Дзя́кую Табе́, Го́спадзі Бо́жа мой, што Ты не адкі́нуў мяне́, грэ́шнага, а быць супо́льнікам Святы́нь Тваі́х спадо́біў мяне́. Дзя́кую Табе́, што мяне́, недасто́йнага, прычасці́цца Прачы́стых Тваі́х і Нябе́сных Даро́ў спадо́біў Ты. Але, Уладару́ Чалавекалю́бны, Які́ за нас памёр і ўваскрэ́с, і даў нам Стра́шныя гэ́тыя і Жыватво́рчыя Та́йны для до́брага ўздзе́яння і асвячэ́ння душ і цел на́шых, дай, каб яны́ былі́ і мне для ацале́ння душы́ і це́ла, для адгна́ння ўся́кага праці́ўніка, для прасвятле́ння вачэ́й сэ́рца майго́, для мі́ру душэ́ўных маі́х сіл, для ве́ры непахі́снай, для любо́ві некрываду́шнай, для напаўне́ння праму́драсцю, для выкана́ння за́паведзяў Тваі́х, для памнажэ́ння Бажэ́ственнай Тваёй благада́ці і Твайго́ Ца́рства ўнасле́давання, каб у асвячэ́нні Тваі́м і́мі захава́ны, Тваю́ благада́ць я по́мніў заўжды́, і ўжо не для сябе́ жыў, а для Цябе́, на́шага Уладара́ і Дабрадзе́я. І каб так адышо́ўшы з гэ́тага жыцця́ з надзе́яй на жыццё ве́чнае я дасягну́ў ве́чнага спако́ю, дзе святку́ючых го́лас несціха́ны і невымо́ўная асало́да сузіра́льнікаў невыка́знага хараства́ аблі́чча Твайго́. Бо Ты — сапра́ўдная мэ́та жада́ння і невымо́ўная ра́дасць для тых, хто лю́біць Цябе́, Хрысце́ Бо́жа наш, і Цябе́ апява́е ўсё стварэ́нне наве́кі.

Благодарю́ Тя, Го́споди Бо́же мой, я́ко не отри́нул м'я єси́ грі́шнаго, но о́бщника м'я би́ти святи́нь Твої́х сподо́бил єси́. Благодарю́ Тя, я́ко мене́ недосто́йнаго причасти́тися Пречи́стих Твої́х і Небе́сних Даро́в сподо́бил єси́. Но, Влади́ко Человіколю́бче, нас ра́ди уме́рий же і воскреси́й і дарова́вий нам Стра́шная сія́ і Животворя́щая Та́їнства во благодія́ніє і освяще́ніє душ і тіле́с на́ших, даждь би́ти сим і мні во ісціле́ніє душі́ же і ті́ла, во отгна́ніє вся́каго сопроти́внаго, в просвіще́ніє о́чію се́рдця моєго́, в мир душе́вних мої́х сил, в ві́ру непости́дну, в любо́в нелицемі́рну, во ісполне́ніє прему́дрости, в соблюде́ніє за́повідей Твої́х, в приложе́ніє Боже́ственния Твоєя́ благода́ті і Твоєго́ Ца́рствія присвоє́ніє; да во святи́ні Твоє́й ті́ми сохраня́єм, Твою́ благода́ть помина́ю всегда́, і не ктому́ себі́ живу́, но Тебі́, на́шему Влади́ці і Благоді́телю. І та́ко, сего́ житія́ ізше́д о наде́жді живота́ ві́чнаго, в присносу́щний дости́гну поко́й, іді́же пра́зднующих глас непреста́нний і безконе́чная сла́дость зря́щих Твоєго́ лиця́ добро́ту неізрече́нную. Ти бо єси́ і́стинноє жела́ніє і неізрече́нноє весе́ліє лю́б'ящих Тя, Христе́ Бо́же наш, і Тя поє́ть вся твар во ві́ки. Амі́нь.