ же слы́ши сіє́, ю́ная, сѣдя́щая, упова́ющая, глаго́лющая въ се́рдцы своє́мъ: а́зъ є́смь, и нѣ́сть ины́я, не ся́ду вдово́ю и не позна́ю сиротства́.
|
νῦν δὲ ἄκουε ταῦτα, ἡ τρυφερά, ἡ καθημένη πεποιθυῖα, ἡ λέγουσα ἐν καρδίᾳ αὐτῆς· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα· οὐ καθιῶ χήρα οὐδὲ γνώσομαι ὀρφανίαν.
|
|
9
|
9
|
|
Ны́нѣ же пріи́дутъ на тя́ два́ сія́ внеза́пу во єди́нъ де́нь, безча́діє и вдовство́ внеза́пу пріи́детъ на тя́, въ волше́бствѣ твоє́мъ и въ крѣ́пости волхво́въ твои́хъ зѣло́,
|
νῦν δὲ ἥξει ἐπὶ σὲ τὰ δύο ταῦτα ἐξαίφνης ἐν ἡμέρᾳ μιᾶ· ἀτεκνία καὶ χηρεία ἥξει ἐξαίφνης ἐπὶ σὲ ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου, ἐν τῇ ἰσχύϊ τῶν ἐπαοιδῶν σου σφόδρα,
|
|
10
|
10
|
|
въ надѣ́яніи зло́бы твоєя́: ты́ бо рекла́ єси́: а́зъ є́смь, и нѣ́сть ины́я: увѣ́ждь, я́ко смышле́ніє си́хъ и блуже́ніє твоє́ бу́детъ тебѣ́ сра́мъ: и рекла́ єси́ се́рдцемъ свои́мъ: а́зъ є́смь, и нѣ́сть ины́я.
|
τῇ ἐλπίδι τῆς πονηρίας σου· σὺ γὰρ εἶπας· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα. γνῶθι, ὅτι ἡ σύνεσις τούτων καὶ ἡ πορνεία σου ἔσται σοι αἰσχύνη. καὶ εἶπας τῇ καρδίᾳ σου· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα.
|
|
11
|
11
|
|
И пріи́детъ на тя́ па́губа, и не увѣ́си, про́пасть, и впаде́ши въ ню́: и пріи́детъ на тя́ печа́ль, и не возмо́жеши чиста́ бы́ти: и пріи́детъ на тя́ внеза́пу па́губа, и не увѣ́си.
|
καὶ ἥξει ἐπὶ σὲ ἀπώλεια, καὶ οὐ μὴ γνῷς, βόθυνος, καὶ ἐμπεσῇ εἰς αὐτόν· καὶ ἥξει ἐπὶ σὲ ταλαιπωρία, καὶ οὐ μὴ δυνήσῃ καθαρὰ γενέσθαι· καὶ ἥξει ἐπὶ σὲ ἐξ ἀπίνης ἀπώλεια, καὶ οὐ μὴ γνῷς.
|
|
12
|
12
|
|
Ста́ни ны́нѣ се́ волхвы́ твои́ми и со мно́гими ча́ры твои́ми, и́мже научи́лася єси́ изъ ю́ности твоєя́, а́ще возмо́гутъ ти́ помощи́.
|
στῆθι νῦν ἐν ταῖς ἐπαοιδαῖς σου καὶ ἐν τῇ πολλῇ φαρμακείᾳ σου, ἃ ἐμάνθανες ἐκ νεότητός σου, εἰ δυνήσῃ ὠφεληθῆναι.
|
|
13
|
13
|
|
Утруди́лася єси́ въ совѣ́тѣхъ твои́хъ: да ста́нутъ ны́нѣ и спасу́тъ тя́ звѣздоче́тцы небесе́, смотря́ющіи звѣ́здъ, да возвѣстя́тъ ти́, что́ и́мать на тя́ пріити́.
|
κεκοπίακας ἐν ταῖς βουλαῖς σου· στήτωσαν δὴ καὶ σωσάτωσάν σε οἱ ἀστρολόγοι τοῦ οὐρανοῦ, οἱ ὁρῶντες τοὺς ἀστέρας ἀναγγειλάτωσάν σοι τί μέλλει ἐπὶ σὲ ἔρχεσθαι.
|
|
14
|
14
|
|
Се́, вси́ я́ко хвра́стіє огне́мъ погоря́тъ и не изъи́мутъ души́ своєя́ изъ пла́мене, поне́же и́маши у́гліє о́гненноє, ся́ди на ни́хъ.
|
ἰδοὺ πάντες ὡς φρύγανα ἐπὶ πυρὶ κατακαυθήσονται καὶ οὐ μὴ ἐξέλωνται τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἐκ φλογός· ὅτι ἔχεις ἄνθρακας πυρός, κάθισαι ἐπ᾿ αὐτούς.
|
|
15
|
15
|
|
Сі́и бу́дутъ тебѣ́ по́мощь: труди́лася єси́ въ преложе́ніи от ю́ности, человѣ́къ са́мъ въ себѣ́ прельсти́ся, тебѣ́ же не бу́детъ спасе́нія.
|
οὗτοι ἔσονταί σοι βοήθεια, ἐκοπίασας ἐν τῇ μεταβολῇ ἐκ νεότητος, ἄνθρωπος καθ᾿ ἑαυτὸν ἐπλανήθη, σοὶ δὲ οὐκ ἔσται σωτηρία.
|
|
Глава 48
|
Κεφάλαιο 48
|
|
1
|
1
|
|
Услы́шите сія́, до́ме Іа́ковль, прозва́нніи и́менемъ Ізра́илевымъ и изше́дшіи изъ Іу́ды, клену́щіися и́менемъ Го́спода Бо́га Ізра́илева, помина́ющіи не со и́стиною, ниже́ со пра́вдою,
|
ΑΚΟΥΣΑΤΕ ταῦτα, οἶκος ᾿Ιακὼβ οἱ κεκλημένοι τῷ ὀνόματι ᾿Ισραὴλ καὶ ἐξ ᾿Ιούδα ἐξελθόντες, οἱ ὀμνύοντες τῷ ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραήλ, μιμνησκόμενοι οὐ μετὰ ἀληθείας οὐδὲ μετὰ δικαιοσύνης
|
|
2
|
2
|
|
и придержа́щіися и́мени гра́да свята́го, и о Бо́зѣ Ізра́илевѣ подтвержда́ющіися: Госпо́дь Савао́ѳъ и́мя єму́.
|
καὶ ἀντεχόμενοι τῷ ὀνόματι τῆς πόλεως τῆς ἁγίας καὶ ἐπὶ τῷ Θεῷ ᾿Ισραὴλ ἀντιστηριζόμενοι, Κύριος σαβαὼθ ὄνομα αὐτῷ.
|
|
3
|
3
|
|
Пре́ждняя єще́ возвѣсти́хъ, и изъ у́стъ мои́хъ изыдо́ша, и слы́шано бы́сть: внеза́пу сотвори́хъ, и на́йде.
|
τὰ πρότερα ἔτι ἀνήγγειλα, καὶ ἐκ τοῦ στόματός μου ἐξῆλθε καὶ ἀκουστὸν ἐγένετο· ἐξάπινα ἐποίησα, καὶ ἐπῆλθε.
|
|
4
|
4
|
|
Вѣ́мъ, я́ко же́стокъ єси́, и жи́ла желѣ́зна вы́я твоя́, и чело́ твоє́ мѣ́дяно.
|
γινώσκω ὅτι σκληρὸς εἶ, καὶ νεῦρον σιδηροῦν ὁ τράχηλός σου, καὶ τὸ μέτωπόν σου χαλκοῦν.
|
|
5
|
5
|
|
И возвѣсти́хъ ти́, я́же дре́вле, пре́жде не́же пріити́ на тя́: слы́шана тебѣ́ сотвори́хъ, да не когда́ рече́ши, я́ко і́доли мнѣ́ сія́ сотвори́ша, и не рцы́, я́ко изва́янная и слія́нная заповѣ́даша мнѣ́.
|
καὶ ἀνήγγειλά σοι πάλαι, πρὶν ἐλθεῖν ἐπὶ σὲ ἀκουστόν σοι ἐποίησα· μήποτε εἴπῃς ὅτι τὰ εἴδωλά μου ἐποίησε, καὶ εἴπῃς ὅτι τὰ γλυπτὰ καὶ τὰ χωνευτὰ ἐνετείλατό μοι.
|
|
6
|
6
|
|
Слы́шасте вся́, и вы́ не разумѣ́сте: но и слы́шана тебѣ́ сотвори́хъ но́вая отны́нѣ, я́же и́мутъ бы́ти:
|
ἠκούσατε πάντα, καὶ ὑμεῖς οὐκ ἔγνωτε· ἀλλὰ καὶ ἀκουστά σοι ἐποίησα τὰ καινὰ ἀπὸ τοῦ νῦν, ἃ μέλλει γίνεσθαι, καὶ οὐκ εἶπας.
|
|
7
|
7
|
|
и не ре́клъ єси́: ны́нѣ быва́ютъ, а не пре́жде, и не въ пре́жднія дни́ слы́шалъ єси́ сія́: не рцы́: є́й, вѣ́мъ сія́.
|
νῦν γίνεται καὶ οὐ πάλαι, καὶ οὐ προτέραις ἡμέραις ἤκουσας αὐτά· μὴ εἴπῃς· ναὶ γινώσκω αὐτά.
|
|
8
|
8
|
|
Не вѣ́дѣлъ єси́, ниже́ разумѣ́лъ єси́, ниже́ испе́рва отверзо́хъ ушеса́ твоя́: вѣ́дѣхъ бо, я́ко отверга́я отри́неши и беззако́нникъ єще́ от чре́ва прозове́шися.
|
οὔτε ἔγνως οὔτε ἠπίστω, οὔτε ἀπ᾿ ἀρχῆς ἤνοιξά σου τὰ ὦτα· ἔγνων γὰρ ὅτι ἀθετῶν ἀθετήσεις καὶ ἄνομος ἔτι ἐκ κοιλίας κληθήσῃ.
|
|
9
|
9
|
|
И́мене моєго́ ра́ди покажу́ ти я́рость мою́, и сла́вная моя́ наведу́ на тя́, да не потреблю́ тебе́.
|
ἕνεκεν τοῦ ἐμοῦ ὀνόματος δείξω σοι τὸν θυμόν μου καὶ τὰ ἔνδοξά μου ἐπάξω ἐπὶ σέ, ἵνα μὴ ἐξολοθρεύσω σε.
|
|
10
|
10
|
|
Се́, прода́хъ тя́ не сребра́ ра́ди: изъя́хъ же тя́ изъ пе́щи убо́жества.
|
ἰδοὺ πέπρακά σε οὐκ ἕνεκεν ἀργυρίου, ἐξειλάμην δέ σε ἐκ καμίνου πτωχείας·
|
|
11
|
11
|
|
Мене́ ра́ди сотворю́ ти́, я́ко моє́ и́мя оскверня́єтся, и сла́вы моєя́ ино́му не да́мъ.
|
ἕνεκεν ἐμοῦ ποιήσω σοι, ὅτι τὸ ἐμὸν ὄνομα βεβηλοῦται, καὶ τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω.
|
|
12
|
12
|
|
Послу́шай мене́, Іа́кове и Ізра́илю, єго́же а́зъ призыва́ю: а́зъ є́смь пе́рвый и а́зъ є́смь во вѣ́къ.
|
῎Ακουέ μου, ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραήλ, ὃν ἐγὼ καλῶ· ἐγώ εἰμι πρῶτος, καὶ ἐγώ εἰμι εἰς τὸν αἰῶνα,
|
|
13
|
13
|
|
И рука́ моя́ основа́ зе́млю, и десни́ца моя́ утверди́ не́бо: призову́ я́, и ста́нетъ вку́пѣ,
|
καὶ ἡ χείρ μου ἐθεμελίωσε τὴν γῆν, καὶ ἡ δεξιά μου ἐστερέωσε τὸν οὐρανόν. καλέσω αὐτούς, καὶ στήσονται ἅμα
|
|
14
|
14
|
|
и соберу́тся вси́ и услы́шатъ: кто́ и́мъ возвѣсти́ сія́? любя́ тя́ сотвори́хъ во́лю твою́ надъ Вавило́номъ, є́же отъя́ти пле́мя Халде́йско.
|
καὶ συναχθήσονται πάντες καὶ ἀκούσονται. τίς αὐτοῖς ἀνήγγειλε ταῦτα; ἀγαπῶν σε ἐποίησα τὸ θέλημά σου ἐπὶ Βαβυλῶνα τοῦ ἆραι σπέρμα Χαλδαίων.
|
|
15
|
15
|
|
А́зъ глаго́лахъ, а́зъ призва́хъ, приведо́хъ и́, и благопоспѣши́тъ пу́ть єго́.
|
ἐγὼ ἐλάλησα, ἐγὼ ἐκάλεσα, ἤγαγον αὐτὸν καὶ εὐώδωσα τὴν ὁδὸν αὐτοῦ.
|
|
16
|
16
|
|
Приступи́те ко мнѣ́ и слы́шите сія́, испе́рва не о́тай глаго́лахъ: єгда́ быва́ху, та́мо бѣ́хъ, и ны́нѣ Госпо́дь Госпо́дь посла́ мя и Ду́хъ єго́.
|
προσαγάγετε πρός με καὶ ἀκούσατε ταῦτα· οὐκ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐν κρυφῇ λελάληκα, οὐδὲ ἐν τόπῳ γῆς σκοτεινῷ· ἡνίκα ἐγένετο, ἐκεῖ ἤμην, καὶ νῦν Κύριος ἀπέστειλέ με καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ.
|
|
17
|
17
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь, изба́вивый тя́, святы́й Ізра́илевъ: а́зъ є́смь Госпо́дь Бо́гъ тво́й, научи́хъ тя́, є́же обрѣсти́ тебѣ́ пу́ть, по нему́же по́йдеши.
|
οὕτως λέγει Κύριος ὁ ρυσάμενός σε, ὁ ἅγιος ᾿Ισραήλ· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός σου, δέδειχά σοι τοῦ εὑρεῖν σε τὴν ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσῃ ἐν αὐτῆ.
|
|
18
|
18
|
|
И а́ще бы єси́ послу́шалъ за́повѣдій мои́хъ, то́ бы́лъ бы у́бо а́ки рѣка́ ми́ръ тво́й, и пра́вда твоя́ я́ко волна́ морска́я,
|
καὶ εἰ ἤκουσας τῶν ἐντολῶν μου, ἐγένετο ἂν ὡσεὶ ποταμὸς ἡ εἰρήνη σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὡς κῦμα θαλάσσης·
|
|
19
|
19
|
|
и бы́ло бы я́ко песо́къ сѣ́мя твоє́, и исча́дія чре́ва твоєго́ я́ко пе́рсть земли́: ниже́ ны́нѣ потреби́шися, ниже́ поги́бнетъ и́мя твоє́ предо мно́ю.
|
καὶ ἐγένετο ἂν ὡς ἡ ἄμμος τὸ σπέρμα σου καὶ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου ὡς ὁ χοῦς τῆς γῆς· οὐδὲ νῦν οὐ μὴ ἐξολοθρευθῇς, οὐδὲ ἀπολεῖται τὸ ὄνομά σου ἐνώπιον ἐμοῦ. —
|
|
20
|
20
|
|
Изы́ди от Вавило́на, бѣжа́й от халде́євъ: гла́съ ра́дости возвѣсти́те, и да слы́шано бу́детъ сіє́, возвѣсти́те да́же до послѣ́днихъ земли́, глаго́лите: изба́ви Госпо́дь раба́ своєго́ Іа́кова.
|
῎Εξελθε ἐκ Βαβυλῶνος φεύγων ἀπὸ τῶν Χαλδαίων· φωνὴν εὐφροσύνης ἀναγγείλατε, καὶ ἀκουστὸν γενέσθω τοῦτο, ἀπαγγείλατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, λέγεται· ἐρρύσατο Κύριος τὸν δοῦλον αὐτοῦ ᾿Ιακώβ·
|
|
21
|
21
|
|
И а́ще вжа́ждутъ, пусты́нею проведе́тъ и́хъ и во́ду изъ ка́мене изведе́тъ и́мъ: разся́дется ка́мень, и потече́тъ вода́, и испію́тъ лю́діє мои́.
|
καὶ ἐὰν διψήσωσι, δι᾿ ἐρήμου ἄξει αὐτούς, ὕδωρ ἐκ πέτρας ἐξάξει αὐτοῖς· σχισθήσεται πέτρα, καὶ ρυήσεται ὕδωρ, καὶ πίεται ὁ λαός μου.
|
|
22
|
22
|
|
Нѣ́сть ра́доватися нечести́вымъ, глаго́летъ Госпо́дь.
|
οὐκ ἐστι χαίρειν, λέγει Κύριος, τοῖς ἀσεβέσιν.
|
|
Глава 49
|
Κεφάλαιο 49
|
|
1
|
1
|
|
Послу́шайте мене́, о́строви, и внемли́те, язы́цы. Вре́менемъ мно́гимъ стоя́ти бу́детъ, глаго́летъ Госпо́дь: от чре́ва ма́тере моєя́ нарече́ и́мя моє́,
|
ΑΚΟΥΣΑΤΕ μου, νῆσοι, καὶ προσέχετε, ἔθνη· διὰ χρόνου πολλοῦ στήσεται, λέγει Κύριος. ἐκ κοιλίας μητρός μου ἐκάλεσε τὸ ὄνομά μου
|
|
2
|
2
|
|
и положи́ уста́ моя́ я́ко ме́чь о́стръ, и подъ кро́вомъ руки́ своєя́ скры́ мя́: положи́ мя́ я́ко стрѣлу́ избра́нну, и въ ту́лѣ своє́мъ скры́ мя́,
|
καὶ ἔθηκε τὸ στόμα μου ὡσεὶ μάχαιραν ὀξεῖαν καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἔκρυψέ με, ἔθηκέ με ὡς βέλος ἐκλεκτὸν καὶ ἐν τῇ φαρέτρᾳ αὐτοῦ ἔκρυψέ με.
|
|
3
|
3
|
|
и рече́ ми́: ра́бъ мо́й єси́ ты́, Ізра́илю, и въ тебѣ́ просла́влюся.
|
καὶ εἶπέ μοι· δοῦλός μου εἶ σύ, ᾿Ισραήλ, καὶ ἐν σοὶ δοξασθήσομαι.
|
|
4
|
4
|
|
А́зъ же реко́хъ: вотще́ труди́хся, всу́є и ни во что́ да́хъ крѣ́пость мою́: сего́ ра́ди су́дъ мо́й предъ Го́сподемъ и тру́дъ мо́й предъ Бо́гомъ мои́мъ.
|
καὶ ἐγὼ εἶπα· κενῶς ἐκοπίασα, εἰς μάταιον καὶ εἰς οὐδὲν ἔδωκα τὴν ἰσχύν μου· διὰ τοῦτο ἡ κρίσις μου παρὰ Κυρίῳ, καὶ ὁ πόνος μου ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μου.
|
|
5
|
5
|
|
И ны́нѣ та́ко глаго́летъ Госпо́дь, созда́вый мя́ от чре́ва раба́ себѣ́, є́же собра́ти Іа́кова къ нему́ и Ізра́иля: соберу́ся и просла́влюся предъ Го́сподемъ, и Бо́гъ мо́й бу́детъ мнѣ́ крѣ́пость.
|
καὶ νῦν οὕτως λέγει Κύριος ὁ πλάσας με ἐκ κοιλίας δοῦλον ἑαυτῷ τοῦ συναγαγεῖν τὸν ᾿Ιακὼβ πρὸς αὐτὸν καὶ ᾿Ισραὴλ — συναχθήσομαι καὶ δοξασθήσομαι ἐναντίον Κυρίου, καὶ ὁ Θεός μου ἔσται μοι ἰσχὺς —
|
|
6
|
6
|
|
И рече́ ми: ве́ліє ти́ є́сть, є́же назва́тися тебѣ́ рабо́мъ мои́мъ, є́же возста́вити племена́ Іа́ковля и разсѣ́яніє Ізра́илево обрати́ти: се́, да́хъ тя́ въ завѣ́тъ ро́да, во свѣ́тъ язы́комъ, є́же бы́ти тебѣ́ во спасе́ніє да́же до послѣ́днихъ земли́.
|
καὶ εἶπέ μοι· μέγα σοί ἐστι τοῦ κληθῆναί σε παῖδά μου τοῦ στῆσαι τὰς φυλὰς ᾿Ιακὼβ καὶ τὴν διασπορὰν τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐπιστρέψαι· ἰδοὺ δέδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. —
|
|
7
|
7
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь, изба́вивый тя́ Бо́гъ Ізра́илевъ: освяти́те уничижа́ющаго ду́шу свою́, гнуша́ємаго от язы́къ рабо́въ кня́жескихъ: ца́ріє у́зрятъ єго́, и воста́нутъ кня́зи и покло́нятся єму́ Го́спода ра́ди, я́ко вѣ́ренъ є́сть святы́й Ізра́илевъ, и избра́хъ тя́.
|
Οὕτως λέγει Κύριος ὁ ρυσάμενός σε, ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἁγιάσατε τὸν φαυλίζοντα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, τὸν βδελυσσόμενον ὑπὸ τῶν ἐθνῶν τῶν δούλων τῶν ἀρχόντων· βασιλεῖς ὄψονται αὐτὸν καὶ ἀναστήσονται, ἄρχοντες καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕνεκεν Κυρίου· ὅτι πιστός ἐστιν ὁ ἅγιος ᾿Ισραήλ, καὶ ἐξελεξάμην σε.
|
|
8
|
8
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: во вре́мя прія́тно послу́шахъ тебе́ и въ де́нь спасе́нія помого́хъ ти́, и сотвори́хъ тя́ и да́хъ тя́ въ завѣ́тъ вѣ́чный язы́ковъ, є́же устро́ити зе́млю и наслѣ́дити наслѣ́дія пусты́ни,
|
οὕτως λέγει Κύριος· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι καὶ ἔπλασά σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην ἐθνῶν τοῦ καταστῆσαι τὴν γῆν καὶ κληρονομῆσαι κληρονομίας ἐρήμους,
|
|
9
|
9
|
|
глаго́люща су́щымъ во у́захъ: изыди́те, и су́щымъ во тмѣ́: откры́йтеся. На всѣ́хъ путе́хъ пасти́ся бу́дутъ, и на всѣ́хъ стезя́хъ па́жить и́хъ:
|
λέγοντα τοῖς ἐν δεσμοῖς· ἐξέλθετε, καὶ τοῖς ἐν τῷ σκότει· ἀνακαλυφθῆναι. ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς βοσκηθήσονται, καὶ ἐν πάσαις ταῖς τρίβοις ἡ νομὴ αὐτῶν·
|
|
10
|
10
|
|
не вза́лчутъ, ниже́ вжа́ждутъ, ниже́ порази́тъ и́хъ зно́й, ниже́ со́лнце, но ми́луяй и́хъ утѣ́шитъ и́хъ и сквозѣ́ исто́чники водны́я проведе́тъ и́хъ.
|
οὐ πεινάσουσιν οὐδὲ διψήσουσιν, οὐδὲ πατάξει αὐτοὺς καύσων, οὐδὲ ὁ ἥλιος, ἀλλ᾿ ὁ ἐλεῶν αὐτοὺς παρακαλέσει καὶ διὰ πηγῶν ὑδάτων ἄξει αὐτούς·
|
|
11
|
11
|
|
И положу́ вся́ку го́ру въ пу́ть и вся́ку стезю́ въ па́ству и́мъ.
