|
Глава 34
|
Κεφάλαιο 34
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть сло́во Госпо́дне ко мнѣ́ глаго́ля:
|
ΚΑΙ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων·
|
|
2
|
2
|
|
сы́не человѣ́чь, прорцы́ на па́стыри Ізра́илевы, прорцы́ и рцы́ па́стыремъ: сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь:
|
υἱὲ ἀνθρώπου, προφήτευσον ἐπὶ τοὺς ποιμένας τοῦ ᾿Ισραήλ, προφήτευσον καὶ εἰπὸν τοῖς ποιμέσι· τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ὦ ποιμένες ᾿Ισραήλ, μὴ βόσκουσι ποιμένες ἑαυτούς; οὐ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;
|
|
3
|
3
|
|
оле, па́стыріє Ізра́илевы! єда́ пасу́тъ па́стыріє сами́хъ себе́? не ове́цъ ли пасу́тъ па́стыріє? се́, млеко́ ядите́ и во́лною одѣва́єтеся и ту́чноє закала́єте, а ове́цъ мои́хъ не пасе́те:
|
ἰδοὺ τὸ γάλα κατέσθετε καὶ τὰ ἔρια περιβάλλεσθε καὶ τὸ παχὺ σφάζετε καὶ τὰ πρόβατά μου οὐ βόσκετε.
|
|
4
|
4
|
|
изнемо́гшаго не подъя́сте и боля́щаго не уврачева́сте, и сокруше́ннаго не обяза́сте и заблужда́ющаго не обрати́сте, и поги́бшаго не взыска́сте и крѣ́пкоє оскорби́сте трудо́мъ и вла́стію наказа́сте я́ и наруга́ніємъ.
|
τὸ ἠσθενηκὸς οὐκ ἐνισχύσατε καὶ τὸ κακῶς ἔχον οὐκ ἐσωματοποιήσατε καὶ τὸ συντετριμμένον οὐ κατεδήσατε καὶ τὸ πλανώμενον οὐκ ἐπεστρέψατε καὶ τὸ ἀπολωλὸς οὐκ ἐζητήσατε καὶ τὸ ἰσχυρὸν κατηργάσασθε μόχθῳ.
|
|
5
|
5
|
|
И разсы́пашася о́вцы моя́, поне́же не имѣ́яху па́стырей, и бы́ша на изъяде́ніє всѣ́мъ звѣре́мъ се́лнымъ.
|
καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου διὰ τὸ μὴ εἶναι ποιμένας καὶ ἐγενήθη εἰς κατάβρωμα πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ ἀγροῦ.
|
|
6
|
6
|
|
И расточи́шася о́вцы моя́ по всѣ́мъ гора́мъ и [заблуди́ша] по всѣ́мъ холмо́мъ высо́кимъ, и на лицы́ всея́ земли́ разсы́пашася о́вцы моя́, и не бѣ́ взыска́ющаго, ни обраща́ющаго.
|
καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου ἐν παντὶ ὄρει καὶ ἐπὶ πᾶν βουνὸν ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς διεσπάρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν οὐδὲ ὁ ἀποστρέφων.
|
|
7
|
7
|
|
Того́ ра́ди, о, па́стыріє, слы́шите сло́во Госпо́дне:
|
διὰ τοῦτο, ποιμένες, ἀκούσατε λόγον Κυρίου·
|
|
8
|
8
|
|
живу́ а́зъ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь, поне́же учине́на су́ть стада́ моя́ въ расхище́ніє, и о́вцы моя́ бы́ша во снѣде́ніє всѣ́мъ звѣре́мъ се́лнымъ, зане́же нѣ́сть па́стырей, и не поиска́ша па́стыріє ове́цъ мои́хъ, но пасо́ша па́стыріє сами́хъ себе́, а ове́цъ мои́хъ не пасо́ша:
|
ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος Κύριος, εἰ μὴν ἀντὶ τοῦ γενέσθαι τὰ πρόβατά μου εἰς προνομὴν καὶ γενέσθαι τὰ πρόβατά μου εἰς κατάβρωμα πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ πεδίου, παρὰ τὸ μὴ εἶναι ποιμένας, καὶ οὐκ ἐξεζήτησαν οἱ ποιμένες τὰ πρόβατά μου, καὶ ἐβόσκησαν οἱ ποιμένες ἑαυτούς, τὰ δὲ πρόβατά μου οὐκ ἐβόσκησαν,
|
|
9
|
9
|
|
сего́ ра́ди, па́стыріє, слы́шите сло́во Госпо́дне,
|
ἀντὶ τούτου, ποιμένες,
|
|
10
|
10
|
|
сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ на па́стыри, и взыщу́ ове́цъ мои́хъ от ру́къ и́хъ, и отста́влю я́ от па́ствы ове́цъ мои́хъ, и не бу́дутъ пасти́ и́хъ па́стыріє: ниже́ сами́хъ себе́ и́мутъ пасти́, и отиму́ о́вцы моя́ изъ у́стъ и́хъ, и ктому́ не бу́дутъ и́мъ на изъяде́ніє.
