|
Глава 30
|
Κεφάλαιο 30
|
|
1
|
1
|
|
Ви́дѣвши же Рахи́ль, я́ко не роди́ Іа́кову, и поревнова́ Рахи́ль сестрѣ́ своє́й и рече́ Іа́кову: да́ждь ми́ ча́да: а́ще же ни́, умру́ а́зъ.
|
ΙΔΟΥΣΑ δὲ Ραχὴλ ὅτι οὐ τέτοκε τῷ ᾿Ιακώβ, καὶ ἐζήλωσε Ραχὴλ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ εἶπε τῷ ᾿Ιακώβ· δός μοι τέκνα· εἰ δὲ μή, τελευτήσω ἐγώ.
|
|
2
|
2
|
|
Разгнѣ́вався же Іа́ковъ на Рахи́ль, рече́ є́й: єда́ вмѣ́сто Бо́га а́зъ є́смь, И́же лиши́ тя плода́ утро́бнаго?
|
θυματωθεὶς δὲ ᾿Ιακὼβ τῇ Ραχὴλ εἶπεν αὐτῇ· μὴ ἀντὶ Θεοῦ ἐγώ εἰμι, ὃς ἐστέρησέ σε καρπὸν κοιλίας;
|
|
3
|
3
|
|
Рече́ же Рахи́ль Іа́кову: се́, раба́ моя́ Ва́лла: вни́ди къ не́й, и да роди́тъ на колѣ́нахъ мои́хъ, и ча́до сотворю́ и а́зъ от нея́.
|
εἶπε δὲ Ραχὴλ τῷ ᾿Ιακώβ· ἰδοὺ ἡ παιδίσκη μου Βαλλά· εἴσελθε πρὸς αὐτήν, καὶ τέξεται ἐπὶ τῶν γονάτων μου, καὶ τεκνοποιήσομαι κἀγὼ ἐξ αὐτῆς.
|
|
4
|
4
|
|
И даде́ єму́ Ва́ллу рабу́ свою́ єму́ въ жену́: и вни́де къ не́й Іа́ковъ.
|
καὶ ἔδωκεν αὐτῷ Βαλλὰν τὴν παιδίσκην αὐτῆς αὐτῷ γυναῖκα· καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν ᾿Ιακώβ.
|
|
5
|
5
|
|
И зача́ Ва́лла раба́ Рахи́лина и роди́ Іа́кову сы́на.
|
καὶ συνέλαβε Βαλλὰ ἡ παιδίσκη Ραχὴλ καὶ ἔτεκε τῷ ᾿Ιακὼβ υἱόν.
|
|
6
|
6
|
|
И рече́ Рахи́ль: суди́ ми Бо́гъ и послу́ша гла́са моєго́, и даде́ ми сы́на. Сего́ ра́ди прозва́ и́мя єму́ Да́нъ.
|
καὶ εἶπε Ραχήλ· ἔκρινέ μοι ὁ Θεὸς καὶ ἐπήκουσε τῆς φωνῆς μου καὶ ἔδωκέ μοι υἱόν· διὰ τοῦτο ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Δάν.
|
|
7
|
7
|
|
И зача́тъ єще́ Ва́лла раба́ Рахи́лина и роди́ сы́на втора́го Іа́кову.
|
καὶ συνέλαβεν ἔτι Βαλλὰ ἡ παιδίσκη Ραχὴλ καὶ ἔτεκεν υἱὸν δεύτερον τῷ ᾿Ιακώβ.
|
|
8
|
8
|
|
И рече́ Рахи́ль: подъя́ мя Бо́гъ, и сравни́хся съ сестро́ю моє́ю, и возмого́хъ. И прозва́ и́мя єго́ Нефѳалі́мъ.
|
καὶ εἶπε Ραχήλ· συναντελάβετό μου ὁ Θεός, καὶ συνανεστράφην τῇ ἀδελφῇ μου καὶ ἠδυνάσθην· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Νεφθαλείμ.
