1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
...
|
Κεφάλαιο 4
|
Главa д7
|
|
1
|
1
|
|
ΕΑΝ ἐπιστραφῇ ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος, πρός με ἐπιστραφήσεται· καὶ ἐὰν περιέλῃ τὰ βδελύγματα αὐτοῦ ἐκ στόματος αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου εὐλαβηθῇ
|
Ѓще њбрати1шисz, ї}лю, гlетъ гDь, ко мнЁ њбрати1сz: и3 ѓще tи1меши мeрзwсти тво‰ t ќстъ твои1хъ, и3 t лицA моегw2 ўбои1шисz,
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ὀμόσῃ· ζῇ Κύριος μετὰ ἀληθείας ἐν κρίσει καὶ ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ εὐλογήσουσιν ἐν αὐτῷ ἔθνη καὶ ἐν αὐτῷ αἰνέσουσι τῷ Θεῷ ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
|
и3 кленeшисz, живeтъ гDь, во и4стинэ и3 въ судЁ и3 въ прaвдэ, и3 благословsтъ въ нeмъ kзhцы и3 въ нeмъ восхвaлzтъ бGа во їеrли1мэ.
|
|
3
|
3
|
|
ὅτι τάδε λέγει Κύριος τοῖς ἀνδράσιν ᾿Ιούδα καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ῾Ιερουσαλήμ· νεώσατε ἑαυτοῖς νεώματα καὶ μὴ σπείρητε ἐπ’ ἀκάνθαις.
|
Сі‰ бо гlетъ гDь мужє1мъ ї{динымъ и3 њбитaтелємъ їеrли6млимъ: понови1те себЁ полS и3 не сёйте на тeрніи:
|
|
4
|
4
|
|
περιτμήθητε τῷ Θεῷ ὑμῶν καὶ περιτέμνεσθε τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ῾Ιερουσαλήμ, μὴ ἐξέλθῃ ὡς πῦρ ὁ θυμός μου καὶ ἐκκαυθήσεται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων ἀπὸ προσώπου πονηρίας ἐπιτηδευμάτων ὑμῶν. —
|
њбрёжитесz бGу вaшему и3 њбрёжите жестосeрдіе вaше, мyжіе ї{дины и3 њбитaющіи во їеrли1мэ, да не и3зhдетъ ћкw џгнь ћрость моS, и3 возгори1тсz, и3 не бyдетъ ўгашazй, рaди лукaвства начинaній вaшихъ.
|
|
5
|
5
|
|
᾿Αναγγείλατε ἐν τῷ ᾿Ιούδᾳ, καὶ ἀκουσθήτω ἐν ῾Ιερουσαλήμ· εἴπατε· σημάνατε ἐπὶ τῆς γῆς σάλπιγγι καὶ κεκράξατε μέγα· εἴπατε· συνάχθητε καὶ εἰσέλθωμεν εἰς τὰς πόλεις τὰς τειχήρεις.
|
Возвэсти1те во їудeи, и3 да ўслhшитсz во їеrли1мэ: глаг0лите, восп0йте труб0ю на земли2, возопjйте ѕэлw2 и3 рцhте: собери1тесz, и3 вни1демъ во грaды твє1рды.
|
|
6
|
6
|
|
ἀναλαβόντες φεύγετε εἰς Σιών· σπεύσατε, μὴ στῆτε, ὅτι κακὰ ἐγὼ ἐπάγω ἀπὸ βορρᾶ καὶ συντριβὴν μεγάλην.
|
Воздви1гше (знaменіе) бэжи1те въ сіHнъ, потщи1тесz, не ст0йте, ћкw ѕл†z ѓзъ навождY t сёвера и3 сотрeніе вели1ко.
|
|
7
|
7
|
|
ἀνέβη λέων ἐκ τῆς μάνδρας αὐτοῦ, ἐξολοθρεύων ἔθνη ἐξῆρε καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ τοῦ θεῖναι τὴν γῆν εἰς ἐρήμωσιν, καὶ αἱ πόλεις καθαιρεθήσονται παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι αὐτάς.
