|
Κεφάλαιο 17
|
Глава́ з҃і
|
|
5
|
5
|
| ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ὁ ἄνθρωπος, ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον καὶ στηρίζει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν, καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποστῇ ἡ καρδία αὐτοῦ· | про́клѧтъ человѣ́къ, и҆́же надѣ́етсѧ на человѣ́ка и҆ оу҆тверди́тъ пло́ть мы́шцы своеѧ̀ на не́мъ, и҆ ѿ гдⷭ҇а ѿстꙋ́питъ се́рдце є҆гѡ̀: |
|
6
|
6
|
| καὶ ἔσται ὡς ἡ ἀγριομυρίκη ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὐκ ὄψεται ὅταν ἔλθῃ τὰ ἀγαθά, καὶ κατασκηνώσει ἐν ἁλίμοις καὶ ἐν ἐρήμῳ, ἐν γῇ ἁλμυρᾷ, ἥτις οὐ κατοικεῖται. | и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ ди́вїѧ мѷрі́ка въ пꙋсты́ни и҆ не оу҆́зритъ, є҆гда̀ прїи́дꙋтъ блага̑ѧ, и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́детъ въ сꙋхотѣ̀ и҆ въ пꙋсты́ни, въ землѝ сла́нѣй и҆ неѡбита́емѣй. |
|
7
|
7
|
| καὶ εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος, ὃς πέποιθεν ἐπὶ τῷ Κυρίῳ καὶ ἔσται Κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ· | И҆ бл҃гослове́нъ человѣ́къ, и҆́же надѣ́етсѧ на гдⷭ҇а, и҆ бꙋ́детъ гдⷭ҇ь оу҆пова́нїе є҆гѡ̀: |
|
8
|
8
|
| καὶ ἔσται ὡς ξύλον εὐθηνοῦν παρ’ ὕδατα, καὶ ἐπὶ ἰκμάδα βαλεῖ ρίζαν αὐτοῦ καὶ οὐ φοβηθήσεται ὅταν ἔλθῃ καῦμα, καὶ ἔσται ἐπ’ αὐτῷ στελέχη ἀλσώδη, ἐν ἐνιαυτῷ ἀβροχίας οὐ φοβηθήσεται καὶ οὐ διαλείψει ποιῶν καρπόν. | и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ дре́во насажде́нное при вода́хъ, и҆ во вла́гѣ пꙋ́ститъ коре́нїе своѐ: не оу҆бои́тсѧ, є҆гда̀ прїи́детъ зно́й, и҆ бꙋ́детъ на не́мъ сте́блїе зеле́но, и҆ во вре́мѧ бездо́ждїѧ не оу҆страши́тсѧ и҆ не преста́нетъ твори́ти плода̀. |
|
9
|
9
|
| βαθεῖα ἡ καρδία παρά πάντα, καὶ ἄνθρωπός ἐστι· καὶ τίς γνώσεται αὐτόν; | Глꙋбоко̀ се́рдце (человѣ́кꙋ) па́че всѣ́хъ, и҆ человѣ́къ є҆́сть, и҆ кто̀ позна́етъ є҆го̀; |
|
10
|
10
|
| ἐγὼ Κύριος ἐτάζων καρδίας καὶ δοκιμάζων νεφροὺς τοῦ δοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ κατὰ τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ. | А҆́зъ гдⷭ҇ь и҆спытꙋ́ѧй сердца̀ и҆ и҆скꙋша́ѧй оу҆трѡ́бы, є҆́же возда́ти комꙋ́ждо по пꙋтѝ є҆гѡ̀ по плодѡ́мъ и҆з̾ѡбрѣ́тенїй є҆гѡ̀. |
|
11
|
11
|
| ἐφώνησε πέρδιξ, συνήγαγεν ἃ οὐκ ἔτεκε· ποιῶν πλοῦτον αὐτοῦ οὐ μετὰ κρίσεως, ἐν ἡμίσει ἡμερῶν αὐτοῦ ἐγκαταλείψουσιν αὐτόν, καὶ ἐπ’ ἐσχάτων αὐτοῦ ἔσται ἄφρων. | Возгласѝ рѧ́бъ, собра̀, и҆́хже не родѝ, творѧ́й бога́тство своѐ не съ сꙋдо́мъ: въ преполове́нїи дні́й свои́хъ ѡ҆ста́витъ є҆̀ и҆ на послѣ́докъ сво́й бꙋ́детъ безꙋ́менъ. |
|
12
|
12
|
| θρόνος δόξης ὑψωμένος, ἁγίασμα ἡμῶν, | Прⷭ҇то́лъ сла́вы возвыше́нъ ѿ нача́ла, мѣ́сто ст҃ы́ни на́шеѧ. |
|
13
|
13
|
| ὑπομονὴ ᾿Ισραήλ, Κύριε, πάντες οἱ καταλιπόντες σε καταισχυνθήτωσαν, ἀφεστηκότες ἐπὶ τῆς γῆς γραφήτωσαν, ὅτι ἐγκατέλιπον πηγὴν ζωῆς, τὸν Κύριον. | Ча́ѧнїе і҆и҃лево, гдⷭ҇и! всѝ ѡ҆ставлѧ́ющїи тѧ̀ да постыдѧ́тсѧ, ѿстꙋпа́ющїи (ѿ тебє̀) на землѝ да напи́шꙋтсѧ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́виша и҆сто́чникъ живы́хъ во́дъ, гдⷭ҇а. |