|
|
9
|
9
|
|
Ви́дѣ же Лі́а, я́ко преста́ ражда́ти, и взя́ Зе́лфу рабу́ свою́ и даде́ ю́ Іа́кову въ жену́: и вни́де къ не́й.
|
Εἶδε δὲ Λεία ὅτι ἔστη τοῦ τίκτειν, καὶ ἔλαβε Ζελφὰν τὴν παιδίσκην αὐτῆς καὶ ἔδωκεν αὐτὴν τῷ ᾿Ιακὼβ γυναῖκα. καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν
|
|
10
|
10
|
|
И зача́тъ Зе́лфа раба́ Лі́ина и роди́ Іа́кову сы́на.
|
καὶ συνέλαβε Ζελφὰ ἡ παιδίσκη Λείας καὶ ἔτεκε τῷ ᾿Ιακὼβ υἱόν.
|
|
11
|
11
|
|
И рече́ Лі́а: бла́го мнѣ́ случи́ся. И нарече́ и́мя єму́ Га́дъ.
|
καὶ εἶπε Λεία. ἐν τύχῃ· καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Γάδ.
|
|
12
|
12
|
|
И зача́тъ єще́ Зе́лфа раба́ Лі́ина и роди́ Іа́кову сы́на втора́го.
|
καὶ συνέλαβεν ἔτι Ζελφὰ ἡ παιδίσκη Λείας καὶ ἔτεκε τῷ ᾿Ιακὼβ υἱὸν δεύτερον.
|
|
13
|
13
|
|
И рече́ Лі́а: блаже́на а́зъ, я́ко ублажа́тъ мя́ жены́. И прозва́ и́мя єму́ Аси́ръ.
|
καὶ εἶπε Λεία· μακαρία ἐγώ, ὅτι μακαριοῦσί με αἱ γυναῖκες· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ασήρ.
|
|
14
|
14
|
|
И́де же Руви́мъ въ де́нь жа́твы пшени́цы и обрѣ́те я́блока мандраго́рова на по́ли, и принесе́ я́ къ Лі́и ма́тери своє́й. Рече́ же Рахи́ль къ Лі́и сестрѣ́ своє́й: да́ждь ми́ от мандраго́ровъ сы́на твоєго́.
|
᾿Επορεύθη δὲ Ρουβὴν ἐν ἡμέρᾳ θερισμοῦ πυρῶν καὶ εὗρε μῆλα μανδραγορῶν ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ ἤνεγκεν αὐτὰ πρὸς Λείαν τὴν μητέρα αὐτοῦ· εἶπε δὲ Ραχὴλ Λείᾳ τῇ ἀδελφῇ αὐτῆς· δός μοι τῶν μανδραγορῶν τοῦ υἱοῦ σου.
|
|
15
|
15
|
|
Рече́ же Лі́а: не дово́лно ли тебѣ́, я́ко взяла́ єси́ му́жа моєго́? Єда́ и мандраго́ры сы́на моєго́ во́змеши? Рече́ же Рахи́ль: не та́ко: да бу́детъ сея́ но́щи съ тобо́ю за мандраго́ры сы́на твоєго́.
|
εἶπε δὲ Λεία· οὐχ ἱκανόν σοι ὅτι ἔλαβες τὸν ἄνδρα μου; μὴ καὶ τοὺς μανδραγόρας τοῦ υἱοῦ μου λήψῃ; εἶπε δὲ Ραχήλ· οὐχ οὕτως· κοιμηθήτω μετὰ σοῦ τὴν νύκτα ταύτην ἀντὶ τῶν μανδραγορῶν τοῦ υἱοῦ σου.
|
|
16
|
16
|
|
Пріи́де же Іа́ковъ съ по́ля въ ве́черъ, и изы́де Лі́а во срѣ́теніє єму́ и рече́: ко мнѣ́ вни́деши дне́сь: ная́ла бо тя́ є́смь за мандраго́ры сы́на моєго́. И бы́сть съ не́ю тоя́ но́щи.
