Преподобний Феодор, князь Острозький, Печерський, в Дальніх печерах

Преобрази́л єси́ земна́го княже́нія сла́ву / во і́ночества о́браз смире́нний, / і вмі́сто враго́в ви́димих / на неви́димия ополчи́лся єси́, / і, обою́ побіди́тель кра́сен явля́яся, / єди́н от чудотво́рєць Пече́рських показа́лся єси́; / ті́мже і нам ре́вности Бо́жия дар іспроси́, / братолю́бієм сердця́ на́ша просвіти́ // і ко спасе́нію ві́чному стезі́ на́ша, Фео́доре блаже́нне, напра́ви.

Кня́жеських дароноше́ній і всего́ су́єтствія мирська́го спі́шні отве́ргся, / Бо́жиїх же дарова́ній, прему́дре Фео́доре, приі́скренні сподо́битися жела́я, / прия́л єси́ і́ночеський о́браз / і, в нем смире́нним послуша́нієм і безмо́лвним житіє́м Царю́ Небе́сному благоугожда́я, / получи́л єси́ от Него́ безсме́ртния да́ри, / ї́хже і нам, чту́щим тя, // получи́ти моли́ся.

Я́ко благочести́ваго ко́рене пречестна́я о́трасль бил єси́, / блаже́нне Фео́доре, / яви́ бо тя Христо́с / я́ко воі́стинну богодарова́нноє сокро́вище Воли́нстій землі́, / но́ваго побо́рника ві́ри Правосла́вния, / і наро́ду ру́ському пресла́вна і благоприя́тна. / Ті́мже ни́ні, плоди́ світоно́сних трудо́в твої́х / в страні́ на́шей под сі́нію Святи́я Це́ркве Правосла́вния наслажда́ющеся, / хва́лим Го́спода, / дарова́вшаго тебі́ си́лу і крі́пость на сопроти́вния, / Єго́же моли́ спасти́ оте́чество твоє́, / і держа́ві сро́дник твої́х богоуго́дній би́ти, // і синово́м ру́ським спасти́ся.

Красоти́ ри́зния возгнуша́вшагося / і бога́тства тлі́ннаго со благодаре́нієм отве́ргшагося, / в ри́зу же безстра́стія обле́кшагося / і бога́тому в щедро́тах Христу́ возслі́довавшаго, / прийді́те, ві́рнії, восхва́лим Фео́дора достосла́вна, / я́ко моля́щася непреста́нно // о душа́х на́ших.