1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
...
|
Псалом 62
|
Ѱало́мъ ѯ҃в
|
|
1
|
1
|
| Псалом Давида, коли він був у пустелі Юдейській. | Ѱало́мъ дв҃дꙋ, внегда̀ бы́ти є҆мꙋ̀ въ пꙋсты́ни і҆ꙋде́йстѣй, ѯ҃в҃. |
|
2
|
2
|
| Боже, Боже мій, до Тебе з ранку лину я, жадає Тебе душа моя, за Тобою знемагає плоть моя в землі пустельній, непрохідній і безводній. | Бж҃е, бж҃е мо́й, къ тебѣ̀ оу҆́тренюю: возжада̀ тебѐ дꙋша̀ моѧ̀, ко́ль мно́жицею тебѣ̀ пло́ть моѧ̀, въ землѝ пꙋ́стѣ и҆ непрохо́днѣ и҆ безво́днѣ. |
|
3
|
3
|
| Як у святиню явився я до Тебе, щоб бачити силу Твою і славу Твою. | Та́кѡ во ст҃ѣ́мъ ꙗ҆ви́хсѧ тебѣ̀, ви́дѣти си́лꙋ твою̀ и҆ сла́вꙋ твою̀. |
|
4
|
4
|
| Бо милість Твоя краща за життя, уста мої прославлятимуть Тебе. | Ꙗ҆́кѡ лꙋ́чши млⷭ҇ть твоѧ̀ па́че живѡ́тъ: оу҆стнѣ̀ моѝ похвали́тѣ тѧ̀. |
|
5
|
5
|
| Так благословлятиму Тебе в житті моїм, і в ім’я Твоє піднесу руки свої. | Та́кѡ благословлю́ тѧ въ животѣ̀ мое́мъ и҆ ѡ҆ и҆́мени твое́мъ воздѣжꙋ̀ рꙋ́цѣ моѝ. |
|
6
|
6
|
| Як ситтю та єлеєм, наповнюється душа моя, і голосом радости вихваляють Тебе уста мої, | Ꙗ҆́кѡ ѿ тꙋ́ка и҆ ма́сти да и҆спо́лнитсѧ дꙋша̀ моѧ̀, и҆ оу҆стна́ма ра́дости восхва́лѧтъ тѧ̀ оу҆ста̀ моѧ̑. |
|
7
|
7
|
| коли згадую Тебе на постелі моїй і в усі години ночі розмірковую про Тебе, | А҆́ще помина́хъ тѧ̀ на посте́ли мое́й, на оу҆́треннихъ поꙋча́хсѧ въ тѧ̀: |
|
8
|
8
|
| бо Ти єси Помічник мій, і під покровом крил Твоїх возрадуюся. | ꙗ҆́кѡ бы́лъ є҆сѝ помо́щникъ мо́й, и҆ въ кро́вѣ крилꙋ̑ твоє́ю возра́дꙋюсѧ. |
|
9
|
9
|
| Припала душа моя до Тебе, і правиця Твоя підтримує мене. | Прильпѐ дꙋша̀ моѧ̀ по тебѣ̀: мене́ же прїѧ́тъ десни́ца твоѧ̀. |
|
10
|
10
|
| Ті ж, що даремно шукають душу мою, впадуть у безодню підземну, | Ті́и же всꙋ́е и҆ска́ша дꙋ́шꙋ мою̀: вни́дꙋтъ въ преиспѡ́днѧѧ землѝ: |
|
11
|
11
|
| уразить їх сила меча, стануть здобиччю лисів. | предадѧ́тсѧ въ рꙋ́ки ѻ҆рꙋ́жїѧ, ча̑сти ли́совѡмъ бꙋ́дꙋтъ. |
|
12
|
12
|
| Цар же звеселиться в Бозі: прославиться кожний, хто клянеться Ним, і замовкнуть уста тих, що говорять неправедно. | Ца́рь же возвесели́тсѧ ѡ҆ бз҃ѣ: похва́литсѧ всѧ́къ клены́йсѧ и҆́мъ, ꙗ҆́кѡ загради́шасѧ оу҆ста̀ глаго́лющихъ непра́вєднаѧ. |
