|
Глава 32
|
Κεφάλαιο 32
|
|
1
|
1
|
|
И Іа́ковъ и́де въ пу́ть сво́й. И воззрѣ́въ ви́дѣ по́лкъ Бо́жій воополчи́вшійся: и срѣто́ша єго́ А́нгели Бо́жіи.
|
ΚΑΙ ᾿Ιακὼβ ἀπῆλθεν εἰς τὴν ὁδὸν ἑαυτοῦ. καὶ ἀναβλέψας εἶδε παρεμβολὴν Θεοῦ παρεμβεβληκυῖαν, καὶ συνήντησαν αὐτῷ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.
|
|
2
|
2
|
|
Рече́ же Іа́ковъ, єгда́ ви́дѣ и́хъ: по́лкъ Бо́жій се́й. И прозва́ и́мя мѣ́сту тому́ Полки́.
|
εἶπε δὲ ᾿Ιακώβ, ἡνίκα εἶδεν αὐτούς· παρεμβολὴ Θεοῦ αὕτη· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Παρεμβολαί.
|
|
3
|
3
|
|
Посла́ же Іа́ковъ послы́ предъ собо́ю ко Иса́ву бра́ту своєму́ въ зе́млю Сиі́ръ, въ страну́ Єдо́мъ,
|
᾿Απέστειλε δὲ ᾿Ιακὼβ ἀγγέλους ἔμπροσθεν αὐτοῦ πρὸς ῾Ησαῦ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ εἰς γῆν Σηείρ, εἰς χώραν ᾿Εδώμ.
|
|
4
|
4
|
|
и заповѣ́да и́мъ глаго́ля: та́ко рцы́те господи́ну моєму́ Иса́ву: та́ко глаго́летъ ра́бъ тво́й Іа́ковъ: у Лава́на обита́хъ и уме́длихъ да́же до ны́нѣ:
|
καὶ ἐνετείλατο αὐτοῖς λέγων· οὕτως ἐρεῖτε τῷ κυρίῳ μου ῾Ησαῦ· οὕτως λέγει ὁ παῖς σου ᾿Ιακώβ· μετὰ Λάβαν παρῴκησα, καὶ ἐχρόνισα ἕως τοῦ νῦν,
|
|
5
|
5
|
|
и бы́ша ми́ воло́ве и ослы́ и о́вцы, и раби́ и рабы́ни: и посла́хъ повѣ́дати господи́ну моєму́ Иса́ву, дабы́ обрѣ́лъ ра́бъ тво́й благода́ть предъ тобо́ю.
|
καὶ ἐγένοντό μοι βόες καὶ ὄνοι καὶ πρόβατα καὶ παῖδες καὶ παιδίσκαι, καὶ ἀπέστειλα ἀναγγεῖλαι τῷ κυρίῳ μου ῾Ησαῦ, ἵνα εὕρῃ ὁ παῖς σου χάριν ἐναντίον σου.
|
|
6
|
6
|
|
И возврати́шася послы́ ко Іа́кову, глаго́люще: ходи́хомъ ко бра́ту твоєму́ Иса́ву, и се́, са́мъ и́детъ во срѣ́теніє тебѣ́, и четы́риста муже́й съ ни́мъ.
|
καὶ ἀνέστρεψαν οἱ ἄγγελοι πρὸς ᾿Ιακὼβ λέγοντες· ἤλθομεν πρὸς τὸν ἀδελφόν σου ῾Ησαῦ, καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ἔρχεται εἰς συνάντησίν σοι καὶ τετρακόσιοι ἄνδρες μετ᾿ αὐτοῦ.
|
|
7
|
7
|
|
Убоя́ся же Іа́ковъ зѣло́ и въ недоумѣ́ніи бѣ́: и раздѣли́ лю́ди су́щыя съ собо́ю, и волы́ и велблю́ды и о́вцы на два́ полка́,
|
ἐφοβήθη δὲ ᾿Ιακὼβ σφόδρα, καὶ ἠπορεῖτο. καὶ διεῖλε τὸν λαὸν τὸν μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ τοὺς βόας καὶ τὰς καμήλους καὶ τὰ πρόβατα εἰς δύο παρεμβολάς,
|
|
8
|
8
|
|
и рече́ Іа́ковъ: а́ще пріи́детъ Иса́въ на єди́нъ по́лкъ и изсѣче́тъ и́, бу́детъ вторы́й по́лкъ во спасе́ніи.
