|
Глава 26
|
Κεφάλαιο 26
|
|
1
|
1
|
|
Въ то́й де́нь воспою́тъ пѣ́снь сію́ въ земли́ Іуде́йстѣй, глаго́люще: се́, гра́дъ крѣ́покъ, и спасе́ніє на́мъ положи́тъ стѣ́ну и огражде́ніє.
|
Τῌ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ᾄσονται τὸ ᾆσμα τοῦτο ἐπὶ γῆς ᾿Ιούδα· ἰδοὺ πόλις ἰσχυρά, καὶ σωτήριον ἡμῶν θήσει τεῖχος καὶ περίτειχος.
|
|
2
|
2
|
|
Отве́рзите врата́, да вни́дутъ лю́діє храня́щіи пра́вду и храня́щіи и́стину,
|
ἀνοίξατε πύλας, εἰσελθέτω λαὸς φυλάσσων δικαιοσύνην καὶ φυλάσσων ἀλήθειαν,
|
|
3
|
3
|
|
пріє́млющіи и́стину и храня́щіи ми́ръ.
|
ἀντιλαμβανόμενος ἀληθείας καὶ φυλάσσων εἰρήνην. ὅτι ἐπὶ σοὶ ἐλπίδι
|
|
4
|
4
|
|
Я́ко на тя́ надѣ́яніємъ надѣ́яшася, Го́споди, во вѣ́къ, Бо́же вели́кій, вѣ́чный,
|
ἤλπισαν, Κύριε, ἕως τοῦ αἰῶνος, ὁ Θεὸς ὁ μέγας, ὁ αἰώνιος,
|
|
5
|
5
|
|
и́же смири́въ низве́лъ єси́ живу́щыя въ высо́кихъ: гра́ды крѣ́пкія разори́ши и обни́зиши я́ да́же до земли́.
|
ὃς ταπεινώσας κατήγαγες τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν ὑψηλοῖς· πόλεις ὀχυρὰς καταβαλεῖς καὶ κατάξεις ἕως ἐδάφους,
|
|
6
|
6
|
|
И поперу́тъ я́ но́ги кро́ткихъ и смире́нныхъ.
|
καὶ πατήσουσιν αὐτοὺς πόδες πρᾳέων καὶ ταπεινῶν.
|
|
7
|
7
|
|
Пу́ть благочести́выхъ пра́въ бы́сть, и приугото́ванъ пу́ть благочести́выхъ.
|
ὁδὸς εὐσεβῶν εὐθεῖα ἐγένετο, καὶ παρεσκευασμένη ἡ ὁδὸς τῶν εὐσεβῶν.
|
|
8
|
8
|
|
Пу́ть бо Госпо́день су́дъ: упова́хомъ на и́мя твоє́ и па́мять, єя́же жела́єтъ душа́ на́ша.
|
ἡ γὰρ ὁδὸς Κυρίου κρίσις· ἠλπίσαμεν ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου καὶ ἐπὶ τῇ μνείᾳ,
|
|
9
|
9
|
|
От но́щи у́тренюєтъ ду́хъ мо́й къ тебѣ́, Бо́же, зане́ свѣ́тъ повелѣ́нія твоя́ на земли́: пра́вдѣ научи́теся, живу́щіи на земли́.
|
ᾗ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχὴ ἡμῶν. ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα μου πρός σε, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς. δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
10
|
10
|
|
Преста́ бо нечести́вый: вся́къ, и́же не научи́тся пра́вдѣ на земли́, и́стины не сотвори́тъ: да во́змется нечести́вый, да не ви́дитъ сла́вы Госпо́дни.
|
πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής· πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσει· ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου.
|
|
11
|
11
|
|
Го́споди, высока́ твоя́ мы́шца, и не вѣ́дѣша, разумѣ́вше же постыдя́тся: ре́вность пріи́метъ лю́ди ненака́занныя, и ны́нѣ о́гнь супоста́ты поя́стъ.
|
Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν, γνόντες δὲ αἰσχυνθήσονται. ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.
|
|
12
|
12
|
|
Го́споди Бо́же на́шъ, ми́ръ да́ждь на́мъ, вся́ бо возда́лъ єси́ на́мъ.
|
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν, πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.
|
|
13
|
13
|
|
Го́споди Бо́же на́шъ, стяжи́ ны: Го́споди, ра́звѣ тебе́ ино́го не вѣ́мы: и́мя твоє́ имену́ємъ.
|
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν.
|
|
14
|
14
|
|
Ме́ртвіи же живота́ не и́мутъ ви́дѣти, ниже́ вра́чеве воскреся́тъ: сего́ ра́ди наве́лъ єси́ и погуби́лъ єси́, и взя́лъ єси́ вся́къ му́жескъ по́лъ и́хъ.
|
οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι· διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ᾖρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.
|
|
15
|
15
|
|
Приложи́ и́мъ зла́, Го́споди, приложи́ зла́ сла́внымъ земли́.
|
πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς.
|
|
16
|
16
|
|
Го́споди, въ ско́рби помяну́хомъ тя́, въ ско́рби ма́лѣ наказа́ніє твоє́ на́мъ.
|
Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου, ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου ἡμῖν.
|
|
17
|
17
|
|
И я́ко боля́щая приближа́єтся роди́ти и въ болѣ́зни своє́й воскрича́, та́ко бы́хомъ возлю́бленному твоєму́.
|
καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραξεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου διὰ τὸν φόβον σου, Κύριε.
|
|
18
|
18
|
|
Стра́ха ра́ди твоєго́, Го́споди, во чре́вѣ прія́хомъ и поболѣ́хомъ, и роди́хомъ ду́хъ спасе́нія твоєго́, єго́же сотвори́хомъ на земли́: не паде́мся, но паду́тся вси́ живу́щіи на земли́.
|
ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν καὶ ὠδινήσαμεν καὶ ἐτέκομεν· πνεῦμα σωτηρίας σου ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς, οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται πάντες οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
19
|
19
|
|
Воскре́снутъ ме́ртвіи и воста́нутъ и́же во гробѣ́хъ, и возра́дуются и́же на земли́: роса́ бо, я́же от тебе́, исцѣле́ніє и́мъ є́сть, земля́ же нечести́выхъ паде́тъ.
|
ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ· ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.
|
|
20
|
20
|
|
Иди́те, лю́діє мои́, вни́дите во хра́мину ва́шу, затвори́те две́ри своя́, укры́йтеся ма́ло єли́ко єли́ко, до́ндеже мимои́детъ гнѣ́въ Госпо́день.
|
βάδιζε, λαός μου, εἴσελθε εἰς τὰ ταμιεῖά σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου·
|
|
21
|
21
|
|
Се́ бо, Госпо́дь от свята́го [мѣ́ста] наво́дитъ гнѣ́въ на живу́щыя на земли́: и откры́єтъ земля́ кро́вь свою́ и не покры́єтъ избіє́ныхъ.
|
ἰδοὺ γὰρ Κύριος ἀπὸ τοῦ ἁγίου ἐπάγει τὴν ὀργὴν ἐπὶ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἀνακαλύψει ἡ γῆ τὸ αἷμα αὐτῆς καὶ οὐ κατακαλύψει τοὺς ἀνῃρημένους ἐπ᾿ αὐτῆς.
|