|
Псалом 41
|
Κεφάλαιο 41
|
|
1
|
1
|
|
Въ коне́цъ, въ ра́зумъ сыно́въ Коре́овыхъ, псало́мъ Дави́ду.
|
Εἰς τὸ τέλος· εἰς σύνεσιν τοῖς υἱοῖς Κορέ.
|
|
2
|
2
|
|
И́мже о́бразомъ жела́єтъ єле́нь на исто́чники водны́я, си́це жела́єтъ душа́ моя́ къ Тебѣ́, Бо́же.
|
ΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός.
|
|
3
|
3
|
|
Возжада́ душа́ моя́ къ Бо́гу крѣ́пкому, живо́му: когда́ пріиду́ и явлю́ся лицу́ Бо́жію?
|
ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα· πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;
|
|
4
|
4
|
|
Бы́ша сле́зы моя́ мнѣ́ хлѣ́бъ де́нь и но́щь, внегда́ глаго́латися мнѣ́ на вся́къ де́нь: гдѣ́ є́сть Бо́гъ тво́й?
|
ἐγενήθη τὰ δάκρυά μου ἐμοὶ ἄρτος ἡμέρας καὶ νυκτὸς ἐν τῷ λέγεσθαί μοι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου;
|
|
5
|
5
|
|
Сія́ помяну́хъ, и излія́хъ на мя́ ду́шу мою́: я́ко пройду́ въ мѣ́сто селе́нія ди́вна, да́же до до́му Бо́жія, во гла́сѣ ра́дованія и исповѣ́данія, шу́ма пра́зднующаго.
|
ταῦτα ἐμνήσθην καὶ ἐξέχεα ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου, ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος.
|
|
6
|
6
|
|
Вску́ю приско́рбна єси́, душе́ моя́? И вску́ю смуща́єши мя́? Упова́й на Бо́га, я́ко исповѣ́мся Єму́, спасе́ніє лица́ моєго́ и Бо́гъ мо́й.
|
ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου.
|
|
7
|
7
|
|
Ко мнѣ́ самому́ душа́ моя́ смяте́ся: сего́ ра́ди помяну́хъ Тя́ от земли́ Іорда́нски и Єрмоніи́мски, от горы́ Ма́лыя.
|
πρὸς ἐμαυτὸν ἡ ψυχή μου ἐταράχθη· διὰ τοῦτο μνησθήσομαί σου ἐκ γῆς ᾿Ιορδάνου καὶ ᾿Ερμωνιείμ, ἀπὸ ὄρους μικροῦ.
|
|
8
|
8
|
|
Бе́здна бе́здну призыва́єтъ во гла́сѣ хля́бій Твои́хъ: вся́ высоты́ Твоя́ и во́лны Твоя́ на мнѣ́ преидо́ша.
|
ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται εἰς φωνὴν τῶν καταῤῥακτῶν σου, πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον.
|
|
9
|
9
|
|
Въ де́нь заповѣ́сть Госпо́дь ми́лость Свою́, и но́щію пѣ́снь Єго́ от мене́ {у мене́}, моли́тва Бо́гу живота́ моєго́.
|
ἡμέρας ἐντελεῖται Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ, καὶ νυκτὸς ᾠδὴ αὐτῷ παρ᾿ ἐμοί, προσευχὴ τῷ Θεῷ τῆς ζωῆς μου.
|
|
10
|
10
|
|
Реку́ Бо́гу: засту́пникъ мо́й єси́, почто́ мя́ забы́лъ єси́? И вску́ю сѣ́туя хожду́, внегда́ оскорбля́єтъ вра́гъ?
|
ἐρῶ τῷ Θεῷ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ· διατί μου ἐπελάθου; καὶ ἱνατί σκυθρωπάζων πορεύομαι ἐν τῷ ἐκθλίβειν τὸν ἐχθρόν μου;
|
|
11
|
11
|
|
Внегда́ сокруша́тися косте́мъ мои́мъ, поноша́ху ми́ врази́ мои́, внегда́ глаго́лати и́мъ мнѣ́ на вся́къ де́нь: гдѣ́ є́сть Бо́гъ тво́й?
|
ἐν τῷ καταθλᾶσθαι τὰ ὀστᾶ μου ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου, ἐν τῷ λέγειν αὐτούς μοι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου;
|
|
12
|
12
|
|
Вску́ю приско́рбна єси́, душе́ моя́? И вску́ю смуща́єши мя́? Упова́й на Бо́га, я́ко исповѣ́мся Єму́, спасе́ніє лица́ моєго́ и Бо́гъ мо́й.
|
ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου; καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου.
|