|
Глава 26
|
Κεφάλαιο 26
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть во єдинонадеся́тоє лѣ́то, въ пе́рвый де́нь ме́сяца, бы́сть сло́во Госпо́дне ко мнѣ́ глаго́ля:
|
ΚΑΙ ἐγενήθη ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ ἔτει, μιᾷ τοῦ μηνός, ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων·
|
|
2
|
2
|
|
сы́не человѣ́чь, поне́же рече́ со́ръ на Ієрусали́ма: бла́гоже, сокруши́ся, погибо́ша язы́цы, обрати́ся ко мнѣ́, и́же бѣ́ испо́лненый, опустѣ́:
|
υἱὲ ἀνθρώπου, ἀνθ' ὧν εἶπε Σὸρ ἐπὶ ῾Ιερουσαλήμ· εὖγε, συνετρίβη, ἀπόλωλε τὰ ἔθνη, ἐπεστράφη πρός με, ἡ πλήρης ἠρήμωται,
|
|
3
|
3
|
|
того́ ра́ди сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ на тя́, со́ръ, и приведу́ на тя́ язы́ки мно́ги, я́коже восхо́дитъ мо́ре волна́ми свои́ми.
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σέ, Σόρ, καὶ ἀνάξω ἐπὶ σὲ ἔθνη πολλά, ὡς ἀναβαίνει ἡ θάλασσα τοῖς κύμασιν αὐτῆς.
|
|
4
|
4
|
|
И обваля́тъ стѣ́ны со́ра и разоря́тъ столпы́ твоя́, и развѣ́ю пра́хъ єго́ изъ него́ и да́мъ єго́ во гла́докъ ка́мень.
|
καὶ καταβαλοῦσι τὰ τείχη Σὸρ καὶ καταβαλοῦσι τοὺς πύργους σου, καὶ λικμήσω τὸν χοῦν αὐτῆς ἀπ' αὐτῆς καὶ δώσω αὐτὴν εἰς λεωπετρίαν.
|
|
5
|
5
|
|
Суше́ніє мре́жей бу́детъ средѣ́ мо́ря, я́ко а́зъ глаго́лахъ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: и бу́детъ на плѣне́ніє язы́комъ,
|
ψυγμὸς σαγηνῶν ἔσται ἐν μέσῳ θαλάσσης, ὅτι ἐγὼ λελάληκα, λέγει Κύριος· καὶ ἔσται εἰς προνομὴν τοῖς ἔθνεσι.
|
|
6
|
6
|
|
и дще́ри єго́, я́же на по́ли, мече́мъ убіє́ны бу́дутъ, и увѣ́дятъ, я́ко а́зъ Госпо́дь.
|
καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς αἱ ἐν τῷ πεδίῳ μαχαίρᾳ ἀναιρεθήσονται, καὶ γνώσονται ὅτι ἐγὼ Κύριος.
|
|
7
|
7
|
|
Я́ко сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ наведу́ на тя́, со́ръ, Навуходоно́сора царя́ Вавило́нска от сѣ́вера, ца́рь царе́мъ є́сть, съ ко́ньми и колесни́цами и съ ко́нниками и собра́ніємъ мно́гихъ язы́ковъ зѣло́:
|
ὅτι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ σέ, Σόρ, τὸν Ναβουχοδονόσορ βασιλέα Βαβυλῶνος ἀπὸ τοῦ βορρᾶ (βασιλεὺς βασιλέων ἐστί) μεθ' ἵππων καὶ ἁρμάτων καὶ ἱππέων καὶ συναγωγῆς ἐθνῶν πολλῶν σφόδρα.
|
|
8
|
8
|
|
се́й дще́ри твоя́ на по́ли мече́мъ избіє́тъ, и приста́витъ на тя́ стражбу́ и огради́тъ тя́, и окопа́єтъ тя́ ро́вомъ и сотвори́тъ о́крестъ тебе́ остро́гъ, и обста́витъ ору́жіємъ и ко́пія своя́ пря́мо тебѣ́ поста́витъ,
|
οὗτος τὰς θυγατέρας σου τὰς ἐν τῷ πεδίῳ μαχαίρᾳ ἀνελεῖ καὶ δώσει ἐπὶ σὲ προφυλακὴν καὶ περιοικοδομήσει καὶ ποιήσει ἐπὶ σὲ κύκλῳ χάρακα καὶ περίστασιν ὅπλων καὶ τὰς λόγχας αὐτοῦ ἀπέναντί σου δώσει·
|
|
9
|
9
|
|
стѣ́ны твоя́ и пи́рги твоя́ разори́тъ ору́жіємъ свои́мъ:
|
τὰ τείχη σου καὶ τοὺς πύργους σου καταβαλεῖ ἐν ταῖς μαχαίραις αὐτοῦ.
