|
Κεφάλαιο 4
|
Глава́ д҃
|
|
1
|
1
|
| ΕΑΝ ἐπιστραφῇ ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος, πρός με ἐπιστραφήσεται· καὶ ἐὰν περιέλῃ τὰ βδελύγματα αὐτοῦ ἐκ στόματος αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου εὐλαβηθῇ | А҆́ще ѡ҆брати́шисѧ, і҆и҃лю, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ко мнѣ̀ ѡ҆брати́сѧ: и҆ а҆́ще ѿи́меши ме́рзѡсти твоѧ̑ ѿ оу҆́стъ твои́хъ, и҆ ѿ лица̀ моегѡ̀ оу҆бои́шисѧ, |
|
2
|
2
|
| καὶ ὀμόσῃ· ζῇ Κύριος μετὰ ἀληθείας ἐν κρίσει καὶ ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ εὐλογήσουσιν ἐν αὐτῷ ἔθνη καὶ ἐν αὐτῷ αἰνέσουσι τῷ Θεῷ ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | и҆ клене́шисѧ, живе́тъ гдⷭ҇ь, во и҆́стинѣ и҆ въ сꙋдѣ̀ и҆ въ пра́вдѣ, и҆ благословѧ́тъ въ не́мъ ꙗ҆зы́цы и҆ въ не́мъ восхва́лѧтъ бг҃а во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
3
|
3
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος τοῖς ἀνδράσιν ᾿Ιούδα καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ῾Ιερουσαλήμ· νεώσατε ἑαυτοῖς νεώματα καὶ μὴ σπείρητε ἐπ’ ἀκάνθαις. | Сїѧ̑ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь мꙋжє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ ѡ҆бита́телємъ і҆ерⷭ҇ли̑млимъ: понови́те себѣ̀ полѧ̀ и҆ не сѣ́йте на те́рнїи: |
|
4
|
4
|
| περιτμήθητε τῷ Θεῷ ὑμῶν καὶ περιτέμνεσθε τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ῾Ιερουσαλήμ, μὴ ἐξέλθῃ ὡς πῦρ ὁ θυμός μου καὶ ἐκκαυθήσεται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων ἀπὸ προσώπου πονηρίας ἐπιτηδευμάτων ὑμῶν. — | ѡ҆брѣ́житесѧ бг҃ꙋ ва́шемꙋ и҆ ѡ҆брѣ́жите жестосе́рдїе ва́ше, мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́ющїи во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, да не и҆зы́детъ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь ꙗ҆́рость моѧ̀, и҆ возгори́тсѧ, и҆ не бꙋ́детъ оу҆гаша́ѧй, ра́ди лꙋка́вства начина́нїй ва́шихъ. |
|
5
|
5
|
| ᾿Αναγγείλατε ἐν τῷ ᾿Ιούδᾳ, καὶ ἀκουσθήτω ἐν ῾Ιερουσαλήμ· εἴπατε· σημάνατε ἐπὶ τῆς γῆς σάλπιγγι καὶ κεκράξατε μέγα· εἴπατε· συνάχθητε καὶ εἰσέλθωμεν εἰς τὰς πόλεις τὰς τειχήρεις. | Возвѣсти́те во і҆ꙋде́и, и҆ да оу҆слы́шитсѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: глаго́лите, воспо́йте трꙋбо́ю на землѝ, возопі́йте ѕѣлѡ̀ и҆ рцы́те: собери́тесѧ, и҆ вни́демъ во гра́ды твє́рды. |
|
6
|
6
|
| ἀναλαβόντες φεύγετε εἰς Σιών· σπεύσατε, μὴ στῆτε, ὅτι κακὰ ἐγὼ ἐπάγω ἀπὸ βορρᾶ καὶ συντριβὴν μεγάλην. | Воздви́гше (зна́менїе) бѣжи́те въ сїѡ́нъ, потщи́тесѧ, не сто́йте, ꙗ҆́кѡ ѕла̑ѧ а҆́зъ навождꙋ̀ ѿ сѣ́вера и҆ сотре́нїе вели́ко. |
|
7
|
7
|