|
καὶ εἶπεν ᾿Ιακώβ· ἐὰν ἔλθῃ ῾Ησαῦ εἰς παρεμβολὴν μίαν καὶ κόψῃ αὐτήν, ἔσται ἡ παρεμβολὴ ἡ δευτέρα εἰς τὸ σώζεσθαι.
|
|
9
|
9
|
|
Рече́ же Іа́ковъ: Бо́гъ отца́ моєго́ Авраа́ма и Бо́гъ отца́ моєго́ Ісаа́ка, Го́споди Бо́же, Ты́ рекі́й ми́: иди́ въ зе́млю рожде́нія твоєго́, и бла́го тебѣ́ сотворю́:
|
εἶπε δὲ ᾿Ιακώβ· ὁ Θεὸς τοῦ πατρός μου ῾Αβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ πατρός μου ᾿Ισαάκ, Κύριε σὺ ὁ εἰπών μοι, ἀπότρεχε εἰς τὴν γῆν τῆς γενέσεώς σου καὶ εὖ σε ποιήσω,
|
|
10
|
10
|
|
довлѣ́єтъ ми́ от всея́ пра́вды и от всея́ и́стины, ю́же сотвори́лъ єси́ рабу́ Твоєму́: съ жезло́мъ бо си́мъ преидо́хъ Іорда́нъ се́й, ны́нѣ же бѣ́хъ въ два́ полка́:
|
ἱκανούσθω μοι ἀπὸ πάσης δικαιοσύνης καὶ ἀπὸ πάσης ἀληθείας, ἧς ἐποίησας τῷ παιδί σου· ἐν γὰρ τῇ ῥάβδῳ μου ταύτῃ διέβην τὸν ᾿Ιορδάνην τοῦτον, νυνὶ δὲ γέγονα εἰς δύο παρεμβολάς.
|
|
11
|
11
|
|
изми́ мя от руки́ бра́та моєго́, от руки́ Иса́ва: я́ко бою́ся а́зъ єго́, да не когда́ прише́дъ убіє́тъ мя́ и ма́терь съ ча́ды:
|
ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς τοῦ ἀδελφοῦ μου, ἐκ χειρὸς ῾Ησαῦ, ὅτι φοβοῦμαι ἐγὼ αὐτόν, μή ποτε ἐλθὼν πατάξῃ με καὶ μητέρα ἐπὶ τέκνοις.
|
|
12
|
12
|
|
Ты́ же ре́клъ єси́: бла́го тебѣ́ сотворю́ и положу́ сѣ́мя твоє́ я́ко песо́къ морскі́й, и́же не изочте́тся от мно́жества.
|
σὺ δὲ εἶπας· εὖ σε ποιήσω καὶ θήσω τὸ σπέρμα σου ὡς τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, ἣ οὐκ ἀριθμηθήσεται ἀπὸ τοῦ πλήθους.
|
|
13
|
13
|
|
И спа́ та́мо но́щи тоя́, и взя́, я́же имя́ше да́ры, и посла́ Иса́ву бра́ту своєму́:
|
καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ τὴν νύκτα ἐκείνην. καὶ ἔλαβεν ὧν ἔφερε δῶρα καὶ ἐξαπέστειλεν ῾Ησαῦ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ,
|
|
14
|
14
|
|
ко́зъ двѣ́сти, козло́въ два́десять, ове́цъ двѣ́сти, овно́въ два́десять,
|
αἶγας διακοσίας, τράγους εἴκοσι, πρόβατα διακόσια, κριοὺς εἴκοσι,
|
|
15
|
15
|
|
велблю́довъ дойны́хъ, и жребя́тъ и́хъ три́десять, воло́въ четы́редесять, юнцо́въ де́сять, осло́въ два́десять и жребя́тъ де́сять:
|
καμήλους θηλαζούσας, καὶ τὰ παιδία αὐτῶν τριάκοντα, βόας τεσσαράκοντα, ταύρους δέκα, ὄνους εἴκοσι καὶ πώλους δέκα.
|
|
16
|
16
|
|
и даде́ и́хъ рабо́мъ свои́мъ, [ко́єждо] ста́до осо́бо, и рече́ рабо́мъ свои́мъ: иди́те предо мно́ю, и разстоя́ніє твори́те между́ ста́домъ и ста́домъ.
|
καὶ ἔδωκεν αὐτὰ τοῖς παισὶν αὐτοῦ ποίμνιον κατὰ μόνας. εἶπε δὲ τοῖς παισὶν αὐτοῦ· προπορεύεσθε ἔμπροσθέν μου, καὶ διάστημα ποιεῖτε ἀνὰ μέσον ποίμνης καὶ ποίμνης.
