|
Κεφάλαιο 23
|
Глvа, к~г”
|
|
1
|
1
|
|
Ω οἱ ποιμένες οἱ διασκορπίζοντες καὶ ἀπολλύοντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς μου.
|
Горе пасты'ремъ и^же растача'ютъ и^ растерꙁа'юT ста'да паствы мое^я, рече г~ь.
|
|
2
|
2
|
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ τοὺς ποιμαίνοντας τὸν λαόν μου· ὑμεῖς διεσκορπίσατε τά πρόβατά μου καὶ ἐξώσατε αὐτὰ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθε αὐτά, ἰδοὺ ἐγὼ ἐκδικῶ ἐφ’ ὑμᾶς κατὰ τὰ πονηρὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν·
|
сего ради сїя рече г~ь б~ъ і^и^л~евъ къ пасты'рем#, и^же пасђть лю'ди моа. в^ы расточи'ли е^сте` ста'до мое, и^ поверго'сте е&, и^ не посњти'сте е^го. с^е а^ꙁъ посњщђ на ваs лђкав#ство мышле'нїи ва'шиX, рече г~ь.
|
|
3
|
3
|
|
καὶ ἐγὼ εἰσδέξομαι τοὺς καταλοίπους τοῦ λαοῦ μου ἐπὶ πάσης τῆς γῆς, οὗ ἔξωσα αὐτοὺς ἐκεῖ, καὶ καταστήσω αὐτοὺς εἰς τὴν νομὴν αὐτῶν, καὶ αὐξηθήσονται καὶ πληθυνθήσονται·
|
и^ а'ꙁъ съберђ ѓ^стан#ки ста'да мое^го эT всњ'хъ земль, в ня'же и^ꙁверго'хъ иX та'мо. и^ ѓ^брящђ иX к# селе'нїемᲆ и^хъ, и^ воZрастTђ и^ ё^множатся.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ ἀναστήσω αὐτοῖς ποιμένας, οἳ ποιμανοῦσιν αὐτούς, καὶ οὐ φοβηθήσονται ἔτι οὐδὲ πτοηθήσονται, λέγει Κύριος.
|
и^ въꙁдвигнђ наD ни'ми пасты'ря и^ ё^пасђтъ и^хъ. не ё^боя'тся ктомђ` и^ не ё^жаснTђся, и^ ни е^ді'нъ и^щеTся эT числа, рече г~ь”
|
|
5
|
5
|
|
ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἀναστήσω τῷ Δαυὶδ ἀνατολὴν δικαίαν, καὶ βασιλεύσει βασιλεὺς καὶ συνήσει καὶ ποιήσει κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς.
|
Се дн~їе грядђтъ рече г~ь. и^ възDви'гнђ двд~ђ сњ'мя пра'веDно, и^ црsтвђет# цр~ь, и^ премђ'дръ бђ'дет#, и^ сътво'риT сђдъ и^ пра'вдђ на земли`.
|
|
6
|
6
|
|
ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ σωθήσεται ᾿Ιούδας, καὶ ᾿Ισραὴλ κατασκηνώσει πεποιθώς, καὶ τοῦτο τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὃ καλέσει αὐτὸν Κύριος ᾿Ιωσεδέκ.
|
вᲆ дн~ехᲆ тXњ сп~сется і^ё'да, і^и^л~ь пребђдетъ в наде'жди. и^ с^е е^сть и^мя и^же воZꙁовTђ е^го г~ь пра'веденъ нашъ”
|
|
9
|
7
|
|
᾿Εν τοῖς προφήταις συνετρίβη ἡ καρδία μου, ἐν ἐμοὶ ἐσαλεύθη πάντα τὰ ὀστᾶ μου, ἐγενήθην ὡς ἀνὴρ συντετριμμένος καὶ ὡς ἄνθρωπος συνεχόμενος ἀπὸ οἴνου ἀπὸ προσώπου Κυρίου καὶ ἀπὸ προσώπου εὐπρεπείας δόξης αὐτοῦ.
|
Сего ради с^е дн~їе прїидђтъ рече г~ь, и^ не рекђт# ктомђ живет# г~ь, и^же и^ꙁве'лъ сн~ы і^и^л~евы эT земля` е^гљ=пет#ски.
|
|
10
|
8
|
|
ὅτι ἀπὸ προσώπου τούτων ἐπένθησεν ἡ γῆ, ἐξηράνθησαν αἱ νομαὶ τῆς ἐρήμου, καὶ ἐγένετο ὁ δρόμος αὐτῶν πονηρὸς καὶ ἡ ἰσχὺς αὐτῶν οὐχ οὕτως.
