|
Глава́ ѳ҃і
|
Κεφάλαιο 19
|
|
1
|
1
|
| Сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: и҆дѝ и҆ стѧжѝ сосꙋ́дъ скꙋде́льничь жже́нъ, и҆ приведѝ ѿ ста́рєцъ людски́хъ и҆ ѿ ста́рєцъ свѧще́нническихъ: | ΤΟΤΕ εἶπε Κύριος πρός με· βάδισον καὶ κτῆσαι βῖκον πεπλασμένον ὀστράκινον καὶ ἄξεις ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ καὶ ἀπὸ τῶν ἱερέων, |
|
2
|
2
|
| и҆ и҆зы́ди въ мѣ́сто многогро́бищное сынѡ́въ є҆ннѡ́нихъ, є҆́же є҆́сть бли́з̾ придве́рїѧ вра́тъ харсі́ѳскихъ [со́лнечныхъ], и҆ прочтѝ та́мѡ всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же а҆́зъ возгл҃ю тебѣ̀, | καὶ ἐξελεύσῃ εἰς τὸ πολυάνδριον υἱῶν τῶν τέκνων αὐτῶν, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῶν προθύρων πύλης τῆς Χαρσείθ, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ πάντας τοὺς λόγους τούτους, οὓς ἂν λαλήσω πρὸς σέ, |
|
3
|
3
|
| и҆ рече́ши и҆̀мъ: слы́шите сло́во гдⷭ҇не, ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины, и҆ ѡ҆бита́телїе і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ входѧ́щїи врата́ми си́ми: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ ѕла̑ѧ на мѣ́сто сїѐ, ꙗ҆́кѡ всѧ́комꙋ слы́шащемꙋ сїѧ̑ зазвꙋчи́тъ во оу҆́шїю є҆гѡ̀: | καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου, βασιλεῖς ᾿Ιούδα καὶ ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οἱ εἰσπορευόμενοι ἐν ταῖς πύλαις ταύταις· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον κακά, ὥστε παντὸς ἀκούοντος αὐτὰ ἠχήσει τὰ ὦτα αὐτοῦ, |
|
4
|
4
|
| поне́же ѡ҆ста́виша мѧ̀, и҆ чꙋ́жде сотвори́ша мѣ́сто сїѐ, и҆ пожро́ша на не́мъ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ, и҆́хже не вѣ́дѣша ті́и и҆ ѻ҆тцы̀ и҆́хъ: и҆ ца́рїе і҆ꙋ̑дины напо́лниша мѣ́сто сїѐ кро́ве непови́нныхъ | ἀνθ’ ὧν ἐγκατέλιπόν με καὶ ἀπηλλοτρίωσαν τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἐθυμίασαν ἐν αὐτῷ θεοῖς ἀλλοτρίοις, οἷς οὐκ ᾔδεισαν αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν, καὶ οἱ βασιλεῖς ᾿Ιούδα ἔπλησαν τὸν τόπον τοῦτον αἱμάτων ἀθῴων |
|
5
|
5
|
| и҆ созда́ша высѡ́каѧ ваа́лꙋ на сожже́нїе сынѡ́въ свои́хъ ѻ҆гне́мъ, во всесожже́нїе ваа́лꙋ, ꙗ҆̀же не заповѣ́дахъ, ни гл҃ахъ, нижѐ взыдо́ша на се́рдце моѐ. | καὶ ᾠκοδόμησαν ὑψηλὰ τῇ Βάαλ τοῦ κατακαίειν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐν πυρί, ἃ οὐκ ἐνετειλάμην οὐδὲ διενοήθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου. |
|
6
|
6
|
| Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ не прозове́тсѧ ктомꙋ̀ мѣ́сто сїѐ паде́нїе и҆ мѣ́сто многогро́бищное сынѡ́въ є҆ннѡ́нихъ, но мѣ́сто многогро́бищное закла́нїѧ: | διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ οὐ κληθήσεται τῷ τόπῳ τούτῳ ἔτι Διάπτωσις καὶ Πολυάνδριον υἱοῦ ᾿Εννόμ, ἀλλ’ ἢ Πολυάνδριον τῆς σφαγῆς. |
|
7
|
7
|
| и҆ расточꙋ̀ совѣ́тъ і҆ꙋ́динъ и҆ совѣ́тъ і҆ерⷭ҇ли́ма въ мѣ́стѣ се́мъ, и҆ превращꙋ̀ и҆̀хъ мече́мъ пред̾ враги̑ и҆́хъ и҆ въ рꙋкꙋ̀ и҆́щꙋщихъ дꙋ́шъ и҆́хъ: и҆ да́мъ трꙋ́пїе и҆́хъ въ ꙗ҆́дь пти́цамъ небє́снымъ и҆ ѕвѣрє́мъ земны̑мъ: | καὶ σφάξω τὴν βουλὴν ᾿Ιούδα καὶ τὴν βουλὴν ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ καταβαλῶ αὐτοὺς ἐν μαχαίρᾳ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν καὶ ἐν χερσὶ τῶν ζητούντων τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καὶ δώσω τοὺς νεκροὺς αὐτῶν εἰς βρῶσιν τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς. |
