|
Псалом 143
|
Κεφάλαιο 143
|
|
0
|
1
|
|
Псало́мъ Дави́ду, къ Голіа́ѳу.
|
Τῷ Δαυΐδ, πρὸς τὸν Γολιάδ. ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Κύριος ὁ Θεός μου ὁ διδάσκων τὰς χεῖράς μου εἰς παράταξιν, τοὺς δακτύλους μου εἰς πόλεμον·
|
|
1
|
2
|
|
Благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ мо́й, науча́яй ру́цѣ мои́ на ополче́ніє, пе́рсты моя́ на бра́нь.
|
ἔλεός μου καὶ καταφυγή μου, ἀντιλήπτωρ μου καὶ ρύστης μου, ὑπερασπιστής μου, καὶ ἐπ᾿ αὐτῷ ἤλπισα, ὁ ὑποτάσσων τὸν λαόν μου ὑπ᾿ ἐμέ.
|
|
2
|
3
|
|
Ми́лость моя́ и прибѣ́жище моє́, засту́пникъ мо́й и изба́витель мо́й, защи́титель мо́й, и на Него́ упова́хъ: повину́яй лю́ди моя́ подъ мя́.
|
Κύριε, τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι ἐγνώσθης αὐτῷ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι λογίζῃ αὐτῷ;
|
|
3
|
4
|
|
Го́споди, что́ є́сть человѣ́къ, я́ко позна́лся єси́ єму́? Или́ сы́нъ человѣ́чь, я́ко вмѣня́єши єго́?
|
ἄνθρωπος ματαιότητι ὡμοιώθη, αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεὶ σκιὰ παράγουσι.
|
|
4
|
5
|
|
Человѣ́къ суєтѣ́ уподо́бися: дні́є єго́ я́ко сѣ́нь прехо́дятъ.
|
Κύριε, κλῖνον οὐρανοὺς καὶ κατάβηθι, ἅψαι τῶν ὀρέων, καὶ καπνισθήσονται.
|
|
5
|
6
|
|
Го́споди, преклони́ небеса́, и сни́ди: косни́ся гора́мъ, и воздымя́тся:
|
ἄστραψον ἀστραπὴν καὶ σκορπιεῖς αὐτούς, ἐξαπόστειλον τὰ βέλη σου καὶ συνταράξεις αὐτούς.
|
|
6
|
7
|
|
блесни́ мо́лнію, и разжене́ши я́: посли́ стрѣ́лы Твоя́, и смяте́ши я́.
|
ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ὕψους, ἐξελοῦ με καὶ ρῦσαί με ἐξ ὑδάτων πολλῶν, ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων,
|
|
7
|
8
|
|
Посли́ ру́ку Твою́ съ высоты́, изми́ мя и изба́ви мя́ от во́дъ мно́гихъ, изъ руки́ сыно́въ чужди́хъ,
|
ὧν τὸ στόμα ἐλάλησε ματαιότητα, καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.
|
|
8
|
9
|
|
и́хже уста́ глаго́лаша суєту́, и десни́ца и́хъ десни́ца непра́вды.
|
ὁ Θεός, ᾠδὴν καινὴν ᾄσομαί σοι, ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψαλῶ σοι
|
|
9
|
10
|
|
Бо́же, пѣ́снь но́ву воспою́ Тебѣ́, во псалти́ри десятостру́ннѣмъ пою́ Тебѣ́:
|
τῷ διδόντι τὴν σωτηρίαν τοῖς βασιλεῦσι, τῷ λυτρουμένῳ Δαυΐδ τὸν δοῦλον αὐτοῦ ἐκ ρομφαίας πονηρᾶς.
|
|
10
|
11
|
|
даю́щему спасе́ніє царе́мъ, избавля́ющему Дави́да раба́ Своєго́ от меча́ лю́та.
|
ρῦσαί με καὶ ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων, ὧν τὸ στόμα ἐλάλησε ματαιότητα καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.
|
|
11
|
12
|
|
Изба́ви мя́ и изми́ мя изъ руки́ сыно́въ чужди́хъ, и́хже уста́ глаго́лаша суєту́, и десни́ца и́хъ десни́ца непра́вды:
|
ὧν οἱ υἱοὶ ὡς νεόφυτα ἱδρυμένα ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν, αἱ θυγατέρες αὐτῶν κεκαλλωπισμέναι, περικεκοσμημέναι ὡς ὁμοίωμα ναοῦ,
|
|
12
|
13
|
|
и́хже сы́нове и́хъ я́ко новосажде́нія водруже́ная въ ю́ности своє́й, дще́ри и́хъ удо́брены, преукра́шены я́ко подо́біє хра́ма:
|
τὰ ταμιεῖα αὐτῶν πλήρη, ἐξερευγόμενα ἐκ τούτου εἰς τοῦτο, τὰ πρόβατα αὐτῶν πολύτοκα, πληθύνοντα ἐν ταῖς ἐξόδοις αὐτῶν,
|
|
13
|
14
|
|
храни́лища и́хъ испо́лнена, отрыга́ющая от сего́ въ сіє́: о́вцы и́хъ многопло́дны, мно́жащыяся во исхо́дищихъ свои́хъ: воло́ве и́хъ то́лсти:
|
οἱ βόες αὐτῶν παχεῖς, οὐκ ἔστι κατάπτωμα φραγμοῦ, οὐδὲ διέξοδος, οὐδὲ κραυγὴ ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῶν,
|
|
14
|
15
|
|
нѣ́сть паде́нія опло́ту, ниже́ прохо́да, ниже́ во́пля въ сто́гнахъ и́хъ.
|
ἐμακάρισαν τὸν λαόν, ᾧ ταῦτά ἐστι· μακάριος ὁ λαός, οὗ Κύριος ὁ Θεὸς αὐτοῦ.
|
|
15
|
|
|
Ублажи́ша лю́ди, и́мже сія́ су́ть: блаже́ни лю́діє, и́мже Госпо́дь Бо́гъ и́хъ.
|