|
καὶ θήσω πᾶν ὄρος εἰς ὁδὸν καὶ πᾶσαν τρίβον εἰς βόσκημα αὐτοῖς.
|
|
12
|
12
|
|
Се́, сі́и издале́ча пріи́дутъ, сі́и от сѣ́вера и от мо́ря, ині́и же от земли́ пе́рсскія.
|
ἰδοὺ οὗτοι πόρρωθεν ἔρχονται, οὗτοι ἀπὸ βορρᾶ καὶ οὗτοι ἀπὸ θαλάσσης, ἄλλοι δὲ ἐκ γῆς Περσῶν.
|
|
13
|
13
|
|
Ра́дуйтеся, небеса́, и весели́ся, земле́, да отры́гнутъ го́ры весе́ліє и хо́лми пра́вду, я́ко поми́лова Бо́гъ лю́ди своя́ и смире́нныя люді́й свои́хъ утѣ́ши.
|
εὐφραίνεσθαι, οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω, ἡ γῆ, ρηξάτωσαν τὰ ὄρη εὐφροσύνην, ὅτι ἠλέησεν ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς ταπεινοὺς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ παρεκάλεσεν. —
|
|
14
|
14
|
|
Рече́ же Сіо́нъ: оста́ви мя́ Госпо́дь, и Бо́гъ забы́ мя.
|
Εἶπε δὲ Σιών· ἐγκατέλιπέ με Κύριος, καὶ ὁ Κύριος ἐπελάθετό μου.
|
|
15
|
15
|
|
Єда́ забу́детъ жена́ отроча́ своє́, є́же не поми́ловати исча́дія чре́ва своєго́? а́ще же и забу́детъ си́хъ жена́, но а́зъ не забу́ду тебе́, глаго́летъ Госпо́дь.
|
μὴ ἐπιλήσεται γυνὴ τοῦ παιδίου αὐτῆς τοῦ μὴ ἐλεῆσαι τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας αὐτῆς; εἰ δὲ καὶ ταῦτα ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ᾿ ἐγὼ οὐκ ἐπιλήσομαί σου, εἶπε Κύριος.
|
|
16
|
16
|
|
Се́, на рука́хъ мои́хъ написа́хъ стѣ́ны твоя́, и предо мно́ю єси́ при́сно,
|
ἰδοὺ ἐπὶ τῶν χειρῶν μου ἐζωγράφηκά σου τὰ τείχη, καὶ ἐνώπιόν μου εἶ διαπαντός·
|
|
17
|
17
|
|
и вско́рѣ возгради́шися, от ни́хже разори́лся єси́, и опустоши́вшіи тя́ изы́дутъ изъ тебе́.
|
καὶ ταχὺ οἰκοδομηθήσῃ ὑφ᾿ ὧν καθῃρέθης, καὶ οἱ ἐρημώσαντές σε ἐξελεύσονται ἐκ σοῦ.
|
|
18
|
18
|
|
Возведи́ о́крестъ о́чи твои́ и ви́ждь вся́, се́, собра́шася и пріидо́ша къ тебѣ́, живу́ а́зъ, глаго́летъ Госпо́дь: я́ко всѣ́ми и́ми а́ки въ красоту́ облече́шися и обложи́ши себе́ и́ми я́ко у́тварію невѣ́ста.
|
ἆρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ πάντας, ἰδοὺ συνήχθησαν καὶ ἤλθοσαν πρός σε· ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι πάντας αὐτοὺς ὡς κόσμον ἐνδύσῃ καὶ περιθήσῃ αὐτοὺς ὡς κόσμον νύμφης.
|
|
19
|
19
|
|
Поне́же пуста́я твоя́ и разсы́паная и па́дшая ны́нѣ утѣснѣ́ютъ от обита́ющихъ, и удаля́тся от тебе́ поглоща́ющіи тя́.
|
ὅτι τὰ ἔρημά σου καὶ τὰ διεφθαρμένα καὶ τὰ πεπτωκότα νῦν στενοχωρήσει ἀπὸ τῶν κατοικούντων, καὶ μακρυνθήσονται ἀπὸ σοῦ οἱ καταπίνοντές σε.
|
|
20
|
20
|
|
Реку́тъ бо во у́шы твои́ сы́нове твои́, и́хже бы́лъ погуби́лъ єси́: тѣ́сно ми́ мѣ́сто, сотвори́ ми мѣ́сто, да вселю́ся.
|
ἐροῦσι γὰρ εἰς τὰ ὦτά σου οἱ υἱοί σου, οὓς ἀπολώλεκας· στενός μοι ὁ τόπος, ποίησόν μοι τόπον, ἵνα κατοικήσω.
|
|
21
|
21
|
|
И рече́ши въ се́рдцы своє́мъ: кто́ мнѣ́ породи́ си́хъ? а́зъ же безча́дна и вдова́, си́хъ же кто́ воспита́ мнѣ́? а́зъ же оста́хся єди́на, сі́и же мнѣ́ гдѣ́ бы́ша?
|
καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· τίς ἐγέννησέ μοι τούτους; ἐγὼ δὲ ἄτεκνος καὶ χήρα, τούτους δὲ τίς ἐξέθρεψέ μοι; ἐγὼ δὲ κατελείφθην μόνη, οὗτοι δέ μοι ποῦ ἦσαν;
|
|
22
|
22
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь Госпо́дь: се́, воздвиза́ю на язы́ки ру́ку мою́ и на о́стровы воздви́гну зна́меніє моє́, и приведу́тъ сы́ны твоя́ въ ло́нѣ и дще́ри твоя́ на плеща́хъ во́змутъ.
|
Οὕτως λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ αἴρω εἰς τὰ ἔθνη τὴν χεῖρά μου καὶ εἰς τὰς νήσους ἀρῶ σύσσημόν μου, καὶ ἄξουσι τοὺς υἱούς σου ἐν κόλπῳ, τὰς δὲ θυγατέρας σου ἐπ᾿ ὤμων ἀροῦσι,
|
|
23
|
23
|
|
И бу́дутъ ца́ріє корми́теліє твои́, и княги́ни и́хъ корми́лицы твоя́: до лица́ земли́ покло́нятся тебѣ́ и пра́хъ но́гъ твои́хъ обли́жутъ, и увѣ́си, я́ко а́зъ Госпо́дь Бо́гъ, и не посра́мятся терпя́щіи мя́.
|
καὶ ἔσονται βασιλεῖς τιθηνοί σου, αἱ δὲ ἄρχουσαι τροφοί σου· ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς προσκυνήσουσί σε καὶ τὸν χοῦν τῶν ποδῶν σου λείξουσι· καὶ γνώσῃ ὅτι ἐγὼ Κύριος, καὶ οὐκ αἰσχυνθήσονται οἱ ὑπομένοντές με.
|
|
24
|
24
|
|
Єда́ во́зметъ кто́ от исполи́на коры́сти? и а́ще кто́ плѣни́тъ непра́веднѣ, спасе́тлися?
|
μὴ λήψεταί τις παρὰ γίγαντος σκῦλα; καὶ ἐὰν αἰχμαλωτεύσῃ τις ἀδίκως, σωθήσεται;
|
|
25
|
25
|
|
Зане́ та́ко глаго́летъ Госпо́дь: а́ще кто́ плѣни́тъ исполи́на, во́зметъ коры́сти: взе́мляй же от крѣ́пкаго спасе́тся: а́зъ же прю́ твою́ разсужду́ и а́зъ сы́ны твоя́ изба́влю:
|
οὕτως λέγει Κύριος· ἐάν τις αἰχμαλωτεύσῃ γίγαντα, λήψεται σκύλα· λαμβάνων δὲ παρὰ ἰσχύοντος σωθήσεται· ἐγὼ δὲ τὴν κρίσιν σου κρινῶ, καὶ ἐγὼ τοὺς υἱούς σου ρύσομαι·
|
|
26
|
26
|
|
и оскорби́вшіи тебе́ снѣдя́тъ пло́ть свою́ и испію́тъ я́ко віно́ но́во кро́вь свою́, и упію́тся: и увѣ́сть вся́ка пло́ть, я́ко а́зъ Госпо́дь изба́вивый тя́ и заступа́яй крѣ́пость Іа́ковлю.
|
καὶ φάγονται οἱ θλίψαντές σε τὰς σάρκας αὐτῶν καὶ πίονται ὡς οἶνον νέον τὸ αἷμα αὐτῶν καὶ μεθυσθήσονται, καὶ αἰσθανθήσεται πᾶσα σάρξ ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ ρυσάμενός σε καὶ ἀντιλαμβανόμενος ἰσχύος ᾿Ιακώβ.
|
|
Глава 50
|
Κεφάλαιο 50
|
|
1
|
1
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: ка́я кни́га отпуще́нія ма́тере ва́шея, є́юже отпусти́хъ ю́? или́ ко́єму заимода́вцу прода́хъ вы́? се́, грѣхми́ ва́шими прода́стеся, и беззако́ній ра́ди ва́шихъ отпусти́хъ ма́терь ва́шу.
|
ΟΥΤΩΣ λέγει Κύριος· ποῖον τὸ βιβλίον τοῦ ἀποστασίου τῆς μητρὸς ὑμῶν, ᾧ ἐξαπέστειλα αὐτήν; ἢ τίνι ὑπόχρεῳ πέπρακα ὑμᾶς; ἰδοὺ ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν ἐπράθητε, καὶ ταῖς ἀνομίαις ὑμῶν ἐξαπέστειλα τὴν μητέρα ὑμῶν.
|
|
2
|
2
|
|
Что́ я́ко пріидо́хъ, и не бя́ше человѣ́ка? зва́хъ, и не бѣ́ послу́шающаго? єда́ не мо́жетъ рука́ моя́ изба́вити, или́ не могу́ изъя́ти? се́, запреще́ніємъ мои́мъ опустошу́ мо́ре и положу́ рѣ́ки пу́сты, и и́зсхнутъ ры́бы и́хъ не су́щей водѣ́ и у́мрутъ жа́ждею:
|
τί ὅτι ἦλθον καὶ οὐκ ἦν ἄνθρωπος; ἐκάλεσα καὶ οὐκ ἦν ὁ ὑπακούων; μὴ οὐκ ἰσχύει ἡ χείρ μου τοῦ ρύσασθαι ἢ οὐκ ἰσχύω τοῦ ἐξελέσθαι; ἰδοὺ τῇ ἀπειλῇ μου ἐξερημώσω τὴν θάλασσαν καὶ θήσω ποταμοὺς ἐρήμους, καὶ ξηρανθήσονται οἱ ἰχθύες αὐτῶν ἀπὸ τοῦ μὴ εἶναι ὕδωρ καὶ ἀποθανοῦνται ἐν δίψει.
|
|
3
|
3
|
|
облеку́ не́бо во тму́ и положу́ а́ки вре́тище оде́жду єго́.
|
ἐνδύσω τὸν οὐρανὸν σκότος καὶ ὡς σάκκον θήσω τὸ περιβόλαιον αὐτοῦ.
|
|
4
|
4
|
|
Госпо́дь Госпо́дь дає́тъ мнѣ́ язы́къ науче́нія, є́же разумѣ́ти, єгда́ подоба́єтъ рещи́ сло́во: положи́ мя у́тро у́тро, приложи́ ми у́хо, є́же слы́шати,
|
Κύριος δίδωσί μοι γλῶσσαν παιδείας τοῦ γνῶναι ἡνίκα δεῖ εἰπεῖν λόγον ἔθηκέ μοι πρωΐ πρωΐ, προσέθηκέ μοι ὠτίον ἀκούειν·
|
|
5
|
5
|
|
и наказа́ніє Госпо́дне отверза́єтъ у́шы мои́: а́зъ же не проти́влюся, ни противоглаго́лю.
|
καὶ ἡ παιδεία Κυρίου Κυρίου ἀνοίγει μου τὰ ὦτα, ἐγὼ δὲ οὐκ ἀπειθῶ οὐδὲ ἀντιλέγω,
|
|
6
|
6
|
|
Плещы́ мои́ вда́хъ на ра́ны и лани́тѣ мои́ на зауше́нія, лица́ же моєго́ не отврати́хъ от студа́ заплева́ній,
|
τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς μάστιγας, τὰς δὲ σιαγόνας μου εἰς ραπίσματα, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων·
|
|
7
|
7
|
|
и Госпо́дь Госпо́дь помо́щникъ ми́ бы́сть: сего́ ра́ди не усрами́хся, но положи́хъ лице́ своє́ а́ки тве́рдый ка́мень и разумѣ́хъ, я́ко не постыжду́ся:
|
καὶ Κύριος Κύριος βοηθός μοι ἐγενήθη, διὰ τοῦτο οὐκ ἐνετράπην, ἀλλὰ ἔθηκα τὸ πρόσωπόν μου ὡς στερεὰν πέτραν καὶ ἔγνων ὅτι οὐ μὴ αἰσχυνθῶ·
|
|
8
|
8
|
|
зане́ приближа́єтся оправда́вый мя́. Кто́ пря́йся со мно́ю? да сопротивоста́нетъ мнѣ́ ку́пно. И кто́ судя́йся со мно́ю? да прибли́жится ко мнѣ́.
|
ὅτι ἐγγίζει ὁ δικαιώσας με. τίς ὁ κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω μοι ἅμα· καὶ τίς ὁ κρινόμενός μοι; ἐγγισάτω μοι.
|
|
9
|
9
|
|
Се́, Госпо́дь Госпо́дь помо́жетъ ми́: кто́ озло́битъ мя́? Се́, вси́ вы́ я́ко ри́за обетша́єте, и я́ко мо́ліє изъя́стъ вы́.
|
ἰδοὺ Κύριος Κύριος βοηθήσει μοι· τίς κακώσει με; ἰδοὺ πάντες ὑμεῖς ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεσθε, καὶ ὡς σὴς καταφάγεται ὑμᾶς.
|
|
10
|
10
|
|
Кто́ въ ва́съ боя́йся Го́спода? да послу́шаєтъ гла́са о́трока єго́. Ходя́щіи во тмѣ́, и нѣ́сть и́мъ свѣ́та, надѣ́йтеся на и́мя Госпо́дне и утверди́теся о Бо́зѣ.
|
Τίς ἐν ὑμῖν ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον; ὑπακουσάτω τῆς φωνῆς τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. οἱ πορευόμενοι ἐν σκότει καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς φῶς, πεποίθατε ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου καὶ ἀντιστηρίσασθε ἐπὶ τῷ Θεῷ.
|
|
11
|
11
|
|
Се́, вси́ вы́ о́гнь раждиза́єте укрѣпля́єте пла́мень: ходи́те свѣ́томъ огня́ ва́шего и пла́менемъ, єго́же разжего́сте. Мене́ ра́ди бы́ша сія́ ва́мъ, въ печа́ли у́спнете.
|
ἰδοὺ πάντες ὑμεῖς πῦρ καίετε καὶ κατισχύετε φλόγα· πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογί, ᾗ ἐξεκαύσατε· δι᾿ ἐμὲ ἐγένετο ταῦτα ὑμῖν, ἐν λύπῃ κοιμηθήσεσθε.
|
|
Глава 51
|
Κεφάλαιο 51
|
|
1
|
1
|
|
Послу́шайте мене́, гоня́щіи пра́вду и взыска́ющіи Го́спода, воззри́те на тве́рдый ка́мень, єго́же изсѣко́сте {Євр.: изъ него́же изсѣ́чени бы́сте.}, и въ юдо́ль пото́ка, ю́же ископа́сте {Євр.: изъ нея́же иско́пани бы́сте.}.
|
ΑΚΟΥΣΑΤΕ μου, οἱ διώκοντες τὸ δίκαιον καὶ ζητοῦντες τὸν Κύριον, ἐμβλέψατε εἰς τὴν στερεὰν πέτραν, ἣν ἐλατομήσατε, καὶ εἰς τὸν βόθυνον τοῦ λάκκου, ὃν ὠρύξατε.
|
|
2
|
2
|
|
Воззри́те на Авраа́ма отца́ ва́шего и на Са́рру породи́вшую вы́: я́ко єди́нъ бѣ́, и призва́хъ єго́, и благослови́хъ єго́, и возлюби́хъ єго́, и умно́жихъ єго́.
|
ἐμβλέψατε εἰς ῾Αβραὰμ τὸν πατέρα ὑμῶν καὶ εἰς Σάρραν τὴν ὠδίνουσαν ὑμᾶς· ὅτι εἷς ἦν, καὶ ἐκάλεσα αὐτὸν καὶ εὐλόγησα αὐτὸν καὶ ἠγάπησα αὐτὸν καὶ ἐπλήθυνα αὐτόν.
|
|
3
|
3
|
|
И тебе́ ны́нѣ утѣ́шу, Сіо́не, и утѣ́шихъ вся́ пусты́ни єго́, и поста́влю пусты́ню єго́ я́ко ра́й, и я́же ко за́падомъ єго́ а́ки ра́й Госпо́день: ра́дость и весе́ліє обря́щутъ въ не́мъ, исповѣ́даніє и гла́съ хвале́нія.
|
καὶ σὲ νῦν παρακαλέσω, Σιών, καὶ παρεκάλεσα πάντα τὰ ἔρημα αὐτῆς καὶ θήσω τὰ ἔρημα αὐτῆς ὡς παράδεισον Κυρίου· εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα εὑρήσουσιν ἐν αὐτῇ, ἐξομολόγησιν καὶ φωνὴν αἰνέσεως.
|
|
4
|
4
|
|
Послу́шайте мене́, лю́діє мои́, послу́шайте, и ца́ріє, ко мнѣ́ внуши́те: я́ко зако́нъ от мене́ изы́детъ, и су́дъ мо́й во свѣ́тъ язы́комъ.
|
ἀκούσατέ μου, ἀκούσατέ μου, λαός μου, καὶ οἱ βασιλεῖς, πρός με ἐνωτίσασθε, ὅτι νόμος παρ᾿ ἐμοῦ ἐξελεύσεται καὶ ἡ κρίσις μου εἰς φῶς ἐθνῶν.
|
|
5
|
5
|
|
Приближа́єтся ско́ро пра́вда моя́, и изы́детъ я́ко свѣ́тъ спасе́ніє моє́, и на мы́шцу мою́ язы́цы надѣ́ятися бу́дутъ: мене́ о́строви ожида́ти и на мы́шцу мою́ упова́ти бу́дутъ.
|
ἐγγίζει ταχὺ ἡ δικαιοσύνη μου, καὶ ἐξελεύσεται ὡς φῶς τὸ σωτήριόν μου καὶ εἰς τὸν βραχίονά μου ἔθνη ἐλπιοῦσιν· ἐμὲ νῆσοι ὑπομενοῦσι καὶ εἰς τὸν βραχίονά ἐλπιοῦσιν.
|
|
6
|
6
|
|
Воздви́гните на не́бо о́чи ва́ши и воззри́те на зе́млю до́лу, поне́же не́бо я́ко ды́мъ утверди́ся, и земля́ я́ко ри́за обетша́єтъ, живу́щіи же на земли́ я́коже сія́ изо́мрутъ, спасе́ніє же моє́ во вѣ́къ бу́детъ, и пра́вда моя́ не оскудѣ́єтъ.
|
ἄρατε εἰς τὸν οὐρανὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ ἐμβλέψατέ εἰς τὴν γῆν κάτω, ὅτι ὁ οὐρανὸς ὡς καπνὸς ἐστερεώθη, ἡ δὲ γῆ ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεται, οἱ δὲ κατοικοῦντες τὴν γῆν ὥσπερ ταῦτα ἀποθανοῦνται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, ἡ δὲ δικαιοσύνη μου οὐ μὴ ἐκλίπῃ.
|
|
7
|
7
|
|
Послу́шайте мене́, вѣ́дящіи су́дъ, лю́діє мои́, и́мже зако́нъ мо́й въ се́рдцы ва́шемъ, не бо́йтеся укоре́нія человѣ́ча и похуле́нію и́хъ не покаря́йтеся.
|
ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν· μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε.
|
|
8
|
8
|
|
Я́коже бо ри́за снѣде́на бу́детъ вре́менемъ, и я́ко сукно́ изъя́стся мольми́, пра́вда же моя́ во вѣ́ки бу́детъ и спасе́ніє моє́ въ ро́ды родо́въ.
|
ὡς γὰρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπὸ χρόνου καὶ ὡς ἔρια βρωθήσεται ὑπὸ σητός· ἡ δὲ δικαιοσύνη μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς γενεὰς γενεῶν.
|
|
9
|
9
|
|
Воста́ни, воста́ни, Ієрусали́ме, и облецы́ся во крѣ́пость мы́шцы твоєя́, воста́ни я́ко въ нача́лѣ дне́, я́ко ро́дъ вѣ́ка: не ты́ ли єси́ побѣди́лъ го́рдаго и расто́ргнулъ змі́а?
|
᾿Εξεγείρου ἐξεγείρου, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἔνδυσαι τὴν ἰσχὺν τοῦ βραχίονός σου· ἐξεγείρου ὡς ἐν ἀρχῇ ἡμέρας, ὡς γενεὰ αἰῶνος. οὐ σὺ εἶ
|
|
10
|
10
|
|
Не ты́ ли єси́ опустоша́яй мо́ре, во́ду бе́здны мно́гу? положи́вый глубины́ морскі́я пу́ть прохо́да изъя́тымъ и изба́вленымъ?
|
ἡ ἐρημοῦσα θάλασσαν, ὕδωρ ἀβύσσου πλῆθος; ἡ θεῖσα τὰ βάθη τῆς θαλάσσης ὁδὸν διαβάσεως ρυομένοις
|
|
11
|
11
|
|
Го́сподемъ бо возвратя́тся и пріи́дутъ въ Сіо́нъ съ ра́достію и со весе́ліємъ вѣ́чнымъ: на главѣ́ бо и́хъ весе́ліє и хвала́, и ра́дость пріи́метъ я́: отбѣже́ болѣ́знь и печа́ль и воздыха́ніє.
|
καὶ λελυτρωμένοις; ὑπὸ γὰρ Κυρίου ἀποστραφήσονται καὶ ἥξουσιν εἰς Σιὼν μετ᾿ εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάματος αἰωνίου· ἐπὶ κεφαλῆς γὰρ αὐτῶν ἀγαλλίασις καὶ αἴνεσις; καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς, ἀπέδρα ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός.
|
|
12
|
12
|
|
А́зъ є́смь, а́зъ є́смь утѣша́яй тя́: разумѣ́й, кто́ сы́й убоя́лся єси́ человѣ́ка сме́ртна и сы́на человѣ́ча, и́же я́ко трава́ изсхо́ша,
|
ἐγώ εἰμι, ἐγώ εἰμι ὁ παρακαλῶν σε· γνῶθι τίνα εὐλαβηθεῖσα ἐφοβήθης ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ καὶ ἀπὸ υἱοῦ ἀνθρώπου, οἳ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθησαν.
|
|
13
|
13
|
|
и забы́лъ єси́ Бо́га созда́вшаго тя́, сотво́ршаго не́бо и основа́вшаго зе́млю: и боя́лся єси́ при́сно во вся́ дни́ лица́ я́рости стужа́ющаго тебѣ́: ка́ко бо восхотѣ́ взя́ти тя́, и ны́нѣ гдѣ́ я́рость стужа́ющаго тебѣ́?
