|
Псалом 125
|
ўало'мъ рк~е
|
|
0
|
0
|
|
Піснь степе́ней, 125.
|
Пњснь степе'ннаа, рк~е”
|
|
1
|
1
|
|
Внегда́ возврати́ти Го́споду плін Сіо́нь, би́хом я́ко уті́шені.
|
Внегда` въз#вратиT г~ь плњнъ сїѓ'нъ, бы'хомъ ја%ко ё^тњшени”
|
|
2
|
2
|
|
Тогда́ іспо́лнишася ра́дости уста́ на́ша, і язи́к наш весе́лія; тогда́ реку́ть во язи́ціх: возвели́чил єсть Госпо́дь сотвори́ти с ни́ми.
|
Тогда и^спо'лнишяся ра'дости ё^ста` нашя, и^ ја%ꙁыкъ нашь веселїа” Тогда рекђтъ въ ја%ꙁы'цехъ, въꙁвели'чилъ е^сть г~ь сътворити с ни'ми”
|
|
3
|
3
|
|
Возвели́чил єсть Госпо́дь сотвори́ти с на́ми; би́хом веселя́щеся.
|
Въꙁвели'чилъ е^сть г~ь сᲆтвори'ти с нами, бы'хомᲆ веселя'щеся”
|
|
4
|
4
|
|
Возврати́, Го́споди, пліне́ніє на́ше, я́ко пото́ки ю́гом.
|
Въз#врати г~и плененїе на'ше, ја%ко пото'кы ю'гомъ”
|
|
5
|
5
|
|
Сі́ющії слеза́ми ра́достію по́жнуть.
|
Сњющеи` слеѕа'ми, радостїю по'жнђтъ”
|
|
6
|
6
|
|
Ходя́щії хожда́ху і пла́кахуся, мета́юще сі́мена своя́; гряду́ще же при́йдуть ра́достію, взе́млюще рукоя́ті своя́.
|
Ходя'щеи` хожDаахђ, и^ пла'кахђся метающе сњмена своя” Грядђще же прїидђтъ ра'достїю, в#землюще рђкоя'ти своя”
|