|
τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ποιμένας καὶ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς τοῦ μὴ ποιμαίνειν τὰ πρόβατά μου, καὶ οὐ βοσκήσουσιν ἔτι οἱ ποιμένες αὐτά· καὶ ἐξελοῦμαι τὰ πρόβατά μου ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν. καὶ οὐκ ἔσονται αὐτοῖς ἔτι εἰς κατάβρωμα.
|
|
11
|
11
|
|
Сего́ ра́ди сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ взыщу́ ове́цъ мои́хъ и присѣщу́ и́хъ:
|
διότι τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐπισκέψομαι αὐτά.
|
|
12
|
12
|
|
я́коже присѣща́єтъ пасту́хъ па́ству свою́ въ де́нь, єгда́ є́сть о́блаченъ и мгля́нъ, средѣ́ ове́цъ свои́хъ разлуче́ныхъ, та́ко взыщу́ ове́цъ мои́хъ и изба́влю я́ от вся́каго мѣ́ста, а́може су́ть разсы́паны въ де́нь о́блаченъ и примра́ченъ.
|
ὥσπερ ζητεῖ ὁ ποιμὴν τὸ ποίμνιον αὐτοῦ ἐν ἡμέρᾳ, ὅταν ᾖ γνόφος καὶ νεφέλη ἐν μέσῳ προβάτων διακεχωρισμένων, οὕτως ἐκζητήσω τά πρόβατά μου καὶ ἀπελάσω αὐτὰ ἀπὸ παντὸς τόπου, οὗ διεσπάρησαν ἐκεῖ ἐν ἡμέρᾳ νεφέλης καὶ γνόφου.
|
|
13
|
13
|
|
И изведу́ я́ от язы́къ и соберу́ я́ от стра́нъ, и введу́ я́ въ зе́млю и́хъ и упасу́ я́ на гора́хъ Ізра́илевыхъ и въ де́брехъ и во все́мъ селе́ніи земли́,
|
καὶ ἐξάξω αὐτοὺς ἐκ τῶν ἐθνῶν καὶ συνάξω αὐτοὺς ἀπὸ τῶν χωρῶν καὶ εἰσάξω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν αὐτῶν καὶ βοσκήσω αὐτοὺς ἐπὶ τὰ ὄρη ᾿Ισραὴλ καὶ ἐν ταῖς φάραγξι καὶ ἐν πάσῃ κατοικίᾳ τῆς γῆς·
|
|
14
|
14
|
|
на па́жити бла́зѣ упасу́ я́, на горѣ́ высо́цѣ Ізра́илевѣ: и бу́дутъ огра́ды и́хъ та́мо, и у́спнутъ и почі́ютъ та́мо въ пи́щи бла́зѣ, и на па́жити ту́чнѣ упасу́тся на гора́хъ Ізра́илевыхъ.
|
ἐν νομῇ ἀγαθῇ βοσκήσω αὐτοὺς καὶ ἐν τῷ ὄρει τῷ ὑψηλῷ ᾿Ισραὴλ ἔσονται αἱ μάνδραι αὐτῶν· ἐκεῖ κοιμηθήσονται καὶ ἐκεῖ ἀναπαύσονται ἐν τρυφῇ ἀγαθῇ, καὶ ἐν νομῇ πίονι βοσκηθήσονται ἐπὶ τῶν ὀρέων ᾿Ισραήλ.
|
|
15
|
15
|
|
А́зъ упасу́ о́вцы моя́ и а́зъ упоко́ю я́, и уразумѣ́ютъ, я́ко а́зъ є́смь Госпо́дь.