|
н^о живе'тъ г~ь и^же и^зведе` и^ преве'лъ сњмя до'мђ і^и^л~ева эT зеMля` сњвер#ски, и^ эT всXњ зе'мль в ня'же и^ꙁверго'хъ и^хъ та'мо ѓ^бита'ютъ в# ꙁемли` свое'и”
|
|
11
|
9
|
|
ὅτι ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐμολύνθησαν καὶ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἶδον πονηρίας αὐτῶν.
|
Къ проро'комъ, сътре'но е^сть срDце мое въ мнњ`, и^ поᲄрепета'ша вся ко'сти моа. бы'хъ ја%ко мђж'ъ пїя'н#, и^ ја%ко чл~къ е^гоже ѓ^долњ вино`, эT лица` гн~я, и^ эT лица` сло'въ ст~ыхъ е^го.
|
|
12
|
10
|
|
διὰ τοῦτο γενέσθω ἡ ὁδὸς αὐτῶν αὐτοῖς εἰς ὀλίσθημα ἐν γνόφῳ, καὶ ὑποσκελισθήσονται καὶ πεσοῦνται ἐν αὐτῇ· διότι ἐπάξω ἐπ’ αὐτοὺς κακὰ ἐν ἐνιαυτῷ ἐπισκέψεως αὐτῶν, φησὶ Κύριος.
|
иже блђжDенїеM испоlнена е^сᲄь ꙁемля`. и^ эT лица` прокля'тїя пла'кася ꙁемля`, и^с#ше'на быs по'лная пђсты'ни. бы'сть тече'нїе и^хъ лђка'во, и^ крњ'пости и^хъ не съгла'сны.
|
|
13
|
11
|
|
καὶ ἐν τοῖς προφήταις Σαμαρείας εἶδον ἀνομήματα· ἐπροφήτευσαν διὰ τῆς Βάαλ καὶ ἐπλάνησαν τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ.
|
пррoкъ же и^ сщ~ен#никъ с#кврънены сђть. и^ в домђ` мое^мъ ѓ^брњтоX лђка'въство иX, рече г~ь.
|
|
14
|
12
|
|
καὶ ἐν τοῖς προφήταις ῾Ιερουσαλὴμ ἑώρακα φρικτά, μοιχωμένους καὶ πορευομένους ἐν ψεύδεσι καὶ ἀντιλαμβανομένους χειρῶν πονηρῶν τοῦ μὴ ἀποστραφῆναι ἕκαστον ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς· ἐγενήθησάν μοι πάντες ὡς Σόδομα καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν ὥσπερ Γόμορρα.
|
того ради пђть и^хъ бђ'детъ ја%ко по'лзокъ въ тмаX, пот#кнђт# бо ся и^ раꙁDрђшаTся в не'мъ. принесђ б^о на ни'хъ ѕла'я лњто посњще'нїа и^хъ, рече г~ь.
|
|
15
|
13
|
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ψωμιῶ αὐτοὺς ὀδύνην καὶ ποτιῶ αὐτοὺς ὕδωρ πικρόν, ὅτι ἀπὸ τῶν προφητῶν ῾Ιερουσαλὴμ ἐξῆλθε μολυσμὸς πάσῃ τῇ γῇ.
|
и въ пррoцехъ самарїи видњхъ бђ'иство, и^ пррoчествова'хђ въ ваали'ма, и^ прелща'хђ лю'ди моя` і^и^л~я.
|
|
16
|
14
|
|
οὕτως λέγει Κύριος παντοκράτωρ· μὴ ἀκούετε τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, ὅτι ματαιοῦσιν ἑαυτοῖς ὅρασιν, ἀπὸ καρδίας αὐτῶν λαλοῦσι καὶ οὐκ ἀπὸ στόματος Κυρίου.
|
и^ въ пррoцњх# і^ерsлима ви'дњхᲆ подо'бїе блђдящихъ и^ пђть лжи'въ. и^ съкрњпи'ша рђки стропти'вымъ, да не ѓ^брати'тся е^ді'нъ ко'ждо эT лђка'въства свое^го. и^ бы'ша мн^њ вс^и содо'мляне, и^ ѓ^бита'тели е^го ја%ко гомо'ряне”
|
|
17
|
15
|
|
λέγουσι τοῖς ἀπωθουμένοις τὸν λόγον Κυρίου· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν· καὶ πᾶσι τοῖς πορευομένοις τοῖς θελήμασιν αὐτῶν, παντὶ τῷ πορευομένῳ πλάνῃ καρδίας αὐτοῦ εἶπαν· οὐχ ἥξει ἐπὶ σὲ κακά.
