|
Глава 7
|
Κεφάλαιο 7
|
|
1
|
1
|
|
И бы́сть во дни́ Аха́за сы́на Іоаѳа́мля, сы́на Озі́и, царя́ Іу́дина, взы́де расі́нъ ца́рь Ара́мль, и факе́й сы́нъ ромелі́євъ, ца́рь Ізра́илевъ, на Ієрусали́мъ, воєва́ти на него́, и не возмого́ша разори́ти єго́.
|
ΚΑΙ ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις ῎Αχαζ τοῦ ᾿Ιωάθαμ τοῦ υἱοῦ ᾿Οζίου βασιλέως ᾿Ιούδα, ἀνέβη Ρασεὶμ βασιλεὺς ᾿Αρὰμ καὶ Φακεὲ υἱὸς Ρομελίου βασιλεὺς ᾿Ισραὴλ ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ πολεμῆσαι αὐτὴν καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν πολιορκῆσαι αὐτήν.
|
|
2
|
2
|
|
И возвѣсти́ся въ дому́ даві́довѣ, глаго́ля: совѣща́ся Ара́мъ со Єфре́момъ, и ужасе́ся душа́ єго́ и душа́ люді́й єго́, я́коже въ дубра́вѣ дре́во вѣ́тромъ восколе́блется.
|
καὶ ἀνηγγέλη εἰς τὸν οἶκον Δαυὶδ λέγων· συνεφώνησεν ᾿Αρὰμ πρὸς τὸν ᾿Εφραίμ· καὶ ἐξέστη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ὃν τρόπον ἐν δρυμῷ ξύλον ὑπὸ πνεύματος σαλευθῇ.
|
|
3
|
3
|
|
И рече́ Госпо́дь ко Иса́іи: изы́ди во срѣ́теніє Аха́зу ты́ и оста́выйся Іасу́въ сы́нъ тво́й, къ купѣ́ли го́рняго пути́ села́ бѣли́лнича,
|
καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ᾿Ησαΐαν· ἔξελθε εἰς συνάντησιν ῎Αχαζ σὺ καὶ ὁ καταλειφθεὶς ᾿Ιασοὺβ ὁ υἱός σου πρὸς τὴν κολυμβήθραν τῆς ἄνω ὁδοῦ τοῦ ἀγροῦ τοῦ κναφέως
|
|
4
|
4
|
|
и рече́ши єму́: блюди́, є́же молча́ти, и не бо́йся, ниже́ душа́ твоя́ да изнемо́жетъ от двою́ дре́ву главе́нь дымя́щихся си́хъ: єгда́ бо гнѣ́въ я́рости моєя́ бу́детъ, па́ки исцѣлю́.
|
καὶ ἐρεῖς αὐτῷ· φυλάξαι τοῦ ἡσυχάσαι καὶ μὴ φοβοῦ, μηδὲ ἡ ψυχή σου ἀσθενείτω ἀπὸ τῶν δύο ξύλων τῶν δαλῶν τῶν καπνιζομένων τούτων· ὅταν γὰρ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ μου γένηται, πάλιν ἰάσομαι.
|
|
5
|
5
|
|
Сы́нъ же Ара́мль и сы́нъ ромелі́євъ я́ко совѣща́ста совѣ́тъ лука́вый на тя́, глаго́люще:
|
καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ᾿Αρὰμ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου, ὅτι ἐβουλεύσαντο βουλὴν πονηρὰν περὶ σοῦ λέγοντες·
|
|
6
|
6
|
|
взы́демъ во Іуде́ю, и собесѣ́довавше съ ни́ми отврати́мъ я́ къ на́мъ и воцари́мъ въ не́й сы́на тавеи́лева:
|
ἀναβησόμεθα εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν καὶ συλλαλήσαντες αὐτοῖς, ἀποστρέψομεν αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς καὶ βασιλεύσομεν αὐτοῖς τὸν υἱὸν Ταβεήλ·
|
|
7
|
7
|
|
сія́ же глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: не пребу́детъ совѣ́тъ се́й, ниже́ сбу́дется,
|
τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· οὐ μὴ μείνῃ ἡ βουλὴ αὕτη οὐδὲ ἔσται·
|
|
8
|
8
|
|
но глава́ Ара́му Дама́скъ, и глава́ Дама́ску расі́нъ: но єще́ шестьдеся́тъ и пя́ть лѣ́тъ, оскудѣ́єтъ ца́рство Єфре́мово от люді́й,
|
ἀλλ᾿ ἡ κεφαλὴ ᾿Αρὰμ Δαμασκὸς καὶ ἡ κεφαλὴ Δαμασκοῦ Ρασεὶμ — ἀλλ᾿ ἔτι ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτῶν ἐκλείψει ἡ βασιλεία ᾿Εφραὶμ ἀπὸ λαοῦ —
|
|
9
|
9
|
|
глава́ же Єфре́мови соморо́нъ, и глава́ соморо́ну сы́нъ ромелі́євъ: и а́ще не увѣ́рите, ниже́ и́мате разумѣ́ти.
