|
Κεφάλαιο 11
|
Глава́ а҃і
|
|
1
|
1
|
|
Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων·
|
Сло́во є҆́же бы́сть ѿ гдⷭ҇а ко і҆еремі́и, гл҃ющее:
|
|
2
|
2
|
|
ἀκούσατε τοὺς λόγους τῆς διαθήκης ταύτης. καὶ λαλήσεις πρὸς ἄνδρας ᾿Ιούδα καὶ πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐν ῾Ιερουσαλήμ·
|
слы́шите словеса̀ завѣ́та сегѡ̀ и҆ глаго́лите ко мꙋжє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ ко ѡ҆бита́телємъ і҆ерⷭ҇ли́мскимъ,
|
|
3
|
3
|
|
καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὃς οὐκ ἀκούσεται τῶν λόγων τῆς διαθήκης ταύτης,
|
и҆ рече́ши къ ни̑мъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: про́клѧтъ мꙋ́жъ, и҆́же не послꙋ́шаетъ слове́съ завѣ́та сегѡ̀,
|
|
4
|
4
|
|
ἧς ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ἀνήγαγον αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐκ καμίνου τῆς σιδηρᾶς, λέγων· ἀκούσατε τῆς φωνῆς μου καὶ ποιήσατε πάντα, ὅσα ἐὰν ἐντείλωμαι ὑμῖν, καὶ ἔσεσθέ μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι ὑμῖν εἰς Θεόν,
|
є҆го́же заповѣ́дахъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже и҆зведо́хъ и҆̀хъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, ѿ пе́щи желѣ́зныѧ, гл҃ѧ: оу҆слы́шите гла́съ мо́й и҆ сотвори́те всѧ̑, є҆ли̑ка заповѣ́даю ва́мъ, и҆ бꙋ́дете мнѣ̀ въ лю́ди, и҆ а҆́зъ бꙋ́дꙋ ва́мъ въ бг҃а:
|
|
5
|
5
|
|
ὅπως στήσω τὸν ὅρκον μου, ὃν ὤμοσα τοῖς πατράσιν ὑμῶν, τοῦ δοῦναι αὐτοῖς γῆν ρέουσαν γάλα καὶ μέλι καθὼς ἡ ἡμέρα αὕτη. καὶ ἀπεκρίθην καὶ εἶπα· γένοιτο, Κύριε.
|
да оу҆тверждꙋ̀ клѧ́твꙋ мою̀, є҆́юже клѧ́хсѧ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ, є҆́же да́ти и҆̀мъ зе́млю точа́щꙋю млеко̀ и҆ ме́дъ, ꙗ҆́коже є҆́сть де́нь се́й. И҆ ѿвѣща́хъ и҆ реко́хъ: бꙋ́ди, гдⷭ҇и.
|
|
6
|
6
|
|
καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἀνάγνωθι τοὺς λόγους τούτους ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλὴμ λέγων· ἀκούσατε τοὺς λόγους τῆς διαθήκης ταύτης καὶ ποιήσατε αὐτούς.
|
И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: прочтѝ всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑ во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма, рекі́й: слы́шите словеса̀ завѣ́та сегѡ̀ и҆ сотвори́те та̑:
|
|
8
|
7
|
|
καὶ οὐκ ἐποίησαν.
|
ꙗ҆́кѡ свидѣ́телствꙋѧ засвидѣ́телствовахъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже и҆зведо́хъ и҆̀хъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, да́же до днѐ сегѡ̀, заꙋ́тра востаѧ̀ засвидѣ́телствовахъ гл҃ѧ: слы́шите гла́съ мо́й.
|
|
9
|
8
|
|
καὶ εἶπε Κύριος πρός με· εὑρέθη σύνδεσμος ἐν ἀνδράσιν ᾿Ιούδα καὶ ἐν τοῖς κατοικοῦσιν ἐν ῾Ιερουσαλήμ·
|
И҆ не слы́шаша, ни приклони́ша оу҆́ха своегѡ̀, но и҆до́ша кі́йждо въ стро́потствѣ се́рдца своегѡ̀ ѕла́гѡ: и҆ наведо́хъ на ни́хъ всѧ̑ словеса̀ завѣ́та сегѡ̀, є҆го́же заповѣ́дахъ да сотворѧ́тъ, и҆ не сотвори́ша.
|
|
10
|
9
|
|
ἐπεστράφησαν ἐπὶ τὰς ἀδικίας τῶν πατέρων αὐτῶν τῶν πρότερον, οἳ οὐκ ἠθέλησαν εἰσακοῦσαι τῶν λόγων μου, καὶ ἰδοὺ αὐτοὶ πορεύονται ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς, καὶ διεσκέδασεν οἶκος ᾿Ισραὴλ καὶ οἶκος ᾿Ιούδα τὴν διαθήκην μου, ἣν διεθέμην πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν.