|
Сего раd та'ко рече г~ь си'лъ къ пррoкомъ. с^е а^ꙁᲆ напита'ю иX пелыне'мъ, и^ напою и^хъ же'лчїю. эT пррoковᲆ б^о і^ерsлима и^ꙁошло е^сᲄь скверненїе на всю ꙁе'млю”
|
|
18
|
16
|
|
ὅτι τίς ἔστη ἐν ὑποστήματι Κυρίου καὶ εἶδε τὸν λόγον αὐτοῦ; τίς ἠνωτίσατο καὶ ἤκουσεν;
|
Сїя реq г~ь си'лъ, не хо'щите послђшати слове'съ пррoкъ, иже пррoчествђ'ютъ ваM и^ прельща'ютъ ва'съ. видњ'нїе срDца свое^го гл~ютъ, не эT ё%стъ гн~ихъ.
|
|
19
|
17
|
|
ἰδοὺ σεισμὸς παρὰ Κυρίου καὶ ὀργὴ ἐκπορεύεται εἰς συσσεισμόν, συστρεφομένη ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς ἥξει.
|
рекђтъ симъ и^же хђлятъ м^я, гл~аl е^сть г~ь, ми'ръ бђдетъ вамъ. и^ всMњ и^же хо'дятъ въ строптив#ствњ срDца свое^го реко'ша не прїидеT на наs лђка'во.
|
|
20
|
18
|
|
καὶ οὐκ ἔτι ἀποστρέψει ὁ θυμὸς Κυρίου, ἕως ἂν ποιήσῃ αὐτὸ καὶ ἕως ἂν στήσῃ αὐτὸ ἀπὸ ἐγχειρήματος καρδίας αὐτοῦ· ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν νοήσουσιν αὐτά.
|
кт^о бо бы'сть в# совњтњ гн~и, и^ ви'дњ и^ слы'ша словеса` е^го, кт^о помы'сли сло'во того и^ слы'ша”
|
|
21
|
19
|
|
οὐκ ἀπέστελλον τοὺς προφήτας, καὶ αὐτοὶ ἔτρεχον· οὐδὲ ἐλάλησα πρὸς αὐτούς, καὶ αὐτοὶ ἐπροφήτευον.
|
Се ви'хрᲆ ја%росᲄи гн~я и^ꙁы'идеT, и^ бђ'ря расᲄор#гающаа на главђ` нечести'выхъ прїидетъ.
|
|
22
|
20
|
|
καὶ εἰ ἔστησαν ἐν τῇ ὑποστάσει μου καὶ εἰ ἤκουσαν τῶν λόγων μου, καὶ τὸν λαόν μου ἂν ἀπέστρεφον αὐτοὺς ἀπὸ τῶν πονηρῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν.
|
не въз#врати'тся ја%рость гн~я да'же доко'лњ сътво'ритъ, и^ да'же доко'лњ съверши'тъ помышле'нїе срDца свое^го” въ послDњняя дн~и сᲆразђмњ'сте совTњ е^го.
|
|
23
|
21
|
|
Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν.
|
не послаX пррoки, а^ ѓ^ни теча'хђ. не гл~ах# к ниM, и^ тїи пррoчествовахђ.
|
|
24
|
22
|
|
εἰ κρυβήσεταί τις ἐν κρυφαίοις, καὶ ἐγὼ οὐκ ὄψομαι αὐτόν; μὴ οὐχὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρῶ; λέγει Κύριος.
|
а^ще бы ста'ли въ совњтњ мое^мъ, и^ възвњсти'ли словеса` моя` лю'демъ моиM. эTврати'лᲆ быX ё^бо я& эT пђти` иX ꙁла'го, и^ эT помышле'нїи и^хъ стропти'выX”
|
|
25
|
23
|
|
ἤκουσα ἃ λαλοῦσιν οἱ προφῆται, ἃ προφητεύουσιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ λέγοντες· ἠνυπνιασάμην ἐνύπνιον.
|
Є$да` мни'ши ја%ко то'чїю эT блиZка б~ъ а^ꙁъ е^смь рече г~ь, а^ не б~ъ эTдале'ча.
