|
Глава 57
|
Κεφάλαιο 57
|
|
1
|
1
|
|
Ви́дите, ка́ко пра́ведный поги́бе, и никто́же не пріє́млетъ се́рдцемъ, и му́жіє пра́ведніи взе́млются, и никто́же разумѣ́єтъ: от лица́ бо непра́вды взя́ся пра́ведный.
|
ΙΔΕΤΕ ὡς ὁ δίκαιος ἀπώλετο, καὶ οὐδεὶς ἐκδέχεται τῇ καρδίᾳ, καὶ ἄνδρες δίκαιοι αἴρονται, καὶ οὐδεὶς κατανοεῖ. ἀπὸ γὰρ προσώπου ἀδικίας ἦρται ὁ δίκαιος·
|
|
2
|
2
|
|
Бу́детъ съ ми́ромъ погребе́ніє єго́, взя́ся от среды́.
|
ἔσται ἐν εἰρήνῃ ἡ ταφὴ αὐτοῦ, ᾖρται ἐκ τοῦ μέσου
|
|
3
|
3
|
|
Вы́ же пріиди́те сѣ́мо, сы́нове беззако́нніи, сѣ́мя прелюбодѣ́євъ и блудни́цы:
|
ὑμεῖς δὲ προσαγάγετε ὧδε, υἱοὶ ἄνομοι, σπέρμα μοιχῶν καὶ πόρνης·
|
|
4
|
4
|
|
въ че́мъ услажда́стеся и на кого́ отверзо́сте уста́ ва́ша? и на кого́ изсу́нусте язы́къ ва́шъ? не вы́ ли єсте́ ча́да па́губы, сѣ́мя беззако́нно,
|
ἐν τίνι ἐνετρυφήσατε; καὶ ἐπὶ τίνα ἠνοίξατε τὸ στόμα ὑμῶν; καὶ ἐπὶ τίνα ἐχαλάσατε τὴν γλῶσσαν ὑμῶν; οὐχ ὑμεῖς ἐστε τέκνα ἀπωλείας; σπέρμα ἄνομον;
|
|
5
|
5
|
|
моля́щіися кумі́ромъ подъ дре́віємъ ча́стымъ, закала́юще ча́да своя́ въ де́брехъ посредѣ́ ка́менія?
|
οἱ παρακαλοῦντες εἴδωλα ὑπὸ δένδρα δασέα, σφάζοντες τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν ταῖς φάραγξιν ἀναμέσον τῶν πετρῶν.
|
|
6
|
6
|
|
То́ твоя́ ча́сть, се́й тво́й жре́бій, и тѣ́мъ пролія́лъ єси́ возлія́нія, и тѣ́мъ прине́слъ єси́ же́ртвы: от си́хъ у́бо не разгнѣ́ваюся ли?
|
ἐκείνη σου ἡ μερίς, οὗτός σου ὁ κλῆρος, κἀκείνοις ἐξέχεας σπονδὰς κἀκείνοις ἀνήνεγκας θυσίας· ἐπὶ τούτοις οὖν οὐκ ὀργισθήσομαι;
|
|
7
|
7
|
|
На горѣ́ высо́цѣ и превознесе́ннѣ, та́мо твоє́ ло́же, и та́мо возне́слъ єси́ тре́бы твоя́:
|
ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, ἐκεῖ σου ἡ κοίτη, καὶ ἐκεῖ ἀνεβίβασας θυσίας σου.
|
|
8
|
8
|
|
и за подво́ями две́рій твои́хъ положи́лъ єси́ па́мять твою́: мы́слилъ єси́, я́ко а́ще от мене́ отступи́ши, бо́лѣє нѣ́что возъимѣ́єши: возлюби́лъ єси́ спя́щыя съ тобо́ю,
|
καὶ ὀπίσω τῶν σταθμῶν τῆς θύρας σου ἔθηκας μνημόσυνά σου· ᾤου ὅτι ἐὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀποστῇς, πλεῖόν τι ἕξεις· ἠγάπησας τοὺς κοιμωμένους μετὰ σοῦ
|
|
9
|
9
|
|
и умно́жилъ єси́ блуже́ніє твоє́ съ ни́ми, и мно́ги сотвори́лъ, и́же дале́че от тебе́, и посла́лъ єси́ послы́ за предѣ́лы твоя́, и смири́лся єси́ да́же до а́да.
|
καὶ ἐπλήθυνας τὴν πορνείαν σου μετ᾿ αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἐποίησας τοὺς μακρὰν ἀπὸ σοῦ καὶ ἀπέστειλας πρέσβεις ὑπὲρ τὰ ὅριά σου καὶ ἀπέστρεψας καὶ ἐταπεινώθης ἕως ᾅδου.
|
|
10
|
10
|
|
Мно́гими путьми́ твои́ми труди́лся єси́, и не ре́клъ єси́: преста́ну крѣпя́щься, я́ко сотвори́лъ єси́ сія́, сего́ ра́ди не помоли́лся ми́ єси́ ты́.
|
ταῖς πολιοδίαις σου ἐκοπίασας καὶ οὐκ εἶπας· παύσομαι ἐνισχύουσα, ὅτι ἔπραξας ταῦτα, διὰ τοῦτο οὐ κατεδεήθης μου σύ.