|
И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: ѡ҆брѣ́тено є҆́сть совѣща́нїе (на ѕло̀) въ мꙋже́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ во ѡ҆бита́ющихъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ:
|
|
11
|
10
|
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον κακά, ἐξ ὧν οὐ δυνήσονται ἐξελθεῖν ἐξ αὐτῶν, καὶ κεκράξονται πρός με, καὶ οὐκ εἰσακούσομαι αὐτῶν.
|
возврати́шасѧ ко беззако́нїємъ пє́рвымъ ѻ҆тє́цъ свои́хъ, и҆̀же не хотѣ́ша слы́шати слове́съ мои́хъ, и҆ сѐ, ті́и поидо́ша по бозѣ́хъ чꙋжди́хъ, да слꙋ́жатъ и҆̀мъ: и҆ разорѝ до́мъ і҆и҃левъ и҆ до́мъ і҆ꙋ́динъ завѣ́тъ мо́й, є҆го́же завѣща́хъ со ѻ҆тцы̑ и҆́хъ.
|
|
12
|
11
|
|
καὶ πορεύσονται πόλεις ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ῾Ιερουσαλὴμ καὶ κεκράξονται πρὸς τοὺς θεούς, οἷς αὐτοὶ θυμιῶσιν αὐτοῖς, οἳ μὴ σώσουσιν αὐτοὺς ἐν τῷ καιρῷ τῶν κακῶν αὐτῶν.
|
Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на ни́хъ ѕла̑ѧ, ѿ ни́хже и҆зы́ти не возмо́гꙋтъ, и҆ возопїю́тъ ко мнѣ̀, и҆ не оу҆слы́шꙋ и҆́хъ:
|
|
13
|
12
|
|
ὅτι κατ’ ἀριθμὸν τῶν πόλεών σου ἦσαν θεοί σου, ᾿Ιούδα, καὶ κατ’ ἀριθμὸν ἐξόδων τῆς ῾Ιερουσαλὴμ ἐτάξατε βωμοὺς θυμιᾶν τῇ Βάαλ.
|
и҆ по́йдꙋтъ гра́ды і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́телє і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ возопїю́тъ ко богѡ́мъ, и҆̀мже ті́и кадѧ́тъ, и҆̀же не спасꙋ́тъ и҆́хъ во вре́мѧ скорбе́й и҆́хъ.
|
|
14
|
13
|
|
καὶ σὺ μὴ προσεύχου περὶ τοῦ λαοῦ τούτου καὶ μὴ ἀξίου περὶ αὐτῶν ἐν δεήσει καὶ προσευχῇ, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαι ἐν τῷ καιρῷ, ἐν ᾧ ἐπικαλοῦνταί με, ἐν καιρῷ κακώσεως αὐτῶν.
|
По числꙋ́ бо градѡ́въ твои́хъ бѣ́хꙋ бо́зи твоѝ, і҆ꙋ́до, и҆ по числꙋ̀ пꙋті́й і҆ерⷭ҇ли́мскихъ поста́висте ѻ҆лтари̑ стꙋ̑дныѧ, ѻ҆лтари̑ на кажде́нїе ваа́лꙋ.
|
|
15
|
14
|
|
τί ἡ ἠγαπημένη ἐν τῷ οἴκῳ μου ἐποίησε βδέλυγμα; μὴ εὐχαὶ καὶ κρέα ἅγια ἀφελοῦσιν ἀπὸ σοῦ τὰς κακίας σου, ἢ τούτοις διαφεύξῃ;
|
Ты́ же не моли́сѧ ѡ҆ лю́дехъ си́хъ и҆ не просѝ ѡ҆ ни́хъ въ мольбѣ̀ и҆ моли́твѣ: не оу҆слы́шꙋ бо во вре́мѧ во́плѧ и҆́хъ ко мнѣ̀ и҆ во вре́мѧ ѡ҆ѕлобле́нїѧ и҆́хъ.
|
|
16
|
15
|
|
ἐλαίαν ὡραίαν, εὔσκιον τῷ εἴδει ἐκάλεσε Κύριος τὸ ὄνομά σου· εἰς φωνὴν περιτομῆς αὐτῆς ἀνήφθη πῦρ ἐπ’ αὐτήν, μεγάλη ἡ θλῖψις ἐπὶ σέ, ἠχρεώθησαν οἱ κλάδοι αὐτῆς.
|
Почто̀ возлю́бленнаѧ въ домꙋ̀ мое́мъ сотворѝ ме́рзѡсти (мнѡ́ги); є҆да̀ ѡ҆бѣ́ты и҆ мѧса̀ ст҃а̑ѧ ѿи́мꙋтъ ѿ тебє̀ лꙋка̑вства твоѧ̑, и҆лѝ си́ми и҆збѣжи́ши;
|
|
17
|
16
|
|
καὶ Κύριος ὁ καταφυτεύσας σε ἐλάλησεν ἐπὶ σὲ κακὰ ἀντὶ τῆς κακίας οἴκου ᾿Ισραὴλ καὶ οἴκου ᾿Ιούδα, ὅτι ἐποίησαν ἑαυτοῖς τοῦ παροργίσαι με ἐν τῷ θυμιᾶν αὐτοὺς τῇ Βάαλ.
