|
Глава 36
|
Κεφάλαιο 36
|
|
1
|
1
|
|
И ты́, сы́не человѣ́чь, прорцы́ на го́ры Ізра́илевы и рцы́:
|
ΚΑΙ σὺ υἱὲ ἀνθρώπου, προφήτευσον ἐπὶ τὰ ὄρη ᾿Ισραὴλ καὶ εἰπὸν τοῖς ὄρεσι τοῦ ᾿Ισραήλ· ἀκούσατε λόγον Κυρίου·
|
|
2
|
2
|
|
го́ры Ізра́илевы, слы́шите сло́во Госпо́дне, сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: поне́же рече́ вра́гъ на вы́: бла́гоже, пусты́ня вѣ́чная во одержа́ніє на́мъ бы́сть:
|
τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἀνθ' ὧν εἶπεν ἐφ' ὑμᾶς ὁ ἐχθρός· εὖγε ἔρημα αἰώνια εἰς κατάσχεσιν ἡμῖν ἐγενήθη,
|
|
3
|
3
|
|
того́ ра́ди прорцы́ и рцы́: та́ко глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: зане́ бы́ти ва́мъ погубле́нымъ и безче́стнымъ и возненави́дѣнымъ от язы́къ окре́стныхъ ва́мъ, є́же бы́ти ва́мъ во одержа́ніє про́чымъ язы́комъ, и взыдо́сте и бы́сте въ поноше́ніє усте́нъ и во укори́зну страна́мъ:
|
διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπόν· τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἀντὶ τοῦ ἀτιμασθῆναι ὑμᾶς καὶ μισηθῆναι ὑμᾶς ὑπὸ τῶν κύκλῳ ὑμῶν τοῦ εἶναι ὑμᾶς εἰς κατάσχεσιν τοῖς καταλοίποις ἔθνεσι καὶ ἀνέβητε λάλημα γλώσσῃ καὶ εἰς ὀνείδισμα ἔθνεσι,
|
|
4
|
4
|
|
сего́ ра́ди, го́ры Ізра́илевы, слы́шите сло́во Госпо́дне, сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь гора́мъ и холмо́мъ, и пото́комъ и де́бремъ, и поля́намъ и опустоше́нымъ, и разоре́нымъ и градо́мъ оста́вленымъ, и́же бы́ша въ плѣне́ніє и въ попра́ніє оста́вшымъ язы́комъ окре́стнымъ.
|
διὰ τοῦτο ὄρη ᾿Ισραήλ, ἀκούσατε λόγον Κυρίου· τάδε λέγει Κύριος τοῖς ὄρεσι καὶ τοῖς βουνοῖς καὶ τοῖς χειμάρροις καὶ ταῖς φάραγξι καὶ τοῖς ἐξηρημωμένοις καὶ ἠφανισμένοις καὶ ταῖς πόλεσι ταῖς ἐγκαταλελειμμέναις, αἳ ἐγένοντο εἰς προνομὴν καὶ εἰς καταπάτημα τοῖς καταλειφθεῖσιν ἔθνεσι περικύκλῳ·
|
|
5
|
5
|
|
Того́ ра́ди сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: а́ще не во огни́ рве́нія моєго́ глаго́лахъ на про́чыя язы́ки и на Ідуме́ю всю́, я́ко да́ша зе́млю мою́ себѣ́ во одержа́ніє со весе́ліємъ [от всего́ се́рдца], обезче́стивше ду́шы, є́же потреби́ти повоєва́ніємъ:
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος Κύριος· εἰ μὴν ἐν πυρὶ θυμοῦ μου ἐλάλησα ἐπὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη καὶ ἐπὶ τὴν ᾿Ιδουμαίαν πᾶσαν, ὅτι ἔδωκαν τὴν γῆν μου ἑαυτοῖς εἰς κατάσχεσιν μετ' εὐφροσύνης ἀτιμάσαντες ψυχὰς τοῦ ἀφανίσαι ἐν προνομῇ.
|
|
6
|
6
|
|
того́ ра́ди прорцы́ на зе́млю Ізра́илеву и рцы́ гора́мъ и холмо́мъ, и поля́намъ и де́бремъ: сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ во рве́ніи моє́мъ и въ я́рости моє́й глаго́лахъ, за укори́зну, ю́же прія́сте от язы́къ.
