|
Псалом 27
|
ўало'мъ к~з
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, 27.
|
ўлоM двDъ к~з.
|
|
1
|
1
|
|
К Тебі́, Го́споди, воззову́, Бо́же мой! Да не премолчи́ши от мене́ [о мні]; да не когда́ премолчи́ши от мене́ [о мні], і уподо́блюся низходя́щим в ров.
|
К тебњ г~и въз#ꙁовђ, бж~е мои не премолчи` эT мене, да не когда` премолчи'ши эT мене`, и^ ё^подо'блюся низходя'щиM в ровъ.
|
|
2
|
2
|
|
Усли́ши, Го́споди, глас моле́нія моєго́, внегда́ моли́тимися к Тебі́, внегда́ возді́ти мі ру́ці мої́ ко хра́му свято́му Твоєму́.
|
ё^слы'ши г~и гласъ моле'нїя мое^го, е^гда` молю'ся к тебњ, внегда` въꙁдњти м^и рђцњ мои` к цр~ькви ст~њи твоеи”
|
|
3
|
3
|
|
Не привлеци́ мене́ со грі́шники і с ді́лающими непра́вду не погуби́ мене́, глаго́лющими мир с бли́жніми свої́ми, зла́я же в сердця́х свої́х.
|
Не привлецы мене съ грњшники, и^ сᲆ дњла'ющими непра'вдђ не погђби мене, гл~ющими ми'ръ съ бли'жними свои'ми, зла' же в# срDцыX свои^хъ”
|
|
4
|
4
|
|
Даждь їм, Го́споди, по діло́м їх і по лука́вству начина́ній їх, по діло́м руку́ їх даждь їм, возда́ждь воздая́ніє їх їм.
|
Да'жDь и^мъ г~и по дњл'омъ и^хъ, и^ по лђка'вствђ начина'нїя иX” По дњломъ рђкђ и^хъ, да'жDь и^мъ, въздаждᲆ въꙁданїе и^хъ и%мъ”
|
|
5
|
5
|
|
Я́ко не разумі́ша в діла́ Госпо́дня і в діла́ руку́ Єго́; разори́ши я і не сози́ждеши я.
|
ЈА/ко не разђмњша в дњла гн~я, и^ в дњла рђкђ е^го” Разори'ши иX, и^ не съѕи'ждеши и^хъ”
|
|
6
|
6
|
|
Благослове́н Госпо́дь, я́ко усли́ша глас моле́нія моєго́.
|
блsвенъ г~ь, ја%ко ё^слы'ша гласъ моле'нїя мое^го”
|
|
7
|
7
|
|
Госпо́дь — Помо́щник мой і Защи́титель мой; на Него́ упова́ се́рдце моє́, і помо́же мі, і процвіте́ плоть моя́; і во́лею моє́ю іспові́мся Єму́.
|
г~ь помо'щникъ мои, и^ ꙁащи'титель мо'и” На'нь ё^пова` срDце мое`, и^ помо'же м^и. и^ процъвете плоть моя`, и^ во'лею мое^ю` и^сповњмся е^мђ”
|
|
8
|
8
|
|
Госпо́дь — Утвержде́ніє люді́й Свої́х і Защи́титель спасе́ній христа́ Своєго́ єсть.
|
г~ь ё^тверже'нїе лю'дем# своимъ, И$ ꙁащитиᲄель сп~се'нїемъ хsа свое^го е^сть”
|
|
9
|
9
|
|
Спаси́ лю́ди Твоя́, і благослови́ достоя́ніє Твоє́, і упаси́ я, і возьми́ [і вознеси́] я до ві́ка.
|
Сп~си люd своя, и^ бл~гослови достоя'нїе свое`, и^ ё^пасї я& и^ въꙁмї я&, до' вњка”
|
