|
Псалом 103
|
ўало'мъ рг~
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, о мирсті́м битії́, 103.
|
ўлоM дввDъ” ѓ^ мирьстњмъ бы'тїи, р~г”
|
|
1
|
1
|
|
Благослови́, душе́ моя́, Го́спода. Го́споди Бо́же мой, возвели́чился єси́ зіло́; во іспові́даніє і в велелі́поту обле́клся єси́;
|
Блsви дш~е моа` г~а” г~и б~е мой възвели'чилъся е^си ѕњло” вᲆ и^сповњданїе и^ велелњпоᲄђ ся ѓ^блече`”
|
|
2
|
2
|
|
одія́йся сві́том, я́ко ри́зою, простира́яй не́бо, я́ко ко́жу;
|
ѓ^дњ'ася свњтоM ја%ко ри'зою, пропина'я нб~о ја^ко ко'жђ”
|
|
3
|
3
|
|
покрива́яй вода́ми преви́спренняя Своя́, полага́яй о́блаки на восхожде́ніє Своє́, ходя́й на крилу́ ві́треню;
|
Покрыва'аи` водами превы'спреняа своя, полага'яи` ѓ%блакы на въсхоже'нїе свое” ходяи` на крилђ вњтреню,
|
|
4
|
4
|
|
творя́й а́нгели Своя́ ду́хи, і слуги́ Своя́ — пла́мень о́гненний;
|
творяи` а%гг~лы своя дх~ы, и^ слђгы` своя ѓ^гнь палящъ”
|
|
5
|
5
|
|
основа́яй зе́млю на тве́рді єя́; не преклони́ться в вік ві́ка.
|
ѓ^сновааи` землю на тверди еа`, не приклониTся въ вњкъ вњка,
|
|
6
|
6
|
|
Бе́здна, я́ко ри́за, одія́ніє єя́, на гора́х ста́нуть во́ди;
|
бе'знDа ја^ко ри'ꙁа ѓ^дња`нїе еа`, на горахъ ста'нђтъ во'ды”
|
|
7
|
7
|
|
от запреще́нія Твоєго́ побі́гнуть, от гла́са гро́ма Твоєго́ убоя́ться.
|
эT запрњщенїа твое^го побњгнђтъ, эT гласа гро'ма твое^го ё^страшаᲄся”
|
|
8
|
8
|
|
Восхо́дять го́ри, і низхо́дять поля́, в мі́сто, є́же основа́л єси́ їм.
|
Въсхо'дятъ горы, и^ нисхо'дятъ поля` в# мњсто е^же ѓ^сновалъ е^си и^мъ”
|
|
9
|
9
|
|
Преді́л положи́л єси́, єго́же не пре́йдуть, ніже́ обратя́ться покри́ти зе́млю.
|
Предњлъ положи, е^гоже не пре'идђт#, ниже ѓ^братя'тся покрыти ꙁе'млю”
|
|
10
|
10
|
|
Посила́яй істо́чники в де́брех, посреді́ гор про́йдуть во́ди.
|
Посылаяи` и^сто'чникы в# де'брехъ, посредњ` горъ про'йдђтъ во'ды”
|
|
11
|
11
|
|
Напая́ють вся зві́рі се́льния, ждуть [воспри́ймуть] она́гри* в жа́жду свою́.
|
Напая'ютъ вс^я звњря се'лныа, ждђтᲆ ѓ^на'гри в# жаждђ свою`”
|
|
12
|
12
|
|
На тих пти́ці небе́сния привита́ють; от среди́ ка́менія дадя́ть глас.
|
На ты` пти'ця небесныа привита'ютъ, эT среды ка'менїя дадя'тъ гласъ”
|
|
13
|
13
|
|
Напая́яй го́ри от преви́спренних Свої́х; от плода́ діл Твої́х наси́титься земля́.
|
напаа'а го'ры эT превы'спренихъ свои^хъ, эT плода` дњлъ твои^хъ насы'тится ꙁемля”
|
|
14
|
14
|
|
Прозяба́яй траву́ ското́м, і злак на слу́жбу челові́ком, ізвести́ хліб от землі́;
|
Прозяба'а па'жить ското'мъ, и^ травђ на слђж'бђ чл~ком#, и^звести хлњбъ эT ꙁемля`,
|
|
15
|
15
|
|
і вино́ весели́ть се́рдце челові́ка, ума́стити лице́ єле́єм; і хліб се́рдце челові́ка укріпи́ть.
|
и^ вино` веселиT срDце чл~кђ” ё^мастити лице` е^леѓ^мъ, и^ хлњбᲆ срDце чл~кђ ё^крњпи'тъ”
|
|
16
|
16
|
|
Наси́тяться древа́ польська́я, ке́дри лива́нстії, ї́хже єси́ насади́л;
|
Насы'тят#ся дре'ва полска'я, ке'дри лива'н#стїи и^хже е^си насадилъ”
|
|
17
|
17
|
|
та́мо пти́ці вогніздя́ться, єроді́єво* жили́ще предводи́тельствуєть ї́ми.
|
т^ђ пти'ця въгнњздяTся, е^роди'ево жили'ще ѓ^блада'етъ и'ми”
|
|
18
|
18
|
|
Го́ри висо́кія єле́нем, ка́мень — прибі́жище за́яцем.