|
Взhде лeвъ t л0жа своегw2, и3 погублszй kзhки воздви1жесz и3 и3зhде t мёста своегw2, да положи1тъ зeмлю твою2 въ пустhню, и3 грaди твои2 разорsтсz, њстaвшіи без8 њбитaтелей.
|
|
8
|
8
|
|
ἐπὶ τούτοις περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε καὶ ἀλαλάξατε, διότι οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς Κυρίου ἀφ’ ὑμῶν.
|
Њ си1хъ препоsшитесz во врє1тища и3 плaчите и3 рыдaйте, ћкw не tврати1сz гнёвъ ћрости гDни t вaсъ.
|
|
9
|
9
|
|
καὶ ἔσται ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει Κύριος, ἀπολεῖται ἡ καρδία τοῦ βασιλέως καὶ ἡ καρδία τῶν ἀρχόντων, καὶ οἱ ἱερεῖς ἐκστήσονται, καὶ οἱ προφῆται θαυμάσονται.
|
И# бyдетъ въ дeнь т0й, гlетъ гDь, поги1бнетъ сeрдце царeво и3 сeрдце начaлникwвъ, и3 свzщeнницы ўжaснутсz, и3 прор0цы ўдивsтсz.
|
|
10
|
10
|
|
καὶ εἶπα· ὦ δέσποτα Κύριε, ἄρα γε ἀπατῶν ἠπάτησας τὸν λαὸν τοῦτον καὶ τὴν ῾Ιερουσαλὴμ λέγων· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν, καὶ ἰδοὺ ἥψατο ἡ μάχαιρα ἕως τῆς ψυχῆς αὐτῶν.
|
И# рек0хъ: q, вLко гDи, є3дA њбольсти1лъ є3си2 лю1ди сі‰ и3 їеrли1ма, рекjй: ми1ръ бyдетъ вaмъ; и3 сE, пр0йде мeчь дaже до души2 и4хъ.
|
|
11
|
11
|
|
ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐροῦσι τῷ λαῷ τούτῳ καὶ τῇ ῾Ιερουσαλήμ· πνεῦμα πλανήσεως ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὁδὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου οὐκ εἰς καθαρὸν οὐδ’ εἰς ἅγιον.
|
Во врeмz џно речeтсz лю1демъ си6мъ и3 їеrли1му: дyхъ заблуждeніz въ пустhни, пyть дщeре людjй мои1хъ, не ко њчищeнію, нижE во с™0е:
|
|
12
|
12
|
|
πνεῦμα πληρώσεως ἥξει μοι· νῦν δὲ ἐγὼ λαλῶ κρίματά μου πρὸς αὐτούς.
|
дyхъ и3сполнeніz t си1хъ пріи1детъ мнЁ, и3 нн7э ѓзъ возгlю суды2 мо‰ къ ни6мъ.
|
|
13
|
13
|
|
ἰδοὺ ὡς νεφέλη ἀναβήσεται καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ, κουφότεροι ἀετῶν οἱ ἵπποι αὐτοῦ· οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι ταλαιπωροῦμεν.
|
СE, ћкw w4блакъ взhдетъ, и3 ћкw ви1хрь колєсни1цы є3гw2, быстрёе nрлHвъ к0ни є3гw2: г0ре нaмъ, ћкw бёдствуемъ.
|
|
14
|
14
|
|
ἀπόπλυνε ἀπὸ κακίας τὴν καρδίαν σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἵνα σωθῇς· ἕως πότε ὑπάρχουσιν ἐν σοὶ διαλογισμοὶ πόνων σου;
|
Њмhй t лукaвства сeрдце твоE, їеrли1ме, да спасeшисz: док0лэ бyдутъ въ тебЁ помышлє1ніz бёдъ твои1хъ;
|
|
15
|
15
|
|
διότι φωνὴ ἀγγέλλοντος ἐκ Δὰν ἥξει, καὶ ἀκουσθήσεται πόνος ἐξ ὄρους ᾿Εφραίμ.
|
Глaсъ бо возвэщaющагw t дaна пріи1детъ, и3 слы6шана бyдетъ болёзнь t горы2 є3фрeмли.