| ἀνέβη λέων ἐκ τῆς μάνδρας αὐτοῦ, ἐξολοθρεύων ἔθνη ἐξῆρε καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ τοῦ θεῖναι τὴν γῆν εἰς ἐρήμωσιν, καὶ αἱ πόλεις καθαιρεθήσονται παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι αὐτάς. | Взы́де ле́въ ѿ ло́жа своегѡ̀, и҆ погꙋблѧ́ѧй ꙗ҆зы́ки воздви́жесѧ и҆ и҆зы́де ѿ мѣ́ста своегѡ̀, да положи́тъ зе́млю твою̀ въ пꙋсты́ню, и҆ гра́ди твоѝ разорѧ́тсѧ, ѡ҆ста́вшїи без̾ ѡ҆бита́телей. |
|
8
|
8
|
| ἐπὶ τούτοις περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε καὶ ἀλαλάξατε, διότι οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς Κυρίου ἀφ’ ὑμῶν. | Ѡ҆ си́хъ препоѧ́шитесѧ во врє́тища и҆ пла́чите и҆ рыда́йте, ꙗ҆́кѡ не ѿврати́сѧ гнѣ́въ ꙗ҆́рости гдⷭ҇ни ѿ ва́съ. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἔσται ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει Κύριος, ἀπολεῖται ἡ καρδία τοῦ βασιλέως καὶ ἡ καρδία τῶν ἀρχόντων, καὶ οἱ ἱερεῖς ἐκστήσονται, καὶ οἱ προφῆται θαυμάσονται. | И҆ бꙋ́детъ въ де́нь то́й, гл҃етъ гдⷭ҇ь, поги́бнетъ се́рдце царе́во и҆ се́рдце нача́лникѡвъ, и҆ свѧще́нницы оу҆жа́снꙋтсѧ, и҆ проро́цы оу҆дивѧ́тсѧ. |
|
10
|
10
|
| καὶ εἶπα· ὦ δέσποτα Κύριε, ἄρα γε ἀπατῶν ἠπάτησας τὸν λαὸν τοῦτον καὶ τὴν ῾Ιερουσαλὴμ λέγων· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν, καὶ ἰδοὺ ἥψατο ἡ μάχαιρα ἕως τῆς ψυχῆς αὐτῶν. | И҆ реко́хъ: ѽ, влⷣко гдⷭ҇и, є҆да̀ ѡ҆больсти́лъ є҆сѝ лю́ди сїѧ̑ и҆ і҆ерⷭ҇ли́ма, рекі́й: ми́ръ бꙋ́детъ ва́мъ; и҆ сѐ, про́йде ме́чь да́же до дꙋшѝ и҆́хъ. |
|
11
|
11
|
| ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐροῦσι τῷ λαῷ τούτῳ καὶ τῇ ῾Ιερουσαλήμ· πνεῦμα πλανήσεως ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὁδὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου οὐκ εἰς καθαρὸν οὐδ’ εἰς ἅγιον. | Во вре́мѧ ѻ҆́но рече́тсѧ лю́демъ си̑мъ и҆ і҆ерⷭ҇ли́мꙋ: дꙋ́хъ заблꙋжде́нїѧ въ пꙋсты́ни, пꙋ́ть дще́ре люді́й мои́хъ, не ко ѡ҆чище́нїю, нижѐ во ст҃о́е: |
|
12
|
12
|
| πνεῦμα πληρώσεως ἥξει μοι· νῦν δὲ ἐγὼ λαλῶ κρίματά μου πρὸς αὐτούς. | дꙋ́хъ и҆сполне́нїѧ ѿ си́хъ прїи́детъ мнѣ̀, и҆ нн҃ѣ а҆́зъ возгл҃ю сꙋды̀ моѧ̑ къ ни̑мъ. |
|
13
|
13
|
| ἰδοὺ ὡς νεφέλη ἀναβήσεται καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ, κουφότεροι ἀετῶν οἱ ἵπποι αὐτοῦ· οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι ταλαιπωροῦμεν. | Сѐ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆́блакъ взы́детъ, и҆ ꙗ҆́кѡ ви́хрь колєсни́цы є҆гѡ̀, быстрѣ́е ѻ҆рлѡ́въ ко́ни є҆гѡ̀: го́ре на́мъ, ꙗ҆́кѡ бѣ́дствꙋемъ. |
|
14
|
14
|
| ἀπόπλυνε ἀπὸ κακίας τὴν καρδίαν σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἵνα σωθῇς· ἕως πότε ὑπάρχουσιν ἐν σοὶ διαλογισμοὶ πόνων σου; | Ѡ҆мы́й ѿ лꙋка́вства се́рдце твоѐ, і҆ерⷭ҇ли́ме, да спасе́шисѧ: доко́лѣ бꙋ́дꙋтъ въ тебѣ̀ помышлє́нїѧ бѣ́дъ твои́хъ; |
