|
Κεφάλαιο 24
|
Глава 24
|
|
1
|
1
|
|
ΙΔΟΥ Κύριος καταφθείρει τὴν οἰκουμένην καὶ ἐρημώσει αὐτὴν καὶ ἀνακαλύψει τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ διασπερεῖ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῇ.
|
Се́, Госпо́дь разсы́плетъ вселе́нную и опустоши́тъ ю́, и откры́єтъ лице́ єя́ и расточи́тъ живу́щыя на не́й.
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ παῖς ὡς ὁ κύριος καὶ ἡ θεράπαινα ὡς ἡ κυρία· ἔσται ὁ ἀγοράζων ὡς ὁ πωλῶν, ὁ δανείζων ὡς ὁ δανειζόμενος καὶ ὁ ὀφείλων ὡς ᾧ ὀφείλει.
|
И бу́дутъ лю́діє а́ки жре́цъ, и ра́бъ а́ки господи́нъ, и раба́ а́ки госпожа́: бу́детъ купу́яй я́ко продая́й, и взаи́мъ є́мляй а́ки заимода́вецъ, и до́лжный а́ки єму́же є́сть до́лженъ.
|
|
3
|
3
|
|
φθορᾷ φθαρήσεται ἡ γῆ, καὶ προνομῇ προνομευθήσεται ἡ γῆ· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα.
|
Тлѣ́ніємъ истлѣ́єтъ земля́, и расхище́ніємъ расхище́на бу́детъ земля́: уста́ бо Госпо́дня глаго́лаша сія́.
|
|
4
|
4
|
|
ἐπένθησεν ἡ γῆ, καὶ ἐφθάρη ἡ οἰκουμένη, ἐπένθησαν οἱ ὑψηλοὶ τῆς γῆς.
|
Воспла́кася земля́, и растлѣ́нна бы́сть вселе́нная, воспла́кашася высо́цыи земли́.
|
|
5
|
5
|
|
ἡ δὲ γῆ ἠνόμησε διὰ τοὺς κατοικοῦντας αὐτήν, διότι παρήλθοσαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα, διαθήκην αἰώνιον.
|
Земля́ бо беззако́ніє сотвори́ живу́щихъ ра́ди на не́й, поне́же преступи́ша зако́нъ и измѣни́ша за́повѣди, разруши́ша завѣ́тъ вѣ́чный.
|
|
6
|
6
|
|
διὰ τοῦτο ἀρὰ ἔδεται τὴν γῆν, ὅτι ἡμάρτοσαν οἱ κατοικοῦντες αὐτήν· διὰ τοῦτο πτωχοὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ γῇ, καὶ καταλειφθήσονται ἄνθρωποι ὀλίγοι.
|
Сего́ ра́ди прокля́тіє поя́стъ зе́млю, я́ко согрѣши́ша живу́щіи на не́й: сего́ ра́ди убо́зи бу́дутъ живу́щіи на земли́, и оста́нется человѣ́ковъ ма́ло.
|
|
7
|
7
|
|
πενθήσει οἶνος, πενθήσει ἄμπελος, στενάξουσι πάντες οἱ εὐφραινόμενοι τὴν ψυχήν.
|
Воспла́чется віно́, возрыда́єтъ віногра́дъ, возстену́тъ вси́ ра́дующіися душе́ю.
|
|
8
|
8
|
|
πέπαυται εὐφροσύνη τυμπάνων, πέπαυται αὐθαδεία καὶ πλοῦτος ἀσεβῶν, πέπαυται φωνὴ κιθάρας.
|
Преста́ло є́сть весе́ліє тимпа́новъ, преста́ высокоде́рзость и бога́тство нечести́выхъ, преста́лъ є́сть гла́съ гу́слей:
|
|
9
|
9
|
|
ἠσχύνθησαν οὐκ ἔπιον οἶνον, πικρὸν ἐγένετο τὸ σίκερα τοῖς πίνουσιν.
|
усрами́шася, не пи́ша віна́, горька́ бы́сть Сіке́ра пію́щымъ.
|
|
10
|
10
|
|
ἠρημώθη πᾶσα πόλις, κλείσει οἰκίαν τοῦ μὴ εἰσελθεῖν.
|
Опустѣ́ вся́къ гра́дъ, заключи́тъ хра́мъ, є́же не вни́ти.
|
|
11
|
11
|
|
ὀλολύζεται περὶ τοῦ οἴνου πανταχῆ· πέπαυται πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς, ἀπῆλθε πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς.
|
Пла́читеся о вінѣ́ всю́ду, преста́ла є́сть ра́дость вся́ земна́я, отъи́де вся́ ра́дость земли́.
|
|
12
|
12
|
|
καὶ καταλειφθήσονται πόλεις ἔρημοι, καὶ οἶκοι ἐγκαταλελειμμένοι ἀπολοῦνται.
|
И оста́нутъ гра́ди пу́сти, и до́мове оста́влени поги́бнутъ.
|
|
13
|
13
|
|
ταῦτα πάντα ἔσται ἐν τῇ γῆ ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν, ὃν τρόπον ἐάν τις καλαμήσηται ἐλαίαν, οὕτως καλαμήσονται αὐτούς, καὶ ἐὰν παύσηται ὁ τρύγητος.