|
|
17
|
17
|
|
И заповѣ́да пе́рвому глаго́ля: а́ще тя́ сря́щетъ Иса́въ бра́тъ мо́й и вопро́ситъ тя́ глаго́ля: чі́й єси́, и ка́мо и́деши, и чія́ сія́, я́же предъ тобо́ю и́дутъ?
|
καὶ ἐνετείλατο τῷ πρώτῳ, λέγων· ἐάν σοι συναντήσῃ ῾Ησαῦ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἐρωτᾷ σε, λέγων· τίνος εἶ καὶ ποῦ πορεύῃ, καὶ τίνος ταῦτα τὰ προπορευόμενά σου;
|
|
18
|
18
|
|
рече́ши: раба́ твоєго́ Іа́кова: да́ры посла́ господи́ну моєму́ Иса́ву: и се́, са́мъ за на́ми [и́детъ].
|
ἐρεῖς· τοῦ παιδός σου ᾿Ιακώβ· δῶρα ἀπέσταλκε τῷ κυρίῳ μου ῾Ησαῦ, καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ὀπίσω ἡμῶν.
|
|
19
|
19
|
|
И заповѣ́да пе́рвому, и второ́му, и тре́тієму, и всѣ́мъ предъиду́щымъ вслѣ́дъ ста́дъ си́хъ глаго́ля: по словеси́ сему́ глаго́лите Иса́ву, єгда́ обря́щете єго́ вы́,
|
καὶ ἐνετείλατο τῷ πρώτῳ καὶ τῷ δευτέρῳ καὶ τῷ τρίτῳ καὶ πᾶσι τοῖς προπορευομένοις ὀπίσω τῶν ποιμνίων τούτων, λέγων· κατὰ τὸ ρῆμα τοῦτο λαλήσατε ῾Ησαῦ ἐν τῷ εὑρεῖν ὑμᾶς αὐτὸν
|
|
20
|
20
|
|
и рцы́те: се́, ра́бъ тво́й Іа́ковъ и́детъ за на́ми: рече́ бо: укрощу́ лице́ єго́ дара́ми предъиду́щими єго́, и посе́мъ узрю́ лице́ єго́: не́гли бо пріи́метъ лице́ моє́?
|
καὶ ἐρεῖτε· ἰδοὺ ὁ παῖς σου ᾿Ιακὼβ παραγίνεται ὀπίσω ἡμῶν. εἶπε γάρ· ἐξιλάσομαι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν τοῖς δώροις τοῖς προπορευομένοις αὐτοῦ, καὶ μετὰ τοῦτο ὄψομαι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ· ἴσως γὰρ προσδέξεται τὸ πρόσωπόν μου.
|
|
21
|
21
|
|
И предъидя́ху да́ры предъ лице́мъ єго́, са́мъ же преспа́ тоя́ но́щи въ полцѣ́.
|
καὶ προεπορεύετο τὰ δῶρα κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ, αὐτὸς δὲ ἐκοιμήθη τὴν νύκτα ἐκείνην ἐν τῇ παρεμβολῇ.
|
|
22
|
22
|
|
Воста́въ же тоя́ но́щи, поя́ о́бѣ жены́ [своя́] и о́бѣ рабы́ни и єдинона́десять сыно́въ свои́хъ, и пре́йде бро́дъ Іаво́къ:
|
᾿Αναστὰς δὲ τὴν νύκτα ἐκείνην ἔλαβε τὰς δύο γυναῖκας καὶ τὰς δύο παιδίσκας καὶ τὰ ἕνδεκα παιδία αὐτοῦ καὶ διέβη τὴν διάβασιν τοῦ ᾿Ιαβώκ·
|
|
23
|
23
|
|
и взя́ и́хъ, и пре́йде пото́къ, и преведе́ вся́ своя́.
|
καὶ ἔλαβεν αὐτοὺς καὶ διέβη τὸν χειμάρρουν καὶ διεβίβασε πάντα τὰ αὐτοῦ.
|
|
24
|
24
|
|
Оста́ся же Іа́ковъ єди́нъ. И боря́шеся съ ни́мъ Человѣ́къ да́же до у́тра.
|
ὑπελείφθη δὲ ᾿Ιακὼβ μόνος, καὶ ἐπάλαιεν ἄνθρωπος μετ᾿ αὐτοῦ ἕως πρωΐ.