|
καὶ ἡ κεφαλὴ ᾿Εφραὶμ Σομόρων, καὶ ἡ κεφαλὴ Σομόρων υἱὸς τοῦ Ρομελίου· καὶ ἐὰν μὴ πιστεύσητε, οὐδὲ μὴ συνιῆτε. —
|
|
10
|
10
|
|
И приложи́ Госпо́дь глаго́лати ко Аха́зу, рекі́й:
|
Καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαι τῷ ῎Αχαζ λέγων·
|
|
11
|
11
|
|
проси́ себѣ́ зна́менія от Го́спода Бо́га твоєго́ во глубину́, или́ въ высоту́.
|
αἴτησαι σεαυτῷ σημεῖον παρὰ Κυρίου Θεοῦ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος.
|
|
12
|
12
|
|
И рече́ Аха́зъ: не и́мамъ проси́ти, ниже́ искушу́ Го́спода.
|
καὶ εἶπεν ῎Αχαζ· οὐ μὴ αἰτήσω οὐδ᾿ οὐ μὴ πειράσω Κύριον.
|
|
13
|
13
|
|
И рече́ [Иса́іа]: слы́шите у́бо, до́ме даві́довъ: єда́ ма́ло ва́мъ є́сть тру́дъ дая́ти человѣ́комъ, и ка́ко даєте́ Го́сподеви тру́дъ?
|
καὶ εἶπεν· ἀκούσατε δή, οἶκος Δαυίδ· μὴ μικρὸν ὑμῖν ἀγῶνα παρέχειν ἀνθρώποις; καὶ πῶς Κυρίῳ παρέχετε ἀγῶνα;
|
|
14
|
14
|
|
Сего́ ра́ди да́стъ Госпо́дь са́мъ ва́мъ зна́меніє: се́, Дѣ́ва во чре́вѣ зачне́тъ и роди́тъ Сы́на, и нарече́ши и́мя єму́ Ємману́илъ:
|
διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ·
|
|
15
|
15
|
|
ма́сло и ме́дъ снѣ́сть, пре́жде не́же разумѣ́ти єму́ изво́лити зла́я, или́ избра́ти благо́є:
|
βούτυρον καὶ μέλι φάγεται· πρὶν ἢ γνῶναι αὐτὸν ἢ προελέσθαι πονηρά, ἐκλέξεται τὸ ἀγαθόν·
|
|
16
|
16
|
|
зане́ пре́жде не́же разумѣ́ти отроча́ти благо́є или́ зло́є, отри́нетъ лука́воє, є́же избра́ти благо́є, и оста́вится земля́, єя́же ты́ бои́шися, от лица́ дву́хъ царе́й.
|
διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἀπειθεῖ πονηρίᾳ τοῦ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν, καὶ καταλειφθήσεται ἡ γῆ, ἣν σὺ φοβῇ, ἀπὸ προσώπου τῶν δύο βασιλέων.
|
|
17
|
17
|
|
Но наведе́тъ Госпо́дь на тя́ и на лю́ди твоя́ и на до́мъ отца́ твоєго́ дни́, и́же єще́ не пришли́, от дне́ въ о́ньже отъя́ Єфре́ма от Іу́ды, царя́ Ассирі́йска.
