|
Псалом 147
|
ўало'мъ рм~з
|
|
0
|
0
|
|
Аллилу́я, Агге́я і Заха́рії, 147.
|
а^ллилђїа, а^гге'а, и^ ꙁаха'рїа рм~з”
|
|
1
|
1
|
|
Похвали́, Ієрусали́ме, Го́спода, хвали́ Бо́га твоєго́, Сіо́не;
|
Похвали` і^ерsли'мъ г~а, хвали` б~а твоего сїѓ'не”
|
|
2
|
2
|
|
я́ко укріпи́ вереї́ врат твої́х, благослови́ си́ни твоя́ в тебі́.
|
ЈА/ко ё^крњпи` верея` вратъ твоиX, блsви сн~ы твоя в тебњ” ЈА/ко
|
|
3
|
3
|
|
Полага́яй преді́ли твоя́ мир, і ту́ка пшени́чна насища́яй тя;
|
положи` предњлы твоа ми'р#, и тђ'ка пшени'чна насыща'а т^я”
|
|
4
|
4
|
|
посила́яй сло́во Своє́ землі́, до ско́рости тече́ть сло́во Єго́,
|
Посылааи` сло'во свое` земли`, до скорости тече'тъ сло'во е^го”
|
|
5
|
5
|
|
даю́щаго сніг Свой, я́ко во́лну*, мглу — я́ко пе́пел посипа́ющаго,
|
даю'щаго снњгъ свой ја%ко во'лнђ, м#глђ` ја%ко пе'пелᲆ посыпа'ющаго”
|
|
6
|
6
|
|
мета́ющаго го́лоть* Свой, я́ко хлі́би; проти́ву лиця́ мра́за* Єго́ кто постої́ть?
|
Мета'ющаго го'лоᲄь свой ја%ко хлњбы, проти'вђ лицђ мра'за е^го кт^о постои'тъ;
|
|
7
|
7
|
|
По́слеть сло́во Своє́, і іста́єть я; дхнеть дух Єго́, і потеку́ть во́ди.
|
послеᲄъ сло'во свое`, и^ і^стаетᲆ я&” д#хне'тъ дх~ь е^го, и^ потекђтъ во'ды”
|
|
8
|
8
|
|
Возвіща́яй сло́во Своє́ Іа́кову, оправда́нія і судьби́ Своя́ Ізра́їлеві;
|
Възвњщааи` слово свое і^а'ковђ, ѓ^правда'нїа и^ сђдбы своя і^ил~еви”
|
|
9
|
9
|
|
не сотвори́ та́ко вся́кому язи́ку, і судьби́ Своя́ не яви́ їм.
|
Не сътвори` та'ко вся'комђ ја%зы'кђ, и^ сђдбы` своа не сказа` и^мᲆ”
|
|
1001
|
1001
|
|
Сла́ва:
|
Слvа
|