|
εἰσῆλθε δὲ ᾿Ιακὼβ ἐξ ἀγροῦ ἑσπέρας, καὶ ἐξῆλθε Λεία εἰς συνάντησιν αὐτῷ καὶ εἶπε· πρὸς ἐμὲ εἰσελεύσῃ σήμερον· μεμίσθωμαι γάρ σε ἀντὶ τῶν μανδραγορῶν τοῦ υἱοῦ μου. καὶ ἐκοιμήθη μετ᾿ αὐτῆς τὴν νύκτα ἐκείνην.
|
|
17
|
17
|
|
И послу́ша Бо́гъ Лі́ю, и заче́нши роди́ Іа́кову сы́на пя́таго.
|
καὶ ἐπήκουσεν ὁ Θεὸς Λείας, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τῷ ᾿Ιακὼβ υἱὸν πέμπτον.
|
|
18
|
18
|
|
И рече́ Лі́а: даде́ ми Бо́гъ мзду́ мою́, зане́ да́хъ рабу́ мою́ му́жу моєму́. И прозва́ и́мя єму́ Іссаха́ръ, є́же є́сть мзда́.
|
καὶ εἶπε Λεία· δέδωκέ μοι ὁ Θεὸς τὸν μισθόν μου, ἀνθ᾿ οὗ ἔδωκα τὴν παιδίσκην μου τῷ ἀνδρί μου· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ισσάχαρ, ὅ ἐστι μισθός.
|
|
19
|
19
|
|
И зача́тъ єще́ Лі́а и роди́ сы́на шеста́го Іа́кову.
|
καὶ συνέλαβεν ἔτι Λεία καὶ ἔτεκεν υἱὸν ἕκτον τῷ ᾿Ιακώβ.
|
|
20
|
20
|
|
И рече́ Лі́а: дарова́ ми Бо́гъ да́ръ до́бръ въ ны́нѣшнеє вре́мя: возлю́битъ мя́ му́жъ мо́й: роди́хъ бо єму́ ше́сть сыно́въ. И прозва́ и́мя єму́ Завуло́нъ.
|
καὶ εἶπε Λεία· δεδώρηται ὁ Θεός μοι δῶρον καλὸν ἐν τῷ νῦν καιρῷ· αἱρετιεῖ με ὁ ἀνήρ μου, τέτοκα γὰρ αὐτῷ υἱοὺς ἕξ· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ζαβουλών.
|
|
21
|
21
|
|
И посе́мъ роди́ дще́рь, и прозва́ и́мя є́й Ді́на.
|
καὶ μετὰ τοῦτο ἔτεκε θυγατέρα καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτῆς Δείνα.
|
|
22
|
22
|
|
Помяну́ же Бо́гъ Рахи́ль, и услы́ша ю́ Бо́гъ, и отве́рзе утро́бу єя́:
|
᾿Εμνήσθη δὲ ὁ Θεὸς τῆς Ραχήλ, καὶ ἐπήκουσεν αὐτῆς ὁ Θεὸς καὶ ἀνέῳξεν αὐτῆς τὴν μήτραν,
|
|
23
|
23
|
|
и заче́нши, роди́ Іа́кову сы́на. И рече́ Рахи́ль: отъя́ Бо́гъ укори́зну мою́.
|
καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τῷ ᾿Ιακὼβ υἱόν. εἶπε δὲ Ραχήλ· ἀφεῖλεν ὁ Θεός μου τὸ ὄνειδος·
|
|
24
|
24
|
|
И нарече́ и́мя єму́ Іо́сифъ, глаго́лющи: да прида́стъ ми́ Бо́гъ сы́на друга́го.
|
καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιωσὴφ λέγουσα· προσθέτω ὁ Θεός μοι υἱὸν ἕτερον.