|
Го'ры высо'кыа е^ленеM, камень прибњжище за'јацемъ”
|
|
19
|
19
|
|
Сотвори́л єсть луну́ во времена́; со́лнце позна́ за́пад свой.
|
Сътворилъ е^си лђнђ` въ времена, слн~це позна` ꙁапDа свой”
|
|
20
|
20
|
|
Положи́л єси́ тьму, і бисть нощ, в не́йже про́йдуть всі зві́ріє дубра́внії,
|
положи` тмђ` и^ бысть нощь, в не'иже про'идTђ вс^и ѕвњ'рїе дђбра'внїи”
|
|
21
|
21
|
|
ски́мні рика́ющії восхи́тити і взиска́ти от Бо́га пи́щу себі́.
|
Ски'мни рыка'юще въсхити'ти, и^ і^спроси'ти эT б~а пи'щђ себњ”
|
|
22
|
22
|
|
Возсія́ со́лнце, і собра́шася, і в ло́жах свої́х ля́гуть.
|
Восїа слн~це, и^ събра'шяся, и^ в ло'жахъ свои'хъ ля'гђтъ”
|
|
23
|
23
|
|
Ізи́деть челові́к на ді́ло своє́ і на ді́ланіє своє́ до ве́чера.
|
И$ꙁы' детъ чл~кь на дњ'ло свое`, и^ на дњланїе свое` до' вечера”
|
|
24
|
24
|
|
Я́ко возвели́чишася діла́ Твоя́, Го́споди; вся прему́дростію сотвори́л єси́; іспо́лнися земля́ тва́рі Твоєя́.
|
ЈА/ко възвели'чишася дњ'ла твоя г~и, вс^я премђ'дростїю сътворилъ е^си” И$сполнися земля тва'ри твоеа`,
|
|
25
|
25
|
|
Сіє́ мо́ре вели́коє і простра́нноє; та́мо га́ди, ї́хже ність числа́, живо́тная ма́лая с вели́кими;
|
с^е мо'ре вели'ко и^ простра'нно” т^ђ га'ди, и^мже нњсть числа`, живо'тна малая с# вели'кими”
|
|
26
|
26
|
|
та́мо кораблі́ препла́вають, змій сей, єго́же созда́л єси́ руга́тися єму́.
|
т^ђ корабле` препла'ваютъ, змі'и се'и, е^гоже съꙁда` рђга'тися е^мђ”
|
|
27
|
27
|
|
Вся к Тебі́ ча́ють, да́ти пи́щу їм во бла́го вре́м'я.
|
Вс^я к# тебњ чяютъ, да'ти пищђ и^мъ въ' бл~го вре'мя.
|
|
28
|
28
|
|
Да́вшу Тебі́ їм, соберу́ть; отве́рзшу Тебі́ ру́ку, вся́чеськая іспо́лняться бла́гости;
|
да'вшђ тебњ и^мъ, съберђтᲆ” эTвръзшђ тебњ рђкђ, вся'ческая и^сполнятся бл~гости”
|
|
29
|
29
|
|
отвра́щшу же Тебі́ лице́, возм'яту́ться; оти́меши дух їх, і ізче́знуть і в персть свою́ возвратя́ться;
|
эTвра'щђ же тебњ лице, въꙁмятђтся” эTи'меши дх~ъ и^хъ, и^ і^сче'ꙁнђтъ, и^ в# пе'рсть свою вз#вратятся”
|
|
30
|
30
|
|
по́слеши Ду́ха Твоєго́, і сози́ждуться, і обнови́ши лице́ землі́.
|
послеши дх~ъ свой, и^ съѕи'ждђтся, и^ ѓ^бнови'ши лице ꙁемли`”
|
|
31
|
31
|
|
Бу́ди сла́ва Госпо́дня во ві́ки; возвесели́ться Госпо́дь о ді́ліх Свої́х;
|
Бђ'ди сла'ва гн~я въ' вњкы” Възвеселится г~ь ѓ^ дњлехъ свои^хъ”
|
|
32
|
32
|
|
призира́яй на зе́млю і творя́й ю трясти́ся; прикаса́яйся гора́м, і дим'я́ться.
|
Приꙁира'аи` на' землю, и творя ю& трясти'ся. прикаса'яи`ся гораX, и^ въꙁды'мятся”
|
|
33
|
33
|
|
Воспою́ Го́сподеві в животі́ моє́м, пою́ Бо́гу моєму́, до́ндеже єсьм;
|
въспою гв~и в животњ` мое^мᲆ, пою` б~ђ мое^мђ дондеже е^смъ”
|
|
34
|
34
|
|
да услади́ться Єму́ бесі́да моя́, аз же возвеселю́ся о Го́споді.
|
да наслади'тся е^мђ бесњда моа`, а^з же въꙁвеселюся ѓ^ г~и”
|
|
35
|
35
|
|
Да ізче́знуть грі́шници от землі́, і беззако́нници, я́коже не би́ти їм. Благослови́, душе́ моя́, Го́спода.
|
скончя'ются грњшницы эT земля`, и^ беꙁако'нницы ја^ко не быти и^мъ” блsви' дш~е моа` г~а”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа.
|
