|
Глvа, з~”
|
Κεφάλαιο 7
|
|
1
|
1
|
|
Тогда` внидо'ша къ рагђи'лђ и^ прїя'тъ я& съ ра'достїю.
|
ΚΑΙ ἦλθον εἰς ᾿Εκβάτανα καὶ παρεγένοντο εἰς τὴν οἰκίαν Ραγουήλ, Σάρρα δὲ ὑπήντησεν αὐτοῖς καὶ ἐχαιρέτισεν αὐτοὺς καὶ αὐτοὶ αὐτήν, καὶ εἰσήγαγεν αὐτοὺς εἰς τὴν οἰκίαν.
|
|
2
|
2
|
|
раз#смотря'ше же товїю, рече а%ннњ женњ` свое'и, ка'ко подо'бенъ е^сть ю%ноша то'и сн~ђ бра'та мое^го”
|
καὶ εἶπε Ραγουὴλ ῎Εδνᾳ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ· ὡς ὅμοιος ὁ νεανίσκος Τωβὶτ τῷ ἀνεψιῷ μου;
|
|
3
|
3
|
|
И$ е^гда` сїе гл~а, ре'че, эTкђ'дђ е^сте ю%ноши бра'тїя на'ша. ѓ^на' же рњ'ста эT колњ'на неџали'мля е^смы`, эT ю%зникъ и^же сђть въ ниневїи”
|
καὶ ἠρώτησεν αὐτούς Ραγουήλ· πόθεν ἐστέ, ἀδελφοί; καὶ εἶπαν αὐτῷ· ἐκ τῶν υἱῶν Νεφθαλὶμ τῶν αἰχμαλώτων ἐκ Νινευῆ.
|
|
4
|
4
|
|
Рече же и^ма рагђи'лъ зна'ета ли товїю бра'та мое^го. ѓ^на' же рњ'ста зна'евњ”
|
καὶ εἶπεν αὐτοῖς· γινώσκετε Τωβὶτ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν; οἱ δὲ εἶπον· γινώσκομεν. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑγιαίνει;
|
|
5
|
5
|
|
Є$гда же мно'га бл~га гл~ашеся ѓ^ не'мъ. рече а^гг~лъ къ рагђи'лђ, товїя ѓ^ не'м#же въпраша'еши эTц~ъ сего е^сть”
|
οἱ δὲ εἶπαν· καὶ ζῇ καὶ ὑγιαίνει. καὶ εἶπε Τωβίας· πατήρ μού ἐστι.
|
|
6
|
6
|
|
И$ ѓ^бїя'тъ и& рагђи'лъ. и^ съ слеза'ми цњлова е^го.
|
καὶ ἀνεπήδησε Ραγουὴλ καὶ κατεφίλησεν αὐτὸν καὶ ἔκλαυσε
|
|
7
|
7
|
|
и^ пла'чющи на выи` рече. блsвенїе тебњ да бђ'детъ сн~е мои. зане` бл~га и^ прпDбна мђж'а сн~ъ е^си,
|
καὶ εὐλόγησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ ἀνθρώπου υἱός· καὶ ἀκούσας ὅτι Τωβὶτ ἀπώλεσε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἑαυτοῦ, ἐλυπήθη καὶ ἔκλαυσε.
|
|
8
|
8
|
|
и^ а'нна жена` е^го и^ сара дщ^и слези'ста”
|
καὶ ῎Εδνα ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ Σάρρα ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ ἔκλαυσαν καὶ ὑπεδέξαντο αὐτοὺς προθύμως·
|
|
9
|
9
|
|
Є$гда же гл~аста. повелњ` рагђи'лъ закла'ти ѓ%вна, и^ ё^готова'ти ё^чрежде'нїе”
|
καὶ ἔθυσαν κριὸν προβάτων καὶ παρέθηκαν ὄψα πλείονα. εἶπε δὲ Τωβίας τῷ Ραφαήλ· ᾿Αζαρία ἀδελφέ, λάλησον ὑπὲρ ὧν ἔλεγες ἐν τῇ πορείᾳ, καὶ τελεσθήτω τὸ πρᾶγμα.
|
|
10
|
10
|
|
Є$гда же моля'ше и^хъ да ѓ^бњдђюT. реq товїя, сего ради а^зъ дне'сь и^ не ја%мъ ни пїю, доnдеже въспроше'нїе мое ё^слы'шиши, и^ ѓ^бњща'еши мнњ` да'ти са'рђ дще'рь твою`”
|
καὶ μετέδωκε τὸν λόγον τῷ Ραγουήλ· καὶ εἶπε Ραγουὴλ πρὸς Τωβίαν· φάγε, πίε καὶ ἡδέως γίνου, σοὶ γὰρ καθήκει τὸ παιδίον μου λαβεῖν· πλὴν ὑποδείξω σοι τὴν ἀλήθειαν.