|
|
11
|
11
|
|
Кого́ благопоче́тъ убоя́лся єси́, и солга́лъ ми́, и не помяну́лъ єси́ мене́, ниже́ прія́лъ мя́ єси́ во у́мъ, ниже́ въ се́рдце твоє́? и а́зъ тя́ ви́дя, презира́ю, и не убоя́лся єси́ мене́.
|
τίνα εὐλαβηθεῖσα ἐφοβήθης καὶ ἐψεύσω με καὶ οὐκ ἐμνήσθης μου, οὐδὲ ἔλαβές με εἰς τὴν διάνοιαν οὐδὲ εἰς τὴν καρδίαν σου; καὶ ἐγώ σε ἰδὼν παρορῶ, καὶ ἐμὲ οὐκ ἐφοβήθης.
|
|
12
|
12
|
|
И а́зъ возвѣщу́ пра́вду твою́ и зло́бы твоя́, я́же не успѣ́ютъ тебѣ́:
|
καὶ ἐγὼ ἀπαγγελῶ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ τὰ κακά σου, ἃ οὐκ ὠφελήσει σε.
|
|
13
|
13
|
|
єгда́ возопіє́ши, да изба́вятъ тя́ во печа́лехъ твои́хъ: сія́ бо вся́ вѣ́тръ во́зметъ, и отнесе́тъ бу́ря: а держа́щіися мене́ стя́жутъ зе́млю и наслѣ́дятъ го́ру святу́ю мою́.
|
ὅταν ἀναβοήσῃς, ἐξελέσθωσάν σε ἐν τῇ θλίψει σου· τούτους γὰρ πάντας ἄνεμος λήψεται καὶ ἀποίσει καταιγίς. οἱ δὲ ἀντεχόμενοί μου κτήσονται γῆν καὶ κληρονομήσουσι τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου.
|
|
14
|
14
|
|
И реку́тъ: очи́стите предъ лице́мъ єго́ пути́ и отими́те претыка́нія от пути́ люді́й мои́хъ.
|
καὶ ἐροῦσι· καθαρίσατε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ὁδοὺς καὶ ἄρατε σκῶλα ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ μου. —
|
|
15
|
15
|
|
Сія́ глаго́летъ Госпо́дь вы́шній, и́же живе́тъ во высо́кихъ во вѣ́къ, святы́й во святы́хъ и́мя єму́, вы́шній, во святы́хъ почива́яй, и малоду́шнымъ дая́й долготерпѣ́ніє и дая́й живо́тъ сокруше́нымъ се́рдцемъ:
|
Τάδε λέγει Κύριος ὁ ῞Υψιστος, ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν τὸν αἰῶνα, ἅγιος ἐν ἁγίοις ὄνομα αὐτῷ, Κύριος ῞Υψιστος ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ὀλιγοψύχοις διδοὺς μακροθυμίαν καὶ διδοὺς ζωὴν τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν·
|
|
16
|
16
|
|
не во вѣ́къ отмщу́ ва́мъ, ни всегда́ гнѣ́ватися бу́ду на вы́: Ду́хъ бо от мене́ изы́детъ, и вся́коє дыха́ніє а́зъ сотвори́хъ.
|
οὐκ εἰς τὸν αἰῶνα ἐκδικήσω ὑμᾶς, οὐδὲ διαπαντὸς ὀργισθήσομαι ὑμῖν· πνεῦμα γὰρ παρ᾿ ἐμοῦ ἐξελεύσεται καὶ πνοὴν πᾶσαν ἐγὼ ἐποίησα.
|
|
17
|
17
|
|
За грѣ́хъ ма́ло что́ опеча́лихъ єго́ и порази́хъ єго́ и отврати́хъ лице́ моє́ от него́: и опеча́лися и по́йде дря́хлъ во путе́хъ свои́хъ.
|
δι᾿ ἁμαρτίαν βραχύ τι ἐλύπησα αὐτὸν καὶ ἐπάταξα αὐτὸν καὶ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐλυπήθη καὶ ἐπορεύθη στυγνὸς ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ.
|
|
18
|
18
|
|
Пути́ єго́ ви́дѣхъ и исцѣли́хъ єго́, и утѣ́шихъ єго́ и да́хъ єму́ утѣше́ніє и́стинно,
|
τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ ἑώρακα καὶ ἰασάμην αὐτὸν καὶ παρεκάλεσα αὐτὸν καὶ ἔδωκα αὐτῷ παράκλησιν ἀληθινήν,
|
|
19
|
19
|
|
ми́ръ на ми́ръ дале́че и бли́зъ су́щымъ: и рече́ Госпо́дь: исцѣлю́ я́.
|
εἰρήνην ἐπ᾿ εἰρήνῃ τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγὺς οὖσι. καὶ εἶπε Κύριος· ἰάσομαι αὐτούς,
|
|
20
|
20
|
|
Непра́ведніи же возволну́ются и почи́ти не возмо́гутъ.
|
οἱ δὲ ἄδικοι οὕτως κλυδωνισθήσονται καὶ ἀναπαύσασθαι οὐ δυνήσονται.
|
|
21
|
21
|
|
Нѣ́сть ра́доватися нечести́вымъ, рече́ Госпо́дь Бо́гъ.
|
οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν, εἶπε Κύριος ὁ Θεός.
|