|
|
26
|
24
|
|
ἕως πότε ἔσται ἐν καρδίᾳ τῶν προφητῶν τῶν προφητευόντων ψευδῆ καὶ ἐν τῷ προφητεύειν αὐτοὺς τὰ θελήματα τῆς καρδίας αὐτῶν;
|
а^ще ё^таи'тся мђж'ъ въ съкрове'ныX, а^ а'ꙁъ не ё^ꙁрю е^го, рече г~ь. е^да` нб~о и^ ꙁе'млю не а^ꙁъ наполня'ю рече г~ь.
|
|
27
|
25
|
|
τῶν λογιζομένων τοῦ ἐπιλαθέσθαι τοῦ νόμου μου ἐν τοῖς ἐνυπνίοις αὐτῶν, ἃ διηγοῦντο ἕκαστος τῷ πλησίον αὐτοῦ, καθάπερ ἐπελάθοντο οἱ πατέρες αὐτῶν τοῦ ὀνόματός μου ἐν τῇ Βάαλ;
|
слы'шахъ и^же реко'ша пррoцы пррoчествђ'юще въ и^мя мое лжђ`, и рекђще. ви'дњхъ сонъ видњхъ сонъ.
|
|
28
|
26
|
|
ὁ προφήτης, ἐν ᾧ τὸ ἐνύπνιόν ἐστι, διηγησάσθω τὸ ἐνύπνιον αὐτοῦ, καὶ ἐν ᾧ ὁ λόγος μου πρὸς αὐτόν, διηγησάσθω τὸν λόγον μου ἐπ’ ἀληθείας. τί τὸ ἄχυρον πρὸς τὸν σῖτον; οὕτως οἱ λόγοι μου, λέγει Κύριος.
|
доколњ т^о е^сть въ срDцы пррoковъ прорица'ющихъ лжђ`, и^ пррoчествђ'ющихᲆ лще'нїемъ срDца свое^го, чт^о хотя'ще твори'ти,
|
|
29
|
27
|
|
οὐκ ἰδοὺ οἱ λόγοι μου ὥσπερ πῦρ φλέγον, λέγει Κύριος, καὶ ὡς πέλυξ κόπτων πέτραν;
|
да забђдђтъ люди моя` и^мя мое ради со'нїя и^х#, и^же вњщаюT е^ді'нъ ко'ждо и%с#кренемђ свое^мђ. ја%ко ꙁабы'ша эTц~ы иX и^мени мое^го, ради ваа^ла”
|
|
30
|
28
|
|
ἰδοὺ ἐγὼ διὰ τοῦτο πρὸς τοὺς προφήτας, λέγει Κύριος ὁ Θεός, τοὺς κλέπτοντας τοὺς λόγους μου ἕκαστον παρὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ.
|
Пррoкъ и^же и%мать сновидњ'нїе, вњщает# сновидњ'нїе. і^ и'же и%мать слово мое, гл~етъ сло'во мое и%стинно. чт^о плњвелъ къ пшени'цњ рече г~ь.
|
|
31
|
29
|
|
ἰδοὺ ἐγὼ πρὸς τοὺς προφήτας τοὺς ἐκβάλλοντας προφητείας γλώσσης καὶ νυστάζοντας νυσταγμὸν ἑαυτῶν.
|
е^да` словеса` моя` не сђть ја%ко ѓ%гнь горя'щїи рече г~ь, и^ ја%ко мла'тъ сътры'ющи ка'мень”
|
|
32
|
30
|
|
ἰδοὺ ἐγὼ πρὸς τοὺς προφήτας τοὺς προφητεύοντας ἐνύπνια ψευδῆ καὶ διηγοῦντο αὐτὰ καὶ ἐπλάνησαν τὸν λαόν μου ἐν τοῖς ψεύδεσιν αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς πλάνοις αὐτῶν καὶ ἐγὼ οὐκ ἀπέστειλα αὐτοὺς καὶ οὐκ ἐνετειλάμην αὐτοῖς καὶ ὠφέλειαν οὐκ ὠφελήσουσι τὸν λαὸν τοῦτον.
|
Сего ради с^е а^ꙁъ къ пррoкомъ рече г~ь, и^же кра'дђт# словеса` моя` е^ді'нъ ко'ждо эT и%скреняго свое^го”
|
|
33
|
31
|
|
καὶ ἐὰν ἐρωτήσωσί σε ὁ λαὸς οὗτος ἢ ἱερεὺς ἢ προφήτης λέγων· τί τὸ λῆμμα Κυρίου; καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ὑμεῖς ἐστε τὸ λῆμμα καὶ ράξω ὑμᾶς, λέγει Κύριος.
