Молитва 6, святого Симеона Нового Богослова
От скве́рних усте́н, от ме́рзькаго се́рдця, от нечи́стаго язи́ка, от душі́ оскверне́ни, прийми́ моле́ніє, Христе́ мой, і не пре́зри мої́х ні слове́с, ніже́ образо́в, ніже́ безсту́дія*. Даждь мі дерзнове́нно глаго́лати, я́же хощу́, Христе́ мой, па́че же і научи́ м'я, что мі подоба́єть твори́ти і глаго́лати.
Согріши́х па́че блудни́ці, я́же уві́ді, гді обита́єши, ми́ро купи́вши, при́йде де́рзостні пома́зати Твої́ но́зі, Бо́га моєго́, Влади́ки і Христа́ моєго́. Я́коже о́ну не отри́нул єси́ прише́дшую от се́рдця, ніже́ мене́ возгнуша́йся, Сло́ве; Твої́ же мі пода́ждь но́зі і держа́ти, і цілова́ти, і струя́ми сле́зними, я́ко многоці́нним ми́ром, сія́ де́рзостно пома́зати. Оми́й м'я слеза́ми мої́ми, очи́сти м'я ї́ми, Сло́ве. Оста́ви і прегріше́нія моя́ і проще́ніє мі пода́ждь.
Ві́си зол мно́жество, ві́си і стру́пи моя́, і я́зви зри́ши моя́, но і ві́ру ві́си, і проізволе́ніє зри́ши, і воздиха́ніє сли́шиши. Не таї́ться Тебе́, Бо́же мой, Тво́рче мой, Ізба́вителю мой, ніже́ ка́пля сле́зная, ніже́ ка́плі часть ні́кая. Несоді́ланноє моє́ ви́дісті о́чі Твої́, в кни́зі же Твоє́й і єще́ несоді́янная напи́сана Тебі́ суть.
Виждь смире́ніє моє́, виждь труд мой єли́к, і гріхи́ вся оста́ви мі, Бо́же вся́чеських, да чи́стим се́рдцем, притре́петною ми́слію і душе́ю сокруше́нною нескве́рних Твої́х причащу́ся і Пресвяти́х Та́їн, ї́миже оживля́ється і обожа́ється всяк яди́й же і пія́й чи́стим се́рдцем; Ти бо рекл єси́, Влади́ко мой: всяк яди́й Мою́ Плоть, і пія́й Мою́ Кров во Мні у́бо сей пребива́єть в не́мже і Аз єсьм. І́стинно сло́во вся́ко Влади́ки і Бо́га моєго́, боже́ственних бо причаща́яйся і боготворя́щих благода́тей, не у́бо єсьм єди́н, но с Тобо́ю, Христе́ мой, Сві́том трисо́лнечним, просвіща́ющим мир. Да у́бо не єди́н пребу́ду кромі́ Тебе́ Живода́вця, диха́нія моєго́, живота́ моєго́, ра́дованія моєго́, спасе́нія ми́ру.
Сего́ ра́ди к Тебі́ приступи́х, я́коже зри́ши, со слеза́ми і душе́ю сокруше́нною ізбавле́нія мої́х прегріше́ній прошу́ прия́ти мі, і Твої́х Живода́тельних і Непоро́чних Та́їнств причасти́тися неосужде́нно, да пребу́деши, я́коже рекл єси́, со мно́ю треокая́нним; да не кромі́ обрі́т м'я Твоєя́ благода́ті, преле́стник восхи́тить м'я льсти́вні, і прельсти́в отведе́ть боготворя́щих Твої́х слове́с. Сего́ ра́ди к Тебі́ припа́даю і те́плі вопію́ Ті: я́коже блу́днаго прия́л єси́ і блудни́цю прише́дшую, та́ко прийми́ м'я блу́днаго і скве́рнаго, Ще́дре.
Душе́ю сокруше́нною ни́ні бо к Тебі́ приходя́, вім, Спа́се, я́ко іни́й, я́коже аз, не прегріши́ Тебі́, ніже́ соді́я дія́нія, я́же аз соді́ях. Но сіє́ па́ки вім, я́ко ні вели́чество прегріше́ній, ні гріхо́в мно́жество превосхо́дить Бо́га моєго́ мно́гоє долготерпі́ніє і человіколю́біє кра́йнєє; но ми́лостію состра́стія те́плі ка́ющияся, і чи́стиши, і сві́тлиши, і сві́та твори́ши прича́стники, о́бщники Божества́ Твоєго́ соді́ловаяй незави́стно, і стра́нноє і А́нгелом, і челові́чеським ми́слем, бесі́дуєши їм мно́гажди, я́коже друго́м Твої́м і́стинним. Сія́ де́рзостна творя́ть м'я, сія́ вперя́ють* м'я, Христе́ мой.
І дерза́я Твої́м бога́тим к нам благодія́нієм, ра́дуяся вку́пі і трепе́ща, огне́ві причаща́юся трава́ сий, і стра́нно чу́до, ороша́єм неопа́льно, я́коже у́бо купина́ дре́вле неопа́льні горя́щи. Ни́ні благода́рною ми́слію, благода́рним же се́рдцем, благода́рними удеси́ мої́ми, душі́ і ті́ла моєго́, покланя́юся, і велича́ю, і славосло́влю Тя, Бо́же мой, я́ко благослове́нна су́ща, ни́ні же і во ві́ки.