|
|
10
|
10
|
|
от мно́жества ко́ней єго́ покры́єтъ тя́ пра́хъ и́хъ, и от ржа́нія ко́ней єго́ и от коле́съ колесни́цъ єго́ потрясу́тся стѣ́ны твоя́, входя́щу єму́ во врата́ твоя́, а́ки входя́щу во гра́дъ съ по́ля:
|
ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἵππων αὐτοῦ κατακαλύψει σε ὁ κονιορτὸς αὐτῶν, καὶ ἀπὸ τῆς φωνῆς τῶν ἱππέων αὐτοῦ καὶ τῶν τροχῶν τῶν ἁρμάτων αὐτοῦ σεισθήσεται τὰ τείχη σου εἰσπορευομένου αὐτοῦ τὰς πύλας σου, ὡς εἰσπορευόμενος εἰς πόλιν ἐκ πεδίου.
|
|
11
|
11
|
|
копы́тами ко́ней свои́хъ поперу́тъ вся́ сто́гны твоя́: лю́ди твоя́ мече́мъ изсѣче́тъ, и соста́въ крѣ́пости твоєя́ на земли́ пове́ржетъ,
|
ἐν ταῖς ὁπλαῖς τῶν ἵππων αὐτοῦ καταπατήσουσί σου πάσας τὰς πλατείας· τὸν λαόν σου μαχαίρᾳ ἀνελεῖ καὶ τὴν ὑπόστασιν τῆς ἰσχύος σου ἐπὶ τὴν γῆν κατάξει.
|
|
12
|
12
|
|
и плѣни́тъ си́лу твою́, и во́зметъ имѣ́нія твоя́, и разсы́плетъ стѣ́ны твоя́, и до́мы твоя́ вожделѣ́нныя разори́тъ, и древа́ твоя́ и ка́меніє твоє́ и пе́рсть твою́ средѣ́ мо́ря вве́ржетъ,
|
καὶ προνομεύσει τὴν δύναμίν σου καὶ σκυλεύσει τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ καταβαλεῖ τὰ τείχη σου καὶ τοὺς οἴκους σου τοὺς ἐπιθυμητοὺς καθελεῖ, καὶ τοὺς λίθους σου καὶ τὰ ξύλα σου καὶ τὸν χοῦν σου εἰς μέσον τῆς θαλάσσης σου ἐμβαλεῖ.
|
|
13
|
13
|
|
и упраздни́тъ мно́жество мусікі́й твои́хъ, и гла́съ пѣвни́цъ твои́хъ не услы́шится въ тебѣ́ ктому́.
|
καὶ καταλύσει τὸ πλῆθος τῶν μουσικῶν σου, καὶ ἡ φωνὴ τῶν ψαλτηρίων σου οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἔτι.
|
|
14
|
14
|
|
И да́мъ тя́ во ка́мень гла́докъ, суше́ніє мре́жноє бу́деши, не согради́шися ктому́, я́ко а́зъ глаго́лахъ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь.
|
καὶ δώσω σε εἰς λεωπετρίαν, ψυγμὸς σαγηνῶν ἔσῃ, οὐ μὴ οἰκοδομηθῇς ἔτι, ὅτι ἐγὼ Κύριος ἐλάλησα, λέγει Κύριος.
|
|
15
|
15
|
|
Я́ко сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь со́ру: не от гла́са ли паде́нія твоєго́, єгда́ возстену́тъ я́звеніи твои́, єгда́ извлече́тся ме́чь посредѣ́ тебе́, потрясу́тся о́строви?