|
Се а^ꙁъ къ пррoкоM рече г~ь, и^же въспрїе'млютъ ја%зы'ки своя`, и^ гл~юT реq г~ь.
|
|
34
|
32
|
|
ὁ προφήτης καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ λαός, οἳ ἂν εἴπωσι· λῆμμα Κυρίου, καὶ ἐκδικήσω τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ.
|
с^е а^зᲆ на пррoки мечта'юща лжђ` реq г~ь. и^же провњща'ша т^а, и^ прельсти'ша лю'ди моя въ лжђ` свою`, и^ в чюдесеX свои^хъ, ја%ко а^ꙁъ не посла'хъ иX, ни ꙁаповњдахъ иM. ѓ^ни же ничтоже ё^пњша лю'демъ симъ реq г~ь.
|
|
35
|
33
|
|
ὅτι οὕτως ἐρεῖτε ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ καὶ ἕκαστος πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· τί ἀπεκρίθη Κύριος, καὶ τί ἐλάλησε Κύριος;
|
А$ще бо въспро'сяT по'лкъ то'и, и^ли пррoкъ и^ли сщ~енникъ рекђщи. чт^о е^сть бре'мя гн~е. рече'ши к ни'м#, в^ы е^сте` бре'мя. эTмещђ и%стин#но ваs рече г~ь.
|
|
36
|
34
|
|
καὶ λῆμμα Κυρίου μὴ ὀνομάζετε ἔτι, ὅτι τὸ λῆμμα τῷ ἀνθρώπῳ ἔσται ὁ λόγος αὐτοῦ·
|
и^ пррoкъ и^ сщ~енник#, и^ по'лкъ и^же речеT бре'мя гн~е, посњщђ на мђжа того и^ на до'мᲆ е^го”
|
|
37
|
35
|
|
καὶ διατί ἐλάλησε Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν;
|
Се гл~ите е^ді'нъ кожDо, къ и%скренемђ и^ къ бра'тђ свое^мђ, чт^о эTвњща г~ь, и^ чт^о гл~алъ е^с г~ь.
|
|
38
|
36
|
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν· ἀνθ’ ὧν εἴπατε τὸν λόγον τοῦτον· λῆμμα Κυρίου, καὶ ἀπέστειλα πρὸς ὑμᾶς λέγων· οὐκ ἐρεῖτε· λῆμμα Κυρίου,
|
и^ бремя гн~е ктомђ не помяне'тся. и^же бремя бы'сть е^ді'номђ комђжDо слово е^го. и^ преврати'лъ е^си словеса г~а б~а живаго, г~а си'лᲆ б~а нашеh.
|
|
39
|
37
|
|
διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ λαμβάνω καὶ ράσσω ὑμᾶς καὶ τὴν πόλιν, ἣν ἔδωκα ὑμῖν καὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν,
|
сїа р#цы къ прoркђ, чт^о эTвњща тебᲇ г~ь, и^ чт^о гл~а г~ь.
|
|
40
|
38
|
|
καὶ δώσω ἐφ’ ὑμᾶς ὀνειδισμὸν αἰώνιον καὶ ἀτιμίαν αἰώνιον, ἥτις οὐκ ἐπιλησθήσεται. —
|
а^ще же речеᲄе бре'мя гн~е, сего ради та'ко рече г~ь, и^же рекли е^сте гл~ъ сеи бремя гн~е. и^ послахъ к вамъ рекђщи, не гл~ите бремя гн~е.
|
|
7
|
39
|
|
Διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ οὐκ ἐροῦσιν ἔτι· ζῇ Κύριος, ὃς ἀνήγαγε τὸν οἶκον ᾿Ισραὴλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου,
|
сего ради с^е а^зъ возмђ` васъ носящи, и^ ѓ^ста'влю васъ и^ граD ја^же да'хъ вамъ, и^ эTц~емᲆ вашимъ эT лица` мое^го.
|
|
8
|
40
|
|
ἀλλά· ζῇ Κύριος, ὃς συνήγαγε πᾶν τὸ σπέρμα ᾿Ισραὴλ ἀπὸ γῆς βορρᾶ καὶ ἀπὸ πασῶν τῶν χωρῶν, οὗ ἔξωσεν αὐτοὺς ἐκεῖ. καὶ ἀποκατέστησεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν αὐτῶν.
|
и^ дамъ в# поноше'нїе вњчное, и^ въ срамотђ` вᲇчнђю, и^же никогда в# ꙁабве'нїе загла'дится”
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.