|
ἀλλὰ ἐπάξει ὁ Θεὸς ἐπὶ σὲ καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρός σου ἡμέρας, αἳ οὔπω ἥκασιν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀφεῖλεν ᾿Εφραὶμ ἀπὸ ᾿Ιούδα τὸν βασιλέα τῶν ᾿Ασσυρίων.
|
|
18
|
18
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, позви́ждетъ Госпо́дь му́хамъ, я́же владѣ́ютъ ча́стію рѣки́ Єги́петскія, и пчелѣ́, я́же є́сть во странѣ́ Ассирі́йстѣй:
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συριεῖ Κύριος μυίαις, ὃ κυριεύει μέρος ποταμοῦ Αἰγύπτου, καὶ τῇ μελίσσῃ, ἥ ἐστιν ἐν χώρᾳ ᾿Ασσυρίων,
|
|
19
|
19
|
|
и пріи́дутъ вси́ и почі́ютъ въ де́брехъ страны́ и въ пеще́рахъ ка́менныхъ, и во верте́пѣхъ и во вся́цѣй разсѣ́линѣ и во вся́цѣмъ дре́вѣ.
|
καὶ ἐλεύσονται πάντες καὶ ἀναπαύσονται ἐν ταῖς φάραγξι τῆς χώρας καὶ ἐν ταῖς τρώγλαις τῶν πετρῶν καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς πᾶσαν ραγάδα καὶ ἐν παντὶ ξύλῳ.
|
|
20
|
20
|
|
Въ де́нь о́ный обрі́єтъ Госпо́дь бри́твою ная́тою объ ону́ страну́ рѣки́ царя́ Ассирі́йска, главу́ и власы́ но́гъ, и браду́ отъи́метъ.
|
ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ξυρήσει Κύριος τῷ ξυρῷ τῷ μεγάλῳ καὶ μεμεθυσμένῳ, ὅ ἐστι πέραν τοῦ ποταμοῦ βασιλέως ᾿Ασσυρίων, τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς τρίχας τῶν ποδῶν, καὶ τὸν πώγωνα ἀφελεῖ.
|
|
21
|
21
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, корми́ти бу́детъ человѣ́къ ю́ницу от воло́въ и двѣ́ о́вцѣ:
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θρέψει ἄνθρωπος δάμαλιν βοῶν καὶ δύο πρόβατα,
|
|
22
|
22
|
|
и бу́детъ от мно́жества творе́нія мле́чнаго, ма́сло и ме́дъ снѣ́сть вся́къ оста́выйся на земли́.
|
καὶ ἔσται ἀπὸ τοῦ πλεῖστον ποιεῖν, γάλα, βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πᾶς ὁ καταλειφθεὶς ἐπὶ τῆς γῆς.
|
|
23
|
23
|
|
И бу́детъ въ то́й де́нь, вся́ко мѣ́сто, идѣ́же а́ще бу́детъ ты́сяща ло́зъ віногра́да, по ты́сящи Сі́кль, въ ляди́ну бу́детъ и въ те́рніє:
|
καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη πᾶς τόπος, οὗ ἐὰν ὦσι χίλιαι ἄμπελοι χιλίων σίκλων, εἰς χέρσον ἔσονται καὶ εἰς ἄκανθαν·
|
|
24
|
24
|
|
со стрѣло́ю и лу́комъ вни́дутъ та́мо, я́ко ляди́ною и те́рніємъ бу́детъ вся́ земля́:
|
μετὰ βέλους καὶ τοξεύματος εἰσελεύσονται ἐκεῖ, ὅτι χέρσος καὶ ἄκανθα ἔσται πᾶσα ἡ γῆ.
|
|
25
|
25
|
|
и вся́ка гора́ оре́мая возоре́тся, не на́йдетъ та́мо стра́хъ: бу́детъ от ляди́ны и от те́рнія па́ству овца́мъ и въ попра́ніє волу́.
|
καὶ πᾶν ὄρος ἀροτριώμενον ἀροτριωθήσεται, καὶ οὐ μὴ ἐπέλθῃ ἐκεῖ φόβος· ἔσται γὰρ ἀπὸ τῆς χέρσου καὶ ἀκάνθης εἰς βόσκημα προβάτου καὶ καταπάτημα βοός.
|