|
Псалом 145
|
Κεφάλαιο 145
|
|
0
|
1
|
|
Аллилу́іа, Агге́а и Заха́ріи.
|
᾿Αλληλούϊα· ᾿Αγγαίου καὶ Ζαχαρίου. ΑΙΝΕΙ, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον·
|
|
1
|
2
|
|
Хвали́, душе́ моя́, Го́спода:
|
αἰνέσω Κύριον ἐν τῇ ζωῇ μου, ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω.
|
|
2
|
3
|
|
восхвалю́ Го́спода въ животѣ́ моє́мъ, пою́ Бо́гу моєму́, до́ндеже є́смь.
|
μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.
|
|
3
|
4
|
|
Не надѣ́йтеся на кня́зи, на сы́ны человѣ́ческія, въ ни́хже нѣ́сть спасе́нія.
|
ἐξελεύσεται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. καὶ ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ· ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀπολοῦνται πάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ.
|
|
4
|
5
|
|
Изы́детъ ду́хъ єго́, и возврати́тся въ зе́млю свою́: въ то́й де́нь поги́бнутъ вся́ помышле́нія єго́.
|
μακάριος οὗ ὁ Θεὸς ᾿Ιακὼβ βοηθὸς αὐτοῦ, ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ
|
|
5
|
6
|
|
Блаже́нъ, єму́же Бо́гъ Іа́ковль помо́щникъ єго́, упова́ніє єго́ на Го́спода Бо́га своєго́,
|
τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς· τὸν φυλάσσοντα ἀλήθειαν εἰς τὸν αἰῶνα,
|
|
6
|
7
|
|
сотво́ршаго не́бо и зе́млю, мо́ре, и вся́, я́же въ ни́хъ: храня́щаго и́стину въ вѣ́къ,
|
ποιοῦντα κρῖμα τοῖς ἀδικουμένοις, διδόντα τροφὴν τοῖς πεινῶσι. Κύριος λύει πεπεδημένους,
|
|
7
|
8
|
|
творя́щаго су́дъ оби́димымъ, даю́щаго пи́щу а́лчущымъ. Госпо́дь рѣши́тъ окова́нныя:
|
Κύριος σοφοῖ τυφλούς, Κύριος ἀνορθοῖ κατερραγμένους, Κύριος ἀγαπᾷ δικαίους,
|
|
8
|
9
|
|
Госпо́дь умудря́єтъ слѣпцы́: Госпо́дь возво́дитъ низве́рженныя: Госпо́дь лю́битъ пра́ведники.
|
Κύριος φυλάσσει τοὺς προσηλύτους· ὀρφανὸν καὶ χήραν ἀναλήψεται καὶ ὁδὸν ἁμαρτωλῶν ἀφανιεῖ.
|
|
9
|
10
|
|
Госпо́дь храни́тъ прише́лцы, си́ра и вдову́ пріи́метъ, и пу́ть грѣ́шныхъ погуби́тъ.
|
βασιλεύσει Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ Θεός σου, Σιών, εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.
|
|
10
|
|
|
Воцари́тся Госпо́дь во вѣ́къ, Бо́гъ тво́й, Сіо́не, въ ро́дъ и ро́дъ.
|