|
|
25
|
25
|
|
Бы́сть же я́ко роди́ Рахи́ль Іо́сифа, рече́ Іа́ковъ Лава́ну: отпусти́ мя, да иду́ на мѣ́сто моє́ и въ зе́млю мою́:
|
᾿Εγένετο δὲ ὡς ἔτεκε Ραχὴλ τὸν ᾿Ιωσήφ, εἶπεν ᾿Ιακὼβ τῷ Λάβαν· ἀπόστειλόν με, ἵνα ἀπέλθω εἰς τὸν τόπον μου καὶ εἰς τὴν γῆν μου.
|
|
26
|
26
|
|
отда́ждь ми́ жены́ моя́ и дѣ́ти моя́, и́хже ра́ди рабо́тахъ тебѣ́, да отиду́: ты́ бо вѣ́си рабо́ту, ю́же рабо́тахъ ти́.
|
ἀπόδος τὰς γυναῖκάς μου καὶ τὰ παιδία μου, περὶ ὧν δεδούλευκά σοι, ἵνα ἀπέλθω· σὺ γὰρ γινώσκεις τὴν δουλείαν, ἣν δεδούλευκά σοι.
|
|
27
|
27
|
|
Рече́ же єму́ Лава́нъ: а́ще обрѣто́хъ благода́ть предъ тобо́ю: усмотри́хъ бо, я́ко благослови́ мя Бо́гъ прише́ствіємъ твои́мъ:
|
εἶπε δὲ αὐτῷ Λάβαν· εἰ εὗρον χάριν ἐναντίον σου, οἰωνισάμην ἄν· εὐλόγησε γάρ με ὁ Θεὸς ἐπὶ τῇ σῇ εἰσόδῳ.
|
|
28
|
28
|
|
раздѣли́ мзду́ свою́ у мене́, и да́мъ ти́.
|
διάστειλον τὸν μισθόν σου πρός με, καὶ δώσω.
|
|
29
|
29
|
|
Рече́ же Іа́ковъ: ты́ вѣ́си, я́же рабо́тахъ тебѣ́, и коли́ко бѣ́ скота́ твоєго́ у мене́:
|
εἶπε δὲ ᾿Ιακώβ· σὺ γινώσκεις ἃ δεδούλευκά σοι καὶ ὅσα ἦν κτήνη σου μετ᾿ ἐμοῦ·
|
|
30
|
30
|
|
ма́ло бо бѣ́ єли́ко твоєго́ у мене́ и возрасте́ во мно́жество: и благослови́ тя Госпо́дь прише́ствіємъ мои́мъ: ны́нѣ у́бо когда́ сотворю́ и а́зъ себѣ́ до́мъ?
|
μικρὰ γὰρ ἦν ὅσα σοι ἐναντίον ἐμοῦ, καὶ ηὐξήθη εἰς πλῆθος, καὶ εὐλόγησέ σε Κύριος ὁ Θεὸς ἐπὶ τῷ ποδί μου. νῦν οὖν πότε ποιήσω κἀγὼ ἐμαυτῷ οἶκον;
|
|
31
|
31
|
|
И рече́ къ нему́ Лава́нъ: что́ ти да́мъ? Рече́ же єму́ Іа́ковъ: не да́си ми́ ничто́же: а́ще сотвори́ши ми́ глаго́лъ се́й, па́ки пасти́ и́мамъ о́вцы твоя́, и сохраню́:
|
καὶ εἶπεν αὐτῷ Λάβαν· τί σοι δώσω; εἶπε δὲ αὐτῷ ᾿Ιακώβ· οὐ δώσεις μοι οὐδέν· ἐὰν ποιήσῃς μοι τὸ ρῆμα τοῦτο, πάλιν ποιμανῶ τὰ πρόβατά σου καὶ φυλάξω.