|
καὶ ἐπελάθου Θεὸν τὸν ποιήσαντά σε, τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ θεμελιώσαντα τὴν γῆν, καὶ ἐφόβου ἀεὶ πάσας τὰς ἡμέρας τὸ πρόσωπον τοῦ θυμοῦ τοῦ θλίβοντός σε· ὃν τρόπον γὰρ ἐβουλεύσατο τοῦ ἆραί σε, καὶ νῦν ποῦ ὁ θυμὸς τοῦ θλίβοντός σε;
|
|
14
|
14
|
|
Внегда́ бо спасти́ся тебѣ́, не ста́нетъ, ниже́ уме́длитъ:
|
ἐν γὰρ τῷ σῴζεσθαί σε οὐ στήσεται οὐδὲ χρονιεῖ·
|
|
15
|
15
|
|
я́ко а́зъ Бо́гъ тво́й, возмуща́яй мо́ре и творя́й шу́мъ волна́мъ єго́: Госпо́дь Савао́ѳъ и́мя мнѣ́.
|
ὅτι ἐγὼ ὁ Θεός σου ὁ ταράσσων τὴν θάλασσαν καὶ ἠχῶν τὰ κύματα αὐτῆς, Κύριος σαβαὼθ ὄνομά μοι.
|
|
16
|
16
|
|
Положу́ словеса́ моя́ во уста́ твоя́ и подъ сѣ́нію руки́ моєя́ покры́ю тя́, є́юже поста́вихъ не́бо и основа́хъ зе́млю: и рече́тъ Сіо́ну: лю́діє мои́ єсте́ вы́.
|
θήσω τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου καὶ ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς χειρός μου σκεπάσω σε, ἐν ᾗ ἔστησα τὸν οὐρανὸν καὶ ἐθεμελίωσα τὴν γῆν· καὶ ἐρεῖ Σιών· λαός μου εἶ σύ.
|
|
17
|
17
|
|
Воста́ни, воста́ни, воскре́сни́, Ієрусали́ме, испи́вый ча́шу я́рости от руки́ Госпо́дни: ча́шу бо паде́нія, фіа́лъ я́рости испи́лъ и истощи́лъ єси́,
|
᾿Εξεγείρου ἐξεγείρου, ἀνάστηθι, ῾Ιερουσαλήμ, ἡ πιοῦσα ἐκ χειρὸς Κυρίου τὸ ποτήριον τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ· τὸ ποτήριον γὰρ τῆς πτώσεως, τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ ἐξέπιες καὶ ἐξεκένωσας.
|
|
18
|
18
|
|
и не бы́сть утѣша́яй тебе́ от всѣ́хъ ча́дъ твои́хъ, я́же роди́лъ єси́, и не бы́сть подъе́млющаго руки́ твоєя́, ниже́ от всѣ́хъ сыно́въ твои́хъ, и́хже возне́слъ єси́.
|
καὶ οὐκ ἦν ὁ παρακαλῶν σε ἀπὸ πάντων τῶν τέκνων σου, ὧν ἔτεκες, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀντιλαμβανόμενος τῆς χειρός σου οὐδὲ ἀπὸ πάντων τῶν υἱῶν σου, ὧν ὕψωσας.
|
|
19
|
19
|
|
Два́ сія́ проти́вна тебѣ́, кто́ сожалѣ́єтъ тебѣ́? паде́ніє и сокруше́ніє, гла́дъ и ме́чь, кто́ утѣ́шитъ тя́?
|
δύο ταῦτα ἀντικείμενά σοι· τίς συλλυπηθήσεταί σοι; πτῶμα καὶ σύντριμμα, λιμὸς καὶ μάχαιρα. τίς παρακαλέσει σε;
|
|
20
|
20
|
|
Сы́нове твои́ обнища́вшіи, сѣдя́ще на краи́ вся́каго исхо́да, я́ко све́кла недоваре́ная, испо́лнени я́рости Госпо́дни, разсла́блени Го́сподемъ Бо́гомъ.
|
οἱ υἱοί σου, οἱ ἀπορούμενοι, οἱ καθεύδοντες ἐπ᾿ ἄκρου πάσης ἐξόδου ὡς σευτλίον ἡμίεφθον, οἱ πλήρεις θυμοῦ Κυρίου, ἐκλελυμένοι διὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ.
|
|
21
|
21
|
|
Сего́ ра́ди слы́ши, смире́нный и упи́выйся не віно́мъ:
|
διὰ τοῦτο ἄκουε, τεταπεινωμένη, καὶ μεθύουσα οὐκ ἀπὸ οἴνου·
|
|
22
|
22
|
|
та́ко глаго́летъ Госпо́дь Бо́гъ судя́й лю́демъ свои́мъ: се́, взя́хъ от руки́ твоєя́ ча́шу паде́нія, фіа́лъ я́рости моєя́, и не приложи́ши ксему́ пи́ти єя́:
|
οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ κρίνων τὸν λαὸν αὐτοῦ· ἰδοὺ εἴληφα ἐκ τῆς χειρός σου τὸ ποτήριον τῆς πτώσεως, τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ μου, καὶ οὐ προσθήσῃ ἔτι πιεῖν αὐτό·
|
|
23
|
23
|
|
и вложу́ ю́ въ ру́цѣ преоби́дѣвшихъ тя́ и смири́вшихъ тя́, и́же реко́ша души́ твоє́й: преклони́ся, да мине́мъ: и положи́лъ єси́ ра́вно земли́ плещы́ твоя́ отвнѣ́ мимоходя́щымъ.
|
καὶ δώσω αὐτὸ εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἀδικησάντων σε καὶ τῶν ταπεινωσάντων σε, οἳ εἶπαν τῇ ψυχῇ σου· κύψον, ἵνα παρέλθωμεν· καὶ ἔθηκας ἴσα τῇ γῇ τὰ μετάφρενά σου ἔξω τοῖς παραπορευομένοις.
|
|
Глава 52
|
Κεφάλαιο 52
|
|
1
|
1
|
|
Воста́ни, воста́ни, Сіо́не, облецы́ся во крѣ́пость твою́, Сіо́не, и ты́ облецы́ся во сла́ву твою́, Ієрусали́ме, гра́де святы́й, ктому́ не приложи́тъ проити́ сквозѣ́ тя́ необрѣ́занный и нечи́стый.
|
ΕΞΕΓΕΙΡΟΥ ἐξεγείρου, Σιών, ἔνδυσαι τὴν ἰσχύν σου, Σιών, καὶ ἔνδυσαι τὴν δόξαν σου, ῾Ιερουσαλὴμ πόλις ἡ ἁγία· οὐκέτι προστεθήσεται διελθεῖν διὰ σοῦ ἀπερίτμητος καὶ ἀκάθαρτος.
|
|
2
|
2
|
|
Истряси́ пра́хъ и воста́ни, ся́ди, Ієрусали́ме, совлецы́ у́зу вы́и твоєя́, плѣне́ная дщи́ Сіо́ня.
|
ἐκτίναξαι τὸν χοῦν καὶ ἀνάστηθι, κάθισον, ῾Ιερουσαλήμ· ἔκδυσαι τὸν δεσμὸν τοῦ τραχήλου σου, ἡ αἰχμάλωτος θυγάτηρ Σιών.
|
|
3
|
3
|
|
Я́ко сія́ глаго́летъ Госпо́дь: ту́не про́дани бы́сте, и не сребро́мъ изба́витеся.
|
ὅτι τάδε λέγει Κύριος· δωρεὰν ἐπράθητε καὶ οὐ μετὰ ἀργυρίου λυτρωθήσεσθε.
|
|
4
|
4
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: во Єги́петъ снидо́ша лю́діє мои́ пре́жде, є́же прише́лцемъ бы́ти та́мо, и во Ассирі́ю ну́ждею отведо́шася.
|
οὕτως λέγει Κύριος· εἰς Αἴγυπτον κατέβη ὁ λαός μου τὸ πρότερον παροικῆσαι ἐκεῖ, καὶ εἰς ᾿Ασσυρίους βίᾳ ἤχθησαν·
|
|
5
|
5
|
|
И ны́нѣ что́ здѣ́ єсте́? сія́ глаго́летъ Госпо́дь: я́ко взя́шася лю́діє мои́ ту́не, чуди́теся и пла́читеся. Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: ва́съ ра́ди при́сно и́мя моє́ ху́лится во язы́цѣхъ.
|
καὶ νῦν τί ἐστε ὦδε; τάδε λέγει Κύριος· ὅτι ἐλήφθη ὁ λαός μου δωρεάν, θαυμάζετε καὶ ὀλολύζετε. τάδε λέγει Κύριος· δι᾿ ὑμᾶς διαπαντὸς τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι.
|
|
6
|
6
|
|
Сего́ ра́ди позна́ютъ лю́діє мои́ и́мя моє́ въ то́й де́нь, я́ко а́зъ є́смь са́мъ глаго́ляй, ту́ є́смь.
|
διὰ τοῦτο γνώσεται ὁ λαός μου τὸ ὄνομά μου ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅτι ἐγώ εἰμι αὐτὸς ὁ λαλῶν· πάρειμι
|
|
7
|
7
|
|
Ко́ль красны́ на гора́хъ но́ги благовѣству́ющихъ ми́ръ, благовѣству́ющихъ блага́я, я́ко слы́шано сотворю́ спасе́ніє твоє́, глаго́ля: Сіо́не, воцари́тся Бо́гъ тво́й.
|
ὡς ὥρα ἐπὶ τῶν ὀρέων, ὡς πόδες εὐαγγελιζομένου ἀκοὴν εἰρήνης, ὡς εὐαγγελιζόμενος ἀγαθά, ὅτι ἀκουστὴν ποιήσω τὴν σωτηρίαν σου λέγων Σιών· βασιλεύσει σου ὁ Θεός.
|
|
8
|
8
|
|
Я́ко гла́съ храня́щихъ тя́ вознесе́ся, и гла́сомъ вку́пѣ возра́дуются: я́ко о́чи ко очесе́мъ воззря́тъ, єгда́ поми́луєтъ Госпо́дь Сіо́на.
|
ὅτι φωνὴ τῶν φυλασσόντων σε ὑψώθη, καὶ τῇ φωνῇ ἅμα εὐφρανθήσονται· ὅτι ὀφθαλμοὶ πρὸς ὀφθαλμοὺς ὄψονται, ἡνίκα ἂν ἐλεήσῃ Κύριος τὴν Σιών.
|
|
9
|
9
|
|
Да отры́гнутъ весе́ліє вку́пѣ пусты́ни Ієрусали́мскія, я́ко поми́лова Госпо́дь люді́й свои́хъ и изба́ви Ієрусали́ма:
|
ρηξάτω εὐφροσύνην ἅμα τὰ ἔρημα ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι ἠλέησε Κύριος αὐτὴν καὶ ἐρρύσατο ῾Ιερουσαλήμ.
|
|
10
|
10
|
|
и откры́єтъ Госпо́дь мы́шцу свою́ святу́ю предъ всѣ́ми язы́ки, и у́зрятъ вси́ концы́ земли́ спасе́ніє, є́же от Бо́га на́шего.
|
καὶ ἀποκαλύψει Κύριος τὸν βραχίονα τὸν ἅγιον αὐτοῦ ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ ὄψονται πάντα ἄκρα τῆς γῆς τὴν σωτηρίαν τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
|
|
11
|
11
|
|
Отступи́те, отступи́те, изыди́те отсю́ду и нечистотѣ́ не прикаса́йтеся, изыди́те от среды́ єго́, отлучи́теся, нося́щіи сосу́ды Госпо́дни:
|
ἀπόστητε, ἀπόστητε, ἐξέλθατε ἐκεῖθεν καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῆς, ἀφορίσθητε, οἱ φέροντες τὰ σκεύη Κυρίου·
|
|
12
|
12
|
|
я́ко не съ мяте́жемъ изы́дете, ниже́ убѣжа́ніємъ по́йдете: по́йдетъ бо предъ ва́ми Госпо́дь, и собира́яй вы́ Госпо́дь Бо́гъ Ізра́илевъ.
|
ὅτι οὐ μετὰ ταραχῆς ἐξελεύσεσθε, οὐδὲ φυγῇ πορεύσεσθε, προπορεύσεται γὰρ πρότερος ὑμῶν Κύριος καὶ ὁ ἐπισυνάγων ὑμᾶς Θεὸς ᾿Ισραήλ.
|
|
13
|
13
|
|
Се́, уразумѣ́єтъ о́трокъ мо́й и вознесе́тся и просла́вится зѣло́.
|
᾿Ιδοὺ συνήσει ὁ παῖς μου καὶ ὑψωθήσεται καὶ δοξασθήσεται καὶ μετεωρισθήσεται σφόδρα.
|
|
14
|
14
|
|
Я́коже ужа́снутся о тебѣ́ мно́зи, та́ко обезсла́вится от человѣ́къ ви́дъ тво́й, и сла́ва твоя́ от сыно́въ человѣ́ческихъ.
|
ὃν τρόπον ἐκστήσονται ἐπὶ σὲ πολλοὶ — οὕτως ἀδοξήσει ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων τὸ εἶδός σου καὶ ἡ δόξα σου ἀπὸ υἱῶν ἀνθρώπων —
|
|
15
|
15
|
|
Та́ко удивя́тся язы́цы мно́зи о не́мъ, и заградя́тъ ца́ріє уста́ своя́: я́ко, и́мже не возвѣсти́ся о не́мъ, у́зрятъ, и и́же не слы́шаша, уразумѣ́ютъ.
|
οὕτω θαυμάσονται ἔθνη πολλὰ ἐπ᾿ αὐτῷ, καὶ συνέξουσι βασιλεῖς τὸ στόμα αὐτῶν· ὅτι οἷς οὐκ ἀνηγγέλη περὶ αὐτοῦ, ὄψονται, καὶ οἳ οὐκ ἀκηκόασι, συνήσουσι.
|
|
Глава 53
|
Κεφάλαιο 53
|
|
1
|
1
|
|
Го́споди, кто́ вѣ́рова слу́ху на́шему, и мы́шца Госпо́дня кому́ откры́ся?
|
ΚΥΡΙΕ, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;
|
|
2
|
2
|
|
Возвѣсти́хомъ, я́ко отроча́ предъ ни́мъ я́ко ко́рень въ земли́ жа́ждущей, нѣ́сть ви́да єму́, ниже́ сла́вы: и ви́дѣхомъ єго́, и не имя́ше ви́да, ни добро́ты:
|
ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ρίζα ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος·
|
|
3
|
3
|
|
но ви́дъ єго́ безче́стенъ, ума́ленъ па́че всѣ́хъ сыно́въ человѣ́ческихъ: человѣ́къ въ я́звѣ сы́й и вѣ́дый терпѣ́ти болѣ́знь, я́ко отврати́ся лице́ єго́, безче́стно бы́сть, и не вмѣни́ся.
|
ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη.
|
|
4
|
4
|
|
Се́й грѣхи́ на́шя но́ситъ и о на́съ болѣ́знуєтъ, и мы́ вмѣни́хомъ єго́ бы́ти въ трудѣ́ и въ я́звѣ от Бо́га и во озлобле́ніи.
|
οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει.
|
|
5
|
5
|
|
То́й же я́звенъ бы́сть за грѣхи́ на́шя и му́ченъ бы́сть за беззако́нія на́ша, наказа́ніє ми́ра на́шего на не́мъ, я́звою єго́ мы́ исцѣлѣ́хомъ.
|
αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.
|
|
6
|
6
|
|
Вси́ я́ко о́вцы заблуди́хомъ: человѣ́къ от пути́ своєго́ заблуди́, и Госпо́дь предаде́ єго́ грѣ́хъ ра́ди на́шихъ.
|
πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν.
|
|
7
|
7
|
|
И то́й, зане́ озло́бленъ бы́сть, не отверза́єтъ у́стъ свои́хъ: я́ко овча́ на заколе́ніє веде́ся, и я́ко а́гнецъ предъ стригу́щимъ єго́ безгла́сенъ, та́ко не отверза́єтъ у́стъ свои́хъ.
|
καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα.
|
|
8
|
8
|
|
Во смире́ніи єго́ су́дъ єго́ взя́тся: ро́дъ же єго́ кто́ исповѣ́сть? я́ко взе́млется от земли́ живо́тъ єго́, ра́ди беззако́ній люді́й мои́хъ веде́ся на сме́рть.
|
ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον.
|
|
9
|
9
|
|
И да́мъ лука́выя вмѣ́сто погребе́нія єго́ и бога́тыя вмѣ́сто сме́рти єго́: я́ко беззако́нія не сотвори́, ниже́ обрѣ́теся ле́сть во устѣ́хъ єго́.
|
καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ.
|
|
10
|
10
|
|
И Госпо́дь хо́щетъ очи́стити єго́ от я́звы: а́ще да́стся о грѣсѣ́, душа́ ва́ша у́зритъ сѣ́мя долгоживо́тноє.
|
καὶ Κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς πληγῆς. ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον· καὶ βούλεται Κύριος ἀφελεῖν
|
|
11
|
11
|
|
И хо́щетъ Госпо́дь руко́ю своє́ю отъя́ти болѣ́знь от души́ єго́, яви́ти єму́ свѣ́тъ и созда́ти ра́зумомъ, оправда́ти пра́веднаго бла́го служа́ща мно́гимъ, и грѣхи́ и́хъ то́й понесе́тъ.
|
ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς καὶ πλάσαι τῇ συνέσει, δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει.
|
|
12
|
12
|
|
Сего́ ра́ди то́й наслѣ́дитъ мно́гихъ и крѣ́пкихъ раздѣли́тъ коры́сти, зане́ предана́ бы́сть на сме́рть душа́ єго́, и со беззако́нными вмѣни́ся, и то́й грѣхи́ мно́гихъ вознесе́ и за беззако́нія и́хъ пре́данъ бы́сть.
|
διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα, ἀνθ᾿ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη· καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη.
|
|
Глава 54
|
Κεφάλαιο 54
|
|
1
|
1
|
|
Возвесели́ся, непло́ды, неражда́ющая, возгласи́ и возопі́й, нечревоболѣ́вшая, я́ко мно́га ча́да пусты́я па́че, не́жели иму́щія му́жа.
|
ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΙ, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ρῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα· εἶπε γὰρ Κύριος·
|
|
2
|
2
|
|
Рече́ бо Госпо́дь: разшири́ мѣ́сто ку́щи твоєя́ и покро́вовъ твои́хъ, водрузи́, не пощади́, продолжи́ у́жя твоя́ и ко́ліє твоє́ укрѣпи́,
|
πλάτυνον τὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου καὶ τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ φείσῃ· μάκρυνον τὰ σχοινίσματά σου καὶ τοὺς πασσάλους σου κατίσχυσον.
|
|
3
|
3
|
|
єще́ на де́сно и на лѣ́во простри́: и сѣ́мя твоє́ язы́ки наслѣ́дитъ, и гра́ды опустѣ́вшыя насели́ши.
|
ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον, καὶ τὸ σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει, καὶ πόλεις ἠρημωμένας κατοικιεῖς.
|
|
4
|
4
|
|
Не бо́йся, я́ко посра́млена єси́, ниже́ устыди́ся, я́ко укоре́на єси́: поне́же срамоту́ вѣ́чную забу́деши и укори́зны вдовства́ твоєго́ не помяне́ши ктому́.
|
μὴ φοβοῦ, ὅτι κατῃσχύνθης, μηδὲ ἐντραπῇς, ὅτι ὠνειδίσθης· ὅτι αἰσχύνην αἰώνιον ἐπιλήσῃ καὶ ὄνειδος τῆς χηρείας σου οὐ μὴ μνησθήσῃ ἔτι.
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко Госпо́дь творя́й тя́, Госпо́дь Савао́ѳъ и́мя єму́: и изба́вивый тя́, святы́й Бо́гъ Ізра́илевъ, все́й земли́ прозове́тся.
|
ὅτι Κύριος ὁ ποιῶν σε, Κύριος σαβαὼθ ὄνομα αὐτῷ· καὶ ὁ ρυσάμενός σε αὐτὸς Θεὸς ᾿Ισραήλ, πάσῃ τῇ γῇ κληθήσεται.
|
|
6
|
6
|
|
Не я́ко жену́ оста́влену и малоду́шну призва́ тя Госпо́дь, ниже́ я́ко жену́ изъ ю́ности возненави́дѣну, рече́ Бо́гъ тво́й.
|
οὐχ ὡς γυναῖκα καταλελειμμένην καὶ ὀλιγόψυχον κέκληκέ σε Κύριος, οὐδ᾿ ὡς γυναίκα ἐκ νεότητος μεμισημένην, εἶπεν ὁ Θεός σου·
|
|
7
|
7
|
|
На вре́мя ма́ло оста́вихъ тя́, а съ ми́лостію вели́кою поми́лую тя́:
|
χρόνον μικρὸν κατέλιπόν σε καὶ μετ᾿ ἐλέους μεγάλου ἐλεήσω σε,
|
|
8
|
8
|
|
во я́рости ма́лѣ отврати́хъ лице́ моє́ от тебе́, но ми́лостію вѣ́чною поми́лую тя́, рече́ изба́вивый тя́ Госпо́дь.
|
ἐν θυμῷ μικρῷ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ σοῦ καὶ ἐν ἐλέει αἰωνίῳ ἐλεήσω σε, εἶπεν ὁ ρυσάμενός σε Κύριος.
|
|
9
|
9
|
|
От воды́, я́же при но́и, сіє́ ми́ є́сть, я́коже кля́хся єму́ во вре́мя о́но на зе́млю, не разгнѣ́ватися о тебѣ́ ктому́, ниже́ во преще́ніи твоє́мъ
|
ἀπὸ τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπὶ Νῶε τοῦτό μοί ἐστι· καθότι ὤμοσα αὐτῷ ἐν τῷ χρόνῳ ἐκείνῳ τῇ γῇ μὴ θυμωθήσεσθαι ἐπὶ σοὶ ἔτι, μηδὲ ἐν ἀπειλῇ σου
|
|
10
|
10
|
|
го́ры преста́вити, и хо́лми твои́ не предви́гнутся: та́ко ниже́, я́же от мене́ къ тебѣ́, ми́лость оскудѣ́єтъ, ниже́ завѣ́тъ ми́ра твоєго́ преста́вится: рече́ бо ми́лостивъ къ тебѣ́ Госпо́дь.
|
τὰ ὄρη μεταστήσεσθαι, οὐδ᾿ οἱ βουνοί σου μετακινηθήσονται, οὕτως οὐδὲ τὸ παρ᾿ ἐμοῦ σοὶ ἔλεος ἐκλείψει, οὐδὲ ἡ διαθήκη τῆς εἰρήνης σου οὐ μὴ μεταστῇ· εἶπε γὰρ Κύριος· ἵλεώς σοι.
|
|
11
|
11
|
|
Смире́нная и коле́блемая не имѣ́ла єси́ утѣше́нія: се́, а́зъ уготовля́ю тебѣ́ а́нѳраксъ ка́мень тво́й и на основа́ніє твоє́ сапфі́ръ:
|
Ταπεινὴ καὶ ἀκατάστατος, οὐ παρεκλήθης, ἰδοὺ ἐγὼ ἑτοιμάζω σοι ἄνθρακα τὸν λίθον σου καὶ τὰ θεμέλιά σου σάπφειρον
|
|
12
|
12
|
|
и положу́ забра́ла твоя́ Іа́спісъ, и врата́ твоя́ ка́меніє криста́лла, и огражде́ніє твоє́ ка́меніє избра́нноє,
|
καὶ θήσω τὰς ἐπάλξεις σου ἴασπιν καὶ τὰς πύλας σου λίθους κρυστάλλου καὶ τὸν περίβολόν σου λίθους ἐκλεκτοὺς
|
|
13
|
13
|
|
и вся́ сы́ны твоя́ науче́ны Бо́гомъ, и во мно́зѣ ми́рѣ ча́да твоя́.
|
καὶ πάντας τοὺς υἱούς σου διδακτοὺς Θεοῦ καὶ ἐν πολλῇ εἰρήνῃ τὰ τέκνα σου.