|
|
11
|
11
|
|
Сїи гл~ъ е^гда` ё^слы'ша рагђи'лъ ё^страши'ся, вњдящи чт^о слђчи'ся ѓ^нњмъ седми мђжемъ, и^же внидо'ша к не'и. и^ ё^страша'тися нача` да не ё^бо и^ е^мђ та'ко слђчи'тся. и^ е^гда` размышля'ше в себњ, и^ не дая'ше товїи ни е^ді'наго эTвњта” Рече е^мђ а^гг~лъ, не бо'ися да'ти ея` е^мђ. ја%ко семђ` боја%щђся б~а да вдасться въ женђ` дще'рь твоя`. сего ради и%нъ не възмо'же и^мњти ю&” Тогда` рече рагђи'лъ, не ѓ^ста'ви б~ъ мл~твы моеа, и^ сле'зы моя` пред лицемъ своиM прїя`” И$ вњ'рђю ја%ко сего ради сътвори вамъ прїити къ мнњ`. да и^ сїя присовокђпи'тся племе'ни свое^мђ по зако'нђ мољ=сїѓвђ” И$ сего ради нн~њ не сђмня'ися, ја%котебњ ю& въда'мъ.
|
ἔδωκα τὸ παιδίον μου ἑπτὰ ἀνδράσι, καὶ ὁπότε ἐὰν εἰσεπορεύοντο πρὸς αὐτήν, ἀπέθνησκον ὑπὸ τὴν νύκτα. ἀλλὰ τὸ νῦν ἔχον, ἡδέως γίνου. καὶ εἶπε Τωβίας· οὐ γεύομαι οὐδὲν ὧδε, ἕως ἂν στήσητε καὶ σταθῆτε πρός με. καὶ εἶπε Ραγουήλ· κομίζου αὐτὴν ἀπὸ τοῦ νῦν κατὰ τὴν κρίσιν· σὺ δέ ἀδελφὸς εἶ αὐτῆς, καὶ αὐτὴ σού ἐστιν· ὁ δὲ ἐλεήμων Θεὸς εὐοδώσει ὑμῖν τὰ κάλλιστα.
|
|
12
|
12
|
|
и^ ја%тъ за десни'цђ дще'рь свою`. и^ даде` ю& въ десни'цђ товїи рекђщи, б~ъ а^враа'моv, б~ъ і^саа'ковъ, и^ б~ъ і^а'ковль да бђ'детъ с ва'ми, и^ то'и да съвокђпи'тъ в^ы. і^ и^спо'лнитъ блsвенїе свое на васъ”
|
καὶ ἐκάλεσε Σάρραν τὴν θυγατέρα αὐτοῦ, καὶ λαβὼν τῆς χειρὸς αὐτῆς παρέδωκεν αὐτὴν Τωβία γυναῖκα καὶ εἶπεν· ἰδοὺ κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως κομίζου αὐτὴν καὶ ἄπαγε πρὸς τὸν πατέρα σου· καὶ εὐλόγησεν αὐτούς.
|
|
13
|
13
|
|
И$ прїе'мъ хартїю сътвори писа'нїе съвокђпле'нїя.
|
καὶ ἐκάλεσεν ῎Εδναν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ· καὶ λαβὼν βιβλίον ἔγραψε συγγραφήν, καὶ ἐσφραγίσατο.
|
|
14
|
14
|
|
и^ посеM ё^чрежда'хђся блsвяще г~а б~а”
|
καὶ ἤρξαντο ἐσθίειν.
|
|
15
|
15
|
|
Възва же рагђи'лъ а%ннђ женђ` свою`, и повелњ` е'и да ё^готоваеT и%нђ ло'жницђ,
|
καὶ ἐκάλεσε Ραγουὴλ ῎Εδναν τήν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ εἶπε αὐτῇ· ἀδελφή, ἑτοίμασον τὸ ἕτερον ταμιεῖον καὶ εἰσάγαγε αὐτήν.
|
|
16
|
16
|
|
и^ ё^готова`. и^ въведе в н^ю сарђ дще'рь свою`, и^ слезя'ще рече е'и.
|
καὶ ἐποίησεν ὡς εἶπε καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν ἐκεῖ, καὶ ἔκλαυσε· καὶ ἀπεδέξατο τὰ δάκρυα τῆς θυγατρὸς αὐτῆς καὶ εἶπεν αὐτῇ·
|
|
17
|
17
|
|
крњпко ё^пова'нїе и^мњи дщ^и моя`” Гь~ вы'шнїи да'сть ти ра'дость, за ско'рбь ю%же претерпњла е^си”
|
θάρσει, τέκνον, ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς δῴη σοι χάριν ἀντὶ τῆς λύπης σου ταύτης· θάρσει, θύγατερ.
|