|
|
32
|
32
|
|
объиди́ вся́ о́вцы твоя́ ны́нѣ и разлучи́ отту́ду вся́кую о́вцу пеле́сую во овца́хъ, и вся́ку бѣлова́тую и пе́струю въ коза́хъ, бу́детъ ми́ мзда́ [и бу́детъ моє́]:
|
παρελθέτω πάντα τὰ πρόβατά σου σήμερον, καὶ διαχώρισον ἐκεῖθεν πᾶν πρόβατον φαιὸν ἐν τοῖς ἄρνασι καὶ πᾶν διάλευκον καὶ ραντὸν ἐν ταῖς αἰξίν· ἔσται μοι μισθός.
|
|
33
|
33
|
|
и послу́шаєтъ мене́ пра́вда моя́ во у́трешній де́нь, я́ко є́сть мзда́ моя́ предъ тобо́ю: все́ є́же а́ще не бу́детъ пестро́ и бѣлова́тоє въ коза́хъ, и пеле́со во овца́хъ, за укра́деноє бу́детъ мно́ю.
|
καὶ ἐπακούσεταί μοι ἡ δικαιοσύνη μου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐπαύριον, ὅτι ἐστὶν ὁ μισθός μου ἐνώπιόν σου· πᾶν, ὃ ἐὰν μὴ ᾖ ραντὸν καὶ διάλευκον ἐν ταῖς αἰξὶ καὶ φαιὸν ἐν τοῖς ἄρνασι, κεκλεμμένον ἔσται παρ᾿ ἐμοί.
|
|
34
|
34
|
|
Рече́ же єму́ Лава́нъ: бу́ди по словеси́ твоєму́.
|
εἶπε δὲ αὐτῷ Λάβαν· ἔστω κατὰ τὸ ρῆμά σου.
|
|
35
|
35
|
|
И разлучи́ въ то́й де́нь козлы́ пе́стрыя и бѣлова́тыя, и вся́ ко́зы пе́стрыя и бѣлова́тыя, и все́ є́же бѣ́ пеле́со во овца́хъ, и все́ є́же бя́ше бѣ́лоє въ ни́хъ: и даде́ въ ру́цѣ сыно́мъ свои́мъ:
|
καὶ διέστειλεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τοὺς τράγους τοὺς ραντοὺς καὶ τοὺς διαλεύκους καὶ πάσας τὰς αἶγας τὰς ραντὰς καὶ τὰς διαλεύκους καὶ πᾶν, ὃ ἦν φαιὸν ἐν τοῖς ἄρνασι, καὶ πᾶν ὃ ἦν λευκὸν ἐν αὐτοῖς, καὶ ἔδωκε διὰ χειρὸς τῶν υἱῶν αὐτοῦ.
|
|
36
|
36
|
|
и разста́ви путе́мъ тре́хъ дні́й, и между́ и́ми и между́ Іа́ковомъ: Іа́ковъ же пася́ше о́вцы Лава́новы оста́вшыяся.
|
καὶ ἀπέστησεν ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν ἀνὰ μέσον αὐτῶν καὶ ἀνὰ μέσον ᾿Ιακώβ. ᾿Ιακὼβ δὲ ἐποίμανε τὰ πρόβατα Λάβαν τὰ ὑπολειφθέντα.
|
|
37
|
37
|
|
Взя́ же Іа́ковъ себѣ́ же́злъ стиракі́новъ зеле́ный, и орѣ́ховъ, и я́воровый: и острога́ я́ Іа́ковъ пестре́ніємъ бѣ́лымъ, сострога́я кору́: явля́шеся же на жезла́хъ бѣ́лоє, є́же острога́, пестро́.
|
ἔλαβε δὲ ἑαυτῷ ᾿Ιακὼβ ράβδον στυρακίνην χλωρὰν καὶ καρυΐνην καὶ πλατάνου, καὶ ἐλέπισεν αὐτὰς ᾿Ιακὼβ λεπίσματα λευκὰ περισύρων τὸ χλωρόν· ἐφαίνετο δὲ ἐπὶ ταῖς ράβδοις τὸ λευκόν, ὃ ἐλέπισε, ποικίλον.