|
ἐγὼ βοσκήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐγὼ ἀναπαύσω αὐτά, καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος. τάδε λέγει Κύριος Κύριος·
|
|
16
|
16
|
|
Сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: поги́бшеє взыщу́ и заблуди́вшеє обращу́, и сокруше́нноє обяжу́ и немощно́є укрѣплю́, и крѣ́пкоє снабдю́ и упасу́ я́ съ судо́мъ.
|
τὸ ἀπολωλὸς ζητήσω καὶ τὸ πλανώμενον ἐπιστρέψω καὶ τὸ συντετριμμένον καταδήσω καὶ τὸ ἐκλεῖπον ἐνισχύσω καὶ τὸ ἰσχυρὸν φυλάξω καὶ βοσκήσω αὐτὰ μετὰ κρίματος.
|
|
17
|
17
|
|
И вы́, о́вцы моя́, сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ разсужду́ между́ овце́ю и овце́ю, и овно́мъ и козло́мъ.
|
καὶ ὑμεῖς, πρόβατα, τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ διακρινῶ ἀναμέσον προβάτου καὶ προβάτου, κριῶν καὶ τράγων.
|
|
18
|
18
|
|
Не дово́лно ли ва́мъ, я́ко на бла́зѣй па́жити пасо́стеся, и оста́нокъ па́жити ва́шея нога́ми ва́шими попира́сте, и устоя́вшуюся во́ду пива́сте, и оста́нокъ нога́ми ва́шими возмуща́сте,
|
καὶ οὐχ ἱκανὸν ὑμῖν ὅτι τὴν καλὴν νομὴν ἐνέμεσθε, καὶ τὰ κατάλοιπα τῆς νομῆς ὑμῶν κατεπατεῖτε τοῖς ποσὶν ὑμῶν; καὶ τὸ καθεστηκὸς ὕδωρ ἐπίνετε, καὶ τὸ λοιπὸν τοῖς ποσὶν ὑμῶν ἐταράσσετε;
|
|
19
|
19
|
|
и о́вцы моя́ попра́ніємъ но́гъ ва́шихъ живя́ху, и возмуще́нную во́ду нога́ми ва́шими пія́ху?
|
καὶ τὰ πρόβατά μου τὰ πατήματα τῶν ποδῶν ὑμῶν ἐνέμοντο καὶ τὸ τεταραγμένον ὕδωρ ὑπὸ τῶν ποδῶν ὑμῶν ἔπινον;
|
|
20
|
20
|
|
Того́ ра́ди сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ разсужду́ между́ овча́темъ си́льнымъ и между́ овча́темъ немощны́мъ.
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ διακρινῶ ἀναμέσον προβάτου ἰσχυροῦ καὶ ἀναμέσον προβάτου ἀσθενοῦς.
|
|
21
|
21
|
|
Ре́брами и плеща́ми ва́шими рѣ́ясте и рога́ми ва́шими бодо́сте, и вся́коє немощно́є пха́сте, до́ндеже изгна́сте я́ во́нъ:
|
ἐπὶ ταῖς πλευραῖς καὶ τοῖς ὤμοις ὑμῶν διωθεῖσθε καὶ τοῖς κέρασιν ὑμῶν ἐκερατίζετε καὶ πᾶν τὸ ἐκλεῖπον ἐξεθλίβετε.
|
|
22
|
22
|
|
и спасу́ о́вцы моя́, и ктому́ не бу́дутъ на разграбле́ніє, и разсужду́ между́ овча́темъ и овча́темъ, и между́ овно́мъ и овно́мъ:
|
καὶ σώσω τὰ πρόβατά μου, καὶ οὐ μὴ ὦσιν ἔτι εἰς προνομήν, καὶ κρινῶ ἀναμέσον κριοῦ πρὸς κριόν.
|
|
23
|
23
|
|
и возста́влю и́мъ па́стыря єди́наго, и упасе́тъ я́, раба́ моєго́ даві́да, то́й упасе́тъ я́, [и то́й упоко́итъ я́,] и бу́детъ и́мъ па́стырь,
|
καὶ ἀναστήσω ἐπ' αὐτοὺς ποιμένα ἕνα καὶ ποιμανεῖ αὐτούς, τὸν δοῦλόν μου Δαυίδ, καὶ ἔσται αὐτῶν ποιμήν·
|
|
24
|
24
|
|
а́зъ же Госпо́дь бу́ду и́мъ въ Бо́га, и ра́бъ мо́й даві́дъ кня́зь средѣ́ и́хъ: а́зъ Госпо́дь глаго́лахъ.