|
|
14
|
14
|
|
И пра́вдою возгради́шися: удали́ся от непра́веднаго, и не убои́шися, и тре́петъ не прибли́жится тебѣ́.
|
καὶ ἐν δικαιοσύνῃ οἰκοδομηθήσῃ· ἀπέχου ἀπὸ ἀδίκου καὶ οὐ φοβηθήσῃ, καὶ τρόμος οὐκ ἐγγιεῖ σοι.
|
|
15
|
15
|
|
Се́, прише́лцы пріи́дутъ къ тебѣ́ мно́ю и вселя́тся у тебе́ и къ тебѣ́ прибѣ́гнутъ.
|
ἰδοὺ προσήλυτοι προσελεύσονταί σοι δι᾿ ἐμοῦ καὶ ἐπὶ σὲ καταφεύξονται.
|
|
16
|
16
|
|
Се́, а́зъ созда́хъ тя́, не я́коже кузне́цъ раздува́яй у́гліє и износя́ сосу́дъ на дѣ́ло: а́зъ же созда́хъ тя́ не на па́губу, є́же истли́ти.
|
ἰδοὺ ἐγὼ ἔκτισά σε οὐχ ὡς χαλκεὺς φυσῶν ἄνθρακας καὶ ἐκφέρων σκεῦος εἰς ἔργον· ἐγὼ δὲ ἔκτισά σε οὐκ εἰς ἀπώλειαν φθεῖραι
|
|
17
|
17
|
|
Вся́къ сосу́дъ содѣ́ланъ на тя́ не благопоспѣшу́, и вся́къ гла́съ, и́же на тя́ воста́нетъ на прю́, одолѣ́єши и́мъ всѣ́мъ: пови́нніи же твои́ бу́дутъ въ не́мъ. Є́сть наслѣ́діє служа́щымъ Го́сподеви, и вы́ бу́дете мнѣ́ пра́ведни, глаго́летъ Госпо́дь.
|
πᾶν σκεῦος φθαρτόν, ἐπὶ σὲ οὐκ εὐοδώσω, καὶ πᾶσα φωνὴ ἀναστήσεται ἐπὶ σὲ εἰς κρίσιν· πάντας αὐτοὺς ἡττήσεις, οἱ δὲ ἔνοχοί σου ἔσονται ἐν αὐτῇ. ἔστι κληρονομία τοῖς θεραπεύουσι Κύριον, καὶ ἡμεῖς ἔσεσθέ μοι δίκαιοι, λέγει Κύριος.
|
|
Глава 55
|
Κεφάλαιο 55
|
|
1
|
1
|
|
Жа́ждущіи, иди́те на во́ду, и єли́цы не и́мате сребра́, ше́дше купи́те, и яди́те [и пі́йте] безъ сребра́ и цѣны́ віно́ и ту́къ.
|
ΟΙ διψῶντες, πορεύεσθε ἐφ᾿ ὕδωρ, καὶ ὅσοι μὴ ἔχετε ἀργύριον, βαδίσαντες ἀγοράσατε, καὶ φάγετε καὶ πίεσθε ἄνευ ἀργυρίου καὶ τιμῆς οἶνον καὶ στέαρ.
|
|
2
|
2
|
|
Вску́ю цѣните́ сребро́ не въ хлѣ́бы, и тру́дъ ва́шъ не въ сы́тость? Послу́шайте мене́, и снѣ́сте блага́я, и наслади́тся во благи́хъ душа́ ва́ша.
|
ἱνατί τιμᾶσθε ἀργυρίου ἐν οὐκ ἄρτοις καὶ τὸν μόχθον ὑμῶν οὐκ εἰς πλησμονήν; ἀκούσατέ μου καὶ φάγεσθε ἀγαθά, καὶ ἐντρυφήσει ἐν ἀγαθοῖς ἡ ψυχὴ ὑμῶν.
|
|
3
|
3
|
|
Внемли́те уши́ма ва́шима и послѣ́дуйте путе́мъ мои́мъ: послу́шайте мене́, и жива́ бу́детъ во благи́хъ душа́ ва́ша, и завѣща́ю ва́мъ завѣ́тъ вѣ́ченъ, преподо́бная даві́дова вѣ́рная.
|
προσέχετε τοῖς ὠσὶν ὑμῶν καὶ ἐπακουλουθήσατε ταῖς ὁδοῖς μου· εἰσακούσατέ μου, καὶ ζήσεται ἐν ἀγαθοῖς ἡ ψυχὴ ὑμῶν· καὶ διαθήσομαι ὑμῖν διαθήκην αἰώνιον, τὰ ὅσια Δαυὶδ τὰ πιστά.
|
|
4
|
4
|
|
Се́, свидѣ́телство во язы́цѣхъ да́хъ єго́, кня́зя и повели́теля язы́комъ.
|
ἰδοὺ μαρτύριον ἐν ἔθνεσιν ἔδωκα αὐτόν, ἄρχοντα καὶ προστάσσοντα ἔθνεσιν.
|
|
5
|
5
|
|
Се́, язы́цы, и́же не вѣ́дяху тебе́, призову́тъ тя́, и лю́діє, и́же не позна́ша тебе́, ко тебѣ́ прибѣ́гнутъ ра́ди Го́спода Бо́га твоєго́, свята́го Ізра́илева, я́ко просла́ви тя́.
|
ἰδοὺ ἔθνη, ἃ οὐκ οἴδασί σε, ἐπικαλέσονταί σε, καὶ λαοί, οἳ οὐκ ἐπίστανταί σε, ἐπὶ σὲ καταφεύξονται ἕνεκεν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τοῦ ἁγίου ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐδόξασέ σε. —
|
|
6
|
6
|
|
Взыщи́те Го́спода, и внегда́ обрѣсти́ ва́мъ того́, призови́те: єгда́ же прибли́жится къ ва́мъ,
|
Ζητήσατε τὸν Κύριον καὶ ἐν τῷ εὑρίσκειν αὐτὸν ἐπικαλέσασθε· ἡνίκα δ᾿ ἂν ἐγγίζη ὑμῖν,
|
|
7
|
7
|
|
да оста́витъ нечести́вый пути́ своя́, и му́жъ беззако́ненъ совѣ́ты своя́, и да обрати́тся ко Го́споду, и поми́лованъ бу́детъ, я́ко попремно́гу оста́витъ грѣ́хи ва́шя.
|
ἀπολιπέτω ὁ ἀσεβὴς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ ἀνὴρ ἄνομος τὰς βουλὰς αὐτοῦ καὶ ἐπιστραφήτω ἐπὶ Κύριον, καὶ ἐλεηθήσεται, ὅτι ἐπὶ πολὺ ἀφήσει τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν.
|
|
8
|
8
|
|
Не су́ть бо совѣ́ти мои́ я́коже совѣ́ти ва́ши, ниже́ я́коже путіє́ ва́ши путіє́ мои́, глаго́летъ Госпо́дь.
|
οὐ γάρ εἰσιν αἱ βουλαί μου ὥσπερ αἱ βουλαὶ ὑμῶν, οὐδ᾿ ὥσπερ αἱ ὁδοὶ ὑμῶν αἱ ὁδοί μου, λέγει Κύριος.
|
|
9
|
9
|
|
Но я́коже отстои́тъ не́бо от земли́, та́ко отстои́тъ пу́ть мо́й от путі́й ва́шихъ, и помышле́нія ва́ша от мы́сли моєя́.
|
ἀλλ᾿ ὡς ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τῆς γῆς, οὕτως ἀπέχει ἡ ὁδός μου ἀπὸ τῶν ὁδῶν ὑμῶν καὶ τὰ διανοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῆς διανοίας μου.
|
|
10
|
10
|
|
Я́коже бо а́ще сни́детъ до́ждь или́ снѣ́гъ съ небесе́, и не возврати́тся, до́ндеже напои́тъ зе́млю, и роди́тъ, и прозя́бнетъ, и да́стъ сѣ́мя сѣ́ющему и хлѣ́бъ въ снѣ́дь:
|
ὡς γὰρ ἂν καταβῇ ὁ ὑετὸς ἢ χιὼν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ οὐ μὴ ἀποστραφῇ, ἕως ἂν μεθύσῃ τὴν γῆν, καὶ ἐκτέκῃ καὶ ἐκβλαστήσῃ καὶ δῷ σπέρμα τῷ σπείραντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν,
|
|
11
|
11
|
|
та́ко бу́детъ глаго́лъ мо́й, и́же а́ще изы́детъ изъ у́стъ мои́хъ, не возврати́тся ко мнѣ́ то́щь, до́ндеже соверши́тъ [вся́], єли́ка восхотѣ́хъ, и поспѣшу́ пути́ твоя́ и за́повѣди моя́.
|
οὕτως ἔσται τὸ ρῆμά μου, ὃ ἐὰν ἐξέλθῃ ἐκ τοῦ στόματός μου, οὐ μὴ ἀποστραφῇ, ἕως ἂν τελεσθῇ ὅσα ἂν ἠθέλησα καὶ εὐοδώσω τὰς ὁδούς μου καὶ τὰ ἐντάλματά μου.
|
|
12
|
12
|
|
Со весе́ліємъ бо изы́дете и съ ра́достію научите́ся: го́ры бо и хо́лми возска́чутъ жду́ще ва́съ съ ра́достію, и вся́ древеса́ се́лная воспле́щутъ вѣ́твьми:
|
ἐν γὰρ εὐφροσύνῃ ἐξελεύσεσθε καὶ ἐν χαρᾷ διδαχθήσεσθε· τὰ γὰρ ὄρη καὶ οἱ βουνοὶ ἐξαλοῦνται προσδεχόμενοι ὑμᾶς ἐν χαρᾷ, καὶ πάντα τὰ ξύλα τοῦ ἀγροῦ ἐπικροτήσει τοῖς κλάδοις,
|
|
13
|
13
|
|
и вмѣ́сто дра́чія взы́детъ кипарі́съ, и вмѣ́сто кропи́вы взы́детъ мирсі́на: и бу́детъ Госпо́дь во и́мя и во зна́меніє вѣ́чноє, и не оскудѣ́єтъ.
|
καὶ ἀντὶ τῆς στοιβῆς ἀναβήσεται κυπάρισσος, ἀντὶ δὲ τῆς κονύζης ἀναβήσεται μυρσίνη· και ἔσται Κύριος εἰς ὄνομα καὶ εἰς σημεῖον αἰώνιον καὶ οὐκ ἐκλείψει.
|
|
Глава 56
|
Κεφάλαιο 56
|
|
1
|
1
|
|
Сія́ глаго́летъ Госпо́дь: сохрани́те су́дъ и сотвори́те пра́вду, прибли́жися бо спасе́ніє моє́ пріити́ и ми́лость моя́ откры́тися.
|
ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· φυλάσσεσθε κρίσιν καὶ ποιήσατε δικαιοσύνην· ἤγγικε γὰρ τὸ σωτήριόν μου παραγίνεσθαι καὶ τὸ ἔλεός μου ἀποκαλυφθῆναι.
|
|
2
|
2
|
|
Блаже́нъ му́жъ творя́й сія́, и человѣ́къ держа́йся и́хъ, и храня́й суббо́ты не оскверня́ти, и блюды́й ру́цѣ свои́ не твори́ти непра́вды.
|
μακάριος ἀνὴρ ὁ ποιῶν ταῦτα καὶ ἄνθρωπος ὁ ἀντεχόμενος αὐτῶν καὶ φυλάσσων τὰ σάββατα μὴ βεβηλοῦν καὶ διατηρῶν τὰς χεῖρας αὐτοῦ μὴ ποιεῖν ἄδικα.
|
|
3
|
3
|
|
Да не глаго́летъ иноплеме́нникъ приложи́выйся ко Го́сподеви: єда́ отлучи́тъ мя́ Госпо́дь от люді́й свои́хъ? и да не глаго́летъ ка́женикъ, я́ко а́зъ є́смь дре́во су́хо.
|
μὴ λεγέτω ὁ ἀλλογενὴς ὁ προσκείμενος πρὸς Κύριον· ἀφοριεῖ με ἄρα Κύριος ἀπὸ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ· καὶ μὴ λεγέτω ὁ εὐνοῦχος ὅτι ξύλον ἐγώ εἰμι ξηρόν.
|
|
4
|
4
|
|
Сія́ глаго́летъ Госпо́дь ка́женикомъ: єли́цы сохраня́тъ суббо́ты моя́ и изберу́тъ, я́же а́зъ хощу́, и содержа́тъ завѣ́тъ мо́й,
|
τάδε λέγει Κύριος τοῖς εὐνούχοις· ὅσοι ἂν φυλάξωνται τὰ σάββατά μου καὶ ἐκλέξωνται ἃ ἐγὼ θέλω καὶ ἀντέχωνται τῆς διαθήκης μου,
|
|
5
|
5
|
|
да́мъ и́мъ въ дому́ моє́мъ и во огра́дѣ моє́й мѣ́сто имени́то, лу́чшеє от сыно́въ и дще́рей, и́мя вѣ́чно да́мъ и́мъ, и не оскудѣ́єтъ:
|
δώσω αὐτοῖς ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ ἐν τῷ τείχει μου τόπον ὀνομαστὸν κρείττω υἱῶν καὶ θυγατέρων, ὄνομα αἰώνιον δώσω αὐτοῖς καὶ οὐκ ἐκλείψει.
|
|
6
|
6
|
|
и иноплеме́нникомъ приложи́вшымся Го́сподеви рабо́тати єму́ и люби́ти и́мя Госпо́дне, є́же бы́ти єму́ въ рабы́ и рабы́ни, и вся́ снабдя́щыя суббо́ты моя́ не оскверня́ти и держа́щыя завѣ́тъ мо́й,
|
καὶ τοῖς ἀλλογενέσι τοῖς προσκειμένοις Κυρίῳ δουλεύειν αὐτῷ καὶ ἀγαπᾶν τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ εἶναι αὐτῷ εἰς δούλους καὶ δούλας καὶ πάντας τοὺς φυλασσομένους τὰ σάββατά μου μὴ βεβηλοῦν καὶ ἀντεχομένους τῆς διαθήκης μου,
|
|
7
|
7
|
|
введу́ я́ въ го́ру святу́ю мою́ и возвеселю́ я́ въ дому́ моли́твы моєя́: всесожже́нія и́хъ и же́ртвы и́хъ бу́дутъ прія́тны на тре́бницѣ моє́мъ: до́мъ бо мо́й до́мъ моли́твы нарече́тся всѣ́мъ язы́комъ,
|
εἰσάξω αὐτοὺς εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου καὶ εὐφρανῶ αὐτοὺς ἐν τῷ οἴκῳ τῆς προσευχῆς μου· τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν, καὶ αἱ θυσίαι αὐτῶν ἔσονται δεκταὶ ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου μου· ὁ γὰρ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν,
|
|
8
|
8
|
|
глаго́летъ Госпо́дь, собира́яй разсѣ́яныя Ізра́илевы, я́ко соберу́ къ нему́ собо́ръ.
|
εἶπε Κύριος ὁ συνάγων τοὺς διεσπαρμένους ᾿Ισραήλ, ὅτι συνάξω ἐπ᾿ αὐτὸν συναγωγήν. —
|
|
9
|
9
|
|
Вси́ звѣ́ріє ди́віи, пріиди́те, яди́те, вси́ звѣ́ріє дубра́вніи.
|
Πάντα τὰ θηρία τὰ ἄγρια, δεῦτε φάγετε, πάντα τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ.
|
|
10
|
10
|
|
Ви́дите, я́ко вси́ ослѣпо́ша, не разумѣ́ша смы́слити, вси́ пси́ нѣмі́и не возмо́гутъ ла́яти, ви́дяще сны́ на ло́жи, лю́бяще дрема́ти,
|
ἴδετε ὅτι ἐκτετύφλωνται πάντες, οὐκ ἔγνωσαν φρονῆσαι, πάντες κύνες ἐνεοί, οὐ δυνήσονται ὑλακτεῖν, ἐνυπνιαζόμενοι κοίτην, φιλοῦντες νυστάξαι.
|
|
11
|
11
|
|
и пси́ безсту́дніи душе́ю, не вѣ́дяще сы́тости: и су́ть лука́ви, не вѣ́дяще смы́сла, вси́ путе́мъ свои́мъ послѣ́доваша, кі́йждо уклони́шася въ лихои́мство своє́, от пе́рваго и до послѣ́дняго.
|
καὶ οἱ κύνες ἀναιδεῖς τῇ ψυχῇ, οὐκ εἰδότες πλησμονήν· καί εἰσι πονηροὶ οὐκ εἰδότες σύνεσιν, πάντες ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν ἐξηκολούθησαν, ἕκαστος κατὰ τὸ ἑαυτοῦ.
|
|
12
|
|
|
Пріиди́те, да во́змемъ віно́ и напо́лнимся пія́нства, и бу́детъ я́ко дне́сь, та́ко и зау́тра, и мно́го мно́жає.
|
|
|
Глава 57
|
Κεφάλαιο 57
|
|
1
|
1
|
|
Ви́дите, ка́ко пра́ведный поги́бе, и никто́же не пріє́млетъ се́рдцемъ, и му́жіє пра́ведніи взе́млются, и никто́же разумѣ́єтъ: от лица́ бо непра́вды взя́ся пра́ведный.
|
ΙΔΕΤΕ ὡς ὁ δίκαιος ἀπώλετο, καὶ οὐδεὶς ἐκδέχεται τῇ καρδίᾳ, καὶ ἄνδρες δίκαιοι αἴρονται, καὶ οὐδεὶς κατανοεῖ. ἀπὸ γὰρ προσώπου ἀδικίας ἦρται ὁ δίκαιος·
|
|
2
|
2
|
|
Бу́детъ съ ми́ромъ погребе́ніє єго́, взя́ся от среды́.
|
ἔσται ἐν εἰρήνῃ ἡ ταφὴ αὐτοῦ, ᾖρται ἐκ τοῦ μέσου
|
|
3
|
3
|
|
Вы́ же пріиди́те сѣ́мо, сы́нове беззако́нніи, сѣ́мя прелюбодѣ́євъ и блудни́цы:
|
ὑμεῖς δὲ προσαγάγετε ὧδε, υἱοὶ ἄνομοι, σπέρμα μοιχῶν καὶ πόρνης·
|
|
4
|
4
|
|
въ че́мъ услажда́стеся и на кого́ отверзо́сте уста́ ва́ша? и на кого́ изсу́нусте язы́къ ва́шъ? не вы́ ли єсте́ ча́да па́губы, сѣ́мя беззако́нно,
|
ἐν τίνι ἐνετρυφήσατε; καὶ ἐπὶ τίνα ἠνοίξατε τὸ στόμα ὑμῶν; καὶ ἐπὶ τίνα ἐχαλάσατε τὴν γλῶσσαν ὑμῶν; οὐχ ὑμεῖς ἐστε τέκνα ἀπωλείας; σπέρμα ἄνομον;
|
|
5
|
5
|
|
моля́щіися кумі́ромъ подъ дре́віємъ ча́стымъ, закала́юще ча́да своя́ въ де́брехъ посредѣ́ ка́менія?
|
οἱ παρακαλοῦντες εἴδωλα ὑπὸ δένδρα δασέα, σφάζοντες τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν ταῖς φάραγξιν ἀναμέσον τῶν πετρῶν.
|
|
6
|
6
|
|
То́ твоя́ ча́сть, се́й тво́й жре́бій, и тѣ́мъ пролія́лъ єси́ возлія́нія, и тѣ́мъ прине́слъ єси́ же́ртвы: от си́хъ у́бо не разгнѣ́ваюся ли?
|
ἐκείνη σου ἡ μερίς, οὗτός σου ὁ κλῆρος, κἀκείνοις ἐξέχεας σπονδὰς κἀκείνοις ἀνήνεγκας θυσίας· ἐπὶ τούτοις οὖν οὐκ ὀργισθήσομαι;
|
|
7
|
7
|
|
На горѣ́ высо́цѣ и превознесе́ннѣ, та́мо твоє́ ло́же, и та́мо возне́слъ єси́ тре́бы твоя́:
|
ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, ἐκεῖ σου ἡ κοίτη, καὶ ἐκεῖ ἀνεβίβασας θυσίας σου.
|
|
8
|
8
|
|
и за подво́ями две́рій твои́хъ положи́лъ єси́ па́мять твою́: мы́слилъ єси́, я́ко а́ще от мене́ отступи́ши, бо́лѣє нѣ́что возъимѣ́єши: возлюби́лъ єси́ спя́щыя съ тобо́ю,
|
καὶ ὀπίσω τῶν σταθμῶν τῆς θύρας σου ἔθηκας μνημόσυνά σου· ᾤου ὅτι ἐὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀποστῇς, πλεῖόν τι ἕξεις· ἠγάπησας τοὺς κοιμωμένους μετὰ σοῦ
|
|
9
|
9
|
|
и умно́жилъ єси́ блуже́ніє твоє́ съ ни́ми, и мно́ги сотвори́лъ, и́же дале́че от тебе́, и посла́лъ єси́ послы́ за предѣ́лы твоя́, и смири́лся єси́ да́же до а́да.
|
καὶ ἐπλήθυνας τὴν πορνείαν σου μετ᾿ αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἐποίησας τοὺς μακρὰν ἀπὸ σοῦ καὶ ἀπέστειλας πρέσβεις ὑπὲρ τὰ ὅριά σου καὶ ἀπέστρεψας καὶ ἐταπεινώθης ἕως ᾅδου.
|
|
10
|
10
|
|
Мно́гими путьми́ твои́ми труди́лся єси́, и не ре́клъ єси́: преста́ну крѣпя́щься, я́ко сотвори́лъ єси́ сія́, сего́ ра́ди не помоли́лся ми́ єси́ ты́.
|
ταῖς πολιοδίαις σου ἐκοπίασας καὶ οὐκ εἶπας· παύσομαι ἐνισχύουσα, ὅτι ἔπραξας ταῦτα, διὰ τοῦτο οὐ κατεδεήθης μου σύ.
|
|
11
|
11
|
|
Кого́ благопоче́тъ убоя́лся єси́, и солга́лъ ми́, и не помяну́лъ єси́ мене́, ниже́ прія́лъ мя́ єси́ во у́мъ, ниже́ въ се́рдце твоє́? и а́зъ тя́ ви́дя, презира́ю, и не убоя́лся єси́ мене́.
|
τίνα εὐλαβηθεῖσα ἐφοβήθης καὶ ἐψεύσω με καὶ οὐκ ἐμνήσθης μου, οὐδὲ ἔλαβές με εἰς τὴν διάνοιαν οὐδὲ εἰς τὴν καρδίαν σου; καὶ ἐγώ σε ἰδὼν παρορῶ, καὶ ἐμὲ οὐκ ἐφοβήθης.
|
|
12
|
12
|
|
И а́зъ возвѣщу́ пра́вду твою́ и зло́бы твоя́, я́же не успѣ́ютъ тебѣ́:
|
καὶ ἐγὼ ἀπαγγελῶ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ τὰ κακά σου, ἃ οὐκ ὠφελήσει σε.
|
|
13
|
13
|
|
єгда́ возопіє́ши, да изба́вятъ тя́ во печа́лехъ твои́хъ: сія́ бо вся́ вѣ́тръ во́зметъ, и отнесе́тъ бу́ря: а держа́щіися мене́ стя́жутъ зе́млю и наслѣ́дятъ го́ру святу́ю мою́.
|
ὅταν ἀναβοήσῃς, ἐξελέσθωσάν σε ἐν τῇ θλίψει σου· τούτους γὰρ πάντας ἄνεμος λήψεται καὶ ἀποίσει καταιγίς. οἱ δὲ ἀντεχόμενοί μου κτήσονται γῆν καὶ κληρονομήσουσι τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου.