|
διότι τάδε λέγει Κύριος Κύριος τῇ Σόρ· οὐκ ἀπὸ φωνῆς τῆς πτώσεώς σου ἐν τῷ στενάξαι τραυματίας, ἐν τῷ σπάσαι μάχαιραν ἐν μέσῳ σου σεισθήσονται αἱ νῆσοι;
|
|
16
|
16
|
|
И сни́дутъ со престо́лъ свои́хъ вси́ кня́зи язы́къ морски́хъ, и све́ргутъ вѣнцы́ со гла́въ свои́хъ, и ри́зы своя́ испещре́нныя совлеку́тъ съ себе́, у́жасомъ ужа́снутся: на земли́ ся́дутъ, и убоя́тся поги́бели своєя́, и возстену́тъ о тебѣ́,
|
καὶ καταβήσονται ἀπὸ τῶν θρόνων αὐτῶν πάντες οἱ ἄρχοντες ἐκ τῶν ἐθνῶν τῆς θαλάσσης καὶ ἀφελοῦνται τὰς μίτρας ἀπὸ τῶν κεφαλῶν αὐτῶν καὶ τὸν ἱματισμὸν τὸν ποικίλον αὐτῶν ἐκδύσονται. ἐκστάσει ἐκστήσονται, ἐπὶ γῆν καθεδοῦνται καὶ φοβηθήσονται τὴν ἀπώλειαν αὐτῶν καὶ στενάξουσιν ἐπὶ σέ·
|
|
17
|
17
|
|
и пріи́мутъ о тебѣ́ пла́чь, глаго́люще: ка́ко поги́блъ и разсы́пался єси́ от мо́ря, гра́де хвали́мый, и́же бы́лъ єси́ крѣ́покъ на мо́ри, ты́ и живу́щіи въ тебѣ́, и́же дая́лъ єси́ стра́хъ тво́й всѣ́мъ живу́щымъ въ тебѣ́?
|
καὶ λήψονται ἐπὶ σὲ θρῆνον καὶ ἐροῦσί σοι· πῶς κατελύθης ἐκ θαλάσσης, ἡ πόλις ἡ ἐπαινετή, ἡ δοῦσα τὸν φόβον αὐτῆς πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν αὐτήν;
|
|
18
|
18
|
|
И убоя́тся [вси́] о́строви от дне́ паде́нія твоєго́, и смяту́тся о́строви въ мо́ри от исхо́да твоєго́.
|
καὶ φοβηθήσονται αἱ νῆσοι ἀπὸ ἡμέρας πτώσεώς σου·
|
|
19
|
19
|
|
Я́ко сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: єгда́ да́мъ тя́ гра́дъ опустѣ́вшь, я́коже гра́ды ненаселе́ны никогда́же, внегда́ возведу́ на тя́ бе́здну, и покры́єтъ тя́ вода́ мно́га:
|
ὅτι τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ὅταν δῶ σε πόλιν ἠρημωμένην ὡς τὰς πόλεις τὰς μὴ κατοικισθησομένας, ἐν τῷ ἀναγαγεῖν με ἐπὶ σὲ τὴν ἄβυσσον καὶ κατακαλύψει σε ὕδωρ πολύ,
|
|
20
|
20
|
|
и сведу́ тя къ низходя́щымъ въ про́пасть къ лю́демъ вѣ́ка, и вселю́ тя во глубина́хъ земны́хъ, я́ко пусты́ню вѣ́чную съ низходя́щими въ про́пасть, я́ко да не насели́шися, ниже́ воста́неши на земли́ живота́:
|
καὶ καταβιβάσω σε πρὸς τοὺς καταβαίνοντας εἰς βόθρον πρὸς λαὸν αἰῶνος καὶ κατοικιῶ σε εἰς βάθη τῆς γῆς ὡς ἔρημον αἰώνιον μετὰ καταβαινόντων εἰς βόθρον, ὅπως μὴ κατοικηθῇς μηδὲ ἀναστῇς ἐπὶ γῆς ζωῆς.
|
|
21
|
21
|
|
на па́губу тя́ отда́мъ, и не бу́деши ктому́, и взы́щешися и не обря́щешися во вѣ́къ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь.
|
ἀπώλειάν σε δώσω, καὶ οὐχ ὑπάρξεις ἔτι εἰς τὸν αἰῶνα, λέγει Κύριος Κύριος.
|