|
8
|
8
|
| и҆ поста́влю гра́дъ се́й въ разоре́нїе и҆ во звизда́нїе: всѧ́къ, и҆́же мимои́детъ, ѡ҆ не́мъ почꙋди́тсѧ и҆ позви́ждетъ ѡ҆ все́й ꙗ҆́звѣ є҆гѡ̀: | καὶ τάξω τὴν πόλιν ταύτην εἰς ἀφανισμὸν καὶ εἰς συριγμόν· πᾶς ὁ παραπορευόμενος ἐπ’ αὐτῆς σκυθρωπάσει καὶ συριεῖ ὑπὲρ πάσης τῆς πληγῆς αὐτῆς. |
|
9
|
9
|
| и҆ снѣдѧ́тъ плѡ́ти сынѡ́въ свои́хъ и҆ плѡ́ти дще́рей свои́хъ, и҆ кі́йждо плѡ́ти по́дрꙋга своегѡ̀ снѣ́сть во ѡ҆бстоѧ́нїи и҆ въ тѣснотѣ̀, въ не́йже запрꙋ́тъ и҆̀хъ вразѝ и҆́хъ, и҆́щꙋщїи дꙋшѝ и҆́хъ. | καὶ ἔδονται τὰς σάρκας τῶν υἱῶν αὐτῶν καὶ τὰς σάρκας τῶν θυγατέρων αὐτῶν, καὶ ἕκαστος τὰς σάρκας τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἔδονται ἐν τῇ περιοχῇ καὶ ἐν τῇ πολιορκίᾳ, ᾗ πολιορκήσουσιν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν. |
|
10
|
10
|
| И҆ да сокрꙋши́ши сосꙋ́дъ пред̾ ѻ҆чи́ма мꙋже́й и҆сходѧ́щихъ съ тобо́ю | καὶ συντρίψεις τὸν βῖκον κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνδρῶν τῶν ἐκπορευομένων μετά σοῦ |
|
11
|
11
|
| и҆ рече́ши къ ни̑мъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: та́кѡ сокрꙋшꙋ̀ лю́ди сїѧ̑ и҆ гра́дъ се́й, ꙗ҆́коже сокрꙋша́етсѧ сосꙋ́дъ скꙋде́льный, и҆́же не мо́жетъ ктомꙋ̀ и҆сцѣли́тисѧ: и҆ въ тѡфе́ѳѣ погребꙋ́тсѧ тогѡ̀ ра́ди, ꙗ҆́кѡ не бꙋ́детъ и҆но́гѡ мѣ́ста на погребе́нїе. | καὶ ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος· οὕτως συντρίψω τὸν λαὸν τοῦτον, καὶ τὴν πόλιν ταύτην, καθὼς συντρίβεται ἄγγος ὀστράκινον, ὃ οὐ δυνήσεται ἰαθῆναι ἔτι. |
|
12
|
12
|
| Та́кѡ сотворю̀ мѣ́стꙋ семꙋ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ ѡ҆бита́телємъ є҆гѡ̀, да поста́влю гра́дъ то́й ꙗ҆́кѡ па́дающь. | οὕτως ποιήσω, λέγει Κύριος, τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ἐν αὐτῷ τοῦ δοθῆναι τὴν πόλιν ταύτην ὡς τὴν διαπίπτουσαν. |
|
13
|
13
|
| И҆ бꙋ́дꙋтъ до́мы і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ до́мы царе́й і҆ꙋ́диныхъ, ꙗ҆́коже мѣ́сто па́дающее, ѿ нечисто́тъ свои́хъ во всѣ́хъ домѣ́хъ, въ ни́хже жрѧ́хꙋ на кро́вѣхъ свои́хъ всемꙋ̀ во́инствꙋ небе́сномꙋ и҆ приноша́хꙋ возлїѧ̑нїѧ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ. | καὶ οἶκοι ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οἶκοι βασιλέων ᾿Ιούδα ἔσονται καθὼς ὁ τόπος ὁ διαπίπτων ἀπὸ τῶν ἀκαθαρσιῶν αὐτῶν ἐν πάσαις ταῖς οἰκίαις, ἐν αἷς ἐθυμίασαν ἐπὶ τῶν δωμάτων αὐτῶν πάσῃ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔσπεισαν σπονδὰς θεοῖς ἀλλοτρίοις. — |
|
14
|
14
|
| И҆ прїи́де і҆еремі́а ѿ (мѣ́ста) паде́нїѧ, а҆́може посла̀ є҆го̀ гдⷭ҇ь прⷪ҇ро́чествовати, и҆ ста̀ во дворѣ̀ до́мꙋ гдⷭ҇нѧ и҆ речѐ ко всѣ̑мъ лю́демъ: | Καὶ ἦλθεν ῾Ιερεμίας ἀπὸ τῆς διαπτώσεως, οὗ ἀπέστειλεν αὐτὸν Κύριος ἐκεῖ τοῦ προφητεῦσαι, καὶ ἔστη ἐν τῇ αὐλῇ οἴκου Κυρίου καὶ εἶπε πρὸς πάντα τὸν λαόν· |
|
15
|
15
|
| сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на гра́дъ се́й и҆ на всѧ̑ гра́ды є҆гѡ̀ и҆ на всѧ̑ се́ла є҆гѡ̀ всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же гл҃алъ є҆́смь на́нь: ꙗ҆́кѡ ѡ҆жесточи́ша вы̑и своѧ̑, є҆́же не слы́шати за́повѣдїй мои́хъ. | τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ ἐπὶ πάσας τὰς πόλεις αὐτῆς καὶ ἐπὶ τὰς κώμας αὐτῆς ἅπαντα τὰ κακά, ἃ ἐλάλησα ἐπ’ αὐτήν, ὅτι ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν τοῦ μὴ εἰσακούειν τῶν ἐντολῶν μου. |
Паперове видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.