|
|
14
|
14
|
|
И реку́тъ: очи́стите предъ лице́мъ єго́ пути́ и отими́те претыка́нія от пути́ люді́й мои́хъ.
|
καὶ ἐροῦσι· καθαρίσατε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ὁδοὺς καὶ ἄρατε σκῶλα ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ μου. —
|
|
15
|
15
|
|
Сія́ глаго́летъ Госпо́дь вы́шній, и́же живе́тъ во высо́кихъ во вѣ́къ, святы́й во святы́хъ и́мя єму́, вы́шній, во святы́хъ почива́яй, и малоду́шнымъ дая́й долготерпѣ́ніє и дая́й живо́тъ сокруше́нымъ се́рдцемъ:
|
Τάδε λέγει Κύριος ὁ ῞Υψιστος, ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν τὸν αἰῶνα, ἅγιος ἐν ἁγίοις ὄνομα αὐτῷ, Κύριος ῞Υψιστος ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ὀλιγοψύχοις διδοὺς μακροθυμίαν καὶ διδοὺς ζωὴν τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν·
|
|
16
|
16
|
|
не во вѣ́къ отмщу́ ва́мъ, ни всегда́ гнѣ́ватися бу́ду на вы́: Ду́хъ бо от мене́ изы́детъ, и вся́коє дыха́ніє а́зъ сотвори́хъ.
|
οὐκ εἰς τὸν αἰῶνα ἐκδικήσω ὑμᾶς, οὐδὲ διαπαντὸς ὀργισθήσομαι ὑμῖν· πνεῦμα γὰρ παρ᾿ ἐμοῦ ἐξελεύσεται καὶ πνοὴν πᾶσαν ἐγὼ ἐποίησα.
|
|
17
|
17
|
|
За грѣ́хъ ма́ло что́ опеча́лихъ єго́ и порази́хъ єго́ и отврати́хъ лице́ моє́ от него́: и опеча́лися и по́йде дря́хлъ во путе́хъ свои́хъ.
|
δι᾿ ἁμαρτίαν βραχύ τι ἐλύπησα αὐτὸν καὶ ἐπάταξα αὐτὸν καὶ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐλυπήθη καὶ ἐπορεύθη στυγνὸς ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ.
|
|
18
|
18
|
|
Пути́ єго́ ви́дѣхъ и исцѣли́хъ єго́, и утѣ́шихъ єго́ и да́хъ єму́ утѣше́ніє и́стинно,
|
τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ ἑώρακα καὶ ἰασάμην αὐτὸν καὶ παρεκάλεσα αὐτὸν καὶ ἔδωκα αὐτῷ παράκλησιν ἀληθινήν,
|
|
19
|
19
|
|
ми́ръ на ми́ръ дале́че и бли́зъ су́щымъ: и рече́ Госпо́дь: исцѣлю́ я́.
|
εἰρήνην ἐπ᾿ εἰρήνῃ τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγὺς οὖσι. καὶ εἶπε Κύριος· ἰάσομαι αὐτούς,
|
|
20
|
20
|
|
Непра́ведніи же возволну́ются и почи́ти не возмо́гутъ.
|
οἱ δὲ ἄδικοι οὕτως κλυδωνισθήσονται καὶ ἀναπαύσασθαι οὐ δυνήσονται.
|
|
21
|
21
|
|
Нѣ́сть ра́доватися нечести́вымъ, рече́ Госпо́дь Бо́гъ.
|
οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν, εἶπε Κύριος ὁ Θεός.
|
|
Глава 58
|
Κεφάλαιο 58
|
|
1
|
1
|
|
Возопі́й крѣ́постію и не пощади́: я́ко трубу́ возвы́си гла́съ тво́й и возвѣсти́ лю́демъ мои́мъ грѣхи́ и́хъ и до́му Іа́ковлю беззако́нія и́хъ.
|
ΑΝΑΒΟΗΣΟΝ ἐν ἰσχύϊ καὶ μὴ φείσῃ, ὡς σάλπιγγα ὕψωσον τὴν φωνήν σου, καὶ ἀνάγγειλον τῷ λαῷ μου τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν καὶ τῷ οἴκῳ ᾿Ιακὼβ τὰς ἀνομίας αὐτῶν.
|
|
2
|
2
|
|
Мене́ де́нь от дне́ и́щутъ и разумѣ́ти пути́ моя́ жела́ютъ, я́ко лю́діє пра́вду сотвори́вшіи и суда́ Бо́га своєго́ не оста́вившіи: про́сятъ ны́нѣ у мене́ суда́ пра́ведна и прибли́житися ко Го́споду жела́ютъ, глаго́люще:
|
ἐμὲ ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ζητοῦσι καὶ γνῶναί μου τὰς ὁδοὺς ἐπιθυμοῦσιν· ὡς λαὸς δικαιοσύνην πεποιηκὼς καὶ κρίσιν Θεοῦ αὐτοῦ μὴ ἐγκαταλελοιπὼς αἰτοῦσί με νῦν κρίσιν δικαίαν καὶ ἐγγίζειν Θεῷ ἐπιθυμοῦσι
|
|
3
|
3
|
|
что́ я́ко пости́хомся, и не уви́дѣлъ єси́? смири́хомъ ду́шы на́шя, и не увѣ́дѣлъ єси́? Во дни́ бо поще́ній ва́шихъ обрѣта́єте во́ли ва́шя, и вся́ подру́чныя ва́шя томите́:
|
λέγοντες· τί ὅτι ἐνησταύσαμεν καὶ οὐκ εἶδες; ἐταπεινώσαμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν καὶ οὐκ ἔγνως; ἐν γὰρ ταῖς ἡμέραις τῶν νηστειῶν ὑμῶν εὑρίσκετε τὰ θελήματα ὑμῶν καὶ πάντας τοὺς ὑποχειρίους ὑμῶν ὑπονύσσετε.
|
|
4
|
4
|
|
а́ще въ судѣ́хъ и сва́рѣхъ постите́ся и біє́те пястьми́ смире́ннаго, вску́ю мнѣ́ постите́ся я́коже дне́сь, є́же услы́шану бы́ти съ во́племъ гла́су ва́шему?
|
εἰ εἰς κρίσεις καὶ μάχας νηστεύετε καὶ τύπτετε πυγμαῖς ταπεινόν, ἱνατί μοι νηστεύετε ὡς σήμερον, ἀκουσθῆναι ἐν κραυγῇ τὴν φωνὴν ὑμῶν;
|
|
5
|
5
|
|
Не сицева́го поста́ а́зъ избра́хъ, и дне́, є́же смири́ти человѣ́ку ду́шу свою́: ниже́ а́ще сляче́ши я́ко се́рпъ вы́ю твою́, и вре́тище и пе́пелъ посте́леши, ниже́ та́ко нарече́те по́стъ прія́тенъ.
|
οὐ ταύτην τὴν νηστείαν ἐξελεξάμην καὶ ἡμέραν ταπεινοῦν ἄνθρωπον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ· οὐδ᾿ ἂν κάμψῃς ὡς κρίκον τὸν τράχηλόν σου καὶ σάκκον καὶ σποδὸν ὑποστρώσῃ, οὐδ᾿ οὕτω καλέσετε νηστείαν δεκτήν.
|
|
6
|
6
|
|
Не такова́го [бо] поста́ а́зъ избра́хъ, глаго́летъ Госпо́дь: но разрѣша́й вся́къ соу́зъ непра́вды, разруша́й обдолже́нія наси́льныхъ писа́ній, отпусти́ сокруше́нныя во свобо́ду и вся́коє писа́ніє непра́ведноє раздери́:
|
οὐχὶ τοιαύτην νηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει Κύριος, ἀλλὰ λύε πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα·
|
|
7
|
7
|
|
раздробля́й а́лчущымъ хлѣ́бъ тво́й и ни́щыя безкро́вныя введи́ въ до́мъ тво́й: а́ще ви́диши на́га, одѣ́й, и от сво́йственныхъ пле́мене твоєго́ не пре́зри.
|
διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἴσαγε εἰς τὸν οἶκόν σου· ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε, καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐχ ὑπερόψει.
|
|
8
|
8
|
|
Тогда́ разве́рзется ра́но свѣ́тъ тво́й, и исцѣле́нія твоя́ ско́ро возсія́ютъ, и предъи́детъ предъ тобо́ю пра́вда твоя́, и сла́ва Бо́жія объи́метъ тя́.
|
τότε ραγήσεται πρώϊμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ ἰάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ, καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου, καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ περιστελεῖ σε.
|
|
9
|
9
|
|
Тогда́ воззове́ши, и Бо́гъ услы́шитъ тя́, и єще́ глаго́лющу ти́, рече́тъ: се́, пріидо́хъ. А́ще отъи́меши от себе́ соу́зъ и рукобіє́ніє и глаго́лъ ропта́нія
|
τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου ἐρεῖ· ἰδοὺ πάρειμι. ἐὰν ἀφέλῃς ἀπὸ σοῦ σύνδεσμον καὶ χειροτονίαν καὶ ρῆμα γογγυσμοῦ
|
|
10
|
10
|
|
и да́си а́лчущему хлѣ́бъ от души́ твоєя́ и ду́шу смире́нную насы́тиши, тогда́ возсія́єтъ во тмѣ́ свѣ́тъ тво́й, и тма́ твоя́ бу́детъ я́ко полу́дне,
|
καὶ δῷς πεινῶντι τὸν ἄρτον ἐκ ψυχῆς σου καὶ ψυχὴν τεταπεινωμένην ἐμπλήσῃς, τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία.
|
|
11
|
11
|
|
и бу́детъ Бо́гъ тво́й съ тобо́ю при́сно: и насы́тишися, я́коже жела́єтъ душа́ твоя́, и ко́сти твоя́ утучнѣ́ютъ, и бу́дутъ я́ко вертогра́дъ напоє́нъ, и я́ко исто́чникъ, єму́же не оскудѣ́ вода́: и ко́сти твоя́ прозя́бнутъ я́ко трава́, и разботѣ́ютъ, и наслѣ́дятъ ро́ды родо́въ.
|
καὶ ἔσται ὁ Θεός σου μετὰ σοῦ διαπαντός· καὶ ἐμπλησθήσῃ καθάπερ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου, καὶ τὰ ὀστᾶ σου πιανθήσεται, καὶ ἔσῃ ὡς κῆπος μεθύων καὶ ὡς πηγὴ ἣν μὴ ἐξέλιπεν ὕδωρ καὶ τὰ ὀστᾶ σου ὡς βοτάνη ἀνατελεῖ καὶ πιανθήσεται καὶ κληρονομήσουσι γενεὰς γενεῶν.
|
|
12
|
12
|
|
И сози́ждутся пусты́ни твоя́ вѣ́чныя, и бу́дутъ основа́нія твоя́ вѣ́чная родо́мъ родо́въ: и прозове́шися зда́тель огра́дъ, и стези́ твоя́ посредѣ́ упоко́иши.
|
καὶ οἰκοδομηθήσονταί σου αἱ ἔρημοι αἰώνιοι, καὶ ἔσται σου τὰ θεμέλια αἰώνια γενεῶν γενεαῖς· καὶ κληθήσῃ Οἰκοδόμος φραγμῶν, καὶ τοὺς τρίβους τοὺς ἀναμέσον παύσεις.
|
|
13
|
13
|
|
А́ще отврати́ши но́гу твою́ от суббо́тъ, є́же не твори́ти хотѣ́ній твои́хъ въ де́нь святы́й, и прозове́ши суббо́ты сла́достны, свя́ты богови твоєму́: не воздви́гнеши ноги́ своєя́ на дѣ́ло, ниже́ возглаго́леши словесе́ во гнѣ́вѣ изъ у́стъ твои́хъ,
|
ἐὰν ἀποστρέψῃς τὸν πόδα σου ἀπὸ τῶν σαββάτων τοῦ μὴ ποιεῖν τὰ θελήματά σου ἐν τῇ ἡμέρα τῇ ἁγίᾳ καὶ καλέσεις τὰ σάββατα τρυφερά, ἅγια τῷ Θεῷ σου, οὐκ ἀρεῖς τὸν πόδα σου ἐπ᾿ ἔργῳ, οὐδὲ λαλήσεις λόγον ἐν ὀργῇ ἐκ τοῦ στόματός σου,
|
|
14
|
14
|
|
и бу́деши упова́я на Го́спода, и возведе́тъ тя́ на благоты́ земны́я, и ухлѣ́битъ тя́ наслѣ́діємъ Іа́кова отца́ твоєго́: уста́ бо Госпо́дня глаго́лаша сія́.
|
καὶ ἔσῃ πεποιθὼς ἐπὶ Κύριον, καὶ ἀναβιβάσει σε ἐπὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς καὶ ψωμιεῖ σε τὴν κληρονομίαν ᾿Ιακὼβ τοῦ πατρός σου· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα.
|
|
Глава 59
|
Κεφάλαιο 59
|
|
1
|
1
|
|
Єда́ не мо́жетъ рука́ Госпо́дня спасти́? или́ отягчи́лъ є́сть слу́хъ сво́й, є́же не услы́шати?
|
ΜΗ οὐκ ἰσχύει ἡ χεὶρ Κυρίου τοῦ σῶσαί; ἢ ἐβάρυνε τὸ οὖς αὐτοῦ τοῦ μὴ εἰσακοῦσαι;
|
|
2
|
2
|
|
Но грѣси́ ва́ши разлуча́ютъ между́ ва́ми и между́ Бо́гомъ, и грѣ́хъ ра́ди ва́шихъ отврати́ лице́ своє́ от ва́съ, є́же не поми́ловати.
|
ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑμῶν διϊστῶσιν ἀναμέσον ὑμῶν καὶ ἀναμέσον τοῦ Θεοῦ, καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀφ᾿ ὑμῶν τοῦ μὴ ἐλεῆσαι.
|
|
3
|
3
|
|
Ру́цѣ во ва́ши оскверне́нѣ кро́вію, и пе́рсты ва́ши во грѣсѣ́хъ, устнѣ́ же ва́ши возглаго́лаша беззако́ніє, и язы́къ ва́шъ непра́вдѣ поуча́єтся.
|
αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν μεμολυσμέναι αἵματι καὶ οἱ δάκτυλοι ὑμῶν ἐν ἁμαρτίαις, τὰ δὲ χείλη ὑμῶν ἐλάλησεν ἀνομίαν, καὶ ἡ γλῶσσα ὑμῶν ἀδικίαν μελετᾷ.
|
|
4
|
4
|
|
Никто́же глаго́летъ пра́вды, ниже́ є́сть су́дъ и́стиненъ: упова́ютъ на су́єтная и глаго́лютъ тще́тная, я́ко зачина́ютъ тру́дъ и ражда́ютъ беззако́ніє.
|
οὐθεὶς λαλεῖ δίκαια, οὐδέ ἐστι κρίσις ἀληθινή· πεποίθασιν ἐπὶ ματαίοις καὶ λαλοῦσι κενά, ὅτι κύουσι πόνον καὶ τίκτουσιν ἀνομίαν.
|
|
5
|
5
|
|
Я́ица а́спідска разби́ша и поста́въ паучи́нный тку́тъ, и хотя́й от я́ицъ и́хъ я́сти, разби́въ за́портокъ [єго́], обрѣ́те и въ не́мъ васілі́ска.
|
ὠὰ ἀσπίδων ἔρρηξαν καὶ ἱστὸν ἀράχνης ὑφαίνουσι· καὶ ὁ μέλλων τῶν ὠῶν αὐτῶν φαγεῖν συντρίψας οὔριον εὗρε, καὶ ἐν αὐτῷ βασιλίσκος.
|
|
6
|
6
|
|
Поста́въ и́хъ не бу́детъ на ри́зу, и не оде́ждутся от дѣ́лъ свои́хъ: дѣла́ бо и́хъ дѣла́ беззако́нія.
|
ὁ ἱστὸς αὐτῶν οὐκ ἔσται εἰς ἱμάτιον, οὐδὲ μὴ περιβάλωνται ἀπὸ τῶν ἔργων αὐτῶν· τὰ γὰρ ἔργα αὐτῶν ἔργα ἀνομίας.
|
|
7
|
7
|
|
Но́зѣ же и́хъ на зло́ теку́тъ, ско́ри пролія́ти кро́вь, и мы́сли и́хъ мы́сли о убі́йствахъ: сокруше́ніє и бѣ́дность во путе́хъ и́хъ,
|
οἱ δὲ πόδες αὐτῶν ἐπὶ πονηρίαν τρέχουσι, ταχινοὶ ἐκχέαι αἷμα· καὶ οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν διαλογισμοὶ ἀφρόνων, σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν.
|
|
8
|
8
|
|
и пути́ ми́рнаго не позна́ша, и нѣ́сть суда́ во путе́хъ и́хъ: стези́ бо и́хъ развраще́ны, по ни́хже хо́дятъ, и не вѣ́дятъ ми́ра.
|
καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ οἴδασι, καὶ οὐκ ἔστι κρίσις ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν· αἱ γὰρ τρίβοι αὐτῶν διεστραμμέναι, ἃς διοδεύουσι, καὶ οὐκ οἴδασιν εἰρήνην.
|
|
9
|
9
|
|
Того́ ра́ди отступи́ от ни́хъ су́дъ, и не пости́гнетъ и́хъ пра́вда: жду́щымъ и́мъ свѣ́та, бы́сть и́мъ тма́, жду́ще зари́ во мра́цѣ ходи́ша.
|
διὰ τοῦτο ἀπέστη ἡ κρίσις ἀπ᾿ αὐτῶν, καὶ οὐ μὴ καταλάβῃ αὐτοὺς δικαιοσύνη· ὑπομεινάντων αὐτῶν φῶς ἐγένετο αὐτοῖς σκότος, μείναντες αὐγὴν ἐν ἀωρίᾳ περιεπάτησαν.
|
|
10
|
10
|
|
Ося́жутъ я́ко слѣпі́и стѣ́ну, я́ко су́ще безъ оче́съ осяза́ти бу́дутъ, и паду́тся въ полу́дни я́ко въ полу́нощи, я́ко умира́юще возстену́тъ
|
ψηλαφήσουσιν ὡς τυφλοὶ τοῖχον καὶ ὡς οὐχ ὑπαρχόντων ὀφθαλμῶν ψηλαφήσουσι· καὶ πεσοῦνται ἐν μεσημβρίᾳ ὡς ἐν μεσονυκτίῳ, ὡς ἀποθνήσκοντες στενάξουσιν,
|
|
11
|
11
|
|
я́ко медвѣ́дь, и я́ко го́лубь вку́пѣ по́йдутъ. Жда́хомъ суда́, и нѣ́сть, спасе́ніє дале́че отступи́ от на́съ.
|
ὡς ἄρκος καὶ ὡς περιστερὰ ἅμα πορεύσονται· ἀνεμείναμεν κρίσιν, καὶ οὐκ ἔστι· σωτηρία μακρὰν ἀφέστηκεν ἀφ᾿ ἡμῶν.
|
|
12
|
12
|
|
Мно́го бо беззако́ніє на́ше предъ тобо́ю, и грѣси́ на́ши проти́ву ста́ша на́мъ: беззако́нія бо на́ша въ на́съ, и непра́вды на́шя уразумѣ́хомъ:
|
πολλὴ γὰρ ἡ ἀνομία ἐναντίον σου, καὶ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἀντέστησαν ἡμῖν· αἱ γὰρ ἀνομίαι ἡμῶν ἐν ἡμῖν, καὶ τὰ ἀδικήματα ἡμῶν ἔγνωμεν.
|
|
13
|
13
|
|
нече́ствовахомъ и солга́хомъ и отступи́хомъ от послѣ́дованія Бо́га на́шего: глаго́лахомъ непра́вду и не покори́хомся, во утро́бѣ зача́хомъ и поучи́хомся от се́рдца на́шего словесе́мъ непра́веднымъ:
|
ἠσεβήσαμεν καὶ ἐψευσάμεθα καὶ ἀπέστημεν ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἐλαλήσαμεν ἄδικα καὶ ἠπειθήσαμεν, ἐκύομεν καὶ ἐμελετήσαμεν ἀπὸ καρδίας ἡμῶν λόγους ἀδίκους·
|
|
14
|
14
|
|
и оста́вихомъ созади́ су́дъ, и пра́вда дале́че отступи́ от на́съ: я́ко изнемо́же во путе́хъ и́хъ и́стина, и пра́вымъ [путе́мъ] не возмого́ша прейти́:
|
καὶ ἀπεστήσαμεν ὀπίσω τὴν κρίσιν, καὶ ἡ δικαιοσύνη μακρὰν ἀφέστηκεν, ὅτι κατηναλώθη ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν ἡ ἀλήθεια, καὶ δι᾿ εὐθείας οὐκ ἐδύναντο διελθεῖν.
|
|
15
|
15
|
|
и и́стина взя́ся, и преста́виша у́мъ сво́й є́же смы́слити. И ви́дѣ Госпо́дь и негодова́, я́ко не бя́ше суда́:
|
καὶ ἡ ἀλήθεια ᾖρται, καὶ μετέστησαν τὴν διάνοιαν τοῦ συνιέναι· καὶ εἶδε Κύριος, καὶ οὐκ ἤρεσεν αὐτῷ, ὅτι οὐκ ἦν κρίσις.
|
|
16
|
16
|
|
и ви́дѣ, и не бя́ше му́жа, и помы́сли, и не бя́ше избавля́ющаго: и мсти́ и́мъ мы́шцею своє́ю, и поми́лованіємъ утверди́.
|
καὶ εἶδε καὶ οὐκ ἦν ἀνήρ, καὶ κατενόησε καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀντιληψόμενος, καὶ ἠμύνατο αὐτοὺς τῷ βραχίονι αὐτοῦ καὶ τῇ ἐλεημοσύνῃ ἐστηρίσατο.
|
|
17
|
17
|
|
И одѣ́яся пра́вдою я́ко щито́мъ, и возложи́ шле́мъ спасе́нія на главу́, и облече́ся въ ри́зу отмще́нія, и оде́ждею своє́ю:
|
καὶ ἐνεδύσατο δικαιοσύνην ὡς θώρακα καὶ περιέθετο περικεφαλαίαν σωτηρίου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς καὶ περιεβάλετο ἱμάτιον ἐκδικήσεως καὶ τὸ περιβόλαιον
|
|
18
|
18
|
|
я́ко воздава́яй воздая́ніє укори́зну супоста́томъ.
|
ὡς ἀνταποδώσων ἀνταπόδοσιν ὄνειδος τοῖς ὑπεναντίοις.
|
|
19
|
19
|
|
И убоя́тся, и́же от за́падъ, и́мене Госпо́дня, и и́же от восто́къ со́лнца, и́мене єго́ сла́внаго: пріи́детъ бо я́ко рѣка́ наси́льная гнѣ́въ от Го́спода, пріи́детъ со я́ростію.
|
καὶ φοβηθήσονται οἱ ἀπὸ δυσμῶν τὸ ὄνομα Κυρίου καὶ οἱ ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἡλίου τὸ ὄνομα τὸ ἔνδοξον· ἥξει γὰρ ὡς ποταμὸς βίαιος ἡ ὀργὴ παρὰ Κυρίου, ἥξει μετὰ θυμοῦ.
|
|
20
|
20
|
|
И пріи́детъ Сіо́на ра́ди избавля́яй, и отврати́тъ нече́стіє от Іа́кова.
|
καὶ ἥξει ἕνεκεν Σιὼν ὁ ρυόμενος καὶ ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπὸ ᾿Ιακώβ.