|
14
|
14
|
| ἴασαί με, Κύριε, καὶ ἰαθήσομαι· σῶσόν με, καὶ σωθήσομαι· ὅτι καύχημά μου σὺ εἶ. | И҆сцѣли́ мѧ, гдⷭ҇и, и҆ и҆сцѣлѣ́ю: сп҃си́ мѧ, и҆ спⷭ҇нъ бꙋ́дꙋ, ꙗ҆́кѡ хвала̀ моѧ̀ ты̀ є҆сѝ. |
|
15
|
15
|
| ἰδοὺ αὐτοὶ λέγουσι πρός με· ποῦ ἐστιν ὁ λόγος Κυρίου; ἐλθέτω. | Сѐ, ті́и глаго́лютъ ко мнѣ̀: гдѣ̀ є҆́сть сло́во гдⷭ҇не; да прїи́детъ. |
|
16
|
16
|
| ἐγὼ δὲ οὐκ ἐκοπίασα κατακολουθῶν ὀπίσω σου καὶ ἡμέραν ἀνθρώπου οὐκ ἐπεθύμησα, σὺ ἐπίστῃ· τὰ ἐκπορευόμενα διὰ τῶν χειλέων μου πρὸ προσώπου σού ἐστι. | А҆́зъ же не оу҆трꙋди́хсѧ, тебѣ̀ (па́стырю) послѣ́дꙋѧй, и҆ днѐ человѣ́ча не пожела́хъ: ты̀ вѣ́си и҆сходѧ̑щаѧ ѿ оу҆сте́нъ мои́хъ, пред̾ лице́мъ твои́мъ сꙋ́ть: |
|
17
|
17
|
| μὴ γενηθῇς μοι εἰς ἀλλοτρίωσιν φειδόμενός μου ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ. | не бꙋ́ди мѝ во ѿчꙋжде́нїе, оу҆пова́нїе моѐ ты̀ въ де́нь лю́тъ. |
|
18
|
18
|
| καταισχυνθήτωσαν οἱ διώκοντές με, καὶ μὴ καταισχυνθείην ἐγώ· πτοηθείησαν αὐτοί, καὶ μὴ πτοηθείην ἐγώ· ἐπάγαγε ἐπ’ αὐτοὺς ἡμέραν πονηράν, δισσὸν σύντριμμα σύντριψον αὐτούς. | Да постыдѧ́тсѧ гонѧ́щїи мѧ̀, а҆́зъ же да не постыждꙋ́сѧ: да оу҆страша́тсѧ ті́и, а҆́зъ же да не оу҆страшꙋ́сѧ: наведѝ на ни́хъ де́нь ѡ҆ѕлобле́нїѧ, сꙋгꙋ́бымъ сокрꙋше́нїемъ сотрѝ и҆̀хъ. |
|
19
|
19
|
| Τάδε λέγει Κύριος· βάδισον καὶ στῆθι ἐν ταῖς πύλαις υἱῶν λαοῦ σου, ἐν αἷς εἰσπορεύονται ἐν αὐταῖς βασιλεῖς ᾿Ιούδα καὶ ἐν αἷς ἐκπορεύονται ἐν αὐταῖς, καὶ ἐν πάσαις ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: и҆дѝ и҆ ста́ни во вратѣ́хъ сынѡ́въ люді́й твои́хъ, и҆́миже вхо́дѧтъ ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ и҆схо́дѧтъ, и҆ во всѣ́хъ вратѣ́хъ і҆ерⷭ҇ли́мскихъ и҆ рече́ши къ ни̑мъ: |
|
20
|
20
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου, βασιλεῖς ᾿Ιούδα, καὶ πᾶσα ᾿Ιουδαία καὶ πᾶσα ῾Ιερουσαλήμ, οἱ εἰσπορευόμενοι ἐν ταῖς πύλαις ταύταις· | слы́шите сло́во гдⷭ҇не, ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ всѧ̀ і҆ꙋде́а и҆ ве́сь і҆ерⷭ҇ли́мъ, входѧ́щїи во врата̀ сїѧ̑. |
|
21
|
21
|
| τάδε λέγει Κύριος· φυλάσσεσθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν καὶ μὴ αἴρετε βαστάγματα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ μὴ ἐκπορεύεσθε ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сохрани́те дꙋ́шы ва́шѧ и҆ не носи́те бреме́нъ въ де́нь сꙋббѡ́тъ, и҆ не и҆сходи́те враты̀ і҆ерⷭ҇ли́ма, |
|
22
|
22
|
| καὶ μὴ ἐκφέρετε βαστάγματα ἐξ οἰκιῶν ὑμῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε· ἁγιάσατε τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων, καθὼς ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν, καὶ οὐκ ἤκουσαν καὶ οὐκ ἔκλιναν τὸ οὖς αὐτῶν | и҆ не и҆зноси́те бреме́нъ и҆з̾ домѡ́въ ва́шихъ въ де́нь сꙋббѡ́тный, и҆ всѧ́кагѡ дѣ́ла не твори́те: ѡ҆свѧти́те де́нь сꙋббѡ́тный, ꙗ҆́коже заповѣ́дахъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ: |