|
|
25
|
25
|
|
Ви́дѣ же, я́ко не мо́жетъ проти́ву єму́: и прикосну́ся широтѣ́ стегна́ єго́: и отерпе́ широта́ стегна́ Іа́ковля, єгда́ боря́шеся съ Ни́мъ.
|
εἶδε δέ, ὅτι οὐ δύναται πρὸς αὐτόν, καὶ ἥψατο τοῦ πλάτους τοῦ μηροῦ αὐτοῦ, καὶ ἐνάρκησε τὸ πλάτος τοῦ μηροῦ ᾿Ιακὼβ ἐν τῷ παλαίειν αὐτὸν μετ᾿ αὐτοῦ.
|
|
26
|
26
|
|
И рече́ єму́: пусти́ Мя: взы́де бо заря́. О́нъ же рече́: не пущу́ Тебе́, а́ще не благослови́ши мене́.
|
καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀπόστειλόν με· ἀνέβη γὰρ ὁ ὄρθρος. ὁ δὲ εἶπεν· οὐ μή σε ἀποστείλω, ἐὰν μή με εὐλογήσῃς.
|
|
27
|
27
|
|
Рече́ же єму́: что́ ти и́мя є́сть? О́нъ же рече́: Іа́ковъ.
|
εἶπε δὲ αὐτῷ· τί τὸ ὄνομά σου ἐστίν, ὁ δὲ εἶπεν· ᾿Ιακώβ.
|
|
28
|
28
|
|
И рече́ єму́: не прозове́тся ктому́ и́мя твоє́ Іа́ковъ, но Ісра́иль бу́детъ и́мя твоє́: поне́же укрѣпи́лся єси́ съ Бо́гомъ и съ человѣ́ки си́ленъ бу́деши.
|
καὶ εἶπεν αὐτῷ· οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου ᾿Ιακώβ, ἀλλ᾿ ᾿Ισραὴλ ἔσται τὸ ὄνομά σου, ὅτι ἐνίσχυσας μετὰ Θεοῦ, καὶ μετ᾿ ἀνθρώπων δυνατὸς ἔσῃ.
|
|
29
|
29
|
|
Вопроси́ же Іа́ковъ и рече́: повѣ́ждь ми́ и́мя Твоє́. И рече́: вску́ю сіє́ вопроша́єши ты́ и́мене Моєго́? Є́же чу́дно є́сть. И благослови́ єго́ та́мо.
|
ἠρώτησε δὲ ᾿Ιακὼβ καὶ εἶπεν· ἀνάγγειλόν μοι τὸ ὄνομά σου. καὶ εἶπεν· ἱνατί τοῦτο ἐρωτᾶς σὺ τὸ ὄνομά μου; καὶ εὐλόγησεν αὐτὸν ἐκεῖ.
|
|
30
|
30
|
|
И прозва́ Іа́ковъ и́мя мѣ́сту тому́ Ви́дъ Бо́жій: ви́дѣхъ бо Бо́га лице́мъ къ лицу́, и спасе́ся душа́ моя́.
|
καὶ ἐκάλεσεν ᾿Ιακὼβ τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου, Εἶδος Θεοῦ· εἶδον γὰρ Θεὸν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, καὶ ἐσώθη μου ἡ ψυχή.
|
|
31
|
31
|
|
Возсія́ же єму́ со́лнце, єгда́ пре́йде Ви́дъ Бо́жій: о́нъ же хрома́ше стегно́мъ свои́мъ.
|
ἀνέτειλε δὲ αὐτῷ ὁ ἥλιος, ἡνίκα παρῆλθε τὸ εἶδος τοῦ Θεοῦ· αὐτὸς δέ ἐπέσκαζε τῷ μηρῷ αὐτοῦ·
|
|
32
|
32
|
|
Сего́ ра́ди не ядя́тъ сы́нове Ізра́илевы жи́лы, я́же отерпе́, я́же є́сть въ широтѣ́ стегна́, да́же до дне́ сего́: поне́же прикосну́ся широтѣ́ стегна́ Іа́ковли жи́лы, я́же отерпе́.
|
ἕνεκεν τούτου οὐ μὴ φάγωσιν υἱοὶ ᾿Ισραὴλ τὸ νεῦρον, ὃ ἐνάρκησεν, ὅ ἐστιν ἐπὶ τοῦ πλάτους τοῦ μηροῦ, ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, ὅτι ἥψατο τοῦ πλάτους τοῦ μηροῦ ᾿Ιακὼβ τοῦ νεύρου, ὃ ἐνάρκησεν.
|