|
15
|
15
|
| διότι φωνὴ ἀγγέλλοντος ἐκ Δὰν ἥξει, καὶ ἀκουσθήσεται πόνος ἐξ ὄρους ᾿Εφραίμ. | Гла́съ бо возвѣща́ющагѡ ѿ да́на прїи́детъ, и҆ слы̑шана бꙋ́детъ болѣ́знь ѿ горы̀ є҆фре́мли. |
|
16
|
16
|
| ἀναμνήσατε ἔθνη, ἰδοὺ ἥκασιν· ἀναγγείλατε ἐν ῾Ιερουσαλήμ, συντροφαὶ ἔρχονται ἐκ γῆς μακρόθεν καὶ ἔδωκαν ἐπὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα φωνὴν αὐτῶν. | Рцы́те ꙗ҆зы́кѡмъ: сѐ, прїидо́ша: возвѣсти́те во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: полцы̀ и҆́дꙋтъ ѿ землѝ да́льнїѧ и҆ да́ша на гра́ды і҆ꙋ̑дины гла́съ сво́й, |
|
17
|
17
|
| ὡς φυλάσσοντες ἀγρὸν ἐγένοντο ἐπ’ αὐτὴν κύκλῳ, ὅτι ἐμοῦ ἠμέλησας, λέγει Κύριος. | а҆́ки стра́жы се́лнїи бы́ша над̾ ни́мъ ѡ҆́крестъ: ꙗ҆́кѡ пренебре́глъ мѧ̀ є҆сѝ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
18
|
18
|
| αἱ ὁδοί σου καὶ τὰ ἐπιτηδεύματά σου ἐποίησαν ταῦτά σοι· αὕτη ἡ κακία σου, ὅτι πικρά, ὅτι ἥψατο ἕως τῆς καρδίας σου. | Пꙋти̑ твоѧ̑ и҆ начина̑нїѧ твоѧ̑ сотвори́ша тебѣ̀ сїѧ̑: сїѐ лꙋка́вство твоѐ, поне́же го́рько, ꙗ҆́кѡ прикоснꙋ́сѧ се́рдцꙋ твоемꙋ̀. |
|
19
|
19
|
| τὴν κοιλίαν μου, τὴν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καὶ τὰ αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου, οὐ σιωπήσομαι, ὅτι φωνὴν σάλπιγγος ἤκουσεν ἡ ψυχή μου, κραυγὴν πολέμου. | Чре́во моѐ, чре́во моѐ боли́тъ мнѣ̀, и҆ чꙋ̑вства се́рдца моегѡ̀, смꙋща́етсѧ дꙋша̀ моѧ̀, терза́етсѧ се́рдце моѐ: не оу҆молчꙋ̀, ꙗ҆́кѡ гла́съ трꙋбы̀ оу҆слы́шала дꙋша̀ моѧ̀, во́пль ра́ти и҆ бѣды̀: |
|
20
|
20
|
| καὶ ταλαιπωρίαν συντριμμὸν ἐπικαλεῖται, ὅτι τεταλαιπώρηκε πᾶσα ἡ γῆ· ἄφνω τεταλαιπώρηκεν ἡ σκηνή, διεσπάσθησαν αἱ δέρρεις μου. | сотре́нїе (на сотре́нїе) призыва́етсѧ, поне́же ѡ҆пꙋстѣ́ла всѧ̀ землѧ̀, внеза́пꙋ ѡ҆пꙋстѣ̀ жили́ще моѐ, расторго́шасѧ ко́жы моѧ̑. |
|
21
|
21
|
| ἕως πότε ὄψομαι φεύγοντας ἀκούων φωνὴν σαλπίγγων; | Доко́лѣ зрѣ́ти и҆́мамъ бѣжа́щихъ, слы́шащь гла́сы трꙋ̑бныѧ; |
|
22
|
22
|
| διότι οἱ ἡγούμενοι τοῦ λαοῦ μου ἐμὲ οὐκ ᾔδεισαν, υἱοὶ ἄφρονές εἰσι καὶ οὐ συνετοί· σοφοί εἰσι τοῦ κακοποιῆσαι, τὸ δὲ καλῶς ποιῆσαι οὐκ ἐπέγνωσαν. | Поне́же вожде́ве люді́й мои́хъ менѐ не позна́ша: сы́нове бꙋ́їи сꙋ́ть и҆ безꙋ́мни, мꙋ́дри сꙋ́ть, є҆́же твори́ти ѕла̑ѧ, бла́го же твори́ти не позна́ша. |
|
23
|
23
|
| ἐπέβλεψα ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἰδοὺ οὐθέν, καὶ εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οὐκ ἦν τὰ φῶτα αὐτοῦ· | Воззрѣ́хъ на зе́млю, и҆ сѐ, ничто́же, и҆ на не́бо, и҆ не бѣ̀ свѣ́та є҆гѡ̀. |
|
24
|
24
|
