|
Псалом 93
|
ўало'мъ ч~г
|
|
0
|
0
|
|
Псало́м Дави́ду, в четве́ртий субо́ти, 93.
|
ўлоM дввDъ, четвори'ца сђботы. неѓ^пи'санъ эT е^вреи” ч~г”
|
|
1
|
1
|
|
Бог отмще́ній Госпо́дь, Бог отмще́ній не обину́лся єсть.
|
Бг~ъ эTм#ще'нїи г~ь, бг~ъ эTм#щенїи не ѓ^бинђлся е^сть”
|
|
2
|
2
|
|
Вознеси́ся, судя́й землі́, возда́ждь воздая́ніє го́рдим.
|
Въꙁнеси'ся сђдяи` ꙁемли`, вᲆꙁдажDь вᲆꙁдаа'нїе гордыM”
|
|
3
|
3
|
|
Доко́лі грі́шници, Го́споди, доко́лі грі́шници восхва́ляться?
|
доко'лњ грњшници г~и, доколњ грњшницы въсхва'лятся;
|
|
4
|
4
|
|
Провіща́ють і возглаго́лють непра́вду, возглаго́лють всі ді́лающії беззако́ніє?
|
провњща'ютъ, и^ въꙁгл~ють неправдђ, въꙁгл~ютъ вс^и дњ'лающеи` беꙁако'нїе”
|
|
5
|
5
|
|
Лю́ди Твоя́, Го́споди, смири́ша, і достоя́ніє Твоє́ озло́биша:
|
Люди твоа г~и смири'ша, и^ досто'анїе твое ѓ^ꙁло'биша”
|
|
6
|
6
|
|
вдови́цю і си́ра умори́ша, і прише́лця уби́ша,
|
Вдови'цђ и^ си'ра ё^мори'шя, и^ пришельца ё^би'ша”
|
|
7
|
7
|
|
і рі́ша: не у́зрить Госпо́дь, ніже́ уразумі́єть Бог Іа́ковль.
|
И$ рњшя, не ё^зритъ г~ь. ниже раꙁђмњетъ б~ъ і^аковль”
|
|
8
|
8
|
|
Разумі́йте же, безу́мнії в лю́дех, і бу́її ні́когда, умудрі́теся;
|
Раꙁђмњите же безђ'мнїи` в людехъ, и^ бђ'ии нњкогда ё^мђдритеся”
|
|
9
|
9
|
|
насажде́й у́хо, не сли́шить ли? Іли́ созда́вий о́ко, не сматря́єть ли?
|
Насаждеи` ё^хо, не слы'шитᲆ л^и; и^ли съꙁда'выи ѓко, не сматряетъ ли;
|
|
10
|
10
|
|
Наказу́яй язи́ки, не обличи́ть ли, уча́й челові́ка ра́зуму?
|
наказааи` ја%ѕыки, не ѓ^бличи'тъ л^и, ё^чаи` чл~ка ра'зђмђ;
|
|
11
|
11
|
|
Госпо́дь вість помишле́нія челові́чеськая, я́ко суть су́єтна.
|
г~ь съвњсть помыш#ле'нїя члчsка, ја%ко сђть сђе'тна”
|
|
12
|
12
|
|
Блаже́н челові́к, єго́же а́ще нака́жеши, Го́споди, і от зако́на Твоєго́ научи́ши єго́;
|
Блаже'нъ чл~къ, е^гоже а^ще накажеши г~и, и^ эT зако'на твое^го наё^чи'ши и&”
|
|
13
|
13
|
|
укроти́ти єго́ от дній лю́тих, до́ндеже ізри́ється грі́шному я́ма.
|
ё^кроᲄи'ти е^го эT дн~їи лютъ, до'ндеже и^зры'ется грᲇшномђ я'ма”
|
|
14
|
14
|
|
Я́ко не отри́неть Госпо́дь люді́й Свої́х, і достоя́нія Своєго́ не оста́вить;
|
ЈА/ко не эTри'нетъ г~ь людїи свои^хъ, и^ достоянїа свое^го не ѓ^ста'витᲆ,
|
|
15
|
15
|
|
до́ндеже пра́вда обрати́ться на суд, і держа́щіїся єя́ всі пра́вії се́рдцем.
|
дон#деже пра'вда ѓ^брати'тъся на сђ'дъ, и^ блиꙁъ еа` вс^и правїи срDцемъ”
|
|
16
|
16
|
|
Кто воста́неть мі на лука́внующия? Іли́ кто спредста́неть мі на ді́лающия беззако́ніє?
|
кт^о въста'нетъ м^и на лђкавнђющаа`, и^ли кт^о съпрDеста'нетъ м^и на дњ'лающая безако'нїе;
|
|
17
|
17
|
|
А́ще не Госпо́дь помо́гл би мі, вма́лі всели́лася би во ад душа́ моя́.
|
а^ще не г~ь помо'глᲆ б^ы ми в ма'лᲇ вселилася б^ы вᲆ а'дъ дш~а моа”
|
|
18
|
18
|
|
А́ще глаго́лах: подви́жеся нога́ моя́, ми́лость Твоя́, Го́споди, помога́ше мі:
|
А$ще гл~ахъ поDвижася нога` моа” Млsть твоа г~и помага'ше м^и”
|
|
19
|
19
|
|
по мно́жеству болі́зней мої́х в се́рдці моє́м, утіше́нія Твоя́ возвесели́ша ду́шу мою́.
|
По мно'жествђ болњꙁнїи мои^хᲆ в# срDци мое'мъ, ё^тњшенїа твоя възвесели'шя дш~ђ мою”
|
|
20
|
20
|
|
Да не пребу́деть Тебі́ престо́л беззако́нія, созида́яй труд на повелі́ніє.
|
да не пребђ'детъ тебњ престолъ безако'нїа, съѕидааи` трђдъ на повелњнїе”
|
|
21
|
21
|
|
Улов'я́ть на ду́шу пра́ведничу, і кров непови́нную осу́дять.
|
ё^ловя'тᲆ на' дш~ђ правеDничђ, и^ кро'вь непови'ннђю ѓ^сђ'дятъ”
|
|
22
|
22
|
|
І бисть мні Госпо́дь в прибі́жище, і Бог мой в по́мощ упова́нія моєго́;
|
И$ бысть мн^њ г~ь в# прибњжище, и^ б~ъ мой в# помощᲆ ё^пова'нїа моего”
|
|
23
|
23
|
|
і возда́сть їм Госпо́дь беззако́ніє їх, і по лука́вствію їх погуби́ть я Госпо́дь Бог наш.
|
и^ въздастъ и^мъ г~ь беꙁако'нїе и^хъ, и^ по лђка'в#ствїю иX погђбитъ и^хъ г~ь б~ъ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Сла'ва”
|
