|
Глава 12
|
Κεφάλαιο 12
|
|
1
|
1
|
|
И рече́ Госпо́дь Авра́му: изы́ди от земли́ твоєя́, и от ро́да твоєго́, и от до́му отца́ твоєго́, и иди́ въ зе́млю, ю́же ти́ покажу́:
|
ΚΑΙ εἶπε Κύριος τῷ ῞Αβραμ· ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω·
|
|
2
|
2
|
|
и сотворю́ тя въ язы́къ ве́лій, и благословлю́ тя, и возвели́чу и́мя твоє́, и бу́деши благослове́нъ:
|
καὶ ποιήσω σε εἰς ἔθνος μέγα καὶ εὐλογήσω σε καὶ μεγαλυνῶ τὸ ὄνομά σου, καὶ ἔσῃ εὐλογημένος·
|
|
3
|
3
|
|
и благословлю́ благословя́щыя тя́, и клену́щыя тя́ проклену́: и благословя́тся о тебѣ́ вся́ племена́ земна́я.
|
καὶ εὐλογήσω τοὺς εὐλογοῦντάς σε καὶ τοὺς καταρωμένους σε καταράσομαι· καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.
|
|
4
|
4
|
|
И и́де Авра́мъ, я́коже глаго́ла єму́ Госпо́дь, и идя́ше съ ни́мъ Ло́тъ: Авра́мъ же бѣ́ лѣ́тъ седми́десяти пяти́, єгда́ изы́де от [земли́] Харра́нъ.
|
καὶ ἐπορεύθη ῞Αβραμ, καθάπερ ἐλάλησεν αὐτῷ Κύριος, καὶ ᾤχετο μετ᾿ αὐτοῦ Λώτ. ῞Αβραμ δὲ ἦν ἐτῶν ἑβδομηκονταπέντε, ὅτε ἐξῆλθε ἐκ Χαρράν.
|
|
5
|
5
|
|
И поя́тъ Авра́мъ Са́ру жену́ свою́, и Ло́та сы́на бра́та своєго́, и вся́ имѣ́нія своя́, єли́ка стяжа́ша, и вся́кую ду́шу, ю́же стяжа́ша въ Харра́нѣ: и изыдо́ша поити́ въ зе́млю Ханаа́ню.
|
καὶ ἔλαβεν ῞Αβραμ Σάραν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὸν Λὼτ υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ καὶ πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν, ὅσα ἐκτήσαντο, καὶ πᾶσαν ψυχήν, ἣν ἐκτήσαντο ἐκ Χαρράν, καὶ ἐξήλθοσαν πορευθῆναι εἰς γῆν Χαναάν.
|
|
6
|
6
|
|
И про́йде Авра́мъ зе́млю въ долготу́ єя́ да́же до мѣ́ста Сихе́мъ, до ду́ба Высо́каго: Ханане́є же тогда́ живя́ху на земли́ [то́й].
|
καὶ διώδευσεν ῞Αβραμ τὴν γῆν εἰς τὸ μῆκος αὐτῆς ἕως τοῦ τόπου Συχέμ, ἐπὶ τὴν δρῦν τὴν ὑψηλήν· οἱ δὲ Χαναναῖοι τότε κατῴκουν τὴν γῆν.
|
|
7
|
7
|
|
И яви́ся Госпо́дь Авра́му и рече́ єму́: сѣ́мени твоєму́ да́мъ зе́млю сію́. И созда́ та́мо Авра́мъ же́ртвенникъ Го́споду я́вльшемуся єму́.
|
καὶ ὤφθη Κύριος τῷ ῞Αβραμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· τῷ σπέρματί σου δώσω τὴν γῆν ταύτην. καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ ῞Αβραμ θυσιαστήριον Κυρίῳ τῷ ὀφθέντι αὐτῷ.
|
|
8
|
8
|
|
И отступи́ отту́ду въ го́ру на восто́къ [лице́мъ] пря́мо Веѳи́лю, и поста́ви та́мо ку́щу свою́ въ Веѳи́ли при мо́ри, и Агге́ къ восто́комъ: и созда́ та́мо же́ртвенникъ Го́споду, и призва́ во и́мя Го́спода [я́вльшася єму́].
|
καὶ ἀπέστη ἐκεῖθεν εἰς τὸ ὄρος κατὰ ἀνατολὰς Βαιθὴλ καὶ ἔστησεν ἐκεῖ τὴν σκηνὴν αὐτοῦ, Βαιθὴλ κατὰ θάλασσαν καὶ ᾿Αγγαὶ κατὰ ἀνατολάς· καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ θυσιαστήριον τῷ Κυρίῳ καὶ ἐπεκαλέσατο ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου.
|
|
9
|
9
|
|
И воздви́жеся Авра́мъ, и ше́дъ ополчи́ся въ пусты́ни.
|
καὶ ἀπῇρεν ῞Αβραμ καὶ πορευθεὶς ἐστρατοπέδευσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ.
|
|
10
|
10
|
|
И бы́сть гла́дъ на земли́: и сни́де Авра́мъ во Єги́петъ всели́тися та́мо, я́ко одолѣ́ гла́дъ на земли́.