|
23
|
23
|
| καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν ὑπὲρ τοὺς πατέρας αὐτῶν τοῦ μὴ ἀκοῦσαί μου καὶ τοῦ μὴ δέξασθαι παιδείαν. | и҆ не оу҆слы́шаша, ни приклони́ша оу҆́ха своегѡ̀, но ѡ҆жесточи́ша вы̑и своѧ̑ па́че ѻ҆тє́цъ свои́хъ, да не оу҆слы́шатъ мѧ̀ и҆ да не прїи́мꙋти наказа́нїѧ. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἔσται ἐὰν ἀκοῇ ἀκούσητέ μου, λέγει Κύριος, τοῦ μὴ εἰσφέρειν βαστάγματα διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων τοῦ μὴ ποιεῖν πᾶν ἔργον, | И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще послꙋ́шаете менѐ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, є҆́же не вноси́ти бреме́нъ во врата̀ гра́да сегѡ̀ въ де́нь сꙋббѡ́тный, и҆ свѧти́ти де́нь сꙋббѡ́тный, не твори́ти въ ѻ҆́нь всѧ́кагѡ дѣ́ла, |
|
25
|
25
|
| καὶ εἰσελεύσονται διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καθήμενοι ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ καὶ ἐπιβεβηκότες ἐφ’ ἅρμασι καὶ ἵπποις αὐτῶν, αὐτοὶ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ κατοικισθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς τὸν αἰῶνα. | и҆ вни́дꙋтъ во врата̀ гра́да сегѡ̀ ца́рїе и҆ нача̑лницы, сѣдѧ́щїи на престо́лѣ даві́довѣ и҆ восходѧ́щїи на колесни́цахъ и҆ ко́нехъ свои́хъ, ті́и и҆ нача̑лницы и҆́хъ, мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́телїе і҆ерⷭ҇ли́ма: и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́дꙋтъ во гра́дѣ се́мъ во вѣ́ки: |
|
26
|
26
|
| καὶ ἥξουσιν ἐκ τῶν πόλεων ᾿Ιούδα καὶ κυκλόθεν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐκ γῆς Βενιαμὶν καὶ ἐκ γῆς πεδινῆς καὶ ἐκ τοῦ ὄρους καὶ ἐκ τῆς πρὸς νότον φέροντες ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας καὶ θυμιάματα καὶ μαναὰ καὶ λίβανον, φέροντες αἴνεσιν εἰς οἶκον Κυρίου. | и҆ прїи́дꙋтъ ѿ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ и҆ ѿ ѡ҆кре́стныхъ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ ѿ землѝ венїамі́ни и҆ ѿ по́льныхъ, и҆ ѿ го́рнихъ и҆ ѿ ю҆́га, носѧ́ще всесожжє́нїѧ и҆ же́ртвꙋ, и҆ ѳѷмїа́мъ и҆ манаꙋ̀ [да́ръ] и҆ лїва́нъ, носѧ́ще хвалꙋ̀ въ до́мъ гдⷭ҇ень. |
|
27
|
27
|
| καὶ ἔσται ἐὰν μὴ ἀκούσητέ μου τοῦ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων, τοῦ μὴ αἴρειν βαστάγματα καὶ μὴ εἰσπορεύεσθαι ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων, καὶ ἀνάψω πῦρ ἐν ταῖς πύλαις αὐτῆς, καὶ καταφάγεται ἄμφοδα ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οὐ σβεσθήσεται. | И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще не послꙋ́шаете менѐ є҆́же свѧти́ти де́нь сꙋббѡ́тный и҆ не носи́ти бреме́нъ, нижѐ входи́ти врата́ми і҆ерⷭ҇ли́ма въ де́нь сꙋббѡ́тный, то̀ зажгꙋ̀ ѻ҆́гнь во вратѣ́хъ є҆гѡ̀, и҆ пожре́тъ до́мы і҆ерⷭ҇ли̑мли и҆ не оу҆га́снетъ. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.