|
Сія́ вся́ бу́дутъ на земли́ среди́ язы́ковъ: я́коже а́ще кто́ отряса́єтъ ма́сличину, та́ко отрясу́тъ и́хъ: и [я́коже] а́ще оста́нетъ от объима́нія віногра́да,
|
|
14
|
14
|
|
οὗτοι φωνῇ βοήσονται, οἱ δὲ καταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς εὐφρανθήσονται ἅμα τῇ δόξῃ Κυρίου. ταραχθήσεται τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης·
|
сі́и гла́сомъ возопію́тъ: оста́вшіися же на земли́ возра́дуются со сла́вою Госпо́днею, возмяте́тся вода́ морска́я.
|
|
15
|
15
|
|
διὰ τοῦτο ἡ δόξα Κυρίου ἐν ταῖς νήσοις ἔσται τῆς θαλάσσης, τὸ ὄνομα Κυρίου ἔνδοξον ἔσται, Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ.
|
Сего́ ра́ди сла́ва Госпо́дня во о́стровѣхъ бу́детъ морски́хъ, и́мя Госпо́дне просла́влено бу́детъ.
|
|
16
|
16
|
|
ἀπὸ τῶν πτερύγων τῆς γῆς τέρατα ἠκούσαμεν, ἐλπὶς τῷ εὐσεβεῖ. καὶ ἐροῦσιν· οὐαὶ τοῖς ἀθετοῦσιν, οἱ ἀθετοῦντες τὸν νόμον.
|
Го́споди Бо́же Ізра́илевъ, от кри́лъ земны́хъ чудеса́ слы́шахомъ, наде́жда благочести́вому: и реку́тъ: [го́ре ху́лящымъ, и́же ху́лятъ зако́нъ,] го́ре престу́пникомъ, и́же преступа́ютъ зако́нъ.
|
|
17
|
17
|
|
φόβος καὶ βόθυνος καὶ παγὶς ἐφ᾿ ὑμᾶς τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.
|
Стра́хъ и про́пасть и сѣ́ть на ва́съ живу́щихъ на земли́.
|
|
18
|
18
|
|
καὶ ἔσται ὁ φεύγων τὸν φόβον ἐμπεσεῖται εἰς τὸν βόθυνον, ὁ δὲ ἐκβαίνων ἐκ τοῦ βοθύνου ἁλώσεται ὑπὸ τῆς παγίδος, ὅτι θυρίδες ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἠνεῴχθησαν, καὶ σεισθήσεται τὰ θεμέλια τῆς γῆς.
|
И бу́детъ, бѣжа́й стра́ха впаде́тъ въ про́пасть, и изла́зяй изъ про́пасти и́мется въ сѣ́ть: я́ко о́кна съ небесе́ отверзо́шася, и потрясу́тся основа́нія земна́я.
|
|
19
|
19
|
|
ταραχῇ ταραχθήσεται ἡ γῆ, καὶ ἀπορίᾳ ἀπορηθήσεται ἡ γῆ·
|
Мяте́жемъ возмяте́тся земля́, и ску́достію оскудѣ́єтъ земля́.
|
|
20
|
20
|
|
ἔκλινεν ὡς ὁ μεθύων καὶ κραιπαλῶν, καὶ σεισθήσεται ὡς ὀπωροφυλάκιον ἡ γῆ, καὶ πεσεῖται καὶ οὐ μὴ δύνηται ἀναστῆναι, κατίσχυσε γὰρ ἐπ᾿ αὐτῆς ἡ ἀνομία.
|
Преклони́ся и потрясе́ся земля́ а́ки ово́щноє храни́лище, и а́ки пія́нъ и шу́менъ паде́тъ и не возмо́жетъ воста́ти, преодолѣ́ бо на не́й беззако́ніє.
|
|
21
|
21
|
|
καὶ ἐπάξει ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸν κόσμον τοῦ οὐρανοῦ τὴν χεῖρα καὶ ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς·
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, наведе́тъ Госпо́дь на у́тварь небе́сную ру́ку и на цари́ земны́я.
|
|
22
|
22
|
|
καὶ συνάξουσι καὶ ἀποκλείσουσιν εἰς ὀχύρωμα καὶ εἰς δεσμωτήριον, διὰ πολλῶν γενεῶν ἐπισκοπὴ ἔσται αὐτῶν.
|
И соберу́тъ собра́ніє єя́ и затворя́тъ въ тве́рди и въ темни́цы: мно́зѣми ро́ды бу́детъ посѣще́ніє и́хъ.
|
|
23
|
23
|
|
καὶ τακήσεται ἡ πλίνθος, καὶ πεσεῖται τὸ τεῖχος, ὅτι βασιλεύσει Κύριος ἐν Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἐνώπιον τῶν πρεσβυτέρων δοξασθήσεται.
|
И иста́єтъ плі́нѳа и паде́тъ стѣна́, и устыди́тся луна́ и посрами́тся со́лнце: я́ко воцари́тся Госпо́дь въ Сіо́нѣ и во Ієрусали́мѣ и предъ старѣ́йшины сла́венъ бу́детъ.
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.