|
|
16
|
16
|
|
ἀναμνήσατε ἔθνη, ἰδοὺ ἥκασιν· ἀναγγείλατε ἐν ῾Ιερουσαλήμ, συντροφαὶ ἔρχονται ἐκ γῆς μακρόθεν καὶ ἔδωκαν ἐπὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα φωνὴν αὐτῶν.
|
Рцhте kзhкwмъ: сE, пріид0ша: возвэсти1те во їеrли1мэ: полцы2 и4дутъ t земли2 дaльніz и3 дaша на грaды ї{дины глaсъ св0й,
|
|
17
|
17
|
|
ὡς φυλάσσοντες ἀγρὸν ἐγένοντο ἐπ’ αὐτὴν κύκλῳ, ὅτι ἐμοῦ ἠμέλησας, λέγει Κύριος.
|
ѓки стрaжы сeлніи бhша над8 ни1мъ w4крестъ: ћкw пренебрeглъ мS є3си2, гlетъ гDь.
|
|
18
|
18
|
|
αἱ ὁδοί σου καὶ τὰ ἐπιτηδεύματά σου ἐποίησαν ταῦτά σοι· αὕτη ἡ κακία σου, ὅτι πικρά, ὅτι ἥψατο ἕως τῆς καρδίας σου.
|
Пути6 тво‰ и3 начин†ніz тво‰ сотвори1ша тебЁ сі‰: сіE лукaвство твоE, понeже г0рько, ћкw прикоснyсz сeрдцу твоемY.
|
|
19
|
19
|
|
τὴν κοιλίαν μου, τὴν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καὶ τὰ αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου, οὐ σιωπήσομαι, ὅτι φωνὴν σάλπιγγος ἤκουσεν ἡ ψυχή μου, κραυγὴν πολέμου.
|
Чрeво моE, чрeво моE боли1тъ мнЁ, и3 ч{вства сeрдца моегw2, смущaетсz душA моS, терзaетсz сeрдце моE: не ўмолчY, ћкw глaсъ трубы2 ўслhшала душA моS, в0пль рaти и3 бэды2:
|
|
20
|
20
|
|
καὶ ταλαιπωρίαν συντριμμὸν ἐπικαλεῖται, ὅτι τεταλαιπώρηκε πᾶσα ἡ γῆ· ἄφνω τεταλαιπώρηκεν ἡ σκηνή, διεσπάσθησαν αἱ δέρρεις μου.
|
сотрeніе (на сотрeніе) призывaетсz, понeже њпустёла всS землS, внезaпу њпустЁ жили1ще моE, расторг0шасz к0жы мо‰.
|
|
21
|
21
|
|
ἕως πότε ὄψομαι φεύγοντας ἀκούων φωνὴν σαλπίγγων;
|
Док0лэ зрёти и4мамъ бэжaщихъ, слhшащь глaсы тр{бныz;
|
|
22
|
22
|
|
διότι οἱ ἡγούμενοι τοῦ λαοῦ μου ἐμὲ οὐκ ᾔδεισαν, υἱοὶ ἄφρονές εἰσι καὶ οὐ συνετοί· σοφοί εἰσι τοῦ κακοποιῆσαι, τὸ δὲ καλῶς ποιῆσαι οὐκ ἐπέγνωσαν.
|
Понeже вождeве людjй мои1хъ менE не познaша: сhнове бyіи сyть и3 безyмни, мyдри сyть, є4же твори1ти ѕл†z, блaго же твори1ти не познaша.
|
|
23
|
23
|
|
ἐπέβλεψα ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἰδοὺ οὐθέν, καὶ εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οὐκ ἦν τὰ φῶτα αὐτοῦ·
|
Воззрёхъ на зeмлю, и3 сE, ничт0же, и3 на нeбо, и3 не бЁ свёта є3гw2.
|
|
24
|
24
|
|
εἶδον τὰ ὄρη, καὶ ἦν τρέμοντα, καὶ πάντας τοὺς βουνοὺς ταρασσομένους·
|
Ви1дэхъ г0ры, и3 трепетaху, и3 вси2 х0лми возмути1шасz.
