|
Κεφάλαιο 62
|
Глvа, ћEв”
|
|
1
|
1
|
|
ΔΙΑ Σιὼν οὐ σιωπήσομαι καὶ διὰ ῾Ιερουσαλὴμ οὐκ ἀνήσω, ἕως ἂν ἐξέλθῃ ὡς φῶς ἡ δικαιοσύνη μου, τὸ δὲ σωτήριόν μου ὡς λαμπὰς καυθήσεται.
|
Сїѓ'на ради не премолъчю, і^ерsли'ма ради не попђщђ. до'н#деже ё^бо и^ꙁы'идеT ја%ко свњтъ пра'вда моа`, и^ сп~се'мое ја%ко свᲇти'ло раж#жеTся”
|
|
2
|
2
|
|
καὶ ὄψονται ἔθνη τὴν δικαιοσύνην σου καὶ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου, καὶ καλέσει σε τὸ ὄνομά σου τὸ καινόν, ὃ ὁ Κύριος ὀνομάσει αὐτό.
|
И$ ё%ꙁрятъ ја^ꙁы'цы пра'вдђ твою`, и^ цр~їе сла'вђ твою`. и^ прозовђтᲆ т^я и%менемъ но'воM, е^же г~ь и^менђеT е&.
|
|
3
|
3
|
|
καὶ ἔσῃ στέφανος κάλλους ἐν χειρὶ Κυρίου καὶ διάδημα βασιλείας ἐν χειρὶ Θεοῦ σου.
|
и^ бђ'деши вњнецъ доброты` въ рђцњ гн~и, и^ глави'ꙁна црsтвїя вᲆ рђцњ б~а твое^го.
|
|
4
|
4
|
|
καὶ οὐκέτι κληθήσῃ Καταλελυμμένη, καὶ ἡ γῆ σου οὐ κληθήσεται ἔτι ῎Ερημος· σὺ γὰρ κληθήσεται Θέλημα ἐμόν, καὶ τῇ γῇ σου Οἰκουμένη, ὅτι εὐδόκησε Κύριος ἐν σοὶ καὶ ἡ γῆ σου συνοικισθήσεται.
|
и^ не проꙁове'шися късемђ` ѓ^ста'вленъ, и^ земля` твоа` ктомђ` не нарече'тся пђста. тебњ` б^о проꙁовеTся во'ля моа`, а^ земля` твоа` вселен#ная.
|
|
5
|
5
|
|
καὶ ὡς συνοικῶν νεανίσκος παρθένῳ, οὕτω κατοικήσουσιν οἱ υἱοί σου· καὶ ἔσται ὃν τρόπον εὐφρανθήσεται νυμφίος ἐπὶ νύμφῃ, οὕτως εὐφρανθήσεται Κύριος ἐπὶ σοί.
|
и^ ја%ко живы'и ю%ноша съ дв~ою, та'ко воZживђтъ сн~ове твои` с тобо'ю” И$ бђ'детᲆ ја%коже ра'дђеTся жени'хъ ѓ^ невњсте, та'коже въꙁра'дђется г~ь ѓ^ тебњ`.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ ἐπὶ τῶν τειχῶν σου, ῾Ιερουσαλήμ, κατέστησα φύλακας ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα, οἵ διὰ τέλους οὐ σιωπήσονται μιμνησκόμενοι Κυρίου.
|
на стњнаX твоиX і^ерsли'ме приставихъ стра'жа ве'сь дн~ь и^ вс^ю но'щь, и^же до коnца не премоlкнђтъ помина'юще г~а.
|
|
7
|
7
|
|
οὐκ ἔστι γὰρ ὑμῖν ὅμοιος, ἐὰν διορθώσῃ καὶ ποιήσῃ ῾Ιερουσαλὴμ γαυρίαμα ἐπὶ τῆς γῆς.
|
нњсть б^о къ ва'мъ подо'бенъ, а^ще и^с#пра'виши и^ сътвориши і^ерsли'ме непреꙁорьство на' земли”
|
|
8
|
8
|
|
ὤμοσε Κύριος κατὰ τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ καὶ κατὰ τῆς ἰσχύος τοῦ βραχίονος αὐτοῦ· εἰ ἔτι δώσω τὸν σῖτόν σου καὶ τὰ βρώματά σου τοῖς ἐχθροῖς σου, καὶ εἰ ἔτι πίονται υἱοὶ ἀλλότριοι τὸν οἶνόν σου, ἐφ ᾧ ἐμόχθησας·
|
Кля'тся г~ь десни'цею свое'ю, и^ крњ'постїю мы'ш#ца свое'я. а^ще ктомђ` эTда'мъ пшени'цђ твою` и^ пи'щђ твою` врагомъ твои^мъ. и^ а^ще ктомђ и^спїютᲆ вино` твое сн~ве чю'ждїи, ѓ^ нем#же трђди'лъся е^си.
|
|
9
|
9
|
|
ἀλλ᾿ ἢ οἱ συνάγοντες φάγονται αὐτὰ καὶ αἰνέσουσι Κύριον, καὶ οἱ συνάγοντες πίονται αὐτὰ ἐν ταῖς ἐπαύλεσι ταῖς ἁγίαις μου.
|
н^о събира'ющеи и^зъја%дяT е&, и^ похва'лятъ г~а. и^ е'млющеи и^спїютъ е& въ стаяX ст~ыхъ мои^хъ”
|
|
10
|
10
|
|
πορεύεσθε διὰ τῶν πυλῶν μου καὶ ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους τοὺς ἐκ τῆς ὁδοῦ διαρρίψατε· ἐξάρατε σύσσημον εἰς τὰ ἔθνη.
|
И$дњте вра'ты мои'ми, и^ пђть сътвори'те лю'демᲆ мои^мъ. и^ ка'менїе е^же на пђти` раꙁ#мещњте, и^ въздви'гнњте ꙁна'менїе въ страны`.
|
|
11
|
11
|
|
ἰδοὺ γὰρ Κύριος ἐποίησεν ἀκουστὸν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς· εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών· ἰδοὺ ὁ σωτήρ σοι παραγέγονεν ἔχων τὸν ἑαυτοῦ μισθὸν καὶ τὸ ἔργον πρὸ προσώπου αὐτοῦ.
|
се` б^о г~ь слы'шAно сътвори до конца` земли`. рцњте дще'ри сїѓ'новњ, с^е сп~ситель тво'и гря'детъ, и^мы'и съ собо'ю м#ꙁдђ, и^ дњ'ло преD лицемъ своиM.
|
|
12
|
12
|
|
καὶ καλέσει αὐτὸν λαὸν ἅγιον, λελυτρωμένον ὑπὸ Κυρίου· σὺ δὲ κληθήσῃ ἐπιζητουμένη πόλις καὶ οὐκ ἐγκαταλελειμμένη.
|
и^ проꙁовеT я& лю'ди ст~ы, и^ꙁба'влены гм~ъ. тыy проꙁове'шися въꙁыска'нъ гра'дъ, и^ не ѓ^ста'вленъ”
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.