|
διὰ τοῦτο προφήτευσον ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰπὸν τοῖς ὄρεσι καί τοῖς βουνοῖς καὶ ταῖς φάραγξι καὶ ταῖς νάπαις· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐν τῷ ζήλῳ μου καὶ ἐν τῷ θυμῷ μου ἐλάλησα, ἀντὶ τοῦ ὀνειδισμοὺς ἐθνῶν ἐνέγκαι ὑμᾶς.
|
|
7
|
7
|
|
Того́ ра́ди сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, а́зъ воздви́гну ру́ку мою́ на язы́ки, и́же о́крестъ ва́съ, ті́и безче́стіє своє́ пріи́мутъ.
|
διὰ τοῦτο ἐγὼ ἀρῶ τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ περικύκλῳ ὑμῶν, οὗτοι τὴν ἀτιμίαν αὐτῶν λήψονται·
|
|
8
|
8
|
|
Ва́ше же гро́здіє и пло́дъ ва́шъ, го́ры Ізра́илевы, поядя́тъ лю́діє мои́, я́ко надѣ́ются пріити́.
|
ὑμῶν δέ, ὄρη ᾿Ισραήλ, τὴν σταφυλὴν καὶ τὸν καρπὸν ὑμῶν καταφάγεται ὁ λαός μου, ὅτι ἐλπίζουσι τοῦ ἐλθεῖν.
|
|
9
|
9
|
|
Я́ко се́, а́зъ къ ва́мъ, и призрю́ на вы́, и воздѣ́лаєте и насѣ́єте:
|
ὅτι ἰδοὺ ἐγὼ ἐφ' ὑμᾶς καὶ ἐπιβλέψω ἐφ' ὑμᾶς, καὶ κατεργασθήσεσθε καὶ σπαρήσεσθε.
|
|
10
|
10
|
|
и умно́жу въ ва́съ человѣ́ки, ве́сь до́мъ Ізра́илевъ до конца́, и населя́тся гра́ди, и пусты́ни оградя́тся:
|
καὶ πληθυνῶ ἐφ' ὑμᾶς ἀνθρώπους, πᾶν οἶκον ᾿Ισραὴλ εἰς τέλος· καὶ κατοικηθήσονται αἱ πόλεις καὶ ἡ ἠρημωμένη οἰκοδομηθήσεται.
|
|
11
|
11
|
|
и умно́жу ва́съ людьми́ и ското́мъ, и умно́жатся и возрасту́тъ, и вселю́ ва́съ я́коже пре́жде, и бла́го сотворю́ ва́мъ я́коже бы́вшымъ пре́жде ва́съ, и уразумѣ́єте, я́ко а́зъ є́смь Госпо́дь:
|
καὶ πληθυνῶ ἐφ' ὑμᾶς ἀνθρώπους καὶ κτήνη καὶ κατοικιῶ ὑμᾶς ὡς τὸ ἐν ἀρχῇ ὑμῶν καὶ εὖ ποιήσω ὑμᾶς ὥσπερ τὰ ἔμπροσθεν ὑμῶν· καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος.
|
|
12
|
12
|
|
и нарожду́ въ ва́съ человѣ́ки лю́ди моя́ Ізра́иля, и наслѣ́дятъ ва́съ, и бу́дете и́мъ во одержа́ніє, и не приложите́ ктому́ безча́дни бы́ти от ни́хъ.
|
καὶ γεννήσω ἐφ' ὑμᾶς ἀνθρώπους, τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ, καὶ κληρονομήσουσιν ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθε αὐτοῖς εἰς κατάσχεσιν· καὶ οὐ μὴ προστεθῆτε ἔτι ἀτεκνωθῆναι ἀπ' αὐτῶν.
|
|
13
|
13
|
|
Сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: поне́же глаго́лаша тебѣ́: земля́ пояда́ющая человѣ́ки ты́ єси́, и безча́дная от язы́ка, твоєго́ была́ єси́:
|
τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἀνθ' ὧν εἶπάν σοι· κατέσθουσα ἀνθρώπους εἶ καὶ ἠτεκνωμένη ὑπὸ τοῦ ἔθνους σου ἐγένου,
|
|
14
|
14
|
|
того́ ра́ди человѣ́ковъ ктому́ не поя́си и язы́ка твоєго́ не обезча́диши ктому́, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь.
|
διὰ τοῦτο ἀνθρώπους οὐκέτι φάγεσαι καὶ τὸ ἔθνος σου οὐκ ἀτεκνώσεις ἔτι, λέγει Κύριος Κύριος.
|
|
15
|
15
|
|
И не услы́шится въ ва́съ ктому́ безче́стіє язы́ковъ, и укори́зны люді́й не пріи́мете ктому́, и язы́къ тво́й не бу́детъ безъ ча́дъ ктому́, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь.