| εἶδον τὰ ὄρη, καὶ ἦν τρέμοντα, καὶ πάντας τοὺς βουνοὺς ταρασσομένους· | Ви́дѣхъ го́ры, и҆ трепета́хꙋ, и҆ всѝ хо́лми возмꙋти́шасѧ. |
|
25
|
25
|
| ἐπέβλεψα, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν ἄνθρωπος, καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἐπτοεῖτο· | Воззрѣ́хъ, и҆ сѐ, не бѣ̀ человѣ́ка, и҆ всѧ̑ пти̑цы небє́сныѧ оу҆жаса́хꙋсѧ. |
|
26
|
26
|
| εἶδον, καὶ ἰδοὺ ὁ Κάρμηλος ἔρημος, καὶ πᾶσαι αἱ πόλεις ἐμπεπυρισμέναι πυρὶ ἀπὸ προσώπου Κυρίου, καὶ ἀπὸ προσώπου ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ ἠφανίσθησαν. | Ви́дѣхъ, и҆ сѐ, карми́лъ пꙋ́стъ, и҆ всѝ гра́ди сожже́ни ѻ҆гне́мъ ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ, и҆ ѿ лица̀ гнѣ́ва ꙗ҆́рости є҆гѡ̀ погибо́ша. |
|
27
|
27
|
| τάδε λέγει Κύριος· ἔρημος ἔσται πᾶσα ἡ γῆ, συντέλειαν δὲ οὐ μὴ ποιήσω. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: пꙋста̀ бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀, сконча́нїѧ же не сотворю̀. |
|
28
|
28
|
| ἐπὶ τούτοις πενθείτω ἡ γῆ, καὶ συσκοτασάτω ὁ οὐρανὸς ἄνωθεν, διότι ἐλάλησα καὶ οὐ μετανοήσω, ὥρμησα καὶ οὐκ ἀποστρέψω ἀπ’ αὐτῆς. | Ѡ҆ си́хъ да пла́четъ землѧ̀, и҆ да помрачи́тсѧ не́бо свы́ше: поне́же гл҃ахъ, и҆ не раска́юсѧ: оу҆стреми́хсѧ, и҆ не ѿвращꙋ́сѧ ѿ негѡ̀. |
|
29
|
29
|
| ἀπὸ φωνῆς ἱππέως καὶ ἐντεταμένου τόξου ἀνεχώρησε πᾶσα ἡ χώρα· εἰσέδυσαν εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ ἄλση ἐκρύβησαν καὶ ἐπὶ τὰς πέτρας ἀνέβησαν· πᾶσα πόλις ἐγκατελείφθη, οὐ κατοικεῖ ἐν αὐταῖς ἄνθρωπος. | Ѿ гла́са ꙗ҆здѧ́щихъ и҆ напрѧже́нна лꙋ́ка побѣжѐ всѧ́ка страна̀: внидо́ша въ разсѣ̑лины и҆ въ дꙋбра̑вы сокры́шасѧ и҆ на ка́менїе взыдо́ша: всѝ гра́ди ѡ҆ста́влени сꙋ́ть, не ѡ҆бита́етъ въ ни́хъ человѣ́къ. |
|
30
|
30
|
| καὶ σὺ τί ποιήσεις, ἐὰν περιβάλῃ κόκκινον καὶ κοσμήσῃ κόσμῳ χρυσῷ, ἐὰν ἐγχρίσῃ στίβι τοὺς ὀφθαλμούς σου; εἰ μάταιον ὡραϊσμός σου· ἀπώσαντό σε οἱ ἐρασταί σου, τὴν ψυχήν σου ζητοῦσιν. | Ты́ же, запꙋстѣ́лаѧ, что̀ сотвори́ши; а҆́ще ѡ҆блече́шисѧ во багрѧни́цꙋ и҆ оу҆краси́шисѧ мони́сты златы́ми, а҆́ще нама́жеши сті́вїемъ ѻ҆́чи твоѝ, всꙋ́е оу҆краше́нїе твоѐ: ѿри́нꙋша тѧ̀ любѡ́вницы твоѝ, дꙋшѝ твоеѧ̀ и҆́щꙋтъ. |
|
31
|
31
|
| ὅτι φωνὴν ὡς ὠδινούσης ἤκουσα, τοῦ στεναγμοῦ σου ὡς πρωτοτοκούσης, φωνὴ θυγατρὸς Σιών· ἐκλυθήσεται καὶ παρήσει τὰς χεῖρας αὐτῆς· οἴμοι ἐγώ, ὅτι ἐκλείπει ἡ ψυχή μου ἐπὶ τοῖς ἀνῃρημένοις. | Гла́съ бо ꙗ҆́кѡ родѧ́щїѧ слы́шахъ стена́нїѧ твоегѡ̀: а҆́ки первородѧ́щїѧ гла́съ дще́ре сїѡ́ни и҆ста́етъ, и҆ ѡ҆пꙋ́ститъ рꙋ́цѣ своѝ: го́ре мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ и҆счеза́етъ дꙋша̀ моѧ̀ над̾ оу҆бїе́нными. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.