|
|
38
|
38
|
|
И положи́ жезлы́, я́же острога́, въ пои́лныхъ коры́тѣхъ воды́: да єгда́ пріи́дутъ о́вцы пи́ти, предъ жезлы́ прише́дшымъ и́мъ пи́ти, зачну́тъ о́вцы по жезло́мъ:
|
καὶ παρέθηκε τὰς ράβδους, ἃς ἐλέπισεν ἐν τοῖς ληνοῖς τῶν ποτιστηρίων τοῦ ὕδατος, ἵνα ὡς ἂν ἔλθωσι τὰ πρόβατα πιεῖν ἐνώπιον τῶν ράβδων, ἐλθόντων αὐτῶν πιεῖν, ἐγκισσήσωσι τὰ πρόβατα εἰς τὰς ράβδους·
|
|
39
|
39
|
|
и зачина́ху о́вцы по жезло́мъ, и ражда́ху о́вцы бѣлова́тыя и пе́стрыя и пепелови́дныя пе́стрыя.
|
καὶ ἐνεκίσσων τὰ πρόβατα εἰς τὰς ράβδους καὶ ἔτικτον τὰ πρόβατα διάλευκα καὶ ποικίλα καὶ σποδοειδῆ ραντά.
|
|
40
|
40
|
|
А́гницы же разлучи́ Іа́ковъ и поста́ви пря́мо овца́мъ овна́ бѣлова́таго, и вся́коє пе́строє во а́гнцахъ: и разлучи́ себѣ́ стада́ по себѣ́, и не смѣси́ си́хъ со овца́ми Лава́новыми.
|
τοὺς δὲ ἀμνοὺς διέστειλεν ᾿Ιακὼβ καὶ ἔστησεν ἐναντίον τῶν προβάτων κριὸν διάλευκον καὶ πᾶν ποικίλον ἐν τοῖς ἀμνοῖς· καὶ διεχώρισεν ἑαυτῷ ποίμνια καθ᾿ ἑαυτὸν καὶ οὐκ ἔμιξεν αὐτὰ εἰς τὰ πρόβατα Λάβαν.
|
|
41
|
41
|
|
Бы́сть же во вре́мя, въ не́же зачина́ху о́вцы во чре́вѣ пріє́млющя, положи́ Іа́ковъ жезлы́ предъ овца́ми въ коры́тѣхъ, є́же зачина́ти и́мъ по жезло́мъ:
|
ἐγένετο δὲ ἐν τῷ καιρῷ, ᾧ ἐνεκίσσων τὰ πρόβατα ἐν γαστρὶ λαμβάνοντα, ἔθηκεν ᾿Ιακὼβ τὰς ράβδους ἐναντίον τῶν προβάτων ἐν τοῖς ληνοῖς τοῦ ἐγκισσῆσαι αὐτὰ κατὰ τὰς ράβδους·
|
|
42
|
42
|
|
єгда́ же ражда́ху о́вцы, не полага́ше: бы́ша же неназнамена́ныя Лава́новы, а знамена́ныя Іа́ковли.
|
ἡνίκα δ᾿ ἂν ἔτεκε τὰ πρόβατα, οὐκ ἐτίθει· ἐγένετο δὲ τὰ μὲν ἄσημα τοῦ Λάβαν, τά δὲ ἐπίσημα τοῦ ᾿Ιακώβ.
|
|
43
|
43
|
|
И разбогатѣ́ человѣ́къ зѣло́ зѣло́: и бы́ша єму́ ско́ти мно́зи, и воло́ве, и раби́, и рабы́ни, и велблю́ды, и ослы́.
|
καὶ ἐπλούτισεν ὁ ἄνθρωπος σφόδρα σφόδρα, καὶ ἐγένετο αὐτῷ κτήνη πολλὰ καὶ βόες καὶ παῖδες, καὶ παιδίσκαι καὶ κάμηλοι καὶ ὄνοι.
|