|
καὶ οὐκ ἀκουσθήσεται οὐκέτι ἐφ' ὑμᾶς ἀτιμία ἐθνῶν, καὶ ὀνειδισμοὺς λαῶν οὐ μὴ ἀνενέγκητε ἔτι, λέγει Κύριος Κύριος.
|
|
16
|
16
|
|
И бы́сть сло́во Госпо́дне ко мнѣ́ глаго́ля:
|
Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων·
|
|
17
|
17
|
|
сы́не человѣ́чь, до́мъ Ізра́илевъ всели́ся на земли́ своє́й, и оскверни́ша ю́ путе́мъ свои́мъ и кумі́рми свои́ми и нечистота́ми свои́ми, и по нечистотѣ́ мѣ́сячная иму́щія бы́сть пу́ть и́хъ предъ лице́мъ мои́мъ:
|
υἱὲ ἀνθρώπου, οἶκος ᾿Ισραὴλ κατῴκησεν ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν καὶ ἐμίαναν αὐτὴν ἐν τῇ ὁδῷ αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν καὶ ἐν ταῖς ἀκαθαρσίαις αὐτῶν· κατὰ τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἀποκαθημένης ἐγενήθη ἡ ὁδὸς αὐτῶν πρὸ προσώπου μου.
|
|
18
|
18
|
|
и излія́хъ я́рость мою́ на ня́, кро́ви ра́ди, ю́же пролія́ша на зе́млю, и кумі́рми свои́ми оскверни́ша ю́,
|
καὶ ἐξέχεα τὸν θυμόν μου ἐπ' αὐτοὺς
|
|
19
|
19
|
|
и разсы́пахъ я́ во язы́ки и развѣ́яхъ я́ во страны́: по пути́ и́хъ по начина́нію и́хъ суди́хъ и́мъ.
|
καὶ διέσπειρα αὐτοὺς εἰς τὰ ἔθνη καὶ ἐλίκμησα αὐτοὺς εἰς τὰς χώρας· κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτῶν καὶ κατὰ τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν ἔκρινα αὐτούς.
|
|
20
|
20
|
|
И внидо́ша во язы́ки, въ ня́же внидо́ша та́мо, и оскверни́ша и́мя моє́ свято́є, внегда́ глаго́латися и́мъ: лю́діє Госпо́дни сі́и и от земли́ своєя́ изыдо́ша.
|
καὶ εἰσήλθοσαν εἰς τὰ ἔθνη, οὗ εἰσήλθοσαν ἐκεῖ, καὶ ἐβεβήλωσαν τὸ ὄνομά μου τὸ ἅγιον ἐν τῷ λέγεσθαι αὐτούς· λαὸς Κυρίου οὗτοι καὶ ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ ἐξεληλύθασι.
|
|
21
|
21
|
|
И пощади́хъ я́ и́мене ра́ди моєго́ свята́го є́же оскверни́ша до́мъ Ізра́илевъ во язы́цѣхъ, а́може внидо́ша.
|
καὶ ἐφεισάμην αὐτῶν διὰ τὸ ὄνομά μου τὸ ἅγιον, ὃ ἐβεβήλωσαν οἶκος ᾿Ισραὴλ ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ εἰσήλθοσαν ἐκεῖ.
|
|
22
|
22
|
|
Того́ ра́ди рцы́ до́му Ізра́илеву: сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: не ва́мъ а́зъ творю́, до́ме Ізра́илевъ, но и́мене моєго́ ра́ди свята́го, є́же оскверни́сте во язы́цѣхъ, та́мо а́може внидо́сте.
|
διὰ τοῦτο εἰπὸν τῷ οἴκῳ ᾿Ισραήλ· τάδε λέγει Κύριος· οὐχ ὑμῖν ἐγὼ ποιῶ, οἶκος ᾿Ισραήλ, ἀλλ' ἢ διὰ τὸ ὄνομά μου τὸ ἅγιον, ὃ ἐβεβηλώσατε ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ εἰσήλθετε ἐκεῖ.
|
|
23
|
23
|
|
И освящу́ и́мя моє́ вели́коє, оскверне́нноє во язы́цѣхъ, є́же оскверни́сте средѣ́ и́хъ, и уразумѣ́ютъ язы́цы, я́ко а́зъ є́смь Госпо́дь, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь, внегда́ освящу́ся въ ва́съ предъ очи́ма и́хъ.