|
Ма́слинꙋ благосѣ́ннꙋ, краснꙋ̀ зра́комъ наречѐ гдⷭ҇ь и҆́мѧ твоѐ, ко гла́сꙋ ѡ҆брѣ́занїѧ є҆ѧ̀: разгорѣ́сѧ ѻ҆́гнь въ не́й, вели́ка ско́рбь на тебѣ̀, непотрє́бны бы́ша вѣ̑тви є҆ѧ̀.
|
|
18
|
17
|
|
Κύριε, γνώρισόν μοι, καὶ γνώσομαι· τότε εἶδον τὰ ἐπιτηδεύματα αὐτῶν.
|
И҆ гдⷭ҇ь си́лъ, и҆́же насадѝ тебѐ, гл҃алъ є҆́сть на тѧ̀ ѕло̀ за ѕла̑ѧ до́мꙋ і҆и҃лева и҆ до́мꙋ і҆ꙋ́дина, є҆ли̑ка сотвори́ша себѣ̀ ко прогнѣ́ванїю менє̀ кадѧ́ще ваа́лꙋ.
|
|
19
|
18
|
|
ἐγὼ δὲ ὡς ἀρνίον ἄκακον ἀγόμενον τοῦ θύεσθαι οὐκ ἔγνων· ἐπ’ ἐμὲ ἐλογίσαντο λογισμὸν πονηρὸν λέγοντες· δεῦτε καὶ ἐμβάλωμεν ξύλον εἰς τὸν ἄρτον αὐτοῦ καὶ ἐκτρίψωμεν αὐτὸν ἀπὸ γῆς ζώντων, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ οὐ μὴ μνησθῇ οὐκέτι.
|
Гдⷭ҇и, скажи́ ми, и҆ оу҆разꙋмѣ́ю: тогда̀ ви́дѣхъ начина̑нїѧ и҆́хъ.
|
|
20
|
19
|
|
Κύριε κρίνων δίκαια, δοκιμάζων νεφροὺς καὶ καρδίας, ἴδοιμι τὴν παρὰ σοῦ ἐκδίκησιν ἐξ αὐτῶν, ὅτι πρὸς σὲ ἀπεκάλυψα τὸ δικαίωμά μου.
|
А҆́зъ же, ꙗ҆́кѡ а҆гнѧ̀ неѕло́биво ведо́мо на заколе́нїе, не разꙋмѣ́хъ, ꙗ҆́кѡ на мѧ̀ помы́слиша по́мыслъ лꙋка́вый, глаго́люще: прїиди́те и҆ вложи́мъ дре́во во хлѣ́бъ є҆гѡ̀ и҆ и҆стреби́мъ є҆го̀ ѿ землѝ живꙋ́щихъ, и҆ и҆́мѧ є҆гѡ̀ да не помѧне́тсѧ ктомꙋ̀.
|
|
21
|
20
|
|
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ τοὺς ἄνδρας ᾿Αναθὼθ τοὺς ζητοῦντας τὴν ψυχήν μου, τοὺς λέγοντας· οὐ μὴ προφητεύσεις ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου, εἰ δὲ μή, ἀποθάνῃ ἐν ταῖς χερσὶν ἡμῶν.
|
Гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ, сꙋдѧ́й првⷣнѡ, и҆спытꙋ́ѧй сердца̀ и҆ оу҆трѡ́бы, да ви́ждꙋ мще́нїе твоѐ на ни́хъ, ꙗ҆́кѡ къ тебѣ̀ ѿкры́хъ ѡ҆правда́нїе моѐ.
|
|
22
|
21
|
|
ἰδοὺ ἐγὼ ἐπισκέψομαι ἐπ’ αὐτούς· οἱ νεανίσκοι αὐτῶν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται, καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῶν τελευτήσουσιν ἐν λιμῷ,
|
Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь на мꙋ́жы а҆наѳѡ̑ѳски и҆́щꙋщыѧ дꙋшѝ моеѧ̀, глаго́лющыѧ: да не прⷪ҇ро́чествꙋеши ѡ҆ и҆́мени гдⷭ҇ни, а҆́ще ли же нѝ, оу҆́мреши въ рꙋка́хъ на́шихъ.
|
|
23
|
22
|
|
καὶ ἐγκατάλειμμα οὐκ ἔσται αὐτῶν, ὅτι ἐπάξω κακὰ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν ᾿Αναθώθ, ἐν ἐνιαυτῷ ἐπισκέψεως αὐτῶν.
|
Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: сѐ, а҆́зъ посѣщꙋ̀ на ни́хъ: ю҆́нѡши и҆́хъ мече́мъ оу҆́мрꙋтъ, и҆ сы́нове и҆́хъ и҆ дщє́ри и҆́хъ сконча́ютсѧ гла́домъ,
|
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.