|
|
21
|
21
|
|
И се́й и́мъ и́же от мене́ завѣ́тъ, рече́ Госпо́дь: Ду́хъ мо́й, и́же є́сть въ тебѣ́, и глаго́лы, я́же а́зъ да́хъ во уста́ твоя́, не оскудѣ́ютъ от у́стъ твои́хъ и от у́стъ сѣ́мене твоєго́: рече́ бо Госпо́дь отны́нѣ и во вѣ́къ.
|
καὶ αὕτη αὐτοῖς ἡ παρ᾿ ἐμοῦ διαθήκη, εἶπε Κύριος· τὸ πνεῦμα τὸ ἐμόν, ὅ ἐστιν ἐπὶ σοί, καὶ τὰ ρήματα, ἃ ἔδωκα εἰς τὸ στόμα σου, οὐ μὴ ἐκλίπῃ ἐκ τοῦ στόματός σου καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ σπέρματός σου· εἶπε γὰρ Κύριος, ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα.
|
|
Глава 60
|
Κεφάλαιο 60
|
|
1
|
1
|
|
Свѣти́ся, свѣти́ся, Ієрусали́ме, пріи́де бо тво́й свѣ́тъ, и сла́ва Госпо́дня на тебѣ́ возсія́.
|
ΦΩΤΙΖΟΥ φωτίζου ῾Ιερουσαλήμ, ἥκει γάρ σου τὸ φῶς, καὶ ἡ δόξα Κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνατέταλκεν.
|
|
2
|
2
|
|
Се́, тма́ покры́єтъ зе́млю, и мра́къ на язы́ки, на тебѣ́ же яви́тся Госпо́дь, и сла́ва Єго́ на тебѣ́ у́зрится.
|
ἰδοὺ σκότος καλύψει γῆν ὡς γνόφος ἐπ᾿ ἔθνη· ἐπὶ δὲ σὲ φανήσεται Κύριος, καὶ ἡ δόξα αὐτοῦ ἐπὶ σὲ ὀφθήσεται.
|
|
3
|
3
|
|
И по́йдутъ ца́ріє свѣ́томъ твои́мъ, и язы́цы свѣ́тлостію твоє́ю.
|
καὶ πορεύσονται βασιλεῖς τῷ φωτί σου καὶ ἔθνη τῇ λαμπρότητί σου.
|
|
4
|
4
|
|
Возведи́ о́крестъ о́чи твои́ и ви́ждь собра́ная ча́да твоя́: се́, пріидо́ша вси́ сы́нове твои́ издале́ча, и дще́ри твоя́ на ра́мѣхъ во́змутся.
|
ἆρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ συνηγμένα τὰ τέκνα σου· ἰδοὺ ἥκασι πάντες οἱ υἱοί σου μακρόθεν, καὶ αἱ θυγατέρες σου ἐπ᾿ ὤμων ἀρθήσονται.
|
|
5
|
5
|
|
Тогда́ у́зриши и возра́дуєшися, и убои́шися и ужа́снешися се́рдцемъ, я́ко преложи́тся къ тебѣ́ бога́тство морско́є и язы́ковъ и люді́й:
|
τότε ὄψῃ καὶ φοβηθήσῃ καὶ ἐκστήσῃ τῇ καρδίᾳ, ὅτι μεταβαλεῖ εἰς σὲ πλοῦτος θαλάσσης καὶ ἐθνῶν καὶ λαῶν. καὶ ἥξουσί σοι
|
|
6
|
6
|
|
и пріи́дутъ къ тебѣ́ стада́ велблю́дъ, и покры́ютъ тя́ велблю́ди Мадіа́мстіи и гефа́рстіи: вси́ от Савы́ пріи́дутъ, нося́ще зла́то, и Ліва́нъ принесу́тъ и ка́мень че́стенъ, и спасе́ніє Госпо́дне благовозвѣстя́тъ:
|
ἀγέλαι καμήλων, καὶ καλύψουσί σε κάμηλοι Μαδιὰμ καὶ Γαιφά· πάντες ἐκ Σαβὰ ἥξουσι φέροντες χρυσίον καὶ λίβανον οἴσουσι καὶ λίθον τίμιον καὶ τὸ σωτήριον Κυρίου εὐαγγελιοῦνται.
|
|
7
|
7
|
|
и вся́ о́вцы Кида́рскія соберу́тся тебѣ́, и овни́ Навео́ѳстіи пріи́дутъ къ тебѣ́, и вознесу́тся прія́тная на же́ртвенникъ Мо́й, и до́мъ моли́твы Моєя́ просла́вится.
|
καὶ πάντα τὰ πρόβατα Κηδὰρ συναχθήσονταί σοι καὶ κριοὶ Ναβαιὼθ ἥξουσί σοι, καὶ ἀνενεχθήσεται δεκτὰ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν μου, καὶ ὁ οἶκος τῆς προσευχῆς μου δοξασθήσεται.
|
|
8
|
8
|
|
Кі́и су́ть, и́же я́ко о́блацы летя́тъ, и я́ко го́лубіє со птенцы́ ко мнѣ́?
|
τίνες οἵδε ὡς νεφέλαι πέτανται καὶ ὡσεὶ περιστεραὶ σὺν νεοσσοῖς;
|
|
9
|
9
|
|
Мене́ о́строви жда́ша, и корабли́ Ѳарсі́йстіи во пе́рвыхъ, привести́ ча́да твоя́ издале́ча, и сребро́ и зла́то и́хъ съ ни́ми, и́мене ра́ди Госпо́дня свята́го, и за є́же свято́му Ізра́илеву сла́вну бы́ти.
|
ἐμὲ αἱ νῆσοι ὑπέμειναν καὶ πλοῖα Θαρσὶς ἐν πρώτοις, ἀγαγεῖν τὰ τέκνα σου μακρόθεν καὶ τὸν ἄργυρον καὶ τὸ χρυσὸν αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν διὰ τὸ ὄνομα Κυρίου τὸ ἅγιον καὶ διὰ τὸ τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἔνδοξον εἶναι.
|
|
10
|
10
|
|
И сози́ждутъ сы́нове иноро́дніи стѣ́ны твоя́, и ца́ріє и́хъ предстоя́ти бу́дутъ тебѣ́: за гнѣ́въ бо Мо́й порази́хъ тя́ и за ми́лость Мою́ возлюби́хъ тя́.
|
καὶ οἰκοδομήσουσιν ἀλλογενεῖς τὰ τείχη σου, καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν παραστήσονταί σοι· διὰ γὰρ ὀργήν μου ἐπάταξά σε καὶ διὰ ἔλεον ἠγάπησά σε.
|
|
11
|
11
|
|
И отве́рзутся врата́ твоя́ при́сно, де́нь и но́щь не затворя́тся, ввести́ къ тебѣ́ си́лу язы́къ и цари́ и́хъ ведо́мыя.
|
καὶ ἀνοιχθήσονται αἱ πύλαι σου διαπαντός, ἡμέρας καὶ νυκτὸς οὐ κλεισθήσονται, εἰσαγαγεῖν πρὸς σὲ δύναμιν ἐθνῶν καὶ βασιλεῖς αὐτῶν ἀγομένους.
|
|
12
|
12
|
|
Язы́цы бо и ца́ріє, и́же не порабо́таютъ ти́, поги́бнутъ, и язы́цы запустѣ́ніємъ запустѣ́ютъ.
|
τὰ γὰρ ἔθνη καὶ οἱ βασιλεῖς, οἵτινες οὐ δουλεύσουσί σοι, ἀπολοῦνται καὶ τὰ ἔθνη ἐρημίᾳ ἐρημωθήσεται.
|
|
13
|
13
|
|
И сла́ва Ліва́нова къ тебѣ́ пріи́детъ, кипарі́сомъ и пе́вгомъ и ке́дромъ вку́пѣ, просла́вити мѣ́сто свято́є Моє́, и мѣ́сто ногу́ Моє́ю просла́влю.
|
καὶ ἡ δόξα τοῦ Λιβάνου πρὸς σὲ ἥξει ἐν κυπαρίσσῳ καὶ πεύκῃ καὶ κέδρῳ ἅμα, δοξάσαι τὸν τόπον τὸν ἅγιόν μου καὶ τὸν τόπον τῶν ποδῶν μου δοξάσω.
|
|
14
|
14
|
|
И по́йдутъ къ тебѣ́ боя́щеся сы́нове смири́вшихъ тя́ и раздражи́вшихъ тя́, и покло́нятся слѣда́мъ ногу́ твоє́ю вси́ прогнѣ́вавшіи тя́, и нарече́шися гра́дъ Госпо́день, Сіо́нъ свята́го Ізра́илева.
|
καὶ πορεύσονται πρός σε δεδοικότες υἱοὶ τῶν ταπεινωσάντων σε καὶ παροξυνάντων σε, καὶ κληθήσῃ Πόλις Κυρίου Σιὼν ἁγίου ᾿Ισραήλ.
|
|
15
|
15
|
|
За сіє́, я́ко бы́лъ єси́ оста́вленъ и возненави́дѣнъ и не бѣ́ помага́ющаго ти́, положу́ тя́ въ ра́дость вѣ́чную, весе́ліє родо́мъ родо́въ.
|
διὰ τὸ γεγενῆσθαί σε ἐγκαταλελειμμένην καὶ μεμισημένην, καὶ οὐκ ἦν ὁ βοηθῶν, καὶ θήσω σε ἀγαλλίαμα αἰώνιον, εὐφροσύνην γενεῶν γενεαῖς.
|
|
16
|
16
|
|
И изссе́ши млеко́ язы́ковъ и бога́тство царе́й снѣ́си, и уразумѣ́єши, я́ко А́зъ Госпо́дь спаса́яй тя́ и избавля́яй тя́ Бо́гъ Ізра́илевъ.
|
καὶ θηλάσεις γάλα ἐθνῶν καὶ πλοῦτον βασιλέων φάγεσαι· καὶ γνώσῃ, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ σῴζων σε καὶ ἐξαιρούμενός σε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ.
|
|
17
|
17
|
|
И вмѣ́сто мѣ́ди принесу́ ти́ зла́то, и вмѣ́сто желѣ́за принесу́ ти́ сребро́, и вмѣ́сто древе́съ принесу́ ти́ мѣ́дь, и вмѣ́сто ка́менія желѣ́зо: и вда́мъ кня́зи твоя́ въ ми́ръ и надзира́тели твоя́ въ пра́вду.
|
καὶ ἀντὶ χαλκοῦ οἴσω σοι χρυσίον, ἀντὶ δὲ σιδήρου οἴσω σοι ἀργύριον, ἀντὶ δὲ ξύλων οἴσω σοι χαλκόν, ἀντὶ δὲ λίθων σίδηρον. καὶ δώσω τοὺς ἄρχοντάς σου ἐν εἰρήνῃ καὶ τοὺς ἐπισκόπους σου ἐν δικαιοσύνῃ.
|
|
18
|
18
|
|
И не услы́шится посе́мъ непра́вда въ земли́ твоє́й, ни сокруше́ніє, ни бѣ́дность во предѣ́лѣхъ твои́хъ, но прозове́тся спасе́ніє забра́ла твоя́ и врата́ твоя́ хвала́.
|
καὶ οὐκ ἀκουσθήσεται ἔτι ἀδικία ἐν τῇ γῇ σου, οὐδὲ σύντριμμα οὐδὲ ταλαιπωρία ἐν τοῖς ὁρίοις σου, ἀλλὰ κληθήσεται Σωτήριον τὰ τείχη σου, καὶ αἱ πύλαι σου Γλύμμα.
|
|
19
|
19
|
|
И не бу́детъ тебѣ́ ктому́ со́лнце во свѣ́тъ дне́, ниже́ восхо́дъ луны́ просвѣти́тъ твою́ но́щь, но бу́детъ тебѣ́ Госпо́дь свѣ́тъ вѣ́чный и Бо́гъ сла́ва твоя́.
|
καὶ οὐκ ἔσται σοι ἔτι ὁ ἥλιος εἰς φῶς ἡμέρας, οὐδὲ ἀνατολὴ σελήνης φωτιεῖ σου τὴν νύκτα, ἀλλ᾿ ἔσται σοι Κύριος φῶς αἰώνιον καὶ ὁ Θεὸς δόξα σου.
|
|
20
|
20
|
|
Не за́йдетъ бо со́лнце тебѣ́, и луна́ не оскудѣ́єтъ тебѣ́: бу́детъ бо Госпо́дь тебѣ́ свѣ́тъ вѣ́чный, и испо́лнятся дні́є рыда́нія твоєго́.
|
οὐ γὰρ δύσεται ὁ ἥλιός σοι, καὶ ἡ σελήνη σοι οὐκ ἐκλείψει· ἔσται γάρ σοι Κύριος φῶς αἰώνιον, καὶ ἀναπληρωθήσονται αἱ ἡμέραι τοῦ πένθους σου.
|
|
21
|
21
|
|
И лю́діє твои́ вси́ пра́ведніи во вѣ́къ наслѣ́дятъ зе́млю, храня́ще са́дъ, дѣла́ руку́ Єго́ въ сла́ву.
|
καὶ ὁ λαός σου πᾶς δίκαιος, δι᾿ αἰῶνος κληρονομήσουσι τὴν γῆν, φυλάσσων τὸ φύτευμα, ἔργα χειρῶν αὐτοῦ εἰς δόξαν.
|
|
22
|
22
|
|
Ма́лый бу́детъ въ ты́сящы, а малѣ́йшій во язы́къ вели́къ: А́зъ, Госпо́дь, по вре́мени соберу́ и́хъ.
|
ὁ ὀλιγοστὸς ἔσται εἰς χιλιάδας καὶ ὁ ἐλάχιστος εἰς ἔθνος μέγα· ἐγὼ Κύριος κατὰ καιρὸν συνάξω αὐτούς.
|
|
Глава 61
|
Κεφάλαιο 61
|
|
1
|
1
|
|
Ду́хъ Госпо́день на Мнѣ́, єго́же ра́ди пома́за Мя́, благовѣсти́ти ни́щымъ посла́ Мя, исцѣли́ти сокруше́нныя се́рдцемъ, проповѣ́дати плѣ́нникомъ отпуще́ніє и слѣпы́мъ прозрѣ́ніє,
|
ΠΝΕΥΜΑ Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμένους τὴν καρδίαν, κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν,
|
|
2
|
2
|
|
нарещи́ лѣ́то Госпо́дне прія́тно и де́нь воздая́нія, утѣ́шити вся́ пла́чущыя,
|
καλέσαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτὸν καὶ ἡμέραν ἀνταποδόσεως τῷ Θεῷ ἡμῶν, παρακαλέσαι πάντας τοὺς πενθοῦντας,
|
|
3
|
3
|
|
да́ти пла́чущымъ Сіо́на сла́ву вмѣ́сто пе́пела, пома́заніє весе́лія пла́чущымъ, украше́ніє сла́вы вмѣ́сто ду́ха уны́нія: и нареку́тся ро́дове пра́вды, насажде́ніє Госпо́дне во сла́ву.
|
δοθῆναι τοῖς πενθοῦσι Σιὼν δόξαν ἀντὶ σποδοῦ, ἄλειμμα εὐφροσύνης τοῖς πενθοῦσι, καταστολὴν δόξης ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· καὶ κληθήσονται γενεαὶ δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου εἰς δόξαν.
|
|
4
|
4
|
|
И сози́ждутъ пусты́ни вѣ́чныя, запустѣ́вшыя пре́жде воздви́гнутъ: и обновя́тъ гра́ды пусты́я, опустоше́нныя въ ро́ды.
|
καὶ οἰκοδομήσουσιν ἐρήμους αἰωνίας, ἐξηρημωμένας πρότερον ἐξαναστήσουσι· καὶ καινιοῦσι πόλεις ἐρήμους ἐξηρωμένας εἰς γενεάς.
|
|
5
|
5
|
|
И пріи́дутъ иноро́дніи, пасу́щіи о́вцы твоя́, и иноплеме́нницы ора́теліє и віногра́даріє ва́ши:
|
καὶ ἥξουσι ἀλλογενεῖς ποιμαίνοντες τὰ πρόβατά σου, καὶ ἀλλόφυλοι ἀροτῆρες καὶ ἀμπελουργοί.
|
|
6
|
6
|
|
вы́ же свяще́нницы Госпо́дни нарече́теся, служи́теліє Бо́га ва́шего, рече́тся ва́мъ: крѣ́пость язы́къ снѣ́сте и въ бога́тствѣ и́хъ чу́дни бу́дете.
|
ὑμεῖς δὲ ἱερεῖς Κυρίου κληθήσεσθε, λειτουργοὶ Θεοῦ· ἰσχὺν ἐθνῶν κατέδεσθε καὶ ἐν τῷ πλούτῳ αὐτῶν θαυμασθήσεσθε. [ἀντὶ τῆς αἰσχύνης ὑμῶν τῆς διπλῆς καὶ ἀντὶ τῆς ἐντροπῆς ἀγαλλιάσεται ἡ μερὶς αὐτῶν].
|
|
7
|
7
|
|
Си́це зе́млю свою́ втори́цею наслѣ́дятъ, и весе́ліє вѣ́чноє надъ главо́ю и́хъ.
|
οὕτως ἐκ δευτέρας κληρονομήσουσι τὴν γῆν, καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτῶν.
|
|
8
|
8
|
|
А́зъ бо є́смь Госпо́дь любя́й пра́вду и ненави́дяй грабле́нія от непра́вды: и да́мъ тру́дъ и́хъ пра́ведникомъ и завѣ́тъ вѣ́ченъ завѣща́ю и́мъ.
|
ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ ἀγαπῶν δικαιοσύνην καὶ μισῶν ἁρπάγματα ἐξ ἀδικίας· καὶ δώσω τὸν μόχθον αὐτῶν δικαίοις καὶ διαθήκην αἰώνιον διαθήσομαι αὐτοῖς.
|
|
9
|
9
|
|
И позна́єтся во язы́цѣхъ сѣ́мя и́хъ, и вну́цы и́хъ посредѣ́ люді́й: вся́къ ви́дяй я́ позна́єтъ я́, я́ко сі́и су́ть сѣ́мя благослове́но от Бо́га, и ра́достію возра́дуются о Го́сподѣ.
|
καὶ γνωσθήσεται ἐν τοῖς ἔθνεσι τὸ σπέρμα αὐτῶν καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν ἐν μέσῳ τῶν λαῶν· πᾶς ὁ ὁρῶν αὐτοὺς ἐπιγνώσεται αὐτούς, ὅτι οὗτοί εἰσι σπέρμα ηὐλογημένον ὑπὸ Θεοῦ
|
|
10
|
10
|
|
Да возра́дуєтся душа́ моя́ о Го́сподѣ: облече́ бо мя́ въ ри́зу спасе́нія и оде́ждею весе́лія (одѣ́я мя́): я́ко на жениха́ возложи́ на мя́ вѣне́цъ, и я́ко невѣ́сту украси́ мя красото́ю.
|
καὶ εὐφροσύνῃ εὐφρανθήσονται ἐπὶ Κύριον. —᾿Αγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ· ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου καὶ χιτῶνα εὐφροσύνης, ὡς νυμφίῳ περιέθηκέ μοι μίτραν καὶ ὡς νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμῳ.
|
|
11
|
11
|
|
И я́ко земля́ растя́щая цвѣ́тъ сво́й, и я́ко вертогра́дъ сѣ́мена своя́ прозяба́єтъ: та́ко возрасти́тъ Госпо́дь Госпо́дь пра́вду и весе́ліє предъ всѣ́ми язы́ки.
|
καὶ ὡς γῆ αὔξουσα τὸ ἄνθος αὐτῆς καὶ ὡς κῆπος τὰ σπέρματα αὐτοῦ, οὕτως ἀνατελεῖ Κύριος δικαιοσύνην καὶ ἀγαλλίαμα ἐναντίον πάντων τῶν ἐθνῶν.
|
|
Глава 62
|
Κεφάλαιο 62
|
|
1
|
1
|
|
Сіо́на ра́ди не умолчу́ и Ієрусали́ма ра́ди не попущу́, до́ндеже изы́детъ я́ко свѣ́тъ пра́вда моя́, и спасе́ніє моє́ я́ко свѣти́ло разжже́тся.
|
ΔΙΑ Σιὼν οὐ σιωπήσομαι καὶ διὰ ῾Ιερουσαλὴμ οὐκ ἀνήσω, ἕως ἂν ἐξέλθῃ ὡς φῶς ἡ δικαιοσύνη μου, τὸ δὲ σωτήριόν μου ὡς λαμπὰς καυθήσεται.
|
|
2
|
2
|
|
И у́зрятъ язы́цы пра́вду твою́, и ца́ріє сла́ву твою́, и прозову́тъ тя́ и́менемъ но́вымъ, и́мже Госпо́дь наимену́єтъ є́.
|
καὶ ὄψονται ἔθνη τὴν δικαιοσύνην σου καὶ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου, καὶ καλέσει σε τὸ ὄνομά σου τὸ καινόν, ὃ ὁ Κύριος ὀνομάσει αὐτό.
|
|
3
|
3
|
|
И бу́деши вѣне́цъ добро́ты въ руцѣ́ Госпо́дни и діади́ма ца́рствія въ руцѣ́ Бо́га твоєго́:
|
καὶ ἔσῃ στέφανος κάλλους ἐν χειρὶ Κυρίου καὶ διάδημα βασιλείας ἐν χειρὶ Θεοῦ σου.
|
|
4
|
4
|
|
и не прозове́шися ктому́ оста́вленъ, и земля́ твоя́ ктому́ не нарече́тся пуста́: тебѣ́ бо прозове́тся во́ля Моя́, и земля́ твоя́ вселе́нная, я́ко благоволи́ Госпо́дь въ тебѣ́, и земля́ твоя́ вку́пѣ насели́тся.
|
καὶ οὐκέτι κληθήσῃ Καταλελυμμένη, καὶ ἡ γῆ σου οὐ κληθήσεται ἔτι ῎Ερημος· σὺ γὰρ κληθήσεται Θέλημα ἐμόν, καὶ τῇ γῇ σου Οἰκουμένη, ὅτι εὐδόκησε Κύριος ἐν σοὶ καὶ ἡ γῆ σου συνοικισθήσεται.
|
|
5
|
5
|
|
И я́коже живя́й ю́ноша съ дѣ́вою, та́ко поживу́тъ сы́нове твои́ съ тобо́ю: и бу́детъ я́коже ра́дуєтся жени́хъ о невѣ́стѣ, та́ко возра́дуєтся Госпо́дь о тебѣ́.
|
καὶ ὡς συνοικῶν νεανίσκος παρθένῳ, οὕτω κατοικήσουσιν οἱ υἱοί σου· καὶ ἔσται ὃν τρόπον εὐφρανθήσεται νυμφίος ἐπὶ νύμφῃ, οὕτως εὐφρανθήσεται Κύριος ἐπὶ σοί.
|
|
6
|
6
|
|
И на стѣна́хъ твои́хъ, Ієрусали́ме, приста́вихъ стра́жы ве́сь де́нь и всю́ но́щь, и́же до конца́ не премо́лкнутъ помина́юще Го́спода.
|
καὶ ἐπὶ τῶν τειχῶν σου, ῾Ιερουσαλήμ, κατέστησα φύλακας ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα, οἵ διὰ τέλους οὐ σιωπήσονται μιμνησκόμενοι Κυρίου.
|
|
7
|
7
|
|
Нѣ́сть бо ва́мъ подо́бенъ: а́ще испра́виши и сотвори́ши, Ієрусали́ме, ра́дованіє на земли́.