|
καὶ ἁγιάσω τὸ ὄνομά μου τὸ μέγα τὸ βεβηλωθὲν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ὃ ἐβεβηλώσατε ἐν μέσῳ αὐτῶν, καὶ γνώσονται τὰ ἔθνη ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ἐν τῷ ἁγιασθῆναί με ἐν ὑμῖν κατ' ὀφθαλμοὺς αὐτῶν.
|
|
24
|
24
|
|
И возму́ вы́ от язы́къ и соберу́ вы́ от всѣ́хъ земе́ль, и введу́ вы́ въ зе́млю ва́шу,
|
καὶ λήψομαι ὑμᾶς ἐκ τῶν ἐθνῶν καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ πασῶν τῶν γαιῶν καὶ εἰσάξω ὑμᾶς εἰς τὴν γῆν ὑμῶν.
|
|
25
|
25
|
|
и воскроплю́ на вы́ во́ду чи́сту, и очи́ститеся от всѣ́хъ нечисто́тъ ва́шихъ и от всѣ́хъ кумі́ровъ ва́шихъ, и очи́щу ва́съ.
|
καὶ ρανῶ ἐφ' ὑμᾶς καθαρὸν ὕδωρ, καὶ καθαρισθήσεσθε ἀπὸ πασῶν τῶν ἀκαθαρσιῶν ὑμῶν καὶ ἀπὸ πάντων τῶν εἰδώλων ὑμῶν, καὶ καθαριῶ ὑμᾶς.
|
|
26
|
26
|
|
И да́мъ ва́мъ се́рдце но́во и ду́хъ но́въ да́мъ ва́мъ, и отиму́ се́рдце ка́менноє от пло́ти ва́шея и да́мъ ва́мъ се́рдце пло́тяно, и Ду́хъ мо́й да́мъ въ ва́съ:
|
καὶ δώσω ὑμῖν καρδίαν καινὴν καὶ πνεῦμα καινὸν δώσω ἐν ὑμῖν καὶ ἀφελῶ τὴν καρδίαν τὴν λιθίνην ἐκ τῆς σαρκὸς ὑμῶν καὶ δώσω ὑμῖν καρδίαν σαρκίνην.
|
|
27
|
27
|
|
и сотворю́, да въ за́повѣдехъ мои́хъ хо́дите, и суды́ моя́ сохраните́ и сотворите́ я́.
|
καὶ τὸ πνεῦμά μου δώσω ἐν ὑμῖν καὶ ποιήσω ἵνα ἐν τοῖς δικαιώμασί μου πορεύησθε, καὶ τὰ κρίματά μου φυλάξησθε καὶ ποιήσητε.
|
|
28
|
28
|
|
И вселите́ся на земли́, ю́же да́хъ отце́мъ ва́шымъ, и бу́дете ми́ въ лю́ди, а́зъ же бу́ду ва́мъ въ Бо́га.
|
καὶ κατοικήσετε ἐπὶ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα τοῖς πατράσιν ὑμῶν, καὶ ἔσεσθέ μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι ὑμῖν εἰς Θεόν.
|
|
29
|
29
|
|
И спасу́ вы́ от всѣ́хъ нечисто́тъ ва́шихъ [и очи́щу вы́ от грѣ́хъ ва́шихъ всѣ́хъ], и призову́ пшени́цу и умно́жу ю́, и не да́мъ на вы́ гла́да:
|
καὶ σώσω ὑμᾶς ἐκ πασῶν τῶν ἀκαθαρσιῶν ὑμῶν καὶ καλέσω τὸν σῖτον
|
|
30
|
30
|
|
и распложу́ пло́дъ древе́сный и плоды́ се́лныя, я́ко да не пріи́мете ктому́ гла́дныя укори́зны во язы́цѣхъ.
|
καὶ πληθυνῶ αὐτὸν καὶ οὐ δώσω ἐφ' ὑμᾶς λιμόν· καὶ πληθυνῶ τὸν καρπὸν τοῦ ξύλου καὶ τὰ γεννήματα τοῦ ἀγροῦ, ὅπως ἂν μὴ λάβητε ὀνειδισμὸν λιμοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσι.
|
|
31
|
31
|
|
И помяне́те пути́ своя́ злы́я и начина́нія ва́ша не блага́я, и вознегоду́єте предъ лице́мъ и́хъ о беззако́ніихъ ва́шихъ и о ме́рзостехъ ва́шихъ.