|
|
25
|
25
|
|
ἐπέβλεψα, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν ἄνθρωπος, καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἐπτοεῖτο·
|
Воззрёхъ, и3 сE, не бЁ человёка, и3 вс‰ пти6цы небє1сныz ўжасaхусz.
|
|
26
|
26
|
|
εἶδον, καὶ ἰδοὺ ὁ Κάρμηλος ἔρημος, καὶ πᾶσαι αἱ πόλεις ἐμπεπυρισμέναι πυρὶ ἀπὸ προσώπου Κυρίου, καὶ ἀπὸ προσώπου ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ ἠφανίσθησαν.
|
Ви1дэхъ, и3 сE, карми1лъ пyстъ, и3 вси2 грaди сожжeни nгнeмъ t лицA гDнz, и3 t лицA гнёва ћрости є3гw2 погиб0ша.
|
|
27
|
27
|
|
τάδε λέγει Κύριος· ἔρημος ἔσται πᾶσα ἡ γῆ, συντέλειαν δὲ οὐ μὴ ποιήσω.
|
Сі‰ гlетъ гDь: пустA бyдетъ всS землS, скончaніz же не сотворю2.
|
|
28
|
28
|
|
ἐπὶ τούτοις πενθείτω ἡ γῆ, καὶ συσκοτασάτω ὁ οὐρανὸς ἄνωθεν, διότι ἐλάλησα καὶ οὐ μετανοήσω, ὥρμησα καὶ οὐκ ἀποστρέψω ἀπ’ αὐτῆς.
|
Њ си1хъ да плaчетъ землS, и3 да помрачи1тсz нeбо свhше: понeже гlахъ, и3 не раскaюсz: ўстреми1хсz, и3 не tвращyсz t негw2.
|
|
29
|
29
|
|
ἀπὸ φωνῆς ἱππέως καὶ ἐντεταμένου τόξου ἀνεχώρησε πᾶσα ἡ χώρα· εἰσέδυσαν εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ ἄλση ἐκρύβησαν καὶ ἐπὶ τὰς πέτρας ἀνέβησαν· πᾶσα πόλις ἐγκατελείφθη, οὐ κατοικεῖ ἐν αὐταῖς ἄνθρωπος.
|
T глaса kздsщихъ и3 напрzжeнна лyка побэжE всsка странA: внид0ша въ разсBлины и3 въ дубр†вы сокрhшасz и3 на кaменіе взыд0ша: вси2 грaди њстaвлени сyть, не њбитaетъ въ ни1хъ человёкъ.
|
|
30
|
30
|
|
καὶ σὺ τί ποιήσεις, ἐὰν περιβάλῃ κόκκινον καὶ κοσμήσῃ κόσμῳ χρυσῷ, ἐὰν ἐγχρίσῃ στίβι τοὺς ὀφθαλμούς σου; εἰ μάταιον ὡραϊσμός σου· ἀπώσαντό σε οἱ ἐρασταί σου, τὴν ψυχήν σου ζητοῦσιν.
|
Тh же, запустёлаz, что2 сотвори1ши; ѓще њблечeшисz во багрzни1цу и3 ўкраси1шисz мони1сты златhми, ѓще намaжеши стjвіемъ џчи твои2, всyе ўкрашeніе твоE: tри1нуша тS любHвницы твои2, души2 твоеS и4щутъ.
|
|
31
|
31
|
|
ὅτι φωνὴν ὡς ὠδινούσης ἤκουσα, τοῦ στεναγμοῦ σου ὡς πρωτοτοκούσης, φωνὴ θυγατρὸς Σιών· ἐκλυθήσεται καὶ παρήσει τὰς χεῖρας αὐτῆς· οἴμοι ἐγώ, ὅτι ἐκλείπει ἡ ψυχή μου ἐπὶ τοῖς ἀνῃρημένοις.
|
Глaсъ бо ћкw родsщіz слhшахъ стенaніz твоегw2: ѓки первородsщіz глaсъ дщeре сіHни и3стaетъ, и3 њпyститъ рyцэ свои2: г0ре мнЁ, ћкw и3счезaетъ душA моS над8 ўбіeнными.
|