|
οὐκ ἔστι γὰρ ὑμῖν ὅμοιος, ἐὰν διορθώσῃ καὶ ποιήσῃ ῾Ιερουσαλὴμ γαυρίαμα ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
8
|
8
|
|
Кля́тся Госпо́дь десни́цею Своє́ю и крѣ́постію мы́шцы Своєя́: а́ще ктому́ отда́мъ пшени́цу твою́ и пи́щу твою́ враго́мъ твои́мъ, и а́ще ктому́ испію́тъ віно́ твоє́ сы́нове чужді́и, о не́мже труди́лся єси́:
|
ὤμοσε Κύριος κατὰ τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ καὶ κατὰ τῆς ἰσχύος τοῦ βραχίονος αὐτοῦ· εἰ ἔτι δώσω τὸν σῖτόν σου καὶ τὰ βρώματά σου τοῖς ἐχθροῖς σου, καὶ εἰ ἔτι πίονται υἱοὶ ἀλλότριοι τὸν οἶνόν σου, ἐφ ᾧ ἐμόχθησας·
|
|
9
|
9
|
|
но собира́ющіи снѣдя́тъ я́ и похва́лятъ Го́спода, и объима́ющіи испію́тъ я́ во дво́рѣхъ святы́хъ Мои́хъ.
|
ἀλλ᾿ ἢ οἱ συνάγοντες φάγονται αὐτὰ καὶ αἰνέσουσι Κύριον, καὶ οἱ συνάγοντες πίονται αὐτὰ ἐν ταῖς ἐπαύλεσι ταῖς ἁγίαις μου.
|
|
10
|
10
|
|
Иди́те враты́ Мои́ми и пу́ть сотвори́те лю́демъ Мои́мъ, и ка́меніє, є́же на пути́, размещи́те: воздви́гните зна́меніє на язы́ки.
|
πορεύεσθε διὰ τῶν πυλῶν μου καὶ ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους τοὺς ἐκ τῆς ὁδοῦ διαρρίψατε· ἐξάρατε σύσσημον εἰς τὰ ἔθνη.
|
|
11
|
11
|
|
Се́ бо, Госпо́дь слы́шано сотвори́ до послѣ́днихъ земли́: рцы́те дще́ри Сіо́новѣ: се́, Спаси́тель тво́й гряде́тъ, имѣ́яй съ Собо́ю мзду́ и дѣ́ло Своє́ предъ лице́мъ Свои́мъ.
|
ἰδοὺ γὰρ Κύριος ἐποίησεν ἀκουστὸν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς· εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών· ἰδοὺ ὁ σωτήρ σοι παραγέγονεν ἔχων τὸν ἑαυτοῦ μισθὸν καὶ τὸ ἔργον πρὸ προσώπου αὐτοῦ.
|
|
12
|
12
|
|
И прозове́тъ я́ лю́ди свя́ты, изба́влены Го́сподемъ: ты́ же прозове́шися взы́сканъ гра́дъ и не оста́вленъ.
|
καὶ καλέσει αὐτὸν λαὸν ἅγιον, λελυτρωμένον ὑπὸ Κυρίου· σὺ δὲ κληθήσῃ ἐπιζητουμένη πόλις καὶ οὐκ ἐγκαταλελειμμένη.
|
|
Глава 63
|
Κεφάλαιο 63
|
|
1
|
1
|
|
Кто́ се́й прише́дый от Єдо́ма, червле́ны ри́зы єго́ от Восо́ра, се́й красе́нъ во у́твари, зѣло́ съ крѣ́постію? А́зъ глаго́лю пра́вду и су́дъ спасе́нія.
|
ΤΙΣ οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ ᾿Εδώμ, ἐρύθημα ἱματίων ἐκ Βοσόρ, οὕτως ὡραῖος ἐν στολῇ βίᾳ μετὰ ἰσχύος; ἐγὼ διαλέγομαι δικαιοσύνην καὶ κρίσιν σωτηρίου.
|
|
2
|
2
|
|
Почто́ червле́ны ри́зы твоя́ и оде́жды твоя́ я́ко от истопта́нія точи́ла?
|
διατί σου ἐρυθρὰ τὰ ἱμάτια καὶ τὰ ἐνδύματά σου ὡς ἀπὸ πατητοῦ ληνοῦ;
|
|
3
|
3
|
|
Испо́лненъ истопта́нія, и от язы́къ нѣ́сть му́жа со мно́ю: и попра́хъ я́ я́ростію моє́ю, и сотро́хъ я́ я́ко пе́рсть, и сведо́хъ кро́вь и́хъ въ зе́млю и вся́ ри́зы моя́ омочи́хъ:
|
πλήρης καταπεπατημένης, καὶ τῶν ἐθνῶν οὐκ ἔστιν ἀνὴρ μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ κατεπάτησα αὐτοὺς ἐν θυμῷ μου καὶ κατέθλασα αὐτοὺς ὡς γῆν καὶ κατήγαγον τὸ αἷμα αὐτῶν εἰς γῆν.
|
|
4
|
4
|
|
де́нь бо воздая́нія пріи́де на ни́хъ, и лѣ́то избавле́нія приспѣ́:
|
ἡμέρα γὰρ ἀνταποδόσεως ἐπῆλθεν αὐτοῖς, καὶ ἐνιαυτὸς λυτρώσεως πάρεστι.
|
|
5
|
5
|
|
и воззрѣ́хъ, и не бѣ́ помо́щника: и помы́слихъ, и никто́же заступи́: и изба́ви я́ мы́шца моя́, и я́рость моя́ наста́:
|
καὶ ἐπέβλεψα, καὶ οὐδεὶς βοηθός· καὶ προσενόησα, καὶ οὐθεὶς ἀντελαμβάνετο· καὶ ἐρρύσατο αὐτοὺς ὁ βραχίων μου, καὶ ὁ θυμός μου ἐπέστη.
|
|
6
|
6
|
|
и попра́хъ я́ гнѣ́вомъ мои́мъ и сведо́хъ кро́вь и́хъ въ зе́млю.
|
καὶ κατεπάτησα αὐτοὺς τῇ ὀργῇ μου καὶ κατήγαγον τὸ αἷμα αὐτῶν εἰς γῆν. —
|
|
7
|
7
|
|
Ми́лость Госпо́дню помяну́хъ, добродѣ́тели Госпо́дни во всѣ́хъ, и́миже на́мъ воздає́тъ: Госпо́дь, судія́ бла́гъ до́му Ізра́илеву, наво́дитъ на́мъ по ми́лости своє́й и по мно́жеству пра́вды своєя́.
|
Τὸν ἔλεον Κυρίου ἐμνήσθην, τὰς ἀρετὰς Κυρίου ἐν πᾶσιν, οἷς ἡμῖν ἀνταποδίδωσι· Κύριος κριτὴς ἀγαθὸς τῷ οἴκῳ ᾿Ισραήλ, ἐπάγει ἡμῖν κατὰ τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ.
|
|
8
|
8
|
|
И рече́: не лю́діє ли мои́? ча́да, и не отве́ргнутся. И бы́сть и́мъ во спасе́ніє от вся́кія ско́рби и́хъ.
|
καὶ εἶπεν· οὐχ ὁ λαός μου τέκνα οὐ μὴ ἀθετήσωσι; καὶ ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σωτηρίαν
|
|
9
|
9
|
|
Не хода́тай, ниже́ а́нгелъ, но са́мъ Госпо́дь спасе́ и́хъ, зане́ лю́битъ и́хъ и щади́тъ и́хъ: са́мъ изба́ви и́хъ и воспрія́тъ и́хъ и вознесе́ и́хъ во вся́ дни́ вѣ́ка.
|
ἐκ πάσης θλίψεως αὐτῶν. οὐ πρέσβυς οὐδὲ ἄγγελος, ἀλλ᾿ αὐτὸς Κύριος ἔσωσεν αὐτοὺς διὰ τὸ ἀγαπᾶν αὐτοὺς καὶ φείδεσθαι αὐτῶν· αὐτὸς ἐλυτρώσατο αὐτοὺς καὶ ἀνέλαβεν αὐτοὺς καὶ ὕψωσεν αὐτοὺς πάσας τὰς ἡμέρας τοῦ αἰῶνος.
|
|
10
|
10
|
|
Ті́и же не покори́шася и разгнѣ́ваша Ду́ха свята́го єго́, и обрати́ся и́мъ на вражду́, и то́й воєва́ на ня́.
|
αὐτοὶ δὲ ἠπείθησαν καὶ παρώξυναν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον αὐτοῦ· καὶ ἐστράφη αὐτοῖς εἰς ἔχθραν, καὶ αὐτὸς ἐπολέμησεν αὐτούς.
|
|
11
|
11
|
|
И помяну́ дни́ вѣ́чныя: гдѣ́ возведы́й от земли́ {Въ нѣ́к.: от мо́ря.} па́стыря ове́цъ свои́хъ? гдѣ́ є́сть вложи́вый въ ни́хъ Ду́ха свята́го?
|
καὶ ἐμνήσθη ἡμερῶν αἰωνίων ὁ ἀναβιβάσας ἐκ τῆς γῆς τὸν ποιμένα τῶν προβάτων· ποῦ ἔστιν ὁ θεὶς ἐν αὐτοῖς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον;
|
|
12
|
12
|
|
Возве́дшая десни́цею Моисе́а, мы́шца сла́вы єго́ раздѣли́ во́ду предъ лице́мъ єго́ сотвори́ти єму́ и́мя вѣ́чно,
|
ὁ ἀγαγὼν τῇ δεξιᾷ Μωυσῆν, ὁ βραχίων τῆς δόξης αὐτοῦ; κατίσχυσεν ὕδωρ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ποιῆσαι ἑαυτῷ ὄνομα αἰώνιον.
|
|
13
|
13
|
|
проведе́ и́хъ сквозѣ́ бе́здну, я́коже коня́ сквозѣ́ пусты́ню, и не утруди́шася,
|
ἤγαγεν αὐτοὺς διὰ τῆς ἀβύσσου ὡς ἵππον δι᾿ ἐρήμου, καὶ οὐκ ἐκοπίασαν.
|
|
14
|
14
|
|
и я́ко скоты́ по по́лю, и сни́де Ду́хъ от Го́спода и наста́ви и́хъ: та́ко прове́лъ єси́ лю́ди твоя́ сотвори́ти тебѣ́ самому́ и́мя сла́вно.
|
καὶ ὡς κτήνη διὰ πεδίου, κατέβη πνεῦμα παρὰ Κυρίου καὶ ὡδήγησεν αὐτούς· οὕτως ἥγαγες τὸν λαόν σου ποιῆσαι σεαυτῷ ὄνομα δόξης. —
|
|
15
|
15
|
|
Обрати́ся, Го́споди, от небесе́ и ви́ждь от до́му свята́го твоєго́ и сла́вы твоєя́: гдѣ́ є́сть ре́вность твоя́ и крѣ́пость твоя́? гдѣ́ є́сть мно́жество ми́лости твоєя́ и щедро́тъ твои́хъ, я́ко терпѣ́лъ єси́ на́мъ?
|
᾿Επίστρεψον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἰδὲ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ ἁγίου σου καὶ δόξης· ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ ἰσχύς σου; ποῦ ἐστι τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου, ὅτι ἀνέσχου ἡμῶν;
|
|
16
|
16
|
|
Ты́ бо єси́ Оте́цъ на́шъ, поне́же Авраа́мъ не увѣ́дѣ на́съ, и Ізра́иль не позна́ на́съ, но ты́, Го́споди, Оте́цъ на́шъ, изба́ви ны́, испе́рва и́мя твоє́ на на́съ є́сть.
|
σὺ γὰρ εἶ πατὴρ ἡμῶν, ὅτι ῾Αβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καὶ ᾿Ισραὴλ οὐκ ἐπέγνω ἡμᾶς, ἀλλὰ σύ, Κύριε, πατὴρ ἡμῶν· ρῦσαι ἡμᾶς, ἀπ᾿ ἀρχῆς τὸ ὄνομά σου ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐστι.
|
|
17
|
17
|
|
Что́ уклони́лъ єси́ на́съ, Го́споди, от пути́ твоєго́? и ожесточи́лъ єси́ сердца́ на́ша, є́же не боя́тися тебе́? Обрати́ся ра́ди ра́бъ твои́хъ, ра́ди племе́нъ достоя́нія твоєго́,
|
τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς ὁδοῦ σου; ἐσκλήρυνα τὰς καρδίας ἡμῶν τοῦ μὴ φοβεῖσθαί σε; ἐπίστρεψον διὰ τοὺς δούλους σου, διὰ τὰς φυλὰς τῆς κληρονομίας σου,
|
|
18
|
18
|
|
да [поне́] ма́ло наслѣ́димъ горы́ святы́я твоєя́. Проти́вницы на́ши попра́ша святы́ню твою́:
|
ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου, οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμά σου.
|
|
19
|
19
|
|
бы́хомъ я́ко испе́рва, єгда́ не владѣ́лъ єси́ на́ми, ниже́ бѣ́ нарѣче́но и́мя твоє́ на на́съ.
|
ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὅτε οὐκ ἦρξας ἡμῶν οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐφ᾿ ἡμᾶς.
|
|
Глава 64
|
Κεφάλαιο 64
|
|
1
|
1
|
|
А́ще отве́рзеши небо, тре́петъ пріи́мутъ от тебе́ го́ры и раста́ютъ,
|
ΕΑΝ ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται,
|
|
2
|
2
|
|
я́ко та́єтъ во́скъ от лица́ огня́, и попали́тъ о́гнь супоста́ты, и явле́но бу́детъ и́мя твоє́ въ сопроти́вныхъ твои́хъ: от лица́ твоєго́ язы́цы возмяту́тся:
|
ὡς κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρὸς τήκεται, καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς ὑπεναντίους, καὶ φανερὸν ἔσται τὸ ὄνομα Κυρίου ἐν τοῖς ὑπεναντίοις· ἀπὸ προσώπου σου ἔθνη ταραχθήσονται.
|
|
3
|
3
|
|
єгда́ сотвори́ши сла́вная, тре́петъ пріи́мутъ от тебе́ го́ры.
|
ὅταν ποιῇς τὰ ἔνδοξα, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη.
|
|
4
|
4
|
|
От вѣ́ка не слы́шахомъ, ниже́ о́чи на́ши ви́дѣша Бо́га, ра́звѣ тебе́, и дѣла́ твоя́, я́же сотвори́ши жду́щымъ ми́лости.
|
ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον Θεὸν πλὴν σοῦ καὶ τὰ ἔργα σου, ἃ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεον.
|
|
5
|
5
|
|
Ми́лость бо сря́щетъ творя́щихъ пра́вду, и пути́ твоя́ помяну́тся: се́, ты́ разгнѣ́вался єси́, и мы́ согрѣши́хомъ.
|
συναντήσεται γὰρ τοῖς ποιοῦσι τὸ δίκαιον, καὶ τῶν ὁδῶν σου μνησθήσονται. ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν· διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν.
|
|
6
|
6
|
|
Сего́ ра́ди заблуди́хомъ и бы́хомъ я́ко нечи́сти вси́ мы́, я́коже по́ртъ нечи́стыя вся́ пра́вда на́ша, и отпадо́хомъ я́ко ли́ствіє беззако́ній ра́ди на́шихъ: та́ко вѣ́тръ восхи́титъ на́съ.
|
καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς, ὡς ράκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐξερρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς.
|
|
7
|
7
|
|
И нѣ́сть призыва́яй и́мя твоє́ и помяну́вый удержа́ти тя́: я́ко отврати́лъ єси́ лице́ твоє́ от на́съ и пре́далъ ны́ єси́ беззако́ній ра́ди на́шихъ.
|
καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου· ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.
|
|
8
|
8
|
|
И ны́нѣ, Го́споди, Оте́цъ на́шъ єси́ ты́, мы́ же бре́ніє, дѣла́ руку́ твоє́ю вси́:
|
καὶ νῦν, Κύριε, πατὴρ ἡμῶν σύ, ἡμεῖς δὲ πηλός, ἔργα τῶν χειρῶν σου πάντες.
|
|
9
|
9
|
|
не прогнѣ́вайся на ны́ зѣло́ и не помяни́ во вре́мя беззако́ній на́шихъ, и ны́нѣ при́зри, я́ко лю́діє твои́ вси́ мы́.
|
μὴ ὀργίζου ὑμῖν σφόδρα καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. καὶ νῦν ἐπίβλεψον, ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς.
|
|
10
|
10
|
|
Гра́дъ святи́лища твоєго́ бы́сть пу́стъ, Сіо́нъ я́коже пусты́ня бы́сть, Ієрусали́мъ на прокля́тіє:
|
πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος, Σιὼν ὡς ἔρημος ἐγενήθη, ῾Ιερουσαλὴμ εἰς κατάραν.
|
|
11
|
11
|
|
до́мъ святы́й на́шъ и сла́ва, ю́же благослови́ша отцы́ на́ши, бы́сть огне́мъ пожже́нъ, и вся́ сла́вная на́ша ку́пно падо́ша.
|
ὁ οἶκος, τὸ ἅγιον ἡμῶν, καὶ ἡ δόξα, ἣν εὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγενήθη πυρίκαυστος, καὶ πάντα ἔνδοξα ἡμῶν συνέπεσε.
|
|
12
|
12
|
|
И от всѣ́хъ си́хъ терпѣ́лъ єси́, Го́споди, и молча́лъ, и смири́лъ єси́ ны́ зѣло́.
|
καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἀνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς σφόδρα.
|
|
Глава 65
|
Κεφάλαιο 65
|
|
1
|
1
|
|
Явле́нъ бы́хъ не и́щущымъ мене́, обрѣто́хся не вопроша́ющымъ о мнѣ́, реко́хъ: се́, є́смь: язы́ку, и́же не призва́ша и́мене моєго́.
|
ΕΜΦΑΝΗΣ ἐγενήθην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσιν, εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν. εἶπα· ἰδού εἰμι τῷ ἔθνει, οἳ οὐκ ἐκάλεσάν μου τὸ ὄνομα.
|
|
2
|
2
|
|
Простро́хъ ру́цѣ мои́ ве́сь де́нь къ лю́демъ не покаря́ющымся и проти́ву глаго́лющымъ, и́же не ходи́ша путе́мъ и́стиннымъ, но вслѣ́дъ грѣхо́въ свои́хъ.
|
ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου ὅλην τὴν ἡμέραν πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα, οἳ οὐκ ἐπορεύθησαν ὁδῷ ἀληθινῇ, ἀλλ᾿ ὀπίσω τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.
|
|
3
|
3
|
|
Лю́діє сі́и разгнѣвля́ющіи мя́ предъ лице́мъ мои́мъ при́сно: ті́и же́ртвы прино́сятъ въ вертогра́дѣхъ и кадя́тъ во чре́пѣхъ бѣсо́мъ, и́же не су́ть,
|
ὁ λαὸς οὗτος ὁ παροξύνων με ἐναντίον ἐμοῦ διαπαντός, αὐτοὶ θυσιάζουσιν ἐν τοῖς κήποις καὶ θυμιῶσιν ἐπὶ ταῖς πλίνθοις τοῖς δαιμονίοις, ἃ οὐκ ἔστιν.
|
|
4
|
4
|
|
и во гробѣ́хъ и во пеще́рахъ лежа́тъ со́ній ра́ди, и́же ядя́тъ мяса́ свина́я и юху́ тре́бъ, оскверне́ни сосу́ди и́хъ вси́:
|
ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς σπηλαίοις κοιμῶνται δι᾿ ἐνύπνια, οἱ ἔσθοντες κρέα ὕεια καὶ ζωμὸν θυσιῶν, μεμολυμμένα πάντα τὰ σκεύη αὐτῶν·
|
|
5
|
5
|
|
и́же глаго́лютъ: отиди́ от мене́, не прикосни́ся мнѣ́, я́ко чи́стъ є́смь. Се́й ды́мъ я́рости моєя́, о́гнь гори́тъ въ не́мъ вся́ дни́.
|
οἱ λέγοντες· πόρρω ἀπ᾿ ἐμοῦ, μὴ ἐγγίσῃς μοι, ὅτι καθαρός εἰμι· οὗτος καπνὸς τοῦ θυμοῦ μου, πῦρ καίεται ἐν αὐτῷ πάσας τὰς ἡμέρας.
|
|
6
|
6
|
|
Се́, написа́ся предо мно́ю: не умолчу́, до́ндеже отда́мъ въ нѣ́дра и́мъ грѣхи́ и́хъ и грѣхи́ оте́цъ и́хъ, глаго́летъ Госпо́дь:
|
ἰδοὺ γέγραπται ἐνώπιόν μου· οὐ σιωπήσω ἕως ἂν ἀποδώσω εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν·
|
|
7
|
7
|
|
и́же кадя́ху на гора́хъ и на хо́лмѣхъ укори́ша мя́, отда́мъ дѣла́ и́хъ въ нѣ́дра и́мъ.
|
τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τῶν πατέρων αὐτῶν, λέγει Κύριος, οἳ ἐθυμίασαν ἐπὶ τῶν ὀρέων καὶ ἐπὶ τῶν βουνῶν ὠνείδισάν με, ἀποδώσω τὰ ἔργα αὐτῶν εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν.
|
|
8
|
8
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: и́мже о́бразомъ обрѣта́єтся я́года на гре́знѣ, и реку́тъ: не погуби́ єго́, я́ко благослове́ніє є́сть въ не́мъ: та́ко сотворю́ служа́щаго ми́ ра́ди, не и́мамъ всѣ́хъ погуби́ти ра́ди єго́:
|
Οὕτως λέγει Κύριος· ὃν τρόπον εὑρεθήσεται ὁ ρὼξ ἐν τῷ βότρυϊ καὶ ἐροῦσι· μὴ λυμήνῃ αὐτόν, ὅτι εὐλογία ἐστὶν ἐν αὐτῷ, οὕτως ποιήσω ἕνεκεν τοῦ δουλεύοντός μοι, τούτου ἕνεκεν οὐ μὴ ἀπολέσω πάντας.
|
|
9
|
9
|
|
и изведу́ изъ Іа́кова сѣ́мя и изъ Іу́ды, и наслѣ́дитъ го́ру святу́ю мою́, и наслѣ́дятъ избра́нніи мои́ и раби́ мои́ и вселя́тся та́мо.
|
καὶ ἐξάξω τὸ ἐξ ᾿Ιακὼβ σπέρμα καὶ τὸ ἐξ ᾿Ιούδα, καὶ κληρονομήσει τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου, καὶ κληρονομήσουσιν οἱ ἐκλεκτοί μου καὶ οἱ δοῦλοί μου καὶ κατοικήσουσιν ἐκεῖ.
|
|
10
|
10
|
|
И бу́дутъ во дубра́вѣ огра́ды стадо́мъ, и юдо́ль Ахо́рская въ поко́ище говя́довъ лю́демъ мои́мъ, и́же взыска́ша мене́.
|
καὶ ἔσονται ἐν τῷ δρυμῷ ἐπαύλεις ποιμνίων καὶ φάραγξ ᾿Αχὼρ εἰς ἀνάπαυσιν βουκολίων τῷ λαῷ μου, οἳ ἐζήτησάν με.
|
|
11
|
11
|
|
Вы́ же, оста́вившіи мя́ и забыва́ющіи го́ру святу́ю мою́, и уготовля́ющіи де́мону трапе́зу и исполня́ющіи ща́стію растворе́ніє,
|
ὑμεῖς δὲ οἱ ἐγκαταλιπόντες με καὶ ἐπιλανθανόμενοι τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου καὶ ἑτοιμάζοντες τῷ δαιμονίῳ τράπεζαν καὶ πληροῦντες τῇ τύχῃ κέρασμα,
|
|
12
|
12
|
|
а́зъ преда́мъ ва́съ подъ ме́чь, вси́ закла́ніємъ паде́те: я́ко зва́хъ ва́съ, и не послу́шасте, глаго́лахъ, и преслу́шасте и сотвори́сте лука́воє предо мно́ю, и я́же не хотѣ́хъ, избра́сте.