|
καὶ μνησθήσεσθε τὰς ὁδοὺς ὑμῶν τὰς πονηρὰς καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν τὰ μὴ ἀγαθὰ καὶ προσοχθιεῖτε κατὰ πρόσωπον αὐτῶν ἐν ταῖς ἀνομίαις ὑμῶν καὶ ἐπὶ τοῖς βδελύγμασιν αὐτῶν.
|
|
32
|
32
|
|
Не ва́съ ра́ди а́зъ творю́, до́ме Ізра́илевъ, глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь, вѣ́стно да бу́детъ ва́мъ, [до́ме Ізра́илевъ:] постыди́теся и усрами́теся от путі́й ва́шихъ, до́ме Ізра́илевъ.
|
οὐ δι' ὑμᾶς ἐγὼ ποιῶ, λέγει Κύριος Κύριος, γνωστὸν ἔσται ὑμῖν· αἰσχύνθητε καὶ ἐντράπητε ἐκ τῶν ὁδῶν ὑμῶν, οἶκος ᾿Ισραήλ.
|
|
33
|
33
|
|
Сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: во о́ньже де́нь очи́щу вы́ от всѣ́хъ беззако́ній ва́шихъ и населю́ гра́ды, и соградя́тся пусты́ни,
|
τάδε λέγει ᾿Αδωναΐ Κύριος· ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ καθαριῶ ὑμᾶς ἐκ πασῶν ἀνομιῶν ὑμῶν, καὶ κατοικιῶ τὰς πόλεις, καὶ οἰκοδομηθήσονται ἔρημοι.
|
|
34
|
34
|
|
и земля́ поги́бшая воздѣ́лаєтся вмѣ́сто того́, я́ко погубле́на бы́сть предъ очи́ма вся́каго мимоходя́щаго:
|
καὶ ἡ γῆ ἡ ἠφανισμένη ἐργασθήσεται, ἀνθ' ὧν ὅτι ἠφανισμένη ἐγενήθη κατ' ὀφθαλμοὺς παντὸς παροδεύοντος.
|
|
35
|
35
|
|
и реку́тъ: земля́ о́ная поги́бшая бы́сть я́ко вертогра́дъ сла́дости, и гра́ди опустѣ́вшіи и разоре́нніи и раско́панніи, забра́лы утвержде́нни ста́ша:
|
καὶ ἐροῦσιν· ἡ γῆ ἐκείνη ἡ ἠφανισμένη ἐγενήθη ὡς κῆπος τρυφῆς, καὶ αἱ πόλεις αἱ ἔρημοι καὶ ἠφανισμέναι καὶ κατεσκαμμέναι ὀχυραὶ ἐκάθισαν.
|
|
36
|
36
|
|
и уразумѣ́ютъ язы́цы, єли́цы оста́нутся о́крестъ ва́съ, я́ко а́зъ Госпо́дь возгради́хъ разоре́нныя и насади́хъ погубле́нныя: а́зъ Госпо́дь глаго́лахъ и сотворю́.
|
καὶ γνώσονται τὰ ἔθνη, ὅσα ἂν καταλειφθῶσι κύκλῳ ὑμῶν, ὅτι ἐγὼ Κύριος ᾠκοδόμησα τὰς καθῃρημένας καὶ κατεφύτευσα τὰς ἠφανισμένας. ἐγὼ Κύριος ἐλάλησα καὶ ποιήσω.
|
|
37
|
37
|
|
Сія́ глаго́летъ Адонаі́ Госпо́дь: се́, єще́ обря́щуся до́му Ізра́илеву, є́же сотвори́ти и́мъ: умно́жу и́хъ я́ко о́вцы, человѣ́ки я́ко о́вцы святы́я,
|
τάδε λέγει ᾿Αδωναΐ Κύριος· ἔτι τοῦτο ζητηθήσομαι τῷ οἴκῳ ᾿Ισραὴλ τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς· πληθυνῶ αὐτοὺς ὡς πρόβατα ἀνθρώπους,
|
|
38
|
38
|
|
я́ко о́вцы Ієрусали́мли во пра́здникахъ єго́, та́ко бу́дутъ гра́ди опустѣ́вшіи по́лни ста́дъ человѣ́ческихъ: и уразумѣ́ютъ, я́ко а́зъ Госпо́дь.
|
ὡς πρόβατα ἅγια, ὡς πρόβατα ῾Ιερουσαλὴμ ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῆς, οὕτως ἔσονται αἱ πόλεις αἱ ἔρημοι πλήρεις προβάτων ἀνθρώπων, καὶ γνώσονται ὅτι ἐγὼ Κύριος.
|