|
Καὶ ἐγένετο λιμὸς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ κατέβη ῞Αβραμ εἰς Αἴγυπτον παροικῆσαι ἐκεῖ, ὅτι ἐνίσχυσεν ὁ λιμὸς ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
11
|
11
|
|
Бы́сть же єгда́ прибли́жися Авра́мъ вни́ти во Єги́петъ, рече́ Авра́мъ Са́рѣ женѣ́ своє́й: вѣ́мъ а́зъ, я́ко жена́ доброли́чна єси́:
|
ἐγένετο δέ, ἡνίκα ἤγγισεν ῞Αβραμ εἰσελθεῖν εἰς Αἴγυπτον, εἶπεν ῞Αβραμ Σάρᾳ τῇ γυναικί· γινώσκω ἐγώ, ὅτι γυνὴ εὐπρόσωπος εἶ·
|
|
12
|
12
|
|
бу́детъ у́бо єгда́ уви́дятъ тя́ Єги́птяне, реку́тъ, я́ко жена́ єго́ є́сть сія́: и убію́тъ мя́, тебе́ же снабдя́тъ:
|
ἔσται οὖν, ὡς ἂν ἴδωσί σε οἱ Αἰγύπτιοι, ἐροῦσιν ὅτι γυνὴ αὐτοῦ ἐστιν αὐτή, καὶ ἀποκτενοῦσί με, σὲ δὲ περιποιήσονται.
|
|
13
|
13
|
|
рцы́ у́бо, я́ко сестра́ єму́ є́смь, да добро́ мнѣ́ бу́детъ тебе́ ра́ди, и бу́детъ жива́ душа́ моя́ тебе́ ра́ди.
|
εἰπὸν οὖν, ὅτι ἀδελφὴ αὐτοῦ εἰμι, ὅπως ἂν εὖ μοι γένηται διὰ σέ, καὶ ζήσεται ἡ ψυχή μου ἕνεκέν σου.
|
|
14
|
14
|
|
Бы́сть же єгда́ вни́де Авра́мъ во Єги́петъ, ви́дѣвше Єги́птяне жену́ єго́, я́ко добра́ бя́ше зѣло́,
|
ἐγένετο δέ, ἡνίκα εἰσῆλθεν ῞Αβραμ εἰς Αἴγυπτον, ἰδόντες οἱ Αἰγύπτιοι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, ὅτι καλὴ ἦν σφόδρα,
|
|
15
|
15
|
|
и ви́дѣша ю́ кня́зи фарао́ни и похвали́ша ю́ предъ фарао́номъ, и введо́ша ю́ въ до́мъ фарао́новъ.
|
καὶ εἶδον αὐτὴν οἱ ἄρχοντες Φαραὼ καὶ ἐπῄνεσαν αὐτὴν πρὸς Φαραὼ καὶ εἰσήγαγον αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον Φαραώ·
|
|
16
|
16
|
|
И Авра́му до́брѣ бя́ше єя́ ра́ди: и бы́ша єму́ о́вцы и телцы́ и ослы́, и рабы́ и рабы́ни, и мски́ и велблю́ды.
|
καὶ τῷ ῞Αβραμ εὖ ἐχρήσαντο δι᾿ αὐτήν, καὶ ἐγένοντο αὐτῷ πρόβατα καὶ μόσχοι καὶ ὄνοι καὶ παῖδες καὶ παιδίσκαι καὶ ἡμίονοι καὶ κάμηλοι.
|
|
17
|
17
|
|
И му́чи Госпо́дь ка́зньми вели́кими и лю́тыми фарао́на и до́мъ єго́ Са́ры ра́ди жены́ Авра́мли.
|
καὶ ἤτασεν ὁ Θεὸς τὸν Φαραὼ ἐτασμοῖς μεγάλοις καὶ πονηροῖς καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ περὶ Σάρας τῆς γυναικὸς ῞Αβραμ.
|
|
18
|
18
|
|
Призва́въ же фарао́нъ Авра́ма, рече́ єму́: что́ сіє́ сотвори́лъ єси́ мнѣ́, я́ко не повѣ́далъ ми́ єси́, я́ко жена́ твоя́ є́сть?
|
καλέσας δὲ Φαραὼ τὸν ῞Αβραμ εἶπε· τί τοῦτο ἐποίησάς μοι, ὅτι οὐκ ἀπήγγειλάς μοι, ὅτι γυνή σου ἐστίν;
|
|
19
|
19
|
|
Вску́ю ре́клъ єси́, я́ко сестра́ ми є́сть? И поя́хъ ю́ себѣ́ въ жену́. И ны́нѣ се́, жена́ твоя́ предъ тобо́ю: поє́мь ю́ отиди́.
|
ἱνατί εἶπας ὅτι ἀδελφή μου ἐστί; καὶ ἔλαβον αὐτὴν ἐμαυτῷ γυναῖκα, καὶ νῦν ἰδοὺ ἡ γυνή σου ἔναντί σου· λαβὼν ἀπότρεχε.
|
|
20
|
20
|
|
И заповѣ́да фарао́нъ муже́мъ о Авра́мѣ, проводи́ти єго́ и жену́ єго́, и вся́, єли́ка бы́ша єго́, и Ло́та съ ни́мъ.
|
καὶ ἐνετείλατο Φαραὼ ἀνδράσι περὶ ῞Αβραμ συμπροπέμψαι αὐτὸν καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ πάντα, ὅσα ἦν αὐτῷ.
|