|
καὶ ἐγὼ Κύριος ἔσομαι αὐτοῖς εἰς Θεόν, καὶ Δαυὶδ ἄρχων ἐν μέσῳ αὐτῶν· ἐγὼ Κύριος ἐλάλησα.
|
|
25
|
25
|
|
И завѣща́ю даві́дови завѣ́тъ ми́рный, и потреблю́ звѣ́ри злы́ от земли́, и вселя́тся въ пусты́ни, упова́юще у́спнутъ въ дубра́вахъ.
|
καὶ διαθήσομαι τῷ Δαυὶδ διαθήκην εἰρήνης καὶ ἀφανιῶ θηρία πονηρὰ ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ κατοικήσουσιν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ὑπνώσουσιν ἐν τοῖς δρυμοῖς.
|
|
26
|
26
|
|
И да́мъ и́мъ о́крестъ горы́ моєя́ благослове́ніє, и испущу́ до́ждь ва́мъ во вре́мя своє́, до́ждь благослове́нія.
|
καὶ δώσω αὐτοὺς περικύκλῳ τοῦ ὄρους μου· καὶ δώσω τὸν ὑετὸν ὑμῖν, ὑετὸν εὐλογίας.
|
|
27
|
27
|
|
И древеса́ на по́ли дадя́тъ пло́дъ сво́й, и земля́ да́стъ си́лу свою́, и вселя́тся на земли́ своє́й съ наде́ждею ми́ра, и увѣ́дятъ, я́ко а́зъ є́смь Госпо́дь, єгда́ сокрушу́ у́зы и́га и́хъ: и изба́влю я́ изъ руки́ порабо́тившихъ я́,
|
καὶ τὰ ξύλα τὰ ἐν τῷ πεδίῳ δώσει τὸν καρπὸν αὐτῶν, καὶ ἡ γῆ δώσει τὴν ἰσχὺν αὐτῆς, καὶ κατοικήσουσιν ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν ἐν ἐλπίδι εἰρήνης, καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ἐν τῷ συντρίψαι με τὸν ζυγὸν αὐτῶν· καὶ ἐξελοῦμαι αὐτοὺς ἐκ χειρὸς τῶν καταδουλωσαμένων αὐτούς.
|
|
28
|
28
|
|
и не бу́дутъ ктому́ во плѣне́ніє язы́комъ, и звѣ́ріє земні́и не поядя́тъ и́хъ ктому́: и вселя́тся съ наде́ждею, и не бу́детъ устраша́яй и́хъ.
|
καὶ οὐκ ἔσονται ἔτι ἐν προνομῇ τοῖς ἔθνεσι, καὶ τὰ θηρία τῆς γῆς οὐκέτι μὴ φάγωσιν αὐτούς· καὶ κατοικήσουσιν ἐν ἐλπίδι, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐκφοβῶν αὐτούς.
|
|
29
|
29
|
|
И возста́влю и́мъ са́дъ ми́ренъ, и не бу́дутъ ктому́ ма́лы число́мъ на земли́, и не бу́дутъ погубле́ни гла́домъ на земли́, и не пріи́мутъ ктому́ укоре́нія от язы́къ:
|
καὶ ἀναστήσω αὐτοῖς φυτὸν εἰρήνης, καὶ οὐκέτι ἔσονται ἀπολλύμενοι λιμῷ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὀνειδισμὸν ἐθνῶν οὐ μὴ ἐνέγκωσιν ἔτι.
|
|
30
|
30
|
|
и увѣ́дятъ, я́ко а́зъ є́смь Госпо́дь Бо́гъ и́хъ съ ни́ми, а ті́и лю́діє мои́ до́мъ Ізра́илевъ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь:
|
καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαός μου, οἶκος ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος Κύριος.
|
|
31
|
31
|
|
вы́ же о́вцы моя́ и о́вцы па́ствы моєя́ єсте́, и а́зъ Госпо́дь Бо́гъ ва́шъ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь.
|
πρόβατά μου καὶ πρόβατα ποιμνίου μού ἐστε, καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, λέγει Κύριος Κύριος.
|