|
ἐγὼ παραδώσω ὑμᾶς εἰς μάχαιραν, πάντες ἐν σφαγῇ πεσεῖσθε· ὅτι ἐλάλησα ὑμᾶς, καὶ οὐχ ὑπηκούσατε, ἐλάλησα καὶ παρηκούσατε καὶ ἐποιήσατε τὸ πονηρὸν ἐναντίον ἐμοῦ καὶ ἃ οὐκ ἐβουλόμην, ἐξελέξασθε. —
|
|
13
|
13
|
|
Сего́ ра́ди та́ко глаго́летъ Госпо́дь: се́, рабо́тающіи ми́ я́сти бу́дутъ, вы́ же вза́лчете: се́, рабо́тающіи ми́ пи́ти бу́дутъ, вы́ же возжа́ждете:
|
Διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ οἱ δουλεύσαντές μοι φάγονται, ὑμεῖς δὲ πεινάσετε. ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι πίονται, ὑμεῖς δὲ διψήσετε· ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι εὐφρανθήσονται, ὑμεῖς δὲ αἰσχυνθήσεσθε·
|
|
14
|
14
|
|
се́, рабо́тающіи ми́ возра́дуются, вы́ же посрамите́ся: се́, рабо́тающіи ми́ возвеселя́тся въ весе́ліи се́рдца, вы́ же возопіє́те въ болѣ́зни се́рдца ва́шего и от сокруше́нія ду́ха воспла́четеся.
|
ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι ἀγαλλιάσονται ἐν εὐφροσύνῃ, ὑμεῖς δὲ κεκράξεσθε διὰ τὸν πόνον τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἀπὸ συντριβῆς πνεύματος ὑμῶν ὀλολύξετε.
|
|
15
|
15
|
|
Оста́вите бо и́мя ва́ше въ насыще́ніє избра́ннымъ мои́мъ, ва́съ же избіє́тъ Госпо́дь: рабо́тающымъ же мнѣ́ нарече́тся и́мя но́воє,
|
καταλείψετε γὰρ τὸ ὄνομα ὑμῶν εἰς πλησμονὴν τοῖς ἐκλεκτοῖς μου, ὑμᾶς δὲ ἀνελεῖ Κύριος· τοῖς δὲ δουλεύουσί μοι κληθήσεται ὄνομα καινόν,
|
|
16
|
16
|
|
є́же благослови́тся на земли́, благословя́тъ бо Бо́га и́стиннаго: и клену́щіися на земли́ кля́тися бу́дутъ Бо́гомъ и́стиннымъ, забу́дутъ бо печа́ль свою́ пе́рвую, и не взы́детъ и́мъ на се́рдце.
|
ὃ εὐλογηθήσεται ἐπὶ τῆς γῆς· εὐλογήσουσι γὰρ τὸν Θεὸν τὸν ἀληθινόν, καὶ οἱ ὀμνύοντες ἐπὶ τῆς γῆς ὁμοῦνται τὸν Θεὸν τὸν ἀληθινόν· ἐπιλήσονται γὰρ τὴν θλῖψιν αὐτῶν τὴν πρώτην, καὶ οὐκ ἀναβήσεται αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν.
|
|
17
|
17
|
|
Бу́детъ бо не́бо но́во и земля́ нова́, и не помяну́тъ пре́жнихъ, ниже́ взы́дутъ на се́рдце и́хъ,
|
ἔσται γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, καὶ οὐ μὴ μνησθῶσι τῶν προτέρων, οὐδ᾿ οὐ μὴ ἐπέλθῃ αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν,
|
|
18
|
18
|
|
но ра́дость и весе́ліє обря́щутъ на не́й, я́ко се́, а́зъ творю́ весе́ліє Ієрусали́му и лю́демъ мои́мъ ра́дость.
|
ἀλλ᾿ εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα εὑρήσουσιν ἐν αὐτῇ· ὅτι ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ ἀγαλλίαμα ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τὸν λαόν μου εὐφροσύνην.
|
|
19
|
19
|
|
И возвеселю́ся о Ієрусали́мѣ и возра́дуюся о лю́дехъ мои́хъ, и ксему́ не услы́шится въ не́мъ гла́съ пла́ча, ни гла́съ во́пля,
|
ἀγαλλιάσομαι ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ λαῷ μου καὶ οὐκέτι μὴ ἀκουσθῇ ἐν αὐτῇ φωνὴ κλαυθμοῦ οὐδὲ φωνὴ κραυγῆς.
|
|
20
|
20
|
|
ниже́ бу́детъ та́мо младе́нецъ, ни ста́рецъ, и́же не испо́лнитъ лѣ́тъ свои́хъ: бу́детъ бо ю́ный ста́ лѣ́тъ, умира́яй же грѣ́шникъ ста́ лѣ́тъ и про́клятъ бу́детъ.
|
καὶ οὐ μὴ γένηται ἔτι ἐκεῖ ἄωρος καὶ πρεσβύτης, ὃς οὐκ ἐμπλήσει τὸν χρόνον αὐτοῦ· ἔσται γὰρ ὁ νέος ἑκατὸν ἐτῶν, ὁ δὲ ἀποθνήσκων ἁμαρτωλὸς ἑκατὸν ἐτῶν καὶ ἐπικατάρατος ἔσται.
|
|
21
|
21
|
|
И сози́ждутъ до́мы и са́ми вселя́тся, и насадя́тъ віногра́ды и са́ми снѣдя́тъ плоды́ и́хъ.
|
καὶ οἰκοδομήσουσιν οἰκίας καὶ αὐτοὶ ἐνοικήσουσι, καὶ καταφυτεύσουσι ἀμπελῶνας καὶ αὐτοὶ φάγονται τὰ γεννήματα αὐτῶν·
|
|
22
|
22
|
|
Не сози́ждутъ, да ині́и вселя́тся, и не насадя́тъ, да ині́и снѣдя́тъ: я́коже бо дні́є дре́ва жи́зни, бу́дутъ дні́є люді́й мои́хъ: дѣла́ бо трудо́въ и́хъ обетша́ютъ.
|
καὶ οὐ μὴ οἰκοδομήσουσι καὶ ἄλλοι ἐνοικήσουσι, καὶ οὐ μὴ φυτεύσουσι καὶ ἄλλοι φάγονται· κατὰ γὰρ τὰς ἡμέρας τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἔσονται αἱ ἡμέραι τοῦ λαοῦ μου· τὰ γὰρ ἔργα τῶν πόνων αὐτῶν παλαιώσουσιν.
|
|
23
|
23
|
|
Избра́нніи же мои́ не и́мутъ труди́тися вотще́, ниже́ породя́тъ ча́дъ на прокля́тіє, я́ко сѣ́мя благослове́но є́сть Бо́гомъ, и вну́цы и́хъ съ ни́ми бу́дутъ.
|
οἱ δὲ ἐκλεκτοί μου οὐ κοπιάσουσιν εἰς κενὸν οὐδὲ τεκνοποιήσουσιν εἰς κατάραν, ὅτι σπέρμα εὐλογημένον ὑπὸ Θεοῦ ἐστι, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν ἔσονται.
|
|
24
|
24
|
|
И бу́детъ, пре́жде не́же воззва́ти и́мъ, а́зъ услы́шу и́хъ, єще́ глаго́лющымъ и́мъ, реку́: что́ єсть?
|
καὶ ἔσται πρὶν ἢ κεκράξαι αὐτούς, ἐγὼ ὑπακούσομαι αὐτῶν, ἔτι λαλούντων αὐτῶν ἐρῶ· τί ἐστι;
|
|
25
|
25
|
|
Тогда́ во́лцы и а́гнцы и́мутъ пасти́ся вку́пѣ, и ле́въ я́ко во́лъ снѣ́сть пле́вы, и змія́ зе́млю я́ко хлѣ́бъ: не повредя́тъ, ниже́ погубя́тъ на горѣ́ святѣ́й моє́й, глаго́летъ Госпо́дь.
|
τότε λύκοι καὶ ἄρνες βοσκηθήσονται ἅμα, καὶ λέων ὡς βοῦς φάγεται ἄχυρα, ὄφις δὲ γῆν ὡς ἄρτον· οὐκ ἀδικήσουσιν οὐδὲ μὴ λυμανοῦνται ἐπὶ τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ μου, λέγει Κύριος.
|
|
Глава 66
|
Κεφάλαιο 66
|
|
1
|
1
|
|
Та́ко глаго́летъ Госпо́дь: небо престо́лъ мо́й, земля́ же подно́жіє ногу́ моє́ю: кі́й до́мъ сози́ждете ми́, и ко́є мѣ́сто поко́ища моєго́?
|
ΟΥΤΩΣ λέγει Κύριος· ὁ οὐρανός μοι θρόνος, ἡ δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι; καὶ ποῖος τόπος τῆς καταπαύσεώς μου;
|
|
2
|
2
|
|
Вся́ бо сія́ сотвори́ рука́ моя́, и сія́ су́ть вся́ моя́, глаго́летъ Госпо́дь. И на кого́ воззрю́, то́кмо на кро́ткаго и молчали́ваго и трепе́щущаго слове́съ мои́хъ?
|
πάντα γὰρ ταῦτα ἐποίησεν ἡ χείρ μου, καὶ ἔστιν ἐμὰ πάντα ταῦτα, λέγει Κύριος· καὶ ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου;
|
|
3
|
3
|
|
Беззако́нникъ же жря́й ми́ телца́, я́ко убива́яй пса́: и принося́й семіда́лъ, я́ко кро́вь свину́ю: дая́й Ліва́нъ въ па́мять, а́ки ху́лникъ. И ті́и избра́ша пути́ своя́, и ме́рзости и́хъ, я́же душа́ и́хъ изво́ли.
|
ὁ δὲ ἄνομος ὁ θύων μοι μόσχον ὡς ὁ ἀποκτένων κύνα, ὁ δὲ ἀναφέρων σεμίδαλιν ὡς αἷμα ὕειον, ὁ διδοὺς λίβανον εἰς μνημόσυνον ὡς βλάσφημος· καὶ αὐτοὶ ἐξελέξαντο τὰς ὁδοὺς αὐτῶν καὶ τὰ βδελύγματα αὐτῶν, ἃ ἡ ψυχὴ αὐτῶν ἠθέλησε,
|
|
4
|
4
|
|
И а́зъ изберу́ поруга́нія и́хъ и грѣхи́ и́хъ возда́мъ и́мъ: я́ко зва́хъ и́хъ, и не послу́шаша мене́, глаго́лахъ, и преслу́шаша и сотвори́ша зло́є предо мно́ю, и я́же не хотѣ́хъ, избра́ша.
|
κἀγὼ ἐκλέξομαι τὰ ἐμπαίγματα αὐτῶν καὶ τὰς ἁμαρτίας ἀνταποδώσω αὐτοῖς· ὅτι ἐκάλεσα αὐτοὺς οὐχ ὑπήκουσάν μου, ἐλάλησα καὶ οὐκ ἤκουσαν, καὶ ἐποίησαν τὸ πονηρὸν ἐναντίον ἐμοῦ καὶ ἃ οὐκ ἠβουλόμην ἐξελέξαντο. —
|
|
5
|
5
|
|
Услы́шите глаго́лъ Госпо́день, трепе́щущіи словесе́ єго́: рцы́те, бра́тія, ненави́дящымъ ва́съ и гнуша́ющымся, да и́мя Госпо́дне просла́вится и яви́тся во весе́ліи и́хъ, и они́ посра́мятся.
|
᾿Ακούσατε ρήματα Κυρίου οἱ τρέμοντες τὸν λόγον αὐτοῦ· εἴπατε, ἀδελφοὶ ἡμῶν, τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ βδελυσσομένοις, ἵνα τὸ ὄνομα Κυρίου δοξασθῇ καὶ ὀφθῇ ἐν τῇ εὐφροσύνῃ αὐτῶν, κἀκεῖνοι αἰσχυνθήσονται.
|
|
6
|
6
|
|
Гла́съ во́пля от гра́да, гла́съ от хра́ма, гла́съ Го́спода воздаю́щаго воздая́ніє сопроти́вящымся.
|
φωνὴ κραυγῆς ἐκ πόλεως, φωνὴ ἐκ ναοῦ, φωνὴ Κυρίου ἀνταποδιδόντος ἀνταπόδοσιν τοῖς ἀντικειμένοις.
|
|
7
|
7
|
|
Пре́жде не́же чревоболѣ́ти є́й, роди́, пре́жде не́же пріити́ труду́ чревоболѣ́нія, избѣже́ и породи́ му́жескъ по́лъ.
|
πρὶν ἢ τὴν ὠδίνουσαν τεκεῖν, πρὶν ἐλθεῖν τὸν πόνον τῶν ὠδίνων, ἐξέφυγε καὶ ἔτεκεν ἄρσεν.
|
|
8
|
8
|
|
Кто́ слы́ша сицево́є, и кто́ ви́дѣ си́це? а́ще родила́ земля́ съ болѣ́знію во єди́нъ де́нь? или́ и роди́ся язы́къ ве́сь ку́пно, я́ко поболѣ́ и роди́ Сіо́нъ дѣ́ти своя́?
|
τίς ἤκουσε τοιοῦτο, καὶ τίς ἑώρακεν οὕτως; ἦ ὤδινε γῆ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ, ἢ καὶ ἐτέχθη ἔθνος εἰς ἅπαξ; ὅτι ὤδινε καὶ ἔτεκε Σιὼν τὰ παιδία αὐτῆς.
|
|
9
|
9
|
|
А́зъ же да́хъ ча́яніє сіє́, и не помяну́лъ єси́ мене́, рече́ Госпо́дь. Не се́ ли, а́зъ родя́щую и непло́дную сотвори́хъ? рече́ Бо́гъ тво́й.
|
ἐγὼ δὲ ἔδωκα τὴν προσδοκίαν ταύτην, καὶ οὐκ ἐμνήσθης μου, εἶπε Κύριος. οὐκ ἰδοὺ ἐγὼ γεννῶσαν καὶ στεῖραν ἐποίησα; εἶπεν ὁ Θεός σου.
|
|
10
|
10
|
|
Весели́ся, Ієрусали́ме, и торжеству́йте въ не́мъ, вси́ лю́бящіи єго́ и живу́щіи въ не́мъ: ра́дуйтеся вку́пѣ съ ни́мъ ра́достію, вси́ єли́цы пла́касте о не́мъ,
|
εὐφράνθητι, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ πανηγυρίσατε ἐν αὐτῇ, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν, χάρητε ἅμα αὐτῇ χαρᾷ, πάντες ὅσοι πενθεῖτε ἐπ᾿ αὐτῇ,
|
|
11
|
11
|
|
да ссе́те и насы́титеся от сосца́ утѣше́нія єго́, да сса́вше насладите́ся от вхо́да сла́вы єго́.
|
ἵνα θηλάσητε καὶ ἐμπλησθῆτε ἀπὸ μαστοῦ παρακλήσεως αὐτῆς, ἵνα ἐκθηλάσαντες τρυφήσητε ἀπὸ εἰσόδου δόξης αὐτῆς.
|
|
12
|
12
|
|
Я́ко сія́ глаго́летъ Госпо́дь: се́, а́зъ укланя́ю на ня́ а́ки рѣку́ ми́ра, и а́ки пото́къ наводня́ємый сла́ву язы́ковъ: дѣ́ти и́хъ на ра́мена взя́ты бу́дутъ и на колѣ́ну утѣ́шатся.
|
ὅτι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκκλίνω εἰς αὐτοὺς ὡς ποταμὸς εἰρήνης καὶ ὡς χειμάρρους ἐπικλύζων δόξαν ἐθνῶν· τὰ παιδία αὐτῶν ἐπ᾿ ὤμων ἀρθήσονται καὶ ἐπὶ γονάτων παρακληθήσονται.
|
|
13
|
13
|
|
Я́коже а́ще кого́ ма́ти утѣша́єтъ, та́ко и а́зъ утѣ́шу вы́, и во Ієрусали́мѣ утѣ́шитеся
|
ὡς εἴ τινα μήτηρ παρακαλέσει, οὕτως κἀγὼ παρακαλέσω ὑμᾶς, καὶ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ παρακληθήσεσθε.
|
|
14
|
14
|
|
и у́зрите, и возра́дуєтся се́рдце ва́ше, и ко́сти ва́шя я́ко трава́ прозя́бнутъ: и позна́єтся рука́ Госпо́дня боя́щымся єго́, и запрети́тъ непокаря́ющымся.
|
καὶ ὄψεσθε, καὶ χαρήσεται ἡ καρδία ὑμῶν, καὶ τὰ ὀστᾶ ὑμῶν ὡς βοτάνη ἀνατελεῖ· καὶ γνωσθήσεται ἡ χεὶρ Κυρίου τοῖς φοβουμένοις αὐτόν, καὶ ἀπειλήσει τοῖς ἀπειθοῦσιν. —
|
|
15
|
15
|
|
Се́ бо, Госпо́дь я́ко о́гнь пріи́детъ, и я́ко бу́ря колесни́цы єго́, возда́ти я́ростію отмще́ніє своє́ и преще́ніє во пла́мени о́гненнѣ:
|
᾿Ιδοὺ γὰρ Κύριος ὡς πῦρ ἥξει καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐν θυμῷ ἐκδίκησιν αὐτοῦ καὶ ἀποσκορακισμὸν αὐτοῦ ἐν φλογὶ πυρός.
|
|
16
|
16
|
|
огне́мъ бо Госпо́днимъ суди́тися бу́детъ вся́ земля́, и мече́мъ єго́ вся́ка пло́ть: мно́зи я́звени бу́дутъ от Го́спода.
|
ἐν γὰρ τῷ πυρὶ Κυρίου κριθήσεται πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν τῇ ρομφαίᾳ αὐτοῦ πᾶσα σάρξ· πολλοὶ τραυματίαι ἔσονται ὑπὸ Κυρίου.
|
|
17
|
17
|
|
Очища́ющіися и освяща́ющіися во вертогра́дѣхъ и въ преддве́ріихъ яду́щіи мя́со свино́є и ме́рзости и мы́шы вку́пѣ поги́бнутъ, рече́ Госпо́дь.
|
οἱ ἁγνιζόμενοι καὶ καθαριζόμενοι εἰς τοὺς κήπους καὶ ἐν τοῖς προθύροις ἔσθοντες κρέας ὕειον καὶ τὰ βδελύγματα καὶ τὸν μῦν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἀναλωθήσονται, εἶπε Κύριος,
|
|
18
|
18
|
|
И а́зъ дѣла́ и́хъ и помышле́ніє и́хъ вѣ́мъ, и гряду́ собра́ти вся́ наро́ды и язы́ки, и пріи́дутъ и у́зрятъ сла́ву мою́:
|
κἀγὼ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ τὸν λογισμὸν αὐτῶν ἐπίσταμαι. ἔρχομαι συναγαγεῖν πάντα τὰ ἔθνη καὶ τὰς γλώσσας, καὶ ἥξουσι καὶ ὄψονται τὴν δόξαν μου.
|
|
19
|
19
|
|
и оста́влю на ни́хъ зна́меніє, и послю́ от ни́хъ спасе́ныхъ во язы́ки, во Ѳарсі́съ и въ Фу́дъ, и въ Лу́дъ и въ Мосо́хъ, и въ Ѳове́ль и во Єлла́ду, и во о́стровы да́льнія, и́же не слы́шаша и́мене моєго́, ниже́ ви́дѣша сла́ву мою́: и возвѣстя́тъ сла́ву мою́ во язы́цѣхъ,
|
καὶ καταλείψω ἐπ᾿ αὐτῶν σημεῖα καὶ ἐξαποστελῶ ἐξ αὐτῶν σεσωσμένους εἰς τὰ ἔθνη, εἰς Θαρσὶς καὶ Φοὺδ καὶ Λοὺδ καὶ Μοσὸχ καὶ εἰς Θοβὲλ καὶ εἰς τὴν ῾Ελλάδα καὶ εἰς τὰς νήσους τὰς πόρρω, οἳ οὐκ ἀκηκόασί μου τὸ ὄνομα οὐδὲ ἑωράκασί μου τὴν δόξαν, καὶ ἀναγγελοῦσι τὴν δόξαν μου ἐν τοῖς ἔθνεσι.
|
|
20
|
20
|
|
и приведу́тъ бра́тію ва́шу от всѣ́хъ язы́къ да́ръ Го́сподеви, съ ко́ньми и колесни́цами и съ носи́лами мско́въ, подъ сѣ́ньми во святы́й гра́дъ Ієрусали́мъ, рече́ Госпо́дь, а́ки бы принесли́ сы́нове Ізра́илевы же́ртвы своя́ мнѣ́ со псалмы́ въ до́мъ Госпо́день:
|
καὶ ἄξουσιν τοὺς ἀδελφοὺς ὑμῶν ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν δῶρον Κυρίῳ μεθ᾿ ἵππων καὶ ἁρμάτων ἐν λαμπήναις ἡμιόνων μετὰ σκιαδίων εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν ῾Ιερουσαλήμ, εἶπε Κύριος, ὡς ἂν ἐνέγκαισαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ τὰς θυσίας αὐτῶν ἐμοὶ μετὰ ψαλμῶν εἰς τὸν οἶκον Κυρίου.
|
|
21
|
21
|
|
и от тѣ́хъ поиму́ себѣ́ жерцы́ и леві́ты, рече́ Госпо́дь.
|
καὶ ἀπ᾿ αὐτῶν λήψομαι ἐμοὶ ἱερεῖς καὶ Λευίτας, εἶπε Κύριος.
|
|
22
|
22
|
|
Я́коже бо не́бо но́во и земля́ нова́, я́же а́зъ творю́, пребыва́ютъ предо мно́ю, глаго́летъ Госпо́дь, та́ко ста́нетъ сѣ́мя ва́ше и и́мя ва́ше:
|
ὃν τρόπον γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, ἃ ἐγὼ ποιῶ, μένει ἐνώπιον ἐμοῦ, λέγει Κύριος, οὕτω στήσεται τὸ σπέρμα ὑμῶν καὶ τὸ ὄνομα ὑμῶν.
|
|
23
|
23
|
|
и бу́детъ ме́сяцъ от ме́сяца, и суббо́та от суббо́ты, пріи́детъ вся́ка пло́ть поклони́тися предо мно́ю во Ієрусали́мъ, рече́ Госпо́дь:
|
καὶ ἔσται μῆνα ἐκ μηνὸς καὶ σάββατον ἐκ σαββάτου ἥξει πᾶσα σάρξ τοῦ προσκυνῆσαι ἐνώπιον ἐμοῦ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, εἶπε Κύριος.
|
|
24
|
24
|
|
и изы́дутъ и у́зрятъ тру́пы человѣ́ковъ преступи́вшихъ мнѣ́: че́рвь бо и́хъ не сконча́єтся, и о́гнь и́хъ не уга́снетъ, и бу́дутъ въ позо́ръ вся́цѣй пло́ти. Коне́цъ кни́зѣ проро́ка Иса́іи: и́мать въ себѣ́ гла́въ 66.
|
καὶ ἐξελεύσονται καὶ ὄψονται τὰ κῶλα τῶν ἀνθρώπων τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοί· ὁ γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβεσθήσεται, καὶ ἔσονται εἰς ὅρασιν πάσῃ σαρκί.
|